349-374.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-383
NA: Versus 349-374. in libris Oceano tributi sunt. Promethei esse intellexit Elmsleius.
360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-402
ἄγρυπνον:
ἄγριον
G. Lips. 1.
361.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-403
NA: Non latuit hic locus Bentleium Horatio Carm. III. 4, 44.
caducum fulmen
eripere tentantem.
364.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-404
κἀξεβροντήθη:
καὶ ἐξεβροντίθη
G.
κἀξεβροντήσθη
Vit.
365.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-405
παράορον:
παράωρον
Vit. aliique codd.
πανάωρον
Ox. Bess. Ald. γρ.
καὶ πανάωρον
Vit.
παρήωρον
G. Lips. 1. aliique codd. et Rob.
παρήορον
Lips. 2. Aug. Colb. 2. Turn.
παράφρον
, quod Bergkius in Diurn. antiq. Darmst. a. 1835. p. 952. restituendum monuit ex Hesychii glossa
παράορος, σειραφόρος
, praebuit M. V. II. VII. 156.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-406
ἰπούμενος:
ἰπνούμενος
Lips. 2. Aug. eum plerisque libris et schol. Aristoph. ad Vesp. 139. in ed. Ald.
ἱπνούμενος
G. et a manu recentiore Μ.
ἱπούμενος
Vit. ex correctione primae manus, quae alterum
π
delevit. Eodem errore apud Hesychium et Photium
ιπποῦμεν
et
ἰππούμενος
scriptum.
ἰπνούμενον
Lips. 1. Quod Hemsterhusius ad Pluti v. 816. reponendum vidit
ἰπούμενος
habet M. a pr. manu et Par. C. et pro diversa scriptura Par. B. Eustathius p. 16, 40.
ἰποῦν ῥῆμα τὸ βλάπτειν παρὰ τῷ Αἰσχύλῳ
. Etiam Pindarus Ol. IV. 11. Aetnam vocavit
ἶπον ἀνεμόεσσαν ἑκατογκεφάλα Τυφῶνος ὀβρίμου
.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-407
ῥίζαισιν:
ῥίζαισιν
M. Vit. Aug.
ῥίζησιν
G. Lips. 1.
ῥίζεσιν
Lips. 2.
368.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-408
μυδροκτυπεῖ:
μυδροκτυπεῖ
in litura M.
μυδροκτρυπεῖ
Lips. 2.
369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-409
ἔνθεν ἐκραγήσονταί:
ἐνθένδ᾽ ἐκρ.
Lips. 1.
ἔνθ᾽ ἐκρραγήσονταί ποτε
G. Describit poeta recentis memoriae incendium Aetnae Ol. LXXV. 2. de quo marmor Parium in Corp. inscr. vol. II. p. 302. et Thucydides III. 116. V. Cluverii Sic. ant. I. p. 104.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-410
δάπτοντες:
δ᾽ ἄπτοντες
G.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-411
ἀγρίαις:
ἀγρίοις
Vit. et pauci alii.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-412
λευρὰς:
λευροὺς
Μ. Rob. Ceteri libri
λευράς
.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-413
γύας:
γυίας
Vit. Lips. 1. aliique.
γυίας
Lips. 2.
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-414
θερμῆς:
θερμοῖς
, quod in Par. Β. adscriptum est, Ald. Turn. Cant. et posteriores. Fortius est quod plerique libri cum Rob. habent
θερμῆς
. Ita, non
θερμής
, etiam M.
θέρμης
G. et ante correctionem Vit.
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-415
ἀπλήστου: Libri
ἀπλήστου
. Id in
ἀπλήτου
(scribere debebat
ἀπλάτου
) mutandum suspicabatur Schutzius, quia Pindarus
ἀπλάτου πυρός
dixerit. Cur corrigatur quod caret vitio?
373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-416
375.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-417
NA: In libris huic versui appositum est Promethei nomen, quoniam qui praecedunt versus tributi sunt Oceano. V. ad v. 349. Scholia haec praebent,
σὺ δ᾽· ὦ Ὠκεανέ. οὐκ ἄπειρος· τῆς ὀργῆς τοῦ Διός. οὐκ ἄπειρος, φησίν, ὑπάρχεις ὧν λέγεις, ἀλλ᾽ ἔμπειρος· ἔμπειρος δὲ ὢν τούτων φύλασσε ὅπως σώσεις ἑαυτὸν ὡς γινώσκεις· οὐ γὰρ ἐν τούτῳ χρήζεις διδασκάλου τινός
. Prior interpretatio non satisfacit. Nam si iram Iovis expertus esse dicitur Oceanus, quaenam est illa ira? Non iram, sed audaciam Iovis et quidem non magis quam ceteri omnes antiqui dei expertus erat, cunctorum illo sibi imperium arrogante. Melius est alterum, non inexpertum eorum quae dicat esse Oceanum. Dixit autem Oceanus v. 326.
τραχὺς μόναρχος, οὐδ᾽ ὑπεύθυνος κρατεῖ
.
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-418
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-419
ἐπίστασαι:
ἐπίσταμαι
ante corr. Lips. 1.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-420
λωφήσῃ:
λωφήσῃ
, ut librarius prius
λωφήσει
scripsisse videatur, M.
λογήσῃ
G.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-421
379.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-422
γιγνώσκεις:
γιγνώσκεις
Μ. Ceteri
γινώσκεις
. Cicero Q. Tusc. III. 31.
Sed sumendum tempus est non minus in animorum morbis quam in corporum: ut Prometheus ille Aeschyli, cui quum dictum esset atqui, Prometheu, te hoc tenere existumo, mederi posse rationem iracundiae, respondi siquidem quis tempestivam medicinam admovens non ad gravescens vulnus illidat manus
. His refutatur Bentleius, qui etiam alterum distichon Oceano tribuendum putabat.
380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-423
ψυχῆς νοσούσης: Libri omnes
ὀργῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Stobaeus ΧΧ. 13.
ὀργῆς ματαίας εἰσὶν αἴτιοι λόγοι
. Plutarchus in Consol. ad Apollonium p. 102. Β.
καλῶς ἔχειν ὑπέλαβον τῶν παραμυθητικῶν σοι μεταδοῦναι λόγων πρὸς ἄνεσιν τῆς λύπης καὶ παῦλαν τῶν πενθικῶν καὶ ματαίων ὀδυρμῶν. ψυχῆς γὰρ νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι, ὅταν τις ἐν καιρῷ γε μαλθάσσῃ κέαρ
. Plutarchum homo doctus in Novae bibliothecae Germanicae vol. LXVI. parte I. cuius observationes Latine versae in Beckii Commentariis societatis philologicae vol. II. exstant,
ψυχῆς
pro
ὀργῆς
substituisse, quoniam de dolore, non de ira scriberet, suspicabatur. Eadem Wyttenbachii sententia fuit. Eustathius p. 696, 33. fortasse ex Plutarcho,
κατὰ γὰρ τὴν τραγῳδίαν ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Εt p. 1005, 21.
ἐπεὶ καὶ φύσει κατὰ τὸν εἰπόντα ψυχῆς νοσούσης εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
. Sic hic versus scriptus est etiam in Georgidae Gnomologio in Boissonadii Anecd. I. p. 100. Attulerat Stanleius Isocratis verba in or. de pace S. 39.
ὑμᾶς δὲ χρὴ πρῶτον μὲν τοῦτο γιγνώσκειν, ὅτι τῶν μὲν περὶ τὸ σῶμα νοσημάτων πολλαὶ θεραπεῖαι καὶ παντοδαπαὶ τοῖς ἰατροῖς εὕρηνται, ταῖς δὲ ψυχαῖς ταῖς νοσούσαις καὶ γεμούσαις πονηρῶν ἐπιθυμιῶν οὐδέν ἐστιν ἄλλο φάρμακον πλὴν λόγος ὁ τολμῶν τοῖς ἁμαρτανομένοις ἐπιπλήττειν
: verum ibi pro
νοσούσαις
codex Vrbinas praebuit
ἀγνοούσαις
. Plutarchi et Eustathii scripturam probarunt Stephanus, Casaubonus ad Athenaeum p. 65. Gatakerus in Adv. misc. p. 487. C. Ei repugnare videtur Ciceronis interpretatio, nisi hunc sententiam magis quam verba expressisse putabimus.
Ὀργή
quidem non videtur
νοσοῦσα
dici potuisse. Nam etsi
νοσεῖν περί τι
vel
ἐπί τινι
de vehementi cupiditate dicitur, ut apud Platonem in Phaedro p. 228. Β.
ἀπαντήσας δέ τῳ νοσοῦντι περὶ λόγων ἀκοήν, ἰδὼν μὲν ἥσθη ὅτι ἕξοι τὸν συγκορυβαντιῶντα, καὶ προςάγειν ἐκέλευε
, tamen si quid simpliciter
νοσεῖν
dicitur, ei significatur deesse aliquid, quominus id sit quod pro natura sua esse debeat. Itaque
ὀργὴ νοσοῦσα
non erit nimia et modum excedens ira intelligenda, sed quae non impleat modum nec possit recte censeri ira esse. Adhaeret enim illi verbo debilitationis quaedam notatio. Non igitur recte
νοσούσης
ille interpretatus est, qui pro eo verbo
ματαίας
, quod apud Stobaeum est, posuit. Pauwianam sapientiam, qui, quod
ὀργή
quamlibet animi affectionem significaret, eo vocabulo hic usum esse Aeschylum putavit, non debebat probare Wellauerus. Reisigius quod ad Soph. Oed. C. 1190. leni sane mutatione coniecit,
ὀργῆς νοσοῦσιν εἰσὶν ἰατροὶ λόγοι
, hac credo sententia, ut miseris iram lenire adhortationes dicantur, id si Aeschylus voluisset, scripsisset
νοσοῦσιν ὀργῆς
. Aliud in mentem venit G Dindorfio, quem moverunt haec verba Themistii in or. VII. p. 98.
φάρμακον δὲ ὀργῆς οἰδαινούσης τὸ μὲν αὐτίκα λόγος ἐστίν, ᾧ σὺ τηνικαῦτα ἐπράϋνας σφαδάζουσαν καὶ ζέουσαν ἔτι
, ut Aeschylum
ὀργῆς ζεούσης
scripsisse crederet, ad sententiam recte, modo satis appareret unde in libros
νοσούσης
irrepserit. Fatendum tamen est scholiastas aliud verbum quam
νοσούσης
videri legisse. Eorum unus
εἰπόντος τοῦ Προμηθέως ὅτι ἐγὼ τὴν παροῦσαν ὑπομενῶ τύχην, ἕως οὗ ὁ νοῦς τοῦ Διὸς παυθήσεται τῆς ὀργῆς, φησὶν ὁ Ὠκεανὸς πρὸς αὐτόν, οὐδὲ τοῦτο γινώσκεις, ὦ Προμηθεῦ, ὅτι οἱ λόγοι οἱ παρακλητικοὶ θεραπεύουσι τὴν ὀργὴν ἀγριαίνουσαν καὶ ἐπαιρομένην;
Alius interpres adscripsit
ἀκμαζούσης
. In alio scholio est
εἰπόντος Ὠκεανοῦ ὅτι τῆς ἀκμαζούσης ὀργῆς οἱ λόγοι εἰσὶν ἰατροί
. Quas interpretationes qui consideret, facile adducatur ut eas ad
σφριγώσης
pertinere putet, quandoquidem mox ad
σφριγῶντα
v. 382. adnotatum est
αὐξόμενον καὶ ζέοντα. ἀκμάζοντα. νεάζοντα καὶ αὐξάνοντα
. Atque apud Hesychium
σφριγᾷ, — ἀκμάζει, νεάζει. σφριγῶν, ἀκμάζων, νεάζων, αὔξων. σφριγῶντα, ἐπαιρόμενον, ἰσχύοντα
. Quod si cui hariolari libeat, suspicari poterit lectum fuisse olim
ὀργῆς σφριγώσης
, idque verbum quum librario in mente haereret, illatum ab eo esse pro
σφυδῶντα
, quod codex M. v. 382. habet. Verum eadem opera etiam alia coniici possunt, ut
ὀργῆς βρυούσης
. Nam Hesychius
βρύει, ῥέει, πηγάζει, ἀναβλύζει, πηδᾷ, ἀνθεῖ, ἀνίησιν, αὔξεται
. Dicitur id autem etiam non adiecto nomine, ut in Soph. Electra v. 422.
βρύοντα θάλλον
. Sed tamen consultius visum est tenere scripturam quae apud Plutarchum et Eustathium et Georgidam est, quum ad eam explicandam, quoniam de ira sermo est, facile adscribi potuerit
ὀργῆς
, quod pro diversa scriptura habitum deinde expulso
ψυχῆς
in
ὀργῆς
mutatum fuerit.
381.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-424
ἐάν τις ἐν καιρῷ γε:
κἄν τις
G. quod etiam scholio in illo codice praepositum est.
ὅταν τις
Plutarchus.
381.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-425
μαλθάσσῃ:
μαλθάσῃς
M. a pr. manu et G. Lips. 1. Ald. Rob.
μαλθακίσῃ
Lips. 2. Aug.
382.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-426
σφυδῶντα:
σφυδῶντα
Μ.
σφυγῶντα
Lips. 1.
σφιγῶντα
G. Ceteri omnes
σφριγώντα
. Hesychius
σφυδῶν, ἰσχυρός, εύρωστος, σκληρός· et διασφυδῶσαι, αὐξῆσαι, ἀπὸ τοῦ σφύζειν
.
382.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-427
ἰσχναίνῃ:
ἰσχράνει
Μ.
ἰσχαίνῃ
G. Lips. 1. et pauci alii libri.
ἰσχναίνῃ
Vit. Lips. 2. cum plerisque. Sed id cum in Lips. 2. sic scriptum sit ut imperito videri possit
ἰσχναίνῃ
esse, posuit hoc is qui Aug. scripsit.
ἰσχναίνῃ
383.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-428
προμηθεῖσθαι:
προμηθεῖσθαι
M. G. Lips. 1. aliique et Ald.
προμηθεῖσθαι
Lips. 2. Aug. aliique et Rob.
ἐν τῷ προμηθεῖσθαι μὲ καὶ τολμῶν
, addita explicatione
προνοεῖσθαι ἐμὲ τὸ συμφέρον σοι
, Vit.
προμηθεῖσθαι
recte probarunt Scaliger et Valckenarius ad Phoen. 1475.
384.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-429
ὁρᾷς:
ὁρᾷς το
, sed lineola transfixo, M.
384.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-430
δίδασκέ με:
δίδασκέ μοι
Vit.
385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-431
περισσὸν:
περισὸν
Lips. 1.
385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-432
κουφόνούν:
κουφόνουν
cum unius aut duarum litterarum litura post ν M.
386.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-433
τῇδε τῇ νόσῳ:
τῇδε τῇ νόσῳ
M. G. Vit. Lips. 1. 2. Aug. et cum plerisque. codd. Ald. Rob.
τήνδε τιν νόσον
inter versus adscriptum in Par. B. et sic Turn. Sophocles Trach. 544.
νοσοῦντι κείνῳ πολλὰ τῇδε τῇ νόσῳ.
387.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-434
μὴ δοκεῖν φρονεῖν:
μὴ φρονεῖν δοκεῖν
Μ. et pauci alii codices.
μὴ δοκεῖν ἀφρονεῖν
G. Lips. 1. adscripta in utroque glossa φράζεσθαι.
388.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-435
δόκει σοι:
δόξεις
M. G. Lips. 1. 2. Aug. et plerique, quod unus scholiastarum frustra explicare conatur.
δόκει σοι
Vit. et alii pauci.
δόξει σοι, γρ. δοκήσῃ
Par. B. Apertum est scribendum fuisse
δόκει σύ
. Meum, inquit, hoc peccatum esse puta, ut desipere videar, quum recte sapiam. Quibus verbis iubet Oceanum absistere a consilio suo.
389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-436
οἶκον:
οἴκους
Lips. 2. Aug.
389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-437
πάλιν:
πάλαι
, sed supra scripto
ὀπίσω
, Vit.
390.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-438
θρῆνος οὑμὸς:
θρῆνός ὁ ἐμὸς
G. Lips. 2. Aug. Ald.
390.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-439
391.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-440
θακοῦντι:
θακοῦντι
M. Vit. aliique et Rob.
κρατοῦντι
G. Lips. 1. 2. Aug. aliique et Ald. Id ut glossa supra adscriptum in Vit.
392.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-441
393.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-442
συμφορὰ:
συμφοραί
a pr. manu habuisse videtur M.
396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-443
λευρὸν γὰρ οἶμον:
λευρῶν γὰρ οἴμων
Ven. 2. 3. Rob. Ceteri
λευρὸν γὰρ οἶμον
, praeter Vit. in quo est
εὐρὺν
, superscripto
οι
. G.
λευρὸν
in litura, quum prius
λευρὰν
scriptum fuisset. Euripides Alc. 838.
ὀρθὴν παρ' οἶμον, ἣ ἐπὶ Λάρισσαν φέρει
. Praetuli ut exquisitius femininum, ad quod etiam
λευρὸν
ducere videtur.
396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-444
ψαίρει:
ψαίρει
M. G. et ex correctione Vit. probatum Turnebo, Iensio Lect. Luc. p. 393. Valckenario ad Phoen. 1399.
ψαύει
ante corr. Vit. aliique et Ald.
ψαύει
Lips. Aug. aliique et Rob.
ψαύει
, superscripto
ψαίρει
et addito
γρ. ψαίρει
Par. B.
397.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-445
τετρασκελὴς:
τετρασχελής
Lips.
397.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-446
δέ τἂν:
δέ τ' ἄν
M. G. Cantabr. 1. Vulgo
δέ τ' ἄν
. Blomfieldius recte
δέ τἂν
.
398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-447
κάμψειεν:
κάμψειε
G. Vit.
κάμψει
Lips. Aug. etsi glossa est in Lips.
κλίνειε
.
399.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-448
στένω σε τᾶς: Affert primum huius carminis versum scholiastes Aristophanis ad Vesp. 270. ut stasimi, et profecto aptissime, quum πάροδος chori quae dicitur non a stantibus in orchestra, sed sedentibus in curru alato sit cantata. Schol.
τὸ στάσιμον ᾄδει ὁ χορὸς ἐπὶ τῆς γῆς κατεληλυθώς
.
στένω σε τᾶς
, super
ă
adscripto
η
, Μ.
στένω σε τὰς
G. Vit. Aug. Ald.
στένωσις τὰς
Lips.
400-401.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-449
δ᾽ εἰβομένα: Libri omnes
δακρυσίστακτον δ'
, praeter Bess. in quo
τ'
est, et Lips. Aug. qui
δακρυσίστατον δ'
habent. Tum
ῥαδινῶν (ῥαδηνῶν G.) λειβομένα
M. G. Lips. Aug. et ceteri plerique. Idem fuit in Vit. sed a prima manu in
ῥαδινὸν λ.
mutatum est.
ῥαδινὸν λειβομένα
aliquot codices et Ald. Rob. Εt
ῥαδινόν
quidem potest videri verum esse, ut Aeschylus expresserit
τέρε δάκρυον
. Vt stropham antistrophae exaequaret Heathius scripsit
δακρυσίστακτον ἀπ᾿ ὄσσων ῥαδινῶν ῥέος παρειάν
, omissis
δέ
et
λειβομένα
. Sed particula abesse non potest, nem que
λειβομένα
delendum est, sed excidit aliquid in antistropha. Quare deleta post
δακρυσίστακτον
particula ex
λειβομένα
feci
δ᾽ εἰβομένα
. Sophocles Ant. 527.
φιλάδελφα κάτω δάκρυ εἰβομένη
.
402.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-450
νοτίοις:
νωτίοις
ante correctionem M.
402.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-451
ἔτεγξα:
ἔτεγξα
libri praeter Par. A. qui
ἔτεγξε
habet. Coniecerat ita Heathius, receperunt Brunckius, Porsonus, alii. At ne eiecto quidem
εἰβομένα
opus erat
ἔτεγξε
scribi.
402.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-452
παγαῖς:
πηγαῖς
M. Lips. aliique.
παγαῖς
G. Vit.
403-404.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-453
τάδε· Ζεὺς δ᾽:
τάδε. Ζεὺς γὰρ ἰδίοις
Vind. 2. Ceteri codices et Ald.
τάδε Ζεὺς ἰδίοις
, nisi quod quidam ut Vit. post
τάδε
interpungunt, in quo codice supra scriptum
ὁ γάρ
. Verissima Robortelli scriptura
τάδε, Ζεὺς δ᾽ ἰδίοις
.
404.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-454
κρατύνων:
κρατύνει
Vind. 1. 3. et in litura, quum antea
κρατύνων
fuisset, G.
405.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-455
ὑπερήφανον:
ὑπερήφανος
ante correctionem M.
405-406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-456
θεοῖς τοῖς πάρος:
θεοῖς τοῖς πάρος
M. G. Vit. et cum plerisque codd. Rob.
τοῖς πάρος θεοῖς
Lips. aliique nonnulli et Ald.
τοῖς πρὸς θεοῖς
Aug.
406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-457
ἐνδείκνυσιν:
ἐνδείκνυσιν
G. Arund. Par. L.
ἐνδεικνύειν
Μ.
ἐνδεικνύει
Par. D.
δεικνύει
Vit. et pauci alii.
δείκνυσιν
Lips. Aug. aliique et edd. vett.
406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-458
αἰχμάν:
αἰχμήν
M. G. Vit.
αἰχμάν
Lips.
408-409.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-459
μεγαλοσχήμονά τ' ἀρχαιοπρεπῆ δακρυχέει στένουσα: Libri
μεγαλοσχήμονα τ' ἀρχαιοπρεπῆ
, nisi quod Vind. 2. 3. 4.
τε
plene scriptum habent, Aug. autem
μεγαλοσχήμον τ' ἀρχαιοπρεπή
. Sola Aldina
μεγαλοσχήμων ἀπ' ἀρχαιοπρεπή
. Tum
στένωσι
, super
ο
addito
υ
, Μ.
στένουσι
G. Vit. aliique pauci et Rob.
στένουσα
Lips. Aug. aliique et Ald.
στένουσαν
Par. E. Agnoscunt
στένουσι
scholiastae. At sic tam languida fit oratio, ut plane indigna sit Aeschylo. Itaque vix dubitari posse videtur quin
στένουσι
correctori debeatur, qui
στένουσα
construi non posse animadverteret. Sed stropha monstrat post
ἀρχαιοπρεπή
excidisse verbum, quod videtur
δακρυχέει
fuisse,
409.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-460
τὴν σὰν:
τῶν σῶν
G. Vit. Ald.
τὰν σὰν
Rob.
410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-461
τε:
τε
omittunt Lips. Aug. Bess. Ald.
410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-462
τιμάν:
τιμᾶν
ante corr. M.
411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-463
ὁπόσοι:
ὅποσοι
G. et aliquot alii.
411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-464
413.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-465
σοῖς:
σοῖς
M. G. Vit. Lips. Aug.
σοισι
pauci codices.
414.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-466
θνητοί:
θνατοί
Μ. G. Ceteri
θνητοί
.
416.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-467
μάχαις:
μάχας
M. aliique.
μάχαν
Rob.
μάχης
Lips. Aug. Ald.
μάχαις
G. Vit. et multi alii. Hoc tenui. Sophocles Ai. 365.
τὸν ἐν δαίοις ἄτρεστον μάχαις
.
417.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-468
417.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-469
418.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-470
τόπον:
τόπον
M. Vit. aliique et Rob.
πόρον
G. Lips. Aug. aliique.
τόπον πόρον
Ald. Restituit
τόπον
Porsonus, vocabulum tragicis tritissimum.
420.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-471
Σαρματᾶν:
Ἀραβίας
M. G. Vit. et plerique.
Ἀρσαβίας
Lips. et pauci. Tum
ἄνθος
Ald.
ἄνθος
M. G. Vit. Lips. Aug. et cum ceteris plerisque Rob. I. H. Vossius in Geographia vet. p. XVIII. non opus esse ait ut exclamemus quod Plautinus Charmides in Trinummo IV. 2.89. dicenti
omnium primum in Pontum advecti ad Arabiam terram sumus
respondet,
an etiam Arabia est in Ponto?
Collocasse enim Aeschylum Arabiam in vicinia Caucasi. At si Euripides in Bacchis v. 16. sciebat ubi sita esset Arabia, respondere licebit quod Charmidae isti respondetur,
est: non illaec ubi tus gignitur, sed ubi absinthium fit atque cunila gallinacea
. Laborarunt jam veteres interpretes in quaerenda ratione qua Arabiam Scythiae admoverent: qui quum ei rei Troglodytas adhibuerunt, gravi errore, quem Casaubonus ad Strabonem p. 506. notavit, Troglodytas qui ad sinum Arabicum incolebant, de quibus Strabo in principio libri XVII. exposuit, confuderunt cum illis quorum sedes fuit inter Caucasum et paludem Maeotidem, de quibus idem Strabo refert libro XI. p. 506. quem locum spectarunt scholiastae. Praeter hos alii fuere Troglodytae ad Istrum circa Tomos, de quibus dixit Strabo libro VII. p. 318. Elmsleius cum Butlero latius patere visum antiquis esse nomen Arabiae et Aeschylum nihilo peritiorem geographiae Shakespeario fuisse censebat. Profecto ita est in iis locis qui ubi terrarum siti essent nemo tum accurate sciebat. At id non potest cadere in Arabiam, cuius nomen usque ad Caucasum porrigi credere relinquendum Welckero in Trilogia p. 20. et Bothio. Apertum est autem Aeschylum de noto claroque populo loqui, qui vel ad Caucasum vel in ipso Caucaso habitet. Nam quod sequitur,
ὑψίκρημνον θ' οἱ πόλισμα Καυκάσου πέλας νέμονται
, non solum metri indicio sine
τε
copula scribendum est, sed etiam propter ipsam sententiam. Ineptissima esset enim gentis commemoratio, cuius nomen, quo in genere sibi placent tragici, taceretur, et tamen illa vocaretur
δάϊος στρατός, ὀξυπρώροισι βρέμων ἐν αἰχμαῖς
. Hinc non puto dubitari posse quin Sarmatas dixerit Aeschylus scripseritque
Σαρματᾶν τ᾽ ἄρειον ἄνθος
. In hos enim plane quadrat tota illa descriptio: sed nomen iam perantiquo tempore obscuratum fuisse oportet, ut ex superstitibus litterarum vestigiis
Ἀραβίας
eruerent librarii. Simillimi ipsis etiam verbis versus sunt Dionysii periegetae 652. seqq.
421.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-472
ὑψίκρημνον οἳ:
ὑψίκρημνονθ' οἳ
Μ.
ὑψίκριμνον θ᾽ οἳ
Lips.
ὑψίκρημνον τ' οἳ
Ald.
ὑψίκρημνον θ' οἳ
ceteri. Delendam esse copulam viderunt Bothius atque Elmsleius.
422.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-473
νέμονται:
νέμουσι
Μ. (si recte adnotatum est et Vit. paucique alii. Ceteri libri
νέμονται
, quod praestat non aliam ob caussam, quam quod gravior spondeus fit diphthongo, quam si
νέμουσιν
scribitur: nam in strophico versu est
οἳ γᾶς
.
422.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-474
Καυκάσου πύλας: Sed
Καυκάσου πέλας
, quod libri habent, non puto scripsisse Aeschylum. Primum enim ipsa verba videntur aliquid vitii prodere. Nam
πόλισμα
, quod
ὑψίκρημνον
dicatur, in Caucaso potius ipso quam in vicinia Caucasi situm, esse intelligitur. Deinde tam apposite convenit haec descriptio portis Caucasiis, ut sponte se offerat apta loco scriptura,
Καυκάσου πύλας
. Plinius H. N. VI. 12.
ab his sunt portae Caucasiae, magno errore multis Caspiae dictae, ingens naturae opus montibus interruptis repente, ubi fores obditae ferratis trabibus, subter medias amne diri odoris fluente citraque in rupe castello, quod vocatur Cumania, communito ad arcendas transitu gentes innumeras, ibi loci, terrarum orbe portis discluso, ex adverso maxime Harmastis oppidi Iberum
. De iisdem, etsi nomine non appellans, Strabo XI. p. 500.
ἐκ δὲ τῶν πρὸς ἄρκτον νομάδων ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας ἀνάβασις χαλεπή· καὶ μετὰ ταύτην ποταμία στενὴ ἐπὶ τοῦ Ἀράγου ποταμοῦ τεττάρων ἡμερῶν ὁδὸν ἔχουσα ἐφ᾽ ἕνα· φρουρεῖ δὲ τὸ πέρας τῆς ὁδοῦ τεῖχος δύςμαχον
. Ptolemaeus has
Σαρματικὰς πύλας
appellavit. Denique vero etiam Lucianus videtur
Καυκάσου πύλας
legisse, quas ille quidem eo errore quem Plinius notavit Caspias dixit, quum scripsit in Prometheo cap. 4.
σὺ δέ, στωμύλος γὰρ εἶ καὶ δικανικός, ἀπολόγησαι ὑπὲρ αὐτοῦ, ὡς δικαίαν τὴν ψῆφον ἔθετο ἀνεσταυρῶσθαί με πλησίον τῶν Κασπίων τούτων πυλῶν ἐπὶ τοῦ Καυκάσου, οἴκτιστον θέαμα πᾶσι Σκύθαις
.
423.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-475
ὀξυπρώροισι:
ὀξυπόροισι
Lips. Aug.
425.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-476
μόνον δὲ πρόσθεν ἐν πόνοις:
μόνον δὴ πρόσθεν
M. Vit. Lips. Aug. aliique et Rob.
μόνον
omissum in G. sed in margine ante
δὴ
suppletum.
μόνον δὲ πρόσθεν
Ven. 2. Vind. 1. 3.
σου
post
πρόσθεν
addunt Par. B. Ox. Ald. Tum
ἄλλον ἐν πόνοις
Μ. aliique et Rob.
ἄλλων
Vit. Aug. aliique et Ald.
ἄλλον
in
ἄλλων
a sec. manu mutatum G.
ἄλλον
, superscripto
ων
, Lips.
ἄλλων
, superscripto
ἄλλον
et
γρ. πρόσθεν ἄλλον
, Par. B. Delendum esse
ἄλλων
vel
ἄλλον
adnotatio scholiastarum
ἢ σοῦ ἢ τῶν ἄλλων
docet. Scribendum est
μόνον δὲ πρόσθεν ἐν πόνοις
. Antistrophica enim haec sunt.
426.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-477
ἀδαμαντοδέτοις:
ἀδαμαντοδέτοις
Colb. 1. Ceteri libri
ἀκαμαντοδέτοις
, quod iam Stanleius corrigendum esse vidit. Inepta et ipsa secum pugnans vox est
ἀκαμαντοδέτοις
, nec dubium quin Aeschylus ut supra v. 148.
ἀδαμαντοδέτοις
, sed alio significatu, scripserit. Illic enim proprie eo vocabulo usus est, hic nihil nisi invictam necessitatem dixit. Ita Dionysii tyranni dominatus
ἀδάμαντι δεδεμένος
dicebatur, de quo Kuhnius et Perizonius ad Aeliani V. H. VI. 12. Ita Pindarus Pyth. IV. 125.
τίς δὲ κίνδυνος κρατεροῖς ἀδάμαντος δῆσεν ἅλοις
, commemoratus inter alia ab Rittershusio ad Oppiani Cyneg. III. 240. Eodem pertinet illud in oraculo, apud Herodotum VII. 141.
σοὶ δὲ τόδ᾽ αὐτις ἔπος ἐρέω, ἀδάμαντι πελάσσας
.
426.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-478
Τιτᾶνα λύμαις:
τιτᾶν ἀλύμαις
Vit.
427.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-479
ἐςειδόμαν:
εἰσιδόμαν
, superscripto
ην
, Vit. Lips.
εἰσιδόμην
Vind. 4. Ald. Rob.
εἰσιδόμαν
ceteri.
εἰςειδόμαν
scribendum esse antistropha monstrat.
427.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-480
θεῶν:
θεὸν
M. G. Par. L. Rob.
θεόν
, superscripto
ῶν
, Bess.
θεῶν
ceteri.
428-430.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-481
Ἄτλαντος ὑπέροχον σθένος κραταιόν, ὃς γᾶν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστεγάζει:
ἄτλανθ᾽ ὡς
Μ.
ἄτλανθ' ὃς
ceteri, praeter Vit. Ald. qui divisim
ἄτλαν θ' ὃς
habent, ex inepta recentioris scholiastae sententia, qui
Τιτάνα
Typhonem intelligens accusativum esse volebat
Ἄτλαν
. Scilicet Tzetzes ad Hesiodi O. et D. 381.
Ἄτλας, Ἄτλα
declinari propter
Ἀτλαγενέων
affirmavit: quam sapientiam notavit Lobeckius ad Phryn. p. 669. Nihil ad illam declinationem tuendam confert vocativus
Ἄτλα
, quem a Graecis acceptum in hoc Ovidii Metam. IV. 643. videmus,
tempus, Atla, veniet
: cui par est apud Homerum
Πουλυδάμα
. Sed tamen indulserunt sibi interdum poetae huiusmodi mutationes formarum: unde apud Choeroboscum ad Theodosii canones in Bekkeri Anecd. p. 1183. legimus
καὶ λέγουσιν οἱ ποιηταὶ πολλάκις ὁ Αἴας τοῦ Δία καὶ ὁ Δρύας τοῦ Δρύα καὶ ὁ Θόας τοῦ Θόα, ὡς παρ' Ἡσιόδῳ “ἡ δὲ Θόαν τέκεν υἱόν,” καὶ παρ' Ἀλκαίῳ “Αἴαν τὸν ἄριστον.” οἱ γὰρ ποιηταὶ μέτρῳ δουλεύοντες πολλάκις διὰ τὴν ἀνάγκην τοῦ μέτρου παραβαίνουσι τὸν κάνονα
. Hesiodus quidem scribere poterat, et scripsit fortasse,
ἣ δὲ Θόαντ' ἔτεχ' υἱόν
. Alcaei versum integrum habet Hephaestio p. 61. Gaisf.
Κρονίδα βασιλῆος γένος, Αἴαν, τὸν ἄριστον πέδ Αχιλλέα
. Hic, ubi nulla metri necessitas cogebat, mirabilis est versus quem Dindorfius dedit,
εἰςιδόμαν θεὸν Ἄτλαν ὃς αἰὲν
Post
Ἄτλανθ᾿ ὃς
omnes libri
αἰέν
. Tum
ὑπείροσχον
Lips.
ὑπείοέχον
Par. C. Ceteri libri
ὑπείροχον
, praeter Vit. in quo recte scriptum est
ὑπέροχον
. Libri
σθένος κραταιὸν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστενάζει
, nisi quod
κρατεὸν
et
πῶλον
G. habet, Robortellus autem
ὑποβαστάζει
. Nihil hoc est nisi interpretatio verae scripturae
ὑποστεγάζει
, quae a me in dissertationis de differentia prosae et poeticae orationis parte prima p. 33. sive in Opusc. vol. I. p. 114. proposita effugit editorum praeter Dindorfium notitiam. In Vit. ad
ὑποστενάζει
superscriptum
βαστάζει
. Hesychius
στέγει, κρύπτει, συνέχει, βαστάζει, ὑπομένει
. Suidas in v.
στέγει, καὶ στεγόντων, ἀνεχόντων, βασταζόντων
. Atqui
στεγάζω
idem est quod
στέγω
. Totum locum, in quo emendando et alii et ego (veluti in Opusc. VII. p. 255.) varie laboravimus, nunc restituisse mihi videor. Et illud quidem Reisigius recte vidit,
σθένος
non potuisse de caelo dici, scribique, ex parte recte, voluit
Ἄτλαντος αἰὲν ὑπείροχον σθένος
. Deinde illud
οὐράνιόν τε πόλον
referri apparet ad aliquam terrae commemorationem, quemadmodum v. 351. Atlas dictus est
κίον᾽ οὐρανοῦ τε καὶ χθονὸς ὤμοις ἐρείδων
. Perturbati sunt strophae postremi versus eo quod
ὃς αἰέν
, non recte illud scriptum, in alienum locum venit. Scripsi
Ἄτλαντος ὑπέροχον σθένος κραταιόν, ὃς γᾶν οὐράνιόν τε πόλον νώτοις ὑποστεγάζει
.
432.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-482
NA: Excidisse versum stropha docet.
433.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-483
ξυμπίτνων:
ξυμπίτνων
sic M.
ξυμπιτνών
, acuto qui in media syllaba fuerat expuncto, Vit.
ξυμπίπτων
Cantabr. 1. Ven. 2. Vind. 3. et pro varia lectione Par. Β.
ξυμπιτνών
ceteri et in margine Vind. 3.
433.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-484
βυθός:
βαθὺς
(non βαθός) M. Rob. In M. ad
στένει
adscriptum ἀπ᾿ εὐθείας τῆς τὸ
στένος
.
434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-485
κελαινὸς: Libri
κελαινὸς δ᾽ ἄΐδος
. Delendam esse particulam stropha monstravit.
434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-486
ὑποβρέμει:
ἀποβρέμει μυχὸς γᾶς
Vit.
ὑποβρέμυχος γᾶς
G.
435.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-487
παγαί θ':
παγαί θ'
(non πηγαὶ δ' aut πηγαί θ') M. Vit. et ceteri plerique ac Rob.
πηγαί θ'
Lips. Aug. aliique et Ald.
πηγαὶ δ᾽
G.
435.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-488
ἁγνορύτων:
ἁγνωρύτων
Μ.
ἁγνωρούτων
Vit.
ἁγνορρήτων
G.
ἁγνηρούτων
Par. F. Ceteri
ἁγνορρύτων
. Emendavit Heathius.
436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-489
οἰκτρόν:
πικρόν
pro
οἰκτρόν
Vit. et pauci alii.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-490
μή τοι:
μήτι
G. Vit. cum paucis codicibus et Ald.
μήτοι
ceteri et Rob.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-491
μηδ':
μηδ'
M. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri ut videtur codices.
μήτ'
editiones veteres.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-492
αὐθαδίᾳ:
αὐθαδείᾳ
G.
ἀθυμίᾳ
Vit. Par. C.
αὐθαδίᾳ
supra adscriptum in Vit.
439.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-493
προςσελούμενον:
προσηλούμενον
, super
η
a sec. manu adscripto
ε
, Μ.
προσηλούμενον
G. Par. G. D. F. N. Vind. 3. Cantabr. 1. 2. et pro varia lectione Par. Β.
προσελούμενον
Vit. Lips. Aug. Par. B. Vind. 1. 2. 4. Ald. Rob.
προσσελλούμενον
Ven. 3.
προσσελλούμενον
Turnebus, qui has scripturas adnotavit,
προσηλούμενον
et
προσεούμενον
. Brunckius ex Dawesii sententia in Misc. crit. p. 163.
προςἑλούμενον
. Porsonus, ut antea Askewius voluerat,
προσσελούμενον
, quod plerique receperunt. Ex Kiddii adnotatis ad Dawesii librum p. 295. cognovimus Bentleium, quod in uno codice Stobaei
προηγελοῦμεν
et apud Hesychium
προυγελεῖν
invenerat,
προϋγελούμενον
veram esse lectionem pronuntiasse. Mirae illae et inauditae formae
προυγελεῖν
et
προσελεῖν
qua radice ortae sint, qua analogia defendi possint, qua significationis derivatione commendentur, altum et apud ipsos et apud eorum pedisequos silentium. Solus, quod sciam, Buttmannus perplexam quandam viam in Lexilogi vol. II. p. 159. init, ut adhibita littera Aeolica et
προηγελεῖν
et
προυσελεῖν
tueretur, dirimi litem ratus Creticis
πρείους, πείγιστος, πρεινήϊον, πρειγευτής
ex
πρέσβυς
deflexis. De his Creticis copiose disseruit Valckenarius ad Theocriti Adoniazusas p. 319. seq. At haec non videntur comparari posse cum isto
προηγελεῖν
vel
προυσελεῖν
. Quod verbum etsi, quia rarissimum est, videri potest peregrinum esse, tamen nisi ostendatur et qui Doriensium
προυγελεῖν
usurpaverint et Attici quomodo id in multo magis mirabilem formam
προυσελεῖν
mutaverint, suspecta potius utraque forma, quam altera alteri praeferenda aut alterutra omnino admittenda censeri debet. Invenitur hoc verbum, quod hodie sciamus, apud duas dumtaxat antiquos scriptores, hoc in Aeschyli versu et apud Aristophanem in Ranis v. 730. Ibi haec leguntur,
τῶν πολιτῶν θ᾽ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας ἄνδρας ὄντας, καὶ δικαίους, καὶ καλούς τε καγαθούς, καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ, προσελοῦμεν
. Tertium exemplum, in quo recte idem verbum agnovit Lobeckius ad Ai. p. 252. ed. pr. 159. ed. alt. Aeliani est in epistola tertia, sed illud, ut videtur, ex Promethei versu sumptum,
καὶ γὰρ ἂν εἰκότως μοι στενάξαι τὰ τῶν προγόνων ἠρία, εἰ Εὐπειθείδης ὁ Κορυδαλλεὺς ἐμαυτὸν περιοψοίμην προσηλούμενον, καὶ ταῦτα ἀνδραπόδου ἴσως δυεῖν μναῖν ἀξίου
. Videamus nunc de scriptura. Atque apud Aeschylum nullus liber nec
προσσελούμενον
nec
προγελούμενον
praebet. Apud Aristophanem autem liber Ravennas
προυσελοῦμεν
. Ceteri libri, in quibus Venetus est, non minoris ille quam Ravennas auctoritatis,
προσελοῦμεν
, in duobus, quos Dobraeus contulit, alterum
σ
supra scriptum est. Etiam Suidas
προσελοῦμεν
habet. Sed apud Stobaeum XLIII. 28. ubi Aristophanis versus leguntur, codex N. non A. quem Grotius nominat, in quo libro non legitur iste locus, et editio princeps habent
προηγελοῦμεν
. Hesychius
προϋγελεῖν, προπηλακίζειν, ὑβρίζειν
. Sed idem etiam
προσέλει, προπηλακίζει
. Incertum est pertineatne huc quod apud eundem sic scriptum legitur,
προσελα, προύτελα, προτελεῖ
. Tum in Etym. Μ. in v.
προσέληνοι
p. 690, 12.
προυσελλεῖν λέγουσι τὸ ὑβρίζειν. καὶ οἱ Ἀρκάδες, ἐπειδὴ λοιδορητικοί εἰσιν. οὕτως ἐν ὑπομνήματι Προμηθέως δεσμώτου
. Ex eodem fonte haustum est scholion cod. M. ad Aeschyli versum,
ὑβριζόμενον. ὅθεν καὶ Ἀρκάδες προσέληνοι. ὑβρισταὶ γὰρ μέμψιν ἀνθρώπων ἔχων
. Similiter scholia aliorum codicum. Tzetzes ad Lycophr. 482. de Arcadibus
ἢ ὅτι προσέληνοι οἱ ὑβρισταὶ λέγονται. προσελεῖν γὰρ τὸ ὑβρίζειν
. Sic etiam repetens illa Favorinus. Et idem
προσελεῖν τὸ ὑβρίζειν κατὰ Ἀρκάδας· ἐπειδὴ οἱ Ἀρκάδες λοιδορητικοί εἰσιν. Ἀριστοφάνης “ἐν ταῖς παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ προσελοῦμεν.”
Hinc in Tzetzae Chil. I. 882. et IV. 813. quibus in locis
προσελοῦν
legebatur,
προσελεῖν
restituit Kiesslingius. Viroque loco Tzetzes dicit
τὸ γὰρ ὑβρίζειν προσελεῖν καλεῖται παρ' Ἀρκάσιν
, nisi quod in priore, fortasse per errorem,
παρ' ἑτέροις
legitur. Eadem forma in scholiis Aristophanis, quae hoc verbum Atticis tribuunt. Tam multis testibus
προσελεῖν
, tam paucis
προϋσελεῖν
et
προυγελεῖν
cognitum habemus. Et quis, si hoc verbum
προυγελεῖν
vel
προυσελεῖν
fuisset, a
προσελήνοις
illud repetivisset Arcadibus? Mihi quidem sapientior fuisse videtur Dobraeus, qui in addendis ad Aristophanica p. (124) et
υ
et
υγ
ex illa litterarum forma ortum esse iudicavit, qua in codicibus
σσ
scribi solet. Haec et in forma verbi et in significatione explicanda aptissima est et minimae obscuritatis ratio. Namque ut a
τέλλειν τελεῖν
, sic a
σέλλειν σελεῖν
est deductum.
Σέλλειν
autem, cognatum illud cum
εἴλειν, ἔλλειν
, quod
ὁρμᾶν
significaret, commemoravit Eustathius p. 1041, 29. 32. et ex eo Favorinus in v.
ξυσσέλμοιο νηός
. Videtur id proprie crispantem motum, quo aliquid rotatur, iactatur, vibratur, notasse. Inde
σόλος
, eodem loco memoratus Eustathio, ut a
δικεῖν δίσκος
. Inde
σέλας, σελήνη, σέλμα, Σελλήεις
et aliquot alia nomina. Nisi fallor, pertinet huc etiam
σελλίζειν
. Hesychius
σελλίζεσθαι, ψελλίζεσθαι. τινὲς δέ, σελλίζει, ἀλαζονεύει
. Id verbum grammatici a quodam Sello repetunt, quem vereor ne ipsi finxerint, quoniam Aeschinem quendam ab Aristophane in Vespis v. 325. et 1243.
τὸν Σελλοῦ
et v. 459.
τὸν Σελλαρτίου
appellatum videbant. At non Sellus, sed Aeschines propter vanitatis insolentiam famosus erat: quare istiusmodi feroces iactatores
αἰσχινίζειν
potius quam
σελλίζειν
essent dicti. Hinc colligi posse videtur Aeschinem istum non quod patrem haberet Sellum, sed quod temere gloriosus esset,
τὸν σελλοῦ
, i. e. iactatoris filium, vulgo esse appellatum: quam appellationem propter eandem caussam Aristophanes etiam ad Amynian transtulit, in eadem illum fabula v. 1267.
Ἀμυνίαν τὸν σελλοῦ
vocans. Ac titubant, eoque confirmant suspicionem nostram scholiastae, quos non mirandum est Sellum istum patrem putasse Aeschinis, quia qui illi pater fuerit non est proditum. Scholiastes Aristophanis ad Av. 824. de Aeschine
καὶ οὗτος πένης, θρυπτόμενος καὶ αὐτὸς ἐπὶ πλούτῳ καὶ λέγων ἑαυτὸν πλούσιον. ἦν δὲ Αἰσχίνης Σελλοῦ. ἔλεγον δὲ ἐκ μεταφορᾶς τοὺς τοιούτους σελλούς. καὶ τὸ ἀλαζονεύεσθαι δὲ σελλίζειν
. Qui eadem habet Suidas in
Θεαγένους χρήματα
, apud eum scriptum est
ἦν δὲ Αἰσχίνης σέλλος
. Scholiastes ad Vesp. 1259.
κομήτης ὁ Ἀμυνίας, Προνάπου υἱός. ὁ γὰρ Σέλλος οὐκ ἦν αὐτοῦ πατήρ, ἀλλ᾽ Αἰσχίνου. ἵνα οὖν καὶ τὸν Ἀμυνίαν καὶ τὸν Αἰσχίνην κωμωδήσῃ ὡς πένητας, τοῦτο εἶπεν
· et paullo post
Σέλλου δὲ εἶπεν, ἐπειδὴ πένης Αἰσχίνης ὁ Σέλλου
. Hesychius
σεσσελλίσαι. Φρύνιχος ἐν Κρονίῳ ἄγαμαι Διονύσου στόματος, ὡς στελλίσαι κεκομμένα πολλάκις
. Αἰσχίνης τις ὑπῆρχε Σέλλου καλούμενος, ἀλάζων καὶ ἐν τῷ διαλέγεσθαι καὶ ἐν τῷ προςποιεῖσθαι πλουτεῖν, πενόμενος καθ᾽ ὑπερβολήν, ὡς τοὺς παραπλησίους οὕτω καλεῖσθαι. Corrigendum puto Φρύνιχος ἐν Κρόνῳ
ἄγαμαι, Διονῦ, σοῦ στόματος, ὡς σεσέλλισαι· καὶ κωμικοὶ πολλάκις
. Neque non huc referendum, quod idem Hesychius habet,
σελληγορεῖ, εὐχερείας ἀναφώνημα
. Scribe
εὐχερείας ἀναφωνεῖ
, i. e. temeritates loquitur. Cognatum cum
προςσελεῖν
esse
σίλλος
iam ab aliis observatum est, quod nomen ipsum quoque ab
εἴλλειν
et
ἴλλειν
habet originem, recteque, ut opinor, Valckenarius ad fragmenta Callimachi p. 282. etiam
ἕλλετε
, quod in fr. 292. pro
ἔρρετε
dictum tradidit Eustathius p. 756, 37. non ille tamen Heraclide auctore, ut Hemsterhusius ad fr. 121. ait, ex eadem radice natum suspicabatur. Ex his quae disputavi apparebit cur in Aeschyli versu scripserim
προςσελούμενον
.
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-494
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-495
τοῖς νέοις:
τοῖς νέοις
supra versum scriptum in Lips. omissum in Aug.
441.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-496
442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-497
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-498
τἄν βροτοῖς:
γρ. τἀμβροτοῖς
Par. B.
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-499
πήματα: Pro
πήματα
, quod omnes libri habent, Brunckius
πταίσματα
posuit, quia in Par. Β. minutissimis litteris inter versus scriptum est
πταίσματα ἃ εἶχον προτοῦ, κατ᾽ εἰρωνείαν
. At illud
κατ᾽ εἰρωνείαν
ad
πήματα
spectat,
πταίσματα
autem, quae manifesta interpretatio est, etiam numeros corrumpit. Comparari potest Euripidis hoc in Heracl. 962.
χρὴ γὰρ οὐχ ἅπαξ θνήσκειν σε, πολλὰ πήματ' ἐξειργασμένον
.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-500
ἀκούσαθ':
ἀκούσασθ'
Lips.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-501
ὥς σφας:
ὥσφας
, deleto qui in altera syllaba erat accentu, Μ.
ὡς σφὰς
Lips. Ald. Rob. Turn. et ex correctione primae manus Vit. in quo antea erat
ὡς σφᾶς
, ut inde a Victorio scribitur. Scribendum erat
ὡς σφας
. V. ad Soph. Oed. Col. 486.
445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-502
ἐπηβόλους:
ἐπηβόλους
M. Vit. Aug.
ἐπιβόλους
G. et ante corr. Lips. Commemoratur
φρενῶν ἐπήβολος
non addito auctoris nomine ab Eustathio p. 625, 37.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-503
ἀλίγκιοι: Margo ed. Ald. apud Morellium
γρ. ἀλίγκιον
. Nullo in libro haec scriptura est, sed fuit in Vit. in quo tamen correcta est.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-504
χρόνον:
χρόνον
Lips. Aug. Ald. Rob.
βίον
adscripto
χρόνον
Vit. Par. B.
βίον
Μ. G. et ceteri.
452.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-505
προςείλους:
προσήλους
G. aliique et Ald. Rob.
προσήλους
, superscripto alteri syllabae
ει
, M. Vit. Lips.
προσείλους
codices nonnulli et Turn. V. Etym. Μ. in
πρόςειλος οἰκία
p. 690, 15. et Olearium ad Philostr. p. 69. ac Dawesium Misc. crit. p. 269.
452.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-506
ἦσαν:
ᾔσαν
Μ.
ἦσαν
G. Aug. aliique.
ἦσαν
, supra scripto
ι
, Lips.
εἶσαν
Vit. a correctore.
σαν
codices nonnulli et edd. vett.
ἦσαν
scribendum esse monuerat Piersonus in addendis ad p. 174. notarum in Moerin.
453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-507
ἔναιον:
ἔναγον
a pr. manu habuisse videtur M.
ἔνναιον
Aug.
453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-508
ἀήσυροι:
Ζήσυροι
M. a pr. manu et Turn.
ἀείσυρος
Cantabr. 1.
ἀήσυροι
M. a recentiore manu et ceteri. In Par. A. B.
η
superscriptum. Eustathius p. 1500, 27. de vocabulo
ἁλιαής
disserens,
γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ ἄω τὸ πνέω· ἐξ οὗ — ἀήτης ἐπὶ ἀνέμου, καὶ ἀήσυρον κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὸ κούφον, ὅθεν καὶ “Ζήσυροι μύρμηκες” παρὰ Αἰσχύλῳ
. Idem p. 1547, 20.
ἐκ δὲ τοῦ ῥηθέντος ἄω καὶ ἀήσυρον τὸ κοῦφον· ὅθεν καὶ παρ' Αἰσχύλῳ “μύρμηκες ἀήσυροι.”
455-459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-509
NA: Versus 455–461. affert Achilles Tatius in Isagoge ad Aratum, versus 455–460. Stobaeus Ecl. phys. I. 2. hic quidem v. 455. servans Aeschyli librorum scripturam; sed apud Achillem Tatium est
οὐκ ἦν γὰρ αὐτοῖς
.
457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-510
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-511
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-512
ἀντολὰς:
ἀνατολὰς
G. Vit.
459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-513
δύσεις: Libri Aeschyli omnes cum Achille Tatio
δύσεις
, nisi quod in Par. C.
δύσης
est, superscripto
ει
. Sed Stobaeus
ὁδούς
. Et hoc quidem olim in Observationibus criticis p. 18. praeferendum iudicavi, quia occasus siderum neque omnino cur difficiles observatu dicantur, neque cur difficiliores quam ortus, perspici possit, quod contra id recte de meatu eorum praedicetur. Quod Wellauerus conquestus est, constringi sic artioribus vinculis sermonem poeticum, praetereaque antecedens
ἀντολάς
postulare
δύσεις
, per se cadit, quia quae hic facta est distinctio aperte non poeticae dictionis est, sed accuratae demonstrationis, tantumque abest ut propter ortus commemorandi sint occasus, ut quo facilius ortuum appellatio animum ad occasuum cogitationem advertit, eo proclivius fuerit librariis
δύσεις
scribere. Ac valde sibi placere
ὁδούς
Dobraeus quoque, vir non hebetis iudicii, professus est in Aristophanicis p. (54). Sed tamen ne
ὁδούς
quidem satis aptum est, siquidem ortu siderum cognito non admodum difficile erat meatus explorare. Multo magis hic memoranda erat natura et vis ac potestas siderum, quae quod alia in aliis est, recte dicitur difficilis esse ad diiudicandum. Quare
δύσεις
posui, quod apparet quam facile, ortus mentione praegressa, in
δύσεις
potuerit mutari.
460.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-514
σοφισμάτων:
νοσφισμάτων
, non
νοφισμάτων
, M. in cuius margine recentior manus
σοφισ
adscripsit. Commemorat
νοσφισμάτων
scholion, quod non habet M.
γράφεται καὶ νοσφισμάτων. καὶ γάρ τις μέτρον γινώσκων τῶν πραγμάτων αὑτοῦ οὔποτε τοῦ εἰκότος ἐκπέσοι
. Apud Stobaeum Ecl. phys. 1. 2. est
ἀριθμὸν εὑρὼν ἔξοχον σοφισμάτων βίον διώκησ᾽ ὄντα πρὶν πεφυρμένον θηρσίν θ' ὅμοιον· πρῶτα μὲν τὸν πάνσοφον ἀριθμὸν εὕρην ἔξοχον σοφισμάτων
. Quae ad Euripidis Palamedem pertinuisse videntur. Illud mirum est, quod scholiastes Aristidis p. 273. ed. Fromm. p. 702, 30. ed. Dind. ubi haec ipsa Palamedis verba in mente habuit Aristides, adnotavit,
τοῦτο ἐν Αἰσχύλῳ Προμηθεὺς λέγει περὶ τοῦ ἀνθρωπείου γένους
. In florilegio Stobaei LXXXI. 1. afferuntur versus 460-462.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-515
τε:
πρῶτος
apud Stobaeum, et sic Porsonus scribi iubebat.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-516
συνθέσεις:
γραμμάτων δὲ σύνθεσιν
apud Stobaeum legitur.
γραμμάτων συνθέσεις
G.
γραμμάτων τε συνθέσεις
ceteri libri Aeschyli omnes, et
συνθέσεις
etiam Stobaei codex A.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-517
NA: Adnotatio ΩΣ et ΟΥΣiou in Crameri Anecd. Ox. IV. p. 318, 19.
Αἰσχύλος δὲ Προμηθέα φησὶν εἰρηκέναι ταῦτα
.
462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-518
μνήμην ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην:
μνήμην ἁπάντων
Μ.
θ
supra addito post primam vocem a recentiore manu.
μνήμην ἁπάντων
etiam Stobaeus.
μνήμην τ᾽ ἁπάντων
Aug. Ceteri libri omnes
μνήμην θ᾽ ἁπάντων
. Tum
μουσομητὸς
apud Stobaeum est. Denique
ἐργάνην
M. a pr. manu, quae quas amplius litteras addiderat, iis deletis manus admodum recens
ἐργάτιν
scripsit.
ἐργάτιν
Par. B. in quo additum
γρ. μουσομήτορος ἐργάτην
, Bess. et edd. vett.
ἐργάτην
Vit. Lips. Aug. aliique.
ἐργάνῃ
praebuit Stobaeus. Brunckius secutus est Hemsterhusium, qui ad Lucianum vol. I. p. 88. sic scribendum censuit,
γραμμάτων τε σύνθεσιν, μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην
. Recepit
ἐργάνην
Blomfieldius, ut lectionem antiquam, servans ille
μνήμην θ'
, id quod fecerunt etiam quum alii, tum Wellauerus, argutias esse dicens, quibus ea scriptura damnetur. Id ille temere iudicavit. Nam artem memoriae si a Prometheo inventam dixisset Aeschylus, quae ab aequali eius Simonide inventa fertur, aut propter tempora stolidissime confusa ridiculus, aut ineptus propter commemorationem inventi, quod non disciplina aliqua doctrinave contineri, sed naturae beneficio tribui hominibus videretur, ab iis qui hoc iactantem Prometheum audirent esset iudicatus. Hemsterhusii elegantissima est coniectura et profecto optima, nisi quod non opus erat
σύνθεσιν
adsumere,
μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην
. Nam etsi servari posset
μνήμην
, si sic interpungeretur,
μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορ' ἐργάνην
, quod olim defendi in Obs. crit. p. 19. tamen multo aptius et commodius cum aperto genitivo coniungitur
ἐργάνην
, quam si
Μουσῶν
ex
μουσομήτορα
esset intelligendum. Sic etiam Euripides Androm. v. 1014. (987.)
τίνος οὕνεκ' ἄτιμον ὀργάναν χέρα τεκτοσύνας Ἐνυαλίῳ δοριμήστορι προςθέντες τάλαιναν, τάλαιναν μεθεῖτε Τροίαν
. Apertum est autem
ἐργάνην
propterea adsciscendum esse, quia
ἐργάτιν
, in quo personae notatio est, non apte declarando plurali
συνθέσεις
adhiberetur. Nam
ἐργάτης
effectrix est,
ἐργάνη
autem proprie effectionem significat. Apposite comparavit Schützius Livii verba in principio libri sexti,
et rarae per eadem tempora litterae fuere, una custodia fidelis memoriae rerum gestarum
. Eodem modo Euripides in Palamede apud Stobaeum LXXXI. 7. litteras
λύπης φάρμακα
appellavit, imitatus ille Aeschylum.
463.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-519
πρῶτος:
πρώτων
, superscriptis
ος
et
ως
a pr. manu, Vit.
πρώτως
G.
463.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-520
κνώδαλα:
κνώδ
Μ. deletis reliquis litteris, quas recentior manus supplevit.
464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-521
ζεύγλαισι:
ζεύγλαισι
M. G. et superscripto
η
Vit.
ζεύγλησι
Lips.
Ζεύγλην
alii curvaturam iugi, alii partem eam cui collum iumenti immittitur, vel, quod idem est, lora, quae subiugia ab Latinis vocantur, esse tradunt. Hoc significatu hic dixit Aeschylus et ante eum Homerus Il. XIX. 405.
πᾶσα δὲ χαίτη ζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν οἶδας ἵκανεν
. V. scholiastas Homeri et Schefferum de re vehiculari p. 116. seqq. In Etym. M. p. 499. alia commemoratur significatio,
τὸ τοῦ τραχήλου μέρος, καθ᾽ ὃ ὁ ζυγός
.
464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-522
σώμασίν θ':
σώμασίν θ'
Μ. et pauci alii. Ceteri
σώμασί θ'
. Haec vox iam scholiastis molestiam creavit, qui eam vel ad
δουλεύοντα
referri, ut
ἐπισάττεσθαι
iumenta et
φόρτους ἐπάνω τῶν σωμάτων αἴρειν σκευοφοροῦντα
dicerentur, vel construi cum sequentibus verbis voluerunt hoc modo,
καὶ ὑφ᾽ ἅρματ᾽ ἤγαγον φιληνίους ἵππους, ὅπως ἐν τοῖς σώμασι γένωνται διάδοχοι μεγίστων μοχθημάτων τοῖς θνητοῖς
, quam interpretationem meliorem esse censuerunt. Sic interpunctum in M. a sec. manu et in Vit. atque in editione Garbitii, admiseruntque hanc satis duram constructionem Porsonus eumque secuti recentiores. In Vit. ad
σώμασί θ' ὅπως
superscriptum
ἡνίαις οἱ ἄνθρωποι
. Tan. Faber in epistola 67. partis l. scribendum putabat
σήμασιν
, quo signa virgae motu aliove modo iumentis data intelligerentur. Brunckius insigni audacia
κέντροισιν
posuit. Pauwi
σάγμασιν
in minore editione recepit Schutzius. Fefellit interpretes quod
ζεύγλαισι
et
σώμασιν
ablativorum potestate dicta putarunt, nec viderunt
σώμασιν
non de iumentorum, sed de sessorum qui iumentis inequitant corporibus esse accipiendum. Id ostendunt usitata in hac re verba
σωματηγός
εἰ
σωματηγεῖν
. Eustathius p. 1625, 40. de Aristophane grammatico,
ἀστράβαι δέ, φησίν, οἱ καταμόνας σωματηγοῦντες ἡμίονοι
. Hesychius in v.
ἀστράβη, οἳ δὲ κατὰ τὸ πλεῖστον μὲν τὴν σωματηγὸν ἡμίονον οὕτως ἔλεγον· ἐνίοτε δὲ πάντα ἁπλῶς τὸ σωματηγοῦντα ὑποζύγια
. Εtym. Μ. p. 159, 54.
οἳ δὲ τὴν σωματηγὸν ἡμίονον ἀστράβην λέγουσιν
. Eadem verba in eodem vocabulo habet Suidas.
465.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-523
διάδοχοι:
διάδοχον
M. a pr. manu.
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-524
γένοινθ':
γένωντ'
Ven. 1. Bess.
γένωνται
Vind. 1. 3.
γένοινθ'
Μ. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri libri. Emendavit Dawesius in Misc. crit. p. 268 (481. ed. Kidd.).
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-525
ὑφ᾽ ἅρμα τ': Libri
ὑφ᾽ ἅρματ'
, praeter Aug. qui
ὑφ᾽ ἅρμα τ'
habet. Sic Turn. et Grotius in Excerptis p. 9. eodemque modo Dawesius quoque et Tyrwhittus emendarunt.
468.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-526
θαλασσόπλαγκτα:
θαλασσόπλακτα
Vit. Lips. et a pr. manu M.
469.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-527
ναυτίλων ὀχήματα:
ναυτιλόχων ὀχήματα
Μ.
470.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-528
ἐξευρὼν:
ἐξεῦρον
Lips. Aug. Ven. 1. Par. E. Bess. Vind. 2. 4. Rob.