436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-489
οἰκτρόν:
πικρόν
pro
οἰκτρόν
Vit. et pauci alii.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-490
μή τοι:
μήτι
G. Vit. cum paucis codicibus et Ald.
μήτοι
ceteri et Rob.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-491
μηδ':
μηδ'
M. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri ut videtur codices.
μήτ'
editiones veteres.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-492
αὐθαδίᾳ:
αὐθαδείᾳ
G.
ἀθυμίᾳ
Vit. Par. C.
αὐθαδίᾳ
supra adscriptum in Vit.
439.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-493
προςσελούμενον:
προσηλούμενον
, super
η
a sec. manu adscripto
ε
, Μ.
προσηλούμενον
G. Par. G. D. F. N. Vind. 3. Cantabr. 1. 2. et pro varia lectione Par. Β.
προσελούμενον
Vit. Lips. Aug. Par. B. Vind. 1. 2. 4. Ald. Rob.
προσσελλούμενον
Ven. 3.
προσσελλούμενον
Turnebus, qui has scripturas adnotavit,
προσηλούμενον
et
προσεούμενον
. Brunckius ex Dawesii sententia in Misc. crit. p. 163.
προςἑλούμενον
. Porsonus, ut antea Askewius voluerat,
προσσελούμενον
, quod plerique receperunt. Ex Kiddii adnotatis ad Dawesii librum p. 295. cognovimus Bentleium, quod in uno codice Stobaei
προηγελοῦμεν
et apud Hesychium
προυγελεῖν
invenerat,
προϋγελούμενον
veram esse lectionem pronuntiasse. Mirae illae et inauditae formae
προυγελεῖν
et
προσελεῖν
qua radice ortae sint, qua analogia defendi possint, qua significationis derivatione commendentur, altum et apud ipsos et apud eorum pedisequos silentium. Solus, quod sciam, Buttmannus perplexam quandam viam in Lexilogi vol. II. p. 159. init, ut adhibita littera Aeolica et
προηγελεῖν
et
προυσελεῖν
tueretur, dirimi litem ratus Creticis
πρείους, πείγιστος, πρεινήϊον, πρειγευτής
ex
πρέσβυς
deflexis. De his Creticis copiose disseruit Valckenarius ad Theocriti Adoniazusas p. 319. seq. At haec non videntur comparari posse cum isto
προηγελεῖν
vel
προυσελεῖν
. Quod verbum etsi, quia rarissimum est, videri potest peregrinum esse, tamen nisi ostendatur et qui Doriensium
προυγελεῖν
usurpaverint et Attici quomodo id in multo magis mirabilem formam
προυσελεῖν
mutaverint, suspecta potius utraque forma, quam altera alteri praeferenda aut alterutra omnino admittenda censeri debet. Invenitur hoc verbum, quod hodie sciamus, apud duas dumtaxat antiquos scriptores, hoc in Aeschyli versu et apud Aristophanem in Ranis v. 730. Ibi haec leguntur,
τῶν πολιτῶν θ᾽ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας ἄνδρας ὄντας, καὶ δικαίους, καὶ καλούς τε καγαθούς, καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ, προσελοῦμεν
. Tertium exemplum, in quo recte idem verbum agnovit Lobeckius ad Ai. p. 252. ed. pr. 159. ed. alt. Aeliani est in epistola tertia, sed illud, ut videtur, ex Promethei versu sumptum,
καὶ γὰρ ἂν εἰκότως μοι στενάξαι τὰ τῶν προγόνων ἠρία, εἰ Εὐπειθείδης ὁ Κορυδαλλεὺς ἐμαυτὸν περιοψοίμην προσηλούμενον, καὶ ταῦτα ἀνδραπόδου ἴσως δυεῖν μναῖν ἀξίου
. Videamus nunc de scriptura. Atque apud Aeschylum nullus liber nec
προσσελούμενον
nec
προγελούμενον
praebet. Apud Aristophanem autem liber Ravennas
προυσελοῦμεν
. Ceteri libri, in quibus Venetus est, non minoris ille quam Ravennas auctoritatis,
προσελοῦμεν
, in duobus, quos Dobraeus contulit, alterum
σ
supra scriptum est. Etiam Suidas
προσελοῦμεν
habet. Sed apud Stobaeum XLIII. 28. ubi Aristophanis versus leguntur, codex N. non A. quem Grotius nominat, in quo libro non legitur iste locus, et editio princeps habent
προηγελοῦμεν
. Hesychius
προϋγελεῖν, προπηλακίζειν, ὑβρίζειν
. Sed idem etiam
προσέλει, προπηλακίζει
. Incertum est pertineatne huc quod apud eundem sic scriptum legitur,
προσελα, προύτελα, προτελεῖ
. Tum in Etym. Μ. in v.
προσέληνοι
p. 690, 12.
προυσελλεῖν λέγουσι τὸ ὑβρίζειν. καὶ οἱ Ἀρκάδες, ἐπειδὴ λοιδορητικοί εἰσιν. οὕτως ἐν ὑπομνήματι Προμηθέως δεσμώτου
. Ex eodem fonte haustum est scholion cod. M. ad Aeschyli versum,
ὑβριζόμενον. ὅθεν καὶ Ἀρκάδες προσέληνοι. ὑβρισταὶ γὰρ μέμψιν ἀνθρώπων ἔχων
. Similiter scholia aliorum codicum. Tzetzes ad Lycophr. 482. de Arcadibus
ἢ ὅτι προσέληνοι οἱ ὑβρισταὶ λέγονται. προσελεῖν γὰρ τὸ ὑβρίζειν
. Sic etiam repetens illa Favorinus. Et idem
προσελεῖν τὸ ὑβρίζειν κατὰ Ἀρκάδας· ἐπειδὴ οἱ Ἀρκάδες λοιδορητικοί εἰσιν. Ἀριστοφάνης “ἐν ταῖς παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ προσελοῦμεν.”
Hinc in Tzetzae Chil. I. 882. et IV. 813. quibus in locis
προσελοῦν
legebatur,
προσελεῖν
restituit Kiesslingius. Viroque loco Tzetzes dicit
τὸ γὰρ ὑβρίζειν προσελεῖν καλεῖται παρ' Ἀρκάσιν
, nisi quod in priore, fortasse per errorem,
παρ' ἑτέροις
legitur. Eadem forma in scholiis Aristophanis, quae hoc verbum Atticis tribuunt. Tam multis testibus
προσελεῖν
, tam paucis
προϋσελεῖν
et
προυγελεῖν
cognitum habemus. Et quis, si hoc verbum
προυγελεῖν
vel
προυσελεῖν
fuisset, a
προσελήνοις
illud repetivisset Arcadibus? Mihi quidem sapientior fuisse videtur Dobraeus, qui in addendis ad Aristophanica p. (124) et
υ
et
υγ
ex illa litterarum forma ortum esse iudicavit, qua in codicibus
σσ
scribi solet. Haec et in forma verbi et in significatione explicanda aptissima est et minimae obscuritatis ratio. Namque ut a
τέλλειν τελεῖν
, sic a
σέλλειν σελεῖν
est deductum.
Σέλλειν
autem, cognatum illud cum
εἴλειν, ἔλλειν
, quod
ὁρμᾶν
significaret, commemoravit Eustathius p. 1041, 29. 32. et ex eo Favorinus in v.
ξυσσέλμοιο νηός
. Videtur id proprie crispantem motum, quo aliquid rotatur, iactatur, vibratur, notasse. Inde
σόλος
, eodem loco memoratus Eustathio, ut a
δικεῖν δίσκος
. Inde
σέλας, σελήνη, σέλμα, Σελλήεις
et aliquot alia nomina. Nisi fallor, pertinet huc etiam
σελλίζειν
. Hesychius
σελλίζεσθαι, ψελλίζεσθαι. τινὲς δέ, σελλίζει, ἀλαζονεύει
. Id verbum grammatici a quodam Sello repetunt, quem vereor ne ipsi finxerint, quoniam Aeschinem quendam ab Aristophane in Vespis v. 325. et 1243.
τὸν Σελλοῦ
et v. 459.
τὸν Σελλαρτίου
appellatum videbant. At non Sellus, sed Aeschines propter vanitatis insolentiam famosus erat: quare istiusmodi feroces iactatores
αἰσχινίζειν
potius quam
σελλίζειν
essent dicti. Hinc colligi posse videtur Aeschinem istum non quod patrem haberet Sellum, sed quod temere gloriosus esset,
τὸν σελλοῦ
, i. e. iactatoris filium, vulgo esse appellatum: quam appellationem propter eandem caussam Aristophanes etiam ad Amynian transtulit, in eadem illum fabula v. 1267.
Ἀμυνίαν τὸν σελλοῦ
vocans. Ac titubant, eoque confirmant suspicionem nostram scholiastae, quos non mirandum est Sellum istum patrem putasse Aeschinis, quia qui illi pater fuerit non est proditum. Scholiastes Aristophanis ad Av. 824. de Aeschine
καὶ οὗτος πένης, θρυπτόμενος καὶ αὐτὸς ἐπὶ πλούτῳ καὶ λέγων ἑαυτὸν πλούσιον. ἦν δὲ Αἰσχίνης Σελλοῦ. ἔλεγον δὲ ἐκ μεταφορᾶς τοὺς τοιούτους σελλούς. καὶ τὸ ἀλαζονεύεσθαι δὲ σελλίζειν
. Qui eadem habet Suidas in
Θεαγένους χρήματα
, apud eum scriptum est
ἦν δὲ Αἰσχίνης σέλλος
. Scholiastes ad Vesp. 1259.
κομήτης ὁ Ἀμυνίας, Προνάπου υἱός. ὁ γὰρ Σέλλος οὐκ ἦν αὐτοῦ πατήρ, ἀλλ᾽ Αἰσχίνου. ἵνα οὖν καὶ τὸν Ἀμυνίαν καὶ τὸν Αἰσχίνην κωμωδήσῃ ὡς πένητας, τοῦτο εἶπεν
· et paullo post
Σέλλου δὲ εἶπεν, ἐπειδὴ πένης Αἰσχίνης ὁ Σέλλου
. Hesychius
σεσσελλίσαι. Φρύνιχος ἐν Κρονίῳ ἄγαμαι Διονύσου στόματος, ὡς στελλίσαι κεκομμένα πολλάκις
. Αἰσχίνης τις ὑπῆρχε Σέλλου καλούμενος, ἀλάζων καὶ ἐν τῷ διαλέγεσθαι καὶ ἐν τῷ προςποιεῖσθαι πλουτεῖν, πενόμενος καθ᾽ ὑπερβολήν, ὡς τοὺς παραπλησίους οὕτω καλεῖσθαι. Corrigendum puto Φρύνιχος ἐν Κρόνῳ
ἄγαμαι, Διονῦ, σοῦ στόματος, ὡς σεσέλλισαι· καὶ κωμικοὶ πολλάκις
. Neque non huc referendum, quod idem Hesychius habet,
σελληγορεῖ, εὐχερείας ἀναφώνημα
. Scribe
εὐχερείας ἀναφωνεῖ
, i. e. temeritates loquitur. Cognatum cum
προςσελεῖν
esse
σίλλος
iam ab aliis observatum est, quod nomen ipsum quoque ab
εἴλλειν
et
ἴλλειν
habet originem, recteque, ut opinor, Valckenarius ad fragmenta Callimachi p. 282. etiam
ἕλλετε
, quod in fr. 292. pro
ἔρρετε
dictum tradidit Eustathius p. 756, 37. non ille tamen Heraclide auctore, ut Hemsterhusius ad fr. 121. ait, ex eadem radice natum suspicabatur. Ex his quae disputavi apparebit cur in Aeschyli versu scripserim
προςσελούμενον
.
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-494
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-495
τοῖς νέοις:
τοῖς νέοις
supra versum scriptum in Lips. omissum in Aug.
441.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-496
442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-497
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-498
τἄν βροτοῖς:
γρ. τἀμβροτοῖς
Par. B.
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-499
πήματα: Pro
πήματα
, quod omnes libri habent, Brunckius
πταίσματα
posuit, quia in Par. Β. minutissimis litteris inter versus scriptum est
πταίσματα ἃ εἶχον προτοῦ, κατ᾽ εἰρωνείαν
. At illud
κατ᾽ εἰρωνείαν
ad
πήματα
spectat,
πταίσματα
autem, quae manifesta interpretatio est, etiam numeros corrumpit. Comparari potest Euripidis hoc in Heracl. 962.
χρὴ γὰρ οὐχ ἅπαξ θνήσκειν σε, πολλὰ πήματ' ἐξειργασμένον
.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-500
ἀκούσαθ':
ἀκούσασθ'
Lips.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-501
ὥς σφας:
ὥσφας
, deleto qui in altera syllaba erat accentu, Μ.
ὡς σφὰς
Lips. Ald. Rob. Turn. et ex correctione primae manus Vit. in quo antea erat
ὡς σφᾶς
, ut inde a Victorio scribitur. Scribendum erat
ὡς σφας
. V. ad Soph. Oed. Col. 486.
445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-502
ἐπηβόλους:
ἐπηβόλους
M. Vit. Aug.
ἐπιβόλους
G. et ante corr. Lips. Commemoratur
φρενῶν ἐπήβολος
non addito auctoris nomine ab Eustathio p. 625, 37.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-503
ἀλίγκιοι: Margo ed. Ald. apud Morellium
γρ. ἀλίγκιον
. Nullo in libro haec scriptura est, sed fuit in Vit. in quo tamen correcta est.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-504
χρόνον:
χρόνον
Lips. Aug. Ald. Rob.
βίον
adscripto
χρόνον
Vit. Par. B.
βίον
Μ. G. et ceteri.
452.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-505
προςείλους:
προσήλους
G. aliique et Ald. Rob.
προσήλους
, superscripto alteri syllabae
ει
, M. Vit. Lips.
προσείλους
codices nonnulli et Turn. V. Etym. Μ. in
πρόςειλος οἰκία
p. 690, 15. et Olearium ad Philostr. p. 69. ac Dawesium Misc. crit. p. 269.
452.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-506
ἦσαν:
ᾔσαν
Μ.
ἦσαν
G. Aug. aliique.
ἦσαν
, supra scripto
ι
, Lips.
εἶσαν
Vit. a correctore.
σαν
codices nonnulli et edd. vett.
ἦσαν
scribendum esse monuerat Piersonus in addendis ad p. 174. notarum in Moerin.
453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-507
ἔναιον:
ἔναγον
a pr. manu habuisse videtur M.
ἔνναιον
Aug.
453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-508
ἀήσυροι:
Ζήσυροι
M. a pr. manu et Turn.
ἀείσυρος
Cantabr. 1.
ἀήσυροι
M. a recentiore manu et ceteri. In Par. A. B.
η
superscriptum. Eustathius p. 1500, 27. de vocabulo
ἁλιαής
disserens,
γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ ἄω τὸ πνέω· ἐξ οὗ — ἀήτης ἐπὶ ἀνέμου, καὶ ἀήσυρον κατὰ τοὺς παλαιοὺς τὸ κούφον, ὅθεν καὶ “Ζήσυροι μύρμηκες” παρὰ Αἰσχύλῳ
. Idem p. 1547, 20.
ἐκ δὲ τοῦ ῥηθέντος ἄω καὶ ἀήσυρον τὸ κοῦφον· ὅθεν καὶ παρ' Αἰσχύλῳ “μύρμηκες ἀήσυροι.”
455-459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-509
NA: Versus 455–461. affert Achilles Tatius in Isagoge ad Aratum, versus 455–460. Stobaeus Ecl. phys. I. 2. hic quidem v. 455. servans Aeschyli librorum scripturam; sed apud Achillem Tatium est
οὐκ ἦν γὰρ αὐτοῖς
.
457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-510
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-511
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-512
ἀντολὰς:
ἀνατολὰς
G. Vit.
459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-513
δύσεις: Libri Aeschyli omnes cum Achille Tatio
δύσεις
, nisi quod in Par. C.
δύσης
est, superscripto
ει
. Sed Stobaeus
ὁδούς
. Et hoc quidem olim in Observationibus criticis p. 18. praeferendum iudicavi, quia occasus siderum neque omnino cur difficiles observatu dicantur, neque cur difficiliores quam ortus, perspici possit, quod contra id recte de meatu eorum praedicetur. Quod Wellauerus conquestus est, constringi sic artioribus vinculis sermonem poeticum, praetereaque antecedens
ἀντολάς
postulare
δύσεις
, per se cadit, quia quae hic facta est distinctio aperte non poeticae dictionis est, sed accuratae demonstrationis, tantumque abest ut propter ortus commemorandi sint occasus, ut quo facilius ortuum appellatio animum ad occasuum cogitationem advertit, eo proclivius fuerit librariis
δύσεις
scribere. Ac valde sibi placere
ὁδούς
Dobraeus quoque, vir non hebetis iudicii, professus est in Aristophanicis p. (54). Sed tamen ne
ὁδούς
quidem satis aptum est, siquidem ortu siderum cognito non admodum difficile erat meatus explorare. Multo magis hic memoranda erat natura et vis ac potestas siderum, quae quod alia in aliis est, recte dicitur difficilis esse ad diiudicandum. Quare
δύσεις
posui, quod apparet quam facile, ortus mentione praegressa, in
δύσεις
potuerit mutari.
460.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-514
σοφισμάτων:
νοσφισμάτων
, non
νοφισμάτων
, M. in cuius margine recentior manus
σοφισ
adscripsit. Commemorat
νοσφισμάτων
scholion, quod non habet M.
γράφεται καὶ νοσφισμάτων. καὶ γάρ τις μέτρον γινώσκων τῶν πραγμάτων αὑτοῦ οὔποτε τοῦ εἰκότος ἐκπέσοι
. Apud Stobaeum Ecl. phys. 1. 2. est
ἀριθμὸν εὑρὼν ἔξοχον σοφισμάτων βίον διώκησ᾽ ὄντα πρὶν πεφυρμένον θηρσίν θ' ὅμοιον· πρῶτα μὲν τὸν πάνσοφον ἀριθμὸν εὕρην ἔξοχον σοφισμάτων
. Quae ad Euripidis Palamedem pertinuisse videntur. Illud mirum est, quod scholiastes Aristidis p. 273. ed. Fromm. p. 702, 30. ed. Dind. ubi haec ipsa Palamedis verba in mente habuit Aristides, adnotavit,
τοῦτο ἐν Αἰσχύλῳ Προμηθεὺς λέγει περὶ τοῦ ἀνθρωπείου γένους
. In florilegio Stobaei LXXXI. 1. afferuntur versus 460-462.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-515
τε:
πρῶτος
apud Stobaeum, et sic Porsonus scribi iubebat.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-516
συνθέσεις:
γραμμάτων δὲ σύνθεσιν
apud Stobaeum legitur.
γραμμάτων συνθέσεις
G.
γραμμάτων τε συνθέσεις
ceteri libri Aeschyli omnes, et
συνθέσεις
etiam Stobaei codex A.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-517
NA: Adnotatio ΩΣ et ΟΥΣiou in Crameri Anecd. Ox. IV. p. 318, 19.
Αἰσχύλος δὲ Προμηθέα φησὶν εἰρηκέναι ταῦτα
.
462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-518
μνήμην ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην:
μνήμην ἁπάντων
Μ.
θ
supra addito post primam vocem a recentiore manu.
μνήμην ἁπάντων
etiam Stobaeus.
μνήμην τ᾽ ἁπάντων
Aug. Ceteri libri omnes
μνήμην θ᾽ ἁπάντων
. Tum
μουσομητὸς
apud Stobaeum est. Denique
ἐργάνην
M. a pr. manu, quae quas amplius litteras addiderat, iis deletis manus admodum recens
ἐργάτιν
scripsit.
ἐργάτιν
Par. B. in quo additum
γρ. μουσομήτορος ἐργάτην
, Bess. et edd. vett.
ἐργάτην
Vit. Lips. Aug. aliique.
ἐργάνῃ
praebuit Stobaeus. Brunckius secutus est Hemsterhusium, qui ad Lucianum vol. I. p. 88. sic scribendum censuit,
γραμμάτων τε σύνθεσιν, μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην
. Recepit
ἐργάνην
Blomfieldius, ut lectionem antiquam, servans ille
μνήμην θ'
, id quod fecerunt etiam quum alii, tum Wellauerus, argutias esse dicens, quibus ea scriptura damnetur. Id ille temere iudicavit. Nam artem memoriae si a Prometheo inventam dixisset Aeschylus, quae ab aequali eius Simonide inventa fertur, aut propter tempora stolidissime confusa ridiculus, aut ineptus propter commemorationem inventi, quod non disciplina aliqua doctrinave contineri, sed naturae beneficio tribui hominibus videretur, ab iis qui hoc iactantem Prometheum audirent esset iudicatus. Hemsterhusii elegantissima est coniectura et profecto optima, nisi quod non opus erat
σύνθεσιν
adsumere,
μνήμης ἁπάντων μουσομήτορ' ἐργάνην
. Nam etsi servari posset
μνήμην
, si sic interpungeretur,
μνήμην ἁπάντων, μουσομήτορ' ἐργάνην
, quod olim defendi in Obs. crit. p. 19. tamen multo aptius et commodius cum aperto genitivo coniungitur
ἐργάνην
, quam si
Μουσῶν
ex
μουσομήτορα
esset intelligendum. Sic etiam Euripides Androm. v. 1014. (987.)
τίνος οὕνεκ' ἄτιμον ὀργάναν χέρα τεκτοσύνας Ἐνυαλίῳ δοριμήστορι προςθέντες τάλαιναν, τάλαιναν μεθεῖτε Τροίαν
. Apertum est autem
ἐργάνην
propterea adsciscendum esse, quia
ἐργάτιν
, in quo personae notatio est, non apte declarando plurali
συνθέσεις
adhiberetur. Nam
ἐργάτης
effectrix est,
ἐργάνη
autem proprie effectionem significat. Apposite comparavit Schützius Livii verba in principio libri sexti,
et rarae per eadem tempora litterae fuere, una custodia fidelis memoriae rerum gestarum
. Eodem modo Euripides in Palamede apud Stobaeum LXXXI. 7. litteras
λύπης φάρμακα
appellavit, imitatus ille Aeschylum.
463.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-519
πρῶτος:
πρώτων
, superscriptis
ος
et
ως
a pr. manu, Vit.
πρώτως
G.
463.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-520
κνώδαλα:
κνώδ
Μ. deletis reliquis litteris, quas recentior manus supplevit.
464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-521
ζεύγλαισι:
ζεύγλαισι
M. G. et superscripto
η
Vit.
ζεύγλησι
Lips.
Ζεύγλην
alii curvaturam iugi, alii partem eam cui collum iumenti immittitur, vel, quod idem est, lora, quae subiugia ab Latinis vocantur, esse tradunt. Hoc significatu hic dixit Aeschylus et ante eum Homerus Il. XIX. 405.
πᾶσα δὲ χαίτη ζεύγλης ἐξεριποῦσα παρὰ ζυγὸν οἶδας ἵκανεν
. V. scholiastas Homeri et Schefferum de re vehiculari p. 116. seqq. In Etym. M. p. 499. alia commemoratur significatio,
τὸ τοῦ τραχήλου μέρος, καθ᾽ ὃ ὁ ζυγός
.
464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-522
σώμασίν θ':
σώμασίν θ'
Μ. et pauci alii. Ceteri
σώμασί θ'
. Haec vox iam scholiastis molestiam creavit, qui eam vel ad
δουλεύοντα
referri, ut
ἐπισάττεσθαι
iumenta et
φόρτους ἐπάνω τῶν σωμάτων αἴρειν σκευοφοροῦντα
dicerentur, vel construi cum sequentibus verbis voluerunt hoc modo,
καὶ ὑφ᾽ ἅρματ᾽ ἤγαγον φιληνίους ἵππους, ὅπως ἐν τοῖς σώμασι γένωνται διάδοχοι μεγίστων μοχθημάτων τοῖς θνητοῖς
, quam interpretationem meliorem esse censuerunt. Sic interpunctum in M. a sec. manu et in Vit. atque in editione Garbitii, admiseruntque hanc satis duram constructionem Porsonus eumque secuti recentiores. In Vit. ad
σώμασί θ' ὅπως
superscriptum
ἡνίαις οἱ ἄνθρωποι
. Tan. Faber in epistola 67. partis l. scribendum putabat
σήμασιν
, quo signa virgae motu aliove modo iumentis data intelligerentur. Brunckius insigni audacia
κέντροισιν
posuit. Pauwi
σάγμασιν
in minore editione recepit Schutzius. Fefellit interpretes quod
ζεύγλαισι
et
σώμασιν
ablativorum potestate dicta putarunt, nec viderunt
σώμασιν
non de iumentorum, sed de sessorum qui iumentis inequitant corporibus esse accipiendum. Id ostendunt usitata in hac re verba
σωματηγός
εἰ
σωματηγεῖν
. Eustathius p. 1625, 40. de Aristophane grammatico,
ἀστράβαι δέ, φησίν, οἱ καταμόνας σωματηγοῦντες ἡμίονοι
. Hesychius in v.
ἀστράβη, οἳ δὲ κατὰ τὸ πλεῖστον μὲν τὴν σωματηγὸν ἡμίονον οὕτως ἔλεγον· ἐνίοτε δὲ πάντα ἁπλῶς τὸ σωματηγοῦντα ὑποζύγια
. Εtym. Μ. p. 159, 54.
οἳ δὲ τὴν σωματηγὸν ἡμίονον ἀστράβην λέγουσιν
. Eadem verba in eodem vocabulo habet Suidas.
465.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-523
διάδοχοι:
διάδοχον
M. a pr. manu.
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-524
γένοινθ':
γένωντ'
Ven. 1. Bess.
γένωνται
Vind. 1. 3.
γένοινθ'
Μ. G. Vit. Lips. Aug. et ceteri libri. Emendavit Dawesius in Misc. crit. p. 268 (481. ed. Kidd.).
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-525
ὑφ᾽ ἅρμα τ': Libri
ὑφ᾽ ἅρματ'
, praeter Aug. qui
ὑφ᾽ ἅρμα τ'
habet. Sic Turn. et Grotius in Excerptis p. 9. eodemque modo Dawesius quoque et Tyrwhittus emendarunt.
468.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-526
θαλασσόπλαγκτα:
θαλασσόπλακτα
Vit. Lips. et a pr. manu M.
469.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-527
ναυτίλων ὀχήματα:
ναυτιλόχων ὀχήματα
Μ.
470.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-528
ἐξευρὼν:
ἐξεῦρον
Lips. Aug. Ven. 1. Par. E. Bess. Vind. 2. 4. Rob.