1115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-666
κακοῖς Pro secundo
κακοῖς
, quod omittit Rob. in Ald. est
γάμος
, ex male lecta ambigua codicis G. scriptura.
1115
1116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-667
1117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-668
τάλας
τάλαινα
Ven. Flor. Vict.
1117
1118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-669
νυσσόμαν τροφαῖς Haec verba,
νυσσόμαν τροφαῖς
, extrema sunt in ea pagina codicis M. quam sequebatur pars quaternionis quae intercidit. Hinc quidquid reliquum est Agamemnonis, in eo codice atque in codice G. et editionibus Ald. Turn. desideratur, sequente statim sine lacunae indicio Choephororum versu 10.
τί χρῆμα λεύσσω; τίς ποθ᾽ ἡδ᾽ ὁμήγυρις;
In M. post Agamemnonis v. 1118. a recentiore manu adscriptum est
λείπει μέχρι τέλους
, et in sequentis paginae summo margine
ΧΟΗΦΟΡΟΙ
. Animadvertit errorem Robortellus, distinctisque fabulis haec interposuit, "Multa desunt in fine huius Tragoediae. nam quae sequuntur sunt ex Tragoedia ΧΟΗΦΟΡΩΝ. ut patet. cuius quoque initium desideratur."
1118
1119-1120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-670
κακορρόθοις ὄχθαις Blomfieldius scripsit
καχερουσίας ὄχθας
. Satius erat, si ita placeret, cum Casaubono tantum
ὄχθας
ponere. Recte vero monuit Wellauerus
ὄχθον
, eiusdem originis vocabulum, etiam de litore vel ripa dici, ut
Ἰσμηνοῦ πρὸς ὄχθον
apud Euripidem Suppl. v. 655. Sed non debebat Persarum v. 462. afferre,
ὑψηλὸν ὄχθον ἄγχι πελαγίας ἁλός
. Rectius memorasset Hesychium in v.
ὄχθος
.
1121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-671
τί ἐφημίσω; Blomfieldius in fine huius versus signo interrogandi interpunxit, vix Graece dici existimans
τί ἐφημίσω
pro
ὅ τι ἐφημίσω
. In quo erravit. Sophocles Ai. v. 794.
ὥστε μ' ὠδίνειν τί φῂς
. Et in Oed. R. v. 71.
ὡς πύθοιθ᾽ ὅ τι δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν
. V. Prom. v. 492. 494. 624. Sept. c. Th. 631.
1121
1122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-672
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι In libris hic versus ita scriptus est,
νεογνὸς ἀνθρώπων μάθοι
. In Farn. adscriptum
ἀντὶ μιᾶς
, quo
νεογνός
bisyllabum esse indicatur: versus enim qui in antistropha huic versui respondet, in eo codice sic scriptus est,
τίς σε καὶ κακοφρονεῖν
. Blomfieldius quum posito in fine praecedentis versus interrogationis signo eiectoque
ἀνθρώπων
scripsit
νεογνὸς ἂν μάθοι
, tantum abest ut emendaverit hunc versum, ut magis corruperit. Languet hoc nisi addatur
τάδε
. Posui, quod scripsisse Aeschylum credibile est,
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι.
1122
1123.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-673
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
πέπληγμαι δ' ὑπὸ
Ven. Flor.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
, cum glossa
τέτρωμαι
, Farn.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
Vict. Omnes
δήγματι φοινίῳ
. Male Blomfieldius vitium in antistrophico versu esse putavit. Scribendum hic erat
δάκει
, cuius explicatio est
δήγματι
, male illa tamen huic loco adhibita. Dixit
δάκος
eo significatu Oppianus Hal. II. 454. ubi scholiastes recte
δῆγμα
interpretatur. Zonaras p. 469.
δάκος καὶ δάκετα. θηρία ἰοβόλα, ἑρπετά. ἡ εὐθεῖα τὸ δάκος. “ἐμὲ δεῖ φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακηγορίαν.” τὸ δὲ δάκετον, παρὰ τὸ δάκνω, δάκνυτον καὶ δάκετον. σημαίνει δὲ τὸ δάκος καὶ δῆγμα, οἷον “σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρόου.”
Eadem fere exstant in Etym. M. p. 245. Prius exemplum Pindari est Pyth. II. 97. alterum Nicandri Ther. v. 282. Tragici quidem, quod sciam,
δάκος
non dicunt nisi de bellua: idque hic quoque fecit Aeschylus, qui statim explicans, quid dicat
φοίνιον δάκος
, adiicit
δυςαλγεῖ τύχα
, eodem modo quo Pindarus
κακαγορίαν
appellavit
δάκος ἀδινόν
. Sed non videtur recte hic dici
ὑπαὶ δάκει
, quumque codices Ven. Flor.
ὑπὸ
habeant, scripsisse videtur Aeschylus, quod posui,
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
.
1123
1124-1125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-674
δυσαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
δυσαγγεῖ
Flor. Farn. Vict. Canterus et Scaliger emendarunt
δυσαλγεῖ
. Tum
μίνυρα κακὰ θρεομένας
Farn.
μινύρα κακὰ θρεομένας
Vict. Recentiores emendato accentu
μινυρά
, ut in Ven. est. Deinde
θραύματ'
Ven. Flor. Vict. quod defendere ausus est Wellauerus. Canterus coniiciebat
τραύματ'
. Auratus recte
θαύματ'
, idque est in Farn. Blomfieldius, qui eiecit
κακά
, quod et Schützio et Seidlero de vers. dochm. p. 172. et mihi in Elem. doctr. metr. p. 279. placuerat, ipse secum pugnare videtur, qui modo adnotaverit, in dochmiacis huius scenae syllabas syllabis respondere. In sententia quum nihil reprehendi possit, sive
μινυρὰ θρεομένας
, sive
μινυρὰ κακὰ θρεομένας
legitur, solo de metro dubitatio est. Obiter moneo, quod quaerit Blomfieldius, quoniam
θροῦμαι
inusitatum tragicis dixerim, num usitatum sit
θρεῦμαι
, parum considerate quaesitum esse: nam
θρεῦμαι
in Sept. c. Th. v. 78. aliquot codices praebent. Igitur si de metro agitur, neque his,
μινυρὰ θρεομένας
, credibile est Aeschylum in antistrophico versu opposuisse
γοερὰ θανατοφόρα
, ultima dochmii soluta, neque si iambico numero scriberet
μινυρὰ κακὰ θρευμένας
, ultimam posuisse brevem in
γοερὰ θανατηφόρα
. Atque in antistrophico versu quum vix quicquam, si a dubia tertia in
θανατοφόρα
discesseris, mutari possit, vitium esse in stropha censendum erit. Quod vitium ortum esse puto ex adscripta interpretatione, quum Aeschylus sic fere scripsisset,
δυςαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
Πέπληγμαι ὅπως δάκει φοινίῳ
quoniam idem est atque
ἐκπλήττομαι, φοβοῦμαι
, constructum est cum accusativis.