1072.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-628
ἐπαργέμοις
ἐπαργέμοισι
M. (sic M.) G. Ald. Rob. Vict.
ἐπ' ἀργέμοισι
Flor. Farn. Turn.
ἀμηχανῶ
ἀμνημονῶ
pro
ἀμηχανῶ
Ven. Turn.
1072
1073.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-629
παπαῖ, παπαῖ
παπαῖ παπαῖ
M. Rob. Vict.
παπαὶ παπαί
G. Farn. Ald. Turn.
1073
1074.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-630
ἰδοὺ ἰδού M. Farn. Vict. Ald. Rob. Turn. et, nisi fallor, G. Deinde libri
ἰδού
. Schützius in minore editione
ἰδού
. Signum interrogandi primus posuit Vict. Aperte quidem falsum est: sed praestetne interrogative an affirmative dictum, non ausim diiudicare.
1074
1076.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-631
ἀκόρεστος Libri
ἀκόρετος
. Primus correxit Bothius.
1076
1077.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-632
θύμασιν
θύματι
Ald. unde
θύματι
Turn.
1077
1078.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-633
Ἐρινὺν
Ἐρινὺν
M. Rob.
ἐρινὸν
G.
ἐριννὰν
Ald.
ἐρινὺν
Ven. Flor. Farn. Turn. Vict. Deinde libri
κέλη
vel
κέλη
, nisi quod
καλεῖ
habet Ald. indeque Turn.
καλεῖ
.
1078
1079.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-634
ἐπορθιάζειν Turnebus, plena interpunctione in fine praecedentis versus posita,
ἐπορθιάζων
scripsit, coniungens hoc participium cum sequentibus. Ceteri omnes infinitivum habent. In Ven. deest
με
.
1079
1080.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-635
1080.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-636
1081-1082.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-637
ἅτε γὰ δορὶ πτώσιμος ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς.
ἅτε καὶ δορία πτώσιμος
M. Vict.
ἅτε καὶ δωρία πτώσιμος
G. Ven. Flor. Ald. Turn.
ἅτε καὶ διρία πτώσιμος
Rob.
ἅτε δωρία πτώσιμος
, omisso
καὶ
, Farn. Deinde
ξυναντεῖ
G. Ald. Rob. Turn. Ceteri
ξυνανύτει
. Correxit accentum Porsonus. Tum omnes libri
αὐγαῖς
, quod Pauwius aliique mutarunt in
αὐγάς
. Casaubonus coniecerat
δορὶ πτώσιμος
. Twiningius ad Aristot. de poet. n. 186.
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμους ξυνανύτει
. Blomfieldius edidit
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμοις ξυνανύτει βίου δύντος αυγάς
. Boissonadus
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμοις ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς
. Nullus horum attendisse videtur, quam frigidum planeque ineptum sit
καί
. In adnotatione ad Humboldti interpretationem dixi scribendum esse
ἅτε γὰ δορὶ πτώσιμος ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς.
Mirabile iudicium fuit Wellaueri, qui et duplicem dativum incommodum esse censuit, neque intelligi posse dixit unde illud
α
ante
πτώσιμος
irrepsisset. Potuerat intelligere, si ex supra scripto
οι
ortum esse cogitasset, quo duplex scriptura
δορί
et
δόρει
notaretur.
Ξυνανύτει
dictum infinite, ut sit desinit. Sophocles Phil. v. 720.
εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων
. Hoc igitur dicit chorus, tangit cor meum purpurea gutta, quae ferro humi profusa cum occidentis vitae lumine finiet. Perversa explicatio scholiastae,
συμπληροῦται τοῦ βίου δύνοντος
(sic M.)
ταῖς αὐγαῖς σου, μηκέτι ὁρῶντος ταῖς αὐγαῖς
, quem tamen apertum est scripsisse
τοῦ μηκέτι ὁρῶντος
, Stanleium aliosque interpretes ad alienissima abripuit.
1083.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-638
NA In magnum timorem coniectus haec dicit chorus, quum praesertim dixisset Cassandra
στάσις δ᾽ ἀκόρετος γένει κατολολυξάτω θύματος λευσίμου
.
1083
1084.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-639
βοᾶς
ὢ ὢ
M. (sic M.) G. Ald. Rob. Turn.
ὢ ὢ
Vict. Cant. Tum
ἄπεχε τῆς βοῆς
Farn. Homericum illud de Agamemnone,
ὡς τις τε κατέκτανε βοῦν ἐπὶ φάτνῃ
, si spectasset Aeschylus, scripsisset, credo,
ἀπεχέ τις φάτνης τὸν ταῦρον
.
Ἄν τις
legisse videri potest scholiastes, qui scribat
τίς ἂν ἀποστήσειεν αὐτῆς τὸν Ἀγαμέμνονα, ὅπως ἂν μὴ ἀπόληται;
Immo coniugem arce a coniuge dicit, quia taurus et vacca amoris stimulis excitati cornubus se per lusum petere solent.
1084
1085.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-640
πέπλοισι
πέπλοισιν
M. Farn. Rob. Vict.
πέπλοισι
G. Ald. Turn.
1085
1086.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-641
μελαγκέρῳ
μελαγκαίρων
G. Ald. Quod ortum est ex scriptura codicis M. in quo est
μελάγκέρων
, cum duplici accentu, et
ῳ
super
ω
posito.
μελαγκέρω
Rob.
μελαγκέρων
Flor. Ven.
μελάγκερων
Farn. Turn. Vict. Scholion in M.
τὸν μελάγκερων ταῦρον λαβοῦσα τῷ μηχανήματι τῷ διὰ τῶν πέπλων τύπτει. ἐὰν δὲ γράφηται μελαγκέρῳ μηχανήματι ε" τύπτει, ἀντὶ τοῦ κεκρυμμένῳ.
Et in altera margine
τῆς μελαγκέρου βοός
, quod ad
μελαγκέρω
genitivum casum pertinet. Haeserunt in hoc epitheto interpretes, ut adeo Wellauerus
μελάγκερων
probaret, quod ad taurum referretur, quae videtur etiam Porsoni, Blomfieldii, Boissonadi, Scholefieldii sententia fuisse. At id neque Graece dictum, et absurdum est. Restituendus erat dativus. Quoniam tauri et vaccae appellatione usa erat, transfert cornua ad id de quo proprie dici non potuerunt, non tamen ut solam vestem, qua obvolutus est Agamemno, sed ut universum occidendi modum designet: quare
μηχανήματι
dicit, quasi nigris cornubus, sic ictibus ferri peti illum indicans. Neque enim de corneo manubrio mucronis, quod Schützio in mentem venit, cogitandum est.
1086
1087.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-642
θένει Libri
τύπτει
. Sed nescio an metri indicio ponendum sit
θένει
. Hesychius
θένει, κόπτει, τύπτει
.
κύτει Deinde
πίτνει δ᾽ ἐνύδρω
M.
πίτνει
,
ι
in litura scripto, et
ν
eraso ante
ει
, G.
πίτνει
Ald.
δ' ἐν ὕδρῳ
ambos
πίπτει δ᾽ ἐνύδρῳ
Turn.
πιτνεῖ δ᾽ ἐνύδρῳ
Ven. Farn. Vict.
πίτνει δ᾽ ἐνύδρῳ
Rob. Omnes
τεύχει
, nisi quod
τεύχει
Farn. Schutzius
ἐν
ante
ἐνύδρῳ
inseruit: Blomfieldius
κύτει
pro
τεύχει
ex sua coniectura posuit, quemadmodum ego quoque dudum correxeram, quia non credibile est Aeschylum non exaequasse syllabas dochmiacorum.
1087
1088.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-643
δολοφόνον
δολοφόνον δὲ
Vict. Sed non habent
δὲ
codices et Ald. Rob. Turn.
λέχος
vitium Aldinae.
1088
1090.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-644
NA
οὐκ ὀμπάσαι μ' ἄνθεα σφάτων
Ald.
1090
1091.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-645
τίς
ἀποδέξαι φάτων
Ald.
τίς
Heathius et ita Ald. et, ut videtur, Ven. Flor.
τίς
sine accentu M. G.
τίς
Rob. Turn. Vict.
1091
1092.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-646
βροτοῖσι
βροτοῖς
M. G. Farn. Ald. Rob. Turn.
βροτοῖσι
Ven. Flor. Vict.
τέλλεται Deinde
τέλλεται
Farn. Ceteri
στέλλεται
. Correxi
τέλλεται
. In eandem emendationem incidit Emperius.
διαί Deinde
διὰ
M. G. Rob.
δία
Ald. Turn.
ἢ αἰ
Ven. Flor. Farn. Vict. Scribendum esse
διαὶ
ad Humboldti interpretationem adnotavi. Blomfieldius cum anastrophe
δία
, quam grammatici arcent a praepositionibus trium morarum, omninoque, quamquam hoc quidem non recte, a
διά
.
1092
1093.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-647
θεσπιῳδοί
πολυεπεῖς
M. G. Ven. Farn. Ald. Rob. Turn.
πολυετεῖς
Flor. Vict. Deinde
θεσπιῳδὸν
M.
θεσπιῳδὸν
Turn. Vict.
θεσπιῳδὸν
Ven. Flor. Farn. Ald. In G. librarius quum in ultima syllaba
ον
scriberet, statim id in
οι
mutavit, ut
θεσπιῳδοί
esset. In Rob. haec verba
θεσπιῳδὸν φόβον
omissa sunt. Casaubonus aliique
θεσπιῳδῶν
legi voluerunt. Scripsi
θεσπιῳδοί
, nam vulgata lectio inepta est. Hoc dicit, per mala multiloquae artes fatidicae intelligentiam timoris afferunt, i. e. faciunt ut quis, quid significaverit timor, ipso eventu malorum intelligat. Sic Euripides Hec. v. 702.
ἔμαθον ἐνύπνιον
, intellexi quid voluerit somnium.
1093
1094.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-648
φέρουσι
φέρουσιν
Farn. Ceteri
φέρουσι
.
1094
1096.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-649
τὸ γὰρ ἐμὸν θροεῖς πάθος ἐπεγχέας.
θροῶ πάθος ἐπεγχέασα
M. G. Rob.
θροῶ
(
θροᾷ
Turn.)
πάθος ἐπεγχέασα
Ald. Turn.
θροῶ πάθος ἐπαγχέασα
Ven. Flor. Farn. Vict. Scholiastes
συναναμίξασα τῷ τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ συγκεράσασα
. Verbum recte explicat, sed prava scriptura deceptus se dicere Cassandram putat. Scripserat Aeschylus
τὸ γὰρ ἐμὸν θροεῖς πάθος ἐπεγχέας.
Chorum alloquitur.
Ἐπεγχέας
quidem legendum esse etiam Franzius vidit, sed male scripsit
προεῖς
.
1096
1097.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-650
ἤγαγεν Libri
ἤγαγες
. Alloqui putatur Apollinem, cui supra v. 1046. similia dixerat. Sed id non aptum, nulla posita appellatione Apollinis. Scribendum erat
ἤγαγεν
. Agamemnonem enim dicit, ut ex sequente versu apparet.
1097
1098.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-651
οὐ δήποτ'
οὐδέν ποτ'
M. G. Ald. Rob. Turn.
οὐδέ ποτ'
Vict. et affertur id ex Ven.
οὐ δήποτ'
Farn. Deinde
εἰμὶ
pro
εἰ μὴ
Ald. Turn. Verba
τί γάρ
choro tribuit Rob.
1098
1099.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-652
εἰ
ἢ
pro
εἰ
G. Ald. Turn.
1099
1100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-653
αὑτᾶς
αὑτᾶς
, ut lex linguae postulat, Farn. Rob. Vict.
αὑτῆς
M. Turn.
αὐτῆς
G. Ald.
1100
1101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-654
νόμον ἄνομον
νόμον ἄνομον γ'
Farn.
νόμον ἄνομόν γε
Vict. Omittunt particulam M. G. Ven. Ald. Rob. Turn. alienam illam non solum quia metrum pervertit, sed etiam quod in hac formula non solet addi.
οἷά τις Deinde
οἷά τις
Turn. Vict.
οἷα τις
G. Ald.
οἷα τις
M. Ven. Rob.
1101
1102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-655
ἀκόρετος βοᾶς φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσίν.
ἀκόρεστος βοᾶις
sic M.
ἀκόρεστος βοᾷς
G. Turn.
ἀκόρεστος βοᾶς
Vict. et, ut videtur, Ven. Flor.
ἀκόρεστος βορᾶς
Farn.
ἀκόρεστος βοῦς
Rob.
ἀκόρετος βοᾶς
casu recte Ald. Deinde
φεῦ ταλαίνας
(sed prius fuisse videtur
ταλαίναις
)
φρεσὶν
M.
φεῦ ταλαίνας φρεσὶν
G. Ald. Rob. Turn.
φιλοίκτοις ταλαίνᾳ φρεσὶν
Ven. Flor.
φιλοίκτοισι φρεσὶν
, omisso
ταλαίναις
vel
ταλαίνας
, Farn.
φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσὶν
Vict. Videri posset
φιλοίκτοις
ortum esse ex
φίλοικτος
explicandi caussa ad
ἀκόρετος βοᾶς
adscripto, nisi et antistropha vitii suspicionem moveret et
φεῦ
minime hic aptum esset. Quare recepi hanc scripturam,
ἀκόρετος βοᾶς φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσίν.
1102
1103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-656
Ἴτυν Ἴτυν In G. utriusque
Ἴτυν
ultima syllaba in litura scripta est. Inde
Ἴτυν τὴν
Ald. Deinde
σθένουσ᾽ ἀμφὶ θαλῆ
G. Ald. Schutzium, qui in minore editione scripsit
ἀμφιθαλῆ
, fefellerat constructio, male illa ab scholiasta expedita, qui
νόμον ἀμφιθαλῆ κακοῖς
coniunxit.
Ἴτυν Ἴτυν
imitatio est vocis lusciniae et pro adverbio construitur cum
στένουσα
, i. e. Ityn Ityn clamitando gemens affluentem malis vitam.
1103
1104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-657
1105.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-658
μόρον ἀηδόνος Libri omnes
ἀηδόνος μόρον
. Mutatus ab Schützio aliisque verborum ordo ut monueram libro III. de metris p. 434.
1105
1106.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-659
περεβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας
περεβάλοντο γάρ οἱ
sic M.
περεβάλλοντο
(spiritu leni, qui super
ε
scriptus fuerat, deleto)
γάρ οἱ
G.
περιβάλλοντο γάρ οἱ
Ald.
περιβάλοντο γάρ οἱ
Turn. Vict.
παρεβάλοντο γὰρ οἱ
Rob.
περιβαλόντες γάρ οἱ
Ven. Flor. Farn. Quod olim in adnotatione ad Humboldti interpretationem conieci,
περιβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας γάρ
, ferri non potest, quia remotum a principio orationis
γάρ
, ut aliae huiusmodi coniunctiones, verbum tamen, ex quo pendet sententia, proxime praegredi postulat. Aeschylus Choeph. v. 1018.
ὥσπερ ξὺν ἵπποις ἡνιοστρόφον δρόμου ἐξωτέρω φέρουσι γὰρ νικώμενον φρένες δύςαρκτοι.
Sophocles Phil. v. 1451.
καιρὸς καὶ πλοῦς ὅδ᾽ ἐγείρει γὰρ κατὰ πρύμνην.
Antiphanes apud Porphyrium de abst. p. 131.
ταῖς εὐτελείαις οἱ θεοὶ χαίρουσι γάρ.
Aristophanes Ran. v. 1308.
αὕτη πόθ᾽ ἡ Μοῦσ᾽ οὐκ ἐλεσβίαζε γάρ;
Ita enim scribendum puto hunc versum, qui necessario Aeschylo dandus est. In Agamemnone, emendato strophico versu,
γάρ
delendum erat, scribendumque
περεβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας.
Hiatus non debebat Blomfieldio offensioni esse in carmine melico. Sophocles Trach. v. 650.
ὁ δέ οἱ φίλα δάμαρ
. Εl. 195.
ὅτε οἱ παγχάλκων ἀνταίᾳ
. Rectius haerere potuerat in medio, quod tamen ita explicandum est, ut significet curarunt ut vestiretur plumis. Retinui autem
περεβάλοντο
. Sic in Eum. v. 625.
περέσκήνωσεν
scriptum est in M. G. additumque scholion
πρὸς τὴν συναλοιφὴν τῆς περί καὶ τὴν συζυγίαν τοῦ ῥήματος
. De comicis dixerunt Porsonus et Dobraeus ad Aristophanis Vesp. v. 1020.
1106
1107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-660
αἰῶνα
ἀγῶνα
codices et Ald. Rob. Vict. Scholiastes adnotavit
γράφεται αἰῶνα
, idque dederunt Turn. Cant. et recentiores.
κλαυμάτων Pro
κλαυμάτων
, quod ceteri libri habent,
καμάτων
G. Ald. Scholiastes
εἰ γὰρ καὶ ἐν ὄρνισιν οὖσα θρηνεῖ, φωνῇ μόνῃ καὶ οὐ θρήνοις
, ut dicat Cassandra, si lugubrem vocem excipias, dulcem lusciniae vitam obtigisse. Potuit quidem ita dici
ἄτερ
, sed aptior videtur esse et gravior sententia, si
κλαύματα
non de cantu lusciniae, sed de malis quae lugenda sint intelligitur.
1107
1108.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-661
ἀμφιθαλῆ
ἀμφιθαλῆ
error Aldinae.
1108
1109.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-662
θεοφόρους ἔχεις Libri
θεοφόρους τ' ἔχεις
. Delevi particulam. Nam neque
θεοφόρους
cum
ἐπισσύτους
copulari potest neque habet
τέ
quod ei in sequentibus apte respondeat.
1109
1110.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-663
ματαίων
ματαίους δοίας
, ultima syllaba
ας
solito compendio supra scripta, G. Inde Ald.
ματαίους δοι
, Turn. autem
ματαίους δ' οι
.
1110
1111-1112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-664
τὰ δ᾽ ἐπίφοβα δυςφάτῳ κλαγγᾷ μελοτυπεῖς, ὁμοῦ στένουσ᾽ ὀρθίοις ἐν νόμοις;
τάδ'
Ald. Rob. Turn. Deinde
ἐπιφόβῳ
M.
ἐπὶ φόβῳ
G. Ald. Rob. Turn.
ἐπιφόβῳ
Vict. Quod Auratus scribendum viderat,
ἐπίφοβα
, exstat in Flor. Farn. sic scriptum
ἐπιφόρα
. Similiter Ven.
ἐπιφόρα
. Deinde
μελοτυπεῖς
, primae syllabae superscripto
ο
, Flor.
μολοτυπεῖς
, eidem syllabae superscripto
ε
, Farn. Deinde libri
ὁμοῦ τ' ὀρθίοις ἐν νόμοις
, nisi quod
ἐννόμοις
habent Ald. Rob. Vehementer languet
ὁμοῦ
, nisi verbum addatur. Indicio est autem strophici versus plenior scriptura, ante
ὀρθίοις
aut verbum, si
τ'
recte se habet, excidisse, aut participium, quod probabilius videtur. Quare scripsi
τὰ δ᾽ ἐπίφοβα δυςφάτῳ κλαγγᾷ μελοτυπεῖς, ὁμοῦ στένουσ᾽ ὀρθίοις ἐν νόμοις;
Praestat autem fortasse, ut fortius,
τί δ᾽ ἐπίφοβα ἐν νόμοις;
1113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-665
θεσπεσίας Ven. Flor.
θεσπεσίας
M. G. Ven. Flor. Farn. Rob. Turn.
θεσπεσίας
Ald.
θεσπίας
Vict. idque in lemmate scholii apud Robortellum est et in variis lectionibus apud Turnebum.
1113
1115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-666
κακοῖς Pro secundo
κακοῖς
, quod omittit Rob. in Ald. est
γάμος
, ex male lecta ambigua codicis G. scriptura.
1115
1116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-667
1117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-668
τάλας
τάλαινα
Ven. Flor. Vict.
1117
1118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-669
νυσσόμαν τροφαῖς Haec verba,
νυσσόμαν τροφαῖς
, extrema sunt in ea pagina codicis M. quam sequebatur pars quaternionis quae intercidit. Hinc quidquid reliquum est Agamemnonis, in eo codice atque in codice G. et editionibus Ald. Turn. desideratur, sequente statim sine lacunae indicio Choephororum versu 10.
τί χρῆμα λεύσσω; τίς ποθ᾽ ἡδ᾽ ὁμήγυρις;
In M. post Agamemnonis v. 1118. a recentiore manu adscriptum est
λείπει μέχρι τέλους
, et in sequentis paginae summo margine
ΧΟΗΦΟΡΟΙ
. Animadvertit errorem Robortellus, distinctisque fabulis haec interposuit, "Multa desunt in fine huius Tragoediae. nam quae sequuntur sunt ex Tragoedia ΧΟΗΦΟΡΩΝ. ut patet. cuius quoque initium desideratur."
1118
1119-1120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-670
κακορρόθοις ὄχθαις Blomfieldius scripsit
καχερουσίας ὄχθας
. Satius erat, si ita placeret, cum Casaubono tantum
ὄχθας
ponere. Recte vero monuit Wellauerus
ὄχθον
, eiusdem originis vocabulum, etiam de litore vel ripa dici, ut
Ἰσμηνοῦ πρὸς ὄχθον
apud Euripidem Suppl. v. 655. Sed non debebat Persarum v. 462. afferre,
ὑψηλὸν ὄχθον ἄγχι πελαγίας ἁλός
. Rectius memorasset Hesychium in v.
ὄχθος
.
1121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-671
τί ἐφημίσω; Blomfieldius in fine huius versus signo interrogandi interpunxit, vix Graece dici existimans
τί ἐφημίσω
pro
ὅ τι ἐφημίσω
. In quo erravit. Sophocles Ai. v. 794.
ὥστε μ' ὠδίνειν τί φῂς
. Et in Oed. R. v. 71.
ὡς πύθοιθ᾽ ὅ τι δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν
. V. Prom. v. 492. 494. 624. Sept. c. Th. 631.
1121
1122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-672
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι In libris hic versus ita scriptus est,
νεογνὸς ἀνθρώπων μάθοι
. In Farn. adscriptum
ἀντὶ μιᾶς
, quo
νεογνός
bisyllabum esse indicatur: versus enim qui in antistropha huic versui respondet, in eo codice sic scriptus est,
τίς σε καὶ κακοφρονεῖν
. Blomfieldius quum posito in fine praecedentis versus interrogationis signo eiectoque
ἀνθρώπων
scripsit
νεογνὸς ἂν μάθοι
, tantum abest ut emendaverit hunc versum, ut magis corruperit. Languet hoc nisi addatur
τάδε
. Posui, quod scripsisse Aeschylum credibile est,
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι.
1122
1123.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-673
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
πέπληγμαι δ' ὑπὸ
Ven. Flor.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
, cum glossa
τέτρωμαι
, Farn.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
Vict. Omnes
δήγματι φοινίῳ
. Male Blomfieldius vitium in antistrophico versu esse putavit. Scribendum hic erat
δάκει
, cuius explicatio est
δήγματι
, male illa tamen huic loco adhibita. Dixit
δάκος
eo significatu Oppianus Hal. II. 454. ubi scholiastes recte
δῆγμα
interpretatur. Zonaras p. 469.
δάκος καὶ δάκετα. θηρία ἰοβόλα, ἑρπετά. ἡ εὐθεῖα τὸ δάκος. “ἐμὲ δεῖ φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακηγορίαν.” τὸ δὲ δάκετον, παρὰ τὸ δάκνω, δάκνυτον καὶ δάκετον. σημαίνει δὲ τὸ δάκος καὶ δῆγμα, οἷον “σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρόου.”
Eadem fere exstant in Etym. M. p. 245. Prius exemplum Pindari est Pyth. II. 97. alterum Nicandri Ther. v. 282. Tragici quidem, quod sciam,
δάκος
non dicunt nisi de bellua: idque hic quoque fecit Aeschylus, qui statim explicans, quid dicat
φοίνιον δάκος
, adiicit
δυςαλγεῖ τύχα
, eodem modo quo Pindarus
κακαγορίαν
appellavit
δάκος ἀδινόν
. Sed non videtur recte hic dici
ὑπαὶ δάκει
, quumque codices Ven. Flor.
ὑπὸ
habeant, scripsisse videtur Aeschylus, quod posui,
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
.
1123
1124-1125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-674
δυσαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
δυσαγγεῖ
Flor. Farn. Vict. Canterus et Scaliger emendarunt
δυσαλγεῖ
. Tum
μίνυρα κακὰ θρεομένας
Farn.
μινύρα κακὰ θρεομένας
Vict. Recentiores emendato accentu
μινυρά
, ut in Ven. est. Deinde
θραύματ'
Ven. Flor. Vict. quod defendere ausus est Wellauerus. Canterus coniiciebat
τραύματ'
. Auratus recte
θαύματ'
, idque est in Farn. Blomfieldius, qui eiecit
κακά
, quod et Schützio et Seidlero de vers. dochm. p. 172. et mihi in Elem. doctr. metr. p. 279. placuerat, ipse secum pugnare videtur, qui modo adnotaverit, in dochmiacis huius scenae syllabas syllabis respondere. In sententia quum nihil reprehendi possit, sive
μινυρὰ θρεομένας
, sive
μινυρὰ κακὰ θρεομένας
legitur, solo de metro dubitatio est. Obiter moneo, quod quaerit Blomfieldius, quoniam
θροῦμαι
inusitatum tragicis dixerim, num usitatum sit
θρεῦμαι
, parum considerate quaesitum esse: nam
θρεῦμαι
in Sept. c. Th. v. 78. aliquot codices praebent. Igitur si de metro agitur, neque his,
μινυρὰ θρεομένας
, credibile est Aeschylum in antistrophico versu opposuisse
γοερὰ θανατοφόρα
, ultima dochmii soluta, neque si iambico numero scriberet
μινυρὰ κακὰ θρευμένας
, ultimam posuisse brevem in
γοερὰ θανατηφόρα
. Atque in antistrophico versu quum vix quicquam, si a dubia tertia in
θανατοφόρα
discesseris, mutari possit, vitium esse in stropha censendum erit. Quod vitium ortum esse puto ex adscripta interpretatione, quum Aeschylus sic fere scripsisset,
δυςαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
Πέπληγμαι ὅπως δάκει φοινίῳ
quoniam idem est atque
ἐκπλήττομαι, φοβοῦμαι
, constructum est cum accusativis.
1126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-675
πόλεος ὀλομένας
πόλεος ὀλομένας
Porsonus.
πόλεος ὀλομένας
Ven. et, ut puto, Flor.
πόλεος ὀλουμένας
Farn.
πόλεως ὀλουμένας
Vict.
1126
1129.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-676
ἐπήρκεσαν Blomfieldius, quod ei librorum scriptura,
ἐπήρκεσαν
, insolentem visa erat constructionem habere,
ἐπήρκεσεν
edidit. Sed
ἐπαρκεῖν
suppeditandi significatu cum accusativo etiam in prosa oratione construitur.
1129
1130.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-677
τὸ μὴ Blomfieldius, a me in errorem inductus,
τὸ μὴ οὐ
dedit. V. ad Vigerum p. 800.
ἔχειν
ἔχει
Canterus, et sic Farn.
ἔχειν
Vict. et sic, ut videtur, Ven. Flor.
1130
1131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-678
θερμὸν οὖς Libri
ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχ' ἐμπέδῳ βαλῶ
. Casaubonus aliique certatim
ἐν πέδῳ
. Hoc recepto Blomfieldius ad
βαλῶ
suppleri vult
ἐμαυτήν
, afferens ex Cyclope Euripidis v. 571.
εἰς ὕπνον βαλεῖς
. Legitur ibi
κἂν μὲν σπάσῃ γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν, τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖς· ἦν δ᾽ ἐκλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ᾽ ὁ Βάκχιος.
Sed recte Musgravius scribendum censuit
βαλεῖ
. Deinde vero non patet, quomodo
θερμόνους
recte dictum sit, si
ἐν πέδῳ βαλῶ
significet prosternar: ita enim
ἡ θερμόνους
dictum oportebat. Quae vox si recte se habet, addi debuit quod facere calente animo posset Cassandra. Unde coniici possit scribendum esse
ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχ᾽ ἐμπελῶ σάλῳ
, sive, quod etiam aptius,
θερμόπους
. Lachmannus in libro de choricis systematis p. 106. coniecit
θερμονάς
, quod significaret
θερμὸν αἷμα
. At ut vox ista, quamvis alibi non inventa, ferri possit, non illa tamen calidum sanguinem esset significatura. Lenissima est Canteri coniectura,
θερμὸν οὖς
, etsi
θερμόνους
per se minime reprehendi potest, dictum illud sic ut in Antigona v. 88.
θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις
. Si scripsit poeta ut Cantero visum, locutus est ut Euripides in Bacchis ν. 682.
εἶδον δὲ πᾶσαι, κώμασιν παρειμέναι, αἳ μὲν πρὸς ἐλάτης νῶτ᾽ ἐρείσασαι φόβην, αἳ δ᾽ ἐν δρυὸς φύλλοισι πρὸς πέδῳ κάρα εἰκῇ βαλοῦσαι σωφρόνως.
1131
1132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-679
προτέρους Libri
προτέροις
. Correxit Pauwius.
1132
1133-1135.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-680
καί τίς σε κακοφρονῶν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα.
καὶ τίς σε καὶ κακοφρονεῖν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπιτνῶν
Vict. Secundum
καί
, quod deleri iusseram, omittunt Ven. Flor. in quibus
ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων
scriptum est. Primum delevit Triclinius, cuius foeda interpolatio est in Farn.
τίς σε καὶ κακοφρονεῖν δαίμων ποιεῖ ὑπερβαρὺς ἐμπιτνῶν.
Apparet cur in strophico versu
νεογνός
bisyllabum esse voluerit. Scribendum esse
κακοφρονῶν
Schützius vidit, cui etiam Triclinianum illud
ὑπερβαρύς
in mentem venerat, quod Blomfieldio paullo melius visum est, non cogitanti quid esset inter has formas discriminis. Non est autem interrogativum
τίς
admittendum, sed, ut Butleri monitu Blomfieldius fecit,
καί τίς σε
scribendum. Itaque sic hi versus scribendi sunt,
καί τίς σε κακοφρονῶν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα.
In Farn. scriptum est
θανατηφόρα
. Ceteri
θανατοφόρα
. Lobeckius ad Phryn. p. 651. hanc formam
θανατηφόρος
solam usurpatam esse a veteribus censebat, et utitur ea Aeschylus Choeph. v. 364. Hic altera vera videtur.
1138.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-681
νύμφης
νύμφας
Ven. Flor. Vict.
νύμφης
,
α
eo superscripto compendio quo
ας
significatur, Farn. Restituerat
νύμφης
Porsonus.
1138
1140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-682
ἐσάξειν
ἐσήξειν
Vict.
ἐς ἥξειν
Flor. Farn. Blomfieldius cum Bothio legendum putat
ἐσάξειν
.
1140
1141.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-683
κλύζειν Libri
κλύειν πρὸς αὐγάς
. Schützii coniecturam,
κλύξειν
, receptam a Porsono aliisque, occupaverat Auratus. Erravit autem Auratus, quum
πρὸς ἀκτάς
scribi volebat, et peius etiam Blomfieldius, cui coniici posse videbatur
πρὸς αὐτάς
. Hoc dicit, iam vaticinia mea non amplius obscura erunt, sed aperta venient, ut, tamquam unda, hoc malo (suum dicit) multo gravius, Agamemnonis caedes, in claram solis lucem proruat.
1141
1144.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-684
ῥινηλατούσῃ
δινηλατούσῃ
, ut Auratus coniecerat, Farn.
ῥινηλατούσῃ
Ven. Flor.
λαβοῦσῃ
Vict.
1144
1146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-685
σύμφθογγος
χορὸς σύμφθογγος
Ven.
σύμφθογγος
Flor. Incredibilia interpretes quidam hic effuderunt. Tollenda virgula post
σύμφθογγος
. Cohaerent enim
σύμφθογγος οὐκ εὔφωνος
. Hoc enim tectum, inquit, numquam relinquit chorus consonus malis vocibus: non enim fausta canit. Ac profecto humano sanguine, ut audacior fieret, hausto manet in domo non exterminabilis cognatarum festivitas Furiarum, canuntque aedibus assidentes carmine primaevum scelus, per vicesque abominantur torum fratris infestum corruptori.
1146
1149.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-686
1150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-687
1151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-688
πρώταρχον
πρώταρχον
Farn. Vict.
πρώταρχος
Ven. Flor. Quod Blomfieldius dicit, Pauwium coniungere
ἀπέπτυσαν εὐνὰς ἀδελφοῦ
, sed praestare
ἀπέπτυσαν
absolute vel elliptice sumere, bis falsum est. Non Pauwii illud inventum est, sed omissa in editionibus Vict. Cant. Stanl. post
ἀπέπτυσαν
interpunctio etiam qui ante Pauwium fuerunt recte haec accepisse monstrat. In medio autem si dictum esset
ἐν μέρει δ᾽ ἀπέπτυσαν
, et
εὐνὰς ἀδελφοῦ
ad explicandam
ἄτην
esset adiectum, mirum in modum frigeret hoc additamentum, nisi saltem
ἐν μέρει τ' ἀπέπτυσαν
scriberetur.
1151
1153.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-689
θηρῶ Libri
τηρῶ
. In Farn. glossa
ἐπιτηρῶ
. Primus
θηρῶ
edidit Canterus. Idem invenit Auratus.
1153
1155.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-690
τὸ μὴ εἰδέναι λόγῳ
ἐκμαρτύρησον
Ven. Flor. Vict.
καὶ μαρτύρησον
Farn. Deinde omnes
τό μ' εἰδέναι
. In Farn. adscripta glossa
τὸ ἐμέ
. Apertum est aut deesse negationem, aut ineptum esse
λόγῳ
, quod non magis hic referri potest ad
παλαιάς
, quam in Sophoclis Oed. R. v. 1394.
ὦ Πόλυβε, καὶ Κόρινθε, καὶ τὰ πάτρια λόγῳ παλαιὰ δώματα,
ubi cum
πάτρια
coniunctum
quae patria dicebamini
significat. Scribendum vero erat, ut Dobraeus quoque Adv. II. p. 25. vidit,
τὸ μὴ εἰδέναι λόγῳ
, quod est non, ut qui ex aliis acceperunt, parum, sed, ut qui ipsi viderunt, accurate scire. Euripides Heracl. v. 5.
οἶδα δ᾽ οὐ λόγῳ μαθών
, et in fr. 1. Melanippae
Ζεύς, ὅςτις ἐστίν, οὐ γὰρ οἶδα πλὴν λόγῳ κλύων
. Sophocles Phil. v. 676.
λόγῳ μὲν ἐξήκουσ', ὄπωπα δ' οὐ μάλα
. Et Aeschylus supra v. 825.
οὐκ ἄλλων πάρα μαθοῦσ᾽, ἐμαυτῆς δυςφόρον λέξω βίον
. Verbum
ἐκμαρτύρησον
, quod proprie de testimonio absentis dicitur, sic accipiendum est ut sit de absente, quum mortua ero, testare.
Προὐμόσας
autem dicit, quia nunc iurare, antequam eveniant vaticinia sua, iubet.
1155
1157.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-691
ὅρκου πῆγμα Libri
ὅρκος πῆμα
. Aurati emendationem,
ὅρκου πῆγμα
, cum aliis recepit Blomfieldius, spreto, quod Porsonus dedit,
ὅρκος, πῆγμα γενναίως παγέν
, scilicet quia negabat
πῶς ἄν
apud Aeschylum
utinam
significare. At inepte addidisset Aeschylus
γενναίως παγέν
, si quaereret chorus, quid prodesse iusiurandum posset. Hoc potius dicit, atque utinam iusiurandum, firmamentum generose firmatum, medelam afferre possit! quo indicat, quamvis sanctissimum iusiurandum tamen nihil profuturum esse.
1157
1158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-692
παιώνιος
παιώνιον
Ven. Flor. Vict.
παιώνιος
Farn. Elmsleio teste, non enim adnotavit Bekkerus. Praestat fortasse
παιώνιος
.
θαυμάζω δέ σε Deinde
θαυμάζω δέ σε
, ut Blomfieldius ait, scribendum coniecit Auratus.
1158
1159.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-693
περάν τε Permira est Blomfieldii adnotatio, “Elmsleius ad Sophocl. Oed. T. 867. citat
πόντου πέρα τραφεῖσαν
, nescio quare, quum satis recte dicatur
πέραν
pro
κατὰ πέραν
, quae vox occurrit v. 183.
Χαλκίδος πέραν ἔχων
.” Si
πέραν
et illic (v. 178.) et hic substantivum esse putaret, Supplicum v. 249. afferre debebat,
τίς γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίας
. At
πέραν
in utroque Agamemnonis versu adverbium est, quod hic quidem nullo pacto
πέρα
dici potuit. V. ad Soph. Oed. Col. v. 885. Ceterum inanes interpretum de sequentibus verbis dubitationes iam olim sustuli remota quae post
πόλιν
posita erat virgula. Miror, inquit, te transmarinam de peregrina urbe sic loqui ut si praesens fuisses.
1159
1161-1164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-694
NA Hi versus hoc ordine vulgo leguntur,
ΚΑ. μάντις μ' Ἀπόλλων τῷδ᾽ ἐπέστησεν τέλει. προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε. ΧΟ. μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος; ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.
Ordinem a me restitutum, quem res ipsa poscit, secuti sunt Blomfieldius aliique. In Farn. vulgatus ordo est, sed ut ante
προτοῦ
et
ἁβρύνεται
chori, ante
μῶν
Cassandrae sit nomen adscriptum.
1164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-695
ἁβρύνεται
ἁβρύνεται
Farn. Quod dictura erat vel certe in mente habebat Cassandra, nunc se infortunatam et propinquam morti non habere caussam cur celet ista, id chorus occupans dicit nimirum quivis fastidiosior est, quum prospera gaudet fortuna. At, inquit Cassandra, tamen, quamvis fastidiosa essem, ille urgebat, vehementem erga me spirans amorem. Similiter v. 1194. dicit
ἄσπονδον Ἄρην φίλοις πνέουσαν
. Non recte Auratus v. 1165.
ἐμοῦ
vel
ἐμὴν
scribendum putabat.
1164
1166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-696
ἔχθεσιν Libri
ἔχθεσιν νόμων
. Elmsleius ad Aristoph. Acharn. v. 733. et ad Eur. Med. v. 1042.
ἔχθεσιν
scribendum contendit, recte, ut videtur. Sed quod pro
νόμων
coniecit Butlerus,
γάμων
, non debebat Blomfieldius recipere.
Νόμος
quid sit declarant haec Homeri Il. IX. 133.
μήποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι, ᾗ θέμις ἀνθρώπων πέλει, ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν,
quae paene iisdem verbis repetuntur v. 275. et XIX. 176.
1166
1170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-697
ἄνατος Libri
ἄνακτος
. In Farn. glossa
ἤγουν πῶς ὀργῆς ἐπειράθης τοῦ Ἀπόλλωνος
. Canterus
ἄνατος
emendavit: item Dawesius Misc. crit. p. 234. (418. ed. Kidd.). Male vero Schaeferus in Melet. crit. p. 137. hunc versum afferens
Λοξίου
exhibuit. Blomfieldius quum legendum censebat
Λοξίου κότου
, non cogitavit id propter insuavem sonum consulto declinasse poetam videri.
1170
1171.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-698
οὐδέν πω Libri
οὐδὲν οὐδέν
. Emendavit Canterus.
1171
1175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-699
φροιμίοις δυςφροιμίοις
φροιμίοις ἐφημίοις
Ven. Flor. et ad ultimam syllabam
οις
supra adscripto
οις
Farn.
φροιμίοις ἐφημίοις
Vict. Alii alia coniecerunt, quae non est operae pretium commemorare. Apparet vocabulum quod Aeschylus scripserat intercidisse eo quod oculi librarii aberraverunt ad sequentis versus finem. Quid scripserit Aeschylus certo dici non potest: posui quod optimum videretur,
φροιμίοις δυςφροιμίοις
.
1175
1176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-700
μαρτύριον ὁρᾶτε; Habent libri
μαρτύριον ὁρᾶτε
. Recte autem in edd. vett. interrogandi signum appositum est. Schützio
ὁρᾶτε
imperativus esse videbatur. Aptior et fortior est ad animos commovendos interrogatio. Nam si iubet videre, spectatores quoque oculos illuc advertunt, quumque nihil conspexerunt, tum demum solam illa fatidicam virginem cernere intelligunt. Si autem interrogat, ipsa quaestio statim prodit ipsam videre quod alii non videant: quo statim horror animos corripit.
1176
1178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-701
NA Copula nulla posita, quia declarantur praegressa. Male Blomfieldius virgulam posuit post
παῖδες
. Non enim
φαιδροί
pertinere potest ad
θανόντες πρὸς τῶν φίλων
, quia in occisis non apparet a quibus sint occisi, sed refertur ad
παῖδες
, quasi pueri videntur. Fregit vim dicti Schützius, vertens pueri mihi apparent. Non sibi, sed quisquis illam imaginum umbram cernere possit, pueros videri significat.
1178