τὰν ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα Libri
τὰν ἄστονον μελάγκροκον ναύστολον θεωρίδα
, nisi quod
τὴν
habet Par. G.
ταἄστονον
G.
τὴν νῦν ἄστολον
Lips. et in margine γρ.
ἄστονον
, sed addito signo, quod hanc lectionem ad
ναύστολον
pertinere indicat.
ἄστολον
pro
ἄστονον
commemorat etiam secundus scholiastes.
τὴν ἄστονον μελάγκροκον ἄστολον θεωρίδα
Rob. Deinde
μελαγκροκάν
Μ.
μελάγκαρον
Ald. Thomas M. p. 181, 10. ed. Ritsch. ex hoc loco affert
ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα
. Apparet scribendum esse
τὰν ναύστολον μελάγκροκον θεωρίδα
. Vidit hoc etiam Dindorfius.
τὰν ναύστολον
primo in
τὴν ἄστολον
, inde in
τὰν ἄστονον
abiit, et adscripta vera lectio alienum locum occupavit. Αἰεὶ ostendit
ἀμείβεται
non esse de hoc praesenti planctu intelligendum, sed de remigatione, qua perpetuo mortui in Orcum transferuntur. Θεωρίς autem non navis est, sed via. Hesychius in v. θεωροί, —
λέγουσι δὲ καὶ τὴν ὁδόν, δι' ἧς ἴασιν ἐπὶ τὰ ἱερά, θεωρίδα
. Euripides Hec. v. 1105. (1073.)
ἢ τὸν ἐς Αΐδα μελανοχρῶτα πορθμὸν ἄξω τάλας;
Hoc igitur dicit chorus, largo cum luctu in capite vestro imitamini remigationem manuum, quae perpetuo per Acherontem navalem nigram viam, non calcatam Apollini, non lustratam soli, ad omnes recipiens ignotum litus transit. Magna audacia
μελάγκροκον
poeta dixit, nisi forte scripsit
μελαγκρόκων
, mortuorum, ut
μελάμπεπλος
. dicitur rex mortuorum ab Euripide Alc. v. 859.