βίαν δ᾽ οὔτις ἐξαλύξει τὰν ἄπονον δαιμονίων. μνῆμον ἄνω φρόνημά πως αὐτόθεν ἐξέπραξεν ἔμπας ἑδράνων ἀφ᾽ ἁγνῶν.: Libri
βίαν δ᾽ οὔτιν᾽ ἐξοπλίζει τὴν ἄποινον δαιμονίων. ἥμενον ἄνω
(ita etiam M.)
φρόνημά πως
(
φρόνημα πῶς
Rob.
φρονήμάτοως
, sed το in
πω
mutato G.)
αὐτόθεν ἐξέπραξεν ἔμπας ἑδράνων ἐφ᾽ ἁγνῶν
. Auratus
οὔτις
, credo ut
ἐξοπλίζει
significaret armis eruit, cuius significationis exemplum ex Appiano affertur. Ea hic eo minus admitti potest, quod hoc verbum v. 655. 672. usitata armandi significatione dictum est. Sententia bona Wellauerus coniecerat
βίαν δ᾽ οὔτιν ἐξοπλίζει. πᾶν ἀπονον δαιμονίων
, quod recepit Paleius ita ut
δαιμόνιον
scriberet. At id Aeschylus dixisset
βίαν οὔτιν ἐξοπλίζων
, addidissetque
δέ
ad
πᾶν
. Sententiam perspexisse videtur Auratus: verum etiam si
ἐξοπλίζει
eo quo volebat significatu dictum esset, tamen non indicativus praesentis, sed aut futurum aut optativus addito
ἄν
poni debebat. Quare adscito
οὔτις
, quoniam
οὔτινα
cum
τὰν ἄπονον
nullo modo coniungi potuit, scripsi
βίαν δ᾽ οὔτις ἐξαλύξει τὴν ἄπονον δαιμονίων
. Dictum est
δαιμονίων
ut apud Euripidem πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων. Quod sequitur in libris
ἥμενον ἄνω
etiam si non repugnaret metro, languidum esset
ἥμενον
, quum sequatur
ἑδράνων ἀφ᾽ ἁγνῶν
. Itaque
μνῆμον
posui.
Ἔμπας
dixit, referendum ad
βίαν τὴν ἄπονον
. Postremo
ἀφ᾽ ἁγνῶν
scribendum esse vidit nescio quis a Spanhemio memoratus et Wordsworthius, Homerica comparans, in Museo philol. I. p. 211.