Sophocles, Ajax, Thomas Francklin (Translator), 75

Search the Perseus Catalog for:

View: By Card

← Previous Next →

Ajax
364

Dost thou behold th\s once intrepid Ajax,

The brave, the mighty, long for strength renowned
365

And dauntless courage in the bloody iield ; j

Dost thou l)ehold him ? Oh ! what laughter now,

What vile reproach must he sustain !

My lord, my master, do not talk thus sadly.
370

Ajax \to Tecmessa]. Wilt thou not home ? Wilt not

be gone ?

Ajax. Sophocles. Thomas Francklin (Translator). London. 1758–1759.

Current edition Experimental

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) (English) (English (Thomas Francklin, 1758–1759))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (4)

Αἴας μαστιγοφόρος First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Aiax. Lobeck Christian, editor. Berlin: Weidmann, 1866.) — 1-171 focus

ΑΘΗΝΑ

Ἀεὶ μὲν, ὦ παῖ Λαρτίου, δἐδορκά σε
1

πεῖράν τιν’ ἐχθρῶν ἁρπάσαι θηρώμενον.

καὶ νῦν ἐπὶ σκηναῖς σε ναυτικαῖς ὁρῶ

Αἴαντος, ἔνθα τάξιν ἐσχάτην ἔχει,

πάλαι κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενον
5

ἴχνη τὰ κείνου νεοχάραχθ’, ὅπως ἴδῃς

εἴτ’ ἔνδον, εἴτ’ οὐκ ἔνδον· εὑ δέ σ’ ἐκφέρει

κυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις.

ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι τυγχάνει κάρα

στάζων ἱδρῶτι καὶ χέρας ζιφοκτόνους,
10

καί σ’ οὐδὲν εἴσω τἧςδε παπταίνειν πύλης

ἔτ’ ἔργον ἐστὶν, ἐννέπειν δ’ ὅτου χάριν

σπουδὴν ἔθου τήνδ’, ὡς παρ’ εἰδυίας μάθης.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ὦ φθέγμ’ Ἀθανᾶς, φιλτάτης ἐμοὶ θεῶν,

ὡς εὔμαθές σου, κἂν ἄποπτος ᾖς, ὅμως
15

φώνημ’ ἀκούω καὶ ξυναρπάζω φρενὶ,

χαλκοστόμου κώδωνος ὡς Τυρσηνικῆς.

καὶ νῦν ἐπέγνως εὖ μ’ ἐπ’ ἀνδρὶ δυςμενῖ

βάσιν κυκλοῦντ’, Αἴαντι τῷ σακεσφόρῳ.

κεῖνον γὰρ, οὐδἐν’ ἄλλον, ἰχνεύω πάλαι.
20

νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τἧςδε πρᾶγος ἄσκοπον

ἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε.

ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανὲς ἀλλ’ ἀλώμεθα.

κἀγὼ ’θελοντὴς τῷδ’ ὑπεζύγην πόνῳ.

ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομεν
25

λείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμένας·

ἐκ χειρὸς, αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις.

τήνδ’ οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέuει.

καὶ μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εὶςιδὼν μόνον

πηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφει,
30

φράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δ’ ἐγὼ

κατ’ ἴχνος ᾄσσω· καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι,

τὰ ὸ’ ἐκπέπληγμαι, κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου·

καιρὸν δ’ ἐφήκεις· πάντα γὰρ, τά τ’ οὖν πάρος,

τά τ’ εὶσἐπειτα, σῇ κυβερνῶμαι χερί.
35

ΑΘΗΝΑ

ἐγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἦ καὶ, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

ΑΘΗΝΑ

Ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Καὶ πρὸς τί δυςλόγιστον ὧδ’ ᾖξεν χέρα;
40

ΑΘΗΝΑ

Χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Τί δῆτα ποίμναις τήνδ’ ἐπεμπίπτει βάσιν;

ΑΘΗΝΑ

Δοκῶν ὲν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἦ καὶ τὸ βούλευμ’ ὡς ἐπ’ Ἀργείοις τόδ’ ἦν;

ΑΘΗΝΑ

Κὰν ὲξἐπραξεν, εἰ κατημέλησ’ ἐγώ.
45

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Ποίαισι τόλμαις ταῖςδε καὶ φρενῶν θράσει;

ΑΘΗΝΑ

Νύκτωρ ὲφ’ ὑμάς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Ἡ καὶ παρέστη κἀπὶ τἐρμ’ ἀφίκετο;

ΑΘΗΝΑ

Καὶ δὴ ’πὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;
50

ΑΘΗΝΑ

Ἐγώ σφ’ ἀπείργω δυςφόρους ἐπ’ ὄμμασι

γνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαράς,

καὶ πρός τε ποίμνας ὲκτρέπω σύμμικτά τε

λείας, ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα·

ἔνθ’ εkπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνον,
55

κύκλῳ ῥαχίζων· κἀδόκει μὲν ἔσθ’ ὅτε

δισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,

ὅτ’ ἄλλοτ’ ἄλλον, ἐμπίτνων, στρατηλατῶν.

ἐγὼ δὲ φοιτῶντ’ ἄνδρα μανιάσιν νόσοις

ὤτρυνον, εἰςέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.
60

κἀπειτ , ἐπειδὴ τοῦδ’ ἐλώφησεν πόνου,

τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶν

ποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,

ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων.

καὶ νῦν κατ’ οἴκους ζυνδέτους αἰκίζεται.
65

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον,

ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς.

θαρσῶν δὲ μίμνε μηδὲ συμφορὰν δέχου

τὸν ἄνδρ’· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφους

αὐγὰς ἀπείρξω, σὴν πρόςοψιν εἰςιδεῖν.
70

οὗτος, σὲ, τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέρας

δεσμοῖς ἀπευθύνοντα, προςμολεἷν καλῶ.

Αἴαντα φωνῶ· στεῖχε δωμάτων πάρος,

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφ’ ἔξω κάλει.

ΑΘΗΝΑ

Οὐ σῖγ’ ἀνέξει, μηδὲ δειλίαν ἀρεῖς;
75

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλ’ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

ΑΘΗΝΑ

Τί μὴ γένηται; πρόςθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδ’ ἦν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

ΑΘΗΝΑ

Οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾷν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ὲν δόμοις μένειν.
80

ΑΘΗΝΑ

Μεμῃνότ’ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

ΑΘΗΝΑ

Ἀλλ’ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ’ ἴδῃ πέλας.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

ΑΘΗΝΑ

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.
85

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Γένοιτο μέντ’ ἂν πᾶν, θεοῦ τεχνωμένου.

ΑΘΗΝΑ

Σίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν’ ὡς κυρεῖς ἔχων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Μένοιμ’ ἄν· ἤθελον δ’ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

ΑΘΗΝΑ

ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προςκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς ξυμμάχου;
90

ΑΙΑΣ

ὦ χαῖρ’, Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,

ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ

στέψω λαφύροις τἡςδε τῆς ἄγρας χάριν.

ΑΗΝΛ. Καλῶς ἔλεξας· ἀλλ’ ἐκεῖνό μοι φράσον,

ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;
95

ΑΙΑΣ

Κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

ΑΘΗΝΑ

ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

ΑΙΑΣ

ὥστ’ οὔποτ’ Αἴαντ’ οἵδ’ ἀτιμάσουσ’ ἔτι.

ΑΘΗΝΑ

τεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ζυνὴκ’ ἐγώ;

ΑΙΑΣ

Θανόντες ἤδη τἄμ’ ἀφαιρείσθων ὅπλα.
100

ΑΘΗΝΑ

εἶεν· τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου;

ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

ΑΙΑΣ

ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μ’, ὅπου;

ΑΘΗΝΑ

Ἔγωγ’· Ὀδυσσέα, τὸν σὸν ἐνστάτην, λέγω.

ΑΙΑΣ

ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω
105

θακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

ΑΘΗΝΑ

Πρὶν ἂν τί δρόσης ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

ΑΙΑΣ

Πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίον’ ἑρκείου στέγης —

ΑΘΗΝΑ

Τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;

ΑΙΑΣ

Μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.
110

ΑΘΗΝΑ

Mὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γ’ αἰκίσῃ.

ΑΙΑΣ

Χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ’ ἐγώ σ’ ἐφίεμαι,

κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

ΑΘΗΝΑ

Σὺ δ’ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾷν,

χρῶ χειρί· φείδου μηδὲν ὧνπερ ὲννοεῖς.
115

ΑΙΑΣ

Χωρῶ πρὸς ἔργον· τοῦτό σοι δ’ ἐφίεμαι,

τοιάνδ’ ἀεί μοι ξύμμαχον παρεστάναι.

ΑΘΗΝΑ

Ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν, ὅση;

τούτου τις ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος,

ἢ δρᾷν ἀμείνων εὑρέθη τὰ καίρια;
120

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἐγὼ μὲν οὐδέν’ οἶδ’· ἐποικτείρω δέ νιν

δύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυςμενὴ,

ὁθούνεκ’ ἄτῃ ξυγκατέζευκται κακῇ,

οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν.

ὁρῶ γὰρ ἡμάς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν
125

εἴδωλ’, ὅσοιπερ ζῶμεν, ἢ κούφην σκιάν.

ΑΘΗΝΑ

Τοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν, ὑπέρκοπον

μηδέν ποτ’ εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος,

μηδ’ ὄγκον ἄρῃς μηδέν’, εἴ τινος πλέον

ἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.
130

ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν

ἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφρονας

θεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

ΠΑΡΟΛΟΣ ΧΟΡΟΥ

Τελαμώνιε πaῖ, τῆς ἀμφιρύτου

Σαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,
135

σὲ μὲν εὖ πράσσοντ’ ἐπιχαίρω·

σὲ δ’ ὅταν πληγὴ Δῖός ἢ ζαμενὴς

λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,

μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαι

πτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.
140

Ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης νυκτὸς

ιιεγάλοι θόρυβοι κατέχουσ’ ἡμᾶς

ἔπι δυςκλείᾳ, σὲ τὸν ἱππομανῆ

λειμῶν’ ὲπιβάντ’ ὀλέσαι Δαναῶν

βοτὰ καὶ λείαν,
145

ἥπερ δορίληπτος ἔτ’ ἦν λοιπὴ,

κτείνοντ’ αἴθωνι σιδήρῳ.

Τοιούςδε λόγους ψιθύρους πράσσων

εἰς ὦτα φέρει πᾶσιν Ὀδυσσεὺς,

καὶ σφόδρα πείθει· περὶ γὰρ σοῦ νῦν
150

εὔπειστα λέγει· καὶ πᾶς ὁ κλύων

τοῦ λἐξαντος χαίρει μᾶλλον,

τοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων.

Τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶς

οὐκ ἂν ἁμάρτοι· κατὰ δ’ ἄν τις ἐμοῦ
155

τοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι·

πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθ’ ὁ φθόνος ἕρπει.

καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶς

σφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται·

μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστ’ ἂν,
160

καὶ μέγας ὀρθοῖθ’ ὑπὸ μικροτέρων.

ἀλλ’ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους

τούτων γνώμας προδιδάσκειν.

ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβεῖ,

χἠμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτ’
165

ἀπαλέξασθαι σοῦ χωρὶς, ἄναξ.

ἀλλ’, ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμ’ ἀπέδρav,

παταγοῦσιν ἅτε πτηνῶν ἀγέλαι,

μέγαν αἰγυπιὸν δ’ ὑποδείσαντες

τάχ’ ἂν, ἐξαίφνης εἰ σὺ φανείης,
170

σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.

Αἴας First1KGreek (Sophocles. Sophoclis Fabulae. Pearson, Alfred Chilton, editor. Oxford: Clarendon Press, 1924.) — 1-171 focus

Ἀθήνα

Ἀεὶ μέν, ὦ παῖ Λαρτίου, δέδορκά σε
1

πεῖράν τινʼ ἐχθρῶν ἁρπάσαι θηρώμενον·

καὶ νῦν ἐπὶ σκηναῖς σε ναυτικαῖς ὁρῶ

Αἴαντος, ἔνθα τάξιν ἐσχάτην ἔχει,

πάλαι κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενον
5

ἴχνη τὰ κείνου νεοχάραχθʼ, ὅπως ἴδῃς

εἴτʼ ἔνδον εἴτʼ οὐκ ἔνδον. εὖ δέ σʼ ἐκφέρει

κυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις.

ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι τυγχάνει, κάρα

στάζων ἱδρῶτι καὶ χέρας ξιφοκτόνους.
10

καί σʼ οὐδὲν εἴσω τῆσδε παπταίνειν πύλης

ἔτʼ ἔργον ἐστίν, ἐννέπειν δʼ ὅτου χάριν

σπουδὴν ἔθου τήνδʼ, ὡς παρʼ εἰδυίας μάθῃς.

Ὀδυσσεύς

ὦ φθέγμʼ Ἀθάνας, φιλτάτης ἐμοὶ θεῶν,

ὡς εὐμαθές σου, κἂν ἄποπτος ᾖς ὅμως,
15

φώνημʼ ἀκούω καὶ ξυναρπάζω φρενὶ

χαλκοστόμου κώδωνος ὡς Τυρσηνικῆς.

καὶ νῦν ἐπέγνως εὖ μʼ ἐπʼ ἀνδρὶ δυσμενεῖ

βάσιν κυκλοῦντʼ, Αἴαντι τῷ σακεσφόρῳ.

κεῖνον γάρ, οὐδένʼ ἄλλον, ἰχνεύω πάλαι.
20

νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τῆσδε πρᾶγος ἄσκοπον

ἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε·

¹²

ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανές, ἀλλʼ ἀλώμεθα·

κἀγὼ ʼθελοντὴς τῷδʼ ὑπεζύγην πόνῳ.

ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομεν
25

λείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμένας

ἐκ χειρὸς αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις.

τήνδʼ οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέμει.

καί μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εἰσιδὼν μόνον

πηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφει
30

φράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δʼ ἐγὼ

κατʼ ἴχνος ᾄσσω, καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι,

τὰ δʼ ἐκπέπληγμαι, κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου.

καιρὸν δʼ ἐφήκεις· πάντα γὰρ τά τʼ οὖν πάρος

τά τʼ εἰσέπειτα σῇ κυβερνῶμαι χερί.
35

Ἀθήνα

ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

Ἀθήνα

ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

Ὀδυσσεύς

καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδʼ ᾖξεν χέρα;
40

Ἀθήνα

χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

Ὀδυσσεύς

τί δῆτα ποίμναις τήνδʼ ἐπεμπίπτει βάσιν;

Ἀθήνα

δοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν;

Ἀθήνα

κἂν ἐξέπραξεν, εἰ κατημέλησʼ ἐγώ.
45

Ὀδυσσεύς

ποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;

Ἀθήνα

νύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμʼ ἀφίκετο;

³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴

Ἀθήνα

καὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

Ὀδυσσεύς

καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;
50

Ἀθήνα

ἐγώ σφʼ ἀπείργω, δυσφόρους ἐπʼ ὄμμασι

γνώμας βαλοῦσα, τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς,

καὶ πρός τε ποίμνας ἐκτρέπω σύμμεικτά τε

λείας ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα·

ἔνθʼ εἰσπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνον
55

κύκλῳ ῥαχίζων, κἀδόκει μὲν ἔσθʼ ὅτε

δισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,

ὅτʼ ἄλλοτʼ ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν.

ἐγὼ δὲ φοιτῶντʼ ἄνδρα μανιάσιν νόσοις

ὤτρυνον, εἰσέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.
60

κἄπειτʼ ἐπειδὴ τοῦδʼ ἐλώφησεν πόνου,

τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶν

ποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,

ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων.

καὶ νῦν κατʼ οἴκους συνδέτους αἰκίζεται.
65

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον,

ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς.

θαρσῶν δὲ μίμνε μηδὲ συμφορὰν δέχου

τὸν ἄνδρʼ· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφους

αὐγὰς ἀπείρξω σὴν πρόσοψιν εἰσιδεῖν.
70

οὗτος, σὲ τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέρας

δεσμοῖς ἀπευθύνοντα προσμολεῖν καλῶ·

Αἴαντα φωνῶ· στεῖχε δωμάτων πάρος.

Ὀδυσσεύς

τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφʼ ἔξω κάλει.

Ἀθήνα

οὐ σῖγʼ ἀνέξῃ μηδὲ δειλίαν ἀρῇ
75
¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵

Ὀδυσσεύς

μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλʼ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

Ἀθήνα

τί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδʼ ἦν;

Ὀδυσσεύς

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

Ἀθήνα

οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;

Ὀδυσσεύς

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν.
80

Ἀθήνα

μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

Ὀδυσσεύς

φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

Ἀθήνα

ἀλλʼ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντʼ ἴδῃ πέλας.

Ὀδυσσεύς

πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

Ἀθήνα

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.
85

Ὀδυσσεύς

γένοιτο μέντἂν πᾶν θεοῦ τεχνωμένου.

Ἀθήνα

σίγα νυν ἑστὼς καὶ μένʼ ὡς κυρεῖς ἔχων.

Ὀδυσσεύς

μένοιμʼ ἄν· ἤθελον δʼ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

Ἀθήνα

ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προσκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπῃ τῆς συμμάχου;
90

Αἴας

ὦ χαῖρʼ Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,

ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ

στέψω λαφύροις τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν.

Ἀθήνα

καλῶς ἔλεξας. ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι φράσον,

ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;
95

Αἴας

κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

Ἀθήνα

ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

Αἴας

ὥστʼ οὔποτʼ Αἴανθʼ οἵδʼ ἀτιμάσουσʼ ἔτι.

Ἀθήνα

τεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ξυνῆκʼ ἐγώ.

Αἴας

θανόντες ἤδη τἄμʼ ἀφαιρείσθων ὅπλα.
100

Ἀθήνα

εἶεν· τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου;

²⁶²⁷²⁸²⁹³⁰³¹³²³³³⁴³⁵³⁶³⁷³⁸

ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

Αἴας

ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μʼ ὅπου;

Ἀθήνα

ἔγωγʼ· Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω.

Αἴας

ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω
105

θακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

Ἀθήνα

πρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

Αἴας

πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίονʼ ἑρκείου στέγης

Ἀθήνα

τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσῃ κακόν;

Αἴας

μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.
110

Ἀθήνα

μὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γʼ αἰκίσῃ.

Αἴας

χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλʼ ἐγώ σʼ ἐφίεμαι·

κεῖνος δὲ τείσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

Ἀθήνα

σὺ δʼ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾶν,

χρῶ χειρί, φείδου μηδὲν ὧνπερ ἐννοεῖς.
115

Αἴας

χωρῶ πρὸς ἔργον· τοῦτο σοὶ δʼ ἐφίεμαι,

τοιάνδʼ ἀεί μοι σύμμαχον παρεστάναι.

Ἀθήνα

ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν ὅση;

τούτου τίς ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος

ἢ δρᾶν ἀμείνων ηὑρέθη τὰ καίρια;
120

Ὀδυσσεύς

ἐγὼ μὲν οὐδένʼ οἶδʼ· ἐποικτίρω δέ νιν

δύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυσμενῆ,

ὁθούνεκʼ ἄτῃ συγκατέζευκται κακῇ,

οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν.

ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν
125

εἴδωλʼ ὅσοιπερ ζῶμεν ἢ κούφην σκιάν.

Ἀθήνα

τοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν ὑπέρκοπον

μηδέν ποτʼ εἴπῃς αὐτὸς ἐς θεοὺς ἔπος,

μηδʼ ὄγκον ἄρῃ μηδένʼ, εἴ τινος πλέον

³⁹⁴⁰⁴¹⁴²⁴³⁴⁴⁴⁵⁴⁶⁴⁷⁴⁸⁴⁹⁵⁰⁵¹

ἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.
130

ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν

ἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφρονας

θεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

Χορός

Τελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτου

Σαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,
135

σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω·

σὲ δʼ ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμενὴς

λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,

μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαι

πτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.
140

ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης νυκτὸς

μεγάλοι θόρυβοι κατέχουσʼ ἡμᾶς

ἐπὶ δυσκλείᾳ, σὲ τὸν ἱππομανῆ

λειμῶνʼ ἐπιβάντʼ ὀλέσαι Δαναῶν

βοτὰ καὶ λείαν,
145

ἥπερ δορίληπτος ἔτʼ ἦν λοιπή,

κτείνοντʼ αἴθωνι σιδήρῳ.

τοιούσδε λόγους ψιθύρους πλάσσων

εἰς ὦτα φέρει πᾶσιν Ὀδυσσεύς,

καὶ σφόδρα πείθει. περὶ γὰρ σοῦ νῦν
150

εὔπειστα λέγει, καὶ πᾶς ὁ κλύων

τοῦ λέξαντος χαίρει μᾶλλον

τοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων.

τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶς

οὐκ ἂν ἁμάρτοι· κατὰ δʼ ἄν τις ἐμοῦ
155

τοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι.

πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθʼ ὁ φθόνος ἕρπει.

⁵²⁵³⁵⁴⁵⁵⁵⁶⁵⁷⁵⁸⁵⁹

καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶς

σφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται·

μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστʼ ἂν
160

καὶ μέγας ὀρθοῖθʼ ὑπὸ μικροτέρων.

ἀλλʼ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους

τούτων γνώμας προδιδάσκειν.

ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβῇ

χἡμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτʼ
165

ἀπαλέξασθαι σοῦ χωρίς, ἄναξ.

ἀλλʼ ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμʼ ἀπέδραν,

παταγοῦσιν ἅπερ πτηνῶν ἀγέλαι·

μέγαν αἰγυπιὸν δʼ ὑποδείσαντες

τάχʼ ἄν, ἐξαίφνης εἰ σὺ φανείης,
170

σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 75 focus

οὐ σῖγ᾽ ἀνέξει μηδὲ δειλίαν ἀρεῖς ἄρηισ ἄρηισ ἀρῆι ἄρης ἀρεῖς ἀρεῖς;

Greek (F. Storr, 1912) (OCR draft) Experimental (Greek (F. Storr, 1912)) — 1-171 focus

Ἀθήνα

ἀεὶ μέν, ὦ παῖ Λαρτίου, δέδορκά σε
1

πεῖράν τινʼ ἐχθρῶν ἁρπάσαι θηρώμενον·

καὶ νῦν ἐπὶ σκηναῖς σε ναυτικαῖς ὁρῶ

Αἴαντος, ἔνθα τάξιν ἐσχάτην ἔχει,

πάλαι κυνηγετοῦντα καὶ μετρούμενον
5

ἴχνη τὰ κείνου νεοχάραχθʼ, ὅπως ἴδῃς

εἴτʼ ἔνδον εἴτʼ οὐκ ἔνδον. εὖ δέ σʼ ἐκφέρει

κυνὸς Λακαίνης ὥς τις εὔρινος βάσις.

ἔνδον γὰρ ἁνὴρ ἄρτι τυγχάνει, κάρα

στάζων ἱδρῶτι καὶ χέρας ξιφοκτόνους.
10

καί σʼ οὐδὲν εἴσω τῆσδε παπταίνειν πύλης

ἔτʼ ἔργον ἐστίν, ἐννέπειν δʼ ὅτου χάριν

σπουδὴν ἔθου τήνδʼ, ὡς παρʼ εἰδυίας μάθῃς.

Ὀδυσσεύς

ὦ φθέγμʼ Ἀθάνας, φιλτάτης ἐμοὶ θεῶν,

ὡς εὐμαθές σου, κἂν ἄποπτος ᾖς ὅμως,
15

φώνημʼ ἀκούω καὶ ξυναρπάζω φρενὶ

χαλκοστόμου κώδωνος ὡς Τυρσηνικῆς.

καὶ νῦν ἐπέγνως εὖ μʼ ἐπʼ ἀνδρὶ δυσμενεῖ

βάσιν κυκλοῦντʼ, Αἴαντι τῷ σακεσφόρῳ·

κεῖνον γάρ, οὐδένʼ ἄλλον, ἰχνεύω πάλαι.
20

νυκτὸς γὰρ ἡμᾶς τῆσδε πρᾶγος ἄσκοπον

ἔχει περάνας, εἴπερ εἴργασται τάδε·

ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανές, ἀλλʼ ἀλώμεθα·

κἀγὼ ʼθελοντὴς τῷδʼ ὑπεζύγην πόνῳ.

ἐφθαρμένας γὰρ ἀρτίως εὑρίσκομεν
25

λείας ἁπάσας καὶ κατηναρισμένας

ἐκ χειρὸς αὐτοῖς ποιμνίων ἐπιστάταις.

τήνδʼ οὖν ἐκείνῳ πᾶς τις αἰτίαν νέμει.

καί μοί τις ὀπτὴρ αὐτὸν εἰσιδὼν μόνον

πηδῶντα πεδία σὺν νεορράντῳ ξίφει
30

φράζει τε κἀδήλωσεν· εὐθέως δʼ ἐγὼ

κατʼ ἴχνος ᾄσσω, καὶ τὰ μὲν σημαίνομαι,

τὰ δʼ ἐκπέπληγμαι κοὐκ ἔχω μαθεῖν ὅτου.

καιρὸν δʼ ἐφήκεις· πάντα γὰρ τά τʼ οὖν πάρος

τά τʼ εἰσέπειτα σῇ κυβερνῶμαι χερί.
35

Ἀθήνα

ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

Ἀθήνα

ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

Ὀδυσσεύς

καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδʼ ᾖξεν χέρα;
40

Ἀθήνα

χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

Ὀδυσσεύς

τί δῆτα ποίμναις τήνδʼ ἐπεμπίπτει βάσιν;

Ἀθήνα

δοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν;

Ἀθήνα

κἂν ἐξεπράξατʼ, εἰ κατημέλησʼ ἐγώ.
45

Ὀδυσσεύς

ποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;

Ἀθήνα

νύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμʼ ἀφίκετο;

Ἀθήνα

καὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

Ὀδυσσεύς

καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;
50

Ἀθήνα

ἐγώ σφʼ ἀπείργω, δυσφόρους ἐπʼ ὄμμασι

γνώμας βαλοῦσα τῆς ἀνηκέστου χαρᾶς,

καὶ πρός τε ποίμνας ἐκτρέπω σύμμικτά τε

λείας ἄδαστα βουκόλων φρουρήματα·

ἔνθʼ εἰσπεσὼν ἔκειρε πολύκερων φόνον
55

κύκλῳ ῥαχίζων· κἀδόκει μὲν ἔσθʼ ὅτε

δισσοὺς Ἀτρείδας αὐτόχειρ κτείνειν ἔχων,

ὅτʼ ἄλλοτʼ ἄλλον ἐμπίτνων στρατηλατῶν.

ἐγὼ δὲ φοιτῶντʼ ἄνδρα μανιάσιν νόσοις

ὤτρυνον, εἰσέβαλλον εἰς ἕρκη κακά.
60

κἄπειτʼ ἐπειδὴ τοῦδʼ ἐλώφησεν πόνου,

τοὺς ζῶντας αὖ δεσμοῖσι συνδήσας βοῶν

ποίμνας τε πάσας εἰς δόμους κομίζεται,

ὡς ἄνδρας, οὐχ ὡς εὔκερων ἄγραν ἔχων,

καὶ νῦν κατʼ οἴκους συνδέτους αἰκίζεται.
65

δείξω δὲ καὶ σοὶ τήνδε περιφανῆ νόσον,

ὡς πᾶσιν Ἀργείοισιν εἰσιδὼν θροῇς.

θαρσῶν δὲ μίμνε μηδὲ συμφορὰν δέχου

τὸν ἄνδρʼ· ἐγὼ γὰρ ὀμμάτων ἀποστρόφους

αὐγὰς ἀπείρξω σὴν πρόσοψιν εἰσιδεῖν.
70

οὗτος, σὲ τὸν τὰς αἰχμαλωτίδας χέρας

δεσμοῖς ἀπευθύνοντα προσμολεῖν καλῶ·

Αἴαντα φωνῶ· στεῖχε δωμάτων πάρος.

Ὀδυσσεύς

τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφʼ ἔξω κάλει.

Ἀθήνα

οὐ σῖγʼ ἀνέξει μηδὲ δειλίαν ἀρεῖ;
75

Ὀδυσσεύς

μὴ πρὸς θεῶν, ἀλλʼ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

Ἀθήνα

τί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδʼ ἦν;

Ὀδυσσεύς

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

Ἀθήνα

οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;

Ὀδυσσεύς

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν.
80

Ἀθήνα

μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

Ὀδυσσεύς

φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

Ἀθήνα

ἀλλʼ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντʼ ἴδῃ πέλας.

Ὀδυσσεύς

πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

Ἀθήνα

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.
85

Ὀδυσσεύς

γένοιτο μέντἂν πᾶν θεοῦ τεχνωμένου.

Ἀθήνα

σίγα νυν ἑστὼς καὶ μένʼ ὡς κυρεῖς ἔχων.

Ὀδυσσεύς

μένοιμʼ ἄν· ἤθελον δʼ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

Ἀθήνα

ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προσκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς συμμάχου;
90

Αἴας

ὦ χαῖρʼ Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,

ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ

στέψω λαφύροις τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν.

Ἀθήνα

καλῶς ἔλεξας· ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι φράσον,

ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;
95

Αἴας

κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

Ἀθήνα

ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

Αἴας

ὥστʼ οὔποτʼ Αἴανθʼ οἵδʼ ἀτιμάσουσʼ ἔτι.

Ἀθήνα

τεθνᾶσιν ἄνδρες, ὡς τὸ σὸν ξυνῆκʼ ἐγώ.

Αἴας

θανόντες ἤδη τἄμʼ ἀφαιρείσθων ὅπλα.
100

101

Ἀθήνα

εἶεν, τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου,

ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

Αἴας

ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μʼ ὅπου;

Ἀθήνα

ἔγωγʼ· Ὀδυσσέα τὸν σὸν ἐνστάτην λέγω.

Αἴας

ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω
105

θακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

Ἀθήνα

πρὶν ἂν τί δράσῃς ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

Αἴας

πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίονʼ ἑρκείου στέγης.

Ἀθήνα

τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;

Αἴας

μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.
110

Ἀθήνα

μὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γʼ αἰκίσῃ.

Αἴας

χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλʼ ἐγώ σʼ ἐφίεμαι·

κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

Ἀθήνα

σὺ δʼ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾶν,

χρῶ χειρί, φείδου μηδὲν ὧνπερ ἐννοεῖς.
115

Αἴας

χωρῶ πρὸς ἔργον· σοὶ δὲ τοῦτʼ ἐφίεμαι,

τοιάνδʼ ἀεί μοι σύμμαχον παρεστάναι.

Ἀθήνα

ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν ὅση;

τούτου τίς ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος

ἢ δρᾶν ἀμείνων ηὑρέθη τὰ καίρια;
120

Ὀδυσσεύς

ἐγὼ μὲν οὐδένʼ οἶδʼ· ἐποικτίρω δέ νιν

δύστηνον ἔμπας, καίπερ ὄντα δυσμενῆ,

ὁθούνεκʼ ἄτῃ συγκατέζευκται κακῇ,

οὐδὲν τὸ τούτου μᾶλλον ἢ τοὐμὸν σκοπῶν·

ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν
125

εἴδωλʼ ὅσοιπερ ζῶμεν ἢ κούφην σκιάν.

Ἀθήνα

τοιαῦτα τοίνυν εἰσορῶν ὑπέρκοπον

μηδέν ποτʼ εἴπῃς αὐτὸς εἰς θεοὺς ἔπος,

μηδʼ ὄγκον ἄρῃ μηδένʼ, εἴ τινος πλέον

ἢ χειρὶ βρίθεις ἢ μακροῦ πλούτου βάθει.
130

ὡς ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν

ἅπαντα τἀνθρώπεια· τοὺς δὲ σώφρονας

θεοὶ φιλοῦσι καὶ στυγοῦσι τοὺς κακούς.

134

Χορός

Τελαμώνιε παῖ, τῆς ἀμφιρύτου

Σαλαμῖνος ἔχων βάθρον ἀγχιάλου,
135

σὲ μὲν εὖ πράσσοντʼ ἐπιχαίρω·

σὲ δʼ ὅταν πληγὴ Διὸς ἢ ζαμενὴς

λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ,

μέγαν ὄκνον ἔχω καὶ πεφόβημαι

πτηνῆς ὡς ὄμμα πελείας.
140

ὡς καὶ τῆς νῦν φθιμένης νυκτὸς

μεγάλοι θόρυβοι κατέχουσʼ ἡμᾶς

ἐπὶ δυσκλείᾳ, σὲ τὸν ἱππομανῆ

λειμῶνʼ ἐπιβάντʼ ὀλέσαι Δαναῶν

βοτὰ καὶ λείαν,
145

ἥπερ δορίληπτος ἔτʼ ἦν λοιπή,

κτείνοντʼ αἴθωνι σιδήρῳ.

τοιούσδε λόγους ψιθύρους πλάσσων

εἰς ὦτα φέρει πᾶσιν Ὀδυσσεύς,

καὶ σφόδρα πείθει· περὶ γὰρ σοῦ νῦν
150

εὔπειστα λέγει, καὶ πᾶς ὁ κλύων

τοῦ λέξαντος χαίρει μᾶλλον

τοῖς σοῖς ἄχεσιν καθυβρίζων.

τῶν γὰρ μεγάλων ψυχῶν ἱεὶς

οὐκ ἂν ἁμάρτοις· κατὰ δʼ ἄν τις ἐμοῦ
155

τοιαῦτα λέγων οὐκ ἂν πείθοι·

πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθʼ ὁ φθόνος ἕρπει.

καίτοι σμικροὶ μεγάλων χωρὶς

σφαλερὸν πύργου ῥῦμα πέλονται·

μετὰ γὰρ μεγάλων βαιὸς ἄριστʼ ἂν
160

καὶ μέγας ὀρθοῖθʼ ὑπὸ μικροτέρων.

ἀλλʼ οὐ δυνατὸν τοὺς ἀνοήτους

τούτων γνώμας προδιδάσκειν.

ὑπὸ τοιούτων ἀνδρῶν θορυβεῖ

χἠμεῖς οὐδὲν σθένομεν πρὸς ταῦτʼ
165

ἀπαλέξασθαι σοῦ χωρίς, ἄναξ.

ἀλλʼ ὅτε γὰρ δὴ τὸ σὸν ὄμμʼ ἀπέδραν,

παταγοῦσιν ἅπερ πτηνῶν ἀγέλαι·

μέγαν αἰγυπιὸν δʼ ὑποδείσαντες

τάχʼ ἂν ἐξαίφνης, εἰ σὺ φανείης,
170

σιγῇ πτήξειαν ἄφωνοι.

Translations (4)

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 75 focus

AI

Woe! Woe!

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 74 focus

Was thust du, Pallas? Nimmermehr ruf' ihn heraus -

Athene.

harre schweigend! Hüte dich vor feiger Furcht!
75

Odysseus.

Bei'm Himmel, laß ihn! Besser, wenn er innen bleibt!

Athene.

Was kannst du fürchten? War er nicht auch sonst ein Mann?

Odysseus.

Mein Feind, o Herrin, war er stets, und ist es noch.

Athene.

Ist, einen Feind verhöhnen, nicht ein süßer Hohn?

Odysseus.

Mir dünkt es besser, wenn der Mann im Zelte bleibt.
80

Athene.

Den Mann im Wahnsinn scheust du dich sichtbar zu sehn?

Odysseus.

Wär' er bei Sinnen, scheut' ich nicht vor ihm zurück.

Athene.

Er soll auch jezt nicht sehen, daß du nahe bist.

Odysseus.

Wie, wenn er noch mit gleichen Augen sicht, wie sonst?

Athene.

Ich hüll' ein sehend Auge selbst in Dunkel ein.
85

Odysseus.

Wohl gibt's, wo Götter schaffen, nichts Unmögliches.

Athene.

So harre still und bleibe stehen, wie du bist.

Odysseus.

Ich bleibe; freilich wünscht' ich weit von hier zu sein.

Athene.

Auf, Ajas, auf! Zum andernmale ruf' ich dir;

Was achtest du so wenig deiner Helferin?
90
(Ajas tritt aus dem Zelte, mit einem Riemen in der Hand.) Ajas. Die Vorigen.

Ajas.

Heil, Athene, Heil dir, Zeusgebornes Kind!

Du halfest mir so treulich, und ich kränze denn

Mit goldner Siegesbeute dich für diesen Fang.

Athene.

Ganz wohl gesprochen; aber das bedeute mir:

Du hast in's Heer von Argos recht dein Schwert getaucht?
95

Ajas.

Ich darf mich dessen rühmen und verleugn' es nicht.

Athene.

Und färbt' an Atreus' Söhnen auch dein Arm sich roth?

Ajas.

Daß Ajas nie mehr ihren Hohn erfahren wird.

Athene.

Todt sind die Männer, wenn ich recht dein Wort gefaßt.

Ajas.

Todt laß sie jezt mir meinen Waffenschmuck entzieh'n!
100

Athene.

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 75 focus

Tecmessa

Ah me! Eurysaces, for thee he calls.
340

What now impels him? Where art thou, my child?

English (Sir Richard Jebb, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb, 1904)) — 1-170 focus

Athena

Always, son of Laertes , have I observed you on the prowl to snatch some means of attack against your enemies. So now at the tent of Ajax by the ships where he has his post at the camp’s outer edge, I watch you
1

for a long time as you hunt and scan his newly pressed tracks, in order to see whether he is inside or away. Your course leads you well to your goal, like that of a keen-scenting Laconian hound. For the man has just now gone in,
5

with sweat dripping from his head and from his hands that have killed with the sword. There is no further need for you to peer inside these doors. Rather tell me what your goal is that you have shown such eagerness for, so that you may learn from her who holds the knowledge.
10

Odysseus

Voice of Athena, dearest to me of the gods,

how clearly, though you are unseen, do I hear your call and snatch its meaning in my mind, just as I would the bronze tongue of the Tyrrhenian trumpet! And now you have discerned correctly that I am circling my path on the track of a man who hates me, Ajax the shield-bearer.
15

It is he and no other that I have been tracking so long. For tonight he has done us a deed beyond comprehension—if he is indeed the doer. We know nothing for certain, but drift in doubt. And so I of my of accord took up the burden of this search.
20

For we recently found all the cattle, our plunder, dead—yes, slaughtered by human hand—and with them the guardians of the flocks.
Now, all men lay responsibility for this crime to him. And further, a scout who had seen him
25

bounding alone over the plain with a newly-wet sword reported to me and declared what he saw. Then immediately I rush upon his track, and sometimes I follow his signs, but sometimes I am bewildered, and cannot read whose they are. Your arrival is timely, for truly in all matters, both those of the past
30

and those of the future, it is your hand that steers me.
35

Athena

I know it, Odysseus, and some time ago I came on the path as a lookout friendly to your hunt.

Odysseus

And so, dear mistress, do I toil to good effect?

Athena

Know that that man is the doer of these deeds.

Odysseus

Then to what end did he thrust his hand so senselessly?
40

Athena

He was mad with anger over the arms of Achilles.

Odysseus

Why, then, his onslaught upon the flocks?

Athena

It was in your blood, he thought, that he was staining his hand.

Odysseus

Then was this a plot aimed against the Greeks?

Athena

Yes, and he would have accomplished it, too, had I not been attentive.
45

Odysseus

And what reckless boldness was in his mind that he dared this?

Athena

Under night’s cover he set out against you, by stealth and alone.

Odysseus

And did he get near us? Did he reach his goal?

Athena

He was already at the double doors of the two generals.

Odysseus

How, then, did he restrain his hand when it was eager for murder?
50

Athena

It was I who prevented him, by casting over his eyes oppressive notions of his fatal joy, and I who turned his fury aside on the flocks of sheep and the confused droves guarded by herdsmen, the spoil which you had not yet divided.

Then he fell upon them and kept cutting out a slaughter of many horned beasts as he split their spines in a circle around him. At one time he thought that he was killing the two Atreidae, holding them in his very hand; at another time it was this commander, and at another that one which he attacked. And I, while the man ran about in diseased frenzy,
55

I kept urging him on, kept hurling him into the snares of doom. Soon, when he rested from this toil, he bound together the living oxen along with with all the sheep and brought them home, as though his quarry were men, not well-horned cattle. And now he abuses them, bound together, in the house.
But to you also will I show this madness openly, so that when you have seen it you may proclaim it to all the Argives. Be of good courage and stand your ground, and do not regard the man as a cause of disaster for you. I will turn away the beams of his eyes
60

and keep them from landing on your face.
70
To Ajax.

You there, you who bind back your captive’s arms, I am calling you, come here! I am calling Ajax! Come out in front of the house!

Odysseus

What are you doing, Athena? Do not call him out.

Athena

Hold your peace! Do not earn a reputation for cowardice!
75

Odysseus

No, by the gods, let it content you that he stay inside.

Athena

What is the danger? Was he not a man before?

Odysseus

Yes, a man hostile to me in the past, and especially now.

Athena

And is not the sweetest mockery the mockery of enemies?

Odysseus

I am content that he stay within his tent.
80

Athena

Do you fear to see a madman right before your eyes?

Odysseus

I would not shrink from him in fear, if he were sane.

Athena

But he will not see you now, even though you stand nearby.

Odysseus

How could that be, if he still sees with the same eyes?

Athena

I shall darken them, though their sight is keen.
85

Odysseus

It is true: all is possible when a god contrives.

Athena

Stand silent, then, and stay where you are.

Odysseus

I must stay. But I would prefer to be far from here!

Athena

You there, Ajax, once again I call you! Why do you show so little regard for your ally?

Enter Ajax, holding a blood-stained whip in his hand.

Ajax

Welcome, Athena! Welcome, daughter sprung from Zeus! How well have you stood by me! I will crown you with trophies of pure gold in gratitude for this quarry!

Athena

A fine pledge. But tell me this—have you dyed your sword well in the Greek army?

Ajax

I can make that boast. I do not deny it.

Athena

And have you launched your armed hand against the Atreidae?

Ajax

Yes, so that never again will they dishonor Ajax.

Athena

The men are dead, as I interpret your words.

Ajax

Dead they are. Now let them rob me of my arms!
100

101

Athena

I see. And the son of Laertes , how does his fortune with respect to you? Has he escaped you?

Ajax

That blasted fox! You ask me where he is?

Athena

Yes, I do. I mean Odysseus, your adversary.

Ajax

My most pleasing prisoner, mistress, he sits inside. I do not wish him to die just yet.
105

Athena

Until you do what? Or win what greater advantage?

Ajax

Until he be bound to a pillar beneath my roof—

Athena

What evil, then, will you inflict on the poor man?

Ajax

—and have his back crimsoned by the lash, before he dies.
110

Athena

Do not abuse the poor man so cruelly!

Ajax

In all else, Athena, I bid you take your pleasure, but he will pay this penalty and no other.

Athena

Well, then, since it delights you to do so, put your arm to use; spare no portion of your plan.

Ajax

I go to my work. And I give you this commission: be always for me the close-standing ally that you have been for me today!

Exit Ajax.

Athena

Do you see, Odysseus, how great is the strength of the gods? Whom could you have found more prudent than this man,

or better able to do what the situation demanded?
120

Odysseus

I know of no one, but in his misery I pity him all the same, even though he hates me, because he is yoked beneath a ruinous delusion—I think of my own lot no less than his.

For I see that all we who live are nothing more than phantoms or fleeting shadow.
125

Athena

Therefore since you witness his fate, see that you yourself never utter an arrogant word against the gods, nor assume any swelling pride, if in the scales of fate you are weightier

than another in strength of hand or in depth of ample wealth. For a day can press down all human things, and a day can raise them up. But the gods embrace men of sense and abhor the evil.
130
Exit Odysseus and Athena.

134

Enter the Chorus of Salaminian Sailors, followers of Ajax.

Chorus

Son of Telamon, you who hold

your throne on wave-washed Salamis near the open sea, when your fortune is fair, I rejoice with you. But whenever the stroke of Zeus, or the raging rumor of the Danaans with the clamor of their evil tongues attacks you, then I shrink with great fear and shudder in terror,
135

like the fluttering eye of the winged dove.
Just so with the passing of the night loud tumults oppressed us to our dishonor, telling how you visited the meadow wild with horses and destroyed
140

the cattle of the Greeks, their spoil, prizes of the spear which had not yet been shared, how you killed them with flashing iron.
Such are the whispered slanders that Odysseus moulds and breathes into the ears of all,
145

and he wins much belief. For now he tells tales concerning you that easily win belief, and each hearer rejoices with spiteful scorn at your burdens more than he who told.
Point your shaft at a noble spirit,
150

and you could not miss; but if a man were to speak such things against me, he would win no belief. It is on the powerful that envy creeps. Yet the small without the great are a teetering tower of defence.
155

For the lowly stand most upright and prosperous when allied with the great, and the great when served by less.
But foolish men cannot learn good precepts in these matters beforehand. It is men of this sort that subject you to tumult, and
160

we lack the power to repel these charges without you, O King. For when they have escaped your eye, they chatter like flocking birds. But, terrified by a mighty vulture,
165

perhaps, if you should appear, they would quickly cower without voice in silence.
170

Commentary

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (Commentary (R. C. Jebb))

mvp-comment-229-1 θρασύν ¹ εὐκάρδιον ² ἄτρεστον ³

mvp-comment-230-1 ἀφόβοις ⁴

mvp-comment-230-2 δεινὸν χέρας ⁵

mvp-comment-231-1 οἴμοι γέλωτος ⁶

mvp-comment-232-1 δέσποτ’ ⁷

mvp-comment-233-1 οὐκ ἐκτός; οὐκ ἄψορρον ⁸ οὐκ ἐκτὸς ἄψορρον ἐκνεμεῖ πόδα ⁹

mvp-comment-233-2 For ἐκτὸς ¹⁰

mvp-comment-233-3 ἄψορρον ¹¹

mvp-comment-233-4 ἐκνεμεῖ ¹² ἐκνεμεῖς ¹³

mvp-comment-234-1 ὦ πρὸς θεῶν ¹⁴

mvp-comment-235-1 ὢ δύσμορος ¹⁵

mvp-comment-235-2 ὃς ¹⁶

mvp-comment-235-3 χερὶ μὲν μεθῆκα ¹⁷ χερὶ ¹⁸

mvp-comment-235-4 τοὺς ἀλάστορας ¹⁹

mvp-comment-235-5 κλυτοῖς ²⁰

mvp-comment-235-6 αἰπολίοις ²¹

mvp-comment-235-7 ἐρεμνὸν ²²

mvp-comment-235-8 αἷμ’ ἔδευσα ²³

Commentary (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) (Commentary (Lewis Campbell, 1879)) focus

366. mvp-comment-260-1 'Redoubtable in valour amongst harmless beasts.' For ev, cp. infr. 1315, μᾶλλον ἢ ἐν ἐμοὶ θρασύς. The phrase ἀφόβοις θηρσί is clearly an oxymoron, but has been diversely explained either as (1) 'harmless' ( τοῖς μὴ φόβον ἐμο ποιοῦσι, Schol.), or (2) 'game that flies not' (' quibus sanus quisque parcit, non solum quia nihil periculi nobis creant sed etiam quia fidei nostrae confidunt,' Lobeck.) The former is more in point. Ajax had been valiant 'where no fear was.' His prey was even less glorious than the boar or lion, which, though not human, are still formidable.

367. mvp-comment-261-1 οἷον] Sc. γέλωτα. 'What insulting mockery has been heaped on me!'

369. mvp-comment-262-1 The sight of Tecmessa, whom he must abandon, provokes Ajax to new rage. He first breaks forth on her impatiently, and then laments aloud. In what follows he is regardless both of her and the chorus.

373. mvp-comment-263-1 ὃς χερὶ μέν] For the position of μέν, which belongs properly to the verb, see Essay on L. § 41. pp. 78,9. The instrumental dative is used, with a fore-feeling of the latter part of the sentence, for ἐκ χερός. Mr. Jebb understands Ajax to mean that 'he had let off the Greeks in respect of personal chastisement, and merely damaged them in property.' But this softens the antithesis too much. The difficulty may be avoided by reading (with Schndw.) ὃς χεροῖν, and προγύνων πάτερ in the antistrophe, l. 387.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

Current edition Experimental

ΑΘΗΝΑ ἐγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ἦ καὶ, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

ΑΘΗΝΑ Ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Καὶ πρὸς τί δυςλόγιστον ὧδ’ ᾖξεν χέρα; 40

ΑΘΗΝΑ Χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Τί δῆτα ποίμναις τήνδ’ ἐπεμπίπτει βάσιν;

ΑΘΗΝΑ Δοκῶν ὲν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ἦ καὶ τὸ βούλευμ’ ὡς ἐπ’ Ἀργείοις τόδ’ ἦν;

ΑΘΗΝΑ Κὰν ὲξἐπραξεν, εἰ κατημέλησ’ ἐγώ. 45

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Ποίαισι τόλμαις ταῖςδε καὶ φρενῶν θράσει;

ΑΘΗΝΑ Νύκτωρ ὲφ’ ὑμάς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Ἡ καὶ παρέστη κἀπὶ τἐρμ’ ἀφίκετο;

ΑΘΗΝΑ Καὶ δὴ ’πὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου; 50

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφ’ ἔξω κάλει.

ΑΘΗΝΑ Οὐ σῖγ’ ἀνέξει, μηδὲ δειλίαν ἀρεῖς; 75

ΟΔΥΣΣΕΥΣ μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλ’ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

ΑΘΗΝΑ Τί μὴ γένηται; πρόςθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδ’ ἦν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

ΑΘΗΝΑ Οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾷν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ὲν δόμοις μένειν. 80

ΑΘΗΝΑ Μεμῃνότ’ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

ΑΘΗΝΑ Ἀλλ’ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ’ ἴδῃ πέλας.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

ΑΘΗΝΑ ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα. 85

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Γένοιτο μέντ’ ἂν πᾶν, θεοῦ τεχνωμένου.

ΑΘΗΝΑ Σίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν’ ὡς κυρεῖς ἔχων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ Μένοιμ’ ἄν· ἤθελον δ’ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

ΑΘΗΝΑ ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προςκαλῶ. τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς ξυμμάχου; 90

ΑΙΑΣ Κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

ΑΘΗΝΑ ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

ΑΙΑΣ ὥστ’ οὔποτ’ Αἴαντ’ οἵδ’ ἀτιμάσουσ’ ἔτι.

ΑΘΗΝΑ τεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ζυνὴκ’ ἐγώ;

ΑΙΑΣ Θανόντες ἤδη τἄμ’ ἀφαιρείσθων ὅπλα. 100

ΑΘΗΝΑ εἶεν· τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου; ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

ΑΙΑΣ ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μ’, ὅπου;

ΑΘΗΝΑ Ἔγωγ’· Ὀδυσσέα, τὸν σὸν ἐνστάτην, λέγω.

ΑΙΑΣ ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω 105 θακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

ΑΘΗΝΑ Πρὶν ἂν τί δρόσης ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

ΑΙΑΣ Πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίον’ ἑρκείου στέγης —

ΑΘΗΝΑ Τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;

ΑΙΑΣ Μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ. 110

ΑΘΗΝΑ Mὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γ’ αἰκίσῃ.

ΑΙΑΣ Χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ’ ἐγώ σ’ ἐφίεμαι, κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

ΑΘΗΝΑ Σὺ δ’ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾷν, χρῶ χειρί· φείδου μηδὲν ὧνπερ ὲννοεῖς. 115

ΑΙΑΣ Χωρῶ πρὸς ἔργον· τοῦτό σοι δ’ ἐφίεμαι, τοιάνδ’ ἀεί μοι ξύμμαχον παρεστάναι.

ΑΘΗΝΑ Ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν, ὅση; τούτου τις ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος, ἢ δρᾷν ἀμείνων εὑρέθη τὰ καίρια; 120

Ἀθήνα ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.

Ὀδυσσεύς ἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

Ἀθήνα ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

Ὀδυσσεύς καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδʼ ᾖξεν χέρα; 40

Ἀθήνα χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

Ὀδυσσεύς τί δῆτα ποίμναις τήνδʼ ἐπεμπίπτει βάσιν;

Ἀθήνα δοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

Ὀδυσσεύς ἦ καὶ τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν;

Ἀθήνα κἂν ἐξέπραξεν, εἰ κατημέλησʼ ἐγώ. 45

Ὀδυσσεύς ποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;

Ἀθήνα νύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

Ὀδυσσεύς ἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμʼ ἀφίκετο; 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14

Ἀθήνα καὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

Ὀδυσσεύς καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου; 50

Ὀδυσσεύς τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφʼ ἔξω κάλει.

Ἀθήνα οὐ σῖγʼ ἀνέξῃ μηδὲ δειλίαν ἀρῇ 75 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25

Ὀδυσσεύς μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλʼ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

Ἀθήνα τί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδʼ ἦν;

Ὀδυσσεύς ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

Ἀθήνα οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;

Ὀδυσσεύς ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν. 80

Ἀθήνα μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

Ὀδυσσεύς φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

Ἀθήνα ἀλλʼ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντʼ ἴδῃ πέλας.

Ὀδυσσεύς πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

Ἀθήνα ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα. 85

Ὀδυσσεύς γένοιτο μέντἂν πᾶν θεοῦ τεχνωμένου.

Ἀθήνα σίγα νυν ἑστὼς καὶ μένʼ ὡς κυρεῖς ἔχων.

Ὀδυσσεύς μένοιμʼ ἄν· ἤθελον δʼ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

ΑΘΗΝΑ

ἐγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυνηγίᾳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἦ καὶ, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

ΑΘΗΝΑ

Ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Καὶ πρὸς τί δυςλόγιστον ὧδ’ ᾖξεν χέρα;
40

ΑΘΗΝΑ

Χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Τί δῆτα ποίμναις τήνδ’ ἐπεμπίπτει βάσιν;

ΑΘΗΝΑ

Δοκῶν ὲν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἦ καὶ τὸ βούλευμ’ ὡς ἐπ’ Ἀργείοις τόδ’ ἦν;

ΑΘΗΝΑ

Κὰν ὲξἐπραξεν, εἰ κατημέλησ’ ἐγώ.
45

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Ποίαισι τόλμαις ταῖςδε καὶ φρενῶν θράσει;

ΑΘΗΝΑ

Νύκτωρ ὲφ’ ὑμάς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Ἡ καὶ παρέστη κἀπὶ τἐρμ’ ἀφίκετο;

ΑΘΗΝΑ

Καὶ δὴ ’πὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;
50

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφ’ ἔξω κάλει.

ΑΘΗΝΑ

Οὐ σῖγ’ ἀνέξει, μηδὲ δειλίαν ἀρεῖς;
75

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλ’ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

ΑΘΗΝΑ

Τί μὴ γένηται; πρόςθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδ’ ἦν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

ΑΘΗΝΑ

Οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾷν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ὲν δόμοις μένειν.
80

ΑΘΗΝΑ

Μεμῃνότ’ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

ΑΘΗΝΑ

Ἀλλ’ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντ’ ἴδῃ πέλας.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

ΑΘΗΝΑ

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.
85

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Γένοιτο μέντ’ ἂν πᾶν, θεοῦ τεχνωμένου.

ΑΘΗΝΑ

Σίγα νυν ἑστὼς καὶ μέν’ ὡς κυρεῖς ἔχων.

ΟΔΥΣΣΕΥΣ

Μένοιμ’ ἄν· ἤθελον δ’ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

ΑΘΗΝΑ

ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προςκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπει τῆς ξυμμάχου;
90

ΑΙΑΣ

Κόμπος πάρεστι κοὐκ ἀπαρνοῦμαι τὸ μή.

ΑΘΗΝΑ

ἦ καὶ πρὸς Ἀτρείδαισιν ᾔχμασας χέρα;

ΑΙΑΣ

ὥστ’ οὔποτ’ Αἴαντ’ οἵδ’ ἀτιμάσουσ’ ἔτι.

ΑΘΗΝΑ

τεθνᾶσιν ἅνδρες, ὡς τὸ σὸν ζυνὴκ’ ἐγώ;

ΑΙΑΣ

Θανόντες ἤδη τἄμ’ ἀφαιρείσθων ὅπλα.
100

ΑΘΗΝΑ

εἶεν· τί γὰρ δὴ παῖς ὁ τοῦ Λαερτίου;

ποῦ σοι τύχης ἕστηκεν; ἢ πέφευγέ σε;

ΑΙΑΣ

ἦ τοὐπίτριπτον κίναδος ἐξήρου μ’, ὅπου;

ΑΘΗΝΑ

Ἔγωγ’· Ὀδυσσέα, τὸν σὸν ἐνστάτην, λέγω.

ΑΙΑΣ

ἥδιστος, ὦ δέσποινα, δεσμώτης ἔσω
105

θακεῖ· θανεῖν γὰρ αὐτὸν οὔ τί πω θέλω.

ΑΘΗΝΑ

Πρὶν ἂν τί δρόσης ἢ τί κερδάνῃς πλέον;

ΑΙΑΣ

Πρὶν ἂν δεθεὶς πρὸς κίον’ ἑρκείου στέγης —

ΑΘΗΝΑ

Τί δῆτα τὸν δύστηνον ἐργάσει κακόν;

ΑΙΑΣ

Μάστιγι πρῶτον νῶτα φοινιχθεὶς θάνῃ.
110

ΑΘΗΝΑ

Mὴ δῆτα τὸν δύστηνον ὧδέ γ’ αἰκίσῃ.

ΑΙΑΣ

Χαίρειν, Ἀθάνα, τἄλλ’ ἐγώ σ’ ἐφίεμαι,

κεῖνος δὲ τίσει τήνδε κοὐκ ἄλλην δίκην.

ΑΘΗΝΑ

Σὺ δ’ οὖν, ἐπειδὴ τέρψις ἥδε σοι τὸ δρᾷν,

χρῶ χειρί· φείδου μηδὲν ὧνπερ ὲννοεῖς.
115

ΑΙΑΣ

Χωρῶ πρὸς ἔργον· τοῦτό σοι δ’ ἐφίεμαι,

τοιάνδ’ ἀεί μοι ξύμμαχον παρεστάναι.

ΑΘΗΝΑ

Ὁρᾷς, Ὀδυσσεῦ, τὴν θεῶν ἰσχὺν, ὅση;

τούτου τις ἄν σοι τἀνδρὸς ἢ προνούστερος,

ἢ δρᾷν ἀμείνων εὑρέθη τὰ καίρια;
120

Ἀθήνα

ἔγνων, Ὀδυσσεῦ, καὶ πάλαι φύλαξ ἔβην

τῇ σῇ πρόθυμος εἰς ὁδὸν κυναγίᾳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καί, φίλη δέσποινα, πρὸς καιρὸν πονῶ;

Ἀθήνα

ὡς ἔστιν ἀνδρὸς τοῦδε τἄργα ταῦτά σοι.

Ὀδυσσεύς

καὶ πρὸς τί δυσλόγιστον ὧδʼ ᾖξεν χέρα;
40

Ἀθήνα

χόλῳ βαρυνθεὶς τῶν Ἀχιλλείων ὅπλων.

Ὀδυσσεύς

τί δῆτα ποίμναις τήνδʼ ἐπεμπίπτει βάσιν;

Ἀθήνα

δοκῶν ἐν ὑμῖν χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ τὸ βούλευμʼ ὡς ἐπʼ Ἀργείοις τόδʼ ἦν;

Ἀθήνα

κἂν ἐξέπραξεν, εἰ κατημέλησʼ ἐγώ.
45

Ὀδυσσεύς

ποίαισι τόλμαις ταῖσδε καὶ φρενῶν θράσει;

Ἀθήνα

νύκτωρ ἐφʼ ὑμᾶς δόλιος ὁρμᾶται μόνος.

Ὀδυσσεύς

ἦ καὶ παρέστη κἀπὶ τέρμʼ ἀφίκετο;

³⁴⁵⁶⁷⁸⁹¹⁰¹¹¹²¹³¹⁴

Ἀθήνα

καὶ δὴ ʼπὶ δισσαῖς ἦν στρατηγίσιν πύλαις.

Ὀδυσσεύς

καὶ πῶς ἐπέσχε χεῖρα μαιμῶσαν φόνου;
50

Ὀδυσσεύς

τί δρᾷς, Ἀθάνα; μηδαμῶς σφʼ ἔξω κάλει.

Ἀθήνα

οὐ σῖγʼ ἀνέξῃ μηδὲ δειλίαν ἀρῇ
75
¹⁵¹⁶¹⁷¹⁸¹⁹²⁰²¹²²²³²⁴²⁵

Ὀδυσσεύς

μὴ πρὸς θεῶν· ἀλλʼ ἔνδον ἀρκείτω μένων.

Ἀθήνα

τί μὴ γένηται; πρόσθεν οὐκ ἀνὴρ ὅδʼ ἦν;

Ὀδυσσεύς

ἐχθρός γε τῷδε τἀνδρὶ καὶ τανῦν ἔτι.

Ἀθήνα

οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;

Ὀδυσσεύς

ἐμοὶ μὲν ἀρκεῖ τοῦτον ἐν δόμοις μένειν.
80

Ἀθήνα

μεμηνότʼ ἄνδρα περιφανῶς ὀκνεῖς ἰδεῖν;

Ὀδυσσεύς

φρονοῦντα γάρ νιν οὐκ ἂν ἐξέστην ὄκνῳ.

Ἀθήνα

ἀλλʼ οὐδὲ νῦν σε μὴ παρόντʼ ἴδῃ πέλας.

Ὀδυσσεύς

πῶς, εἴπερ ὀφθαλμοῖς γε τοῖς αὐτοῖς ὁρᾷ;

Ἀθήνα

ἐγὼ σκοτώσω βλέφαρα καὶ δεδορκότα.
85

Ὀδυσσεύς

γένοιτο μέντἂν πᾶν θεοῦ τεχνωμένου.

Ἀθήνα

σίγα νυν ἑστὼς καὶ μένʼ ὡς κυρεῖς ἔχων.

Ὀδυσσεύς

μένοιμʼ ἄν· ἤθελον δʼ ἂν ἐκτὸς ὢν τυχεῖν.

Ἀθήνα

ὦ οὗτος, Αἴας, δεύτερόν σε προσκαλῶ.

τί βαιὸν οὕτως ἐντρέπῃ τῆς συμμάχου;
90

Αἴας

ὦ χαῖρʼ Ἀθάνα, χαῖρε Διογενὲς τέκνον,

ὡς εὖ παρέστης· καί σε παγχρύσοις ἐγὼ

στέψω λαφύροις τῆσδε τῆς ἄγρας χάριν.

Ἀθήνα

καλῶς ἔλεξας. ἀλλʼ ἐκεῖνό μοι φράσον,

ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ;
95