Πυλάδης
Ἑλένην κτάνωμεν, Μενέλεῳ λύπην πικράν.
1105
Ὀρέστης
πῶς; τὸ γὰρ ἕτοιμον ἔστιν, εἴ γʼ ἔσται καλῶς.
Πυλάδης
σφάξαντες. ἐν δόμοις δὲ κρύπτεται σέθεν.
Ὀρέστης
μάλιστα· καὶ δὴ πάντʼ ἀποσφραγίζεται.
Πυλάδης
ἀλλʼ οὐκέθʼ, Ἅιδην νυμφίον κεκτημένη.
Ὀρέστης
καὶ πῶς; ἔχει γὰρ βαρβάρους ὀπάονας.
1110
Πυλάδης
τίνας; Φρυγῶν γὰρ οὐδένʼ ἂν τρέσαιμʼ ἐγώ.
Ὀρέστης
οἵους ἐνόπτρων καὶ μύρων ἐπιστάτας.
Πυλάδης
τρυφὰς γὰρ ἥκει δεῦρʼ ἔχουσα Τρωικάς;
Ὀρέστης
ὥσθʼ Ἑλλὰς αὐτῇ σμικρὸν οἰκητήριον.
Πυλάδης
οὐδὲν τὸ δοῦλον πρὸς τὸ μὴ δοῦλον γένος.
1115
Ὀρέστης
καὶ μὴν τόδʼ ἔρξας δὶς θανεῖν οὐχ ἅζομαι.
Πυλάδης
ἀλλʼ οὐδʼ ἐγὼ μήν, σοί γε τιμωρούμενος.
Ὀρέστης
τὸ πρᾶγμα δήλου καὶ πέραινʼ, ὅπως λέγεις.
Πυλάδης
ἔσιμεν ἐς οἴκους δῆθεν ὡς θανούμενοι.
Ὀρέστης
ἔχω τοσοῦτον, τἀπίλοιπα δʼ οὐκ ἔχω.
1120
Πυλάδης
γόους πρὸς αὐτὴν θησόμεσθʼ ἃ πάσχομεν.
Ὀρέστης
ὥστʼ ἐκδακρῦσαί γʼ ἔνδοθεν κεχαρμένην.
Πυλάδης
καὶ νῷν παρέσται ταῦθʼ ἅπερ κείνῃ τότε.
Ὀρέστης
ἔπειτʼ ἀγῶνα πῶς ἀγωνιούμεθα;
Πυλάδης
κρύπτʼ ἐν πέπλοισι τοισίδʼ ἕξομεν ξίφη.
1125
Ὀρέστης
πρόσθεν δʼ ὀπαδῶν τίς ὄλεθρος γενήσεται;
Πυλάδης
ἐκκλῄσομεν σφᾶς ἄλλον ἄλλοσε στέγης.
Ὀρέστης
καὶ τόν γε μὴ σιγῶντʼ ἀποκτείνειν χρεών.
Πυλάδης
εἶτʼ αὐτὸ δηλοῖ τοὔργον οἷ τείνειν χρεών.
Ὀρέστης
Ἑλένην φονεύειν· μανθάνω τὸ σύμβολον.
1130
Πυλάδης
ἔγνως· ἄκουσον δʼ ὡς καλῶς βουλεύομαι.
εἰ μὲν γὰρ ἐς γυναῖκα σωφρονεστέραν
ξίφος μεθεῖμεν, δυσκλεὴς ἂν ἦν φόνος·
νῦν δʼ ὑπὲρ ἁπάσης Ἑλλάδος δώσει δίκην,
ὧν πατέρας ἔκτεινʼ, ὧν δʼ ἀπώλεσεν τέκνα,
1135
νύμφας τʼ ἔθηκεν ὀρφανὰς ξυναόρων.
ὀλολυγμὸς ἔσται, πῦρ τʼ ἀνάψουσιν θεοῖς,
σοὶ πολλὰ κἀμοὶ κέδνʼ ἀρώμενοι τυχεῖν,
κακῆς γυναικὸς οὕνεχʼ αἷμʼ ἐπράξαμεν.
ὁ μητροφόντης δʼ οὐ καλῇ ταύτην κτανών,
1140
ἀλλʼ ἀπολιπὼν τοῦτʼ ἐπὶ τὸ βέλτιον πεσῇ,
Ἑλένης λεγόμενος τῆς πολυκτόνου φονεύς.
οὐ δεῖ ποτʼ, οὐ δεῖ, Μενέλεων μὲν εὐτυχεῖν,
τὸν σὸν δὲ πατέρα καὶ σὲ κἀδελφὴν θανεῖν,
μητέρα τε — ἐῶ τοῦτʼ· οὐ γὰρ εὐπρεπὲς λέγειν —
1145
δόμους δʼ ἔχειν σοὺς διʼ Ἀγαμέμνονος δόρυ
λαβόντα νύμφην· μὴ γὰρ οὖν ζῴην ἔτι,
ἢν μὴ ʼπʼ ἐκείνῃ φάσγανον σπασώμεθα.
ἢν δʼ οὖν τὸν Ἑλένης μὴ κατάσχωμεν φόνον,
πρήσαντες οἴκους τούσδε κατθανούμεθα.
1150
ἑνὸς γὰρ οὐ σφαλέντες ἕξομεν κλέος,
καλῶς θανόντες ἢ καλῶς σεσῳσμένοι.
Χορός
πάσαις γυναιξὶν ἀξία στυγεῖν ἔφυ
ἡ Τυνδαρὶς παῖς, ἣ κατῄσχυνεν γένος.
Orestes. Euripides. ed. Gilbert Murray. Oxford. 1913.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Annenberg CPB/Project.