Sir Richard C. Jebb Commentary on Sophocles: Antigone 806

Commentary on Sophocles: Antigone. Sir Richard C. Jebb. Cambridge. 1900.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Experimental

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (English) (Commentary (R. C. Jebb))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (12)
Greek (L. Benloew, 1858) (OCR draft) Experimental (Greek (L. Benloew, 1858)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος
805
λεύσσουσαν ἀελίου,
οὔ ποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾽ ὁ παγκοίτας
ᾍδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτὰν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
810
ἔγκληρον· οὔτ᾽ ἐπινυμφίδιός
πώ μέ τις ὕμνος
ὕμνησεν· ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,
815
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις,
οὔτε 1 ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
ἀλλ᾽ αὐτόνομος, ζῶσα, μόνη δὴ
θνατῶν, ᾍδαν καταβήσει.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
820
τὰν 2 Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου, Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ,
τὰν, κισσὸς ὡς ἀτενὴς,
πετραία βλάστα δάμασεν· καί νιν
ὄμβρῳ τακομέναν,
825
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
τέγγει θ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγκλαύστοις
δειράδας 3 · ᾇ με
δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
830
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής·
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
καίτοι φθιμένᾳ μέγ᾽ ἀκοῦσαι,
τοῖσιν 4 ἰσοθέοις ἔγκληρα λαχεῖν.
οἴμοι, γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων
835
οὐκ ὀλλυμέναν ὑβρίζεις,
ἀλλ᾽ 5 ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες,
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι,
840
Θήβας τ᾽ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας
ξυμμάρτυρας ὕμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυστος, οἵοις
νόμοις πρὸς 6 ἕργμα τυμβόχωστον
ἔρχομαι τάφου ποταινίου·
845
ἰὼ δύστανος,
7
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους,
ὑψηλὸν 8 ἐς Δίκας βάθρον
850
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πάλιν.
πατρῷον ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας 9 ,
πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον,
τοῦ τε πρόπαντος
855
ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς 10 Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ ματρῷαι λέκτρων
ἆται, κοιμήματά τ' αὐτογέννητ᾽
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρὸς,
860
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων
ἔφυν· πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος,
ἅδ᾽ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων
κασίγνητε 11 γάμων κυρήσας,
865
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν 12 μὲν, εὐσέβειά τις·
κράτος δ᾽, ὅτῳ κράτος μέλει,
παραβατὸν οὐδαμῇ πέλει·
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὥλεσ᾽ ὀργά.
870
ἄκλαυστος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος,
ταλαίφρων ἄγομαι τάνδ᾽
ἑτοίμαν 13 ὁδόν. οὐκ ἔτι
μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾷν ταλαίνᾳ·
875
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον 14
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν,
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἂν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα, καὶ, κατηρεφεῖ
880
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγὼ,
ἄφετε, μόνην, ἔρημον, εἴτε χρὴ θανεῖν,
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα 15 τυμβεύσειν στέγῃ·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
885
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
925
Greek (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Boeckh, 1884)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
775
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ' ὁ παγ-
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
780
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπινυμφίδιός
πώ μέ τις ὕμνος ὕμ-
νησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
785
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄ-
κρῷ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
795
πετραία βλάστα δάμασεν·
καί νιν ὄμβρῳ τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
τέγγει θ’ ὑπ’ ὀφρύσι παγκλαύτοις
800
δειράδας· ᾇ με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,
οὐκ οὐλομέναν ὑβρίζεις,
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
810
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ
Διρκαῖαι κρῆναι, Θήβας τ᾽
εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας
ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
815
οἵα φίλων ἄκλαυτος οἵοις νόμοις
πρὸς ἕρμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος,
βροτοῖς οὔτ᾽ ἐν νεκροῖς κυροῦσα 1
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
820
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας
825
πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον
τοῦ τε πρόπαντος
ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ
830
ματρῷαι λέκτρων ἆται,
κοιμήματά τ᾽ αὐτογέννητ᾽
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός·
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν,
πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος ἅδ᾽ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
835
ἰὼ δυσπότμων
κασίγνητος γάμων κυρήσας,
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος,
ταλαίφρων ἄγομαι τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκ ἔτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
845
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον οὐδεὶς φίλων στενάζει.
Greek (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Greek (F. H. Bothe, 1806)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
795
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος
λεύσσουσαν ἀελίοιο, κοὔ πο-
τ᾽ αὖτ', ἀλλ᾽ ἔμ᾽ ὁ παγκοίτας
Ἅιδας ζῶσαν ἄγει τὰν Ἀχέροντος
800
ἀκτὰν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπινυμφίδιός
πω μέ τις ὕμνος ὕμνησεν,
ἀλλ᾽ ἦ ᾽χέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ, καὶ ἔπαινον ἔχου-
805
σ᾽, ἐς τόδ᾽ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσι πληγεῖσα νόσοις,
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦ-
σ᾽, ἀλλ᾽, αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνατῶν, Ἀϊδαν καταβήσει.
810
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου, Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ,
τὰν, κισσὸς ὡς, ἀτενὴς πετραία
βλάστα δάμασεν· καὶ νῦν
815
ὄμβροι τακομέναν, ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
τέγγει δ᾽ ὑπ’ ὀφρύσι παγκλαύστοις
δειράδας· ᾇ με δαίμων
ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
820
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννὴς,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς ·
καί σοι φθιμένᾳ μέγ᾽ ἀκοῦσαι,
τοῖς ἰσοθέοις ἔγκληρα λαχεῖν.
οἴ μοι, γελῶμαι!
825
τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,
οὐκ οὐλομέναν ὑβρίζεις,
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον ; ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ὦ Διρκαῖαι κρῆναι, Θήβας
830
τ᾽ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας
ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπιβοῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυστος, οἵοις
νόμοις πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον
ἔρχομαι τάφου ποταινίου!
835
ὦ δύστανος,
οὔτ᾽ ἐν θνατοῖς οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσι
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσι.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους,
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
840
προσέπαισας, ὦ τέκνον, πολύ.
πατρῷον ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγει-
νοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,
πατρὸς τριπόλιστον οἶτον,
845
τοῦ τε πρόπαντος ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ὦ ματρῷαι λέκτρων ἆται,
κοιμήματά τ᾽ αὐτογέννη-
θ᾽ ἁμῷ πατρὶ δυσμύρου ματρὸς,
850
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων
ἔφυν, πρὸς οὓς, ἀραῖος, ἄγαμος,
ἅδ᾽ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι!
ὦ, δυσπότμων,
κασίγνητε, γάμων κυρήσας,
855
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με!
σέβειν νὶν, εὐσέβειά τις·
κράτος δ᾽, ὅτῳ κράτος μέλει,
παραβατὸν οὐδαμῇ πέλει.
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
860
ἄκλαυστος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος,
ταλαίφρων ἄγομαι τάν-
δ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκ ἔτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾷν ταλαίνᾳ·
865
τὸν δὲ πότμον ἀδάκρυτον ἐμὸν
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν,
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἂν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα, καὶ κατηρεφεῖ
870
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγὼ,
ἄπιτε, μόνην, ἔρημον, εἴτε χρὴ θανεῖν,
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύσει στέγῃ·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην,
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
875
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὐταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
915
Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ', ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος
λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾿ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
810
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ *ἐπινύμφειός πώ μέ τις ὕμνος
815
ὕμνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνητῶν Ἀΐδην καταβήσει.
α
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι,
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ,
825
τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν, καί νιν ὄμβρῳ τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
830
τέγγει θ᾽ ὑπ᾿ ὀφρύσι παγκλαύτοις δειράδας· ᾇ με
δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
835
†καίτοι φθιμένῳ μέγ᾽ ἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις ἔγκληρα λαχεῖν
[ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.]
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,
οὐκ *οὐλομέναν ὑβρίζεις,
840
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰώ, Διρκαῖαι κρῆναι Θήβας τʼ
εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας
845
ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς *ἕρμα τυμβόχωστον ἔρχομαι
τάφου ποταινίου·
59r
ἰὼ δύστανος,
850
†οὐτ᾽ ἐν βροτοῖσιν οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσιν
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσʼ ἐπ᾿ ἔσχατον θράσους
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ.
855
πατρῷον δ᾽ ἐκτίνεις τινʼ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,
πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον
τοῦ τε πρόπαντος
ἁμετέρου πότμου
860
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ ματρῷαι λέκτρων ἆται
κοιμήματά τ᾿ αὐτογέννητ᾽
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρῳ ματρός,
865
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οὓς ἀραῖος ἄγαμος ἅδ᾽ ἐγὼ
μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων
κασίγνητε γάμων κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ᾽ ὅτῳ κράτος μέλει
παραβατὸν οὐδαμῆ πέλει·
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος,
ταλαίφρων ἄγομαι
τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν,
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ' ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα, καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρὴ θανεῖν,
εἴτ᾿ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύσει στέγῃ·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Greek (A. Colonna, 1978) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Colonna, 1978)) — 806 focus
ὁρᾶτ᾽ ἔμ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις. ἀλλά μ᾽ ὁ παγ-
810
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων ἔγ-
κληρον, οὔτ᾽ ἐπὶ νυμφείοις
πώ μέ τις ὕμνος ὕμ-
815
νησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχῃ κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνατῶν Ἀἰδαν καταβήσῃ.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄ-
825
κρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν,
καί νιν ὄμβρῳ τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει, τέγ-
830
γει θ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγκλαύτοις
δειράδας· ᾇ με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
835
καίτοι φθιμένᾳ μέγα κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,
οὐκ οὐλομέναν ὑβρίζεις.
840
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι Θήβας τ᾽ εὐ-
αρμάτου ἄλσος, ἔμπας
845
ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρ-
χομαι τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος,
850
οὔτ᾽ ἐν βροτοῖς οὔτε νεκροῖσιν
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ·
855
πατρῷον δ᾽ ἐκτίνεις τιν’ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,
πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον
τοῦ τε πρόπαντος
ἁμετέρου πότμου
860
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ ματρῷαι λέκτρων ἆται κοι-
μήματά τ᾽ αὐτογέννητ᾽
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,
865
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος, ἅδ᾽
ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων κασί-
γνητε γάμων κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ᾽ ὅτῳ κράτος μέλει
παραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει,
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος ταλαί-
φρων ἄγομαι τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν·
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον οὐ-
δεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽ ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα, καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ' ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖν,
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ.
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὐταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Greek (A. Dain, 1955) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Dain, 1955)) — 806 focus
ὁρᾶτ’ ἔμ’, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ’ αὖθις, ἀλλά μ’ ὁ παγ-
810
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ’ ὑμεναίων ἔγ-
κληρον, οὔτ’ ἐπὶ νυμφείοις
πώ μέ τις ὕμνος ὕμ-
815
νησεν, ἀλλ’ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ’
ἐς τόδ’ ἀπέρχῃ κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ’,
820
ἀλλ’ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνητῶν Ἀΐδην καταβήσῃ.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄ-
825
κρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν,
καί νιν ὄμβρῳ τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ’ οὐδαμὰ λείπει, τέγ-
830
γει θ’ ὑπ’ ὀφρύσι παγκλαύτοις
δειράδας· ᾇ με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
835
καίτοι φθιμένῃ μέγ α κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴ-
ων, οὐκ οὐλομέναν ὑβρίζεις,
840
ἀλλ’ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι Θήβας τ’ εὐ-
αρμάτου ἄλσος, ἔμπας
845
ξυμμάρτυρας ὔμμ’ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρ-
χομαι τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος,
850
οὔτ’ ἐν βροτοῖς οὔτε νεκροῖσιν
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ’ ἐπ’ ἔσχατον θράσους
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ·
855
πατρῷον δ’ ἐκτίνεις τιν’ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμ-
νας πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον,
τοῦ τε πρόπαντος
ἁμετέρου πότμου
860
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ ματρῷαι λέκτρων ἆται κοι-
μήματ ά τ’ αὐτογέννητ’
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,
865
οἵων ἐγώ ποθ’ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος, ἅδ’
ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων
γάμων, κασίγνητε, κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ’ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ’ ὅτῳ κράτος μέλει
παραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει,
σὲ δ’ αὐτόγνωτος ὤλεσ’ ὀργά.
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος ταλαί-
φρων ἄγομαι τάνδ’ ἑτοίμαν ὁδόν·
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
880
τὸν δ’ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον οὐ-
δεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ’ ἴστ’ ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ’ ἂν εἷς παύσαιτ’ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ’ ὡς τάχιστα, καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ’ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖν,
εἴτ’ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ.
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ’ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὐταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ’ ἔχουσιν.
930
Greek (R. D. Dawe, 1979) (OCR draft) Experimental (Greek (R. D. Dawe, 1979)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις, ἀλλά μ᾽ ὁ παγ-
810
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπὶ νυμ-
φείοις πώ μέ τις ὕμνος ὕ-
815
μνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχηι κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος, ζῶσα μόνη δὴ
θνητῶν Ἀίδην καταβήσηι.
2
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλωι πρὸς ἄ-
825
κρωι, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν,
καί νιν ὄμβροι τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
830
τέγγει δ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγ-
κλαύτοις δειράδας· ἇι με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς·
835
καίτοι φθιμένηι μέγα κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
3
οἴμοι γελῶμαι· τί με, πρὸς θεῶν πατρώι-
ων, οὐκ ὀλλυμέναν ὑβρί-
840
ζεις, ἀλλ᾽ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι Θή-
βας τ᾽ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμ-
845
πας ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρ-
χομαι τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος † οὔτ᾽ ἐν
850
βροτοῖσιν οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσιν †
μέτοικος οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους,
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, ποδοῖν·
855
πατρῶιον δ᾽ ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερί-
μνας πατρὸς τριπόλιστον οἶ-
κτον, τοῦ τε πρόπαντος
860
ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ ματρῶιαι λέκτρων ἆ-
ται κοιμήματά τ᾽ αὐτογέν-
νητ᾽ ἐμῶι πατρὶ δυσμόρου ματρός,
865
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος, ἅδ᾽
ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων κασί-
γνητε γάμων κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ᾽, ὅτωι κράτος μέλει,
παραβατὸν οὐδαμᾶι πέλει·
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναι-
ος ἁ ταλαίφρων ἄγομαι
τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν
ὄμμα θέμις ὁρᾶν ταλαίναι.
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽ ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβωι περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην, ἔρημον, εἴτε χρῆι θανεῖν
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτηι ζῶσα τυμβεύειν στέγηι·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Greek (G. Hermann, 1830) (OCR draft) Experimental (Greek (G. Hermann, 1830)) — 806 focus
ὁρᾶτέ μ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πο-
800
λῖται τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾽ ὁ παγ-
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
805
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπινυμφίδιός
πώ μέ τις ὕμνος ὕ-
μνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
810
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις,
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽·
ἀλλ᾽ αὐτόνομος, ζῶσα, μόνη δὴ
815
θνατῶν, Ἀϊδαν καταβήσει.
1
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀ-
λέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν.
Ταντάλου, Σιπύλῳ πρὸς ἄ-
κρῳ· τάν, κισσὸς ὡς ἀτενής,
820
πετραία βλάστα δάμασεν·
καί νιν ὄμβρῳ τακομέναν
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
τέγγει θ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγκλαύτοις
825
δειράδας· ᾇ με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής·
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
καίτοι φθιμένῳ τοῖς ἰσοθέοις
830
ἔγκληρα λαχεῖν μέγ᾽ ἀκοῦσαι.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων,
οὐκ ὀλομέναν ὑβρίζεις,
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον ; ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
835
ἰὼ
Διρκαῖαι κρῆναι, Θήβας τ᾽
εὐαρμάτου ἄλσος· ἔμπας
ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
840
πρὸς ἕρμα τυμβόχωστον ἔρχομαι
τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος,
βροτοῖς οὔτε ἐν νεκροῖσιν
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
845
προβᾶσ᾽ ἐπ᾿ ἔσχατον, θράσους,
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ.
πατρῷον δ᾽ ἐκτίνεις τίν᾽ ἆθλον.
2
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας,
850
πατρὸς τριπλοιστὸν οἶκτον
τοῦ τε πρόπαντος ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ
ματρῷαι λέκτρων ἆται,
855
κοιμήματά τ᾽ αὐτογέννητ᾽
ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός,
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οἷς ἀραῖος, ἄγαμος, ἅδ᾽ ἐγὼ
μέτοικος ἔρχομαι.
860
ἰὼ δυσπότμων
κασίγνητε γάμων κυρήσας,
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις·
κράτος δ᾽, ὅτῳ κράτος μέλει,
865
παραβατὸν οὐδαμῇ πέλει,
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος,
ταλαίφρων ἄγομαι τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκ ἔτι, μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
870
θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον οὐδεὶς
φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν,
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
875
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖ
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἰ χρῄζει, θανεῖν,
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ.
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
880
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
920
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
Greek (R. C. Jebb, 1906) (OCR draft) Experimental (Greek (R. C. Jebb, 1906)) — 806 focus
ὁρᾶτ᾽ ἔμ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται, τὰν νεάταν ὁδὸν 1
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγγος λεύσσουσαν ἀελίου, 2
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾽ ὁ παγκοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει 3
τὰν Ἀχέροντος 4
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπινύμφειός 5
πώ μέ τις ὕμνος ὕμνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω. 6
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχει κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος, ζῶσα μόνη δὴ
θνητῶν Ἀΐδην καταβήσει.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι τὰν Φρυγίαν ξέναν 1
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄκρῳ, τὰν κισσὸς ὡς 2
ἀτενὴς
825
πετραία βλάστα δάμασεν· καί νιν ὄμβροι τακο- 3
μέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν, 4
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει, τέγγει δ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγκλαύτοις 5
830
δειράδας· ᾇ με δαίμων ὁμοιοτάταν κατευνάζει. 6
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
835
καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων, 1
οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλ᾽ ἐπίφαντον; 2
840
ὦ πόλις, ὦ πόλεως πολυκτήμονες ἄνδρες· 3
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι 4
Θήβας τ᾿ εὐαρμάτου ἄλσος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι, 5
845
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις 6
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου ποταινίου· 7
ἰὼ δύστανος, βροτοῖς οὔτε νεκροῖς κυροῦσα 8
850
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν. 9
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους 1
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον 2
προσέπεσες, ὦ τέκνον, πολύ. 3
855
πατρῷον δ᾽ ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον. 4
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας, 1
πατρὸς τριπόλιστον οἶκτον τοῦ τε πρόπαντος 2
ἁμετέρου πότμου κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν. 3
ἰὼ ματρῷαι λέκτρων 4
ἆται κοιμήματά τ᾽ αὐτογέννητ᾽ ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρός, 5
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν· 6
πρὸς οὓς ἀραῖος, ἄγαμος, ἅδ᾽ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι. 7
865
ἰὼ δυσπότμων κασίγνητε γάμων κυρήσας, 8
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με. 9
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις, 1
κράτος δ᾽, ὅτῳ κράτος μέλει, 2
παραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει· 3
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά. 4
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναιος ταλαίφρων ἄγομαι
τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν
ὄμμα θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ' ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῇ θανεῖν
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Greek (A. C. Pearson, 1924) (OCR draft) Experimental (Greek (A. C. Pearson, 1924)) — 806 focus
ὁρᾶτ᾽ ἔμ’, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
780 στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾽ ὁ παγ-
810
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπὶ νυμ-
φείοις πώ μέ τις ὕμνος ὕ-
815
μνησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχῃ κεῦθος νεκύων,
οὔτε φϑινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνατῶν Ἀΐδην καταβήσῃ.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλῳ πρὸς ἄ-
825
κρῳ, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν,
καί νιν ὄμβροι τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
830
τέγγει δ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγ-
κλαύτοις δειράδας· ᾇ με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνατογενεῖς,
835
καίτοι φθιμένᾳ μέγα κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς
θεῶν πατρῴων,
840
οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις,
ἀλλ᾽ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆ-
845
ναι Θήβας τ᾽ εὐαρμάτου ἄλ-
845
σος, ἔμπας ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρ-
χομαι τάφου ποταινίου·
ἰὼ δύστανος, βροτοῖς
850
οὔτε νεκρὸς νεκροῖσιν
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
πολὺ προσέπαισας, ὦ τέκνον.
855
πατρῷον δ᾽ ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας
ἐμοὶ μερίμνας, —
πατρὸς τριπόλιστον οἶτον
τοῦ τε πρόπαντος
860
ἁμετέρου πότμου
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν
ἰὼ ματρῷαι λέ-
κτρων ἆται κοιμήματά τ᾽ αὐ-
τογέννητ᾽ ἐμῷ πατρὶ δυσμόρου ματρὸς,
865
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν·
πρὸς οὓς ἀραῖος ἄγαμος ἅδ'
ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων κασί-
γνητε γάμων κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ᾽, ὅτῳ κράτος μέλει,
παραβατὸν οὐδαμᾷ πέλει,
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
875
ἄκλαυτος, ἄφιλος, ἀνυμέναι-
ος ταλαίφρων ἄγομαι
τὰν ἑτοίμαν ὁδόν.
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν
ὄμμα θέμις ὁρᾶν ταλαίνᾳ·
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ᾽ ἴστ᾽ ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἄν, εἰ χρείη, λέγων;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα, καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβῳ περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἐρῆμον, εἴτε χρῇ θανεῖν
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτῃ ζῶσα τυμβεύειν στέγῃ·
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων αὑταὶ
ψυχῆς ῥιπαὶ τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Antigone (OCR draft) Experimental (Antigone) — 806 focus
Greek (K. Reinhardt, 1949) (OCR draft) Experimental (Greek (K. Reinhardt, 1949)) — 806 focus
ὁρᾶτ᾽ ἔμ᾽, ὦ γᾶς πατρίας πολῖται,
τὰν νεάταν ὁδὸν
στείχουσαν, νέατον δὲ φέγ-
γος λεύσσουσαν ἀελίου,
κοὔποτ᾽ αὖθις· ἀλλά μ᾽ ὁ παγ-
810
κοίτας Ἅιδας ζῶσαν ἄγει
τὰν Ἀχέροντος
ἀκτάν, οὔθ᾽ ὑμεναίων
ἔγκληρον, οὔτ᾽ ἐπὶ νυμ-
φείοις πώ μέ τις ὕμνος ὕμ-
815
νησεν, ἀλλ᾽ Ἀχέροντι νυμφεύσω.
οὐκοῦν κλεινὴ καὶ ἔπαινον ἔχουσ᾽
ἐς τόδ᾽ ἀπέρχηι κεῦθος νεκύων,
οὔτε φθινάσιν πληγεῖσα νόσοις
οὔτε ξιφέων ἐπίχειρα λαχοῦσ᾽,
820
ἀλλ᾽ αὐτόνομος ζῶσα μόνη δὴ
θνητῶν Ἅιδην καταβήσηι.
ἤκουσα δὴ λυγροτάταν ὀλέσθαι
τὰν Φρυγίαν ξέναν
Ταντάλου Σιπύλωι πρὸς ἄ-
825
κρωι, τὰν κισσὸς ὡς ἀτενὴς
πετραία βλάστα δάμασεν·
καί νιν ὄμβροι τακομέναν,
ὡς φάτις ἀνδρῶν,
χιών τ᾽ οὐδαμὰ λείπει,
830
τέγγει δ᾽ ὑπ᾽ ὀφρύσι παγ-
κλαύτοις δειράδας· ἇι με δαί-
μων ὁμοιοτάταν κατευνάζει.
ἀλλὰ θεός τοι καὶ θεογεννής,
ἡμεῖς δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς.
835
καίτοι φθιμέναι μέγα κἀκοῦσαι
τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν
ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν.
οἴμοι γελῶμαι. τί με πρὸς θεῶν πατρώι-
ων, οὐκ οὐλομέναν ὑβρί-
840
ζεις, ἀλλ᾽ ἐπίφαντον;
ὦ πόλις, ὦ πόλεως
πολυκτήμονες ἄνδρες·
ἰὼ Διρκαῖαι κρῆναι Θήβας τ᾽ εὐ-
αρμάτου ἄλσος, ἔμ-
845
πας ξυμμάρτυρας ὔμμ᾽ ἐπικτῶμαι,
οἵα φίλων ἄκλαυτος, οἵοις νόμοις
πρὸς ἕργμα τυμβόχωστον ἔρχομαι τάφου
ποταινίου·
ἰὼ δύστανος.
850
† οὔτ᾽ ἐν βροτοῖσιν οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσι
μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν.
προβᾶσ᾽ ἐπ᾽ ἔσχατον θράσους
ὑψηλὸν ἐς Δίκας βάθρον
προσέπεσες, ὦ τέκνον, ποδοῖν·
855
πατρῶιον δ᾽ ἐκτίνεις τιν᾽ ἆθλον.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμ-
νας, πατρὸς τριπόλιστον οἷ-
τον τοῦ τε πρρόπαντος
ἁμετέρου πότμου
860
κλεινοῖς Λαβδακίδαισιν.
ἰὼ πατρῶιαι λέκτρων ἆται κοι-
μήματά τ᾽ αὐτογέν-
νητ᾽ ἐμῶι πατρὶ δυσμόρου ματρός,
865
οἵων ἐγώ ποθ᾽ ἁ ταλαίφρων ἔφυν
πρὸς οὓς ἀραῖος ἄγαμος ἅδ᾽ ἐγὼ μέτοικος ἔρχομαι.
ἰὼ δυσπότμων κασίγνητε γάμων κυρήσας,
870
θανὼν ἔτ᾽ οὖσαν κατήναρές με.
σέβειν μὲν εὐσέβειά τις,
κράτος δ᾽ ὅτωι κράτος μέλει
παραβατὸν οὐδαμᾶι πέλει·
σὲ δ᾽ αὐτόγνωτος ὤλεσ᾽ ὀργά.
875
ἄκλαυτος ἄφιλος ἀνυμέναιος ταλαί-
φρων ἄγομαι τάνδ᾽ ἑτοίμαν ὁδόν·
οὐκέτι μοι τόδε λαμπάδος ἱερὸν ὄμμα
θέμις ὁρᾶν ταλαίναι·
880
τὸν δ᾽ ἐμὸν πότμον ἀδάκρυτον
οὐδεὶς φίλων στενάζει.
ἆρ' ἴστ᾽, ἀοιδὰς καὶ γόους πρὸ τοῦ θανεῖν
ὡς οὐδ᾽ ἂν εἷς παύσαιτ᾽ ἄν, εἰ χρείη λέγειν;
οὐκ ἄξεθ᾽ ὡς τάχιστα; καὶ κατηρεφεῖ
885
τύμβωι περιπτύξαντες, ὡς εἴρηκ᾽ ἐγώ,
ἄφετε μόνην ἔρημον, εἴτε χρῆι θανεῖν
εἴτ᾽ ἐν τοιαύτηι ζῶσα τυμβεύειν στέγηι.
ἡμεῖς γὰρ ἁγνοὶ τοὐπὶ τήνδε τὴν κόρην·
μετοικίας δ᾽ οὖν τῆς ἄνω στερήσεται.
890
ἔτι τῶν αὐτῶν ἀνέμων ῥιπαὶ
τήνδε γ᾽ ἔχουσιν.
930
Translations (11)
German (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (German (A. Boeckh, 1884)) — 806 focus
O seht mich, o Bürger des Vaterlandes,
775
die ich den letzten Weg
wandle, die ich den letzten Strahl
schaue jetzt von Helios Licht,
und nie wieder! Lebend entführt
Hades, alle lagernd zur Ruh',
780
Acherons Ufern
zu mich; nicht Hymenäen
empfing ich, nimmer ein bräutliches Lied
feierte mich im Lust-
reigen: Acheron führt als Braut heim mich!
785
Wohl hört' ich, ging Tantalos' Tochter, sie die
Phrygien uns gesandt,
graunvoll unter an Sipylos'
Höh'n: gleich Epheu's strammem Gewächs
795
fest umschloſs sie sprossender Fels;
schmelzend zehrt der Regen an ihr,
lautet die Kunde,
der Schnee lässet sie nimmer;
und stets herab von den thränenden Brau'n
800
netzet den Busen sie:
der am ähnlichsten bettet Schicksal mich!
Weh mir! Verlacht werd' ich! Warum, o Vatergötter,
verhöhnst du mich, eh' ich hinstarb,
eh' ich verschwunden?
O Stadt, o der Stadt
810
reichbegüterte Männer,
weh, weh!
o Dirka's Quell, o Theba's
der wagenberühmten Lusthain,
euch alle beschwör' ich, seid Zeugen,
815
wie unbeweint von Freunden, kraft welches Rechts
zum gruftgehöhlten Kerker ich des neuen Grabes wandeln mufs!
Mir Unsel'gen, weh,
die nicht auf Erden, nicht im Hades,
im Leben nicht heimisch, nicht im Tode!
820
Du regtest schmerzvollesten Gram mir auf im Busen,
825
des Vaters berufenen Jammer,
unseres ganzen
Geschlechts herbes Loos,
edler Labdakoskinder!
Weh, weh!
830
O fluchvoll, gräulvoll Ehbett,
die Mutter dem eignen Sohne,
mein Vater gesellt der Unsel'gen!
Von welchen ich entsproſs, die Unglückliche,
zu welchen ehlos, Fluches voll, ich mich hinübersiedele!
835
O weh! unheilvoll
vermählt, o Bruder, gabest jetzt du,
ein Todter schon, meinem Leben Tod noch!
Ohn' Hymens Lied, verlassen, klaglos,
dahin werd' ich geführt diesen Pfad sichern Tods.
Nimmer das heilige Auge des flammenden Weltlichts schauen darf ich Arme;
845
meinem Loos weihet kein Freundesherz Seufzer oder Thräne.
Wifst ihr, dafs keiner vor dem Tod mit Klaggesang
und Jammern enden würde, frommten diese noch?
Fort, schnell mit ihr von hinnen; und schloſst ihr sie dann
ins Grab, das dicht bedeckte, wie ich es gebot,
850
so lafst allein sie, einsam, ob sie sterben nun,
ob lebend wohnen mög' in solchem Grabeshaus:
denn wir sind rein, was diese Jungfrau hier betrifft:
nur mitzuwohnen oben bleibt ihr nicht erlaubt.
Noch derselbige Sturm tobt rastlos fort
mit derselben Gewalt in der Jungfrau Brust.
Spanish (J. A. Bolufer, 1921) (OCR draft) Experimental (Spanish (J. A. Bolufer, 1921)) — 806 focus
Miradme, ¡oh ciudadanos de mi patria!, comenzando mi último viaje y mirando por última vez la luz del sol, que ya no veré más; porque Plutón, que a todos recibe, me lleva viva a las orillas del Aqueron- Aqueron- te, sin haber participado de himeneó himeneo y sin que ningún himno nupcial me haya celebrado; pero con Aqueronte me casaré.
Pues ilustre y llena de gloria te vas a ese abismo de la muerte, sin que te mate mortal enfermedad ni haber sido reducida a servidumbre como botin botín de guerra; sino que, autónoma y en vida, tú sola vas a bajar a la mansión de los muertos.
Ya oi oí contar la deplorabilisima deplorabilísima muerte de la extranjera Frigia, hija de Tántalo, en la cima del Sipilo, a la cual, como espesa hiedra, ciñó por todas partes el brote de la piedra; y ni las lluvias, según dicen los hombres, ni la nieve dejan que su cadáver se corrompa, sino que de sus ojos, que no cesan de llorar, humedece los collados. De modo muy semejante al de aquélla en el lecho me tiende el destino.
Pero ella, en verdad, es diosa, y de un dios había nacido; mas nosotros somos mortales, y de hombres procedemos; y para un mortal, el obtener suerte semejante a la de los dioses es grande gloria.
¡Ay, cómo se mofan de mi! ¿Por qué, por los dioses patrios, no aguardáis aguardais a insultarme cuando me haya ido ya, y lo hacéis en mi presencia? ¡Oh ciudad! ¡Oh ricos hombres de la ciudad! ¡Oh dirceas fuentes y bosque sagrado de Tebas, la de hermosos carros! Os invoco para que todos a la vez atestigüeis cómo sin que me lloren los amigos, y por qué leyes, me llevan hacia las rocas amontonadas en forma de túmulo de inaudita sepultura. ¡Infortunada de mi, que estando entre los mortales no existo ya, y ni me hallo entre los vivos ni entre los muertos!
Por haber querido traspasar los limites límites del atrevimiento, chocaste, ¡oh hija!, en el altisimo altísimo trono de la Justicia, que es muy excelso. Algún delito de tu padre expías.
Llegaste a poner tu lengua en mis más dolorosos remordimientos: el infortunio de mi padre, que ha pesado sobre tres generaciones, y la fatalidad de toda nuestra familia, de los ilustres Labdácidas. ¡Oh funesto lecho de mi madre, y concubinato por ella engendrado con mi mismo padre, hijo de tan desdichada madre, por los cuales yo infeliz fui concebida!, hacia vosotros, maldecida y soltera, vedme aquí que caminando voy. ¡Oh hermano, que tan infaustos honores alcanzaste!, muerto tú, me mataste viva.
Respetar a los muertos, es piedad; y el imperio, sea cualquiera en quien resida, nunca debe conculcarse. Tu independiente carácter te ha perdido.
Sin consuelos, sin amigos, sin himeneo, emprendo mi último viaje. ¡Ya no me es permitido ver más esta sagrada luz del sol! ¡Infeliz de mi! Y mi muerte sin lágrimas, ningún amigo la llora.
¿Acaso no sabéis que de cantos y lloros antes de morir no hay ninguno que desistiera si le hubieran de ser útiles? Que os la llevéis en seguida; y una vez la encerréis en aquella abovedada tumba, como os he mandado, dejadla sola y abandonada, ya desee morir, ya desposarse viviendo en tal morada; que yo quedo exento del delito de sacrilegio por lo que se refiere a esta muchacha; porque sólo se la privará de habitar entre los vivos.
Aún la están dominando los impetus ímpetus de las mismas pasiones.
Latin (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Latin (F. H. Bothe, 1806)) — 806 focus
Adspicite me, o patriae urbis cives, ultimam ingredientem viam, ultimumque iubarintuentem Solis, mihi numquam posthac videndum, sed communis me Orcus vivam deducit ad Acheruntis oram, hymenaeorum expertem, mec me nuptialis hymnus celebravit umquam , sed Acherunti sane nubam.
Atqui celebris et laudem macta, in has abibis mortuorum latebras, nec tabidis concussa morbis, nec gladiorum mercedem nacta, sed, libera vivens sola utique mortalium, ad Orcum descendes.
Sane audivi Phrygiam hospitam, Tantali filiam , miserrimam per« lisse summo in Sipylo, quam, velut hedera, durum saxi perdomuit incrementum;
neque nunc imbres tabefactam , ut fama vulgi est, neque nix umquam deserit, sed irrigat cum manantibusoculis et cervices: cuime Fatum simillimam consopit.
At illa dea erat et divino satu genita;
nos vero homines et mortali sanguine creti; et tibi mortuae praeclarum erit, si dicaris aequalium diis sortem experta fuisse.
Hei mihi, derideor!
Quid me, per tutelares deos, non mortuam, sed luce fruentem adhuc, contumelia adficis? O urbs, o urbis opulenti cives! o Dircaei fontes, Thebaeque curruum agitatricis nemus, tamen vos simul testes habeo, quemadmodum ab amicis indelleta, quali lege ad carcerem defossum vado inauditi sepulcri. Heu miseram, cui nec cum hominibus, nec cum Manibus, consortio est, nec cum vis, nec cum peremtis.
Progressa ad extremum audaciae, in altum Iustitiae solium impegisti , Onata, graviter.
Paternam noxam aliquam luis.
Acerbissimum mihi dolorem refricas, nimis extentum luctum ob patris infortunia, universamque nostram decantatorum Labdacidarum cladem.
O materna nuptiarum noxa, incestique concubitus patris mei cum calamitosa matre , quibus egoolim infelix edita fui; ad quos, diris devota, innupta, sic ego commigro! O infausti, frater, potite coniugii, mortuus ipse vivam me adhuc occidisti!
Illum colere, pium est;
sed nequaquam iussa transgredi licet eorum, penes quos est imperium. Te vero, quod se ipso monitore utebatur , perdidit ingenium.
Indefleta, amicis orba, innupta, expeditum hoc ingredior iter.
Haud amplius mihi sacrum hoc lampadis iubar fas intueri miserae; neque amicorum quisquam est, qui meam adeo lacrimabilem vicem lugeat.
Scitisne, querelae et luctus si morituris prodessent, neminem fore, qui iis desinat?
Quin abducitis hanc quam citissime, et postquam eam, ut iussi , incluseritis solam desertamque in obtecto sepulcro, abibitis: sive ibi moritura sit, sive sub hoc tecto sepulta aevum ducat. Nos enim immunes sumus piaculi, puellae huius caussa ; sed nullum ei cum superis erit consortium.
Puellae huius animus eorumdem adhuc ventorum ipsis flatibus agitatur.
English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 817 focus
’Tween kindred men—Triumphantly prevails
The heart-compelling eye of winsome bride,
Compeer of mighty Law
820
Thronèd, commanding.
Madly thou mockest men, dread Aphrodite.
Ah! now myself am carried past the bound
Of law, nor can I check the rising tear,
835
When I behold Antigone even here
Touching the quiet bourne where all must rest.
Ye see me on my way,
O burghers of my father’s land!
With one last look on Helios’ ray,
Led my last path toward the silent strand.
Alive to the wide house of rest I go;
No dawn for me may shine,
No marriage-blessing e’er be mine,
No hymeneal with my praises flow!
The Lord of Acheron’s unlovely shore
810
Shall be mine only husband evermore.
810
Yea, but with glory and fame,—
Not by award of the sword,
Not with blighting disease,
But by a law of thine own,—
Thou, of mortals alone,
815
Goest alive to the deep
815
Tranquil home of the dead.
Erewhile I heard men say,
How, in far Phrygia, Thebè’s friend,
Tantalus’ child, had dreariest end
On heights of Sipylus consumed away:
O’er whom the rock like clinging ivy grows,
825
And while with moistening dew
Her cheek runs down, the eternal snows
Weigh o’er her, and the tearful stream renew
That from sad brows her stone-cold breast doth steep.
Like unto her the God lulls me to sleep.
But she was a goddess born,
830
We but of mortal line;
830
And sure to rival the fate
Of a daughter of sires Divine
Were no light glory in death.
O mockery of my woe!
I pray you by our fathers’ holy Fear,
840
Why must I hear
Your insults, while in life on earth I stand,
O ye that flow
In wealth, rich burghers of my bounteous land?
O fount of Dircè, and thou spacious grove,
845
Where Thebè’s chariots move!
Ye are my witness, though none else be nigh,
By what enormity of lawless doom,
Without one friendly sigh,
I go to the strong mound of yon strange tomb,—
850
All hapless, having neither part nor room
With those who live or those who die!
Thy boldness mounted high,
And thou, my child, ’gainst the great pedestal
Of Justice with unmeasured force didst fall.
855
Thy father’s lot still presseth hard on thee.
That pains me more than all.
Ah! thou hast touched my father’s misery
Still mourned anew,
With all the world-famed sorrows on us rolled
860
Since Cadmus old.
O cursèd marriage that my mother knew!
O wretched fortune of my sire, who lay
Where first he saw the day!
865
Such were the authors of my burdened life;
To whom, with curses dowered, never a wife,
I go to dwell beneath.
O brother mine, thy princely marriage-tie
Hath been thy downfall, and in this thy death
870
Thou hast destroyed me ere I die.
’Twas pious, we confess,
Thy fervent deed. But he, who power would show,
Must let no soul of all he rules transgress.
A self-willed passion was thine overthrow.
875
Friendless, uncomforted of bridal lay,
Unmourned, they lead me on my destined way.
Woe for my life forlorn! I may not see
The sacred round of yon great light
Rising again to greet me from the night;
880
No friend bemoans my fate, no tear hath fallen for me!
If criminals were suffered to complain
In dirges before death, they ne’er would end.
Away with her at once, and closing her,
885
As I commanded, in the vaulty tomb,
Leave her all desolate, whether to die,
Or to live on in that sepulchral cell.
We are guiltless in the matter of this maid;
Only she shall not share the light of day.
890
With unchanged fury beats the storm of soul
That shakes this maiden.
930
German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 806 focus
seht mich, seht, Bürger der Väterheimat,
Wie ich den lezten Weg
Dahinwandle, den lezten Strahl
800
Sehen soll von Helios' Glanz,
Und nie wieder! Lebend entführt
Hades, All' aufnehmend in Ruh,
Mich zu dem Ufer
Acheron's; Hymenäen
805
Empfing ich nicht, kein bräutliches Lied
Feierte mich mit Fest-
klängen; Acheron führt als Braut mich heim.
So wandelst du dorthin, würdig des Ruhms
Und mit Ehren gekrönt, in der Todten Gemach;
810
Nicht zehrende Krankheit raffte dich hin,
Noch traf dich ein Schwert, das Nache gezückt;
Nach eigener Wahl, und lebend, wie sonst
Kein Sterblicher, wallst du zum Hades.
Zweite Gegenstrophe.
Ich hörte, wie Tantalos' Tochter, jene 1
815
Phrygerin, grauenvoll
Einst an Sipylos' Höhen starb:
Gleich des Epheus schlingendem Grün,
Rankt' um sie der sprossende Fels;
Rastlos zehrt der Regen an ihr,
820
Lautet die Sage,
Der Schnee lässet sie niemals,
Und badet unter den thränenden Brau'n
Ewig den Busen ihr:
Also bettet der Tod zur Ruh' auch mich.
825
Ja, sie war Göttin, göttlichen Stamms, 2
Wir Sterbliche nur und von Menschen gezeugt:
Doch groß ist der Ruhm, mit Göttergeschlecht
Das Geschick im Tode zu theilen.
Dritte Strophe.
Weh, weh! Du lachst meiner! Götter meiner Väter,
830
Wie kannst du mich lebend höhnen,
Ch' ich in's Grab sank?
Stadt, und o meiner Stadt
Männer, reich an Besizung!
Und du,
835
Dirka's Brunnquell, Lusthain du
Der wagenumrauschten Thebe!
Euch alle beschwör' ich, seid Zeugen,
Wie unbeweint von Freunden, kraft welches Spruchs,
Ins enge Grabgewölb' hinab der neuen Gruft ich steigen muß!
840
Ich Unselige, weh!
Bin fern von Menschen, fern von Todten,
Im Leben nicht heimisch noch im Tode!
Vorschreitend bis zu des Trozes Ziel,
Stießest du an Dike's hohem Thron 3
845
Gewaltig an, verwegnes Kind!
Du kämpfst wohl aus den Kampf der Ahnen.
Dritte Gegenstrophe.
Du regst den herzkränkenden Gram mir auf im Busen,
Das Jammergeschick des Vaters,
Unseres ganzen
850
Stammes berufenes Loos,
Edler Labdakossöhne !
Weh, weh!
Fluchvoll, schuldvoll Ehbett, wo
Dem leiblichen Sohn die Mutter,
855
Ach! unserem Vater beiwohnte,
Von welchen ich entsproß, die Unselige,
In deren Haus ich unvermählt, von Fluch belastet, wandern muß!
weh! Unheil schuf
Der Bund, den du, mein Bruder, knüpftest! 4
860
Ein Todter schon, mordest du mein Leben!
Fromm handelt, wer die Todten ehrt;
Doch dessen Macht, dem Macht gebührt,
Zu verachten, ziemt sich nimmermehr :
Ja, dich stürzt' eigner Troz in's Unheil!
865
Schlußgesang.
Unbetrauert, freundlos, ohne Brautlied,
Dahin werd' ich geführt; schon gebahnt ist der Pfad !
Nimmer das heilige Auge der himmlischen
Leuchte darf ich schau'n, ich Arme!
Meinen Tod ehren die Freunde nicht
870
Mit Thränen, noch mit Klage.
Kreon. Antigone. Der Chor. (zu den Knechten)
Sagt, würde Iemand vor dem Tod mit Weheruf
Und Jammern enden, hülfe noch die Klage hier?
Auf, eilt mit ihr von hinnen, und verschloßt ihr sie
In's düstre Grabgewölbe, wie mein Wort gebot,
875
So laßt sie einsam und allein, sie sterbe nun,
Sie wohne lebend dort versenkt im engen Haus;
An dieser Jungfrau haben wir ja keine Schuld;
Nur mitzuwohnen hier im Licht ist ihr versagt.
Noch tost, wie zuvor, mit derselben Gewalt
Derselbige Sturm in der Jungfrau Brust.
910
English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 806 focus
Chords.
Be it thy glory still, that by the sword
Thou fallst not, nor the slow-consuming hand
Of foul distemperature, but far distinguished
Above thy sex, and to thyself a law,
820
Doomst thy own death : so shall thy honour Hve,
And future ages venerate thy name.
Thus Tantalus' unhappy daughter fell.
The Phrygian Niobe. High on the top
Of towering Sipylus the rock enfolds her,
825
E'en as the ivy twines her tendrils round
The lofty oak ; there still (as fame reports)
To melting showers and everlasting snow
Obvious she stands, her beauteous bosom wet
830
With tears, that from her ever-streaming eyes
Incessant flow. Her fate resembles mine.
A goddess she, and from a goddess sprung ;
We are but mortal, and of mortals born :
835
To meet the fate of gods thus in thy life,
A.nd in thy death, oh ! 'tis a glorious doom !
Ahis I thou mockst me ! Why, whilst yet 1 Hve,
Wouldht thou afflict me with reproach Uke this /
O my dear country ! and my dearer friends
Its blest inhabitants, renowned Thebes!
And ye Dirca^an fountains ! you I call
845
To \ntness that I die by laws unjust,
To my deep prison unlamented go,
To my sad tomb — no fellow-sufferer there
To soothe my woes, the living, or the dead.
Rashness like thine must meet with such
reward ;
A father's crimes, I fear, lie heavy on thee.
Oh ! thou hast touched my worst of miseries.
My father's fate, the woes of all our house,
The wretched race of Labdacus, renowned
860
For its misfortunes ! Oh ! the guilty bed
Of those from whom I sprang — unhappy offspring
Of parents most unhappy ! Lo ! to them
1 go accursed — a virgin and a slave.
O my poor brother ! most unfortunate
Were thy sad nuptials — they have slain thy sister.
Thy piety demands our praise ; but know,
Authority is not to be despised ;
'Twas thy own rashness brought destruction on thee.
Thus friendless, unlamented, must I tread
The destined path, no longer to behold
Yon sacred light, and none shall mourn my fate.
Know ye not, slaves like her, to death
devoted,
Would never cease their wailings ? Wherefore is it
885
You thus delay to execute my orders ?
Let her be carried instant to the cave.
And leave her there alone, to live, or die ;
Her blood rests not on us ; but she no longer
Shall breathe on earth, [#xit CRrEox,
890
The storm continues, and her angry soul
Still pours its sorrows forth.
930
O my country's gods !
And thou, my native Thebes ! I leave you now.
Look on me, princes — see the last of all
My royal race—see what I suffer, see
940
From whom I bear it, from the worst of men,
Only because I did delight in \artue. \^Exit Creon.
Spanish (A. G. Garbin, 1889) (OCR draft) Experimental (Spanish (A. G. Garbin, 1889)) — 806 focus
¡Ciudadanos de Thebas, mi patria! miradmo colocada en el sendero fatal, y por última vez contemplando la claridad del Sol: ya nunca más lo verél... El dios del Averno, que todo lo aletarga, me conduce viva á las márgenes del Aqueronte, sin haber gozado del tálamo nupcial, antes de haber resonado para mi los cantos del himeneo; mi esposo será el Aqueronte.
Pero de cuánta fama y de cuán inmensa gloria acompañada, vas á ingresar en ese sombrío asilo de la muerte. Sin haber sido consumida por lenta enfermedad, sin haberte visto reducida á la servidumbre como botín de guerra, tú sola entre los mortales, vas á descender libre, y aún viva, en el Imperio de Plutón.
Yo sé de qué muerte deplorable pereció, cn la cumbre del Sypilo, la Figia hija de Tántalo 1 , á la cual se adhirió como la biedra la roca que germinó en torno de ella para cnvolverla. Desde entonces, según cuentan los hombres, se halla eternamente cubierta de nieve y azotada por la lluvia, cayendo de sus párpados sin cesar las lágrimas que inundan su seno 2 . Semejante á la de ella me tiene preparado mi suerte el destino.
Empero ella cra una deidad y de dioses des- ccndiente; nosotros somos humanos y nacidos de mortales. Así, pues, será más gloriosa tu muerte; pues que tu destino es semejante al de los dioses.
¡Ay! Se mofan de mí... En nombre del Cielo, ¿por qué me insultais? ¿Por qué me ultrajais antes de morir, cuando todavía no he desaparecido de la tierra? Patria mía, opulentos hijos de esta ciudad, fuentes dircéas, bosques sagrados de la belicosa Thebas, vosotros sois testigos del abandono en que me veo, y del cruel decreto por el que me lleyan á ser encerrada en una prisión para que me sirva de sepultura. —¡Misera de mil no voy á habitar ni con los vivos ni con los muertos.
Elevada, por un extremo de temeridad, al alto sólio de la Justicia, has caidonuevamente. Sin duda, hija ria, tú expías algún crimen de tus antepasados.
Me has despertado el recuerdo de nuestras dolorosas desgracias, la desdicha de un padre que afectó á tres generaciones, y la triste fabalidad que pesa sobre nosotros los inclitos Lab= dácidas. Fatal himenco de mi madre, enlace incestuoso, que unió á una madre y á un hijo infortunados, y del cual naci yo, por mi dosgracia. Cargada de imprecaciones, y privada de la dicha del himeneo, voy á reunirme con los autores de mis dias.
¡Oh, hermano mio! qué funesta unión has llevado á cabo!... Sucumbiste, y á mi, viva, me has asociado á tu muerte.
Honrar á los difuntos es ciertamente un acto de piedad; pero la autoridad de los que mandan debe también ser acatada. La fiereza de tu carácter te ha perdido.
Sin amigos, sin esposo, sin ser de nadie llorada, voy á emprender mi último camino. Ya no volveré a ver jamás, ¡infortunada! el ojo sagrado del dia. Mi desgracia por nadie será llorada. Ni un solo amigo derramará por nai una lágrima!...
No conoceis que si estos llantos y lamentaciones sirvieran á los condenados á muerte, ¿no habría uno que les pusiera término?—Ea, pues, lleyárosla sin dilación; y, encerrada en su tumba subterránea, muera, si gusta, y si no, que viva cuanto quiera dentro del sepulcro.—Nosotros quedamos exentos del delito de sacrilegio por lo que respecta á cesa joven; y ella cesará por su parte de tener comunicación con este mundo.
Continúa aún poseida del mismo vértigo que viene agitando su alma.
German (F. Hölderlin, 1804) (OCR draft) Experimental (German (F. Hölderlin, 1804)) — 806 focus
English (Sir Richard Jebb1, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb1, 1904)) — 806 focus
See me, citizens of my fatherland, setting forth on my last way, looking my last on the sunlight that is 810 for me no more; no, Hades who gives sleep to all leads me living to Acheron’s shore; who have had no portion in the chant that brings the bride, nor hath any song been mine for the crowning of bridals; whom the lord of the Dark Lake shall wed.
Glorious, therefore, and with praise, thou departest to that deep place of the dead: wasting sickness 820 hath not smitten thee; thou hast not found the wages of the sword; no, mistress of thine own fate, and still alive, thou shalt pass to Hades, as no other of mortal kind hath passed.
I have heard in other days how dread a doom befell our Phrygian guest, the daughter of Tantalus, on the Sipylian heights; how, like clinging ivy, the growth of stone subdued her; and the rains fail not, as men tell, from her wasting form, nor fails the snow, while 830 beneath her weeping lids the tears bedew her bosom; and most like to hers is the fate that brings me to my rest. 2
Yet she was a goddess, thou knowest, and born of gods; we are mortals, and of mortal race. But ’tis great renown for a woman who hath perished that she should have shared the doom of the godlike, in her life, and afterward in death.
Ah, I am mocked! In the name of our 840 fathers’ gods, can ye not wait till I am gone,—must ye taunt me to my face, O my city, and ye, her wealthy sons? Ah, fount of Dircé, and thou holy ground of Thebè whose chariots are many ; ye, at least, will bear me witness, in what sort, unwept of friends, and by what laws I pass to the rock-closed prison of my 850 strange tomb, ah me unhappy! who have no home on the earth or in the shades, no home with the living or with the dead. 3
Thou hast rushed forward to the utmost verge of daring; and against that throne where Justice sits on high thou hast fallen, my daughter, with a grievous fall. But in this ordeal thou art paying, haply, for thy fathcr’s sin, 2
Thou hast touched on my bitterest thought — 860 awaking the ever-new lament for my sire and for all the doom given to us, the famed house of La Alas for the horrors of the mother’s bed! alas for the wretched mother’s slumber at the side of her own son,— and my sire! From what manner of parents did I take my miserable being! And to them I go thus, accursed, 870 unwed, to share their home. Alas, my brother, illstarred in thy marriage, in thy death thou hast undone my life! 3
Reverent action claims a certain praise for reverence; but an offence against power cannot be brooked by him who hath power in his keeping. Thy self-willed temper hath wrought thy ruin,
Unwept, unfriended, without marriage-song, I am led forth in my sorrow on this journey that can 880 be delayed no more. No longer, hapless one, may I behold yon day-star’s sacred eye; but for my fate no tear is shed, no friend makes moan,
Know ye not that songs and wailings before death would never cease, if it profited to utter them? Away with her—away! And when ye have enclosed her, according to my word, in her vaulted grave, leave her alone, forlorn—whether she wishes to die, or to live a buried life in such a home. Our hands are clean as 890 touching this maiden. But this is certain—she shall be deprived of her sojourn in the light.
Even thus endured Danaé in her beauty to change the light of day for brass-bound walls; and in that chamber, secret as the grave, she was held close prisoner; yet was she of a proud lineage, O my 950 daughter, and charged with the keeping of the seed of Zeus, that fell in the golden rain. But dreadful is the mysterious power of fate; there is no deliverance from it by wealth or by war, by fenced city, or dark, sea-beaten ships. 1
English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 883 focus
From human footsteps far removed, alive
Basely to wrong is drawn aside;
By thee contentions fierce and wild
Raise storms in hearts by blood allied.
Desire, in flames now seen to rise
Caught from the virgin's radiant eyes,
Disdains the curb of Laws to own,
But with them shares their potent throne;
While Venus, sovereign of the soul,
Victorious smiles, and scorns control.
E'en I at this sad sight beyond due bounds
Am carried, and the fountain of my tears
810
No longer can restrain, whilst I behold
810
Antigone thus borne to share the bed
810
Of death, the common bed where all repose.
Ye reverend men, inhabitants of Thebes,
My country, you behold me treading now.
For the last time these paths, the sun's bright beams
For the last time beholding, never more :
For me the all-composing hand of death
815
Leads to the dismal banks of Acheron;
815
No nuptial rites, no hymeneal song
Are mine; to Acheron a bride I go....
Therefore illustrious and with praise obtain'd
Wilt thou go down to the dark cave of death.
Not wasted by the pains of slow disease,
Nor by the sword cut off, dost thou descend,
But, as none other, by thine own free choice,
And living, to the monarch of the dead.
820
Thus on the heights of Sipylus of old
The Phrygian stranger miserably died,
Daughter of Tantalus; the rigid rock,
Like ivy wreath'd around her, and subdued.
Her vital pow'rs. Her, melting into dews...
Fast-trickling, (such the voice of fame) e'en now
The currents fail not, but the gushing tears
Stream from her eyes, and down the mountain flow.
830
A doom like hers hath fate to me assign'd.
She was divine, and sprung from race divine;
But we are mortal, and of mortals born.
835
For thee how glorious then to share like fate
With those of heav'nly race, and as the gods
Revered, like them to live, like them to die!
Nay, do not mock me; by my country's gods
Insult me not ere I am sunk in death,
840
While yet I stand before your eyes. O Thebes,
And you, the splendid habitants of Thebes
With various treasures rich! Ye sacred founts
Of Dirce, and thou grove of Thebes, whose glades
Are open to the frequent-rolling cars!
845
You all can witness for me, how by friends
Unwept, and by what laws I go condemn'd
To the rude prison of the hollow rock,
Of this unwonted tomb. Unhappy me,
I have, or in my life, or in my death,
850
No dwelling with the living, or the dead!........
Thy daring was extreme, and thy offence
'Gainst the high throne of justice. O my child,
O'er thee some trespass of thy father hangs!***
Oh, thou hast touch'd the griefs that rend my heart
With sharpest pangs, my father's mournful fate
Through the wide world divulged, and all the ills
Which sunk th' illustrious house of Labdacus!
Ye horrors of my mother's nuptial rites,
865
My father in unhappy hour ye led
To the same couch from which he took his birth;
And thence, O miserable me, I sprung!
With them accursed, unwedded, I descend
To share their gloomy mansions. Fatal too
Thy nuptials; O my brother: thou, though dead,
Draw'st me, yet living, to the realms below.
To act with piety denotes a soul
Touch'd with religious awe: but the high pow'r ....
Of those invested with the sovereign rule ז'ניי
May never be transgress'd. Indignant pride,
Fix'd to its purpose, hath thy ruin wrought......
No pitying tear, no friend, no nuptial rites
Are mine, as thus unhappy I am led
This destined way. No more shall I behold
The sacred orb of yon bright-beaming sun;
895
Yet not one friend laments or weeps my fate.
895
If mournful cries and wailings before death
Avail'd, there is not one, be well assured, LOI
That e'er would cease them. Instant take her hence,
Enclose her in the rock's sepulchral cave,
As I commanded, leave her there alone,...
Either to die, or there to live entomb'd.
We from her death receive no stain: but she
900
No more shall with the living converse hold.T
900
O thou dark tomb, thou rugged bridal bed, D
Deep mansion, which shalt ever close me round,
To thee I go; I go to join my friends,
A numerous train, whom sunk among the dead
Hath Proserpine received. I go the last coli
And most unhappy, ere th' allotted space...!
Of life I reach. Yet glowing at my heart.....
905
I feed this hope, that to my father dear,
905
And dear to thee, my mother, dear to thee, ol
My brother, I shall go; since with these 'hands
Your bodies I with cleansing lavers wash'd,
Added each ritual ornament, and pour'd
Libations at your tombs. And now thy corse,
Loved Polynices, in the earth I laid,
And for the pious deed have this reward;
910
Yet those of better judgment will approve i
910
My care, which paid these honours to the dead.
Where I a mother now, were I a wife,
Mouldering in death if child or husband lay,
I would not, if the state opposed the deed,
In such a task engage. Ask you what rules
Direct my conduct? If an husband dies,
Another might be wedded; to a child,
915
One lost, another father might give birth:
915
But when both parents in the earth are laid
Entomb'd, a brother can no more be born.
Me, by these thoughts impell'd with hallow'd rites
To honour thee, my brother, Creon deem'd
Deep-stain'd with guilt, and daring heinous deeds;
He seized me, with rude hands he leads me now
Of nuptial rites, of hymeneal song,
920
Of bridal bed deprived, and the sweet joys
920
A mother in her children's nurture knows;
But thus oppress'd with wretchedness, by friends
Abandon'd, to the caves of death I go
Alive. What rites, what honours of the gods
Have I transgress'd? But why, unhappy me,
Why to the gods look more? What heav'nly pow'r
Shall I invoke, since for my pious deeds
925
I bear the vengeance to the impious due?
925
If this the justice of the gods demands,
And I offend, these sufferings I forgive :
If these offend, no greater ill be theirs
Than they to me unjustly have assign'd.
The tempest of her passions yet is high;
I will not sooth thee with the flattering hope
That thy fix'd doom shall ever be reversed.
Thou city of my fathers, royal Thebes,
And you, who from my country drew your birth,
Ye gods, I hence am forced; I am no more!
And you, who o'er the Theban state preside,
940
See the last virgin of an honour'd line,
Your kings; see what I suffer, and from whom,
See me condemn'd for pious deeds to die!
English (Sir Richard Jebb2, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb2, 1904)) — 806-880 focus

Notes on the current edition

Antigone

1. (threshold)