1.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-1
Prima totius fabulae elementa sunt apud Homerum Od. III. 234. seqq. 258. seqq. IV. 512. seqq. XI. 404. seqq. Excubitorem autem sumpsit Aeschylus ex his, IV. 524.
τὸν δ᾽ ἄρ᾽ ἀπὸ σκοπιῆς εἶδε σκοπός, ὃν ῥα καθεῖσεν
Αἴγισθος δολόμητις ἄγων· ὕπο δ᾽ ἔσχετο μισθόν,
χρυσοῦ δοιὰ τάλαντα· φύλασσε δ' ὅγ' εἰς ἐνιαυτόν,
μή ἑ λάθοι παριών, μνήσαιτο δὲ θουρίδος ἀλκῆς.
βῆ δ᾽ ἴμεν ἀγγελέων πρὸς δώματα ποιμένι λαῶν.
2.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-2
μῆκος, ἣν κοιμώμενος Vulgata scriptura inde a Victorio haec est,
φρουρᾶς ἐτείας μῆκος, ἣν κοιμώμενος
. Et sic Flor. Farn. Ven.
ἐτείας· μῆκος δ᾽ ἦν
M. Marc.
ἐτείας, μῆκος δ᾽ ἢν
G. Ald.
ἐτείας, μῆκος δ᾽ ἦν κοιμώμενος
oratione usque ad
δίκην
continuata Rob.
μῆκος δ᾽ ἦν
etiam Bess. In margine M. adscriptum
ἦν ἐπὶ μῆκος κοιμώμενος
, in Flor.
ἐπὶ μῆκος δὲ ἦν κοιμώμενος
. In altera margine M. hoc scholion est,
τῶν κατὰ τὸ μῆκος τῆς ἐτείας φρουρᾶς
. Turnebus, coli signo in fine primi versus posito,
φρουρᾶς ἐτείας μῆκος ἦν κοιμώμενος, στέγαις — δίκην
. Valckenarium, qui ad Herod. IV. 151. p. 743.
μῆχος
scribi iussit, vocem non alibi usurpatam Aeschylo, qui
μήχαρ
praetulisse videtur, secuti sunt Porsonus, Blomfieldus, alii. Μῆκος quos defensores nactum est, eorum quidam
ἐτείας κατὰ μῆκος
interpretati sunt: quos refutare nihil opus esse videtur. Longum annuae observationis spatium intelligi Aeschylus voluit, accusativum adiiciens intellecto tali verbo, quo significaretur in mente habeo. Sic infra v. 1054.
μαρτυρίοισι γὰρ τοῖςδ᾽ ἐπιπείθομαι, κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς
. Et Sophocles Ant. v. 857.
ἔψαυσας ἀλγεινοτάτας ἐμοὶ μερίμνας, πατρὸς τριπλοιστὸν οἶκτον
. Sed quid exemplis opus in re pervulgata?
2
3.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-3
ἄγκαθεν
ἔγκαθεν
G. Ald. Hesychius mendose
ἀγρίαθεν, ἀνέκαθεν. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι
. Idem
ἄκκαθεν, ἀνέκαθεν
. Sed ibi codex
ἀγκάθεν, ἀνέκαθεν
. Disertius grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 337, 25.
ἄγκαθεν, κατὰ ἀποκοπὴν ἀντὶ τοῦ ἀνέκαθεν. οὕτως Αἰσχύλος
. Sic etiam scholiastes. Mira apocope, qua vocalis necessarius abiicitur. Et licebat hic
ἀνέκαθεν
dicere, ut factum est in Choeph. v. 422. Fierique potuit, ut quemadmodum in Eum. v. 361. male scriptum erat
ἄγκαθεν
, ubi metrum
ἀνέκαθεν
ab Aeschylo profectum ostendit, ita hic quoque peccarent librarii. Diversum est
ἀγκάθεν
ex
ἀγκάς
derivatum, quo utitur Aeschylus in Eum. v. 83. quod est
ἐν ἀγκάλαις
, quae interpretatio in Farn. Agamemnonis versui adscripta est. Videtur ea vera esse. Nam etsi
ἀγκάς, ἀγκάλη, ἀγκαλίζω
de interiore parte brachii dici solent, ut
ἀγκάς, ἄγκαθεν
sit in ulnis, tamen, ut
ἀγκών
, quo vocabulo exterior pars significatur, de interiore dicitur non solum apud Longum I. 6. sed etiam apud Sophoclem Ant. 1237. et apud Euripidem Suppl. 817. Iph. Aul. 131. ita
ἄγκαθεν
significabit quod
ἐπ' ἀγκῶνος
dicitur. Aptissimus Aeschyli loco versus Homeri est Od. XIV. 494.
ἦ, καὶ ἐπ' ἀγκῶνος κεφαλὴν σχέθεν, εἶπε τε μῦθον
.
3
4.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-4
νυκτέρων
νεκτέρων
G. Marc. Ald.
4
5.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-5
θέρος βροτοῖς M. Bess. et edd. Ita etiam Achilles Tatius, qui in Isagoge in Arati Phaenomena p. 81. sive in Petavii Vranologio p. 122. versus 4. 5. 6. affert.
θόος βροτοῖς
G.
βροτοῖς θέρος
Ven. Flor. Farn.
5
6.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-6
αἰθέρι
ἐνθέρει
pro
αἰθέρι
Bess.
6
7.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-7
ἀστέρας, ὅταν φθίνωσιν, ἀντολάς τε τῶν
ὅταν
Flor. Turn.
ὅτ' ἂν
M. G. Bess. Marc. Ven. Ald. Rob. ut solent. Quoniam Achilles Tatius non habet hunc versum, Valckenarius ad Phoen, v. 506. eum ut ineptum damnavit: cui assensi sunt quum alii, tum Porsonus in Appendice ad Toup. p. 479. et in editione Aeschyli. Tuiti eum sumus, Heathius, ego in Opusc. II. p. 78. Petersenus in Misc. Hafn. I. p. 45. Conzius, Vossius in Curis Aeschyleis p. 14. Orellius in Symbolis ad philol. ex Helvetia I. p. 193. Nam nec Tatio magna fides habenda, cuius liber non est emendatissimus, et in ipso versu potius cur servetur, quam cur abiiciatur, videtur inesse. Omisso enim, ut recte dicat excubitor se signa quae anni tempestates afferant contemplari, tamen hoc loco rectius addet observare se quando occidant atque oriantur. Numerare enim dies et computare tempora solent, quibus molesta est diuturna exspectatio. Quaerendum vero est, qua ratione iungenda sint verba. Si subiectum est
δυνάστας
, et interpungitur demum post
αἰθέρι
, friget sane addita explicatio
ἀστέρας
: sin, ut quibusdam placuit, iunguntur haec,
ἐμπρέποντας αἰθέρι ἀστέρας
, non est id multo melius, quia descriptio prope idem quod nomen ipsum significat, nec stellae sunt quae non sint in aethere. Quare
ἀστέρας
pro subiecto habendum videtur,
καὶ τοὺς φέροντας χεῖμα καὶ θέρος βροτοῖς ἀστέρας
, quibus adiiciatur amplificandi caussa non
λαμπροὺς δυνάστας, ἐμπρέποντας αἰθέρι
, sed
ἐμπρέποντας αἰθέρι λαμπροὺς δυνάστας
, sidera, quae lucidi in aethere reges micant. In
τῶν
non esse quod offendat monuit Boissonadus, afferens Suppl. 343.
τῶν γὰρ οὐ δεῖται πόλις
, 422.
ἢ τοῖσιν ἢ τοῖς πόλεμον αἴρεσθαι μέγαν
, Sept. ad Th. 178.
χὤτι τῶν μεταίχμιον
, 366.
ὑπ' ἀσπίδος δὲ τῷ χαλκήλατοι κλάζουσι κώδωνες φόβον
. Non est autem
ἀντολάς τε τῶν
interpretandum et ortus horum, sed et aliorum ortus.
7
10-11.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-8
κρατεῖ γυναικὸς ἀνδρόβουλον ἐλπίζον κέαρ
κρατεῖ
codices et Rob.
κρατεῖν
Ald. Turn. Proximo versu
ἐλπίζον
M. Marc. Flor. Ven. Farn. Rob. In M.
ο
iterum super
ἐλπίζον
scriptum est.
ἐλπίζων
G. et
ο
supra adscripto Bess.
ἐλπίζω
Ald. Turn. Sic, inquit, imperat sperans virile mulieris cor. Placebat Reizio quoque haec scriptura,
κρατεῖν ἐλπίζων
, receptaque est ab novissimis editoribus, vellemque non essent alteram defendere conati Elmsleius in censura editionis Blomfieldianae et, qui eleganter in Anglicum sermonem hanc fabulam transtulit, I. Symmons. Elmsleium commoverant haec duo, quod nude dictum esset
ἐλπίζον
, quasi significaretur
εὔελπι
: adiiciendum enim fuisse aliquem accusativum: deinde quod in periphrasi, qualis esset
γυναικὸς κέαρ
, non locum haberet duplex epitheton, sicut non dicturum fuisse Homerum
ἱερὴ Ἂς Τηλεμάχοιο δεδεγμένη
. Fallitur in utroque. Nam
ἐλπίζον
, non participii, sed adiectivi potestate positum, non opus habet accusativo, quia quid speret Clytaemnestra ex re ipsa intelligitur. Ac fortasse consulto ita loqui putandus est excubitor, quo innuat aliquid illam amplius quam excidium Ilii sperare. Intelligit enim excubias eam propterea instituisse, ut ne ex improviso adveniens Agamemno deprehenderet indicia adulterii. Periphrasis autem non est qualis in illo
ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο
, quae pro ipso est nomine proprio, sed pertinet ad illud genus, in quo singula verba vim suam habent, eoque aliis in construendo legibus tenentur: accedit quod cor sedes est spei, ut Clytaemnestra si sperat, proprie cor eius sperare dicatur. Praeterea, si
ἐλπίζω
, ut Elmsleio placet, pro
νομίζω
dictum esset, non apparet quid sibi velit excubitor illa sententia. Nam nisi Elmsleius
κρατεῖν
sic dictum voluit, quasi esset
κρατήσειν
, quomodo excubitor, quod certo scit, putare se scire dicat? Sin pro
κρατήσει
positum existimavit hoc sensu, sic victricem fore mulierem puto, multo id minus ferri potest. Non enim homo iste, etiamsi praesagiret quod minime praesagit, tam aperte proloqui, quid metueret, auderet. Quare non dubitandum est quin verum sit
κρατεῖ ἐλπίζον
. Rarius est
κρατεῖν
sic dictum ut aliquid imperare magis quam tenere imperium significet. Sic tamen in Hecuba v. 282.
οὐ τοὺς κρατοῦντας χρὴ κρατεῖν ἃ μὴ χρεών
. Neque quod apud Aeschylum excubitor dicit, proprie significat sic iubet, sed sic imperat, i. e. tam durum et grave est reginae hoc imperium. Severitatem enim eius imperii ipse quam maxime experitur. Ἀνδρόβουλον recte explicat Phrynichus in Bekkeri Anecd. p. 19, 23.
ἀνδρόβουλος γυνή, ἡ ἀνδρὸς βουλεύματα βουλευομένη· ἀνδρὸς δέ, τοῦ κατ᾽ ἔπαινον λεγομένου
. Sic infra v. 336.
γύναι, κατ' ἄνδρα σώφρον εὐφρόνως λέγεις.
Sophocles apud Stobaeum LXXIII. 54.
κατ' ὀρφανὸν γὰρ οἶκον ἀνδρόφρων γυνή
.
12.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-9
δὲ Ad
δὲ
in Flor.
γε
supra adscriptum. Haeserat scilicet librarius in constructione expedienda, quae etiam aliorum non optimos conatus provocavit.
12
14.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-10
τί μήν; Libri in principio versus
μὴν
, quod et languidum est et loco positum ineptissimo. Quare iure offendit Auratum, qui
ἐμοὶ φόβος τότ' ἀνθ᾽ ὕπνου παραστατεῖ
coniecit. Haesit in structura verborum etiam scholiastes. Tueri eam studuit Elmsleius. Ego non dubitavi
τί μήν;
reponere. Non accommodata quidem ad hunc locum explicatio Suidae est,
τί μήν; κατάφασιν δηλοῖ, ἀντὶ τοῦ πῶς γὰρ οὔ; διὰ τί γὰρ οὐ;
Aptius quod est in cod. Leidensi Etymologici apud Koenium ad Greg. Cor. p. 236.
τί μήν; τί γάρ; τί οὖν;
V. Schaeferum ad Soph. Trach. v. 390. Est id quid aliud? Sic in Eum. v. 202.
ἔχρησα ποινὰς τοῦ πατρὸς πέμψαι. τί μήν;
14
16.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-11
NA Proverbium
ᾠδοὺς ᾄδειν
exstat apud Aristophanem Nub. v. 720. ubi vid. schol.
16
17.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-12
ἐντέμνων
ἐκτέμνων
Ven. et
ν
supra scripto Flor.
17
22.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-13
(ἰοῦ, ἰοῦ.) Iacuerat cubito innixus excubitor. Nunc viso igne exsilit, postquam paullum tacuerat. De qua re recte scholiastes. In libris
ἰοῦ ἰοῦ
positum est post
τῆσδε συμφορᾶς χάριν
v. 25. Scribi id debebat
ἰοῦ ἰοῦ
. Suidas
ἰοῦ ἰοῦ· τὸ ἰοῦ ἐπὶ χαρᾶς
. Inde Zonaras p. 1115. Et sic boni libri apud Aristophanem. Quod Reisigius in comm. crit. ad Soph. Oed. Col. v. 1485. monuit, hanc in laetitia exclamationem propriam esse comoediae, recte dictum est, dicique poterat etiam si recordatus esset huius loci. Vulgaris enim vitae consuetudinem Aeschylus in hoc excubitore, ut in nutrice quae in Choephoris est, expressit. Sed illas interiectiones quod hic collocandas esse in praefatione ed. prioris Hecubae p. 56. contendi, reprehenderunt Blomfieldius aliique. Qui si tueri vulgatum volebant, non illud debebant afferre, quod expergefacere Clytaemnestram vocibus illis vellet custos: nam haec nimis stolida esset hominis rusticitas: sed rectius dixissent, nunc demum illum plane quantum hoc gaudii sit persentiscere, eoque in voces illas erumpere. Et concederem profecto id non inepte inventum esse, modo, ubi primum ignis conspicitur, alia interiectio, ut
ὢ ὢ
, esset posita. Ipsa enim natura flagitat, ut, qui diu frustra finem exspectaverit molestissimae observationis, tandem conspecto exoptato fulgore, priusquam verba quibus gaudium eloquatur, inveniat, interiectione aliqua proclamet sensum quo perfunditur. Ac nescio an quae ad
ὦ χαῖρε
adscripta sunt scholiastae verba, potius ad interiectiones illas pertineant:
δεῖ διαστήματος ὀλίγου, εἶτα ἀνακραγεῖν, ὡς θεασάμενον τὸν πυρσόν
.
22
23.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-14
λαμπτήρ νυκτός, ἡμερήσιον Nulla in Rob. interpunctio. In Ald. virgula post
λαμπτὴρ
et post
νυκτὸς
distinctum. In Turn. tantummodo post
λαμπτήρ
, ex scholiastae sententia. A Victoriana ducitur interpunctio post
νυκτός
, quae orationem habet non solum simpliciorem atque idcirco graviorem, sed omnino magis accommodatam huic loco, quum quod subiicitur
ἡμερήσιον φάος
non tantum de clara luce diei intelligendum sit, sed adiunctam habeat faustae laetaeque rerum Argivarum conditionis notationem.
23
24.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-15
φάος
νῦν φάος
pro
φάος
Ven. Flor. Farn.
χορῶν
χορὸν
G. Ald.
24
26.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-16
σημανῶ
σημανῶ
Bess. Ven. Flor. Farn.
σημαίνω
M. G. Ald. Rob. Turn. Blomfieldius quum scholiastam
σημαίνω
legisse ex eo colligit, quod is
τορῶς
per
μεγαλοφώνως
interpretetur, ad hanc opinionem eo adductus esse videtur, quod ei excubitor per illud
ἰοῦ ἰοῦ
ex somno excitare velle Clytaemnestram videbatur. Vix dubitari potest veram scripturam esse
σημανῶ
.
26
27.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-17
29.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-18
ἐπορθιάζειν Ven. Flor. Farn. Turn.
ἐπορθριάζειν
M. Marc. Bess. G. Rob.
ἐπ᾽ ὀρθίοις
Ald.
29
30.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-19
ἀγγέλλων
ἀγγέλλων
Ven. Farn. Rob. Turn.
ἀγγέλων
M. Marc. Bess. Flor. G. Ald.
30
32-33.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-20
τὰ δεσποτῶν γὰρ εὖ πεσόντα θήσομαι, τρὶς ἓξ βαλούσης τῆσδέ μοι φρυκτωρίας. Hunc et sequentem versum afferunt Photius et Suidas in
Τρὶς ἕξ
. Apud Suidam legitur
τρὶς ἓξ βαλοῦσα τῆς ἐμῆς φρυκτωρίας
. Apud Eustathium p. 1414, 5.
τρὶς ἓξ βαλούσης τῆς Διὸς φρυκτωρίας
. Copiose rem illustravit Salmasius ad Vopiscum p. 471. seq. Diversum genus quattuor talis ludendi, de quo Cicero de div. I. 13. Orationis figuram, qua hic usus est Aeschylus, audacissimam appellat T. Hemsterhusius ad Lucianum t. I. p. 487. quam numquam sibi indulsisset castigata majestas Sophoclis. Nulla hic Aeschyli audacia, sed imitatio sermonis vulgaris eadem, quae apud Sophoclem in custode, qui est in Antigona.
36.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-21
βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας Originem huius proverbii, de quo multa et Aeschyli et Hesychii interpretes aliique ad Zenob. II. 70. Diogen. III. 48. 61. attulerunt, ne Welckerus quidem ad Theogn. p. 111. explicare est ausus. Quod plerique crediderunt, nummo veterum Atheniensium, cui bos signum fuerit, corruptos intelligi, quos Reisigius quoque in Enarratione Oed. Col. ad v. 1047. secutus est et qui scholiastae Aristophanis ad Av. v. 1106. auctoritatem excitavit Ferd. Bambergerus in diss. de Agam. p. 22. fabulam esse Eckhelio auctore II. p. 207. censet in Aglaophami vol. I. p. 36. Lobeckius, ingeniose de
βοείᾳ
sive camo, qui damnatorum ori applicatus fuerit, cogitans. Vsurpatur enim hoc proverbium de iis, qui prae metu tacent. De nummo tamen testis est etiam Plutarchus in Theseo c. 25.
ἔκοψε δὲ καὶ νόμισμα βοῦν ἐγχαράξας ἢ διὰ τὸν Μαραθώνιον ταῦρον ἢ διὰ τὸν Μίνω στρατηγὸν ἢ πρὸς γεωργίαν τοὺς πολίτας παρακαλῶν
. Neque Eckhelius fabulam esse dixit, sed in dubio rem relinquens non inventum esse talem nummum adnotavit. Nihil ad rem illustrandam confert quod similiter dixit Menander in Piscatoribus apud Athenaeum XII. p. 549. D.
Διονύσιος γάρ ἐστιν ἐπὶ στόμα
. Nam id in Dionysium Heracleae tyrannum, obesissimi corporis hominem, sic dictum est, ut per illum impositam esse silendi necessitatem appareat. Multa proverbia tam fortuitam habent originem, eam ut, nisi casu servata est memoria, nemo possit eruere. Quod apud nos vulgo dicitur das maul stopfen, a nutricibus sumptum est, quae infantibus, ut plorare desinant, offam in os ingerunt. Hoc Graecorum fortasse a bove vel pedi hominis pedem suum imponente, vel stragulo aut alii alicui rei insistente, ut subtrahi non possit, sed quasi affixa maneat. Philostratus in vita Apollonii II. 11. p. 241. hoc proverbium a Pythagora repetere videtur, de quo sic scribit,
γλῶττάν τε ὃς πρῶτος ἀνθρώπων ξύνεσχε, βοῦν ἐπ᾿ αὐτῇ σιωπῆς εὑρὼν δόγμα
. Eustathius, sive quem is secutus est, ad linguam nimis crassam referre videtur p. 962, 19.
παροιμιῶδες δὲ ὁ βοῦς καὶ ὅτι ἐπὶ γλώσσης ἵσταται ἐν τῷ μὴ ἐπὶ γλώσσης βαδίζειν
. Vt Aeschylus, sic Strattis apud Hesychium,
Βοῦς ἐπὶ μέγας
, non adiecto tamen, ut videtur, linguae nomine: nam Hesychius sic dicit,
Βοῦς ἐπὶ μέγας· Στράττις ἐν Τυμπανοποιοῖς τὴν παροιμίαν τὴν βοῦς ἐπὶ γλώσσης
. Dubitari potest an positum fuerit illud proverbium in Phocylidis poemate νουθετικῷ v. 18. ubi legitur
γλώσσῃ νοῦν ἐχέμεν· κρυπτὸν λόγον ἐν φρεσὶν ἴσχειν
.
36
38.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-22
39.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-23
κοὐ M. ex correctione: antea fuerat
καὶ οὐ
, quod habent G. Ald.
οὐ
Bess.
39
40.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-24
ἐπεὶ Πριάμου
ἐπὶ Πριάμου
Ald. Turn.
ἐπεὶ Πριάμοιο
M. Bess. G.
ἀπὸ πριάμοιο
Rob.
ἀπὸ πριάμοιο
habere videtur Farn.
ἐπὶ πριάμοιο
Ven. Flor. Hanc scripturam, quae exstat etiam apud scholiastam Euripidis ad Hec. 246. (239.) reposuit Victorius.
40
44.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-25
Ἀτρειδᾶν codices et Rob.
Ἀτρειδῶν
Ald. Turn. Aeque ad
τιμῆς
pertinet
Διόθεν
atque ad
Ἀτρειδᾶν
.
44
45.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-26
χιλιοναύταν
χιλιονάυτην
Rob. Ad
χιλιοναύταν
in M. G. Flor. adscripta alia lectio,
χιλιονάυτην
. Quod alias
χιλιοναύτης
, hic
χιλιοναύτας
dictum, ut in Iph. Taur. v. 141.
σὺν κόπᾳ χιλιοναύτᾳ
.
45
46.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-27
NA In Ven. ingens lacuna: finitur enim folium v. 45. proximum incipit v. 1054.
46
47.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-28
στρατιῶτιν
στρατιώτιν
Ald. Rob.
ἀρωγάν ad ultimam vocalem
αν
supra adscripto M. Non puto haec verba,
στρατιῶτιν ἀρωγάν
, per appositionem ad
στόλον
addita esse, sed epitheti officio fungi: exercitum eduxerunt ad militare auxilium.
47
48.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-29
κλάζοντες
ἀλάζοντες
Flor. Farn.
48
50.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-30
ἄλγεσι παίδων Hesychius
ἐκπάτιον, τὸ ἔξω πάτου
.
ἄλγεσι παίδων
codices et Rob.
ἄλγεσι ποδῶν
Ald. Hinc Turn.
ἄλγεσσι ποδῶν
. Non latuit Bochartum Hieroz. II. p. 319. esse haec ex illis Homeri expressa, Od. XVI. 216.
κλαῖον δὲ λιγέως, ἀδικώτερον ἤ τ' οἰωνοί, φῆναι, ἢ αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες, οἶσί τε τέκνα ἀγρόται ἐξείλοντο, πρὶν πετεεινὰ γενέσθαι
.
50
52.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-31
ἐρετμοῖσιν
ἐρετμοῖσι
Bess.
52
53-54.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-32
δεμνιοτήρη πόνον ὀρταλίχων Inutilis est Musgravii coniectura
γόνον
. Hesychius
δεμνιοτήρη πόνον. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι. καθόσον οἱ νεοσσοὶ ἔτι τοιοῦτοί εἰσιν ὡς τὰ δέμνια τηρεῖν καὶ κατέχειν, μηδέπω πέτεσθαι δυνάμενοι. πόνον δὲ τὰ περὶ τὴν τροφὴν αὐτῶν
. Non satis accurate. Δεμνιοτήρης πόνος ὀρταλίχων est cubiliprema cura pullorum, sive labor quem parentes pullis incubando sustinuerunt.
55.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-33
ἤ τις
ἥτις
G. Ald.
Τίς
cum nomine proprio coniunctum significat talem aliquem qualis est qui nominatur. Explicavit hunc usum Fritzschius in Quaest. Lucian. p. 16. Hic Aeschylus primo agrestes deos, ut proprios in hac re, Apollinem et Panem, tum iracundius assurgens, quippe iam quo tendat similitudo illa in animo habens, supremum deorum Iovem nominat. Mire abutitur doctrina sua Müllerus in Doriens. vol. 1. p. 295. Iovem ut regnatorem mundi, Pana ut concitatorem insaniae, Apollinem ut deum punitorem nominari censens.
55
57.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-34
τῶνδε μετοίκων Libri
τῶνδε μετοίκων
. Nulla in Rob. interpunctio. In Ald. post
οἰωνόθροον
, tum post
ὀξυβόαν
et post
ὑστερόποινον
interpunctum. A Turnebo virgula post
μετοίκων
posita, ut iungerentur
οἰωνόθροον γόον ὀξυβόαν τῶνδε μετοίκων
. Ita construxisse videtur scholiastes Sophoclis ad Oed. Col. 934.
μετοίκους δὲ καλοῦμεν τοὺς ἀπὸ ἑτέρας χώρας οἰκοῦντας πρὸς τοὺς μετοικισθέντας ποθέν· τοῦτο δὲ ἔνοικον. κέχρηται δὲ καὶ Αἰσχύλος ἐπὶ τῶν οἰωνῶν ἐν Ἀγαμέμνονι λέγων οὕτω, τῶνδε μετοίκων, ἀντὶ τοῦ ἐνοίκων· μετοίκους γὰρ εἶπε τῶν ὑψηλῶν τόπων τοὺς οἰωνοὺς κἀκεῖσε ἀντὶ τῶν ἐνοίκων
. Sic haec ex codice edidit Elmsleius. Eadem fere Suidas habet. Aliter paullo scholiorum editio Romana, aliter rursum Brunckiana, non tamen ut emendatus sit locus. Si
τῶνδε μετοίκων
iungitur cum superioribus, luctus ob amotos pullos est intelligendus. At ita
τῶνδε
inutile est, quoniam aut
τῶν μετοίκων
aut
μετοίκων
ponendum erat. Pauwium, qui verba illa ad sequentia referri iussit, secuti sunt recentiores editores. Scholiastes quo rettulerit, non liquet, qui scribat
ὑπὲρ τῶν μετοικισθέντων νεοσσῶν
. Παραβᾶσιν, quod non potest de raptoribus pullorum anguibus dictum esse, aperte refertur ad Troianos, qui Helenam rapuerint violato iure hospitii. Eodem modo ad hanc rem, non ad pullos, respexit poeta, quum paullo ante Iovem commemoravit. Itaque etiam
μετοίκων
de Helena dictum est, ut omnino ineptum sit
τῶνδε
. Scripsi
τῶν δὲ μετοίκων
, ut ad
ὕπατος δ' ἀΐων
intelligeretur verbum substantivum. Dubitari autem potest, an post
ὀξυβόαν
exciderit hemistichium, hac sententia,
μέγα θυμοῦται
. Idque confirmatur fortasse eo quod in codice M. ceterisque antiquis libris versus ita distincti sunt,
γόον ὀξυβόαν | τῶνδε μετοίκων ὑστέροποινον
.
57
59.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-35
παραβᾶσιν
παρὰ βᾶσιν
G. Ald.
Ἐρινύν
ἐρινὺν
M. Bess. G. Ald. Rob.
ἐριννὺν
Flor. Farn. Turn.
59
60.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-36
63.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-37
γυιοβαρῆ
γυιοβαρῆ
Turn. Virgulam quidam recentiorum editorum post
γυιοβαρῆ
posuerunt. Magis conveniunt poeticae dictioni
παλαίσματα γόνατος
, quam genitivi absoluti.
63
64.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-38
ἐρειδομένου
ἐριδομένου
Bess. G. Ald. Rob. Turn.
ἐρειδομένου
M.
ἐρειδομένου
Farn. et
δ
ad
δ
supra scripto Flor. In Farn. glossa
πίπτοντος
.
64
65.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-39
ἐν προτελείοις
ἐμπροτελείοις
G.
ἐν πρωτελείοις
Flor.
65
66.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-40
Δαναοῖσιν
Δαναοῖσι
M. Marc. G. Flor. Farn. Ald. Rob.
Δαναοῖσι
Bess. Turn. Quam egregie hoc verbo, non iis quae sequuntur,
Τρωσί θ' ὁμοίως
, poeta systema concluserit ostendi in Elem. doctr. metr. p. 379.
66
69-71.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-41
οὔθ᾽ ὑποκλαίων οὔθ᾽ ὑπολείβων ἀπύρων ἱερῶν ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει Omnes in initio quoque
οὔθ'
. Non placet asyndeton. Quare, nisi forte aliquid excidit, malim
οὐδ'
. Legitur autem vulgo
οὐδ᾽ ὑποκλαίων οὔθ᾽ ὑπολείβων οὔτε δακρύων ἀπύρων ἱερῶν ὀργὰς ἀτενεῖς παραθέλξει
. Habent
ὑποκλαίων
M. Marc. Bess. Flor. Farn. Rob.
ὑποκλέων
G.
ὑποκλίων
Ald.
ὑποκλείων
Turn. Pauwii coniecturam,
ὑποκλάσας
, ne quis probet, meminerit id non significare in genua procumbentem: v. Ruhnk. Ep. crit. p. 243 (276). Casaubonus scribendum putabat
ὑποκαίων
. Delenda potius sunt haec verba,
οὔτε δακρύων
, in quibus Aldinae error
δακεύων
fecit ut Turnebus ederet
δοκεύων
. Potest quidem
δακρύων
de fletu,
ὑποκλαίων
de lamentis accipi: sed coniungenda potius, quam interposito quod diversi generis est
οὔθ᾽ ὑπολείβων
separanda erant. Nihil est illud
οὔτε δακρύων
nisi interpretatio adscripta aut ad
οὔθ᾽ ὑποκλαίων
, aut fortasse ad
οὔθ᾽ ὑπολείβων
. Hesychius
λείβειν, σπένδειν. Διὶ λείβειν αἴθοπα οἶνον. καὶ δακρύειν, ὅ ἐστι τοῖς δακρύοις ῥέειν. δάκρυα λείβων καὶ στάζων
. Delendum esse
οὔτε δακρύων
vidit etiam Paleyus, sed ut falsa admisceret. In sequentibus verbis decepit interpretes scholiasta,
ἀπύρων ἱερῶν
de Parcis Furiisque dici putans. Eum refutare non ausus Spanhemius ad Callimachi Lav. Pall. v. 107. aliorum testimoniis scriptorum vindicare ignem illis sacris satis habuit. Quae Pindarus Ol. VII. 88. proprie
ἄπυρα ἱερά
dixit, apud Aeschylum metaphorice dicta sunt, ut sacra igne carentia ea intelligantur, quae irrita sunt impieque facta. Hesychius
ἀπύρου, ἀθύτου. ἀπύρου, ἀθύτου. Σοφοκλῆς Μυσοῖς
. Ita apud Aeschinem contra Ctesiph. §. 131. 152.
ἀθύτων καὶ ἀκαλλιερήτων τῶν ἱερῶν
, ubi ad priorem locum videndus est Taylorus. Respicit autem chorus immolationem Iphigeniae, quam v. 140. similiter
θυσίαν ἄδαιτον
vocat. Participia cum scholiasta ad omissum
τις
referenda sunt, de qua constructione dixi ad Hecubae v. 485. Sed cogitat chorus de Agamemnone.
72.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-42
ἀτίτᾳ
ἀτίται
Μ.
ἀτίτῃ
G.
ἀτιταὶ
Farn.
ἀτίτᾳ
Flor. Ald. Turn.
ἀτίτα
Marc. Rob. Vict.
ἀτιταία
Bess. Non temere damnandus est nominativus
ἀτίται
, etsi terminatio illa
ης
pro
ος
, de qua dixerunt Valckenarius ad Phoen. v. 120. Lobeckius ad Phryn. p. 639. et ad Ai. v. 604. quum est in vocibus a verbis factis, raro passivam significationem habet. Sed dictum ita est
ἀτίτας
Eum. v. 254. V. Lob. ad Αi. v. 241. Paralip. p. 428. Hesychius
ἀτίτην, ἀτιμώρητον, ἄπορον, ἄτιμον, τὸν μὴ ἔχοντα ἀποτῖσαι
. Praestare tamen videtur
ἀτίτα
. Homerum ego Il. XIV. 484.
δηρὸν ἔῃ ἄτιτος
posuisse credo cum Clarkio et Heynio, non
δηρὸν ἄτιτος ἔῃ
, quod in libris est.
Πολύτιτον ἐόντα
tamen in oraculo est apud Herod. V. 92. et inde apud Eusebium Praep. euang. V. 29. quod poterat
πολύτιμον
dici.
72
75.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-43
ἰσόπαιδα
ἰσόπεδα
Flor. Rob.
75
76.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-44
ὅ τε Librorum scripturam
ὅτε
emendavit Auratus.
νεαρὸς
νοερὸς
Bess.
76
77.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-45
ἀνάσσων Libri
ἀνάσσων
, non aptum infirmae medullae verbum. Correxi in priore Aristophanis Nubium editione ad v. 994.
77
78.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-46
οὐκ ἔνι χώρᾳ
οὐκ ἔνι χώραι
Μ.
οὐκ ἔνι χώρᾳ
Farn. Vict.
οὐκ ἐνιχώρᾳ
Rob.
οὐκένι χώρᾳ
G.
οὐκένι χώρα
Ald.
οὐκ ἔνι χώρα
Turn.
οὐκ ἐνὶ χώρᾳ
Bess. Frustra
οὐκ ἔνι χώρα
quum ab aliis, tum a Wakefieldio Silv. crit. II. p. 44. tentatum est. De formula
ἐν χώρᾳ, κατὰ χώραν
, quae usurpatur de iis quae firma suo loco stant sive, ut Horatii verbis utar, certa sede manent, videndi Valckenarius ad Herod. IV. 135. ad Theocr. Adon. p. 365. Ernestius ad Callim. h. D. v. 192. Boissonadus ad Eunap. p. 306. Αpud Callimachum est
πλαζομένη πελάγεσσι, πόδες δέ οἱ οὐκ ἐνὶ χώρᾳ
. Similiter Pindarus Pyth. IV. 485.
ῥᾴδιον μὲν γὰρ πόλιν σεῖσαι καὶ ἀφαυροτέροις, ἀλλ᾽ ἐπὶ χώρας αὖτις ἕσσαι δυςπαλὲs δὴ γίγνεται
. Verum id non satis aptum hoc loco videtur, praesertim si
ν
scribitur. Id recte se haberet, si ullo pacto admitti posset scholiastae explicatio
τῷ τόπῳ ἐκείνῳ
. Nam
ἐνί
si legitur, omnis vis in hoc verbo est. Eatenus recte Boissonadus cum cod. Bess.
οὐκ ἐνὶ χώρᾳ
. Sed id vix potest aliter defendi, quam ut tota formula ex epicis petita dicatur. Nam in Attico scriptore requirimus potius
οὐκ ἐν χώρᾳ
, neque tragici
ἐνί
alibi quam in melicis admisisse videntur. Equidem
χώρᾳ
intellexerim de loco et numero in quo quid habetur, ut apud Theognidem v. 151.
ὕβριν, Κύρνε, θεὸς πρῶτον κακὸν ὤπασεν ἀνδρί, οὗ μέλλει χώρην μηδεμίαν θέμεναι.
et v. 821.
οἳ δ᾽ ἀπογηράσκοντας ἀτιμάζουσι τοκῆας, τούτων τοι χώρη, Κύρν', ὀλίγη τελέθει.
Dicit igitur chorus non inest, non censetur in loco aliquo et numero.
78
79.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-47
τό θ᾽ ὑπεργήρων φυλλάδος
τίθιπεργήρως
M. G. (sic M. G.)
τίθι περ γήρως
Marc. Ald.
τίθι περ γήρυς
Rob.
τόθι περγήρως
Bess.
τόθιπερ γήρως
Flor.
τόθη περ γήρως
Turn.
τόθ' ὑπεργήρων
Farn.
τόθ' ὑπέργηρων
Vict. De accentu v. Göttlingium p. 288. Tum
φυγάδος
G.
φυλάδος
Ald.
79
80.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-48
τρίποδας
τρίποδος
Flor. Farn.
80
81.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-49
δ᾽ omittit Bess.
ἀρείων
ἀρείων
Ald. Ad
γέρων
, quod in
ὑπεργήρων
inest, referendum esse
ἀρείων
Blomfieldius intellexit.
81
82.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-50
ἡμερόφαντον
ἡμερόφατον
M. Bess. G. Ald. Rob. Emendatam scripturam
ἡμερόφαντον
habent Farn. Turn. Vict.
82
83.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-51
Τυνδάρεω Egressam interea dum locutus erat coryphaeus ex regiis aedibus Clytemnestram compellat, quae in scena sacris faciendis occupatur. Pro
Τυνδάρεω
nescio an scribendum sit
Τυνδαρίου
. V. ad Eur. Iph. Aul. v. 596.
83
87.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-52
πειθοῖ
πυθοῖ
Flor.
πειθοῖ
Farn. cum reliquis. Quod Blomfieldius scribendum coniecit,
πευθοῖ
, Scaliger primus coniecerat, probabile illud, sed ut non necesse sit
πειθοῖ
mutare.
θυοσκεῖς Turn.
θυοσκεῖς
, probatum Aurato, Vossio, Bentleio, Stanleio, Blomfieldio. In Farn. in quo
θυοσκινεῖς
, ut in ceteris libris, scriptum est, adscripta haec glossa est,
θύματα κινεῖς, πέμπεις
. Ibidem scholion
εὕρηται καὶ θυοσκοεῖς, ὡς ἀπὸ τοῦ θυοσκόος, ὁ διὰ θυσιῶν τὸ μέλλον κοῶν ἤτοι νοῶν. θύος γὰρ τὸ θύμα
. Hesychius
θυοσκεῖν, ἱεροῖς παρέχεσθαι, ἢ θεοῖς
, quod recte emendatur
ἱερὰ παρέχεσθαι τοῖς θεοῖς
. Eustathio assentitur Blomfieldius, p. 1626, 47. et 1905, 22.
θυοσκόος
a
κέω
pro
καίω
derivanti, licet posteriore loco, ut p. 1346, 36. 1601, 3. etiam alteram rationem, qua a
κοεῖν
dici voluerunt, sicut Etym. M. p. 457, 42. et Orion p. 73, 16. 102, 21. afferat. V. etiam schol. ad Il. XXIV. 221. Si recte se habet
θυοσκεῖν
, eadem haec analogia est quae in
βοηθεῖν, βοηθόος
. Sed si
θυοσκόος
non est a
θυοσκοέω
factum (ignorare autem videntur hoc verbum grammatici, qui
κοεῖν
pro fonte ponant), verbum esse debebit
θυοσκοεῖν
, ut recte scriptum sit in scholio codicis Farn.
θυοσκοεῖς
. Quis autem contendat non Hesychium quoque
θυοσκοεῖν
potius quam
θυοσκεῖν
scripsisse? Quamquam non probo Boissonadum, qui exhibuit quod Lobeckio ad Phryn. p. 523. in Aeschyli versu placebat,
θυοσκοεῖ
. Id saltem
θυοσκοιεῖς
scribendum erat. Pro
θυοσκόος
etiam
θνησκόος
ab Hesychio adnotatum est, quae nominis forma restituenda est Eustathio p. 1601, 3. Accedunt ad haec alia huius verbi vestigia apud Hesychium:
κοίης, ἱερεὺς Καβείρων ὁ καθαίρων φονέα· οἳ δέ, κόης
. Item
κοιᾶται, ἱερᾶται
, et
κοιώσατο, ἀφιερώσατο, καθιερώσατο
. Quae quum ita sint, non ausus ego quidem sum tam dubia fide nisum
θυοσκεῖς
admittere, sed servandum duxi quod libri habent
θυοσκινεῖς
, etsi ne hoc quidem verbum aliunde innotuit. Videtur sic etiam Porsonus sensisse, qui nullam suspicionis notam apposuerit.
Θυοσκεῖς
si scripsit Aeschylus, decem habemus systemata, caditque Lindneri observatio, quam suam fecit 0. Müllerus, ternario numero procedere anapaestorum systemata. De eo invento dixi in Opusc. VI. p. 142.
87
90.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-53
NA Hunc versum editores nonnulli, in iisque Porsonus, Heathio suasore eiiciendum censuerunt. Non est cur damnetur. Omnium, inquit, in aris deorum ardet flamma, qui urbem regunt, superum, inferum, quique in caelo degunt, quique hominum negotiis adsunt. Praeterea ne idem quidem si significaretur hoc versu quod praecedente, reprehendi posset. Sic Sophocles Ant. v. 851.
οὔτε βροτοῖσιν οὔτ᾽ ἐν νεκροῖσιν μέτοικος, οὐ ζῶσιν, οὐ θανοῦσιν
. Quin ipse Aeschylus tuetur hunc versum, quum in Sept. ad Th. v. 254. dicat
χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς, πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις
. Quos ibi dicit
πολισσούχους
, eos hic
ἀστυνόμους
, quo modo
ἀστυνόμους ὀργάς
Sophocles Ant. v. 355.
90
91.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-54
δώροισι
δώροις
M. Marc. Bess. G. Flor. Ald. Rob.
δώροισι
Farn. Turn. Vict. Schol. Aristophanis ad Equitum v. 1317.
ἔθος ἦν τοῖς ἐν ἀγυιαῖς ἱσταμένοις θεοῖς ἐπὶ ταῖς ἐρχομέναις ἀγγελίαις θύειν, ὡς ἂν εἰ ἀγαθαὶ εἶεν, ἐπινεύσαιεν ταύταις, εἰ δὲ τοὐναντίον, ἀποτρέψαιεν
.
91
94.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-55
χρίματος
χρήματος
M. Marc. Rob.
χρήματος
Bess. G. Ald.
χρίσματος
Flor. Farn. Turn. Antiquior et poetis usitata forma
χρίμα
est.
94
97.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-56
τούτων
τοῦτον
Marc. Rob.
λέξασ᾽ M. Flor. Bess. Farn. Rob.
λέξας
G.
λέξαι
Ald. Turn.
ὅ τι καὶ δυνατὸν
ὅτι καὶ δυνατὸν
M. Bess. Farn. Ald. Rob.
ὅ τι καὶ δυνατὸν
Flor. Vict. Solus Turn.
ὅτι καὶ σοὶ δυνατὸν
, deceptus errore Aldinae
σοί
. Frustra haesitatum est in constructione. Monui iam in priore Nubium editione ad v. 180. et ad Vigerum n. 219. copulam participio, quasi id verbum rectum esset, esse subiectam, ut apud Homerum Il. ΧΧΙ. 247.
ὣς φαμένη, καὶ κερδοσύνῃ ἡγήσατ' Ἀθήνη
, ubi unus scholiastarum
ἢ περισσὸς ὁ καί, ἢ τὸ φαμένη ἀντὶ τοῦ ἔφη
. Sed quod addit,
ἢ πρὸς τῷ ταῦτα εἰρηκέναι καὶ δολίως ἡγήσατο
, ab Homerica dicendi consuetudine abhorret. Id non reputavit Doederlinus, qui in Lectionum Homericarum specimine II. p. 9. seqq. exempla, quae hoc genus constructionis habent, parum feliciter removere conatus est. Hesiodi quidem illud in Theog. v. 56.
ὃ δ᾽ ἀσφαλέως ἀγορεύων, αἶψά τε καὶ μέγα νεῖκος ἐπισταμένως κατέπαυσεν
, non est hoc modo dictum, sed
τέ
eam habet potestatem, ut plerumque fieri solita notet.
97
98.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-57
αἰνεῖν
εἰπεῖν
Victorius ex Flor. Farn. Canterus ceterorum librorum scripturam
αἰνεῖν
restituit, cuius explicatio est
εἰπεῖν
. Ancipitis enim significatus est
αἰνεῖν
, ut Latinum praedicare. Vt hic, ita Choeph. v. 187.
98
100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-58
ἣ νῦν ποτὲ μὲν
ἣ νῦν τοτὲ μὲν
M. Flor. Bess. Rob. Turn. In M. glossa
ἔσθ' ὅτε μὲν
adscripta est.
ἣ νυν
(cum gl.
δὴ
)
τοτὲ
(cum gl.
ποτὲ
)
μὲν
Farn.
ἣ νῦν ἔσθ' ὅτε μὲν
, verbis
ὅτε μὲν
punctis deletis et supra scripto
τότε μὲν
, G.
ἣ νῦν εὖτ' ὅτε
, omisso
μὲν
, Ald.
100
101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-59
ἀγανὰ φαίνουσ'
ἀγανὰ φαίνεις
M. G. Turn.
ἄγαν ἀφαίνεις
Ald.
ἀγανὰ φαίνει
Bess.
ἀγανὰ φανεῖσ'
Rob.
ἀγανὰ φαίνουσ'
Flor. Farn. Vict. Butleri elegantem coniecturam
σαίνουσ'
in textum recepit Blomfieldius. Sed recte se habere videtur
φαίνουσ'
, etsi Porsono quoque suspectum erat, non illud quidem cum Wunderlichio et Wellauero omissione participii, sed propria vi verbi defendendum. Est enim
φαίνειν
lucere, et hinc demum activa collustrandi declarandique potestas deducta. Euripides El. v. 1233. de Dioscuris
ἀλλ᾽ οἵδε δόμων ὑπὲρ ἀκροτάτων φαίνουσί τινες δαίμονες ἢ θεῶν τῶν οὐρανίων
. Quod recte interpretatus est Seidlerus. Vt ex
φαείνω
factum est
φαίνω
, sic
φαίνω
ex Homerico
φαείνω
.
101
102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-60
ἄπληστον
ἄπλητον
M. G. Ald. Rob. Veram scripturam ceteri habent.
102
103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-61
τῆς θυμοβόρου φρενολύπης
τὴν θυμοφθόρον λύπης φρένα
M. Bess. G. Ald. Rob.
τὴν θυμοβόρον λυποφρένα
Farn.
τὴν θυμοβόρον λύπης φρένα
Vict. ex Flor.
τὴν θυμοβόρον φρένα λύπην
ex coniectura Turn. Porsonus ex Pauwii coniectura
τὴν θυμοβόρον φρενὶ λύπην
. Languet haec appositio. Quam nonneminis coniecturam in Annalibus Heidelbergensibus memoratam dicit Blomfieldius,
τῆς θυμοβόρου φρενολύπης
, mea est, non illa quidem a genere dicendi Aeschyleo aliena et, ut mihi videtur, aliis coniecturis melior. Requiritur enim genitivus ad
ἄπληστον
. Et sane cogitatio insatiabilis est sollicitudinis de capta urbe et salute Agamemnonis.
103
103.note.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-62
Non respondet choro Clytaemnestra. Scilicet quum ante aedes regias in scena complures arae cerni videantur, in quibus ignis vel accensus erat vel iam accendebatur, egressa ex aedibus regina, ut mos est, cum duabus ancillis, ad eas aras deinceps accedit, tus et suffimenta in ignes iniiciens. Deinde videtur spectatoribus a dextra abire, ut in urbe sacra factura; tum redire finito chori carmine. Postquam igitur chorus parodum et coniunctum cum ea stasimon cecinit, propius ad orchestram accedente Clytaemnestra, unde v. 241.
τόδ᾽ ἄγχιστον Ἀπίας γαίας ἕρκος
vocatur, iterum eam compellat, spectareque ad illud quod antea non responderat videntur haec verba v. 248.
οὐδὲ σιγώσῃ φθόνος
. Parodum autem quum chorus canere incipit, aliquid nuntii acceptum esse ex accensis ignibus coniiciens, adhuc se de reditu sperare significat. Ceterum parodus haec chori similiter composita est ut illa quae est in Persis, ut anapaestos sequantur stropha, antistropha, epodus, tum autem carmen quod iusti chorici carminis formam habeat a totoque choro cani videatur, praegressum autem carmen epodicum inter partes quasdam chori sit distributum. Quomodo ea distributio facta sit, certo dici non potest. Illud patet, non esse de hemichoriis cogitandum, quae strophas cecinerint, epodum deinde universo choro canente. Id enim fieri non patiebatur Calchantis oratio, coepta in antistropha, finita autem in epodo. Multo credibilius est hanc trium partium distinctionem ad tres στοίχους pertinuisse. Atque haud scio an pauci, ac fortasse non plures quam cuiusque στοίχου medius, simul cecinerint stropham, antistropham, epodum; versum autem intercalarem,
αἴλινον αἴλινον εἰπέ, τὸ δ᾽ εὖ νικάτω
, in stropha totus secundus στοῖχος, in antistropha totus tertius, in epodo vel totus primus vel omnes tres στοῖχοι cecinerint. Certe si aequalitatis studium respicimus, quod tam magnum apud tragicos invenitur, consentaneum est ordines sic fuisse dispositos, Quae O. Müllerus in Eumenidibus p. 196. de parodo excogitavit, ab ipso conficta sunt, nec sane perite.
104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-63
ὅδιον κράτος αἴσιον Attulit hunc versum Aristophanes in Ranis v. 1308. (1276.) ubi vulgo
ὅσιον κράτος αἴσιον
legitur. Ravennatis libri scripturam
ὃς διον
patet ex
ὅσιον
et
ὅδιον
in unum coniunctis esse conflatam. Scholiastae ad Aristophanis locum verba,
ἐν τοῖς πλείστοις αἴσιον, Ἀσκληπιάδης τὸ ὅσιον
, rectene emendaverit, quem Brunckius probat, Pauwius,
ἐν τοῖς πλείστοις ὅδιον, Ἀσκληπιάδης δὲ ὅσιον
, an contrarium ille rettulerit, dubitari potest. Si ita iudicavit Asclepiades, fecit id eo, quod
ὅδιον
idem esse atque
αἴσιον
existimavit. Nam Hesychius
ὅδιος οἰωνός, αἴσιος
. Hic quidem ego Aeschylum non hoc, sed proprio significatu
ὅδιον κράτος
dixisse puto vim viatricem, quo indicaret profectionem instituentes. Nam etiam
ὅδιος οἰωνός
non quaevis fausta avis est, sed quae iter facturo fausta pronuntiat. Vnus apud Brunckium Aristophanis codex
λέγειν
pro
θροεῖν
.
104
105.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-64
ἐκτελέων Libri omnes
ἐκτελέων
, nisi quod Rob. divisim
ἐκ τελέων
. Afferuntur haec,
αἴσιον ἀνδρῶν ἐκτελέων
, in scholio ad Aristoph. Ran. v. 1295. Certatim viri docti
ἐντελέων
emendarunt, Auratus, Scaliger, Casaubonus, alii. Nam
ἐντελεῖς
grammatici interpretantur per
οἱ ἄρχοντες
. Librorum scripturam qui defendere volet, divisim scribere debebit
ἐκ τελέων
, ut
κράτος ἐξ ἀνδρῶν τελέων
dicatur imperium quo a supremis ducibus imperata est expeditio. Sic Agamemno
ἀνὴρ τέλειος
dicitur v. 939. et
κράτος
, licet alio significatu,
ἔκ τινος
v. 1438.
κράτος ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶν
. Sed multo praestabilius est
ἐντελέων
.
καταπνείει Αld.
καταπνέ ει
, erasa post e una littera, M.
καταπνέει
Rob. Turn.
καταπναίει
G.
καταπνεύει
Bess. Flor. Farn. In Farn. ad
καταπνεύει
adscriptum
διὰ τὸ μέτρον
.
105
106-107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-65
μολπάν, ἀλκᾷ σύμφυτος αἰών
μολπάν
etiam M. Deinde omnes libri
ἀλκὰν σύμφυτος αἰών
. Scholiastes
ὁ γὰρ σύμφυτός μοι αἰών, ὃ ἐστι τὸ γῆρας, διὰ τὴν εἰς θεοὺς πειθὼ μολπήν μοι καὶ ἀλκὴν καταπνεῖ. ὅ ἐστιν, εἰ καὶ γέρων εἰμί, ὅμως μέλψω τὰ γεγονότα· πέποιθα γὰρ ὅτι εἰς πέρας αὐτὰ ἄξουσιν οἱ θεοί.
Patet haec neque cum verbis poetae congruere, nec, si congruerent, aptam sententiam praebere. Non minus inepta sunt quae recentiores, vel ut similem sententiam extunderent interpretando, vel temere coniectando attulerunt. Quid dici oporteat, res ipsa monstrat. Nam chorus quum dicit adhuc mihi fiducia cantum inspirat, quo augurio suscepta sit expeditio, quid aliud indicat quam adhuc se confidere ratum fore augurium? Cur autem adhuc? Nempe quia destinatum tempus nondum est exactum. Ex quo manifestum est ad
πειθώ
per appositionem adiectum fuisse id quo niteretur ea fiducia. Quare scripsi
ἀλκᾷ σύμφυτος αἰών
. Saepe
ἀλκή
pugnam et bellum significat, ut in Sept. ad Th. v. 855. Bello autem
σύμφυτος αἰών
tempus est coniunctum cum eo, satis usitato genere dicendi. Sophocles Oed. C. v. 7.
στέργειν γὰρ αἱ πάθαι με χὦ χρόνος ξυνὼν μακρὸς διδάσκει.
Oed. R. v. 1082.
οἱ δὲ συγγενεῖς μῆνές με μικρὸν καὶ μέγαν διώρισαν.
Ita Euripidi Herc. fur. v. 1293.
συγγενῶς δύστηνος ὤν
dicitur qui per omnem vitam infelix fuit. Saepe autem
σύμμετρος
eodem modo dicitur, ut in Choeph. v. 602. et in Oed. R. v. 1113. vel
συμμετρούμενος
, ut ibidem v. 73. 963. Aliter paullo, sed tamen non plane dissimiliter persona indutus
Αἰών
apud Nonnum VII. 9.
καὶ Διὶ παμμεδέοντι δυηπαθέων γένος ἀνδρῶν ἄμμορον εὐφροσύνης ἐπεδείκνυε σύντροφος Αἰών.
Insolentius autem Aeschylus
αἰῶνα
, aetatem, de spatio temporis dixit. Sic tamen etiam Apollonius IV. 1216.
ἀλλὰ τὰ μὲν στείχοντος ἄδην αἰῶνος ἐτύχθη
.
108.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-66
ἥβας Hunc quoque versum habet Aristophanes Ran. v.1317. (1284.) apud quem vulgo ut in Aeschyli libris
ἥβαν
legitur, sed codices Rav. Ven. aliique veram lectionem
ἥβας
conservarunt. Scholiastes ibi
δίθρονον δὲ κράτος, αὐτόν τε καὶ τὸν Μενέλαον. ἀκμὴν δὲ τὴν νεότητα. ἔστι δὲ ἀναπόδοτον.
Scilicet
ἥβαν
erant
ἀκμήν
interpretati, ex quo in nonnullis Aristophanis codicibus ad
ἥβας
adscriptum est
ἀκμῆς, ἰσχύος
.
108
109.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-67
ξύμφρονα M. G. et edd.
σύμφρονα
Bess. Flor. Farn.
ταγάν
τὰν γᾶν
M. G. Ald. Rob.
ταγαν
Turn.
ταγάν
, cum glossa
τὴν ὁμόφρονα τάξιν
, Farn.
ταγάν
Flor. Bess. Vict. Blomfieldius, quod
ταγή
prima brevi est, scripsit
ταγόν
. Adiungenda est altera caussa, non illa levior, quod sententia duces nominari postulat. At non erat scribendum
ταγόν
, sed accentu tantum mutato
τάγαν
. Hac uti forma maluit poeta non solum quod magis poetica esset, sed etiam quod longa vocalis aptius responderet antistrophico
πύργων
.
109
110-111.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-68
πέμπει ξὺν δορὶ πράκτορι ποινᾶς θοῦριος ὄρνις
σὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις
affert Aristophanes Ran. v.1321. (1289.) qui visus est viris doctis veram servasse scripturam. Aeschyli libri
πέμπει σὺν δορὶ δίκας πράκτορι θούριος ὄρνις
, hac tantum differentia quod
πέμπει σὺν
habent M. G. Ald. Turn.
πέμπει ξὺν
Bess. Farn. Flor.
πέμπῃ σὺν
Rob.
πέμπῃ ξὺν
Vict. et deinde
πλάκτορα
Ald. Scholiastes Aristophanis
τὸ δὲ ξὺν δορὶ καὶ χειρὶ πράκτορι ἐξ Ἀγαμέμνονος, ἐκ τῆς συνεπείας τοῦ κύριός εἰμι θροεῖν
. Aristophanes ista vel minus fida memoria citavit vel pro suo arbitrio paullum mutavit. Aeschylum aliud scripsisse et libri arguunt et ostendit metrum versus antistrophici. Id fuit
ξὺν δορὶ πράκτορι ποινᾶς
.
112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-69
νεῶν Ald. Turn.
ἀργᾶς
ἀργίας
M. Bess. Flor. Farn. Rob. Turn.
ἀργείας
G. Ald. Simili errore Suidas
ἀργείης, ὁ λευκός
. Scribendum erat
ἀργήεις
, et apud Aeschylum
ἀργᾶς
, quod Blomfieldius quoque et Heindorfius apud Buttmannum in Gramm. Gr. I. p. 172. viderunt. Pindarus Ol. XIII. 99.
ταῦρον ἀργᾶντα
. V. ad Eur. Hel. v. 1322. Hanc aquilam, quae
πύγαργος
sive
νεβροφόνος
vocatur, magnitudine primam, quae autem
μέλας
sive
μελανάετος
et
λαγωφόνος
dicitur tertiam magnitudine, sed validissimam esse scribit Aristoteles Hist. An. IX. 32.
112
113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-70
φανέντες
οἱ φανέντες
Flor.
χερὸς
χειρὸς
Bess.
δοριπάλτου
δορυπάλτου
Μ. G. Bess. Flor. Farn. Rob.
δορυπάλκτου
G.
δορυπάλκτον
Ald.
δοριπάλτου
Turn. Vict.
113
114.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-71
παμπρέπτοις ἐν ἕδραισιν
παμπρέπτοις
scribendum esse Abreschius vidit, et sic
παμπρέπτοις ἐν ἕδραισι
Bess.
παμπρέποις ἐν ἕδραισιν
M. Ald. et ultima littera omissa Turn. Vict.
παμπρέποις ἐνέδραισιν
G. Rob.
παμπρέποισιν ἕδραις
Flor.
παμπρέπεσιν ἕδραις
, cum glossa
εὐπρεπέσιν. ἡ εὐθεῖα ἡ παμπρέπτης
, Farn. Errant qui Stanleio duce has
παμπρεπεῖς ἕδρας
de palatio Agamemnonis intelligunt. Caeli fausta portendens regio est quam dicit chorus. Euripides Herc. fur. v. 596.
ὄρνιν δὲ ἰδών τιν' οὐκ ἐν αἰσίοις ἕδραις
. Plura vide apud Spanhemium ad Callim. Lav. Pall. v. 124. Quod Aeschylus, similiter dixit Ennius apud Ciceronem de div. I. 48.
cedunt de caelo ter quattuor corpora sancta avium, praepetibus sese pulcrisque locis dant
.
114
115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-72
βοσκόμενοι
βοσκομένην
Farn.
ἐρικύμονα φέρματι
ἐρικύματα φέρματι
Μ. (sic M. non φέρματα) G. Rob.
ἐρ' ἱκύματα φέρματι
Ald.
ἐρικύματα φέρματα
Turn.
ἐρικύμονα φέρματι
Bess.
ἐρικύμονα φέρβοντο
Victorius ex Flor. Farn. In Farn. adscripta glossa
ἤσθιον
. Elegans est Seidleri coniectura
ἐρικυμάδα
, hausta ex eo quod Hesychius adnotavit
κυμάδας, ἐγκύους
. Sed non ausim reiicere
ἐρικύμονα
, quum facile propter sequens
φέρματι
corrumpi potuerit. Et scholiastes
πολυκύμονα
adscripsit.
115
116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-73
NA Ad
βλαβέντα
intelligendum est
λαγωόν
. Non dicit autem
λοισθίων δρόμων
de postremo ante partum cursu, sed ut significetur quum iam in eo esset ut effugeret lepus impetum aquilarum. Refertur enim augurium ad captam post diuturnum bellum Troiam, sperantibus Troianis non simulato reditu vela dedisse Graecos. Aquila leporem lacerans, itemque serpens passerum nido inhians, conspicitur in anaglypho cuius picturam Böttigerus primo volumini Amaltheae praefixit, quem vide ibi p. 48.
116
117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-74
αἴλινον αἴλινον
αἴλινον
semel Flor.
τὸ δ᾽ εὖ νικάτω
τὸ δ᾽ εὖ νικάτω
Farn. Vict.
τόδ' εὖ νικάτω
Μ. Rob. Τurn.
τόδ᾽ εὐνικάτω
G. Ald. Infra v. 334.
τὸ δ᾽ εὖ κρατοίη
. Comparari potest hoc Demosthenis in fine Philippicae I.
νικῴη δ᾽ ὅ τι πᾶσιν ὑμῖν μέλλει συνοίσειν
.
117
118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-75
δύο
δύω
G. Ald. Rob.
λήμασι
λήμμασι
Flor. Farn.
δισσοὺς Omnes
δισσούς
. Auratus et Canterus coniecerunt
δισσοῖς
, quod Blomfieldius recepit.
Δισσούς
si verum est, non geminos, ut verterant, sed diversos significare dixi ad Soph. El. v. 635. Videri autem potest Aeschylus diversitatem eam ducum intellexisse, qua Plato in Convivio p. 174. C. ex Homero Agamemnonem
διαφερόντως ἀγαθόν
, Menelaum autem
μαλθακὸν αἰχμητὴν
dixit. Non male, opinor, coniiciat quis
δύο λήματα, δισσοὺς Ἀτρείδας
. Saepius enim
λῆμα
de ipsa persona dicitur. Pindarus Pyth. III. 42.
ἔσχε τοιαύταν μεγάλαν ἀάταν καλλιπέπλου λῆμα Κορωνίδος
. Sophocles El. v. 1426.
μηκέτ' ἐκφοβοῦ μητρῷον ὡς σε λῆμ᾽ ἀτιμάσει ποτέ
. Οed. Col. v. 960.
ὦ λῆμ' ἀναιδές, τοῦ καθυβρίζειν δοκεῖς;
Euripides Iph. Aul. v. 1422.
ὦ λῆμ' ἄριστον, οὐκ ἔχω πρὸς τοῦτ᾽ ἔτι λέγειν, ἐπεί σοι τάδε δοκεῖ
. Elegans est Lobeckii ad Ai. v. 151. p. 139. coniectura
δύο λήμασι πιστούς
, ut est in Persis v. 56.
τοξουλκῷ λήματι πιστούς
, et in Simonidis epigr. 38.
εὐτόλμῳ ψυχᾶς λήματι πειθόμενοι
, quod Thucydides II. 39. dixit
πιστεύοντες τῷ ἀφ' ἑαυτῶν εὐψύχῳ
.
118
119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-76
Ἀτρείδας Blomfieldius Monkio auctore. Recte fortasse.
λαγοδαίτας Victorius ex Flor. Farn.
λογοδαίτας
M. G. Bess. Ald. Rob. Turn.
119
120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-77
ἀρχάς M. G. Bess. Ald. Rob. Turn. quod recte restituit Blomfieldius.
ἀρχούς
Victorius ex Flor. Farn.
120
121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-78
τεράζων
δ᾽ οὖν
pro
δ'
Flor. Pro
τεράζων
scripsi
τεράζων
. V. Etym. M. p. 737, 11.
121
122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-79
ἀγρεῖ Libri omnes
ἀγρεῖ
. In Farn. glossa est
ἀγρεύσει, πορθήσει
. Blomfieldius Elmsleio auctore
αἱρεῖ
. Illo verbo usa est Sappho II. 14.
πόλιν ἅδε
πόλιαδε
,
ι
superscripto, M.
122
124.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-80
πρόςθετα
πρόσθετὰ
Μ. G.
πρόσθε τὰ
Bess.
πρόσθε τὰ
ceteri.
δημιοπληθῆ
δημιοπλησθῆ
Ald. Dici quidem potest
πρόσθε τὰ δημιοπληθῆ
pro
τὰ πρόσθε δημιοπληθῆ
: v. similia apud Soph. Εl. 1456. Oed. R. 617. collato Eustathio p. 1062, 40. Antig. 710. Eur. Alc. 1050. Andr. 215. Sed sententia frigida est, quia
πύργων κτήνη
si antea dicuntur populi Troiani fuisse, tam nihil id ad indicandam opulentiam confert, ea ut minui potius videatur. Recte Pauwius
πρόσθετα
. Sententia haec est, vi fatum turrium opes diripiet collatas a populo. Opulentiam dicit Priami, ex tributis civium collatam.
Δημιοπληθῆ
est
πολλὰ δήμια
, ut dicitur
ἀρσενοπληθής
in Suppl. v. 29. et
γυναικοπληθής
in Pers. v. 122.
124
125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-81
λαπάξει
μοῖρ᾽ ἀλαπάξει
vulgo.
μοῖρα λαπάξει
Farn. quod merito probarunt Elmsleius ad Med. v. 888. et Blomfieldius.
125
126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-82
οἷον M. Bess. Flor. Farn. Turn. In Farn. glossa
μόνον
. Ita et scholiastes.
οἷον
G. Ald. Rob. Vict.
ἄγα omnes
ἄτα
, nisi quod
ἄτᾳ
Ald. Burneii
ὅσα
probavit Elmsleius ad Med. v. 240. Quod ego in adnotationibus ad Humboldti versionem et in El. doctr. metr. p. 704. suasi,
ἄγα
, receperunt Blomfieldius aliique.
κνεφάσῃ
κνεφάσειε
Farn.
προτυπὲν M. Bess. Flor. Rob. Vict.
προτυπὲς
G. Ald.
προτυφθὲν
Farn. Non videtur hoc verbo proruens exercitus significari posse, quum ea activi tantum verbi potestas sit; multo minus autem procusum ferrum : sed proprie intelligendum, prius percussum, i. e. ante belli clades immolatione Iphigeniae afflictum.
Τροίας
πὸλ
G. spatio relicto, quo novi versus initium indicatur.
126
127.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-83
στρατωθέν M. Bess. Flor. Farn. Rob.
στρατῶθεν
G. Ald.
στρατευθὲν
Turn. Vict. quae Turnebi coniectura esse videtur. Recte Blomfieldius
στρατωθὲν
restituit. Est autem
στρατοῦσθαι
, quod significat in castris esse, diversum a
στρατεύεσθαι
. Hic commorantes Aulide intelliguntur.
οἴκτῳ
οἴκτῳ
Scaliger: non recte.
ἐπίφθονος Ἄρτεμις ἁγνὰ
ἐπὶ φθόνος ἄρτεμις ἀγνὰ
G.
ἔπι, φθόνος ἄρτεμις ἁγνά
Ald.
127
128.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-84
πτανοῖσιν Μ.
πτανοῖσι
G. Bess. Ald. Rob. Turn. Vict.
πτανοῖς
Flor. Farn.
κυσὶ
κυσὶν
M. Rob. Dubitari posset an per parenthesin insertis his verbis,
οἴκτῳ γὰρ ἐπίφθονος Ἄρτεμις ἁγνά
, quae sequuntur cum praecedentibus essent coniungenda, nisi adderetur
στυγεῖ δὲ δεῖπνον αἰετῶν
. Ex quo patet
πτανοῖσιν κυσὶ πατρός
non ad
ἐπίφθονος
referendum esse, ut propter aquilas irata esse Diana dicatur, sed pertinere ad primariam loci sententiam, ut sit quantum per aquilas cognosci potest.
128
129.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-85
πτάκα Porsonus, et ita M. G.
πτᾶκα
Rob.
πτῶκα
Flor. Farn. Turn. Vict.
πτάωνκα
Bess. Etiam Ald.
πτάων καθυομένοισιν
.
θυομένοισιν
θυομένοισι
Bess.
129
131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-86
αἴλινον αἴλινον
αἴλινον
semel Flor.
εἰπέ Bess.
τὸ δ᾽ εὖ νικάτω
τό δ᾽ εὐνικάτω
G. Ald. sed in G.
οἶμαι εὖ νικάτω
supra scriptum.
τόδ᾽ εὖ νικάτω
Rob. Emendate Vict.
131
132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-87
τόσσον
τόσσων
M. G. Ald. Rob.
τόσον
rectius fortasse Flor. Farn.
τόσσον
Turn. Vict.
εὔφρων ἁ καλά
εὔφρων καλὰ
M. G. Rob.
ἄφρων καλὰ
Bess. Ald.
ἄφρων καλὰ δρόσοισιν
, altera voce cum sequente coniuncta, Turn.
εὔφρων ἁ καλὰ
Flor. Farn. Vict. In Farn. glossa
ἄρτεμις
adscripta. Καλλίστη Diana est apud Euripidem Hipp. v. 66. et apud Leonidam Tar. epigr. 20. eoque nomine culta ab Arcadibus: v. Paus. VIII. 35, 8. et Athenis, teste eodem I. 29, 2. Non infestam feris, sed patronam potius habitam esse monuit Müllerus Dor. I. p. 379. Atque ipsum nomen deae rerum naturae integritatis conservatricem prodit. Quum igitur dicit Aeschylus
τόσσον περ εὔφρων
, hoc significat, quamvis tantopere favens catulis ferarum, tamen bona vult portendi.
132
133.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-88
δρόσοις ἀέπτοις
δρόσοις
Farn. Ceteri
δρόσοισιν
.
ἀέλπτοις
M. G. Ald. Rob. Τurn.
λέπτοις
Bess. Flor.
ἀέπτοισι
, cum glossa
τοῖς μὴ δυναμένοις πτῆναι
, Farn. et sic Vict. Scribendum erat
δρόσοις ἀέπτοις
. Verissime scholiastes in M.
ἀέλπτοις δέ, τοῖς ἕπεσθαι γονεῦσι μὴ
(μὴ omittit M.)
δυναμένοις
, quae interpretatio ad
ἀέπτοις
pertinet. Blomfieldius coniecit
ἀλέπτοις
, quod vocabulum proprie significaret pullum ovo nondum exclusum,
ἄεπτος
in omnes analogiae regulas peccare ratus. De analogia quod dicit, neque Aristophani grammatico ita visum esse ex scholiis ad Il. I. 567. patet, et falsum esse vel
ἄαπτος
, quod eodem modo formatum est, demonstrat. Wellauerus non dubitavit
λεπτοῖς
reponere, facili ad litteras emendatione: at illud ostendendum erat, potuisse catulos leonum
λεπτούς
dici.
μαλερῶν λεόντων
μαλερῶν ὄντων
M. G. Bess. Ald. Turn. Vict.
μαλερῶν ὄλτων
Rob. Posteriorem vocem omittunt Flor. et Farn. in quo
τῶν φθαρτικῶν πετεινῶν
adscriptum est. Etym. Μ. p. 377, 37.
ἔρσαι, αἱ ἐν ἔαρι γεννηθεῖσαι· ἢ αἱ ἁπαλαὶ καὶ τελείως νέαι, μεταφορικῶς, ὡς καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι τοὺς σκύμνους τῶν λεόντων δρόσους κέκληκε, μεταφράζων τοῦτο
. Inde Stanleius correxit
μαλερῶν λεόντων
.
133
135.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-89
ὀβρικάλοις ἔπι τερπνά
ὀβρικάλοις
Flor. Farn.
ὀβρικάλοισι
M. Bess. Rob. Turn. Vict.
ἀκρικάλοισι
G. Ald. Aelianus V. H. VII. 47.
τῶν δὲ ὑστρίχων καὶ τῶν τοιούτων ἀγρίων τὰ ἔκγονα ὄβρια καλεῖται, καὶ μέμνηται Εὐριπίδης ἐν Πελιάσι τοῦ ὀνόματος, καὶ Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι καὶ Δικτυουλκοῖς
. Hesychius
ὀβρικάλοις, τοῖς τῶν θηρίων ἐκγόνοις
. Photius
ὄβρια καὶ ὀβρίκαλα, τὰ τῶν λεόντων καὶ λύκων σκυμνία. Αἰσχύλος Δικτυουλκοῖς
. Eustathius p. 1395, 47.
ἐκεῖθεν καὶ ὀβρίκαλα παρὰ Αἰσχύλῳ λεόντων σκυμνία, τὰ δηλαδὴ καὶ ὄβριμα καὶ καλά
. Εt p. 1625, 42.
ὑστρίχων δὲ καὶ τῶν τοιούτων ἔβρια καὶ ὀβρίκαλα, ὧν χρῆσις καὶ παρ' Αἰσχύλῳ ἐν Ἀγαμέμνονι
. Idem p.291, 16.
Αἰσχύλος δὲ ὀβρίκαλά φησι τοὺς λεοντιδεῖς
, ubi de
ἅπαξ λεγομένοις
. Post
ὀβρικάλοις
vel
ὀβρικάλοισι
vulgo statim scriptum est
τερπνά
cum sequentibus verbis coniunctum. In Farn. ad
τερπνὰ
adscripta glossa
ἄρτεμις
. Scribendum videtur
θηρῶν ὀβρικάλοις ἔπι τερπνά
, ut
τερπνά
passive dictum sit, laeta. Non puto Aeschylum nisi addito
ἔπι
sic dicturum fuisse, sed omiserunt librarii
ἔπι
, quia
τερπνά
ad
ξύμβολα
referebant. At id absurdum ad sententiam, pravumque ad metrum est, quod dactylicum esse debet.
135
136.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-90
αἰτεῖ Ad
αἰτεῖ
adscriptum
με
in Farn.
κρᾶναι M. G. Bess. Ald. Rob.
κρᾶναι
Flor. Farn. Turn. In M. ad hunc versum hoc scholion adscriptum est,
τὰ σύμβολα αἰτεῖ με φάναι
. In Farn.
κρᾶναι
ita explicatur,
τελέσαι, ἀντὶ τοῦ φᾶναι τελεσθῆναι
. Hinc Victorius
φάναι
posuit. Scribendum erat
κρῖναι
.
136
137.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-91
κατάμομφα
κατάμορφα
Rob.
φάσματα
φάσματα στρουθῶν
M. G. Bess. et edd.
φάσματα τῶν στρουθῶν
Flor. Farn. Porsonus Adv. p. 157. (138.) deleri iussit
στρουθῶν
, ut adscriptum ex Il. II. 311. Sed hoc vel quia sic iusta catalexis deesset fieri non potest. Molestum est autem
ξύμβολα
et
φάσματα
iungi, quorum alterutrum satis erat. Scribendum
φάσματι τῷ στρουθῶν
. Scholiastes
στρουθῶν
interpretatur
τῶν ἀετῶν
. Id probari non potest. Alienum est enim quod Eustathius p. 228, 38. docet,
στρουθόν
esse etiam
γενικὴν λέξιν
, his verbis usus Aelii Dionysii,
ἄγριαι στρουθοὶ αἱ στρουθοκάμηλοι
. Immo notum ex Iliade passerum augurium intelligendum est, quo Troiam decimo anno captum iri significabatur. Id augurium cum altero aquilarum augurio comparat Calchas. Anaglyphum, in quo utrumque coniunctum est, commemoravi ad v. 116.
137
138.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-92
ἰήϊον
ἴον
Ald. Turn.
ἴκιον
Rob. Non Apollinem ad avertendam Dianae iram invocat Calchas, sed Paeanem, qui, quisquis est, non est frater Dianae.
138
139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-93
ἀντιπνόους
ἀντιπρόους
G.
ἀντὶ πνόους
Ald.
χρονίας ἐχενῇδας ἀπλοίας
χρονίας
Farn. habet post
ἐχενηίδας
: sic enim libri.
ἀπλοίας
Turn. Vict.
ἀπλοΐας
M. G. Bess. Rob.
ἁπλοΐας
Αld.
ἀπλοΐδας
Flor. Farn.
139
140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-94
τεύξῃ, σπευδομένα Ex scholiastae adnotatione,
ὦ Ἄρτεμι
, patet fuisse qui
τεύξῃς
legerent.
σπευδομένα
Μ. Bess. Flor. Farn. Rob. Vict.
σπευδόμενα
, sic, sed mutatum in
σπενδόμενα
, G. Inde
σπενδομένα
Ald. Turn. Reprehensum ab Elmsleio ad Med. v. 179. medium
σπεύδεσθαι
tuitus est Blomfieldius Eumenidum v. 355. cui loco minime fidendum est. Hic quidem etsi
σπερχομένα
scribere poterat poeta, tamen, quoniam ipsi Dianae hoc sacrificium fit, recte usus est medio
σπευδομένα
. Qui
ἑτέραν
infaustam interpretantur, inferunt quod noluit poeta dicere. Respexit is Iphigeniae immolationem, quae
ἑτέρα
est, alia quam aquilarum, quas
μογερὰν πτάκα θυομένους
dixerat.
140
141.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-95
σύμφυτον
συμμενεῖ φυτὸν
pro
σύμφυτον
Bess. Videtur librarius
μενεῖ
, interpretationem ad
μίμνει
adscriptam, textui intulisse.
δεισήνορα φωτός Bene vidit Lachmannus deesse post
δεισήνορα
unum trochaeum, quem tamen non apte per
μ' ἦν
supplendum coniecit: quamquam minus etiam probari potest quod mox scripsit
μίμνει γὰρ ὁ φοβερά
, sententia pariter ac metro adversantibus. Numero quidem per novem dactylos porrecto non offenderer, nisi sic
μίμνει
obscuraretur,
γάρ
autem erigeretur. Credibilius est
φωτός
excidisse. Erant autem hi versus 138 – 143. aliter atque vulgo factum est disponendi.
141
142.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-96
γὰρ omittunt Flor. Farn.
παλίνορτος Μ. (sic M.) Bess. G. Flor. Farn. Ald. Rob.
παλίνορσος
Turn. Vict. Etym. Μ. p. 648, 27.
παλίνορσος. παρὰ τὸ ὄρω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ὀρτός, καὶ παλίνορτος, ἐχρῆν διὰ τοῦ τ γράφεσθαι, οὐχὶ διὰ τοῦ σ, ἵν᾽ ᾖ ὁ πάλιν ὡρμημένος, σημαίνει δὲ τὸ ὀπισθόρμητος, ἐκ τοῦ πάλιν, τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τουπίσω, καὶ τοῦ ὄρσω Αἰολικοῦ μέλλοντος.
Quae adnotatio ad Il. III. 33. pertinet.
142
143.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-97
μνάμων
μνάμην
Ald. Turn. sed G. cum ceteris
μνάμων
.
143
145.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-98
ἀπέκλαγξεν
ἀπέκλαιξεν
Μ. G. Ald. Ceteri
ἀπέκλαγξεν
.
145
146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-99
147.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-100
τοῖς δ᾽ Vict.
ὁμόφωνον
ὠμόφωνον
Bess.
ὁμόφρονον
Ald. unde Turn.
ὁμόφρων ὤν
. Sed G. cum ceteris
ὁμόφωνον
.
147
148.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-101
αἴλινον αἴλινον
αἴλινον
semel Flor.
τὸ δ'
τόδ'
G. Ald. Rob. Turn.
148
149-150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-102
εἰ τόδ᾽ αὐτῷ Incipit carmen universi chori trochaeo semanto.
εἰ τό δ᾽ αὖ τῷ
Αld.
εἰ τὸ δ᾽ αὐτῷ
Rob.
151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-103
τοῦτό νιν
τοῦτον νίν
G. Ald.
προςεννέπω
προςἐννέπω
G.
πρὸς ἐννέπω
Rob.
151
154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-104
Διός, εἰ τὸ μάταν
Διὰ
Ald.
Δία
Turn. Sed
Διός
ut ceteri G. Deinde libri
εἰ τόδε μάταν
, praeter Farn. in quo ex Triclinii emendatione
εἶχε μάταν
est.
εἰ τό γε μάτας
Auratus, et
μάτας
vel
ματᾶν
placet Blomfieldio. Legisse videtur
μάτας
scholiastes, cuius haec interpretatio est,
εἰ τὸ τῆς ματαιότητος ὀφείλει τις ἀποσείσασθαι τῆς γνώμης, Δία νομιζέτω
. Habuit
μάταν
alius scholiastes, cuius explicationem (quae non est in Rob. neque in codicibus M. G.) edidit Stephanus,
ἐγώ, φησί, πάντα ἐρευνῶν καὶ πάντα ἐξετάζων ὡς ἐν σταθμῷ τινί, οὐκ ἔχω ὁμοιόν τι εὑρεῖν τῷ Διῒ, εἰ χρὴ ἀληθῶς ἀποβαλεῖν ἀπὸ τῆς φροντίδος καὶ τοῦ λογισμοῦ μάταιον ἄλλο ἄχθος, τὸ γὰρ περί τινων ἄλλων διαλογίζεσθαι μάταιον ἐστὶν ὄντως ἄχθος. ἡ δέ γε περὶ θεοῦ ἔννοια καὶ τὸ διὰ μνήμης ἐκεῖνον ἔχειν ἀεί, οὐ μόνον ἄχθους παντός ἐστιν ἀπηλλαγμένον, ἀλλὰ καὶ χαρᾶς ἀφάτου τὴν καρδίαν πληροῖ. ὡς καὶ Εὐριπίδης φησίν, “ἦ μέγα μοι τὰ θεῶν μελεδήμαθ', ὅταν φρένας ἔλθῃ, λύπας παραιρεῖ.” τοῦτο δὲ ὅμοιόν ἐστι τῷ “ἐμνήσθην τοῦ θεοῦ, καὶ εὐφράνθην.” ταῦτα δὲ ἄγαν ἐστὶν εὐσεβῆ.
Quae adnotatio ita comparata est, ut suspiceris, qui eam scripsit, in codice suo legisse
εἴ τι μάταν ἄλλο φροντίδος ἄχθος
. Sed quidquid ille legit, a poetae mente longe aberravit. Recte Porsonum ex Pauwii coniectura scripsisse puto
εἰ τὸ μάταν
. Vocat chorus suam sollicitudinem
τὸ μάταν ἄχθος
, quia caussam eius non idoneam esse videt.
154
155.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-105
ἐτητύμως
ἐτυτήμως
G. Ald.
155
158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-106
οὐδὲ λέξεται πρὶn ὤν
οὐδὲν λέξαι
M. G. Bess. Flor. Ald. Rob. Turn.
οὐδέν τι λέξαι
Farn. Vict. Deinde
πρὶν ἄν
Turn. Ceteri
πρὶν ὤν
. Schutzius scripsit
οὐδὲν ἂν λέξαι
, quod non recte interpretatus est
nec quicquam nobis dicere possit
, quum deberet,
nullius momenti est
. Monui in addendis ad Eur. Suppl. v. 612. et ad Vigerum adn. 189. Aristophanes Eq. v. 334.
νῦν δεῖξον ὡς οὐδὲν λέγει τὸ σωφρόνως τραφῆναι
. Athenaeus XIV. p. 628. D.
εἰ δέ τις ἀμέτρως διαθείη τὴν σχηματοποιΐαν καὶ ταῖς ᾠδαῖς ἐπιτυγχάνων μηδὲν λέγοι κατὰ τὴν ὄρχησιν, οὗτος δ᾽ ἦν ἀδόκιμος
. Non recte haec intellecta erant. Hoc dicit, si quis cantu probaretur, nihil autem valeret saltando, contemnebatur. Blomfieldius, qui
οὐδὲν ἂν δείξαι πρὶν ὤν
legendum coniecit, id ut esset, non se quicquam fuisse ostendet, non videtur animum neque ad
πρίν
attendisse, neque ad totam sententiam, quae haec potius esse deberet, non se nunc aliquid esse ostendet, nec denique ad numeros, in quibus dubitari non potest quin vitiosus sit spondeus. Isque etiam Schützianae emendationi refragatur, praesertim quum vel praeter numeros poeta rectius
λέγοι
dicturus fuisse videatur. Scribendum puto
οὐ λελέξεται πρὶν ὤν
, neque, qui antea potens erat, non dicetur fuisse, i. e. ille dicetur non amplius esse. Ceterum recte haec interpretatus est Schützius, Vranum et Saturnum dici videns, qui ante Iovem regnaverint, recteque quum illa comparans in Prometheo v. 960.
οὐκ ἐκ τῶνδ᾽ ἐγὼ δισσοὺς τυράννους ἐκπεσόντας ᾔσθόμην, τρίτον δὲ τὸν νῦν κοιρανοῦντ᾽ ἐπόψομαι αἴσχιστα καὶ τάχιστα
, tum quae de Vrano Hesiodus narrat in Theog. v. 154. seqq. Nam hunc
παμμάχῳ θράσει βρύοντα
dicit Aeschylus propter saevitiam, qua quiqui ei nati sunt filii, eos non sivit in lucem prodire, sed sub terra occuluit.
158
162.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-107
164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-108
τῷ πάθει μάθος Libri omnes
τῷ πάθει
, ad quod in M. adscriptum est
τῷ παθεῖν
. Deinde
μάθος
M. Bess. Farn. Ald. Rob. Turn.
μάθος
, ultima syllaba punctis notata, supra autem scripto
ος
, G.
μά
, supra scripto
ο
, et super ea littera
η
, Flor.
τῷ πάθει μάθον
Vict. Schützius
τὸ
pro
τῷ
, quod receperunt Porsonus et Blomfieldius. Recte se habere
τῷ πάθει μάθος θέντα
vidit Wellauerus. Iuppiter dicitur
βροτοὺς φρονεῖν ὁδῶσαι θεὶς τῷ πάθει μάθος κυρίως ἔχειν
.
164
166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-109
πρὸ καρδίας
πρὸς καρδίας
Turn. Gravissima, sed obscurius expressa sententia non videtur satis percepta esse. Ad
στάζει
ex sequentibus, ut particula post posita ostendit, accusativus
τὸ σωφρονεῖν
supplendus est.
Μνησιπήμων πόνος
, etsi conscientiam malefactorum significari patet, tamen utrum, ut Blomfieldio placuit, angor sit ex recordatione malorum, an quod mihi et aptius et fortius dictum videtur, angor excitans vel recordationem peccatorum vel cogitationem poenarum, valde ambigi potest. Certe
μνησιπήμων
similiter ut in contrariam partem
λαθικήδης
dictum videtur. Vtcumque est, eadem ambiguitate Latine dicas
instillat et in somno cordi moderationem admonitor malorum labor, et venit illa ad invitos
.
166
169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-110
δέ που
δε που
Ald. Rob.
βίαιος
βίαιος
M. Bess. Flor. Farn. Ald. Vict. et e correctione G.
βιαίῳ
Rob.
βίαιος
Turn. et ante correctionem G. Quod Schützius in ultima editione posuit,
βίαια
, sensu carere visum Wellauero, verissima est Bothii emendatio.
Βίαια
sic adverbialiter dictum est in Suppl. v. 789. Versus harum stropharum ultimus recte a Bothio factus est trimeter brachycatalectus, neque credibile est in antistrophico versu Aeschylum non
παλιρρόθοις
scripsisse, sed aliud quid, veluti
παλιρροθίοις
, quo vocabulo Oppianus Hal. V. 220. utitur. Ab sensu autem loci Bothius aeque ut alii aberravit, quum
βίαια
potenter vertit. Hoc dicit poeta, malis ut corrigantur homines deorum forsitan benignitate institutum esse, per vim imperia sua exsequentium, si sponte sua virtutem colere mortales negligant. Blomfieldio
δαιμόνων χάρις
ab interpretibus mirum in modum pro dono deorum accepta esse visa est. Magis mirum est ipsum non sic, sed de reverentia diis adhibenda accepisse.
169
172.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-111
Ἀχαιϊκῶν
ἀχαιικῶν
M. G. Bess. Flor. Farn. Ald. Rob.
ἀχαιικῶν
Turn. Vict.
172
174.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-112
ἐμπαίοις τύχαισι
ἐκπαίοις τύχεσι
Ald. unde
ἐμπαίοις τείχεσι
Turn.
ἐμπαίοις τύχαισι
G. ut ceteri praeter Flor. qui
ἐμπαίοις τύχαις
habet.
συμπνέων
συμπνέει
Farn.
174
175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-113
ἀπλοίᾳ
ἀπλοΐᾳ
M. G. Bess. Farn.
ἀπλοίῳ
Ald.
ἀπλοίᾳ
Rob. Turn. Vict.
κεναγγεῖ
κενάγει
Ald.
κεναγγεῖ
Turn.
175
176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-114
Ἀχαιϊκὸς
ἀχαικὸς
M. G. Bess. Farn. Ald. Rob. Turn.
ἀχαιικὸς
Vict.
176
178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-115
NA Livius XXVIII. 6. de Chalcide,
ex patenti utrimque coactum in angustias mare speciem intuenti primo gemini portus in ora duo versi praebuerit: sed haud facile alia infestior classi statio est. nam et venti ab utriusque terrae praealtis montibus subiti ac procellosi se deiiciunt, et fretum ipsum Euripi non septies die, sicut fama fert, temporibus statis reciprocat, sed temere in modum venti nunc huc nunc illuc verso mari velut monte praecipiti devolutus torrens rapitur. ita nec nocte nec die quies navibus datur.
178
182.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-116
νεῶν τε καὶ Porsonus. Libri
ναῶν καί
.
182
183.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-117
παλιμμήκη
πολυμήκη
Flor. et supra adscripto
παλίμμ
Farn.
183
184.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-118
τρίβῳ exquisitius dictum pro
τριβῇ
. V. Steph. Thes.
κατέξαινον
κατέξενον
, sed
αι
ad penultimam syllabam superscripto, M.
κατάξενον
Bess.
Ἄργους Libri
ἀργείων
. Scribendum
Ἄργους
.
184
185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-119
187.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-120
πρόμοισιν
πρόμοις
M. G. Bess. Ald. Rob.
πρόμοισι
Flor. Turn. Vict.
187
188.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-121
ἔκλαγξεν Porsonus. Libri
ἔκλαγξε
.
188
189.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-122
Ἄρτεμιν, ὥςτε
ὡς τε
Farn. Rob. Turn.
ὅς τε
Ald. Recte ceteri.
βάκτροις
μάκτροις
Rob.
189
192.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-123
τότ᾽ Libri
τόδ᾽ εἶπε φωνῶν
, nisi quod
τό δ᾽ εἶπε φρωνῶν
est in Ald. Haec verba quum aperte repetant quod v. 171. dici coeptum erat,
καὶ τόθ᾽ ἡγεμὼν ὁ πρέσβυς
, non
τόδε
, sed
τότε
dici postulant. Vidit hoc Stanleius, cuius emendationem eo minus dubitavi recipere, quod, pronomine si uti voluisset poeta, credibilius est
τάδε
dicturum fuisse.
192
193.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-124
πιθέσθαι Turn.
πειθέσθαι
M. G. Bess. Ald. Rob.
πείθεσθαι
Farn. Vict.
193
196.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-125
παρθενοσφάγοισιν M. G. Ald. Rob. Turn.
παρθενοσφάγοισι
Farn. Vict.
παρθενοσφάγοις
Flor.
196
197.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-126
ῥεέθροις πατρῴους χέρας πέλας βωμοῦ Vulgo legitur
ῥεέθροις πατρῴους χέρας βωμοῦ πέλας
. Quod Porsonus scripsit,
ῥεέθροις
, habet Farn. ex Triclinii, ut patet, coniectura. Deinde
πατρῴοις
G.
πατρώοις
Ald.
πατρώας
Bess. Tum
πέλας
mendose Ald.
Βωμοῦ
credibile est ab interprete profectum esse. Deleto hoc vocabulo et mutato verborum ordine usitatum metrum sic restitui,
πέλας πατρῴους χέρας ῥεέθροις
. Ῥέεθρα, quae forma multo usitatior tragicis est quam contracta, ad profusum sanguinem rettulit Aeschylus, quum alibi, saltem apud tragicos, tantum de fluviis dictum inveniatur.
197
199.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-127
πῶς
τί πῶς
Μ. G. Bess. Flor.
τὶ πῶς
Rob.
τί; πῶς
Vict.
τί πως
Ald. Turn.
λιπόναυς γένωμαι
λιπόναυς τε γένωμαι
M. G. Ald. Rob. Turn. In Bess.
τε
supra adscriptum est.
λειπόναυς τὲ γένωμαι
Flor. Vict. Veram scripturam
πῶς λιπόναυς γένωμαι
, quam Porsonus restituit, habet Farn. Male plerique interpretes
λιπόναυς
active dictum putarunt. Hoc dicit, quomodo a classe destituar, orbatus sociis? Nam si nolet immolare filiam, destituent eum qui se socios praebuerunt expeditioni in ipsius et fratris gratiam susceptae.
199
200.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-128
202-204.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-129
αὐδᾷ περιόργως ἐπιθυμεῖν θέμις
ὀργᾷ
M.
ὀργᾷ
vel
ὀργᾷ
G. Bess. Flor. Ald. Turn. Vict.
ὀργαὶ
Rob. In G.
αὐδᾷ
ad
ὀργᾷ
superscriptum.
αὐδᾷ
, cum glossa
λέγει ὁ μάντις
, Farn. In M. G. hoc scholion est,
τῷ τρόπῳ γὰρ αὐδᾷ ὁ μάντις δηλονότι. Scribendum ὀργᾷ, τῷ τρόπῳ. γρ. αὐδᾷ, ὁ μάντις δὴ λοιπόν
. Ex iis, qui vulgatum
ὀργᾷ
explicare studuerunt, fuere qui verba haec,
ὀργᾷ περιόργως
, fortasse quod
περιόργως
etiam
ὑπεροργῶντως
significat, de Diana, quae irata eiusmodi sacrificium exigeret, dictum existimarent. Quo factum ut Casaubonus adscripserit
ἐπιθυμεῖ Ἄρτεμις
et Ruhnkenius ad Timaeum p. 194. tacens posuerit
παρθενίου θ' αἵματος ὀργῇ, περιέργως τ᾽ ἐπιθυμεῖ Ἄρτεμις
, non laudabili levitate metrorum negligens. Sed ne sententiam quidem haec ratio aptam praebet, propter adiectum
παυσανέμου
, quod hic aperte non ornatus caussa, sed significanter ob rem ipsam est additum. Sacrificium si sibi poscit Diana, poscit, ipsa ut placetur, non ut cessent adversi venti. Illi vero interpretes, quibus
ὀργᾷ
cum scholiasta non pro verbo, sed pro nomine accipere placuit, quod fecerunt H. Vossius, Blomfieldius, Wellauerus, quam moleste inutili additamento oneraverint orationem, non opus est demonstrari. Ὀργᾷ nihil aliud est quam error librarii, ad sequens vocabulum
περιόργως
aberrantis. Recte vero se habet
αὐδᾷ περιόργως ἐπιθυμεῖν θέμις
, vales dicit fas esse avide expetere ventos pacans sacrificium virgineumque sanguinem. De indeclinabili
θέμις
dixi ad Soph. Oed. Col. v. 1189. Non intellectus hic usus fecit ut
εὖ γὰρ εἴη
in
θέμις γὰρ εὖ
scriberetur in Flor. Farn. Quod reliqui libri habent,
εὖ γὰρ εἴη
, ita explicandum est, ut omissa censeatur sententia, ad quam
γάρ
referatur: sic fiat. Ita quod brevissime dixit poeta, accipiendum est hunc in modum, nam, quoniam evitari non potest, optandum ut bene vertat.
205.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-130
206.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-131
δυςσεβῆ
δυσεβῆ
Flor.
τροπαίαν
τρόπαιαν
G. Ald.
206
207.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-132
τόθεν
ὅθεν
pro
τόθεν
Turnebus.
207
208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-133
τὸ παντότολμον Μ. G. Bess. Flor. Farn.
τόπαν τότολμον
Αld.
τὸ ταυτότολμον
Rob.
τὸ πάντολμον
Turn. Vict.
208
209.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-134
βροτοὺς Omnes libri
βροτοῖς
, quod servavit Porsonus una cum mala post hanc vocem plena interpunctione, quae in Ald. recte posita est post
μετέγνω
. Schützius quum recte corrigeret
βροτοὺς
, peccavit eo, quod non ad sequentia hoc verbum rettulit. Id et ego feci et Blomfieldius. Perperam sic emendatum esse pronuntiavit parum considerate G. Bernhardy in Syntaxi p. 93.
209
212.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-135
γυναικοποίνων πολέμων ἀρωγὰν
γυναικοποίνῳ πολέμῳ ἀρωγὸν
infelici coniectura Turnebus.
212
213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-136
προτέλεια
προτέλειῳ
G.
προτελείῳ
Ald. Turn. Ceteri recte
προτέλεια
.
213
214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-137
NA Male strophas distinxerat Canterus. Correctae sunt a me, ab Erfurdtio, a Blomfieldio.
214
215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-138
παρθένειόν τ'
παρθένιον
M. G. Bess. et edd. Emendate
παρθένειον
Flor. Farn. Copulam
τ'
addendam esse primus vidit Pearsonus.
215
216.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-139
βραβῆς
βραβῆς
M. G. Ald. Rob.
βραβεῖς
Turn. Vict.
βραβῆς
Bess. Flor. Farn.
216
217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-140
φράσεν δ᾽ ἀόζοις Flor. Turn.
φράσεν δ᾽ ἐν ὄσσοις
Farn.
μετ' εὐχάν Post
εὐχὰν
Ald. ut in fine versus puncto distinguit, Turn. commate, quem plerique secuti sunt. Recte eam distinctionem omisere Rob. Vict. Nam
μετ' εὐχὰν
cum
λαβεῖν
coniungendum est.
217
218.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-141
χιμαίρας
χιμαίρας
Flor. Farn. Turn. Vict.
χιμαίρας
M. G. Bess. Ald. Rob.
ὕπερθε Flor. Vict. Ceteri recte
ὕπερθε
.
218
219.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-142
περιπετῆ
περιπετεῖ
G. Ald. sed in G.
εῖ
a pr. manu in
ῆ
mutatum.
219
220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-143
λαβεῖν
βαλεῖν
Farn.
ἀέρδην
ἀέρδειν
Flor.
220
221.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-144
καλλιπρώρου
καλλιπρώιρου
Μ.
καλλιπρώρου
Bess. Flor. Farn. Rob. Turn. Vict.
καλλιπρώιρον
G.
καλλίπρωρον
Ald.
φυλακὰν κατασχεῖν
φυλακ᾽ ἀγκατασχεῖν
Ald. unde
φύλακ᾽ ἀγκατασχεῖν
Turn. Sed G. ut ceteri
φυλακὰν κατασχεῖν
.
221
223.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-145
τ' M. G. Bess. Flor. et edd.
δ'
Farn.
ἀναύδῳ
ἀναύδων
Flor.
223
224-225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-146
κρόκου βαφὰς δ᾽ ἐς πέδον χέουσα ἔβαλλ᾽ ἕκαστον θυτήρων
δ'
omittit Farn.
χέουσα ἔβαλλ'
Μ. Bess. Farn. Rob. Turn.
χέουσα ἔβαν
G. Ald.
χέουσ' ἔβαλ'
Flor. Vict. Deinde
ἕκατον
Bess. Non credam isto hiatu
χέουσα ἔβαλλ'
Aeschylum non abstinuisse. Suspicetur quis forsitan, quoniam post
βαφὰς
in Farn.
δ'
omissum est, scribendum esse
χέουσά δ'
. Sed et parum elegans haec collocatio est et syllabam in fine versus longam requirimus. Scripsisse videtur Aeschylus
κρόκου βαφὰς δ᾽ ἐς πέδον χέουσ', ὧδ᾽ ἔβαλλ᾽ ἕκαστον θυτήρων
. Qui cum Stanleio
κρόκου βαφάς
de sanguine intelligendum censuerunt, non cogitarunt mox dicere chorum
τὰ δ᾽ ἔνθεν οὔτ᾽ εἶδον οὔτ᾽ ἐννέπω
. Nec sanguis nec vittae intelligendae, de quibus Lucretius immolationem Iphigeniae describens I. 88.
cui simul infula virgineos circumdata comtus ex utraque pari malarum parte profusa est
. Qui non abiectas, sed aptatas capiti vittas dicit. Eaeque non croceae, sed albae erant. Aliud est quod Aeschylus narrat. Iusserat Agamemno prehendi Iphigeniam obvolutamque vestibus ne mala imprecaretur ad aram sisti. At illa reiecto croceo velamine, quo ut regia virgo induta erat, sponte vocem comprimit, satis habens adspicere duces, tamquam verba factura.
226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-147
ἀπ᾽ ὄμματος βέλει
ἀπὸ ὄμματος βέλει
Μ.
βέλει ἀπ᾽ ὀμμάτων
Farn.
226
230-232.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-148
ἔμελψεν M. Bess. Flor. Farn. Vict.
ἔμελθεν
G. Ald. Rob.
ἔμελλεν
Turn. Ἔμελψεν aperte ineptum est. Neque enim illo aevo in conviviis cantabant virgines, quaeque id Aeschyli tempore faciebant, tibicinae erant et saltatrices, et arte illa et corpore quaestum facientes. Scribendum
ἤνυσεν
, quoniam illi saepe in hospitali domo patris ad mensam convenerant.
ἁγνᾷ Schutzius: libri
ἁγνά
.
αὐδᾷ M. Bess. Turn. Ceteri
αὐδᾷ
.
τριτόσπονδον
τριτοσποδον
Rob.
εὔποτμον Μ. G. Bess. et edd.
εὐπόταμον
Flor.
εὔποτον
Farn. Elmsleium secutus Blomfieldius
εὔποτμόν τ'
addita copula scripsit. Scribendum potius videtur
εὐπότμαν
. Codicis Flor. scriptura ex
εὔποτμον
orta est. De his formis v. Lobeckium ad Ai. v. 604. In explicando hoc loco mirum quantum a vero aberraverint interpretes. Scholiastes
ἀταύρωτος
interpretatur
ἄζευκτος, παρθενική
. Hesychius
ἀταύρωτος, ἄζυγος, καὶ παρθένος, παρ᾽ ὅσον ἐξεῖχθαι γάμοις αἱ γεγαμημέναι λέγονται
. Vide etiam Eustathium p. 259, 9. 1554, 28. et Valckenarium animadv. ad Ammonium p. 40. seq. Non negaverim hoc significatu potuisse hanc vocem ab aliquo tragico usurpari. Sic Aeschylus infra v. 1054.
ἄπεχε τῆς βοὸς τὸν ταῦρον
, et Horatius
nondum subacta ferre iugum valet cervice, nec tauri ruentis in Venerem tolerare pondus
. Eiusmodi locum in mente habuisse videtur Aristophanes in Lysistrata v. 217. quem versum afferens Suidas scripsit
σταυρώτη, ἀντὶ τοῦ ἁγνὴ καὶ ἄμικτος. ταῦρος γὰρ τὸ αἰδοῖον τοῦ ἀνδρός, καὶ διὰ τοῦτο ἀταυρώτη ἡ ἁγνὴ ἢ ἄζευκτος γάμου καὶ ἀζυγής
: quam obscenam explicationem mirum est probare potuisse Blomfieldium. Idem Suidas mox addit
ἐπειδὴ οἱ ταῦροι κατωφερεῖς· “οἴκοι δ᾽ ἀταυρώτη διάξω τὸν βίον.”
Ab Aeschyli loco haec significatio tam aliena est quam quod maxime. Quid enim attinebat hic virginem incorruptam vocari Iphigeniam? Immo
ἀταύρωτος
est non efferata. Hoc enim dicit poeta, puellam, non indignatam quod immolaretur, pio silentio honorasse sortem patris, faustam futuram per hoc sacrificium. Euripides Med. v. 91.
ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένην τοῖςδ'
. Et v. 190.
καίτοι τοκάδος δέργμα λεαίνης ἀποταυροῦται δμωσίν
. Eodem pertinent haec in Herc. fur. v. 867.
καὶ διαστρόφους ἑλίσσει σίγα γοργώπους κόρας, ἀμπνοὰς δ᾽ οὐ σωφρονίζει, ταῦρος ὡς ἐς ἐμβολήν, δεινὰ μυᾶται δέ
. Recte vero Schützius
ἁγνᾷ αὐδᾷ
, quod eodem modo dictum quo
τὸ τῆς εὐφήμου στόμα φροντίδος ἱέντες
apud Sophoclem Oed. Col. v. 131. Τριτόσπονδον autem
αἰῶνα
quum dicit, de quibus verbis videndum Blomfieldii glossarium, ad libationem respicit Iovi Servatori factam, qui scilicet servaturus sit classem adversis ventis ab destinato cursu prohibitam.
234.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-149
ἄκραντοι
ἄγραντοι
Ald.
ἄχραντοι
Turn. Dicit hoc universe, non vana est ars Calchantis. Respicit enim quae supra commemoraverat v. 126. seqq. non ex omni parte prospere successuram esse expeditionem, quumque modo de impio facto Agamemnonis dixisset, simul ex hoc aliquid mali nasciturum praesagit.
234
235-236.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-150
τοῖς μὲν παθοῦσιν μαθεῖν ἐπιρρέπει
δίκα δύς τοῖς
error Aldinae a Turnebo repetitus. Deinde omnes libri
παθοῦσι
. Sensus est, iustitia his quidem (eos dicit qui virginem immolarunt) experiundo admovet cognitionem futuri. Id supra dixerat
πάθει μάθος ἔχειν
. Activum est
ἐπιρρέπει
, ut Eum. v. 875.
οὔτἂν δικαίως τῇδ᾽ ἐπιρρέποις πόλει μῆνίν τιν ἢ κότον τίν ἢ βλάβην στρατῷ.
Et apud Theognidem v. 157.
Ζεὺς γάρ τοι τὸ τάλαντον ἐπιρρέπει ἄλλοτε ἄλλως
.
237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-151
τὸ προκλύειν δ᾽ ἐπιγνοιη· προχαιρέτω Libri
τὸ δὲ προκλύειν
, nisi quod in Farn. haec verba omissa sunt. In M. ab alia manu adiecta sunt. Deinde post
προκλύειν
sequitur
ἐπιγένοιτ' ἂν κλύοις
(sic M. G.
ἀνκλύοις
Rob.)
προχαιρέτω
M. G. Rob. et Ald. nisi quod haec
ἀνηλύοις
habet.
ἐπεὶ γένοιτ᾽ ἂν κλύοις προχαιρέτω
Bess. Flor. et sic etiam Farn.
ἐπεὶ γένοιτ' ἂν ἡ λύσις προχαιρέτω
Turn. Vict. Triclinius, cuius recensionem codex Farn. exhibet, videtur haec sic constituisse,
τὸ μέλλον, ἐπεὶ γένοιτ', ἂν κλύοις
. Aurati coniectura est
ἤλυσις
, in quam Schutzius quoque incidit. Elmsleius quum
τὸ δὲ προκλύειν
in Farn. omissum videret, non satis caute
τὸ προκλύειν
ab interprete adiectum esse iudicavit, quod verbum minime redolet interpretem, aperteque ad haec verba refertur quod sequitur
ἴσον δὲ τὸ προστένειν
. Secutus eum tamen Blomfieldius exhibuit
δίκα δὲ τοῖς μὲν παθοῦσιν μαθεῖν ἐπιρρέπει· τὸ μέλλον δ᾽ ἐπεὶ οὐ γένοιτ' ἂν λύσις, προχαιρέτω
, atque
ἐπεὶ οὐ γένοιτ' ἂν ἡ λύσις
iam alii coniecerant. Sed haec, sive numeros, sive sententiam spectes, non habent quo commendentur. Ad sensum quidem reprehendi non potest
τὸ προκλύειν δ᾽, ἐπεὶ γένοιτ' ἂν ἤλυσις, προχαιρέτω
: sed ita si legitur, debet aliquid omissum ab librariis in strophicis putari, in quibus tamen nulla est omissionis suspicio. Ego non dubitavi reponere, quod in adnotationibus ad Humboldti versionem conieci,
τὸ προκλύειν δ᾽ ἤλυσιν προχαιρέτω.
Nam illud potius
ἐπεὶ γένοιτ' ἂν ἤλυσις
ab interprete adscriptum fuerat.
237
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-152
ἴσον
ἴσον
Farn. Ceteri
ἴσον
.
238
239.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-153
σύνορθρον αὐγαῖς
σύνορθὸν ἀνταῖς
(id est
αὐταῖς
) Μ.
σύνορθὸν αὐταῖς
Rob.
σὺν ὀρθὸν αὐταῖς
G. Bess. Ald. Turn.
σύναρθρον αὔταις
Flor. Farn. Glossa in Farn.
συνηρμοσμένον βοαῖς καὶ θρήνοις
, et alia,
συνίζησις
. Blomfieldius
αὐταῖς
cum Stanleio ad artes Calchantis refert, quod patet quam putidum sit. Nec melius Elmsleii
αὐτᾷ
, scilicet
τῇ δίκῃ
. Mea coniectura est
αὐγαῖς
. Fallitur Wellauerus,
αὐγαῖς
de luce diei intelligi posse negans, nisi accesserit aliquid quod de his sermonem esse indicet. Quasi non
λεύσσειν ὑπ' αὐγάς
per se intelligatur, aut non in hac ipsa fabula v. 1140. legatur
ὥστε κύματος δίκην κλύζειν πρὸς αὐγὰς τοῦδε πήματος πολὺ μεῖζον
. Recte tamen, quamquam non recto usus argumento, coniecisse videtur Wellauerus
σύνορθρον αὐγαῖς
. Orietur, inquit, cum luce solis eventus.
239
240.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-154
πέλοιτο δ᾽ οὖν
πέλοι δ᾽ οὖν
Rob.
τούτοισιν
τούτοις
Flor. Vict. Sed
τούτοισιν
M. G. Bess. Farn. Ald. Rob.
εὔπραξις quod libri habent, non Graecum esse censuit Lobeckius ad Phryn. p. 501. Scribere possis
εὖ πρᾶξις
, ut dicitur v. 478.
εὖ γὰρ πρὸς εὖ φανεῖσι προσθήκη πέλοι
. Sed
εὔπραξις
defensum est in Parisina editione Thesauri Stephani in v.
εὐθεράπευσις
.
240
241-242.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-155
NA Vix credas fuisse qui his verbis chorum semet ipsum dicere existimarent, scholiastam secuti, nec viderent quam haec stolida et importuna esset iactatio, praesertim quum in eo sit, ut alloquantur reginam illi, qui se
ὄναρ ἡμερόφαντον ἀλαίνειν
supra dixerunt. Diversae et originis et significationis esse Homeri
ἀπίην γαῖαν
, ex praepositione
ἀπό
dictam, et tragicorum
Ἀπίαν
, appellatam ab antiquissimo rege Apide, bene animadvertit Buttmannus in Lexilogo c. 19. vol. I. p. 67. sed ille quae de aliquot aliorum nominum cum isto Apide cognatione dixit, cur falsa sint, non opus videtur demonstrare.
Ἄπις
, Doricae linguae nomen, cognatum esse cum
ὕδωρ
satis ostendunt quae de Apide praedicat Aeschylus in Suppl. v. 249. seqq.
243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-156
Χορὸς Πρεσβυτῶν In G. Bess. Flor. Ald. Turn. Vict. et a sec. manu in M. praefixum
ἄγγελος
.
ἄγγελος φύλαξ
Farn.
φύλ.
Rob. Chori nomen apposuit Stanleius.
243
244.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-157
φωτὸς
ἐπιφωτός
error Aldinae.
244
245.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-158
ἄρσενος
ἄρσενου
G.
ἀρσένου
Ald. Turn.
245
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-159
σὺ δ᾽ εἴ τι κεδνὸν
εὖ δ᾽ εἴτε κεδνόν
error Aldinae. Inde
εὖ δ', εἴτε κεδνὸν
Turn.
σὺ δ' εἴτε κεδνὸν
codices et Rob. Vict. sed in M. ultima in
εἴτε
littera e correctione
ι
est. Aurati coniectura est
σὺ δ᾽ εἴ τι κεδνόν
, quam ex margine Askewiana Blomfieldius recepit. Estque id aptius, licet defendi possit
εἴτε
. Nam potius hic est, num quid fausti acceperit quaeri.
246
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-160
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-161
σιγώσῃ Clytaemnestrae hunc versum tribuunt Bess. Flor. Farn. Turn.
σιγῶντι
Flor. Farn.
σιγώσης
M. Ceteri
σιγώσῃ
. Correctoris mutatio est
σιγῶντι
, qui haec verba a Clytaemnestra dici putaret. V. ad v. 256.
248
249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-162
Κλυταιμνήστρα Clytaemnestrae nomen adscriptum in M. G. Ald. Vict.
γυν.
in Bess. Flor. Farn. Omissa personae nota in Rob. Eustathius p. 22, 32. affert
εὐάγγελος ἠὼς γένοιτο μητρὸς εὐφρόνης πάρα
, comparans cum Soph. Trach. v. 95.
249
251.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-163
Χορὸς Πρεσβυτῶν In M. hic et in sequentibus lineola personas distinguit.
Nuntii
nota adscripta in G. Ald. Rob. Turn. Vict. Nulla personae nota in Rob.
πεύσει Bess. Ceteri
πεύσῃ
.
251
253.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-164
Χορὸς Πρεσβυτῶν Versus chori in G. Bess. Flor. Farn. Ald. Turn. Vict. Clytaemnestrae, Clytaemnestrae versus nuntio tributi sunt. Illis Clytaemnestrae nomen, his
χο.
praefixum in Rob.
253
254.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-165
255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-166
χαρὰ μ' ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη Ad Od. XIX. 471.
τὴν δ᾽ ἄρα χάρμα καὶ ἄλγος ἕλε φρένας
, haec habet scholiastes,
Σοφοκλῆς “χάρμα ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλουμένη.”
Aeschyli esse et Barnesium fugit et Buttmannum. Ad eundem Homeri versum Eustathius p. 1872, 64.
ὅθεν λαβών φασι Σοφοκλῆς ἔφη, ὡς χάρμα ὑφέρπει δάκρυον ἐκκαλούμενον
.
255
256.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-167
φρονοῦντος
φρονούσης
Flor. Farn. Vict. quod correctoris est prava personarum distinctione moti.
ὄμμα σοῦ Farn. Turn. Vict. et ante rasuram M.
ὄμμα σου
G. Ald. Rob. et nunc M.
256
257.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-168
τί γάρ; τὸ πιστὸν ἔστι τῶνδέ σοι τέκμαρ Libri
τί γὰρ τὸ πιστόν ἐστιν τῶνδέ σοι τέκμαρ
, nisi quod
ἔστι νῦν
habet Ald.
τί δ᾽ ἂν
Auratus. Sentiebat enim vulgatam scripturam non congruere cum eo quod respondet Clytaemnestra. Eam ob caussam Abreschius
τὶ γὰρ τὸ πιστὸν
scribi volebat, quod esset
ecquod, quod certum sit, signum
. Optime Schutzius
τί γάρ; τὸ πιστὸν ἐστὶ τῶνδέ σοι τέκμαρ ;
Tenuere tamen vulgatum Blomfieldius et Wellauerus, Schützium bene refutatum esse rati a Doederlino in Actis Monac. I. p. 40. Scilicet, ut huic, sic ipsi quoque in solam articuli cum
τίς
consociationem, de qua nemini dubium esse potest, intuentes, parum solliciti de sententia, ne caussam quidem perspexerunt, qua ad mutandam distinctionem vir egregius, qui se poetam legere, non construendi exercitia ante oculos habere sciret, fuerit adductus.
257
258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-169
ἔστιν· τί δ᾽ M. Farn. Rob. Vict.
ἔστιν τὶ δ᾽
G.
ἔστι τί δ᾽
Bess.
ἔστιν τ' δ'
, omisso per errorem
ι
, Ald. unde Turn.
ἐστὶ τάδ'
.
258
259.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-170
εὐπιθῆ
εὐπειθῇ
G. Ald. Ceteri
εὐπειθῆ
. Recte Blomfieldius
εὐπιθῆ
.
259
261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-171
ἄπτερος
εὔπτερος
Turnebus. Ceteri omnes
ἄπτερος
. Scholiastes
ἰσόπτερος, κούφη
. Hesychius
ἄπτερα, ἰσόπτερα, ταχέα, ἡδέα
. Idem
ἄπτερος, αἰφνίδιος, παρὰ Ὁμήρῳ. ὁ προςηνὴs ἢ ταχύς. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι. αἰφνίδιον.
Idem
ἀπτέρωτα, ταχέα, αἰφνίδια
. Εtym. Μ. p. 133, 26.
ἄπτερος. “τῇ δ᾽ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος.” ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι, καὶ ἰσόπτερος. ἡ γὰρ ἅ στέρησις δηλοῖ καὶ τὸ ὅμοιον καὶ τὸ ἴσον, οἷον ἀτάλαντος, ἄλοχος. ἔνιοι δέ, οὐ παραπτάς, ἀλλ᾽ ἔμμονος. ἔνιοι δέ, ἄπτερον τὸ ἡδύ, ἄσμενον, ὀρθόν
. Partem horum habet etiam Zonaras. Vide etiam Apollonium in Lex. Hom. et Eustathium p. 1811, 39. In Etym. Μ. p. 133, 34. et 183, 24.
ἀπτερέως
ex Hesiodo affertur, pro quo Ruhnkenius in Epist. crit. I. p. 67 (sive 105. et noviss. ed. 158.) vereor ne temere Apollonii Rhodii nomen, IV. 1765. ea voce ita ut sit celeriter usi, substituendum censuerit, Parmenidem quoque afferens apud Sextum Emp. adv. log. I. p. 393.
ὡς σφιν βαλανωτὸν ὀχῆα ἀπτερέως ὤσειε πυλέων ἄπο
. Eodem significata
ἀπτέρως
dixit Lycophron v. 627. et nescio qui alius poeta apud Pollucem IX. 152.
ἀπτέρῳ τάχει
, quod ab Leone Diacono VII. 2. assumptum attulit Boissonadus. Scribit autem Etymologus p. 133. 34.
ἀπτερέως παρ' Ἡσιόδῳ, ὥσπερ τὸ ἀψοφέως. σημαίνει τὸ . . ἔστιν ἀπωτέρω, ἀπτέρω, οὕτως Ἡρωδιανός. ἔστι ταχέως, ἑτοίμως, ἀφροντίστως, οἳ δέ, ἀπροθύμως, ἐλαφρῶς. ἔνιοι δέ, ἐμελημένως.
Εt p. 183, 24.
ὅμοιον δὲ τούτου (ἀψοφέως dicit) καὶ τὸ ἀπτερέως παρ' Ἡσιόδῳ, ἀπὸ τοῦ πτερέως, τὸ ταχέως.
Hoc
πτερέως
quidem a grammaticis fictum puto, etsi apud Hesychium est
ἀγαπτερέως, ἀσμένως, προθύμως, ταχέως
. Quod nescio an ipsum quoque inconsiderate Ruhnkenius
ἀγαπτερέως
scribi iusserit. Pertinet huc etiam verbum
ἀπτερύσσεται
, quod Hesychius
πέτεται
interpretatur, et
ἀπτερύονται
apud Aratum v. 1009. agnitum quidem illud a scholiasta, sed in libris etiam
αὖτ' ἐρύονται
et
αὖ πτερύωνται
scriptum. Vtrumque suspectum habeo vereorque ne fuerit
ἀμπερύσσεται
et
ἀμπτερύονται
. Apud Atticorum tragicos sicubi
ἄπτερος
invenitur, propria significatione nunc non alatum notat, ut in Eum. v. 53. 249. et in Iph. Taur. v. 1095. nunc implumem, ut in Herc. fur. v. 1039.
ὃ δ᾽, ὡς τις ὄρνις ἄπτερον καταστένων ὠδῖνα τέκνων, πρέσβυς ὑστέρῳ ποδὶ πικρὰν διώκων ἤλυσιν πάρεσθ᾽ ὅδε
Et hic quidem locus accommodatissimus est ad tuendam hanc vocem in Agamemnone. Nam
ἄπτερος φάτις
est rumor immaturus, cui nondum fides habenda, comparatione ab avibus petita, quibus nondum ad volatum pennis firmatae sunt alae. Non est autem obscurum, etiam qui illa voce in contrarium significatum usi videntur, re vera non recessisse a proprio. Sunt enim illi Homerum secuti, cui quum
ἄπτερος μῦθος
dictum significet non avolans, sed sedulo mente custoditum,
ἄπτερος, ἀπτέρως, ἀπτερέως
de iis rebus dictum est, quae non leviter aut oscitanter, sed sedulo et strenue aguntur.
261
262.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-172
ὣς sine accentu M. G. Ald. Rob.
262
265.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-173
καὶ τίς τόδ᾽ ἐξίκοιτ' ἂν ἀγγέλων τάχος
καὶ πῶς
Farn.
καὶ τὶς
Rob. Ceteri
καὶ τίς
. Deinde
ἐξίκοιτ᾽ ἀναγγέλων
ex primae manus correctione, quum antea scriptum fuisset
ἐξ ἵκοιτ' ἀν ἄγχος
, G.
ἐξίκοιτ᾽ ἂν ἀγγέλων
Ald.
ἐξίκοιτ' ἂν ἀγγέλων
ceteri. Stanleius
ἀγγέλλων
scribi volebat, Abreschio vel hoc placebat vel
ἀγγελῶν
, quod recepit Porsonus. Hoc cur praestet vulgato, ac non potius deterius sit, vix intelligas.
265
267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-174
ἀπ' ἀγγάρου
ἀπαγγέλου
G. et a pr. manu M.
ἀπ' ἀγγέλου
Μ. a sec. manu et ceteri.
ἀγγάρου
commendatum a Cantero receptum est inde a Schützio et Porsono. Etym. M. p. 7, 16. et grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 212, 5.
ἔλεγον δὲ καὶ τοὺς σταθμοὺς ἄγγαρα, καὶ τοὺς ἐπὶ τὸ καθοδηγεῖν παραλαμβανομένους ἄκοντας. Αἰσχύλος γοῦν ἐν Ἀγαμέμνονι τὸν ἐκ διαδοχῆς πυρσὸν “ἀπ' ἀγγάρου πυρός” ἔφη
. Suidas et grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 325, 13.
ἄγγαροι, οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ ἀστάνδαι. τὰ δὲ ὀνόματα Περσικά. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι “φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ᾽ ἀπ' ἀγγάρου πυρὸς ἔπεμπεν.”
Eustathius p. 1854, 26.
παρὰ τῷ αὐτῷ δὲ ποιητῇ ἐν Ἀγαμέμνονι καὶ οἱ ἄγγαροι κεῖνται, λέξις φανερῶς Περσική “φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ᾽ ἀπ' ἀγγάρου πυρὸς ἔπεμπε.” τοιοῦτον δὲ τὸ τῶν φανῶν. κυρίως δὲ κατὰ Λίλιον Διονύσιον ἄγγαροι οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. οἱ δὲ αὐτοί, φησί, καὶ ἀστάνδαι Περσικῶς.
Descripsit rem Herodotus VIII. 98. V. Brodaci Misc. VI. 6.
267
268.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-175
Ἑρμαῖον
ἑρμαῖον
G. Ald. Vict. et ut videtur M.
ἕρμαιον
Rob. Turn. Non quadrare videtur in hunc montem quod Arcadius praecipit p. 43, 8.
Ἑρμαῖος
scribi nomen proprium.
Ἑρμαῖος λόφος
, de quo Etym. Μ. p. 375, 57. est Od. XVI. 471.
268
269.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-176
πανὸν Libri
φανόν
. Porsonus
πανόν
ex Athenaeo XV. p. 700. Ε.
πρότερος δὲ τούτων (Menandrum et Diphilum dicit) Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι μέμνηται τοῦ πανοῦ· ἐχρῶντο δὲ αὐτῷ ὡς λαμπάδι
. Ammonius p. 90.
φανός
comicorum,
πανός
tragicorum esse ait. Valckenarius in Animadv. ad Amm. p. 147. ab scholiasta Aristophanis ad Pacem v. 841. promiscuum utriusque formae usum tragicis adscribi dicit. Sed quum scholiastes iste sic scribat,
τοὺς νῦν φανοὺς καλουμένους λύχνους τινάς φασι λέγειν τῶν παλαιῶν, τὰς δὲ λαμπάδας τοὺς τραγικοὺς φανοὺς ἢ πανοὺς διὰ τοῦ π
, non ille repugnare Ammonio videtur, sed indicare idem esse
πανός
, quo pro altera forma utantur tragici. Photius
πανόν, ἀπὸ τοῦ πάντα φαίνειν σχηματισθέντα, κατὰ μεταβολὴν τοῦ φ. Σοφοκλῆς Ἑλένης γάμῳ
. Idem
πανός, δέσμη κληματίδων. οἱ δὲ νεώτεροι Ἀττικοὶ φανόν. Ἀριστοφάνης
. Pollux X. 117.
πανὸς μέντοι καὶ φανὸς ἡ λαμπάς, ὡς ὅταν φῇ ἐν τῇ Ἀλκμήνῃ Εὐριπίδης “πόθεν δὲ πεύκης πανὸν ἐξεῦρες λαβών;”
269
270.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-177
Ἀθῴου Ἀθῷον Blomfieldius. Libri
ἄθωον
. Affert hunc versum schol. Vict. ad Il. XIV. 229. Iovem in illo monte cultum dicens. Eustathius p. 358.
ὅτι δὲ Θρακικὸς καὶ ὁ Ἄθως, οὗ μνεία καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα, δηλοῖ φασὶ Σοφοκλῆς ἐν Θαμύριδι, “Θρῇσσαν” εἰπὼν “σκοπιὰν Ζηνὸς Ἀθῴου.” ἔνθα ὅρα τὸ Ἀθῴου, ὁμωνυμοῦν τῷ ἀθῷος, ὑφ' οὗ δηλοῦται ὁ ἀζήμιος. ὧν διαφορά, καθά που καὶ ἑτέρωθι δηλωθήσεται, οὐ μόνον κατὰ σημασίαν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τόνον. ἀθῶος μὲν γὰρ κατά τίνας προπερισπωμένως, ὁ ἀζήμιος, Ζεὺς δὲ Ἀθῷος προπαροξυτόνως, ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ τιμώμενος, ὃν φασιν ἔστι καὶ Ἀθώϊον κατὰ διαίρεσιν εἰπεῖν, ὁμοίως τῷ Ἄρειος, Ἀρήιος. κατὰ μέντοι ἑτέρους, ὧν ἐστὶ καὶ Ἡρωδιανός, ἀνάπαλιν, ὁ μὲν παρὰ τὸν Ἄθων Ζεὺς Ἀθῷος περισπασθήσεται, κατὰ τὸ ἥρως, ἥρῳος, Μίνως, Μίνῳος, γάλως, γαλῷος, τὸ δὲ ἕτερον παροξυνθήσεται, καὶ ἔσται ἀθῶος, ἄνωος, ὡς ψυχή, εὔψυχος, βούλη, εὔβουλος, τιμή, ἄτιμος.
Videtur
ἄψυχος
et
ἄβουλος
scripsisse. De eadem re idem p. 218, 3. 953, 42.
270
271.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-178
ὑπερτελής τε
ὑπερτελῆστε
sic M.
υπερτεληστε
sine accentu G.
ὑπερτελής τε
Ald. Turn.
ὑπερτελεῖς τε
Bess.
ὑπερθ' Ἑλλής τε
Rob.
ὑπεὶρ Ἑλλής τε
Flor. Farn. Vict. In Farn. glossa
ὑπὲρ τὸν Ἑλλήσποντον
. Deinde
πλέοντα
Ald. De verbo
πλέοντα
, tegere significante, dixit, hoc quoque loco allato, Porsonus ad Phoen. v. 663. Quare Musgravii coniectura
φωτίσαι
non opus est. Ὑπερτελής autem super eminentem notat, ut apud Eur. Ion. v. 1549. et ita
ὑπερτελὲς
infra v. 344. eademque metaphora
ὑπερτελὴς
apud Sophoclem Trach. v. 36. Hesychius ex hoc Aeschyli loco, ut videtur,
ὑπερτελής, ὑπὲρ τὸ τέλος ἀφικομένη
. Blomfieldio Aeschylus scripsisse videbatur
ὑπερτελεῖ τε
. V. ad v. 272. 273.
271
272-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-179
πεύκη τὸ χρυσοφεγγὲς
ἰσχὺν
dedit Blomfieldius, id habere dicens marg. Ask. et Musgr. Puto hanc coniecturam esse Askewii et Musgravii. Libri enim
ἰσχύς
, quod scholiastes interpretatur
μεγίστη πεύκη, ἰσχὺς πυρός
. Non opus est
ἰσχὺν
scribere: sed
πευκή
, quod libri habent, ad
ἰσχὺς
appositum languet. Id Schützius recte in
πεύκη
mutandum esse censuit: cetera autem non recte tractavit. Coniecit enim
πρὸς ἐκδοχήν, πεύκης τὸ χρυσοφεγγὲς — σέλας
. Sed in
πρὸς ἡδονήν
, quod etiam Pearsono in
πρὸς ἐκδοχὴν
mutandum esse videbatur, nihil vitii est, si reputes non
δέ
, sed
τέ
post
ὑπερτελής
scriptum esse. Nam
δέ
si legeretur, requireretur verbum pro nomine
πεύκη
, veluti
πηδᾷ
, ut in Ione Euripidis v. 1144.
ἔνθα πῦρ πηδᾷ θεοῦ Βακχεῖον
. Nunc vero,
τέ
posito,
ἐξεδέξατο
etiam ad sequentia refertur. Excepit flammam Athos et vis flammae altissime eminens, ut more collustraret, luxuriante pinu. Significat enim
πρὸς ἡδονὴν πεύκης
ut pro lubitu luxuriaretur flamma. Mox
χρυσοφεγγές
Bess.
274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-180
παραγγείλασα Μακίστου σκοπῷ
παραγγείλας ἀμακίστου σκοπάς
G. Ald.
παραγγείλασα μακίστου σκοπάς
M. Bess. Flor. Farn. Rob.
παραγγείλασα μακίστου σκοπαῖς
Turn. Vict. Lesbi montem Macistum memorat Plinius H. N. V. 39. (140). Habuit etiam Triphylia montem altum cui nomen fuit Macistum, memoratum a Strabone VIII. p. 346. in quo urbs fuit Macistus, de qua Stephanus Byzantius. Aeschylo qui mons hic dictus est, situs ille, ut ordo locorum monstrat, in Euboea, masculino genere
Μάκιστος
videtur appellatus fuisse, si recte editum est
σκοπαῖς
. Blomfieldius
σκοποῖς
scripsit, vix dubium esse ratus quin
σκοπᾶς
ortum sit ex
σκοποῖς
. At
σκοποῖς
absonum foret, quia sic quod sequitur
ὃ δὲ
perperam dictum esset, quod, ubi
σκοπαῖς
legitur, non potest non ad Macistum referri; non item de monte dictum videretur, si
σκοποῖς
praecessisset. Sed illud
σκοπᾶς
, quod ipse in M. G. Ald. Rob. esse dicit, in nullo horum librorum, qui omnes
σκοπάς
habent, legitur. Solus H. Stephanus
σκοπᾶς
ut aliam lectionem adnotavit, sed is haud dubie scribendi error est, quum
σκοπάς
exarare vellet. Scribendum vero
σκοπῷ
.
274
275.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-181
ἀφρασμόνως
ἀφράσμων ὡς
Turn.
ἀφασμένως
Rob. Ceteri omnes
ἀφρασμόνως
, quam formam probat Lobeckius ad Ai. v. 23.
275
276.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-182
NA Nihil caussae erat cur Blomfieldius hic quoque
ἀγγάρου
scribendum coniiceret.
πάρηκεν
male Stanleius interpretatus est praetermisit, si id voluit significare neglexit, Alio transmissum nuntii officium dixit Aeschylus, quod Orellius non negasset, si reputasset
οὔτι μέλλων
esse celeriter, neque
οὔτι
separari ab eo participio posse.
276
277.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-183
278.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-184
Μεσσαπίου
μεσσαπίου
M. G. Rob.
μεσαπίου
Bess. Flor. Farn. Turn. Vict.
μεταπίου
Ald. Scholiastes
Μεσάπιον ὄρος μεταξὺ Εὐβοίας καὶ Βοιωτίας
. Euboeae montem Messapium esse tradit Stephanus Byzantius: sed Boeotiae est. Strabo IX. p. 405.
ἐν δὲ τῇ Ἀνθηδονίᾳ Μεσσάπιον ὄρος ἐστίν, ἀπὸ Μεσσάπου
. Servius ad Aen. VIII. 9. in Anthedonis enim ora, quae Boeotiae est, mons stat Messapius, a duce Messapo nominatus. V. etiam Müllerum in Orchomeno p. 24. Alius est eo nomine mons Macedoniae, memoratus Aristoteli Hist. an. IX. 32, 1. De utroque v. Schneiderum ad Aristot. vol. IV. p. 232. et Heynii excursum VIII. ad Aen. VII.
φύλαξι
φύλαξ
, pro
φύλαξι
error Rob.
μολών
μολόν
M. G. Bess. Farn. Ald. Rob.
μολών
Turn. Vict.
278
279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-185
280.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-186
γραίας
γαίας
Ald. Turn. Sed G. cum ceteris
γραίας
.
280
281.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-187
λαμπάς
λαμπάδ'
G.
λαμπὰ δ'
Ald.
μαυρουμένη Deinde
οὐδέπω 'μαυρουμένη
Rob.
281
282.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-188
πεδίον Ἀσωποῦ
πεδίον ἀσωποῦ
Flor. Farn. Vict.
παιδίον ὠποῦ
M. G. Bess. Ald.
πεδίον ὠποῦ
Rob.
πεδίον Ὠρωποῦ
Turn.
282
283.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-189
286.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-190
φρουρά
φρουρὰ
Ald. In G. prius scriptus circumflexus post in gravem mutatus.
286
287.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-191
Γοργῶπιν Etym. M. p. 384, 32.
Ἐσχατιῶτις, λίμνη κειμένη μετὰ τὸν Ἰσθμόν, ὅτι πολλοὶ τῶν ἀπὸ Θρᾴκης σὺν Εὐμόλπῳ στρατευσμένων ἐπ' Ἀθήνας ἐν αὐτῇ λουσάμενοι ἀπέθανον, ὥςπερ ἐσχάτῳ λουτρῷ χρησάμενοι. ἢ ἀπὸ τῆς Ποσειδῶνος θυγατρὸς Ἐσχατιώτιδος, ἥτις ἐκεῖ κατῴκησε, Ποσειδῶνος αὐτῇ χαρισαμένου ἀπόσπασμα θαλάσσης εἰς λουτρόν. ὕστερον δὲ Γοργῶπις ἐκλήθη ἀπὸ Γόργης τῆς Μεγαρέως θυγατρός, γυναικὸς Κορίνθου, ἥτις ἀκούσασα τὸν τῶν παίδων φόνον, περιαλγὴς γενομένη, ἔρριψεν ἑαυτὴν εἰς τὴν λίμνην.
Ita enim haec scribenda sunt. Hesychius
Γοργῶπις. Κρατῖνος ἐν Πυλαίᾳ. λίμνην φασὶν εἶναι ἐν Κορίνθῳ, εἰληφέναι δὲ τοὔνομα διὰ τὸ Γόργην ἐμπεσεῖν εἰς αὐτήν.
Scholiastes, Aegiplanctum Megaridis montem esse affirmans, non sinit dubitare quin Gorgopis ista eadem sit cum illa de qua Aeschylus.
287
288.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-192
Αἰγίπλαγκτον
αἰγίπλακτον
Bess.
288
289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-193
μὴ χατίζεσθαι
δὴ χαρίζεσθαι
Farn. Ceteri omnes
μὴ χαρίζεσθαι
. Schützius in prima editione recte receperat Heathii emendationem
μὴ χατίζεσθαι
, quod fecit etiam Porsonus. Non potest probari Th. Bergkii coniectura
θεσμὸν ἀγγαρίζεσθαι
, proposita in Diurn. antiq. a. 1835. p. 958. qui quum negaret
χατίζεσθαι
passive dici posse, et novum ipse finxit verbum, et non reputavit non dici hic
θεσμὸς οὐ χατίζει πυρός
, sed
πυρὸς θεσμὸς οὐ χατίζεται
, non desideratur. Hesychius
χατεύει, χατίζει, ἐπιθυμεῖ.
Idem
χατίς, ἐπιθυμία, χρήσις.
289
290.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-194
292-293.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-195
κάτοπτον πρῶν' ὑπερβάλλειν
κάτοπτρον πρῶν ὑπερβάλλειν
M. G. Bess. Flor. Farn. Rob. Vict.
κάτω πτρονοῦ περβάλλειν
Ald. ex quo Turn. fecit
κάτοπτρον οὐχ ὑπερβάλλειν
. Canterus tacite emendavit
κάτοπτον πρῶν ὑπερβάλλειν
. Confirmat scholiastae interpretatio
τὸ κατόψιον
. Merito
κάτοπτον
ab recentioribus receptum est. Permirum ac potius incredibile est Godofredum Bernhardy in Syntaxi linguae Graecae p. 50. non solum id male emendatum pronuntiasse, sed etiam novo planeque inaudito modo illud
κάτοπτρον
agora spiegelfläche interpretatum esse. Difficilior quaestio est, quem locum appellet poeta
κάτοπτον πρῶνα
. Si adversum Megaridi litus sinus Saronici, satis bene se habebit infinitivus
ὑπερβάλλειν
, et
καί
adeo significans. Sed Is. Vossius ad Melam p. 154. montem intelligi volebat vicinum Hermionae, qui proprio nomine Πρὼν appellabatur, de quo accurate scripsit Pausanias II. 34, 11. iterum eius mentionem faciens II. 36, 2. At non facile montem hic certum nominaret poeta, nisi ut in eo quoque monte ignem accensum esse diceret: quare scribendum mox esset
ἔνθ' ἔσκηψεν· εἶτ᾽ ἀφίκετο Ἀραχναῖον αἶπος
, i. e. ubi (in Prone) constitit: tum venit ad culmen Arachnaeum. Accedit quod Pron remotior est ab Aegiplancto quam mons Arachnaeus: quare quodammodo retro signum a Prone ad Arachnaeum perferri debuisset. Haec qui consideraverit, vix, opinor, dubitare poterit quin Σαρωνικοῦ πορθμοῦ κάτοπτος πρὼν, uti diximus, litus sit trans Saronicum sinum conspicuum. De hac vocis
πρών
significatione dictum est ad Pers. v. 129. Sed critici qui
καί
, quod est ante
Σαρωνικοῦ
, vel non animadverterunt adeo significare, vel non crederent, alii aliud coniecere.
εὖτ' ἔσκηψεν, εὖτ' ἀφίκετο In proximo enim versu
εἶτ᾽ ἔσκηψεν, εἶτ᾽ ἀφίκετο
habent M. Farn. Rob. Turn. Vict. et, ut videtur, etiam Bess. Flor.
εἶτ' ἔσκηψεν, εἶτ' ἀφίκετο
G. Ald. Scaliger quid in mente habuerit, quum
ὑπερβάλλων
adscripsit, non exputo. Stanlei coniecturam,
εἶτ᾽ ἔσκηψεν, ἐς τ' ἀφίκετο
recepit Porsonus. Schützius autem in minore editione posuit
καὶ Σαρωνικοῦ πορθμοῦ κάτοπτον πρῶν ὑπερβάλλει πρόσω φλέγουσα· καὶ ἔσκηψεν, ἐς τ' ἀφίκετο Ἀραχναῖον αἶπος
. Blomfieldius versum excidisse suspicatur. Wellauerus denique, quoniam
σκήπτειν
ubi hoc in loco invenitur, idem atque
ἀφίκετο
sit,
εἶτα
cum vi quadam repetitum putat, propter laetitiam, quod nuntius pervenerit iam ad eam stationem quae proxima sit aedibus Atridarum. At haec figura non solum ab ingenio Clytaemnestrae, superba cum gravitate loquentis, abhorret, sed etiam, si ea uti voluisset poeta, fecisset id in iis verbis quibus ad ipsam domum Atridarum accessio signi describitur. Nihil horum ferri potest, sed scribendum est
εὖτ' ἔσκηψεν, εὖτ᾽ ἀφίκετο Ἀραχναῖον αἶπος
.
294.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-196
ἀστυγείτονας σκοπάς
ἀστυγείτονας σκοπὰς
ad
ς
ab alia manu altero
σ
supra adscripto, M.
ἀστυγείτονας σκόπας
G. Turn.
ἀστυγείτονα σκόπας
A.
ἀστὸ γείτονας σκοπὰς
Rob.
294
295.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-197
ἐς τόδε σκήπτει
ἐς τόγε σκήπτει
M. G.
ἐς τόγε σκήπτει
Rob. Turn.
ἐπόγε σκήπτει
Ald.
ἐς τόδ᾽ ἐνσκήπτει
Bess.
ἐς τόδε σκήπτει
Flor. Farn. Vict. Post hunc versum in M. G. et editionibus ante Victorianam statim sequitur v. 1026. Etenim in M. quaternio deest. Post v. 295. quo quaternio finitur, in M. recentior manus adscripsit
λείπει πολλά
. Robortellus defectum his verbis interpositis indicavit,
Hic videntur multa deesse
.
295
297.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-198
νόμοι
νόμοι
Flor. Vict. Quod coniectura assecuti sunt Stanleius et Heathius,
τοί μοι
, habent Bess. Farn. Mirum est Porsonum cum Schützio dedisse
τοιοίδε τοί μοι
.
297
300.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-199
τοιοῦτον
τοιοῦτον
Flor. Farn.
τοιοῦτοι
Bess.
τοιοῦτο
Victorius.
300
302.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-200
NA Personae nota ante hunc versum in Bess. Flor. Farn. In Victoriana editione hic versus 302. Clytaemnestrae continuatur, proximo
ΧΟ
. praefixum est, versui 305.
ΑΓΓ
. Tum versui 306.
ΚΛΥ
. praefixum in Bess. Flor. Farn. Vict. Canterus versus 302-304. choro dedit, v. 305. nuntio, v. 306–335. Clytaemnestrae. Perfecit emendationem Stanleius.
302
304.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-201
ὡς λέγεις Blomfieldius
διανεκῶς
, quia Moeris p. 129.
διανεκεῖ λόγῳ
ut Atticum ex Platone attulit.
ὡς λέγοις
Flor. Farn. Vict. Quod Blomfieldius ex coniectura posuit,
ὡς λέγεις
, habet Bess.
Ὡς λέγοις πάλιν
neque ut dicas iterum significare potest, quia sic inverteretur ordo sententiarum, neque nam dicas iterum, quia hoc genus iubendi, tertiae id personae proprium, obiter imperandi speciem habet, ideoque superbiae aliquid prae se fert, ut infra v. 911.
ἀλλ᾽ εἰ δοκεῖ σοι ταῦθ', ὑπαί τις ἀρβύλας λύοι τάχος
. Non potest, quod Wellauero visum est, de confusione duarum locutionum cogitari, ut
θέλοιμ᾽ ἄν
et ad
ἀκοῦσαι κἀποθαυμάσαι
et ad
λέγοις πάλιν
referatur: neque enim integrae duae locutiones confundi in unam possunt. Recte Bothius
ὡς λέγεις
.
304
306.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-202
NA Non recte
βοῇ δ'
Auratus.
306
307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-203
ἄλειφά τ' ἐγχέας
ἄλειφά τ' ἐγχέας
Canterus.
ἄλειφά τ᾽ ἐκχέας
Flor. Farn. Vict.
ἀλείφατ' ἐκχέας
Bess. Pearsonus, Schutzius, alii
ἄλειφάς τ' ἐγχέας
, quod Blomfieldius dubitabat an recipiendum esset, quia
ἄλειφα
Ionicum esse videretur. Nisi tamen etiam poeticum esse existimandum est. Antiquius altero putat Göttlingius ad Hes. Theog. v. 553.
307
308.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-204
οὐ φίλω Libri
οὐ φίλως
. Auratus adscripserat
διχοστατοῦντα οὐ φίλω
. Stanleius emendavit
οὐ φίλω
, quod recepere Schützius, Porsonus, Blomfieldius, quibus male contradixit Wellauerus. Tantum abest enim ut
οὐ φίλω
languidam repetitionem contineat, ut etiam gravius affirmet: quod contra
οὐ φίλως διχοστατοῦντα
frigidum est, quia hic dissidere insociabilia, non quomodo dissiderent dicendum erat. Male autem in fine huius versus plene interpungebatur: nam
τέ
, quod post
ὄξος
est, non ad proxime sequens
δέ
, sed ad
καί
v. 309. refertur.
308
309.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-205
ἑλόντων In Flor.
δὲ
post
ἑλόντων
scriptum erat, sed deletum est.
309
310.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-206
311.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-207
σώμασιν
σώμασι
Bess.
πεπτωκότων
πεπτωκότων
Auratus.
311
313.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-208
τεκόντων Libri
παῖδες γερόντων
. Quod Stanleius protulit,
παῖδες, γέροντες
, suffuratus est Aurato. In editionibus Victorii et Canteri iunguntur haec,
φυταλμίων παῖδες γερόντων
. In editione Stanleii aliisque virgula post
φυταλμίων
posita est, quod quum probabat disserens de ea voce Reisigius in Enarr. ad Oed. Col. p. XLIX. neque cogitavit firmandum aliquo exemplo fuisse nomen hoc vi substantivi positum, neque ostendit cur hic omnino commemorentur senum corpora. Sed negligentius ille hos versus inspexerat, ut stratos alios super alios dici putaret, quos vivos amplexos esse corpora mortuorum narrat Aeschylus. Atqui mortui illi non sunt alii quam qui armis captis in hoste ab urbe defendendo ceciderant. Quorum in numero non apparet quomodo hic senes dici potuerint, quum quae praecedunt nomina non ipsorum aetatis diversitatem, sed varietatem necessitudinum indicent. Quare maritis fratribusque memoratis tertii adiici patres debebant, quibus si est
παῖδες
additum, sponte patet ad cetera nomina similiter uxores sororesque debere intelligi. Itaque duarum sive rectius unius litterae mutatione
τεκόντων
restituendum est. Sic Sophocles in Etym. M. p. 503, 5.
προςῆλθε μητρὶ καὶ φυταλμίῳ πατρί.
313
315.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-209
316.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-210
νῆστις
νήσεις
Flor. Vict.
νήστισι
Bess.
νήστεις
Farn. quod coniecerat Pearsonus. Id recipiendum duxi ut maxime simplex.
316
319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-211
οἰκήμασιν
οἰκήμασιν
Farn. Vict.
οἰκήμασι
Bess. Flor.
319
320.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-212
ναίουσιν
νέμουσιν
Vict.
ναίουσιν
Bess. Flor. Farn. ut ex Aurati emendatione, quam tacens adscivit Stanleius, deinceps editum est.
320
321.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-213
ἀπαλλαγέντες
ἀπαλλαχθέντες
Bess.
ὡς δ' ἀλήμονες Deinde libri
ὡς δυσδαίμονες
. Blomfieldius recepit quod Vossius, Stanleius, Musgravius coniecerunt
ὡς δ' εὐδαίμονες
. Alii alia coniecerunt. Mihi olim videbatur scribendum esse
ὡς δὲ δαίμονες
: cum diis enim comparantur quicumque vel sunt beati vel esse sibi videntur. Sed videtur tamen Schützius sententiam huius loci recte intellexisse. Is
τῶν δ᾽ ὑπαιθρίων
corrigens servavit
ὡς δυσδαίμονες
, ut dicantur Graeci haud secus ac pauperes, quibus nihil est quod custodiant, incustoditam totam noctem dormire. Eandem sententiam ut efficerem, scripsi
ὡς δ' ἀλήμονες
. Incerta tamen res est. Fortasse Aeschylus scripsisse putandus est
ὡς δ' ἀδείμονες
, etsi non habeo huius vocabuli exemplum: sed huiusmodi formae rariores sunt, ut
ἄμοχθον
apud Euripidem Med. v. 461. et eadem comparatione qua
δαίμων, ἀδαίματος, ἄδειμος, ἀδείμων
, etiam
κύμα, ἀκύματος, ἄκυμος, ἀκύμων
dicuntur.
321
323.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-214
εὔορκον Libri
εὔβουλοι
. Correxit Valckenarius ad Phoen. v. 1331.
323
324.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-215
θεῶν ... ἱδρύματα
θεῶν τ' ἱδρύματα
Bess.
324
325.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-216
οὐ τἂν ἑλόντες
οὐκ ἄν γ' ἑλόντες
Flor. Farn. Vict.
οὐκ ἀνελόντες
Bess. Scripsi
οὐ τἂν ἑλόντες
. V. Opusc. IV. p. 379. et 381.
αὖθις ἀνθαλοῖεν Deinde
αὖθις ἂν θάνοιεν ἄν
Flor. Farn. Vict.
αὖθις ἂν θάνοιεν αν
Bess. Duplici manu in excerptis Aurati scriptum
αὖθις ἁλοῖεν
pro suo vendidit Stanleius recte scriptum
αὖθις ἁλοῖεν
. Recepere, pravo tamen accentu, Schützius et Porsonus. Blomfieldius
αὖθις ἁλῷεν
, afferens Eustathium p. 1268, 26. et Choeroboscum in Etym. M. p. 73, 43. et Suidam, apud quem est
ἁλεῖεν, ληφθεῖεν, πορθηθεῖεν
, pro quo
ἁλεῖεν
scriptum in Bekkeri Anecd. p. 379, 17. contendensque
ἁλεῖεν
Atticum,
ἁλοῖεν
Homericum esse. Contraria Buttmanni sententia est. Quam Blomfieldius analogiam affert,
βιώην, βίῳην, συγγνώην
, meam citans dissertationem de ellipsi p. 231. Buttmannique ad eam epimetron, ea certe non constans est. Quare
αὖθις ἀνθαλοῖεν
servandum duxi.
325
326.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-217
πρῶτον
πρῶτον
solus Bess.
ἐμπέσῃ Deinde
ἐμπίπτει
Bess.
ἐμπίπτῃ
, sed
οι
ad
η
supra adscripto, Flor.
ἐμπίπτοι
Farn.
ἐμπίπτῃ
Victorius. Metuendi verbum si intelligitur, recte se habet coniunctivus praesentis, quo tempore utitur Clytaemnestra, quod praesentia, non futura metuit.
326
327.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-218
πόθον
πόθος
Bess. Farn. quod Blomfieldius recepit.
νόος
Vict. idque ex Flor. mihi enotatum est. De delubris vastandis, quod placet Blomfieldio, vereor ut cogitaverit Aeschylus, quum incensa urbe etiam fana flamma deflagrata, tosti alti stent parietes. Illa potius in mente habuisse videtur, quae aliis modis impie aut crudeliter facta sunt, ut quod Cassandrae vim inferre, idque in templo Minervae, Aiax Oilei est conatus, quod Astyanax de turri deiectus, quod Polyxena Achilli immolata. Itaque
πόθον
, sive id habeat Flor. sive felix error sit editionis Victorianae, verissimum esse videtur.
τὰ ... κέρδεσιν Deinde
ἃ
pro
τὰ
Bess. et
κέρδεσι
Bess. Flor. sed
κέρδεσιν
Farn. Vict.
327
329.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-219
κάμψον
κάμψαι
, superscripto ultimae litterae
ο
, Flor.
329
330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-220
θεοῖσι δ' ἀμπλάκητος
θεοῖς δ᾽ ἀναμπλάκητος
Bess. Farn. Vict.
θεοῖς δ᾽ ἂν ἀμπλάκητος
Flor. Porsonus
θεοῖς δ᾽ ἂν, ἀπλάκητος
. Canterus scribendum coniiciebat
θεοῖς δ᾽ οὐκ ἀναμπλάκητος
. Male Blomfieldius, servans
ἀναμπλάκητος
(sic ipse cum aliis popularium suorum scribit), sensum esse hunc vult, quin etiam, si nullis erroribus actus redierit exercitus, diis tamen ira ob eos qui interierunt reviviscal, etiam si nihil novi acciderit. At nusquam
ἀμπλακεῖν
significat erroribus agi vel vagari, sed plane ut
ἁμαρτάνειν
dicitur. Recte Stanleium coniecisse puto
θεοῖσι δ' ἀμπλάκητος
. Hoc dicit Clytemnestra, sed si se adversum deos impiaverit exercitus, reviviscal occisorum vindicta, nisi etiam improvisa mala accedant. Plato in Phaedro p. 242. D.
καὶ πῶς ἐδυσωπούμην κατ' Ἴβυκον, μή τι παρὰ θεοῖς ἀμπλακὼν τιμὴν πρὸς ἀνθρώπων ἀμείψω.
330
331.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-221
ἐγρηγορός Libri
ἐγρήγορον
. Adiectivum hoc, adnotatum ab Hesychio usurpatumque ab recentioribus, etsi Abreschius non male defendit simili adiectivo
γεγονός
, tamen cum Porsono et Lobeckio ad Phryn. p. 119. aliisque apud Aeschylum cedere debere participio existimavi.
331
332.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-222
333.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-223
τοιαῦτα
τοιαῦτά σοι
Farn.
κλύεις Deinde
κλύοις
Flor. Farn. Vict.
κλύεις
scribendum esse vidit Dobraeus Adv. II. p. 23. idque praebet Bess. In hoc versu desinit Bess.
333
335.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-224
τήνδ' ὄνησιν Libri
τὴν ὄνησιν
. Meam emendationem,
τήνδ' ὄνησιν
, quae necessaria est, recepit Blomfieldius. Bona, inquit, ut haud ambigue vincant, hunc ego fructum multae prosperitati praefero.
335
336-339.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-225
NA Hos quoque versus choro dedit Stanleius, quum antea nuntio essent tributi. Pro
εὐφρόνως
Spanhemius et Abreschius
εὔφρονος
scribi volebant. At
εὔφρων
tragicis est mentis sanae compos, non insaniens aut ebrius aut animi deliquium passus. Neque hic prudentiam mulieris laudat chorus, sed quod, ut vir sapiens, moderate modesteque sentit.
338.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-226
NA Jungendum
εὖ θροεῖν
. Male putat Paleius
αὖ
in
αὖθις
mutandum esse propter
αὖθις
v. 302.
338
339.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-227
NA Post hunc versum abit de scena Clytemnestra.
339
340.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-228
NA Chori nomen praefixum in Flor. Farn. Vict. Godofredus Bernhardy in Syntaxi linguae Graecae p. 74. interpunctionem corrigi, i. e. minus plene v. 346. post
παναλώτου
interpungi voluit, ut efficeret, quod ipsi placuit, quo Pindarus et Sophocles non antiquo scilicet genere dicendi usi sint, ut vocativum in principio orationis ponerent ad quem nullum verbum referretur, non usum esse Aeschylum. Illud rectius quaeras, cur Aeschylus abhorruisse ab ea re censendus sit, quae non aevi ullius aut certorum hominum propria, sed communis omnium est atque in ipsa insita hominis natura. Exemplo si alio opus, vide v. 1436.
340
341.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-229
μεγαλῶν
τῶν μεγάλων
Farn. ex Triclinii imperitia.
341
345.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-230
NA Mire diversa sunt iudicia Schützii, qui
μέγα δουλείας
eiiciendum putabat, et Reisigii in Coni. p. 269. qui post haec verba excidisse
δεκατόπυργον
opinabatur, quo antistrophas cum proodo efficeret, obsequiosum habens Ritschelium in Schedis criticis p. 39.
345
346.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-231
παναλώτου Recentiores cum Stanleio virgula distinxerunt post
γάγγαμον
, ut in appositione esset
ἄτης παναλώτου
. Mihi neque Stanleii ratio, neque si
δουλείας
pro adiectivo sit, tam videtur dictioni poeticae conveniens esse, quam ut alter genitivus ex altero pendeat, sensusque sit
μέγα γάγγαμον ἄτης παναλώτου τῆς δουλείας
. Stanleius ad Prom. v. 1077. et Pearsonus scribendum coniecerunt
πανάλοτον
. Pollux X. 132.
γάγγαμον, ἀφ᾽ οὗ καὶ Αἰσχύλος τὸ δύςλυτον κακὸν ἢ δυςέλικτον ἔφη “γάγγαμον ἄτης παναλώτου.”
346
348-349.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-232
τείνων Interpungebatur
τὸν τάδε πράξαντ᾽ ἐπ' Ἀλεξάνδρῳ, τείνοντα
. Correctum a me et a Blomfieldio. Auratus
τείναντα
, quod non recte recepit Blomfieldius. Tentum diu in Alexandrum habens arcum perfecit illa Iuppiter.
ὅπως ἄν Haesitatum est etiam in
ὅπως ἄν
, quod visum est sine
ἄν
dici debuisse. At ut rarius ita loquantur Attici, recte tamen optativo iunguntur hae particulae: v. de particula
ἄν
III. 4. Nec si quis
ὅπως ἄν
hic eo modo quo interpretari malit, quicquam obstat.
350.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-233
ὑπὲρ ἄστρων Aurati coniectura est
ὑπέραστρον
. Frustra haec verba
ὑπὲρ ἄστρων
torserunt Blomfieldium. Recte vidit Stanleius explicanda esse ex proverbio
εἰς οὐρανὸν τοξεύειν
, de quo Zenobius III. 46.
ἐπὶ τῶν διακενῆς πονούντων
, Suidas VI. 14.
ἐπὶ τῶν διακενῆς κατ' αὐθάδειάν τι ποιούντων
, Apostolius VII. 74.
ἐπὶ τῶν ἀδυνάτων, καὶ διακενῆς πονούντων
. Ex Aeschyli loco intelligitur proprie significari nimis longe iaculantes.
350
351.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-234
NA Innocenti spondeo territi Porsonus et Burgesius vix credibilia tentarunt. Ea qui cupit cognoscere, petat a Blomfieldio.
351
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-235
ἔχουσιν εἰπεῖν
ἔχουσ'
Vict. Quod Stanleius scribendum esse vidit,
ἔχουσιν
, inventum est in Farn. Ex Flor.
ἔχουσαν
affertur, sed mihi notatum est
ἔχουσιν
esse in eo codice, ita tamen ut
ιν
a correctore scriptum sit. Dictionis numerorumque concinnitate contempta Blomfieldius
Διὸς πλαγὰν ἔχουσιν. εἰπεῖν πάρεστι τοῦτο κἀξιχνεῦσαι
. Nec melius Boissonadus
εἰπεῖν πάρεστι, τοῦτό τ᾽ ἐξιχνεῦσαι
.
352
353.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-236
τοῦτό γ' ἐξιχνεῦσαι
τοῦτό γ' ἐξιχνεῦσαι
Farn. Vict.
τοῦτ᾽ ἐξιχνεῦσαι
Flor.
353
354.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-237
ἔπραξαν ὡς ἔκρανεν Libri
ὡς ἔπραξεν, ὡς ἔκρανεν
. Meo monitu prius
ὡς
delevit Blomfieldius. Scribendum vero erat
ἔπραξαν ὡς ἔκρανεν
. Alioqui dixisset
ἔκρανεν ὡς ἔκρανεν
. Vidit hoc etiam Franzius.
354
355.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-238
NA Rarior usus medii
ἀξιοῦσθαι
, quod significat se aliquid dignum iudicare. Sic in Eum. v. 417.
φονεὺς γὰρ εἶναι μητρὸς ἠξιώσατο
. Diagoram Melium his versibus tangi ratus Blomfieldius in glossario de tempore, quo ille vixerit, disseruit. Eum ut respexerit Aeschylus, certe propterea captavit istam ambiguitatem, quia hic proprie non Diagoram, sed Priamum intelligi volebat.
355
358-363.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-239
πέφανται δ' ἐκγόνοις ἀτολμήτως Ἄρη πνεόντων μείζον ἢ δικαίως, φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ, ὅπερ τὸ βέλτιστον· ἔστω δ' ἀπήμαντον. Libri
πέφανται δ᾽ ἐγγόνους ἀτολμήτων ἄρη πνεόντων μείζον ἢ δικαίως, φλεόντων δωμάτων ὑπέρχεον ὑπὲρ τὸ βέλτιστον. ἔστω δ' ἀπήμαντον
. Pravas scripturas peius interpretatus est scholiastes.
ἐγγόνους
ut Flor. Vict. etiam Farn. habet, sed
κ
ad prius
γ
supra adscriptum est. In Flor. ad
φλεόντων
supra adscriptum est
φλυαρούντων
. Stanleius
ἐγγόνοις ἀτόλμητον
scribendum esse coniecit, ad sensum bene, non item ad metrum. Boissonadus edidit
πέφανται δ' ἐκ γένους ἀτολμήτων
, volens
ὢν
intelligi, cetera ut vulgo. Sequebatur enim Blomfieldium
πέφανται δ᾽ ἔκγονος ἀτολμήτων
scribentem, ut haec in atheum dicerentur. Quid vero? Num Diagoras, si de hoc cogitavit, a Priamo Troianisve duxit originem? An, si Paris est qui deos malefacta non punire putavit, hunc filium repertum esse Priami dixisset Aeschylus? Quis id nesciebat? aut quid id, si quis nesciret, hic ad rem? Cetera quae Blomfieldius attulit, posita plena interpunctione post
δικαίως
sic scribendum putans,
φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ, ὑπὲρ τὸ βέλτιστόν ἐστ', οὐδ᾽ ἀπήμαντον
, eo minus opus est refutari quia ne ipsi quidem valde placuerunt. Aliquid horum emendavi in interpretatione Humboldti, sed ut mihi non satisfecerim. Scribendum
πέφανται δ᾽ ἐκγόνοις ἀτολμήτως Ἄρη πνεόντων μείζον ἢ δικαίως, φλεόντων δωμάτων ὑπέρφευ· ὅπερ τὸ βέλτιστον· ἔστω δ᾽ ἀπήμαντον.
Vindictam Iovis in mente habens chorus, apparuit, inquit, natis intolerabiliter maiorem quam fas erat Martem spirantium, nimis affluente opibus domo: quod est quidem praestantissimum: sed vacuum esto crimine.
ἀτολμήτως
scribendum esse vidit etiam Bambergerus.
363.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-240
ὥστε καὶ ἀπαρκεῖν
ὥστ᾽ ἀπαρκεῖν
Flor.
ὥστε κἀπαρκεῖν
Farn. Vict. Est id
καὶ ἀπαρκεῖν
, ita ut satis sit. Sic in Pers. v. 469.
363
364.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-241
NA Non opus esse Schützii coniectura
λαχόντι
, hodie nemini ignotum est.
364
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-242
ἐκλακτίσαντι
ἐκλακτίσαντι μέγα Δίκας
, cum glossa
μεγάλως, ἀντὶ μιᾶς
, Farn.
λακτίσαντι μέγα Δίκας
Flor. Vict. Emendavit Canterus. Patet autem coniungendum esse
οὐ γάρ ἐστιν ἔπαλξις πλούτου εἰς ἀφάνειαν
.
367
369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-243
NA Male haec a multis intellecta sunt. Urget, inquit, ut quis in perniciem ruat, audax suada, consultrix filia effrenata culpae. Nam semel admissa culpa suadet opus potentiamque ad tuendum conferre quod iniuria possidetur, subministratque ei rei consilia. Referuntur haec ad ea quae proxime praegressa sunt, diciturque suada
σόφρων
, quod
ἔπαλξιν πλούτου
quaerit.
369
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-244
ἄτας Post
ἄτας
commate distinxit Victorius, quo
ἄτας
accusativus esset construereturque cum
βιᾶται
. Recte vero scholiastes pro genitivo accepit, quem necessario requirit
προβουλόπαις
.
370
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-245
ἄκος δὲ πᾶν μάταιον. οὐκ ἐκρύφθη, πρέπει δέ
ἄκος δὲ παμμάταιον οὐκ ἐκρύφθη. πρέπει δὲ
Victorius. Correxit interpunctionem Schützius.
ὡς ἄκος δὲ
Farn.
πᾶν μάταιον
Meinekius ad Euphorionem p. 187. et coniecerat
πᾶν μάταιον
Musgravius. Recte fortasse.
371
372.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-246
φῶς Victorius distinxit
πρέπει δὲ φῶς, αἰνολαμπὲς σίνος
. Male Schutzius
φῶς
. Auratus
σέλας
pro
σίνος
. Ea scholiastae interpretatio est, quam rectius ad
φῶς
referas. Non dicit autem neque incendium Troiae neque ignes in montibus accensos, de quibus mirum est cogitare quemquam potuisse, sed hic sensus est, non in occulto manet, sed conspicua est lux triste lucens, noxa, i. e. in clara sed tristi luce conspicitur eventus mali facinoris.
372
374-376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-247
τριβοῖς
τε
deest in Flor. Idem et Farn. Vict.
τριβοῖσι
. Emendaverunt Pearsonus et Stanleius. Vereor autem ne non de lapide Lydio loquatur poeta, sed aes adulterinum dicat, quod usu tritum amisso falso splendore cognoscitur. In explicando verbo
δικαιωθείς
fraudem fecit interpretibus male posita in editionibus Vict. Cant. Stanl. virgula post
μελάναις
, quae, si opus, ponenda erat post
κέλευθος
. Hoc enim dicit, ater est, quum est aestimatus quanti sit.
377.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-248
πτανὸν ὄρνιν Proverbium
τὰ πετόμενα διώκειν
illustravit in glossario Blomfieldius. Eius hic haec vis est, ut inania sperasse dicatur Paris, quum se bello victorem fore credidit.
πτανὸν ὄρνιν
Flor. Vict.
πτανόν τιν' ὄρνιν
ex mala Triclinii coniectura Farn. Emendatio debetur Schützio.
377
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-249
ἄφερτον
ἄφερτον θεὶς
Flor.
378
380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-250
ἐπίστροφον τῶνδε
Ἐπίστροφος τῶνδε
active dicit auctorem qui intulit urbi illud
ἄφερτον πρόςτριμμα
. Blomfieldius quum
τούτων
contra libros edidit, non cogitavit recte se habere syllabam ancipitem, diverso genere numeri sequente.
380
383.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-251
ἐς δόμον
ἐς δόμον
Flor. Vict.
εἰς οἶκον
Farn.
τὸν
τὸν
Flor. Vict.
τὸ
Farn. ut Canterus scribendum esse vidit.
383
384.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-252
τὴν ξενίαν
τὴν ξενίαν
Farn.
384
385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-253
κλοπαῖσι
κλοπαῖσι
, ut Stanleius scribendum vidit, Farn.
κλοπαῖς
Flor. Vict.
385
387.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-254
NA Non eleganter hic
τέ
positum est. Videtur Aeschylus scripsisse
ἀσπίστοράς τε καὶ λογχίμους κλόνους ναυβάτας θ᾽ ὁπλισμούς
.
387
388.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-255
λίθον Blomfieldio placuit
λίνον
scribere, etsi libri
λίθον
habent.
388
389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-256
βέβακε
βέβηκεν
Farn. Vict. Blomfieldius cum Porsono
βέβακε
, quod est in Flor. Recte opinor. Nam hoc genus metri, quod ferebam in Elem. doctr. metr. p. 230. nec per se apte compositum nec firmatum idoneis exemplis est. Neque perite paragogicum adiecit Triclinius.
389
390.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-257
πολλὰ δ' ἔστενον
πολὺ δ᾽ ἀνέστενον
Flor.
πολὺ δ᾽ ἔστενον
Vict. Quod Pauwius coniecerat,
πολλὰ δ' ἔστενον
, inventum est in Farn.
390
391.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-258
τάδ' Recte Blomfieldius cum Butlero
τάδ'
. Et iam in Aurati excerptis est
τάδ'
vel
τόνδ'
. Flor. Vict.
τόδ'
, idemque esse putandum est
τὸ δ'
, quod cum glossa
ἤγουν τὸ γεγονός
Farn. habet. Stanleius seu verius Auratus coniecerat
τόνδ᾽ ἐννέποντες δόμον προφῆται
. At frigidum illud
δόμον
recepit Blomfieldius. Nihil mutandum esse vel
στρατόμαντις
v. 118. potuerat ostendere.
391
392.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-259
τὰ δῶμα καὶ πρόμοι
τὰ δῶμα καὶ πρόμοι
Flor.
392
394-395.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-260
πάρεστι σιγὰς ἀτίμους ἀλοιδόρους αἴσχιστ' ἀφειμένων ἰδεῖν,
πάρεστι σιγᾶς ἄτιμος ἀλοίδορος ἅδιστος ἀφεμένων ἰδεῖν
Flor. Farn. et Vict. nisi quod is
σιγῶσ'
edidit. Auratus
σιγῶσ'
. Non adeo conclamatus hic locus est quam visum est criticis, non recte ille aut a me libro III. de metris p. 432. atque in interpretatione Humboldti, aut ab Orellio ad Isocr. p. 370. aut a Tafelio in programmate Tubingae a. 1828. edito tentatus. Omnium minime admitti potest, quod audacissima coniectura posuit Boissonadus,
πάρεστι σιγαῖς, ἄτιμος, ἀλοίδορος, ἅδιστος, αὖ σφε μένων ἰδεῖν
, quod significare vult blandissimus, illamque venturam adhuc exspectans. Scribendum erat
πάρεστι σιγὰς ἀτίμους ἀλοιδόρους αἴσχιστ᾽ ἀφειμένων ἰδεῖν,
licet videre silentia sine honore, sine vituperatione turpissime desertorum. Ἀφειμένα sunt haec ipsa, quae turpiter missa fecit Helena, domum, torum, maritum. Eo significatu Euripides Or. v. 379.
κράτιστον εἰκῇ ταῦτ᾽ ἐᾶν ἀφειμένα.
Et Sophocles Ant. v. 1165.
καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα.
396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-261
ὑπερποντίας
ὑπερποντίας
, ut Stanleius sive potius Auratus scribendum vidit, Farn.
ὑπὲρ ποντίας
Flor. Vict.
396
397.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-262
ἄναξις Auratus
ἄναξις
, unde Stanleius malle se dixit
ἄνασσις
.
397
398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-263
εὐμόρφων δέ
εὐμόρφων δὲ
Flor.
εὐμόρφων γὰρ
Farn. Vict. Aurati
δ'
έρsuum fecit Stanleius. Κολοσσοί sunt columnae in domo et fortasse etiam statuae, sed non Helenae.
398
399.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-264
ἀνδρί Aurato duce Stanleius coniecit
ἀνδρί
, male.
ἀνδρί
, quod Pauwius scribendum vidit, Flor.
τἀνδρί
Farn. Vict.
399
400.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-265
ἀχηνίαις
Ἀχηνία
invenitur etiam in Choeph. v. 298. et in versu quem ex Aristophanis Amphiarao Suidas in hac voce habet, quae exempla cum grammaticorum adnotationibus, non omnibus tamen, attulit in glossario Blomfieldius. Falli eos qui ab
ἔχω
derivant, in quibus est Proclus in Bekkeri Anecd. p. 1163. cui restituit
ἀχηνίας
Meinekius ad Theocr. XVI. 33. ostendunt
ἠχῆνες
Hesychii et
ἠχάνω
, quod
ἠχαίνω
scribendum, Suidae. Hinc non est quod quis cum Emperio
ἀχηνίαι
prima syllaba longa dictum credat, pro quo ille non sublato, quod tollere volebat, mensurae vitio
ἀχηνίαις
scribendum esse coniiciebat. Koppiersius quod in Obs. phil. p. 67. sibi monstratum dixit oraculum apud Eusebium, in quo vox ista reponenda videretur, monstratum fuit a Valckenario, ut ex adnotatione ad Hesychii
ἀχηνίαι
manu eius adscripta colligo, ubi oraculum memoravit apud Eusebium Praep. eu. p. 215. ed. Col. v. 23. in
Ἀχαιαίς
, ut videtur, latere eam opinatus. Eleganter, sed iusto doctius Schützius
ὀμμάτων ἀχηνίας
de oculis statuarum hiantibus nec videntium speciem clare prae se ferentibus interpretabatur. Simplicius est dici adspectu Helenae deficiente omnem voluptatem cessare.
400
401.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-266
403.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-267
πάρεισι δόκαι Libri
πάρεισι δόξαι
, praeter Flor. ex quo adnotatum habeo
πάρεστιν
. Non fecit hic Aeschylus dochmiacum, qualem putabat Wellauerus,
πάρεισιν δόξαι
. Apud Hesychium legitur
δόκαι, ἐνέδραι, παρατηρήσεις
, et
δόκην, δόκησιν, δοχήν
. Inde ad interpretationem Humboldti et in El. doctr. metr. p. 256. corrigebam
πάρεισι δόκαι
. Blomfieldius, cui haec vox aliud quam
δόκησιν
significare visa est, non videtur inspexisse quae Hesychii interpretes attulerunt. Arcadius p. 106, 14.
τὰ εἰς κη λαμβικὰ ἀσυνάλειπτα, εἰ μὲν τῷ ο παραλήγοιτο, ὀξύνεται ῥηματικὰ ὄντα, πλέκω πλοκή, δέκω δοκή, ἡ ὑπόνοια, πέκω ποκή, τὸ ἔριον. τὸ μέντοι κρόκη ἀπὸ τοῦ κρόκος.
Recte hic quidem de accentu, quum insidiae significantur. Videtur autem scripsisse
δοκή, δοχή, δόκη δὲ ἡ ὑπόνοια
. Nam quam adiecit interpretationem,
ἡ ὑπόνοια
, ea pertinet ad
δόκη
, quemadmodum apud Hesychium et Favorinum scriptum est, quae vox non a
δέχομαι
, sed a
δόκος
facta est, quo vocabulo, quod eundem significatum habet, usi sunt Xenophanes in verbis, quae multi veterum memoravere,
δόκος δ' ἐπὶ πᾶσι τέτυκται
(p. 61. Brandisii commentationum Eleaticarum partis I.) et Callimachus fr. 100. apud quem negligenter ex Eustathio p. 1627, 43. 1761, 34. editum est
τῷ γ' ἐμῷ δοκῶ
. Nam ipse Eustathius p. 1967, 25. monet
δόκος μέν, δόκησις καὶ ἀγχόνη· δοκὸς δέ, ὁ τῆς στέγης
. Apud Hesychium tamen legitur
δοκόν, τὴν ἀγχόνην
. Aliud eiusdem potestatis vocabulum est
δοκώ
, quo est Euripides usus. Cum Aeschyli verbis comparari potest
δόκημα νυκτερωπὸν ἐννύχων ὀνείρων
in Euripidis Herc. fur. v. 111.
403
404.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-268
εὖτ᾽ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾶν Interpungebatur,
μάταν γὰρ εὐτ᾽ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾶν, παραλλάξασα διὰ χερῶν, βέβακεν ὄψις
. Reisigius in comm. crit. ad Oed. Col. p. 375. coniiciebat
εὖ τά γ' ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾶν
. Wellauerus, ut
εὖτ᾽ ἄν
cum participio constructum defenderet, Lobeckium ad Soph. Ai. v. 882. me ad eiusdem fabulae v. 179. Seidlerum ad Eur. El. v. 533. auctores nominavit. Meam et Lobeckii adnotationem si attentius inspexisset, contrarium ibi doceri vidisset. Putabam ego quidem in adnotationibus ad Vigerum p. 832.
εἰ
cum participio construi, sed nec recte satis neque explicate de ea ratione ibi expositum est.
Εἰ
similesque particulas ita cum participio consociari, ut id participium pro verbo recto sit, negandum esse arbitror. Xenophontis locum Mem. Socr. II. 6, 25. recte interpretando removit Bornemannus. Platonis verba in Phaedro p. 260. D. quae Schaeferus in Seidleri ad Electram adnotatione adscripsit, iam sunt e codicibus emendata. Apud Pindarum Ol. II. 102. quod legitur,
εἰ δέ μιν ἔχων τις, οἶδεν τὸ μέλλον
, quum sententiae quoque perversitatem aliquam contineat, sic dictum esse, ut
εἰ
sit cum
οἶδεν
constructum, in adnotationibus monui: nisi quis putabit scripsisse Pindarum
εὖ δέ μιν ἔχων τις οἶδεν τὸ μέλλον
. Id vero recte fieri posse videtur, ut omisso verbi
ἐστί
participium cum
εἰ
coniungatur: quam rationem patet ibi modo posse admitti, ubi liceat pro simplice verbo participium cum verbo auxiliari ponere, id est ubi non facere quis aliquid, sed esse talis, qui faciat, dicatur. Hoc si verum est, recte scripsisse putabimus Euripidem in Electra
οὐκ ἔστιν, εἰ καὶ γῆν κασίγνητος μολών, κερκίδος ὅτῳ γνοίης ἂν ἐξύφασμα σῆς;
Idemque statuendum erit necessario de hoc Platonis loco in Phaedone p. 87. Β.
ἐμοὶ γὰρ δοκεῖ ὁμοίως λέγεσθαι ταῦτα, ὥσπερ ἄν τις περὶ ἀνθρώπου ὑφάντου πρεσβύτου ἀποθανόντος λέγοι τοῦτον τὸν λόγον, ὅτι οὐκ ἀπόλωλεν ὁ ἄνθρωπος, ἀλλ᾽ ἔστι που ἴσως, τεκμήριον δὲ παρέχοιτο τὸ ἱμάτιον ὃ ἐμπείχετο αὐτὸς ὑφηνάμενος, ὅτι ἔστι σῶν καὶ οὐκ ἀπόλωλε, καὶ εἴ τις ἀπιστῶν αὐτῷ, ἀνερωτῴη πότερον πολυχρονιώτερόν ἐστι τὸ γένος ἀνθρώπου ἢ ἱματίου ἐν χρείᾳ τε ὄντος καὶ φορουμένου, ἀποκριναμένου δέ τινος ὅτι πολὺ τὸ τοῦ ἀνθρώπου, οἴοιτο ἀποδεδείχθαι ὅτι παντὸς ἄρα μᾶλλον ὅ γε ἄνθρωπος σῶς ἐστίν, ἐπειδὴ τό γε ὀλιγοχρονιώτερον οὐκ ἀπόλωλε.
Quo in loco qui Heindorfio auctore contra libros omnes
ἀπιστοῖ
ediderunt, non videntur reputasse, si id scripsisset Plato, paullo post eum
ἀποκριναμένου δέ
sine
τινός
dicturum fuisse. Nunc, quum posuerit illud
τινός
, eo ostendit non interrogari illum incredulum, sed qui loquens fingitur, eum dicere quaero, si quis sit qui non credat quod dico, homone sit an vestis diuturnior. Mutata enim constructione dicit
ἀποκριναμένου δέ τινος
pro
ἀποκρίναιτο δέ τις
. Iam, ut ad Aeschyli versum redeam, nullus est in eo locus omisso
ἐστίν
: ex quo consequitur
εὖτ᾽ ἄν
non magis cum participio constructum esse quam construi potest cum
βέβακεν
. Itaque quum
ὁρᾶν
, pro quo
ὁρᾷ
dicendum erat, statim ex
δοκῶν
aptum sit, ne idem verbum repeteretur, omissum est
ὁρᾷ
. Plena enim oratio esset
εὖτ᾽ ἂν ἐσθλά τις δοκῶν ὁρᾶν ὁρᾷ
. Coniungendum est autem
μάταν
cum
βέβακεν
. Nam iucunda si quis videre sibi visus est, vanum abiit elapsum e manibus simulacrum, non rediturum posthac cum somno. Placuit haec ratio etiam Boissonado.
404
405.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-269
παραλλαγαῖσι Libri
παραλλάξασα
. Id per se non falsum est. Euripides Hipp. v. 934.
σοὶ γὰρ ἐκπλήσσουσί με λόγοι παραλλάσσοντες ἔξεδροι φρενῶν
. Hic tamen interpretis esse metrum docet, de quo ad strophae versum dictum est. Scribendum est
παραλλαγαῖσι
.
χερῶν Deinde
χειρῶν
Flor.
405
407.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-270
πτεροῦσ᾽ ὀπαδοῦσ᾽ Libri
πτεροῖς ὀπαδοῖς
. Quod etsi explicari potest, ut sit
πτεροῖς οὐ μεθύστερον ὀπαδοῖς ὕπνου κελεύθοις
, tamen neque eleganter collocata sunt verba, neque eminet satis quae in voce
πτεροῖς
inest notio. Quod virum doctum coniecisse ait Stanleius,
πτερὸν ὀπαδόν
, male enotavit Aurati coniecturam,
πτερόεις ὀπαδός
, quem Blomfieldius, Vossio tribuens,
πτεροῦσσ' ὀπαδὸς
scribere voluisse putat. Ego quidem multo ante, quam ista mihi sive Aurati sive Vossii coniectura innotuerat,
πτεροῦσσ᾽ ὀπαδοῦσ᾽ ὕπνου κελεύθοις
scribendum censui. His verbis finitur oratio vatum.
407
408-409.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-271
ἐφ' ἑστίας Libri
ἐφ' ἑστίας
. Vossius, ut Blomfieldius refert, et Stanleius
ἐφεστίους
. Sic etiam Abreschius ad Sept. c. Theb. v. 73. p. 79. Id recepit Blomfieldius, sed cum Aurato male ut interpretationem uncis inclusit. Potuit hic
ἐφεστίους
scribi, et nescio an scripserit Aeschylus, quamquam non falsum est
ἐφ' ἑστίας
. Sed quid essent
οἴκοι ἐφέστιοι
neque Abreschius nec Blomfieldius vidit. Appellatur ita domus quae cuique sua et propria est.
ἄχη | τάδ' ἐστί, καὶ τῶνδ' ὑπερβατώτερα· | τὰ δ' ἔστι Vulgatum
τὰ μὲν κατ' οίκους ἐφ᾽ ἑστίας ἄχη τάδ᾽ ἐστὶ καὶ τῶνδ᾽ ὑπερβατώτερα
Halmius in Lect. Aesch. part. I. p. 26. recte vidit sic scribendum esse,
ἄχη· τὰ δ' ἔστι etc.
410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-272
ἀφ' Ἑλλανίδος γᾶς Libri
ἀφ' Ἑλλάδος αἴας
. Potuit Aeschylus scribere
ἀφ' Ἕλλανος αἴας
: v. ad Eur. Iph. Taur. v. 334. Puto tamen scripsisse eum
ἀφ᾽ Ἑλλανίδος γᾶς
.
410
411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-273
τλησικάρδιος Libri
τλησικάρδιος
, qua voce recte usus est poeta in Prom. v. 159. Idem Pindaro est
τλησίφρων
. Hic explicatu difficilior est. Unde Vossius
πλησικάρδιος
, quod suum fecit Stanleius. Aptior scriptura in excerptis Aurati est,
τηξικάρδιος
. Atque glossa est in codice Farn.
τὴν καρδίαν τήκουσα
, quae etsi aperte ad
τλησικάρδιος
spectat, tamen dubitari potest sitne ab Aeschylo sic scriptum, an grammaticus, quod
πλησικάρδιος
non aptum videretur, ita coniecerit. Sed sicut
ταλαίφρων
saepe miserum significat, recte etiam
πένθεια
potuit
τλησικάρδios
dici.
411
412.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-274
δόμων Auratus
δόμοις
, quod in minore editione posuit Schutzius. Scholiastes haec sic explicat,
τῶν συνηγμένων ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ἁπάντων ἑκάστου τοῖς οἴκοις ὀδυνηρὰ πένθησις διαπρέπει
. Non collegerim hinc legisse eum
συνορμένων
et
δόμοις
. In Farn. ad
δόμων
glossa
τῶν οἴκων
adscripta est.
412
414.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-275
οὓς μὲν γάρ τις
οὓς μὲν γάρ τις
Porsonus. Libri
οὓς μὲν γάρ
, unde in Farn. interpretatio
ὁ δόμος
adscripta est.
ἔπεμψεν Deinde
πέμψεν
Farn.
414
415.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-276
φωτῶν
ἀντὶ δὲ βροτῶν
Farn.
415
416-417.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-277
εἰς ἑκάστου δόμους ἀφικνεῖται
εἰς ἑκάστου τοὺς δόμους εἰςαφικνεῖται
Vict.
τοὺς
omittit Flor.
πρὸς ἑκάστου τοὺς δόμους εἰςαφικνεῖται
Farn. Emendatum a me libro III. de metris p. 432. et a Porsono.
421.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-278
βραχύ Schützii coniecturam,
βραχύ
, recepit Blomfieldius. Et est ea sane veri simillima.
421
423-424.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-279
γεμίζων
γεμίζων λέβητας εὐθέτου
Flor.
γεμίζων τοὺς λέβητας εὐθέτου
Farn. Vict.
εὐθέτους
Aurati emendatio est. Quod conieceram scribendum esse
γεμίζον
, ut
ψῆγμα σποδοῦ
coniungeretur, propterea improbavit Blomfieldius, quia hoc verbum non de re, quae aliquid impleret, diceretur. Recte fortasse: etsi non apparet cur vinum calicem non vino implere dicatur. Certe non opus est ut
γεμίζων
mutetur, modo post
δυςδάκρυτον
cum Blomfieldio virgula ponatur.
428.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-280
διαί
διὰ
Flor. Vict.
γε διὰ
Farn.
διαὶ
a me de metris libro III. p. 348. deinde ab aliis restitutum est. Atque ita legitur in Crameri Anecd. Oxon. I. p. 119, 13.
καὶ ἐν Ἀγαμέμνονι “ἀλλοτρίας διαὶ γυναικός,” ἀντὶ τοῦ ἕνεκα.
428
429.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-281
τὰ δέ Libri
τάδε
. At quaenam sunt illa? Male profecto Schutzius
et hoc ipsum multi sunt qui tacite mussitent
. Immo scribendum est
τὰ δέ
, quod iungendum praecedentibus,
τὸν μὲν λέγουσιν ὡς μάχης ἴδρις, τὸν δὲ ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντα
,
τὰ δὲ σιγά τις βαΰζει
, alia tacite quis mussitat, non suscipiendum scilicet bellum fuisse propter mulierem adulteram. Flor.
σιγᾷ τίς
.
429
431.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-282
προδίκοις
προδίκοις
Farn.
προδίκοισιν
Flor. Vict.
431
434-435.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-283
εὔμορφοι
εὔμορφοι
Flor. Vict.
εὐμόρφως
Farn. Plane otiosum ratus
εὔμορφοι
Blomfieldius scribendum putabat
εὐμόρφους
. Profecto, si, ut Schutzius, formosi interpretere, nescias quid de poeta statuas. Venustius Valckenarius in exemplo quod possideo adscripsit l.
εὔμοροι
. Id scribendum esset
εὔμοιροι
. Sed obstare videntur sequentia verba: neque enim felices praedicandi sunt qui non in patrio solo sunt sepulti. Non sollicitem ego quidem vulgatam scripturam. Nam
εὔμορφος
non semper proprie dicitur, sed refertur etiam ad alia quae laudabilia vel ornata sunt. In Choeph. v. 484.
ὦ Περσέφασσα, δὸς δέ γ' εὔμορφον κράτος
. Et in Cyclope Euripidis v.317.
τὰ δ᾽ ἄλλα κόμποι καὶ λόγων εὐμορφίαι
. Itaque intelligendum esse videtur decori. Paleius non combustos, sed integro corpore interpretatur, oppositos cineri combustorum, sententia bona, sed ut scribi debeat
ἄμορφοι
.
ἐχθρὰ δ' ἔχοντας ἔκρυψεν Deinde
ἐχθρὰ δ' ἔχοντας ἔκρυψεν
Flor. Vict.
ἐχθρῶν δ᾽ ἔχοντας ἔκρυψεν
Farn. Orellius ad Isocr. p. 371.
ἐχθρὰ δ᾽ ἔχθοντας ἔκρυψεν
. Melius Auratus aliique
ἑλόντας
. Sed recte se habet
ἔχοντας
, quod propter praegressum
κατέχουσι
dictum, etsi, ut vere animadvertit Blomfieldius, ad
θήκας
refertur, tamen sic est dictum, ut simul compotitos terrae illius significet.
436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-284
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-285
δημοκράντου
δημοκράντου
Porsonus. Libri
δημοκράτου
. Ambigua est sententia. Aut hoc dicit, decretae a populo imprecationi persolvit iracundus rumor debitum, h. e. punit auctores multarum caedium, aut hoc, iratus populi rumor persolvit debitam populi imprecationem. Hoc probem.
437
438.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-286
τί μοι
τί μου
Flor.
τι μου
Farn. Vict.
438
441-442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-287
ἀπόσκοποι
ἀπόσκοποι
Flor.
κελαιναὶ δ' Ἐρινύες
κελαιναὶ δ᾽ οὖν Ἐριννύες
Far. Vict.
κελαιναὶ δ' Ἐρινύες
Flor. quem recte secutus est Blomfieldius.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-288
παλιντυχεῖ
παλιντυχῆ
Flor. Vict.
παλιντυχῇ
, cum gl.
ἐναντίᾳ δυςτυχείᾳ
, Farn.
παλιντυχεῖ
Scaliger et in Excerptis Grotius, indeque alii.
444
445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-289
ἀΐστοις Ambigue dicit
ἀΐστοις
, quamquam ipse de mortuis cogitans.
445
447.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-290
ὑπερκόπως Libri
ὑπερκότως
. Glossa codicis Farn.
ἤγουν τὸ λίαν, ἁπλῶς
. Grotius, Vossius, Pearsonus, Heathius
ὑπερκόπως
, quod recte recepit Blomfieldius, qui tamen eo progreditur, ut
ὑπερκότως
nullius auctoritatis vocem esse dicat. Eius parum firmam disputationem v. ad Sept. c. Theb. v. 387. Assentiri tamen videtur Aug. Matthiae ad Eur. Herc. fur. v. 1059. ubi cur convenientissimum
ὑπερκότως
, vocabulum recte compositum, damnandum sit, non magis perspicio, quam quomodo
πάχνας ὑπερκόπους
in Agam. v.789. praestet vulgato
ὑπερκότους
. Temere itidem damnatum
ὑπέροπτος
a metro praesidium habet in versibus Menandri apud Strabonem X. p. 452. Hic quidem, ubi de sola immodica felicitate sermo est, praeferendum erat
ὑπερκόπως
. Choeph. v. 129.
οἵ δ' ὑπερκόπως ἐν τοῖσι σοῖς πόνοισι χλίουσιν μέγα
. Sept. c. Theb. v. 435.
πρὶν ἐμὸν ἐςθορεῖν δόμον, πωλικών θ' ἑδωλίων μὲ ὑπερκόπῳ δορί ποτ' ἐκλαπάξαι
.
447
448.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-291
ὄσσοις
Ὄσσοις
ita addit ut lumine oculorum et luce vitae privatos dicat: referuntur enim haec ad
τιθεῖσ᾽ ἀμαυρόν
et
ἐν ἀΐστοις τελοῦντος
. Mira est Lobeckii coniectura in Aiacis ed. sec. p. 344.
βάλλεται γὰρ Ὄσσα Διόθεν κεραυνός
.
448
451.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-292
τὸ
τὸ
Farn. Vict. Flor. quo etsi melius connecti sententiae videri possunt, tamen hoc in genere dicendi, quo praegressa sententia aliis verbis explicatur, omitti solet copula.
ἀποκρύπτει Pro
ἀποκρύπτει
, quod libri habent, Blomfieldius scripsit
ἀποκρυφθῆναι
. Mihi quidem de industria Aeschylus ea forma usus esse videtur quae substantivi potius quam adiectivi speciem praeberet.
451
453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-293
NA Invenustissime Valckenarius coniiciebat
ἐπαινέσαιμι
.
453
454.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-294
NA O. Müllerus in Notitiis litterariis Gottingensibus a. 1834. n.198. 199. non se videre ait quomodo hi versus epodus esse possint, quum epodi sit comprehendere summam eorum quae praegressa sint atque ita efficere ut iusto fine carmen lyricum ut totum quid absolvatur. Praeterea etiam numeros plane diversos esse. Itaque haec esse commatica, quae ita distinguit, 1. πυρὸς ν. 454. 2. τίς ὧδε ν. 458. 3. πιθανὸς ν. 464. Epodi notionem, quam sibi ipse finxit Müllerus, antiquis ignotam fuisse vel lyricorum carmina ostendunt. Res haec mere metrica et musica est. Et hanc quidem vere epodum esse praegressi carminis etiam ipsi docent numeri, qui ab initio iidem sunt cum praegressis numeris. Illa autem diversitas, qua pro argumento utitur Müllerus, etiam aliis in epodis est, quas certo nemo negare potest epodos esse. Sed commatica haec esse recte vidit, etsi nec distribuisse recte videtur, et rationem rei plane falsam est commentus. Putat enim, quia v. 573. multis in urbe locis sacra fieri atque ὀλολυγμὸν tolli Clytaemnestra iusserit, eum ολολυγμόν nunc ex propinquo audire chorum, eaque re tantopere commoveri. Immo contrarium in mente habuit Aeschylus. Laeto nuntio accepto facile omnium animi eriguntur ad gaudendum: sed mox, praesertim tali nuntio accepto qui facile fallere potuerit, alius atque alius dubitare incipiunt. Id in hac epodo egregie expressit poeta, quum praesertim veri simile esset suspicionem aliquam fraudis nasci, quia parum sincero animo esse Clytaemnestram novit chorus. Eam putandum est, dum epodus canitur, rursum ad aras accessisse, finita epodo autem reverti ad chorum. Canere autem videntur non tres, ut Müllerus,
χορηγὸν
in mente habens, putabat, sed quattuor, tacente
χορηγῷ
postea, coryphaeo.
454
455.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-295
πόλει
τῇ πόλει
Farn. Vict. Delevit articulum Porsonus, omissum etiam in Flor.
455
456.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-296
ἐτήτυμος Libri
ἐτητύμως
. Aurati emendatio est
ἐτήτυμος
, ex libro Bigotiano a Blomfieldio recepta.
456
457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-297
εἰ δ' ἐτήτυμος, τίς οἶδεν; εἴ τι θεῖόν ἐστι μὴ ψεῦδος.
τίς οἶδεν· ἤ τοι θεῖόν ἐστι μὴ ψύθος
Vict. et sic Farn. nisi quod post
οἶδεν
non interpunctum est.
ἤτοι
, sed ad priorem syllabam supra scripto
εἰ
, Flor. Idem
ἐστίν
habet. Stanleius scribendum coniecit
εἰ τοι θεῖόν ἐστι μὴ ψεῦδος
. Schneidewinus ad Ibycum p. 213. male
εἴτε
. O. Müllerus
τίς οἶδεν, ἤτοι θεῖόν ἐστιν ἢ ψύθος
, neque oratione iusta, nec metro puris iambis incedente, ex quibus vix dubitari potest quin hic versus constiterit, nec sententia apta. Nimis enim rude convicium est
ψύθος
, si ita dicitur. Nihil nisi aut errorem aut divinitus falsam speciem commemorari decebat. Itaque scribendum erat
εἰ δ᾽ ἐτήτυμος, τίς οἶδεν; εἴ τι θεῖόν ἐστι μὴ ψύθος.
verane, quis scit? nisi divina aliqua fraus est.
457
459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-298
παραγγέλμασιν Libri
παραγγέλμασι
. Metro prospexit Porsonus.
459
460.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-299
καρδίαν
καρδίαν, ἔπειτ'
Flor.
460
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-300
λόγον
λόγους
Flor. Vict. Quod Schützius et Wakefieldius in Silva crit. V. p. 83. reponendum viderunt,
λόγον
, exhibet Farn.
461
462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-301
γυναικὸς
ἐν γυναικὸς
libri. Recte
ἐν
delevit Porsonus. Blomfieldius, cui
γυναικὸς αἰχμά
hic et in Choeph. v. 620. indolem femineam, non imperium significare videbatur, merito notam subiit Wellaueri.
462
464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-302
ὅρος Blomfieldius dubitabat an
ὄρος
scribendum esset. Sed tamen ipse memoravit v. 1113. quamquam id proprie intelligi potest,
πόθεν ὅρους ἔχεις θεσπεσίας ὁδοῦ κακορρήμονας;
Verum hic
ὅρος
est decretum, referturque ad sacrificia Clytaemnestrae iussu per urbem instituta. Alio modo determinationem significat
ὅρος
in his Euripidis Phoen. v. 1263.
ἄκραν τε λαμπάδ', ἣ δυοῖν ὅρους ἔχει, νίκης τε σῆμα καὶ τὰ τῶν ἡσσωμένων.
464
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-303
γυναικογήρυκτον Quod Ursinus in Virgilio cum Graecis scriptoribus collato p. 343. posuit,
γυναικοκήρυκτον
, habent Flor. et Farn.
τὸ τὸ λεγόμενον ὑπὸ τῶν γυναικῶν
glossa in Farn.
γυναικογήρυκτον
ex coniectura Vict.
466
467.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-304
εἰσόμεσθα
εἰσόμεθα
Flor. Clytaemnestrae nomen huic versui praefixum in Flor. Farn. Vict. Recte Wellauerus, nesciens eandem Scaligeri fuisse sententiam, hanc choragi orationem esse iudicavit, quoniam per totam scenam non loqueretur Clytaemnestra, chorique esse soleret advenientes primo conspicere. Dicit haec coryphaeus medius stans inter quattuor illos quorum dicta epodus continet.
467
469.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-305
NA Cohaerent
ὀνειράτων δίκην ἐλθὸν τερπνόν
, somniorum ritu veniens ut oblectaret.
469
470.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-306
ψευσθείς Libri
ψευσθεὶς
. Emendavit Porsonus.
470
473.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-307
ἀμφίαλος Hesychius
ἀμφίαλος κόρη, ἡ νῆσος
. V. Soph. Ant. v. 429.
473
474.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-308
οὔτε του
ὣς
Flor. Deinde libri
οὔτε σοι δαίων φλόγα
. Sed ineptum est
σοί
. Scribendum
οὔτε του
.
474
475.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-309
NA An de fumo ab Aeschylo dictum (fr. 426.) apertum est non posse ad hunc locum referri, quae Alberti suspicio erat ad Hesychium in v.
ἄχνη
.
475
478.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-310
προσθήκη
προσθήκει
Farn. In eodem ad
πέλοι
duae adscriptae glossae,
ἄν
, et
ὑπάρχει
.
478
479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-311
ὅστις τάδ' Chori nomen huic versui in Flor. Farn. Vict. praefixum, ut v. 467. Clytemnestrae, delevit Scaliger. Dicit haec chorus de Clytaemnestra cogitans. Rectius autem posita essent verba sic,
τάδ' ὅστις
.
479
481.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-312
NA Praeconis nomen, in Vict. omissum, apposuit Canterus. Habent illud Flor. Farn.
481
489.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-313
ᾔσθ' Libri
εἰσῆλθ' ἀνάριστος
, nisi quod
εἰσῆλθ'
, superscripto
ες
, Flor. Fuere qui ad puerile traiectionis auxilium confugerent, quos notavi Opusc. III. p. 105. Blomfieldius ex margine Askewiana recepit
εἰσῆλθ'
, in quo nihil est quod quis reprehendat, modo appareret unde
εἰσῆλθ'
in libros venisset. Apparet vero, si, cuius illud interpretatio est,
ᾔσθ'
scribitur. Non recordabatur huius loci vir egregius, cuius huius quoque formae investigationem debemus, P. Elmsleius in censura meae Euripidis Supplicum editionis ad v. 752. in Diario classico part. XVII. p. 51. seq. ubi Platoni in Euthyphr. p. 4. Β. reddendum monuit
ἐπεξῇσθα
. Vulgo ibi
ἐπεξίησθα
, codices fere
ἐπεξήεισθα
, ut
διῇσθα
in Timaeo p. 26. C. quod
διῄεισθα
scribendum esse videtur.
489
490.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-314
καὶ παιώνιος
καὶ παγώνιος
Flor.
κἀπαγώνιος
Farn. Vict.
Κἀπαγώνιος
Auratus et Heathius putabant
καὶ ἐπαγώνιος
esse. Spanhemius ad Aristophanis Plutum v. 1161.
κἀναγώνιος
legi malebat. Dii
ἀγώνιοι
vel
ἐναγώνιοι
proprie sunt gubernatores certaminum, ut Mercurius apud Aristophanem: qui quoniam ideo potissimum invocantur, ut victoriam praebeant, Latine victores dici possunt. Sophocles Trach. v. 26.
τέλος δ᾽ ἔθηκε Ζεὺς ἀγώνιος καλῶς
. Plato de leg. VI. p. 783. Α.
ἃ δὴ δεῖ τρία νοσήματα τρέποντα εἰς τὸ βέλτιστον παρὰ τὸ λεγόμενον ἥδιστον τρισὶ μὲν τοῖς μεγίστοις πειρᾶσθαι κατέχειν, φόβῳ καὶ νόμῳ καὶ τῷ ἀληθεῖ λόγῳ· προςχρωμένους μέντοι Μούσαις τε καὶ ἀγωνίοισι θεοῖς, σβεννύντων τὴν αὔξην τε καὶ ἐπιρροήν
. Sed quid ista significatio ad hunc Aeschyli locum, in quo neque ut tribuat victoriam invocatur Apollo, neque ob tributam gratiae aguntur? Scholiastes
ἀπαγώνιος
intellexit, quod interpretatur
ἀπόμαχος
. Id si cum Blomfieldio probamus, hoc dicit praeco, nunc servator adesto et liberator a belli certaminibus. Verum in cod. Flor. scriptura
καὶ παγώνιος
nihil inesse videtur aliud quam quod Dobraeus Adv. II. p. 24. invenit,
καὶ παιώνιος
. In eandem emendationem incidit H. L. Ahrens. Qui proximo versu dicuntur
ἀγώνιοι θεοί
, illi sunt qui dederunt victoriam. Neque enim
ἀγοραίους
recte quis intellexerit, quos
ἀγωνίους
vocatos ab Aeschylo esse scholiastes Venetus ad Il. XXIV. 1. et Eustathius p. 1335, 58. tradunt, quorum adnotatio pertinere videtur ad Suppl. v. 175. 229.
490
493.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-315
NA
Φίλον κήρυκα
dicit
ἐσθλὰ κηρυκεύσαντα
, ut in Suppl. ν. 208.
ἐλευθέροις νυν ἐσθλὰ κηρυκευέτω
.
493
494.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-316
NA Sui id Aeschylus aevi more, non antiquo illo Homeri fecit, ut heroes praeco invocet.
494
497.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-317
ἀντήλιον De hac vocabuli forma,
ἀντήλιος
, v. Lob. ad Αi. p. 356.
497
498.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-318
εἴ που Libri
ἤπου
, cui in Farn. adscripta glossa
ὄντως, ἴσως
. Excerpta Aurati
εἴ που πάλαι, ἢ δώμασι ἢ φαιδροῖς ἰδόντες
. Hinc Stanleius
εἴ που
sumpsit, quod recentiores editores receperunt.
πάλαι In Flor. in
πάλαι
priori vocali
υ
superscriptum est.
τοῖσιν ὄμμασιν
τοῖσιν ὄμμασιν
Farn.
498
499.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-319
δέξαισθε
δέξασθε
Flor. Vict.
δέξαισθε
, cum gl.
ἄν
, Farn.
499
500.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-320
ἡμῖν
ὑμῖν
Farn. Vict.
ἡμῖν
Flor.
500
503.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-321
δικηφόρῳ Praestat fortasse
τῇ δικηφόρῳ
. Aeschylus, ut opinor (v. de Niobe Opusc. III. p. 53.)
μῶρε, μῶρε, μὴ θεῶν κίνει φρένας, δείσασ' ὅπως μή σου γένος πανώλεθρον Διὸς μακέλλῃ πᾶν ἀναστρέψῃ Δίκη,
apud Aristophanem Av. v. 1240. et ibidem apud scholiastam Sophocles
χρυσῇ μακέλλῃ Ζηνὸς ἐξαναστραφῇ
.
503
505.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-322
NA Quod Salzmannus, qui a. 1822. Berolini Observationes in Agamemnonem edidit, existimabat, versum hunc ex Persis illatum esse, in quibus v. 813. legitur
βωμοὶ δ᾽ ἄΐστοι, δαιμόνων θ' ἱδρύματα,
etsi non inepte coniectum est, quoniam optime cohaerent
τῇ κατείργασται πέδον καὶ σπέρμα πάσης ἐξαπόλλυται χθονός
, tamen non eam habet veri similitudinem, ut sine librorum fide delendus esse versus videatur.
505
507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-323
τοιῷδε Ex Flor. adnotatum habeo
τοιῷδε Τροίαν
.
507
512.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-324
ὀφλών Libri
ὄφλων
. Emendavit Blomfieldius.
512
513.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-325
ῥύσιον Stanleium, qui utramque significationem
ῥυσίου
, et pretium redemptionis et pignus, hic aptam esse censet, non magis quam Schützium, qui praedam interpretatus est, intelligere me fateor. Molestiam fecit haec vox etiam aliis in locis Piersono ad Moer. p. 337. et Brunckio ad Oed. Col. v. 858. Hesychius
ῥύσια, ἐνεχυράσματα, σωτήρια, λύτρα, λεηλασία
. Etym. M. p. 706, 41.
ῥύσια, ἐνεχυράσματα, σωτήρια “ῥύσι' ἐλαυνόμενος” Ιλιάδος λ. (ν. 673.) ἀντὶ τοῦ ἐνέχυρα, τὰ ἀντὶ τινῶν ἑλκόμενα, ἅπερ ἀντὶ τῶν ἡρπασμένων ἁρπάζονται. λέγεται ῥύσια καὶ τὰ ὑπὲρ ὑγείας καὶ εὐτυχίας εὐχαριστήρια, παρὰ τὸ ῥύεσθαι, ὡς παρὰ Διονυσίῳ τῷ περιηγήτῃ (ν. 527.) “ῥύσια δ' Ἀπόλλωνι χοροὺς ἀνάγουσιν ἅπασαι.”
Eadem fere Eustathius ad Hom. p. 877, 35. et Favorinus. Conferri cum his potest scholiastes ad Il. XI. 673. et Suidas. Photius
ῥύσια, ἐνέχυρα· καὶ ῥυσιάζεσθαι, τὸ ἐνεχυριάζειν
. Zonaras p. 1622.
ῥύσια, λύτρα, ἐλευθερίας ἐνέχυρα
. Prae ceteris digna memoratu Eustathii adnotatio est ad Dionysii versum:
ὅτι αἱ Κυκλάδες ... χοροὺς ἀνάγουσι τῷ Ἀπόλλωνι, οὓς καὶ ῥύσια λέγει, ὡς ῥύσεως χάριν καὶ ἐπὶ σωτηρίᾳ γινομένους. καίτοι κυρίως ῥύσια, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι φαίνεται, τὰ ἐξ ἐπιδρομῆς ὁπλιτικῆς καὶ ἑλκυσμοῦ λαμβανόμενα εἰς ἐνέχυρον, ἀπὸ τοῦ ῥύω τὸ ἑλκύω ἐτυμολογούμενα· καταχρηστικῶς δὲ ποτὲ καὶ ἐπὶ ἁπλῶς ἐνεχύρου ἡ λέξις λαμβάνεται. ὁ μέντοι Διονύσιος κατὰ δριμύτητα ῥητορικὴν συνήθη αὐτῷ ἐπὶ δώρων σωτηρίων τὴν λέξιν εἴληφεν, ἅπερ μᾶλλον σῶστρα λεχθήσονται, καθάπερ λύτρα τὰ ὑπὲρ αἰχμαλώτων διδόμενα
. Non satis explicate haec a grammaticis sunt tradita. Ρύσιον, ab
ῥύεσθαι
factum, proprie significat rem ademptam, quae vi vindicanda est atque ita salva praestanda. Ita Aeschylus in Suppl. v. 397.
καὶ μήτε δῆρις ῥυσίων ἐφάψεται.
Et v. 699.
ἄγειν θέλοντες ῥυσίων ἐφάπτορες.
Sic apud Sophoclem Oed. Col. v. 858. Creon Oedipum una cum filiabus abstrahens dicit
καὶ μεῖζον ἆρα ῥύσιον πόλει τάχα θήσεις; ἐφάψομαι γὰρ οὐ ταύταιν μόναιν.
Eo modo etiam in Agamemnonis versu Helena a Paride rapta, a Graecis vindicata,
ῥύσιον
vocatur. Secunda significatio est pignoris, quod pro ea re, quae adempta est, capitur. Ita in Il. XI. 673.
ῥύσι' ἐλαυνόμενος
. Hinc tertius nascitur significatus, qui est satis dationis sive vindictae, quum pignus, si res ipsa restitui non potest, ad satis faciendum laeso adhibetur. Ita Sophocles in Phil. v. 959.
φόνον φόνου δὲ ῥύσιον τίσω τάλας.
Alia est quarta vocabuli potestas, ex primo deducta significatu, quo liberatio rei ex aliena potestate atque in integrum restitutio indicatur. Sic Io quum Iovis contactu Epapho gravida facta formam humanam recuperasset, eam formae restitutionem
ῥύσια
dixit Aeschylus in Suppl. v. 300.
Ἔπαφος, ἀληθῶς ῥυσίων ἐπώνυμος.
Hinc denique quintus prodiit usus, quo quidquid pro salute fit intelligitur, eoque modo accipiendum hoc vocabulum est apud Dionysium periegetam.
513
514.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-326
αὐτόχθον' Porsonus ut suspectum notavit
αὐτόχθονον
. Parum circumspecte Blomfieldius,
αὐτοχθόνοις
apud Lycophronem v. 714. male in quibusdam libris pro
αὐτοκτόνοις
legi observans, quum
αὐτόχθον' ὃν
edidit, duplici vitio auxit Aeschylum, altero languidissime inserti pronominis, altero vocis consulto a poeta declinatae. Nam
αὐτόχθων
quum significet eum qui ipsa in terra natus est, alia forma opus esse videbat poeta, si dicendus esset qui ipsa cum terra sua aliquid pateretur. Vidit hoc etiam Scholefieldius. Formam autem vocabuli defendit Lobeckius Paralip. p. 202.
ἤρισεν Ad
ἤρισεν
in Flor. ab alia manu supra adscriptum
ἐθρίσει
. Scholiastes
ἔθρισεν, ἐθέρισεν, ἔκειρε. κοινῶς δὲ ἔθριξεν, ἀφεῖλεν, ἀφ' οὗ καὶ ἡ θρίξ. καὶ Εὐριπίδης (Or. v. 128.) “ἴδετε παρ' ἄκρας ὡς ἀπέθριξε τρίχας.”
514
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-327
ἁμαρτίαιν Libri
ἁμαρτία
, quod genuinum visum est Abreschio, quoniam etiam in Persis v.678. inveniatur. Et videatur fortasse
ἁμάρτημα, ἁμαρτία, ἁμάρτιον
eadem comparatione dictum esse ut
ἀμπλάκημα, ἀμπλακία, ἀμπλάκιον
, quo postremo usus est Pindarus Pyth. XI. 41. Sed Persarum versus a me et Blomfieldio emendatus est: hic quum aptissimus sit dualis, scribendum est
ἁμαρτίαιν
. Intelligit praeco peccata, quae modo dixerat,
ἁρπαγήν
et
κλοπήν
. Auctor fuit Aeschylo Homerus, quum aliis locis, tum Il. XIII. 626. ubi Menelaus de Troianis
οἵ μευ κουριδίην ἄλοχον καὶ κτήματα πολλὰ μὰψ οἴχεσθ᾽ ἀνάγοντες, ἐπεὶ φιλέεσθε παρ' αὐτῇ.
Id uberius narratum fuisse in carminibus Cypriis ex Proclo coniici potest. Non dixit autem Aeschylus
διπλῆν
, quia id ambiguum fuisset, utrum duae duorum peccatorum poenae, an magnitudine duplae essent intelligendae.
Ἁμαρτία
autem
τίνειν
, ut
ἀδικίας
apud Euripidem in Ione v. 447.
515
516.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-328
NA Quae chorus in hac
ὀλοιμωγῇ
loquitur, in libris tributa sunt Clytemnestrae. Animadvertit errorem Heathius. In his verbis
κήρυξ Ἀχαιῶν τῶν ἀπὸ στρατοῦ
notanda est attractio, qua duae locutiones in unam confusae sunt,
κήρυξ Ἀχαιῶν τῶν ἐν στρατῷ
et
κήρυξ ἀπὸ στρατοῦ
. V. ad Soph. Εl. ν. 135.
516
517.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-329
χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ' οὐκ ἀντερῶ. Farn. Vict. et scholiastes ad v. 528.
χαίρω. τεθνᾶναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀντερῶ θεοῖς
. In Flor.
ἔτ'
omissum est.
Τεθνάναι
mediam syllabam et analogiae lege et usu correptam habet. Aristophanes Ran. ν. 1012.
τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι; τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα,
Quamquam ibi scholiastes, ut de inusitata re,
βραχυκαταληκτεῖ δὲ ἐνταῦθα
. Legebatur quidem apud Theognidem v. 181.
τεθνᾶναι, φίλε Κύρνε, πενιχρῷ βέλτερον ἀνδρί,
sed quod vel sine codice reponi debebat reponendumque viderat Davisius ad Cic. Tusc. disp. I. 8.
τεθνάμεναι
, ex antiquissimo libro restitutum est. Simillimum est
βεβάναι
apud Euripidem Heracl. v. 610.
οὐδὲ τὸν αὐτὸν ἀεὶ βεβάναι δόμον εὐτυχία.
Non sum nescius memorare grammaticos
τεθνᾶναι
. Thomas M. p. 355. ed. Ritsch.
ἀπὸ τοῦ θανῶ μέλλοντος ἕτερον ῥῆμα παράγωγον θανέω θανῶ, καὶ θνῶ κατὰ συγκοπήν, ἐξ οὗ θνήσω, τέθνηκα, τέθνημαι, ἐτέθνην, τεθνείς, τεθνείην καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ε εἰς ἃ τεθναίην. ἀπὸ δὲ τοῦ ἐτέθνην, ἐτέθνης, ἐτέθνη, τεθνῆναι, καὶ Δωρικῶς τεθνάκαι
(id quidem videtur
τεθνάναι
scribendum fuisse, sed tamen
τεθνάναι
legitur etiam apud Favorinum, qui eadem habet in v.
θανέω
).
εἰσὶ δὲ οἳ λέγουσι ταῦτα καὶ οὕτως· ἀπὸ τοῦ θανέω θανῶ καὶ θνῶ, θνῆμι, ὁ δεύτερος αόριστος ἔθνην, ἡ μετοχὴ ὁ θνάς, καὶ κατὰ ἀναδίπλωσιν τεθνάς, τεθνάντος, τεθνάναι, καὶ τεθναίην τὸ εὐκτικόν.
Non dissimilia leguntur apud Favorinum in v.
θνήσκω
et
τεθνάναι
et in Hortis Adonidis p. 159. aversa sive ed. Dind. p. 417, 4. tum in Appendice Etymologici Gudiani p. 637, 4. Sed magna in his opinionum perversitas est, quum aoristum
ἔθνην
vel etiam
ἐτέθνην
assumpserunt. Diversissima miscuit is qui Draconis Stratonicensis nomen mentitur p. 39, 12. qui quum ostendisset infinitivos praesentis verborum in
μι
exeuntium brevi penultima, aoristorum autem longa esse, sic pergit,
καὶ τῆς μὲν πέμπτης τὸ σημᾶναι καὶ τὸ ὑφᾶναι καὶ τεθνῆναι καὶ διαδρᾶναι καὶ φῦναι, ὡς μαρτυρεῖ τὸ θεῖναι καὶ δοῦναι. καὶ ταῦτα γὰρ ἀορίστου ὄντα ἐμφανέστατα μακρὰν ἔχει
. Nec fidem habeo isti homini p. 108, 24. dicenti
τὰ δὲ εἰς αναι, ὡς τὸ τεθνάναι, ἐσθ᾽ ὅτε ὑπὸ ποιητῶν Ἀττικῶν ἐκτείνει το α
. Magis etiam mira traduntur in Hortis Adonidis p. 186.
τεθνάναι κανόνισον· ἔστι ῥῆμα πρωτότυπον θείνω τὸ τύπτω, ὁ μέλλων θενῶ, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ν θνέω θνῶ· μεταποιεῖται γὰρ εἰς περισπωμένην σημασίαν ὁ μέλλων, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ πολλαχοῦ· οὗ ὁ μέλλων θνήσω, ἀφ' οὗ ἀνῆσις. ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ θεῶ θα τίθημι, οὕτω καὶ ἀπὸ θνέω θνῶ τέθνημι, ὁ μέλλων θνήσω, ὡς στήσω. ὁ παρακείμενος τέθνακα, ὡς ἕστακα. τὸ ἀπαρέμφατον τεθνακέναι καὶ κατὰ μετάθεσιν τεθνάναι. διὸ καὶ περισπᾶται. τὸ γὰρ α καὶ ε εἰς α μακρόν κιρνᾶται, πᾶσα φύσει μακρὰ πρὸ βραχείας ληκτικῆς ἐν ἑνὶ μέρει λόγου οὖσα καὶ ἐφ' ἑαυτῆς ἔχουσα τὸν τόνον περισπᾶται· ἐπεὶ τὸ ἐν τοῖς ἀπαρεμφάτοις δίφθογγον βραχύ ἐστιν. οὕτω δὲ γίνεται καὶ τὸ ἑστᾶναι οὐ κατὰ συγκοπὴν τῆς κε συλλαβῆς ἀπὸ τοῦ ἑστακέναι, οὐ γὰρ ἐφίησι
(legitur
ἀφίησι
)
τὸ τεθνεώς καὶ ἑστώς· ὀξύνεται δὲ μόνον τὸ ἑστώς καὶ τεθνεώς· οὐκ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας περισπῶνται, ἀλλ' ἐκ βαρείας καὶ ὀξείας ἡ κρᾶσις ἐγένετο· τὰ μὲν γὰρ ἐξ ὀξείας καὶ βαρείας περισπῶνται, οἷον Πηλέϊ Πηλεῖ· τὰ δὲ ἐκ βαρείας καὶ ὀξείας ὀξύνονται, ἑσταώς ἑστώς, βεβαώς βεβώς, τεθνεώς τεθνώς· τὰ δὲ ἐκ δύο βαρειῶν πάλιν βαρύνονται
(sic pro
βραχειῶν
et
βραχύνονται
scribendum),
οἷον Δημοσθένεϊ Δημοσθένει, ποίεε ποίει. τὸ δὲ ἑστᾶναι καὶ τεθνᾶναι οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν. εἴποι γὰρ ἄν τις ὅτι καὶ ἐκεῖνα ἐκ βαρείας
(legitur
βραχείας
)
καὶ ὀξείας συνεκράθησαν, καὶ ὤφειλον πάλιν ὀξύνεσθαι· ἀλλ' ἐπειδὴ ἡ παραλήγουσα φύσει μακρὰ ἐγένετο, ἡ δὲ λήγουσα βραχεῖα ἐστι, νικᾷ μᾶλλον περισπᾶσθαι κατὰ τὸν κάνονα τὸν λέγοντα, πᾶσα φύσει μακρὰ ποὺ βραχείας ληκτικῆς, ὡς ἔμαθες. ἀλλ᾽ οὕτω μὲν τὸ τεθνάναι κανονίζεται δευτέρας ὂν συζυγίας τῶν εἰς μι, ὡς εἴπομεν
. Apertum est commenta haec esse recentiorum grammaticorum, qui quod
τεθνάναι
et
ἑστάναι
ut vulgus male pronuntiarent, syllabam putabant longam esse. Quo magis miror quod Buttmannus in Gramm. vol. II. p. 14. in similem ut grammatici, quos non consuluit, sententiam incidit, Göttlingius autem in Doctrina accentus edita a. 1835. p. 93. poetis productionem concessit. Aeschylum ut
τεθνᾶναι
dixisse credam non adducor. Potest scripsisse videri
χαίρω τε, τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἔτ᾽ ἀστερῶ θεοῖς.
Rectius tamen, adhibita codicis Florentini scriptura transpositisque verbis, scribetur
χαίρω· θεοῖσι τεθνάναι δ᾽ οὐκ ἀντερῶ.
Veri enim simile est Triclinium, cui
τεθνᾶναι
videretur dici debere, haec mutavisse. Ad sententiam apte comparavit Butlerus Od. VII. 224.
ἰδόντα με καὶ λίποι αἰὼν κτῆσιν ἐμὴν δμῶάς τε καὶ ὑψερεφὲς μέγα δῶμα.
517
519.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-330
ἐκδακρύειν
ἐνδακρύειν
Flor. Vict.
ἐκδακρύειν
Farn. quod non notavit Elmsleius. Id recepi. Euripides Or. v. 1122.
ὥςτ' ἐκδακρῦσαί γ', ἔνδοθεν κεχαρμένη.
Phoen. v. 1353.
ὥςτ᾽ ἐκδακρῦσαί γ', εἰ φρονοῦντ᾽ ἐτύγχανον.
In Orestis versu aliquot libri
ἐνδακρῦσαι
.
519
520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-331
ἴστε
ἴστε
Flor.
ἦτε
Farn. Vict. Signum interrogandi praeter necessitatem huic versui apposuit Stanleius. Hinc Th. Bergkius in Diurnis antiq. a. 1835. p. 958.
ᾖστε
, afferens Sophoclis fr. 317. et alia. Vereor ne Bergkium rariorum formarum amor ab recta via abduxerit. Nam quis malit dicere suavis ergo huius morbi sciebatis vos compotes esse, quam eratis compotes? Mihi
ἦτε
a Triclinio profectum, vera autem scriptura esse videtur codicis Florentini, ut hoc dicat, scite vos compotes esse huius suavis morbi.
520
521.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-332
πῶς δή; διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου. Libri
πῶς δὴ διδαχθεὶς τοῦδε δεσπόσω λόγου;
Emendavit interpunctionem Schützius. Sic in Suppl. v. 276.
διδαχθεὶς δ᾽ ἂν τόδ᾽ εἰδείην πλέον.
Alia quaedam de multis v. apud Erfurdtium ad Soph. Oed. R. v. 1517.
521
522.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-333
εὐπετῶς Libri
πεπλεγμένος
. Rectissime Tyrwhittus et Schützius
εὐπετῶς
. Non enim quomodo praeco intelligere superiora chori verba debeat dicendum est, sed quid sit cur exercitus prae gaudio lacrimari possit.
522
524.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-334
ἐκ φρενός με ἀναστένειν Libri
ἐκ φρενὸς ἀναστένειν
. Scaliger et Schützius
μ'
inseruerunt.
Ἐς
pro
ἐκ
de effectu dictum tetigi ad Soph. Ant. v. 292. Adde Eur. Andr. v. 588. Iph. T. v. 293. Vide etiam mox v. 528.
524
525.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-335
στύγος στρατῷ Libri
στύγος στρατῷ
. Quod quum aperte non conveniat huic loco, Auratus
στρατοῦ
coniiciebat, quo nihil proficimus. Schützius, eiecto
στρατῷ
, legendum putabat
πολὺ στύγος
; Iacobsius in Animadv. ad Eurip. p. 195. non ineleganter
στρατῷ
in
φρούριον
mutandum esse censebat. Wellauerus
στρατῷ
interpretandum existimavit populo, ut in Soph. El. v. 739. Et sic ipse Aeschylus in Eum. v. 558. 678. 876. Vereor tamen ne id hic non satis aptum sit, ubi
στρατός
, ut modo v. 523. a civibus distinguitur. Confidenter posui
στύγος στρατῷ
, quod legitur infra v. 1267. et Choeph. v. 70. Aliud agenti librario ex v. 523. in mente haeserat
στρατός
. In eandem emendationem incidit Emperius in Diurn. antiq. a. 1835. p. 627.
525
527.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-336
κοιράνων
τυράννων
Flor. Vict.
κοιράνων
Canterus, et habet id Farn.
καὶ πῶς; Continuabatur
καὶ πῶς
cum sequentibus verbis. Non bene Klausenius
καί πως
. Stanleius recte signum interrogandi poni voluit post
καὶ πῶς
. Secuti sunt Schützius et Scholefieldius; non secuti Porsonus, Blomfieldius, Wellauerus, Boissonadus. Et tamen ineptum est quaeri quomodo absente rege aliquem timuerit civitas, quum magis, si praesente timeat, mirandum videatur: nisi putarunt ipsum regem esse qui timeretur. At id iterum ineptum est, quia sic laudari videretur conditio populi nulli parentis imperio.
Καὶ πῶς
mirandi significatum habet: v. infra v. 1269. Choeph. v. 526. 763.
527
528.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-337
νῦν Libri et scholiastes
τοῦ νῦν
. Emendavit primus Scaliger.
τὸν σὸν
τὸν σὸν
error Vict.
528
530.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-338
τὰ μέν τις ἂν λέξειεν Libri
τὰ μέν τις εὖ λέξειεν
. Porsonus, ut Blomfieldius refert,
ἂν
reponi voluerat in praecedente versu, hoc modo,
ταῦτα δ᾽ ἂν πολλῷ χρόνῳ
. Sed postea edidit, ut Auratum secuti alii,
τὰ μέν τις ἂν λέξειεν
, quod non dubium videtur quin verum sit. Pro
ταῦτα
Auratus coniiciebat
τἄλλα
.
530
533.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-339
δυσαυλίας Primus post
δυσαυλίας
distinxit Stanleius.
533
534.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-340
κακοστρώτους
κακοστρώτους
Flor. Vict.
κακοστρώτους
Canterus, et sic Farn.
Παρὰ τὰς
Aeschylus non dixit, ut scholiastes interpretatur,
παραδρομὰς ἐπὶ τοῦ καταστρώματος τῶν νεῶν
, sed, ut Schutzius vidit, raras ad terram appellandi opportunitates. Nam quae sequuntur, hic de profectione classis ad Troiam, diu in Aulide retentae, sermonem esse docent.
σπαρνὰς
ex Euripidis Troad. v. 396. affert Antiatticista Bekkeri p. 99, 4. ubi Euripidis libri
ξένας
habent.
534
535.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-341
οὐ κλαίοντες Libri
οὐ λαχόντες
. Quod Wellauerus verbis quae intelligi nequeunt interpretatus est,
qua parte diei non suspiravimus, quum illa nobis non acciderint?
Id esse voluit
nulla parte diei illa nobis non acciderunt
. Tum vero vertere debebat
qua parte diei non gementes, non sortiti illa eramus?
At id facilius, si quidem, ferri posset, si hoc ordine verba posita essent,
τί δ᾽ οὐ λαχόντες, οὐ στένοντες
. Optime Stanleius
οὐ κλαίοντες
. Aptissimum est enim verbum simile ut
στένοντες
, et id necessario praesentis: quare qui
οὐ καμόντες
coniecit Pauwius,
οὐ κάμνοντες
debebat. Schützius edidit facillima sane mutatione
οὗ λαχόντες
, quae a me ad Vigerum p. 770. non est recte explicata, quum
οὗ
ibi esse volebam, quod dici hic
ὅπου
debebat. Si ita scripsit Aeschylus,
οὗ
non ad
μέρος
referendum est: nam
λαγχάνειν
cum genitivo iunctum significat compotem fieri eius quod quis optat: sed pertinet ad
ἤματος
, nulla parte diei, qui nobis obtigisset, non gemebamus. Dubitari tamen potest an scripserit
τί δ᾽ οὐ στένοντες, εὖ λαχόντες, ἤματος μέρος;
qua parte diei, si bene cecidisset, non gementes? Sed tantopere se commendat
οὐ κλαίοντες
, ut omnium videatur esse veri simillimum. Apodosis deest, quae referatur ad
εἰ λέγοιμι
, ut in sermone familiari: i. e. vix finem invenirem.
535
536.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-342
τὰ δ' αὖ Interpungebatur virgula post
πρός
, credo quod
τά
pro
ἃ
acceptum erat. Mutavi eam interpunctionem: nam
τὰ δέ
, ut saepe, alia significat,
καί
autem iungendum cum
πλέον
.
536
537.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-343
χέρσῳ At hic tantum legitur et non recte
ἐπὶ χέρσου
in chori carmine Choeph. v. 618. Nusquam ita Sophocles, neque Euripides. Et
χέρσον
ipse Aeschylus in Sept. c. Theb. v. 260. Itaque probanda videtur sententia Dindorfii, scribendum esse
χέρσῳ
.
537
538.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-344
λειμώνιαι Pearsonus, Heathius aliique, quos secutus est Blomfieldius,
δὲ
pro
γὰρ
posuere: quos bene refutavit Wellauerus. Nam qui praecedit versus, parenthesis est. Deinde
λειμώνιαι
, cum accentu in penultima, Flor. Vict.
λειμώνιοι
Farn. Schützii coniecturam,
λειμῶνά τ'
, recepit Blomfieldius. Non inepte animadvertit Wellauerus, quibus
δρόσοι λειμώνιοι
a caelo stillantes offensui sint, eodem iure offendi debuisse verbo
καταψεκάζειν
, quod proprie non cadat in humorem prati. Neque perversa est oratio, si sic verba intelliguntur,
οὐρανοῦ δρόσοι καὶ ἀπὸ γῆς δρόσοι λειμώνιαι
. Sed tamen accentus in codice Flor. monet ut potius cum Schützio credamus
λειμῶνά τ'
scriptum fuisse, quod quum esset in
λειμώνιαι
mutatum, correxit accentum Triclinius.
538
539.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-345
κατεψέκαζον Dindorfius
κατεψεκάζειν
scripsit ex Atticistarum sententia. V. Blomf. ad v. 1512.
539
540.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-346
τρίχα Fuerunt qui
τρίχα
de vestibus dictum putarent. Simplicius est capillos ipsorum intelligere Graecorum, sicut in Aiace Sophoclis scriptum v. 1207,
κείμαι δ᾽ ἀμέριμνος οὕτως ἀεὶ πυκιναῖς δρόσοις τεγγόμενος κόμας, λυγρᾶς μνήματα Τροίας
.
τιθέντες Masculinum
τιθέντες
ut defenderet, aliena attulit Wellauerus. Perplexe loquitur G. Bernhardy in Synt. p. 429. Indulserunt talia sibi poetae vel metri vel suavioris soni caussa. Nisi hic
σύμβολον
animo poetae est obversatum.
540
541.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-347
543.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-348
μεσημβριναῖς κοίταις Pessime Abreschius, quem sequitur Blomfieldius,
μεσημβρινὰς κοίτας
de meridiana quiete Graecorum intellexit. Ventorum intermissiones meridianas dici vidit Stanleius.
543
546-547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-349
τοῖς μὲν τεθνηκόσιν τὸ μήποτ' αὖθις ἀναστῆναι μέλειν παροίχεται. Sententia propter brevitatem paullo obscurior. Hoc dicit, praeterierunt illa mortuis, ut non amplius querantur, et, ne si daretur quidem, in vitam redire velint. Bene defendit hoc adversus Blomfieldium, qui
τὸ μηδὲ μέλειν παροίχεται
construendum putabat, Elberlingius in Observationibus in locos quosdam Agamemnonis.
αὖθις Non opus est ut cum Aurato
αὐτοῖς
pro
αὖθις
scribatur.
548.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-350
ἐν ψήφῳ λέγω
Ἐν ψήφῳ λέγειν
est enumerare, Rhesi scriptor v. 309.
στρατοῦ δὲ πλῆθος οὐδ᾽ ἂν ἐν ψήφου λόγῳ θέσθαι δύναι᾽ ἄν, ὡς ἄπλατον ἦν ἰδεῖν.
548
549.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-351
ἀλγεῖν
Ἀλγεῖν
cum genitivo constructum ut in Euripidis Hec. v. 1256.
ἀλγεῖς; τί δ᾽ ἡμᾶς παιδὸς οὐκ ἀλγεῖν δοκεῖς;
παλίγκοτον De vocabulo
παλίγκοτος
copiose disseruit Elberlingius.
549
550.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-352
συμφοραῖς Libri
συμφοραῖς
. Mirum est Blomfieldio
ξυμφοράς
scribendum videri, qui in Monkii adnotationibus ad Eur. Hipp. v. 112. ubi accusativos restituendos censet etiam apud Diphilum Athenaei IV. p. 157. A.
οὗτος ἱερὸς ἀνθίας, ὃς πολλὰ χαίρειν ταῖς κίχλαις ἤδη λέγει,
attulerit Rufini verba in Anthol. VII. 136.
Ρουφίνος τῇ μῇ γλυκερωτάτῃ ἐλπίδι πολλὰ χαίρειν.
Ut haec re eodem redeant, at dicendi modo differunt, mala valere iubenda censeo, et malis aequum censeo valeatis dicere. Non intellexit poetam scholiastes, cuius haec est adnotatio,
ἐπὶ τῇ ἀποβολῇ τῶν ἀπολλυμένων δεῖ τὸν ζῶντα ἀλγεῖν, καὶ πάλιν ἐπὶ ταῖς εὐποτμίαις χαίρειν.
550
554.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-353
ποτωμένοις Blomfieldius quum
ποτώμενοι
legendum putabat, non attendit ad id quod hoc loco dicendum erat. Non gloriae pars est quod mare terramque superarunt, sed felix sors eorum qui non ceciderunt in bello. Itaque nos, inquit, qui per mare per terras incolumes reversi sumus, gloriari aequum est quod tandem capta urbe diis spolia suspendimus. Lachmanno tamen hic versus ante praecedentem collocandus esse videtur, ut coniungantur haec,
νικῶσι ποτωμένοις
.
554
555.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-354
Τροίαν
Τροίᾳ
Flor. Vict. Porsonus
Τροίαν
restituit, et sic Farn.
555
556.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-355
θεῶν Male Valckenarius ad Phoen. v. 88.
θεοῖς
scribi volebat. Aptius est dici quibus dedicentur spolia, quam quorum templis affigantur. Cohaerent autem
θεοῖς τοῖς καθ᾽ Ἑλλάδα
.
556
557.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-356
ἀρχαῖον Porsoni coniecturam,
Ἀργείοις
, non debebat recipere Blomfieldius.
Ἀρχαῖος
enim ad ea quoque transfertur, quae diuturna sunt atque inviolata manent, sive sancta velis dicere. Sic Sophocles Oed. C. v. 1632.
πίστιν ἀρχαίαν
fidem dixit quae firma maneat, olim antiqua futura. Petro Campero ad Euripidis Electram p. 183. praeco se quasi inter posteros sistere visus est. Non dixisset id, si attendisset ad illa,
ὡς κομπάσαι τῷδ᾽ εἰκὸς ἡλίου φάει
.
557
558-560.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-357
τοιαῦτα χρὴ κλύοντας εὐλογεῖν πόλιν καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται Διὸς τάδ' ἐκπράξασα. Interpungebatur
τοιαῦτα χρὴ κλύοντας, εὐλογεῖν πόλιν, καὶ τοὺς στρατηγούς· καὶ χάρις τιμήσεται Διὸς τάδ᾽ ἐκπράξασα
, quasi haec esset sententia, haec vos audientes et urbem et duces laudare oportet. At sic non recte
πόλιν
poeta dixisset, quum deberet
στρατόν
. Iungenda sunt
κλύοντας πόλιν
, i. e.
κλύουσαν τὴν πόλιν χρὴ εὐλογεῖν καὶ τοὺς στρατηγοὺς καὶ τὸν Δία
. Quae quum sic dicenda essent, usitata familiari sermoni negligentia, quam consectatur poeta in humilioribus conditionis hominibus, mutata constructione dixit
καὶ χάρις τιμήσεται Διός
.
560.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-358
τάδ' Editiones quaedam recentiores
τόδ'
. Sed Flor. Farn. Vict.
τάδ'
.
560
563-564.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-359
NA Hoc dicit, singula accuratius exquirere maxime Clytaemnestram decet, eamque me simul ditare his, i. e. me participem fieri sinere narrationis illius.
565.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-360
ἀνωλόλυξα μὲν Divisim scriptum
ἀνωλόλυξα μὲν
debetur Stephano. Flor. Farn.
ἀνωλολύξαμεν
. Glossa in Farn.
ἤγουν ἐπαιανίσαμεν
. Scriptor Christi patientis v. 70.
ἀνηλάλαξα πως πάλαι χαρᾶς ὕπο
.
565
568.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-361
φρυκτωρῶν
ἐνίπτων
Flor. Libri
φρυκτωρῶν διά
. Pravum accentum
φρυκτωρῶν
emendavit Schutzius.
568
571.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-362
NA
πλακτὸς
Farn. Scriptor Christi patientis v. 74.
λόγοις δὲ τοῦδ᾽ εὔπλαγκτος οὖσ᾽ ἐφαινόμην, πεισθεῖσα τῷ φέροντι θέσκελον φάτιν.
Hinc in dissertatione de versibus spuriis apud Aeschylum (Opusc. II. p. 84.) conieci alterum quoque versum ex hoc Aeschyli loco sumptum esse. A qua sententia non dimoveor eo quod Blomfieldio scriptor iste
πίστις ἄπιστος
manifesto e v. 569. sumpsisse videtur. Nam id eo minus manifestum est, quod tragici saepissime in brevi spatio eadem verba iterant, et versus iste aliquanto melior est quam ut ab ipso illo homine factum esse credam. Accedit quod aptissime haec addere videtur Clytaemnestra. Augent enim vim et vigorem sententiae, quae haec est, stulta videbar esse, quae fidem haberem mirabilia nuntianti, et tamen non minus creduli, qui me vituperabant, sacra cum laetis acclamationibus faciebant.
Θέσκελος
quod non alibi, quod sciam, apud tragicos invenitur, neminem, praesertim in Aeschylo, morabitur. Constat autem ea voce admirabilia et incredibilia significari. V. II. III. 130. XXIII. 107. Od. XI. 373. 609.
571
572.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-363
οὖν Recte commate interpunctum est post
οὖν
in editionibus Vict. et Cant. Male Stanleius,
οὖν
singularem esse ratus, coli signum posuit: quod secuti sunt alii. Totum hunc versum habet scriptor Christi patientis v. 78.
572
573.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-364
ὀλολυγμὸν
ὀλολυγμὸν
, et
α
super secundo
ο
, Flor. Christi patientis scriptor
ἀλαλαγμόν
legisse videtur, quum scripserit v. 79.
ψυχῆς τ' ἔπεμπον ἀλαλαγμὸν ἐκ μέσης
.
573
574.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-365
ἐν δόμοις
ἐνθέων
Vict. Ab Aurato accepit Stanleius
ἐν δόμων
, quod est in Flor. Farn. Virgulam, quae post
δόμοις
posita erat, post
εὐφημοῦντες
recte posuit Schützius, languide tamen inserens
θ'
post
ἐνθέων
. Editio Glasguensis a. 1795. quae falso tribuebatur Porsono,
εὐφημοῦντες ἐνθέων
, contra Porsoni de trimetro praecepta.
574
575.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-366
κοιμῶντες Scriptor Christi patientis v. 81.
λιγνὺν φέρουσά τ' εὐώδη φλόγα
, ut videatur
φέροντες
legisse. Libri
κοιμῶντες
, ad quod in Farn. glossa adscripta est
πραΰνοντες ἐπὶ τῷ ὀπτῆσαι ἢ θυμιᾶσαι
. Mirum est placere quibusdam potuisse Butleri commentum, intelligenda haec esse de laetis acclamationibus in fine sacrorum. Quis enim adeo perversus sit, ut, gratulatos ob laetum nuntium dicere volens, finem gratulandi quam initium factum dicere malit? Legrandius male
κοσμοῦντες
. Melius, sed audacius, Casaubonus
καίοντες
. Si
κοιμῶντες
genuinum est, versum excidisse credam, quo contineretur iniectis libis et suffimentis. Aliter enim
κοιμᾶν
simpliciter exstinguere ignem significat. Phrynichus Bekkeri p. 46, 26.
κατακοιμίζειν τὸν λύχνον, ἀντὶ τοῦ σβεννύναι
. Auctores Suidas in v.
κοιμίσαι
Nicophronem in Pandora, Athenaeus XV. p. 701. F. et Pollux VII. 178. Phrynichum in
Μονοτρόπῳ
nominant. Si nihil deest, scripsisse Aeschylum putem
κοιῶντες
. Hesychius
κοιᾶται, ἱερᾶται
. Idem
κοιώσατο, ἀφιερώσατο, καθιερώσατο
.
Εἰ κοίης, ἱερεὺς Καβείρων ὁ καθαίρων φονέα. οἳ δέ, κόης
. Item
καιόλης, ὁ ἱερεύς
, quod habet etiam Moschopulus περὶ σχεδῶν p. 5. et mendose scriptum Theognostus in Crameri Anecd. Ox. II. p. 21, 25. Ex hoc verbo vel eius radice ductum esse videtur
θυοσκόος
, de quo supra dictum ad v. 87.
575
578.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-367
NA Non dicit
σπεύσω δέξασθαι ὅπως ἄριστα
, sed
ὅπως σπεύσω δέξασθαι ἄριστα
. V. Porsonum ad Hec. v. 398.
578
580-582.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-368
τί γὰρ γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν, ἀπὸ στρατείας ἄνδρα σώσαντος θεοῦ, πύλας ἀνοίξαι; Interpungebatur in editionibus veteribus
τί γὰρ γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον, δρακεῖν ἀπὸ στρατείας ἄνδρα, σώσαντος Θεοῦ, πύλας ἀνοίξαι;
Coniungenda esse
ἥδιον δρακεῖν
apertum est, videruntque plerique. Neque
ἄνδρι
legendum, quod Blomfieldius edidit, sed corrigenda erat interpunctio,
τί γὰρ γυναικὶ τούτου φέγγος ἥδιον δρακεῖν, ἀπὸ στρατείας ἄνδρα σώσαντος θεοῦ, πύλας ἀνοίξαι;
Sic etiam Matthiae ad Eur. Alc. v. 899. nisi quod is
ἄνδρα
omissum censet. At pro eo
τούτου
additum est, quod ipsum omitti potuit, ut in Alcestide,
τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον, ἁμαρτεῖν πιστῆς ἀλόχου;
V. quae ibi adnotavi ad v. 890. Sic patet nihil caussae esse cur cum Schützio aliisque scribatur
πύλας τ᾽ ἀνοίξαι
. Quod autem dicit
ἀπὸ στρατείας
, intelligendum est revertentem ab expeditione, ut Eum. v. 621.
584.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-369
εὕροι Schützius coniecit
ἔνδον νεύοι
. Magnopere falsi sunt Blomfieldius et Wellauerus, quum
εὕροι
utinam inveniat sunt interpretati, quo sententia paene ridicula evadit. Recte Matthiae in Miscellaneis philologicis vol. II. p. 54. orationis obliquae optativum esse vidit.
584
586.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-370
πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν
Πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν
ambigue dicit Clytaemnestra, de Agamemnone cogitans.
586
589-590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-371
οὐδ' οἶδα Non dixit Blomfieldius cur cum Schützio
οὐκ οἶδα
ediderit. Aperte verum est
οὐδ' οἶδα
. Sed in Christo patiente v. 64. legitur
οὐκ οἶδα τέρψιν οὐδ᾽ ἐπίψογον φάτιν ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς
. Et iterum v. 521.
οὐκ οἶδα τέρψιν
. Expressit autem Aeschylus mores hominum improborum, qui quibus vitiis laborant, iis se maxime immunes iactare solent. Ita hic Clytaemnestra, adultera, pudicam se esse praedicat, quumque necem marito meditetur, a caedis crudelitate abhorrere.
Χαλκοῦ βαφάς
de caede dictas esse vel illud in Aiace v. 95. ostendere potuerat,
ἔβαψας ἔγχος εὖ πρὸς Ἀργείων στρατῷ.
Sed ipse etiam Aeschylus ita locutus est in Prom. v. 866.
δίθηκτον ἐν σφαγαῖσι βάψασα ξίφος.
Et Choeph. v. 1005.
μαρτυρεῖ δέ μοι φᾶρος τόδ᾽, ὡς ἔβαψεν Αἰγίσθου ξίφος.
Non tamen, ut Wellauero visum est, quod vulneratus sanguine tingatur, sed quod ferrum immergitur in corpus. Miraculosa placuerunt Welckero in Appendice Trilogiae p. 42. seq. quem perturbarunt Blomfieldii Elmsleiique dubitationes, de tingendo aere cogitantium.
591-592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-372
NA Hi duo versus in libris praeconi tributi sunt. At nec decet praeconem respondere, nec potuit ille
τοιόσδ᾽ ὁ κόμπος
dicere, sed dicere debuit
τοιόσδε κόμπος
, nec iustus finis factus erat orationi Clytaemnestrae. Itaque huic hos versus dedi.
Γεραιὰν
se vocare potuit mulier, etiam si non esset superba, ut Oedipus Sophoclis in Colono.
594.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-373
λόγους Scholiastes
οὕτως εἶπεν ἀκριβέσι λόγοις καὶ ἐξηγητικοῖς ὥστε σε μαθεῖν
. Quem Blomfieldius
λόγοις
legisse putans, id reposuit. Falli eum intellexit Wellauerus, non ille tamen hunc locum recte explicans, in quo interpretando alia via aberravit G. Bernhardy Synt. p. 128.
τοροῖσιν ἑρμηνεῦσιν Hoc dicit chorus, sic haec tibi speciose rem exposuit, cognoscenti per veraces scilicet interpretes. Patet autem ironice chorum reprehendere Clytemnestram de se ipsam edentem testimonium.
Τοροὶ ἑρμηνεῖς
sunt qui rem aperte et perspicue explicant. Sic infra v. 1021.
ἑρμηνέως ἔοικεν ἡ ξένη τοροῦ δεῖσθαι
. Dicit autem haec chorus ita ut non audiat Clytaemnestra, quae iam de scena abit. Campero ad Eur. El. p. 212. scribendum videbatur
τοροῖσί γ' ἑρμηνεῦσιν
.
594
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-374
εἰ νόστιμός τε Libri
εἰ νόστιμός γε
. At non si quidem veniet dicit chorus, sed veniatne. Quare
εἰ νόστιμός τε
scripsi.
596
598-599.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-375
ἐς τὸν πολὺν Male in editionibus Vict. et Cant. virgula post
ψευδῆ
distinctum. Non narrem, inquit, falsa bona, quibus diu fruantur amici. Proprie ad id, i. e. eo consilio ut diuturnus ex iis fructus sit. Libri
ἐς τὸν πολύν
. Blomfieldio
εἰς
dare placuit. Patet errasse eos, qui
ἐς οὐ πολύν
scribendum putarunt, Auratum, Casaubonum, Pearsonum.
600.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-376
τύχοις In Flor. Farn. Vict. Cant. hoc et sequentia chori disticha Clytaemnestrae tributa sunt. Emendavit Stanleius.
τἀληθῆ τύχης
Flor.
τἀληθῆ τύχῃς
Vict.
τἀληθῆ τύχῃ
Farn. Auratus
μὴ ἀληθῆ
. Schützius
κἀληθῆ τύχοις
. Optativum etiam Porsonus restituit. Verum est, quod Wellauerus vidit, ad
τύχοις
repetendum esse
εἰπών
, hoc modo,
πῶς δῆτ᾽ ἄν, εἰπὼν κεδνά, τἀληθῆ εἰπὼν τύχοις;
600
601.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-377
γένοιτ' ἄν Libri
γίνεται
.
601
602.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-378
ἀνήρ Libri
ἀνήρ
. Scribendum
ἀνήρ
.
Ἀχαιικὸς Deinde
Ἀχαϊκοῦ
Vict. Sed
Ἀχαικοῦ
Flor. Farn. De dissensu grammaticorum dixit Blomfieldius, parum sibi constans, quum
Ἀχαϊκός
Homeri ad exemplum dixisse Aeschylum putat, alibi autem
κάειν, κλάειν, ἀετός
tuetur.
602
605.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-379
ἄχθος Ad
ἄχθος
glossa
βάρος
adscripta in Farn. Casaubonus et Pearsonus coniecerunt
κοινὸν ἔχθος
.
605
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-380
615.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-381
ἡ τιμὴ θεῶν χωρὶς ἐστι Scholiastes
ἤγουν ταῦτα λέγοντες ἀτιμάζομεν τοὺς θεούς
. Male. Laborarunt interpretes in his verbis propterea quod
ἡ τιμὴ θεῶν
pro
ἡ θεῶν τιμή
dictum putarunt. At ea soloeca constructio foret. Sententia haec est,
ἡ τιμὴ χωρὶς θεῶν ἐστί
, praemium sine diis est, i. e. praemium accipit malorum in re laeta nuntius tale cui non favent dii.
615
618.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-382
NA Frustra Blomfieldius malebat
τυχόν
. Hoc dicit, quum afflictus nuntiatur exercitus, unum civitati vulnus est, quod ea res communis est atque ad omnes pertinet cives.
618
619.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-383
ἐξαγισθέντας
ἐξαγισθέντας
scholiastes interpretatur
ἐξορισθέντας
. Hesychius
ἐξάγιστον, τὸ οὐ δεόντως εἰςενεχθὲν εἰς ἱερόν, ἢ τὸ ἀκάθαρτον
. Et
ἐξάγιστα, πάντα τὰ ἱερὰ καὶ ἀφωσιωμένα, ἃ οὐχ οἷόν τε ἐκκομίζεσθαι τῶν ἱερῶν. ἔνιοι δὲ ἁγνὰ ἀπέδοσαν
. Sophocles Oed. C. ν. 1526.
ἃ δ᾽ ἐξάγιστα μηδὲ κινεῖται λόγῳ
, piacularia. Vix alibi
ἐξαγίζειν
exstat. Intelligendi videntur consecrati, devoti duplici Martis flagello.
619
620.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-384
διπλῇ μάστιγι
Διπλῆ μάστιξ
quum proprie duplex flagellum significet, quali utebantur, ut vel ex Aiace Sophoclis v. 242. constat, translata hic est ad duplex malum, ut in Choeph. v. 370. et, quo minus dubitari quid significetur possit,
δίλογχον ἄτην, φοινίαν ξυνωρίδα
additum.
620
621.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-385
ξυνωρίδα Post
ξυνωρίδα
punctum erat positum. Correxit interpunctionem Pauwius.
621
622.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-386
σεσαγμένον Libri
σεσαγμένων
. Schützii emendationem,
σεσαγμένον
, receperunt Porsonus et qui secuti sunt editores. Hoc praeferendum sit, an
σεσαγμένῳ
, dubitari potest. Sic supra v. 462.
γυναικὸς αἰχμᾷ πρέπει πρὸ τοῦ φανέντος χάριν ξυναινέσαι.
Euripides Hipp. ν. 115.
φρονοῦντες οὕτως ὡς πρέπει δούλοις λέγειν.
622
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-387
παιᾶνα τόνδ' Ἐρινύων Libri
παιᾶνα τόνδ᾽ ἐριννύων
. Male Stanleius coniecit
τῶν
. Fallitur cum aliis Blomfieldius ad
τόνδε
intelligens
ἄγγελον
, quod nullo pacto fieri potest.
Παιῶνα τόνδε
recte iunxit Wellauerus.
623
626.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-388
NA Abrumpitur oratio. Proprie enim dicendum erat
οὐ χρή με κεδνὰ τοῖς κακοῖσι συμμίξαι
.
626
627.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-389
χειμῶν' Ἀχαιοῖς οὐκ ἀμήνιτον θεῶν Libri
χειμῶν' Ἀχαιῶν οὐκ ἀμήνιτον θεοῖς
. Quod Blomfieldius in glossario dicit, usitatiorem constructionem fuisse
χειμῶν' Ἀχαιοῖς, οὐκ ἀμήνιτον θεῶν
, id ego diu est quum ponendum censui, sed vacuum vitio quod interpungendo intulit Blomfieldius. Neque enim
Ἀχαιοῖς
cum
χειμῶνα
coniungendum est, sed pendet ab
ἀμήνιτον
. Plutarchus de genio Socratis p. 578. Α.
ἀλλ᾽ οὐδὲ αὐτοῖς, ἔφη, Λακεδαιμονίοις ἀμήνιτον ἔοικεν εἶναι τὸ δαιμόνιον
. Dictum est
ἀμήνιτον θεῶν
ut apud Sophoclem Trach. v. 691.
ἀλαμπὲς ἡλίου
.
627
631.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-390
ὠρώρει Recte libri
ὠρώρει
. Nihili est, de quo disputatum videas,
ὠρόρει
. Nam
ὤρορε
Homericum aoristus est. Ceterum displicent haec verba,
ἐν νυκτί
, in principio posita, tamquam si primaria essent. At non possunt esse primaria: nam etsi per noctem atrocius factum est malum, tamen non nox, sed tempestas classem afflixit. Quare videtur aut non suo loco positus esse hic versus, ut collocandus sit post v. 635. ubi cohaereant
ᾤχοντ᾽ ἄφαντοι — ἐν νυκτί· δυςκύμαντα δ᾽ ὠρώρει κακά
, aut interpungendum certe, servato loco quo versus nunc legitur, post
ἐν νυκτί
.
631
632.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-391
ἀλλήλαις
ἀλλήλαισι
Farn.
ἀλλήλησι
Flor. Vict.
Θρῄκιαι Deinde
Θρήσσαι
Flor. Vict.
632
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-392
ἤρειπον
ἤρειπον
, cum glossis
κατέβαλλον, συνέκρουον
, Farn.
κεροτυπούμεναι Deinde libri
ῥοθίοις
. Quod Wassius ad Thuc. II. 84. posuerat,
κεροτυπούμεναι
, firmavit Porsonus in praefatione ad Hec. p. VIII.
633
634.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-393
τυφῶ σὺν ζάλῃ Editiones veteres
χειμῶνι, τυφῶ σὺν ζάλῃ τ᾽ ὀμβροκτύπῳ
. Et
τυφῶ
etiam Flor. Farn. Blomfieldius
τυφῷ
scripsit idque ad
χειμῶνι
adiunxit, quod fieri nullo modo potest. Recte veteres editiones, nec Wellauerus H. Vossio duce in Curis Aeschyleis p. 22. genitivum
τυφῶ
cum
χειμῶνι
debebat consociare, qui pertinet ad
ζάλῃ
.
634
635.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-394
κακοστρόβῳ Libri
ποιμένος κακοῦ στρόβῳ
. Schutzius quum
ποιμένος κακῷ στρόβῳ
coniecisset, qua coniectura melior est Aurati
ποιμένων κακῷ στρόβῳ
, revocavit postea antiquam scripturam auctore Heinrichio in Observationibus in veteres auctores p. 33. ut
ποιμένος κακοῦ
per appositionem ad
τυφῶ
referretur; id quod suaserat Heinrichius, quoniam in Suppl. v. 737. procellae
ναῶν ποιμένες
dicerentur. At Supplicum versum negligentius inspexit, in quo de gubernatoribus navium sermo est. Aptius afferretur, quod apud Lycophronem v. 1018. duo antiquissimi codices praebent,
βαρὺ πρηστῆρι ποιμαίνων ἅλα
. Sed ibi cum ceteris libris recte videtur Bachmannus
κυμαίνων
edidisse. Assensi sunt Schützio Blomfieldius et Wellauerus, quibus contradixit Boissonadus. Sensisse eum credo tolli appositionem substantivo ad nomen appositum adiecto. Nam perdurum esset
τυφῶ στρόβῳ
iungi. Sed de gubernatoribus non est cogitandum, quorum in tanta tempestate si culpa commemoraretur, minueretur magnitudo et atrocitas periculi. Omnino hic procella
ποιμήν
appellatur: sed qui id viderunt, non perspexerunt qua conditione appositioni locus esset. Scribendum erat
κακοστρόβου
. Nec librorum scriptura aliud quam hoc ipsum esse videtur: natam enim puto librariorum errore, quum ad
κακοστρόβῳ
veram scripturam
ου
superscriptam videntes, uti ea nesciverunt.
635
637.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-395
ἀνθοῦν Scriptor de barbarismo, quem Valckenarius cum Ammonio edidit, p. 197. hunc versum ut exemplum ἀκυρολογίας affert. Scriptum ibi erat
Αἰγαῖον
. Hemsterhusius ad Luciani Nigrinum c. 16. p. 55. mortuorum cruore rubens mare vel spumans dici putabat: cum qua interpretatione conferri potest Bergleri adnotatio ad Alciphr. I. 1. Nihil tam artificiosis commentis indigemus. Florere dicitur quod abundat aliqua re. In hymno Homerico in Apoll. v. 135. 139.
χρυσῷ δ' ἄρα Δῆλος ἅπασα ἤνθησ᾽, ὡς ὅτε τε οὔρεον οὔρεος ἀνθέον ὕλῃ.
Legitur ibi
οὔρεος ὕλῃ
, quod Lobeckius quum ad Phryn. v. 283. seq.
οὔρεον ὕλῃ
scribi iussit, tantum non penitus persanavit. Vide eundem ad Aiacem p. 332.
637
638.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-396
ναυτικοῖς τ' ἐρειπίοις Libri
ναυτικῶν τ᾽ ἐρειπίων
, nisi quod Flor. Farn.
ἐριπίων
. Genitivos hos cum verbo
ἀνθοῦν
constructos esse putarunt Matthiae in Misc. philol. vol. II. p. 6. et Lobeckius ad Ai. p. 332. Ferri id posset, nisi praegressum esset
ἀνδρῶν Ἀχαιῶν
, quod postulat ut alteri quoque genitivi ad
νεκροῖς
referantur. Quare verum est quod ante Schützium Aurato in mentem venerat,
ναυτικοῖς τ᾽ ἐρειπίοις
.
638
639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-397
ναῦν τε Auratus et Casaubonus
νεώς τ'
. Alii
νεῶν τ'
.
ἀκήρατον σκάφος Quod ad sententiam attinet, recte fortasse Schützius
ἀκήρατον
cum
ναῦν
coniunxit, intellecto
κατά
, quam ellipsin illo tempore nemo suspectam habebat. Etiam Lobeckius in Paralip. p. 263.
ἀκήρατον
ad
ναῦν
refert. Quamquam res eodem redit, si ad
ναῦν
apposita sunt
ἀκήρατον σκάφος
, ut dicat nos navemque, illaesum alveum. Utrovis enim modo significat alveum navis integrum servatum esse, etsi malo, antennis, remis confractis.
639
640.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-398
ἐξῃτήσατο
ἤτοι τις
Flor.
ἐξηγήσατο
Farn. Vict. Schützius
ἐξηγήσατο
. Cui quae Blomfieldius obiicit, verbum illud a tragicis hoc significatu non usurpari, praetereaque ea emendatione sententiam debilitari atque enervari, quod nulla sit oppositio inter duo verba, quae insit vulgatis aliquis deus (fatis) nos suffuratus est vel impetrando servavit: in iis non multum veri est.
Ἐξηγεῖσθαι
est ducem se praebuit. Et ita Sophocles Oed. Col. v. 1520.
χῶρον μὲν αὐτὸς αὐτὸν ἐξηγήσομαι ἄθικτος ἡγητῆρος.
Et v. 1587.
ὡς μὲν γὰρ ἐνθένδ᾽ εἶρπε, καὶ σύ που παρὼν ἔξοισθ', ὑφηγητῆρος οὐδενὸς φίλων, ἀλλ' αὐτὸς ἡμῖν πᾶσιν ἐξηγούμενος.
Nam ex
ἡμᾶς
et
ναῦν
apud Aeschylum dativos ad hoc verbum repetendos esse non est quod moneam. Deinde opponi sane sibi potuerunt
ἐξέκλεψεν
et
ἐξηγήσατο
. Nam aut subducere deus navem ex procella potuit miraculo aliquo, ut Paridem Venus II. III. 380.
τὸν δ' ἐξήρπαξ' Ἀφροδίτη, ῥεῖα μάλ', ὥστε θεός
, et Hectorem Apollo, quod iisdem verbis dictum XX. 443. idemque similiter Agenorem XXI. 597. aut potuit sine miraculo adiuvare navem gubernantes, ut vincere undarum ventorumque impetum contingeret. Contra quid est impetrando servare? A fatis scilicet. At haec Blomfieldius intulit, non memoravit Aeschylus. Wellaueri interpretatio, deus aliquis aut dolo aut precibus effecit ut servaremur, paene ridicula est. Quem enim precetur deus maiorem deo? Sic quoque ad fatum nusquam memoratum reiiceremur, idque exoratum, quamvis natura sua inexorabile sit: aliter enim ne esset quidem fatum. Et cur tandem addidisset Aeschylus
οἴακος θιγών
, in quae verba interpretes isti ne oculos quidem coniecisse videntur? Sed Schützii tamen illud
ἢ ἐξηγήσατο
hoc habet incommodi, quod
ἐξ
aliter in
ἐξηγήσατο
quam in
ἐξέκλεψεν
dictum est. Itaque recte mihi videor scripsisse
ἐξῃρήσατο
. V. Lob. ad Phryn. p. 718. Id verbum recte in
ᾑρέθη
mutatum est in Demosthenis or. fun. §. 31. p. 1399, 2. Sed firmum stare videtur in Aristophanis Thesm. v. 760.
τίς τὴν ἀγαπητὴν παῖδα σοῦ ἐξῃρήσατο;
Quod si forma ista vulgaris sermonis fuit, optime convenit praeconi. Iustissima autem sic est verborum apud Aeschylum oppositio.
640
642.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-399
ναυστελοῦσ' Quod libri habent,
ναῦν θέλουσ'
, in eo nihil est quod magnopere reprehendatur, tuitusque est Abreschius. Canteri tamen coniectura,
νῦν στελοῦσ'
, a Porsono recepta est. Recte intellexit Blomfieldius requiri praesens: quare
ναυστελοῦσ'
edidit, quae Casauboni coniectura est, valde illa quidem probabilis.
642
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-400
ὅρμῳ Butlerus coniecit
ἀγκύραις
. Heathius, miro modo
ἐν ὅρμῳ
κύματος
iungens, navium in ancoris stationem intellexit. At ea aperte ab
ὅρμος
distinguitur in Suppl. v. 734.
οὔτοι ταχεῖα ναυτικοῦ στρατοῦ στολή, οὐδ᾽ ὅρμος, οὐδὲ πεισμάτων σωτήρια ἐς γῆν ἐνεγκεῖν· κοὐδ᾽ ἐν ἀγκυρουχίαις θαρσοῦσι ναῶν ποιμένες παραυτίκα.
Hoc dicit poeta, ut neque in portu fluctibus iactaretur navis, quo impediretur exscensio in terram, retroque in mare navis reiiceretur, neque in saxa et scopulos illideretur.
643
649.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-401
ἀναπνέων Inutilis Valckenarii coniectura est
ἀμπνέων
.
649
651.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-402
ταῦτ' ἔχειν δοξάζομεν Libri
ἡμεῖς τ᾽ ἐκείνους ταῦτ᾽ ἔχειν δοξάζομεν
, recte. Schützius
ἡμεῖς δ᾽ ἐκείνους ταῦτ᾽ ἔχειν δοξάζομεν
, et
ταὔτ'
ex Stanleii coniectura etiam Blomfieldius.
651
652.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-403
εἰ δ' οὖν Aurati coniecturam,
εἰ γὰρ οὖν
, quam suffuratus est Stanleius, recepit Blomfieldius. Male. Non, ut Wellauerus putat, cur fausta cupienda et exspectanda sint, caussa additur, sed potius, quoniam praeco, quum optat, sperare se indicat, addit cur speret.
652
654.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-404
εἰ δ' οὖν Aurati coniecturam,
εἰ γοῦν
, suam fecit Stanleius. Recepit eam Boissonadus, sublata in fine praecedentis versus plena distinctione, et plene interpungens post
ἐξαναλῶσαι γένος
, quo tollitur concinnitas. Vossius
εἰ γοῦν
, non male. Blomfieldius
εἰ γάρ
. Nihil mutandum est.
Εἰ δ' οὖν
est si igitur.
τις
τίς ἀκτὶς
Flor.
654
655.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-405
ζῶντα καὶ βλέποντα Libri
καὶ ζῶντα καὶ βλέποντα
. Toupius Emend. III. p. 557. ex eo quod apud Hesychium legitur,
χλωρόν τε καὶ βλέποντα
(male scriptum
βλέπων
),
ἀντὶ τοῦ ζῶντα
, scribendum censuit
χλωρόν τε καὶ βλέποντα
, mea quidem sententia verissime. Sed Blomfieldio ridiculum videtur
χλωρόν
, iuvenem. Quid vero, ut ridicule interpretaretur, eum impulit? Valentem intelligi poeta voluit.
655
657.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-406
658.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-407
κλύων
κλύων
Flor. ut Vict. sed ab eadem manu
ει
supra scripto.
κλύειν
Farn. cum glossa
ἀκούειν
.
658
659.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-408
ὠνόμαζεν Si recte legitur
ὠνόμαζεν
, intelligendum putem ita ut sit coepit nominare. Sed dubitari potest an
ὠνόμασεν
scripserit Aeschylus. V. ad Eur. Iph. Aul. v. 418. 1072.
φερεγγύῳ
dixit Aeschylus Suppl. v. 38. Infra v. 751. verum fortasse est
σεβίζω
, quod Flor. praebet.
659
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-409
προνοίαισι Libri
προνοίας
. Emendavit Pauwius. Hoc dicitur, an aliquis, quem non videmus, fatis destinatorum praescius linguam opportune regens?
661
664.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-410
NA Hunc versum non logaoedicum esse, qui sequuntur Anacreontei videntur arguere. Quare, ut concinni sint inter se concordantes numeri, prima syllaba recidenda esse videtur, ut sola per se constet:
τίς ποτ' ὠνόμαζεν ὧδ' ἐς τὸ πᾶν ἐτητύμως
.
664
666.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-411
ἑλέναυς Libri
ἑλένας
. Id Salmasius in Exerc. Plin. p. 78. Dorice pro
Ἑλένης
dictum esse putavit. Scholiastae ineptae explicationi,
ὁ ἑλὼν καὶ καθελὼν τὸν τῆς Ἑλένης ἄνδρα Ἀλέξανδρον, καὶ τὴν πόλιν αὐτοῦ
, Scaliger haec adscripsit,
“si Agamemnon est ἑλανδρος τῆς Ἑλένης, non tamen propterea Ελένη dicta fuerit ἀπὸ τοῦ ἑλεῖν.”
Schneidewinus ad Ibycum p. 146.
ἑλέπτολις
. Quod graviter vituperat Lobeckius Paralip. p. 228. defendens
ἑλένας
, sed ut non satisfaciat. Recte
ἑλέναυς
Blomfieldius et Elmsleius ad Bacch. v. 508. ubi aliquot similia ex tragicis exempla congessit. Ceterum et numerorum concinnitas, et quae in recitando tribuenda singulis verbis vis est, monstrat non posse hunc cum sequente versu in unum coniungi numerum, sed in
ἑλέπτολις
ultimam syllabam ancipitis lege pro longa esse.
666
667.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-412
ἁβροτίμων In Farn. ad
ἁβροτίμων
adscripta est interpretatio
τῶν λίαν τιμίων
. Salmasius in Exerc. Plin. p. 78. scripsit
ἁβρόπινον
, quod Porsonus et Blomfieldius receperunt. Usus est hac voce Lycophron v. 863. quem ab Aeschylo eam sumpsisse Blomfieldius coniicit ex eo quod paullo ante ad v. 855. a Tzetza dictum est
γίνωσκε, ὦ Λυκόφρων, ὅτι τινὰς μὲν λέξεις ἀπὸ Αἰσχύλου κλέπτεις
. At id ad
εὐμαρίδας
spectat. Interpretem codicis Farnesiani aliquis
ἁβροτίμων
legisse suspicetur. Ego quidem etsi aptissimum esse
ἁβρόπινον
fateor, tamen audacius compositam vocem eo minus spreverim, quod simili
ἁβρόπηχυν
Euripides usus est in Iph. Taur. v. 1147.
667
668.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-413
προκαλυμμάτων Quid
προκαλύμματα
sint declaratur Pollucis verbis III. 37.
τὸ δὲ παρὰ τῇ εὐνῇ παραπέτασμα παστός
.
ἔπλευσε Scriptum
ἔπλευσεν
in libris est.
668
669.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-414
γίγαντος Bene Wakefieldius in Silva crit. I. p. 41. huc rettulit Hesychii adnotationem
γίγαντος, μεγάλου, ἰσχυροῦ, ὑπερφυοῦς
.
669
671-672.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-415
πλάταν ἄφαντον κελσάντων Libri
πλάταν ἄφαντον κελσάντων
. Ad
πλάταν
in Farn. adscriptum
τὴν κώπην
. Canterus
πλάτας
coniecit, Heathius
πλατῶν
. Et potuit profecto
ἴχνος πλατῶν ἄφαντον
coniungi, quum
πλάται
numero plurali etiam unam navem interdum significent, ut in Iph. Taur. v. 1140. 1358. Deinde
κέλσαντες
Blomfieldio teste Auratus, quem Spanhemius
κέλσαντάς
coniecisse scribit, et Musgravius. Recepit hoc Porsonus: sed quum ita interpunxerit,
κυναγοὶ κατ᾽ ἴχνος, πλάταν ἄφαντον κέλσαντες Σιμόεντος ἀκτὰς ἐπ' ἀξιφύλλους
, pervertit sententiam. Non enim persequentium, sed eorum quos persequebantur navis
ἄφαντος
erat dicenda. Id animadvertens, ut videtur, Blomfieldius, in ceteris sequens Porsonum,
κατ᾽ ἴχνος πλατᾶν ἄφαντον
scripsit. Nihil mutandum esse vidit Wellauerus. Paris enim et Helena sunt de quibus dictum est
κελσάντων πλάταν ἄφαντον ἐπ᾽ ἀκτὰς Σιμόεντος
, quorum
κατ᾽ ἴχνος
sunt (nam omissum est
ᾔεσαν
) illi qui eos persequuntur armati.
ἀκτὰς
ἀκτᾶς
Flor.
673.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-416
ἐπ' ἀξιφύλλους Mirum est quod Porsonus et servavit
ἐπ' ἀξιφύλλους
, quod in Flor. Vict. est, et ne dubitationis quidem notam apposuit. In Farn. paullo emendatius scriptum, Elmsleio teste,
εἰς ἀξιφύλλους
, et additum
συνίζησις
. Sed
εἰς
pro
ἐπ'
esse scriptum non adnotavit Bekkerus.
673
676.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-417
τελεσσίφρων
τελεσσίφρων
, ut Arnaldus scribendum vidit, Farn.
τελεσίφρων
Flor. Vict.
676
677-678.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-418
ἀτίμωσιν
ἤλασε τραπέζας ἀτίμως, ἵν᾽ ὑστέρῳ χρόνῳ
Flor. Vict.
ἤλασε τραπέζας ἀτίμως ὑστέρῳ χρόνῳ
, adiectis glossis
ἐπέφερε
et
ἕνεκα
, Farn.
ἤλασεν
Porsonus. Cantero
ἀτίμωσιν
debetur.
681.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-419
τίνοντας Quod libri habent,
τίοντας
, quum visum esset honorantes significare, non mirum est de scriptura dubitatum esse. Male vero Blomfieldius
τοίας
, Schützii coniecturam, recepit, id ut esset punientis. Id Graece diceretur
τισομένου
. Intelligendum est luentes. Hoc autem vereor ne Aeschylus non dixerit insolenter
τίοντας
, sed
τίνοντας
.
ἐκφάτως Adverbium
ἐκφάτως
Blomfieldio idem quod
ἀφάτως
esse videbatur. Invenitur
ἔκφατος
apud Maximum v. 451.
ἢ διχόμηνον ἄγοι σέλας ἔκφατον
. Sed non ut
ἐκνόμως
atque alia huic similia
ἐκφάτως
dici potuit. Magis crediderim supra modum dicendum significare, sicut in malam partem
ἐκτόπως
dictum est a Manethone III. 331.
681
682.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-420
ἐπέπρεπεν
ἐπέπρεπεν
, cum glossa
ἥρμοζεν
, Farn.
ἐπέρρεπεν
Flor. Recte
ἐπέπρεπεν
Vict. Hoc verbo supra v. 236. activo, hic neutrali poeta usus est. Nescio autem an scribendum sit
ὑμέναιον οἷς τότ' ἐπέρρεπεν γαμβροῖσι θεῖναι
, luentes laudem nuptialem, quibus tum hoc incubuit ut hymenaeum sponsis canerent.
682
685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-421
γέρων Auratus
γεραιόν
. Apte Stanleius comparavit Horatii Carm. I. 15, 18. et regnum Priami vetus.
685
688.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-422
παμπορθῆ πολύθρηνον αἰῶνα Libri
παμπρόσθη πολύθρηνον
. Posteriorem vocem Schützius aliquando censuit in
πολύδακρυν
mutandam esse, quoniam apud Hesychium scriptum est
πολύδακρυ, πολύθρηνον
. Ad priorem emendandam quae allata sunt, ut inepta et aperte falsa omittam, sensum certe praebent
παμπενθῆ
Aurati et
παμπηδὴν
Schützii. In Opusc. IV. p. 337. hanc protuli emendationem,
κικλήσκουσα Πάριν τὸν αἰνόλεκτρον πάμπορθ', ἢ πολύθρηνον αἰῶνα
. Melior tamen est et, ut puto, vera Seidleri emendatio,
κικλήσκουσα Πάριν τὸν αἰνόλεκτρον, παμπορθῆ πολύθρηνον αἰῶνα
.
688
689-690.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-423
αἰῶνα, φίλον πολιτῶν μέλεον αἷμ' ἀνατλᾶσα Libri
αἰῶν' ἀμφὶ πολίταν
. Genitivum
πολιτῶν
Auratus, Scaliger, alii restituerunt. Deinde
μέλεον
Flor. ex correctione pro ante scripto
μέλαιον
. Meam emendationem Humboldtus expressit,
αἰῶνα, φίλον πολιτῶν μέλεον αἷμ' ἀναπλᾶσα
. Non norat
ἀμφί
scholiastes, qui haec adscripsit,
αἰῶνα πολύθρηνον καὶ μέλεον αἷμα ἀνατλᾶσα
.
693.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-424
αὖθ'
οὕτως ἄΐστος
Flor. Vict. sed in Flor. ad ultimam
οὕτως
vocabuli syllabam
ος
supra adscriptum est, habetque
οὕτως
Farn. Id Auratus coniectura assecutus erat. Non est illa tamen, ut ex metro cognoscitur, vera scriptura, sed
αὖθ'
. Id et sic et
αὖθ'
esse videtur scriptum, ut alii
οὗτος
, alii
οὕτως
interpretandi caussa apponerent.
693
697.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-425
ἔχων Libri
ἔχων
. In Farn. glossae adscriptae
πρόσεχε, προσεῖχεν
. Casauboni Pearsonique coniecturam
ἔχων
a Blomfieldio, Wellauero, Scholefieldio receptam videas quod ea forma in Persis v. 658. inveniatur. At nec veri simile est hic tam exili forma dicendi usum esse poetam, et quid tandem reprehendat quis in librorum scriptura, quum a neutrali significatu non raro dicatur? Supra v. 176.
Ἀχαϊκὸς λεώς, Χαλκίδος πέραν ἔχων παλιρρόθοις ἐν Αὐλίδος τόποις.
697
698.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-426
νεότροφον
νεοτρόφον
Flor.
698
702.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-427
τοκέων
τοκήων
Flor. Vict.
τοκέων
recte Farn.
702
703.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-428
χάριν τροφᾶς γὰρ
χάριν γὰρ τροφᾶς
Flor. Vict.
χάριν γὰρ τροφεῦσιν
Farn. quod receperunt Blomfieldius et Scholefieldius, quia, si v. 693.
οὕτως
legitur, metra exaequantur. Corrupit hunc locum Wellauerus, quum
ἔθος τὸ πρόσθε τοκήων
scripsit, quod ipsi sensus poscere est visus. Altero in versu ex Pearsoni Heathiique sententia
χάριν τροφᾶς γὰρ
posuit. Hoc ego quoque probandum censui, qui
τροφεῦσι
Triclinii coniecturam esse credam, numeros quidem eosdem praebentem quos servatum in stropha
οὕτως
habet, sed eos, si quid video, non satis concinnos.
703
704.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-429
ἀρχαῖς
ἄταις
Farn. Vict.
ἄτας
Flor. In Farn. adscripta interpretatio
ἤγουν πολέμοις
. Fuerunt qui
ἄγραισιν
aut
σὺν ἄταις
scribendum esse putarent. Quod ego in El. doctr. metr. p. 326. proposueram,
ἄγαν
, receperunt Blomfieldius aliique, sed non explicuerunt. Patet autem non esse dictam eam vocem ut v. 126. ubi invidiam atque indignationem significat, sed eandem vim habere atque
ἄγος
. Proprie enim stuporem significat admiratione ortum, quae quum rei malae atque infandae magnitudine excitatur, coniuncta est cum indignatione atque aversione animi. Inde
ἄγη
etiam de ipsa re, quae eos sensus excitat, dictum esse videri potest. Sic in Choeph. v. 820.
ἔνδοθεν φοινίαν ἄγαν τιθείς
, nam ibi quoque male legitur
ἄταν
. Sed fateor id et mirum videri nec satis aptum huic loco. Quare non dubito quin ab
ἄγη
diversum fuerit
ἄτη
, factum ab
ἅζω
, quod significaret consecrationem, sacrificium. Nam
ἅζεσθαι
est sibi sacrum reddere, ut, si
ἅζειν
activum umquam in usu fuit, id consecrare alii aliquid esse debuerit. Conspirat autem
ἁγνός
, quod consecratum proprie significavit. Simul ex hac duarum vocum confusione explicari potest interpretationis apud grammaticos fluctuatio.
704
707.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-430
κακὸν ἦθος
κακὸν δ' ἦθος
Flor. Vict. Particulam, quam Pauwius vidit delendam esse, omittit Farn.
707
710.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-431
προσεθρέφθη Libri
προσεθράφη
. Heathius
πρὸς ἐτράφη
, qui videtur scribere voluisse
προσεθρέφθη
, quod reposuit Porsonus.
710
711.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-432
παράυτα
πάραυτα δ' ἐλθεῖν
Flor.
παραυτὰ δ᾽ οὖν ἐλθεῖν
Farn. Vict. Et
οὖν
quidem atque in antistrophico versu
τοῖς
iam ante cognitam Flor. codicis scripturam a me deleta erant. In
πάραυτα
hunc accentum tenui, quo hodie quoque Graecos uti testatus est Coraes in dissertatione Prodromo bibliothecae Graecae praemissa p. 50. Hesychius
πάραυτα, παραχρῆμα, εὐθέως, παραυτίκα
. Vitiosam eam prosodiam putabat Dorvillius ad Char. p. 311 (388).
711
713.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-433
ἀκασκαῖον μὲν Libri
ἀκασκαῖον ἄγαλμα
. Post
ἄγαλμα
distinctionem addidit Stanleius. Porsonus
ἀκασκαῖον δ'
edidit: quem omnes secuti sunt. Porsonus enim si praesul soloecismum facit, quis non redamtruet olli?
Δὲ
non habet locum nisi aut verbo vel novo addito vel repetito priore, aut rebus quae per
μὲν
et
δὲ
distinguuntur sibi oppositis, ut paullo post v. 730. de quo genere dixit Boeckhius ad Pindari Pyth. XI. 1. Itaque in Aiace v. 624. scribendum est
ἢ που παλαιᾷ μὲν ἔντροφος ἡμέρᾳ λευκῷ τε γήραι μάτηρ νιν ὅταν νοσοῦντα φρενομόρως ἀκούσῃ,
quamvis libri omnes
δὲ
habeant. Eodem modo Aeschyli versus corrigendus erat. Illud
μὲν — τε
vel
μὲν — καὶ
frequens est apud Pindarum.
Ἀκασκαῖον
explicandum ex Hesychio,
ἄκασκα, ἡσύχως, μαλακῶς, βραδέως
. Grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 371, 1.
ἄκασκα, ἥσυχα, βραδέα
(legitur
φαρδέα
). Κρατῖνος Νόμοις.
ἢ πρεσβύται πάνυ γηραλέοι, σκήπτροισιν ἄκασκα προβῶντες.
Eustathius p. 665, 29.
τὸ δὲ ἀκήν, περὶ οὗ ἀλλαχοῦ εἴρηται, εὕρηται λεγόμενον καὶ ἀκασκᾶ. Αἴλιος δὲ Διονύσιος καὶ χρῆσιν παράγει Κρατίνου ταύτην “σκηπτροῖσιν ἀκασκᾶ προβιβῶντα.”
713
716.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-434
παρακλίνασ'
παρακλίνουσ'
Farn. Vict. Coli signo post hanc vocem interpungunt Vict. Cant. Auratus
παρακινοῦσ᾽ ἐπέκρανεν
, si recte notavit Spanhemius. Certe viderat Auratus verbum hoc cum sequentibus coniungendum esse, quod monuerunt deinde etiam alii, non illi tamen rem apertissimam persuadentes Porsono Blomfieldioque. In Flor. scriptum est
παρακλίνασ'
, idque propter codicis auctoritatem praetuli. Dictum id est neutraliter, declinans, i. e. a pristina via decedens.
716
717-721.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-435
γάμου πικρὰς τελευτάς, δύσεδρος καὶ δυσόμιλος πέλει ξυνέταις Πριαμίδαισι, πομπᾷ Διὸς ξενίου, νυμφόκλαυτος Ἐρινύς.
πικράς
Farn. Vict.
πικροῦ
, sed
ας
supra scripto, Flor. Idem liber
τελευτᾶς
, sed circumflexo in gravem mutato. Obscuram atque ambiguam reddiderunt horum versuum interpretationem qui sic interpunxerunt,
γάμου πικρὰς τελευτάς, δύςεδρος καὶ δυςόμιλος, συμένα Πριαμίδαισι, πομπᾷ Διὸς ξενίου, νυμφοκλαυτὸς Ἐριννύς
. In Vict. Cant. nulla post
τελευτὰς
et
δυςόμιλος
interpunctio est. Haec posterior si omittitur, Helena dicitur
δύςεδρος καὶ δυςόμιλος συμένα Πριαμίδαισι
, postremis autem verbis significatur eam Iovis missu pro Furia esse. Rectius videtur virgula interpungi post
τελευτάς
, cetera autem omnia sine interpunctione continuari, Helena ut dicatur tamquam Furia
δύςεδρος καὶ δυςόμιλος
ab Iove missa Priamidis venisse. Ipsumque eo ducit
συμένα
, verbum convenientissimum Furiae, quas magnis et rapidis gressibus ruere constat.
719.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-436
Πριαμίδαισι
πριαμίδαισιν
Bekkero teste Farn.
πριαμίδαισι
Flor. Vict.
719
721.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-437
Ἐρινύς
ἐρινὺς
Flor.
ἐριννύς
Farn. Vict.
721
722.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-438
ἐν βροτοῖς
ἐν βροτοῖς
Flor.
ἐν τοῖς βροτοῖς
Farn. Vict. Patet Triclinium voluisse trimetrum facere.
722
726.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-439
ὀϊζὺν Libri
ὀϊζύν
. Correxit Pauwius.
726
728.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-440
τὸ δυσσεβὲς γὰρ ἔργον Libri
τὸ γὰρ δυσσεβὲς ἔργον
. Emendarunt Pauwius et Heathius.
728
729.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-441
μετὰ
μετὰ
libri. Male Auratus
τέκνα
coniiciebat. Satius erat per anastrophen indicare
μετὰ
esse post.
729
731.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-442
γάρ Recte libri
γάρ
. Malam Aurati aliorumque coniecturam
δ᾽ ἄρ᾽
Porsonus aliique receperunt, non animum advertentes ad usum eum quo
γάρ
in sententia parenthetice inserta dicitur: nam illud quidem non dubium est, iustae domus prosperam sortem esse. Ac
δ᾽ ἄρ᾽
ne potuit quidem dici.
731
736-737.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-443
τόθ' ἢ τόθ', ἕως ἂν ἐς τὸ κύριον μόλῃ νέα ῥαφά.
τότ' ἢ τόθ᾽ ὅταν τὸ κύριον μόλῃ νεαρὰ φάους. κότον
Flor. Farn. et omissa post
φάους
interpunctione Vict. Improbabilia multa de his versibus prolata sunt, neque nunc probo quae ipse olim proposui.
Κότον
explicatio esse videtur, adscripta ad
δαίμονα τὸν ἄμαχον
. Aeschylum autem scripsisse puto
τότ᾽ ἢ τότ᾽, ἔςτ᾽ ἂν ἐπὶ τὸ κύριον μόλῃ νέα ῥαφᾷ.
738-740.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-444
δαίμονά τε τὰν ἄμαχον, ἀπόλεμον, ἀνίερον, θράσος μελαίνας μελάθροισιν ἄτας εἰδομέναν τοκεῦσιν.
δαίμονά τε τὸν ἄμαχον, ἀπόλεμον, ἀνίερον θράσος μελαίνας μελάθροισιν ἄτας εἰδομένων τοκεῦσιν
Vict. Sic etiam Flor. nisi quod
μελάθροις
et
τοκεῦσι
habet. In Farn.
μελάθροισιν εἰ τοκεῦσιν
scriptum est, omissum autem
ἄμαχον
, quod Triclinius expulit, atque ad
ἀπόλεμον
adscripta glossa
τὸν ἄμαχον, ἀντὶ μιᾶς
. Scribendum esse
δαίμονά τε τὰν ἄμαχον, ἀπόλεμον, ἀνίερον
, dixi in adnotationibus ad Humboldti interpretationem. Quod additur
θράσος ἄτας
idem est quod
θρασεῖα Ἄτη
, neque opus est ut
εἰδομέναν
cum Casaubono et Heathio in
εἰδομένας
muletur, neque ut cum Aurato
μέλαιναν ἄταν
scribatur.
742.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-445
δώμασι
δώμασιν
Farn.
δώμασι
Flor. Vict.
742
744.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-446
ἔδεθλα
τὰ χρυσόπαστα δ᾽ ἐσθλὰ
Flor. Vict.
τὰ χρυσόπαστ᾽ ἐσθλὰ
Farn. Praeclare Auratus
τὰ χρυσόπαστα δ᾽ ἔδεθλα
, quod suum fecit Stanleius. Recepit Schützius, non etiam alii, quamquam evidentissime verum. Usus ea voce Callimachus h. Apoll. v. 71. qui ibidem v. 61. et in hymno Deli v. 228.
ἐδέθλιον
dixit.
744
745.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-447
παλιντρόποις
παλιντρόποις
, quod Flor. Vict. habent, Elmsleius etiam ex Farn. attulit, Bekkerus autem
παλίντροπο
, eumque verum vidisse puto. Volebat enim Triclinius haec verba,
παλίντροπ᾽ ὄμμασι
, respondere illis,
νεαρὰ φάους κότον
. Non potest autem dubitari quin verum sit
παλιντρόποις
.
745
746.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-448
προσέμολε Libri
προσέβα τοῦ
. Articulus iste huc ex sequente versu venisse videtur, quum supra scriptus esset ad
πλούτου
. Pro
προσέβα
in adnotationibus ad Humboldti interpretationem scribendum esse conieci
προσέβαλε
, quo verbo attendendi reputandique significatu usus est Sophocles in Trach. v. 580.
χιτῶνα τόνδ᾽ ἔβαψα, προςβαλοῦσ᾽ ὅσα ζῶν κεῖνος εἶπε
, et iterum v. 844.
τὰ μὲν οὔτι προσέβαλε
. Sed et artificiosius quaesitum et non satis aptum huic loco, qui simplicius ideoque gravius verbum desiderat,
προςβάλλειν
est. Scribendum potius erat
προςέμολε
.
746
748.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-449
πᾶν δ' ἐπὶ τέρμα νωμᾷ Libri
πᾶν δ᾽ ἐπὶ τέρμα νωμᾷ
. Duplicem Stanleius explicationem proposuit, omnia dirigit ad finem, et omnium rerum exitum dirigit et disponit. Prior interpretatio vel propter ambiguitatem admitti non potest, dicique hoc sensu debuit
πάντα
. Altera non congruit cum verbis, nisi voluit omnem exitum intelligi. Nec placet tmesis. Aperte
πᾶν τέρμα
coniungendum,
ἐπὶ
autem, quod sine nomine positum retractionem accentus requirit, dictum est ita ut referatur ad utrosque qui ante sunt commemorati. Nam quum chorus, a communi opinione dissentiens, recte factis prospera, male factis funesta gigni ostendat, Iustitiam, quae humilis casae probitati faveat, opulentae autem domus impuras manus aversetur, omnem attribuere ait exitum, i. e. bonum et malum, ut quisque sit meritus. Haec omnia etsi chorus cogitatione malorum, quibus Troiani raptum Helenae luerunt, commotus dicit, tamen simul referuntur ad metum, quo ab ipso in orchestram accessu plenum se esse prodit, ne Iphigeniae immolatio alicuius tristis eventus caussa exsistat. Hinc intelligitur cur sic, ut mox facit, Agamemnonem alloquatur.
748
749.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-450
πολύπρακτος Libri
πολίπρακτος
. Recte Blomfieldius formam Homeri usu stabilitam posuit.
749
751.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-451
σεβίσω
σεβίσω
Farn. Vict. Doricam formam
σεβίζω
Flor. habet, nescio an recte. Usitatior certe est in deliberatione de eo quod agendum sit aoristi coniunctivus. Quamquam aliquando etiam praesenti utuntur,
τί δρῶ; τί δρῶμεν; τί λέγω;
et similia dicentes.
751
753.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-452
τοῦ δοκεῖν εἶναι
Τὸ δοκεῖν
ita significare
esse videri
monui ad Vigerum adn. 20. Philemo apud Stobaeum IX. 22.
ἀλλ' ὅςτις ἄδολον γνησίαν τ' ἔχων φύσιν, εἶναι δίκαιος κοὺ δοκεῖν εἶναι θέλει.
753
754.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-453
παραβάντες
παραβάντες
Flor. Vict.
παραβαίνοντες
Farn. Triclinius enim male saeviit in huius carminis paroemiacos.
754
755.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-454
τῷ δυσπραγοῦντί τ' Hunc et quattuor sequentes versus affert Stobaeus CXII. 12. apud quem, ut in Aeschyli libris,
τῷ δυσπραγοῦντι δ'
est scriptum. At id, quoniam quae sequuntur explicandis per duo opposita praegressis inserviunt,
τῷ δυσπραγοῦντί τ'
erat scribendum. Sic infra v. 803.
755
756.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-455
δάκος
ὀδύνη
Flor. Vict.
δάκος
Farn. ut apud Stobaeum legitur, quod Stephano probatum primus recepit Canterus. In codicibus Stobaei A. B. nihil amplius scriptum legitur quam
τῷ δυσπραγοῦντι δ᾽ ἐπιστεναχεῖν πᾶς τις ἕτοιμος
, omissis reliquis.
756
757.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-456
προσικνεῖται Farn. ex Triclinii iudicio
προσεικνεῖται
.
757
758.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-457
καὶ ξυγχαίρουσιν
καὶ ξυγχαίρουσιν
Flor. Farn. Vict. Apud Stobaeum
καὶ νυκτὶ δὲ χαίρουσιν
. Id ego quum deleto
καὶ
probassem, Blomfieldius ea correctione locum penitus enervari pronuntiavit: nam manifesto coniungi homines qui ridentibus adrideant et flentibus adfleant, qui parati sint
τῷ δυςπραγοῦντι ἐπιστενάχειν καὶ τῷ χαίροντι ξυγχαίρειν
. De sententia loci recte iudicavit: verum non debebat eam enervari illa lectione dicere, auget enim priorem partem sententiae, sed privari altera parte, nisi quis eam excidisse statueret. Id vero facere debebam. Moverat enim me et scriptura Stobaei, et quod
ἀγέλαστα πρόςωπα βιάζεσθαι
potius fingere vultum ad ostendendam coactam tristitiam, quam tristem vultum cogere ut laetus appareat significare videretur.
Νυκτὶ ὁμοιοπρεπεῖς
autem defendi poterat Homerico
νυκτὶ ἐοικώς
. Aliud vero, quod maxime debebat, non reprehendit Blomfieldius. Nam si
νυκτὶ δὲ χαίρουσιν ὁμοιοπρεπεῖς
legitur, verbum principale
χαίρουσιν
positu suo male obscuratur, quod isto si loco poneretur, praecedere debebat
ἔνδον
vel
κρύβδα
, quod probe sentiens Humboldtus vertit quasi ita scriptum esset. Ob eam caussam repudiavi ego quidem iam dudum istam coniecturam rediique ad Aeschyli librorum lectionem, sed aliter quam Blomfieldius. Primo ipsa loci ratio ostendit, omnium maxime necessarium esse, ut memorentur qui gaudere se aliorum rebus bene gestis simulant. Nam rege et sospite et victore reverso gaudere quum Clytaemnestram, tum chorum par erat, qui quod non tanta quanta exspectari poterat laetitia exsultat, hac excusatione utitur: idque sic facit ut simul, quoniam non vacuus metu est propter reginam, quam et scit et modo vidit non sincero animo laetari, moneat regem ne fidat simulato gaudio. Quae autem dicit de simulatione, ea apertum est male nexa esse cum praegressis, si legitur
τῷ δυςπραγοῦντι δ᾽ ἐπιστενάχειν πᾶς τις ἕτοιμος
. Nam quod aiunt
δέ
pro
γάρ
poni, quum per se vanum sit, tum falsum esse apparet ex diverso genere probandi. Nam
γάρ
simpliciter rationem reddit,
δέ
autem vel repetenda eadem re vel nova addenda modo graviter asseverat, modo leviter comprobat, non etiam explicat et dividit praegressa. Ex quo patet hic
τῷ δυσπραγοῦντί τ'
dicendum fuisse, tantoque magis, quod ei respondet mox
καί
. Deinde etsi quem hiatum facit
βιαζόμενοι
defendi fortasse possit propter aliquam pausam in dicendo factam, tamen non esse ab Aeschylo admissum dubitari non potest. Amat Aeschylus brevia anapaestorum systemata, et quum etiam saepius quam necesse sit utatur paroemiaco, quis sibi persuadeat adhibitum esse in media sententia,
οὐδὲν ἐφ᾽ ἧπαρ προςικνεῖται,
non esse autem adhibitum, ubi maxime debebat, in fine totius sententiae? Quin egregie confirmat omissi paroemiaci suspicionem universa descriptio carminis huius anapaestici, quae non temere ut casus ferebat, sed quadam ratione proodica facta esse videtur, ut primum systema, quod est versuum sex, duo sibi respondentia trium versuum systemata exciperent, quarto systemati autem, quod quattuor versuum est, duo subiicerentur systematum paria, utrumque ex duobus systematis constans duum et trium versuum cum dimidiato, hac forma, 6. 3. 3. 4. 2. 3½. 2. 3½. Quam ob caussam in carminis fine dimidiati istius versus omissionem, etsi ad sententiam nihil deest, notandam signis putavi. Quod si deest aliquid post
βιαζόμενοι
, illud incertum manet, utrum
ξυγχαίρουσιν
participium sit constructum cum
ὁμοιοπρεπεῖς
, an sit verbum,
ὁμοιοπρεπεῖς
autem dictum pro
ὁμοίως
, i. e. pari, ut qui dolere se cum dolentibus videri volunt, simulatione, quae Elberlingii sententia est. Si tertiae personae est
ξυγχαίρουσιν
, suspicari licet excidisse
δυσαρεσκόμενοι
γελάσαντι
. Certe
δυσαρεσκόμενοι
apud Hesychium, et fortasse etiam
δυσαρεσκομένην
, non minus Aeschylea esse credam quam
δυςτετίμηται
in Septem c. Thebas v. 1031.
758
759.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-458
ἀγέλαστα πρόσωπα Grammaticus in Bekkeri Anecdotis p. 336, 29.
ἀγέλας πόνων Εὐριπίδης εἶπεν, ἀνδρῶν δὲ ἀγέλας Πλάτων, ἀγέλαστα δὲ πρόςωπα Αἰσχύλος.
Postrema verba ex alio articulo irrepsisse coniicias: sed videtur grammaticus legisse
ἀγέλας τὰ πρόςωπα
, uti scriptum est in Stobaei editione Trincavelliana,
τὰ πρόςωπα τῆς ἀγέλης
dixisse Aeschylum ratus, quod ille mox memorat
προβατογνώμονα
.
759
760.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-459
NA De omisso versu paroemiaco v. ad v. 758.
760
761.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-460
προβατογνώμων
προβατογνώμων
Flor. Etym. M. p. 236, 49.
γνώμων, ὁ ἰδοὺς τῶν ἀλόγων ζώων, ἔνθεν καὶ προβατογνώμων εἴρηται, ἀπὸ τοῦ τὸν χρόνον διαγιγνώσκεσθαι
. Mire scholiastes
ἤγουν ἁπλοῦς καὶ ἄκακος τὴν γνώμην
.
761
764.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-461
ὑδαρεῖ ... φιλότητι
Ὑδαρεῖ φιλότητα
Schutzius de benevolentia humore ex oculis stillante prodita dictum putabat, non ille quidem recte, sed tamen ut, qui aliter senserunt, ostendere debuerint, quomodo
ὑδαρὴς φιλότης
hic ita dici potuerit de parum sincera amicitia, ut verbi usus postulat, a P. Victorio Var. Lect. I. 13. Aristotelis verbis in Polit. II. S. (4. p. 27, 19. Bekk.) confirmatus,
ἐν δὲ τῇ πόλει τὴν φιλίαν ἀναγκαῖον ὑδαρῆ γίνεσθαι διὰ κοινωνίαν τὴν τοιαύτην
. Exspectes enim propter
τὰ δοκοῦντα εὔφρονος ἐκ διανοίας
contrarium, oculos, qui videantur sinceram prodere amicitiam, quae tamen non sit talis, aut omissis
δοκοῦντα εὔφρονος ἐκ διανοίας
simpliciter
τὰ ὑδαρεῖ σαίνοντα φιλότητι
. Quare sic statuendum est, in recitando hanc vocem
ὑδαρεῖ
brevi ante et post pausa facta a ceteris verbis separari, ut non ad
δοκοῦντα εὐφρόνως ἐκ διανοίας
referatur, sed ipse quid de ea sentiat chorus indicet. Attii memorantur Agamemnonidae, quae fabula, si quid ex nomine divinari licet, vel idem argumentum quod Aeschyli Choephori et Sophoclis Electra habuit, vel totius Aeschyleae trilogiae quaedam epitome fuit. In ea apud Nonium in v. componere p. 260. non dissimilis sententia his versibus dicta est,
multi, animus quorum atroci vinctus malitia est, composita dicta e pectore evolvunt suo, quae quum componas dicta factis discrepant.
Comparari etiam licet Plautum in Colace apud Frontonem Ep. ad M. Caesarem II. 9.
qui data fide firmata fidentem fefellerint subdoli subsentatores, regi qui sunt prorumi, qui aliter regi dictis dicunt, aliter in animis habent.
Editum est
in animo
.
764
766.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-462
οὐκ ἐπικεύσω Libri
οὐ γὰρ ἐπικεύσω
. Vitii signo notavit Porsonus. Musgravius et Butlerus
τ'
inseruerunt, quos secutus est Wellauerus. Quod Pauwio auctore posuit Blomfieldius,
οὐ γὰρ ἐπικρύψω
, non scripsisset Aeschylus; multo minus
οὐ τἆρ᾽ ἐπικεύσω
, quod idem aliquando se coniecisse ait. Hic quoque versus paroemiacus in acatalectum mutatus est. Aeschylum enim non dubito scripsisse
οὐκ ἐπικεύσω
.
766
767-768.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-463
ἀπομούσως ἦσθα γεγραμμένος οὐδ' εὖ Elmsleius ad Med. v. 102. sine iusta caussa scribendum censebat
κάρτ' ἀπόμουσός τ᾽ ἦσθα γεγραμμένος, οὔτ᾽ εὖ πραπίδων οἴακα νέμων
. Peior etiam coniectura Blomfieldii in glossario putantis legendum esse
ἀπομούσων
.
769-770.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-464
θάρσος ἑκούσιον
Θράσος ἑκούσιον
Flor. Vict.
θάρσος ἑκούσιον
Farn. Deinde Farn. ex inepta Triclinii mutatione
ἀνδράσιν εὖ θνήσκουσι κομίζων
. Canteri coniecturam,
θράσος ἀκούσιον
, Schützius, Porsonus, Blomfieldius, alii receperunt. Sed Blomfieldius vix satis se intelligere ait, quid sit
ἀκούσιον
, quod vertant ad mortem destinatis. Non tam in hoc verbo, quam in
κομίζων
caussa est dubitandi. Nam quod crediderunt interpretes, fortitudinem involuntariam allatam viris ab Agamemnone esse dici, id vereor ne non sit Graece dictum, si additam animis illam fortitudinem intelligunt. Aliud enim
κομίζειν
est, quod significat apportare vel adducere ad aliquem ita ut quod affertur vel adducitur prope illum statuatur, aliud
φέρειν
, quod latius patet atque sic dicitur ut res allata etiam inseri ei ad quem affertur significari possit. Quod si posset hoc sensu dici
κομίζειν
, sententia bona esset, si
θράσος ἀκούσιον
legitur. Recte vero Boissonadus recepit
θάρσος ἑκούσιον
. Hoc ita explicandum est, vehens (ad Troiam) spontaneam audaciam mori volentibus viris. Id acerbe dictum de mortifera expeditione.
772.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-465
πόνος
εὔφρων τὶς πόνος εὖ τελέσασιν
Farn. Vict.
τις
, quod a Triclinio additum esse apparet, non est in Flor. In
πόνος εὖ τελέσασι
libri conspirant. Bothii coniecturam,
πόνων
, in quam etiam Auratus inciderat, receptam olim ab Schützio, deinde reiectam, Blomfieldius et Boissonadus admiserunt. Interpretatur Blomfieldius hodie vero ex alta mente et vere benevolus videris, quum iam laborem feliciter perfecerint. Pessima vero ista mutatio est, qua dictio poetica in pedestrem eamque non expeditiorem, sed impeditiorem convertitur. Nam sic
εὔφρων
de Agamemnone dictum esset, quod perversum est in novo systemate, si
ἐστί
suppletur, perversiusque, si refertur ad
γεγραμμένος
. Nam et nomen sibi suum et verbum proprium poscit novum systema. Quare intelligendum quidem
ἐστί
, sed servandum etiam
πόνος
.
Εὖ τελέσασιν
autem est per eos qui perfecerunt, sive
πόνος
sive
πόνων
legas. Est autem
πόνος εὐφρων
acceptus.
772
773.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-466
775.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-467
NA De omisso monometro dictum ad v. 758. Poterat dici
σοῦ ἀφεστῶτος
.
775
778.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-468
μεταίτιος
Μεταίτιος
dixit, ut saepe solent, pro simplici
αἴτιος
. Luculentum exstat exemplum in Soph. Trach. v. 1234.
ἡ μοι μητρὶ μὲν θανεῖν μόνη μεταίτιος, σοί τ' αὖθις ὡς ἔχεις ἔχειν.
778
780.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-469
ἀπὸ γλώσσης De formula
ἀπὸ γλώσσης
vide Suidam in v.
ἀποστοματίζειν
et Abreschium ad hunc Aeschyli versum. Non de caussidicis cogitandum est, sed de eo quod verbis tantum dicitur, non re est, ut
οὐκ ἀπὸ γλώσσης
sit non obiter ac negligenter. Opponitur enim
ἀπὸ γλώσσης
fere ei quod de scripto recitatur.
780
781.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-470
ἀνδροθνῆτας Porsonus quum dubitationis signum ad
ἀνδροθνῆτας
appinxisset, non dubitavit Blomfieldius
ἀνδροκμῆτας
reponere, quod eam vocem amet Aeschylus. Quasi non potuerit alia voce eaque fortiore uti.
Ψήφους ἔθεντο Ἰλίου φθοράς
pro
ἐψηφίσαντο Ἰλίου φθοράς
dictum esse hodie neminem fugit.
781
784.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-471
χρεῖος Libri
χειρός
. Casaubonus
χερσός
. Aliis placuit Pauwianum
πρηνής
. Legrandius
χωρίς
. Porsonus vocem suspectam habuit. Merito. Est enim inutilis, sive educturam calculos ex urna manum, ut Schützius, sive immissuram, ut alii, intelligas. Nam quod Blomfieldio in mentem venit,
χειρὸς οὐ πληρουμένῳ
dictum esse ut sit
ὑπὸ χειρὸς οὐ πληρουμένῳ
, certo non inveniet a quo probetur. Eidem tamen non displicebat Bothii coniectura,
προσίει χεῖρας
. Scripsi
χρεῖος
, indiga.
784
785.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-472
ἔτι Diversa sunt
ἔτι
, quod est hoc ipso tempore adhuc, et
ἔτι νῦν
, quod est etiamnum.
785
786.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-473
ἄτης θυηλαὶ ζῶσι Difficultatem explicationis, quam hic locus habet, plerique ne animadvertisse quidem videntur. Partem eius aliquam perspexit Heathius. Nam
συνθνῄσκουσα
requirit aliquid quicum mori favilla dicatur. Is igitur
σὺν τῷ πλούτῳ θνῄσκουσαν
intelligebat, ac proinde
προπέμπει
significare volebat deducit, viae comitem se adiicit. At vel si
πλούτῳ
legeremus, parum apta haec ratio dicendi esset, nisi praeposita illa voce,
πλούτῳ δὲ συνθνῄσκουσα
. Neque vero
προπέμπειν
hic aliud quam emittere significat. Quo igitur referemus
συνθνῄσκουσα
? Num ad
ἁλοῦσαν πόλιν
? At et perobscure id dictum esset, et obstant quae in medio posita sunt
ἄτης θύελλαι ζῶσι
, tantoque magis, quod hoc verbum
ζῶσι
contrariam notionem continet: quis enim
θυέλλαις ζώσαις συνθνῄσκειν
τὴν
σποδόν
dicat? An respici putabimus rapiendi atque auferendi notionem, quae fere cum isto nomine
θύελλα
est coniuncta? At hoc quoque tam est obscurum, ut non possit magis esse. Praeterea vero ipsum etiam nomen
θύελλα
hic quidem, ubi de fumante urbe sermo est, non satis aptum videtur. Prorsus alienum est quod Stanleius comparavit Tryphiodori dictum v. 559.
παννυχίη δ' ἐχόρευεν ἀνὰ πτόλιν, οἷα θύελλα, κύμασι παφλάζουσα πολυφλοίσβου πολέμοιο, αἵματος ἀκρήτοιο μέθης ἐπίκωμος Ἐνυώ.
Nam is de caedibus et strage loquitur, quam Graeci noctu in urbe capta ediderunt. Apud Aeschylum vero potius
θυηλαί
, quam quas libri habent
θύελλαι
, exspectantur. Sic Sophocles El. v. 1421.
φοινία δὲ χεὶρ στάζει θυηλῆς Ἄρεος
. Itaque scripsi
ἄτης θυηλαὶ ζῶσι
, sacrificia et victimae perniciei vivunt: quod quum sit consumi igne omnia, recte potuit
συνθνῄσκουσα σποδός
adiungi.
786
789-790.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-474
ἐπράξαμεν Libri
καὶ πάγας ὑπερκότους ἐπραξάμεσθα
, nisi quod
ἐπραξάμεθα
est in edd. Vict. Cant. Etiam scholiastes
καὶ πάγας
legit. Tyrwhittus autem et Orellius ad Isocr. p. 371. coniecerunt
ἁρπαγάς
. Hoc si scripsisset Aeschylus, inepte adiecisset epitheton
ὑπερκότους
vel
ὑπερκόπους
. Et Blomfieldius quidem ex Heathii sententia
ὑπερκόπους
edidit, totam vocem
ὑπέρκοτος
ex lingua Graeca expellendam censens: de qua re dictum est ad v. 447. Nobis iracunda retia multo et significantius et aptius dici videntur, quam
ὑπέρκοποι πάγαι
, quod ne satis quidem patet quomodo sit intelligendum. Scribendum vero erat
πράξαντες
. Infra v. 1334.
πᾶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατ᾽ ἂν φράξειεν ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος.
791.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-475
Ἀργεῖον Porsonus dubitationis notam ad
Ἀργεῖον
apposuit, qua commotus Blomfieldius
ἄγριον
scribendum esse coniecit. Recte vero hic, ut Graecorum laudetur virtus,
Ἀργεῖον
dicit poeta.
791
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-476
ἀσπιδηφόρος
ἀσπιδηστρόφος
Flor. Vict.
ἀσπιδοστρόφος
Farn. recte, quod ad formam vocabuli attinet. Nam
ἀσπιδηστρόφος
iure in dubitationem vocatum a Lobeckio ad Phryn. p. 683. et Blomfieldio, quem v. in glossario ad Sept. c. Th. v. 415. Comparari potest Homeri illud II. VII. 238.
οἶδ᾽ ἐπὶ δεξιά, οἶδ᾽ ἐπ' ἀριστερὰ νωμῆσαι βῶν ἀζαλέην
. Sed multo hic quidem aptius est quod Blomfieldio debetur,
ἀσπιδηφόρος
.
792
793.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-477
ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν
ὁμήρους
Flor. De tempore captae urbis copiose dixit Stanleius. Conf. schol. Euripidis ad Hec. v. 914. (892. Matth.) et quos citavit C. G. Müllerus de cyclo epico p. 113. Magno cum doctrinae apparatu hanc rem disputavit Boeckhius in Corp. Inscr. vol. II. p. 328-330. Hic, quod ea tempestate anni, qua capta putabatur Troia, Vergiliae non occiderint noctu, Aeschylus autem vix aliam anni tempestatem in mente habuerit, audacius eum nocturnum tempus
ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν
, antequam ortae essent matutino Vergiliae, dixisse censet. Haec quidem Aeschyli verborum explicatio manifesto non potest admitti; ut recte dixerit O. Müllerus in Notitiis litt. Gotting. a. 1834. n. 198. 199. nondum satis explicatum esse hunc locum. Credibile est autem Aeschylum eorum aliquem veterum poetarum, qui
Ἰλίου πέρσιν
scripserunt, secutum esse. Fabulam de Electra tetigit scholiastes Arati ad v. 257. et 259.
793
794.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-478
ὑπερθορὼν
ὑπερθορών
Vict.
ὑπερθορῶν
Flor. Farn.
794
795.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-479
ὠμὴς
ὠδὶς
Farn. quod neglexit Elmsleius.
795
796.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-480
NA Athenaeus XIII. p. 573. Β.
καταλέξω δέ σοι, Κύνουλκε, Ἰωνικήν τινα ῥῆσιν ἐκτείνας κατὰ τὸν Αἰσχύλου περὶ ἑταίρων
. Meinekius Philol. Exerc. II. p. 29.
κατὰ τὸν Αἰσχύλου Ἀγαμέμνονα
. Respicitur enim ad v. 796. 883.
796
797.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-481
φρόνημα τοὐμὸν Non recte quidem Schützius
φρόνημα, ὃ μέμνημαι κλύων
coniecerat: sed qui id ei ut ineptissimum exprobrat Wellauerus, num quid aptius protulit, quum his verbis explicavit sententiam, quod vero ad tuum erga me animum attinet, memini me audire? Hoc dicit, memini, neque obliviscor, quae audivi.
797
798.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-482
τἄλλα Libri
ταῦτα
. Emendavit primus Auratus.
798
799.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-483
NA Hic et sequens versus exstant apud Stobaeum XXXVIII. 25.
799
800.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-484
φίλων Consentiunt et Stobaeus et Aeschyli libri in
φίλον
, quod Elmsleius aliquando in
φίλων
mutandum esse censuit. Mutavit tamen postea sententiam. Vide quae dixi ad Soph. Αi. v. 998.
φθόνων Deinde
φθόνου
Farn. Vict. Apud Stobaeum est
ψόγου
. In Flor.
φθόνων
, quod ut exquisitius recipiendum duxi. Plato leg. VII. p. 801. Ε.
μετά γε μὴν ταῦτ᾽ ἤδη νόμος ἄνευ φθόνων εὐθὺς γίγνοιτ' ἂν ὁδε.
800
801.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-485
καρδίᾳ Libri
καρδίαν
. Casaubonus, Grotius in Excerptis, Pearsonus
καρδίᾳ
, quod Blomfieldius recepit. Defendendam putavit librorum scripturam Lobeckius ad Ai. v. 191. p. 151. ed. sec. Ei qui assentitur Wellauerus, male memoravit Reisigii Enarrationem Oed. Col. ad v. 1162. qui prorsus de alio genere constructionis loquitur. In eadem sententia est Matthiae in Gramm. Gr. §. 409. 4. b. p. 748. sed hic quoque dissimilia consocians. Multo magis omnia conturbavit G. Bernhardy in Syntaxi p. 266. ut vel Sophoclis illud in Trach. v. 836.
δεινοτάτῳ μὲν ἕδρας προςτετακὼς φάσματι
in exemplis accusativi cum verbis e
πρός
compositis constructi afferret. Sed etiam cetera quae memoravit incredibili quodam modo confudit: quorum
προςτρέπεσθαι, προςέρπειν
ne possunt quidem aliter pro significatione sua construi; alia autem accusativum propter subiectam notionem non verbi per se propriam poscunt, ut
προςκυνεῖν, προςεύχεσθαι, προςπαίζειν, προςκύρειν, προςερεύγεσθαι
; alia denique eadem necessitate, quum de accessione ad aliquid dicuntur, accusativum requirunt, ut
προςκαθέζεσθαι
. Thuc. I. 61.
προςκαθεζόμενοι δὲ καὶ αὐτοὶ τὴν Πύδναν ἐπολιόρκησαν μέν
. Demosthenis quem locum dicat, nescio: si talem qualis p. 193, 5. ed. Reisk. de Samo,
τὴν δέ, προςκαθεζόμενος καὶ βοηθήσας, ἠλευθέρωσε
, ambiguum est accusativusne an dativus intelligi debeat. Plane autem fieri nequit ut
προςπασσαλεύειν
ita construatur. Nam quod affert Herodoti IX. 120.
ἀπαγαγόντες δὲ αὐτὸν ἐς τὴν ἀκτὴν ἐς τὴν Ξέρξης ἔζευξε τὸν πόρον, οἳ δὲ λέγουσι ἐπὶ τὸν κολωνὸν τὸν ὑπὲρ Μαδύτου πόλιος, σανίδα προςπασσαλεύσαντες ἀνεκρέμασαν
, id scripsit ille
σανίδι
vel, ut Schweighaeuserus edidit,
πρὸς σανίδα
, praesertim quum de eadem re eodemque homine VII. 33. dicat
πρὸς σανίδα διεπασσάλευσαν
, quod etiam
πρὸς σανίδα προςδιεπασσάλευσαν
legitur. Nam
σανίδα προςπασσαλεύσαντες
non potest aliter intelligi quam, quod non credibile est dicere Herodotum voluisse,
σανίδα αὐτῷ προςπασσαλεύσαντες
. Quamquam fuisse videntur qui hoc probarent. Eustathius enim p. 1923, 43. scribit
ἰστέον δὲ ὅτι εὑρόντες τινὲς παρὰ Ἡροδότῳ κείμενον τὸ “ζῶντα” τὸν δεῖνα “πρὸς σανίδα διεπαττάλευσαν,” ἐβιάσαντο κἀνταῦθα ὅμοιόν τι νοῆσαι καὶ ἐπὶ τοῦ “σανίδας δ᾽ ἐκδῆσαι ὄπισθεν…” ἀλλὰ κρεῖττόν ἐστι νοεῖν ἁπλούστερον αὐτὸ ἀντὶ τοῦ τὰς θύρας κλείσαντες ἐκδῆσαι αὐτὰς μετὰ ταῦτα
. Dicit hoc de poena Melanthii Od. XXII. 173.
σφῶν δ᾽ ἀποστρέψαντε πόδας καὶ χεῖρας ὕπερθεν ἐν θαλάμῳ βαλέειν, σανίδας δ᾽ ἐκδῆσαι ὄπισθεν.
Nam hoc qui Herodoto auctore usi interpretabantur, male quidem, de asseribus alligatis Melanthio, eos non verba Herodoti quae in septimo, sed quae in nono sunt libro, spectasse apparet. Ut ad Aeschylum redeam, si is
καρδίᾳ προςήμενος
dixit, assidentem cordi invidiam, sin
καρδίαν προςήμενος
, accedentem ad cor ibique locum occupantem intelligi voluit. A quo genere plane diversum est, quod Matthiae apposuit, Sophocli in Oed. Col. v. 1166. dictum
τίς δῆτ᾽ ἂν εἴη τήνδ᾽ ὁ προςθακῶν ἕδραν;
Nam
πόλις
refertur ad
τῷ βωμῷ
, quod ex re ipsa intelligitur: ad Neptuni enim aram consederat Polynices:
ἕδραν
autem eo modo additum est, quo
πονεῖν πόνον
et innumerabilia alia dicuntur. Apud Aeschylum dativum praetuli.
801
802.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-486
διπλάζει Male Stanleius coniecit
διπλάσα
. V. Lob. ad Phryn. p. 616.
πεπαμένοι Deinde libri
πεπαμένοι
, quod Porsonus correxit.
ἄχθος Denique perelegans est et nescio an verum quod in excerptis Aurati adnotatum est,
νόσου
, credo ut,
ἄχθος νόσου
iunctis, ad
τῷ πεπαμένῳ
suppleatur
τὸν ἰόν
.
802
803.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-487
αὐτῶν πήμασιν
αὐτοῦ πήμασι
Flor.
803
805-807.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-488
λέγοιμ' ἂν ... ὁμιλίας κάτοπτρον, εἴδωλον σκιᾶς In editionibus veteribus coli signo post
λέγοιμ' ἄν
distinctum, cetera usque ad
ἐμοί
sine interpunctione continuata. Porsonus commata post
λέγοιμ' ἄν
et
κάτοπτρον
posuit, cum Schutzio haec verba,
εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαι ὁμιλίας κάτοπτρον
, in parenthesi dicta volens. Blomfieldius parenthesin fecit haec tantum,
εὖ γὰρ ἐξεπίσταμαι
. Ad explicandam sententiam alius alio magis incredibilia attulerunt. Orellius ad Isocr. p. 202.
κάτοπτρον
nominativum esse putabat, ut eo nomine sese appellaret Agamemno: eaque videtur scholiastae sententia fuisse, qui sic scribit,
ἤγουν καλῶς οἶδα διακρίνειν τὰς ὁμιλίας τῶν συνόντων μοι, ὡς τὰς ἐμφάσεις τῶν προςώπων τὸ κάτοπτρον
. At id et ad dictionem valde durum et molestum est, ad sensum autem ne aptum quidem, quia quae sequuntur verba,
εἴδωλον σκιᾶς
, contrarium de speculo praedicant. Duplex enim speculi vis est, una, ut veram speciem ostendat, quo sensu dictum est illud Aeschyli
κάτοπτρον εἴδους χαλκός ἐστ', οἶνος δὲ νοῦ
, quod Abreschius et Blomfieldius, quamvis alienissimum ab hoc loco, attulerunt; altera, quod imaginem rei, non rem ipsam exhibet, id quod hic erat spectandum. Absurdus ergo esset Agamemno, si se, quod veram speciem amicorum animo impressam haberet, speculum appellaret, et tamen statim speciem illam, quam referret speculum, inanem et vanam esse diceret. Immo quod in speculo nihil cernitur nisi imago rei,
ὁμιλίας κάτοπτρον
sic dicit ut imaginem specularem amicitiae significet, quam deinde apertius
εἴδωλον σκιᾶς
vocat. Verba autem illa,
εἴδωλον
et
σκιά
, fere eadem potestate usurpantur. Sophocles Ai. v. 125.
ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν εἴδωλ᾽, ὅσοιπερ ζῶμεν, ἢ κούφην σκιάν.
Idem Phil. v. 946.
κοὐκ οἶδ᾽ ἐναίρων νεκρόν, ἢ καπνοῦ σκιάν, εἴδωλον ἄλλως.
Idemque in Tyro fr. XV. equam dicit in fluvio conspicere
σκιᾶς εἴδωλον
.
809.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-489
σειραφόρος
σειραφόρος
Flor. Farn.
σειρασφόρος
Vict.
809
811.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-490
τὰ δ' ἄλλα ... ἀγῶνας θέντες ἐν πανηγύρει Non distincta sic distinxit Schützius,
τὰ δ' ἄλλα, πρὸς πόλιν τε καὶ θεούς, κοινούς etc.
Male Stanleius et Abreschius de ludis ob victoriam celebrandis sermonem esse putabant. Verum viderunt Pauwius, Schützius, alii. Negligentius locutus est poeta, quum proprium fuisset
τὰ δ᾽ ἄλλα, τὰ πρὸς πόλιν τε καὶ θεούς
. De re publica, inquit, et si quid in sacris neglectum sit, convocato populo consulemus.
811
815-817.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-491
NA Cicero in Catil. II. 5, 11.
quae sanari poterunt, quacumque ratione sanabo: quae resecanda erunt, non patiar ad perniciem civitatis manare.
817.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-492
ἀποτρέψω νόσον Porsoni in Adv. p. 158. coniecturam,
ἀποστρέψω νόσου
, comparantis
πῆμα νόσου
Sophoclis in Phil. v. 765. et
πῆμα ἄτης
in Ai. v. 363. receperunt Blomfieldius, Scholefieldius, et, qui se eam non potuisse non recipere dixit, Wellauerus. Quidni potuerat non recipere? Inutilis est ista coniectura, obsequium ridiculum. Philocteta morbo laborabat; Aiax culpam admiserat: itaque et morbi et culpae malum dici conveniebat. Aeschylus de malis loquitur, quibus quasi aegrotet res publica: itaque recte hic morbum dicit mali.
817
826-827.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-493
NA In Porsoni editione servata interpunctio Vict. Cant. in quibus plene distinctum est post
βίου
, virgula autem post
ὑπ' Ἰλίῳ
. Correctus error iam in editione Stanleii.
ἐπ' Ἰλίῳ
male Farn.
830.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-494
κληδόνας Libri
κληδόνας
. Aurati emendationem,
κληδόνας
, suam fecit Stanleius.
830
834.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-495
ἀνὴρ Libri
ἀνήρ
. Scribendum
ἀνήρ
.
ᾠχετεύετο Deinde libri
ᾠχετεύετο
. Correxit Heathius.
834
835.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-496
836.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-497
ἐπλήθυον Libri
ἐπλήθυνον
. Atticum
ἐπλήθυον
restituit Porsonus.
836
837.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-498
ἂν Legebatur
τ' ἂν
, quod recentiores editores correxerunt. Nihil caussae est cur in suspicionem trahatur nominata tricorpora tergémini vis Geryonis: sed tamen non minus apte
Τρισώματος
hic ille appellaretur, quo vocabulo usum esse Aeschylum (fr. 428.) ex Etym. M. p. 279, 15. et appendice Etym. Gud. p. 585, 14. discimus,
καὶ τρισώματος (τρισόνος) παρὰ Αἰσχύλῳ.
837
838.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-499
τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω, χθονός In Vict. Cant. haec verba,
τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω χθονός
, signis parentheseos inclusa sunt. Eandem rationem interpungendi expresserunt alii, in iisque Porsonus. Recte distincta verba exhibuisse Ursinum in Virgilio cum Graecis scriptoribus collato ad Aen. VIII. 566. adnotavit Blomfieldius, qui haec,
τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω
, (quis credat?) sic interpretatur, non enim eam dico quae substernitur. Wellauerus, qui, nescio an meo monitu ad Vigerum p. 756.
οὐ λέγω
vidit dictum
nolo
significare, quae est malum omen avertentis formula, tamen Schützii est interpretationem amplexus,
τὴν κάτω
de corpore Geryonis quod apud inferos esset intelligentis: legebat autem ille
τὸν κάτω
. Boissonadus
χθονός
iunxit cum
ἄνωθεν
, in parenthesi positis verbis
τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω
. Hoc quoque uti durum, ita falsum est.
Χθονὸς χλαῖναν
de terra corpori ingesta, i. e. de sepultura, dici Blomfieldius multis ostendit. Iam
ἄνωθεν
sine casu additum est, significans in vita, eique verbo opponuntur haec,
τὴν κάτω γὰρ οὐ λέγω
. Qui
ἄνωθεν
sepultus dicitur, non est sepultus, sed videtur esse aut perhibetur: qui vero
τὴν κάτω
accepit
χλαῖναν χθονός
, is vere sepultus est ideoque mortuis iure accensetur. Ex quibus patet sensum verborum hunc esse, si ille toties quoties ferebatur perisse mortuus esset, tamquam alter Geryones saepe triplicem vivus (absit enim ut mortuum dicam) vestem terrenam induisset. Id sic poeta elocutus est, multam triplicem superne, absit enim ut infernam dicam, vestem terrenam induisset.
838
845.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-500
πιστωμάτων Libri
πιστευμάτων
. Id ita explicari posse videtur ut sit quem tu mihi concredidisti et ego concreditum accepi ut tuerer eique prospicerem. Quamquam
ἐμοὶ
minus commode additum est, quum
πίστευμα
rem concreditam significare debeat, ut recte dictum est quod in Iosephi Ant. Iud. XVII. 3, 3: legitur
ἐπὶ τῶν πιστευθησομένων ἐντολῶν
, declaratum ab ipso Iosepho Hist. belli Iud. I. 29, 4.
ἐβούλετο γὰρ αὐτῷ τινὰς ἐντολὰς καταλείψειν
. Accedit quod
πίστευμα
vix alibi invenitur, usitatum est autem
πίστωμα
, ut quum alibi ab Aeschylo positum, tum de connubii foedere in Eum. v. 213.
Ἥρας τελείας καὶ Διὸς πιστώματα.
Connubii foedus quum hic quoque aptissime dici videretur, scripsi
πιστωμάτων
.
845
849.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-501
τόν θ'
Τόν θ'
Flor. Vict.
Τόν τ'
, cum glossa
ἰωνικόν
, ex Farn. Elmsleius enotavit. Canterus ut scriberet
τόνδ'
, adductus erat plena post
κίνδυνον
interpunctione, quam ex ed. Vict. servavit.
849
851.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-502
βουλὴν Recte Wellauerus
βουλήν
dici vidit eos qui absente Agamemnone rei publicae praeerant. Aliorum commenta piget commemorare.
851
853.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-503
μέντοι Non satis aptum videtur
μέντοι
, ut dubitari possit an scripserit Aeschylus
τοιάδε μέν τις σκήψις
.
853
855.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-504
κατέσβηκας In Flor. ad
κατέσβηκας
supra scripta sunt
θ
et
τ
, ut
καθέστηκας
legendum esse monstretur. Videtur hoc emendatoris esse, qui non recordaretur
σβῆναι
neutrali significatione dictum inveniri.
855
856.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-505
σώμασιν Recte Flor. Farn. Vict.
σώμασιν
, non detracta ultima littera.
κλαγγάς Error Flor. est
κλάβας
.
856
857.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-506
ἀμφὶ σοὶ
ἀμφὶ σοὶ
Farn. hic et v. 860.
857
858.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-507
λαμπτηρουχίας Habent
ὀνείροισι
libri. Blomfieldius quum scripsit "λαμπτηρουχίαι ἀτημέλητοι sunt signa per faces exhibenda, sed per incuriam non exhibita, quem sensum solus vidit Heathius," merito reprehensus est a Wellauero, et tamen non satis. Heathii enim librum si inspexisset Wellauerus, non huic tribuendam esse tam ineptam interpretationem vidisset: sic enim ille, "verte, semper lamentans quod signa de fortuna ac rebus tuis per faces missa ab excubitoribus neglecta putabam." Quamquam ne hoc quidem verum est, sed, quod perspexit Wellauerus, non accensi longo in spatio ignes, quod caussa accendendi nondum esset, sunt intelligendi.
858
859-860.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-508
NA Quum tribus haec modis construi possint, uno
ὑπαὶ κώνωπος ἐξηγειρόμην, λεπταῖς ῥιπαῖσι θωύσσοντος
, altero
λεπταῖς ῥιπαῖσιν ἐξηγειρόμην ὑπαὶ κώνωπος θωύσσοντος
, tertio
ὑπαὶ λεπταῖς ῥιπαῖσι κώνωπος θωύσσοντος ἐξηγειρόμην
, haec postrema ratio magis quam ceterae dictioni poeticae convenit.
862.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-509
νῦν, ταῦτα πάντα τλᾶσ', ἀπενθήτω φρενὶ Legebatur
νῦν ταῦτα πάντα τλᾶσ᾽ ἀπενθήτω φρενί, λέγοιμ᾽ ἂν etc.
Illud
ἀπενθήτῳ φρενί
miro modo significare volunt animo dolori non succumbente. Mira est etiam P. Camperi ad Eur. El. p. 213. interpretatio, pectore doloribus clauso. Infelix coniectura Schneidewini in thesi VIII. dissertationi de Diana Phacelitide adiecta,
νῦν ταῦτα πάντα πλᾶσα παντλήτῳ φρενί
. Recte vero Elberlingius intellexit distinguendum sic esse,
νῦν, ταῦτα πάντα τλᾶσ', ἀπενθήτω φρενὶ λέγοιμ' ἂν etc.
Quoniam se nunc tandem omni sollicitudine liberatam quasi ex intimo animo dicere videri cupit,
νῦν
sine copula in principio dicti huius positum est, ut supra praeco dixit v. 486.
νῦν χαῖρε μὲν χθών
.
862
863.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-510
βουστάθμων In Vict. Cant. haec sic interpuncta sunt
λέγοιμ' ἂν ἄνδρα τόνδε, τῶν σταθμῶν κύνα, σωτῆρα ναός, πρότονον ὑψηλῆς στέγης, στῦλον ποδήρη, etc.
Quomodo interpungenda essent vidit in adnotatione Canterus itemque Gatakerus Adv. misc. II. 20. p. 383. Sed tamen duobus vitiis affectus est hic Shakespearianae ubertati comparandus locus. Non scripsit enim Aeschylus
τὸν σταθμῶν
, quod poetica dictio non patiebatur cum articulo dici, sed
βουστάθμων
, quo vocabulo Euripides usus est in Helena. De altero vitio dicam ad v. 866.
863
864.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-511
NA Ne quis forte velit
σταθμῶν
sive potius
βουστάθμων κύνα σωτῆρα
iungere, ut hominem stabulorum custodem
σταθμῶν οὐρῆα
Homerus dixit Od. XVII, 187. 223. reputandum est per se patere
κύνα βουστάθμων
eum esse qui tueatur stabula,
ναὸς πρότονον
autem, nisi explicate dicatur servandae navi inservire, non habere adiunctam utilitatis eminentiorem significationem. De
προτόνοις
videndus Seidlerus ad Eur. Iph. T. v. 1104.
ὑψηλῆς
ὑψιλῆς
Farn.
864
865.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-512
στῦλον
στύλον
Flor.
στῦλον
Farn. Vict. pravo accentu.
865
866-868.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-513
ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος, γαληνὸν ἦμαρ εἰςιδεῖν ἐκ χείματος, καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ' ἐλπίδα. Libri
καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ' ἐλπίδα, κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος, ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος.
In Farn. scriptum
παρ' ἐλπίδα
. Sed errore factum esse puto ut ex eo codice adnotaretur
καὶ γῆς φανεῖσαν
, quum tacuerit Bekkerus, neque Elmsleius nisi consensum codicis cum editionibus indicare voluisse videtur. Nam Porsonus dubitationis notam ad
φανεῖσαν
apposuerat: unde Blomfieldius abiecto inutili
καὶ
vel
γῆν ἐκφανεῖσαν
vel
γαῖαν φανεῖσαν
scribendum existimabat. Mihi quidem non tam videtur in his verbis aliquid vitii esse, quam in ordine rerum, quae nec satis apte coniunctae sunt, et ita ut in medio cursu abrumpatur potius oratio quam iustum producatur ad finem. Itaque mutato ordine versuum sic poetam scripsisse arbitror,
ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος, γαληνὸν ἦμαρ εἰςιδεῖν ἐκ χείματος, καὶ γῆν φανεῖσαν ναυτίλοις παρ' ἐλπίδα.
Nam
κάλλιστον ἦμαρ
non scripsisse videtur Aeschylus. Friget enim nomen superlativum, multoque deterius est positivo, ubi non idonea de caussa positum est. Quare
γαληνὸν
quae scripsi, ut in notissimo illo Euripidis Or. v. 279.
ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλήν' ὁρῶ.
Hunc versum,
ὁδοιπόρῳ — ῥέος
, Suidas affert in v.
πλέκος
.
869.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-514
τερπνὸν δ' ἀπαλλαχθῆναι παντὸς ἐκ πόνου Insiticium hunc versum iudicavit Blomfieldius, certe frigidiusculum sonare. Schützius eum in editione minore post eum qui sequitur collocavit, quod id ordo sententiarum postularet. Non recte obiicit Wellauerus, suo versum loco positum esse in libris, quia caussam contineat, quare istis appellationibus usa sit mulier. Nam caussa etiam post recte affertur. Rectius dixisset non fuisse
φθόνος δ᾽ ἀπέστω
a
τοιοῖςδε προςφθέγμασιν
divellendum. Servandus vero versus eo quo in libris est loco. Refertur enim ad illa v. 862.
ἀπενθήτῳ φρενὶ λέγοιμ᾽ ἄν
.
869
870.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-515
τοιοῖςδε τοί νυν Libri
τοιοῖςδε τοίνυν
. Schützii emendationem,
τοιοῖςδε τοί νυν
, Porsonus aliique receperunt.
870
872.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-516
νῦν δέ μοι Librorum scriptura,
νῦν δ' ἐμοὶ φίλον κάρα
, demum a Scholefieldio emendata est.
872
874.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-517
ποίας
ποίας
, ut Scaliger aliique scribendum viderunt, Farn.
ποίας
Flor. Vict. Valckenario ad Phoen. v. 1518. more suo suspicanti
πρόπαντος
a poeta scriptum esse, nemo exstitit qui obsequeretur: arrisisse tamen illud videtur Blomfieldio.
874
875.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-518
τέλος Pro
τέλος
, quod Flor. Vict. habent, in Farn. est
τάδε
, quod nescio an praeferendum sit. Videri enim possunt oculi describentis ad verba
τάδε
et
τέλος
aberrasse, quae duos continuos versus terminant 900. 901.
875
876.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-519
στόρνυτε Elmsleius ad Eur. Med. v. 1209. dubitabat an praestaret
στορνύναι
.
876
877-878.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-520
NA In editionibus veteribus hi duo versus sine ulla interpunctione procedunt. In Farn. plene distinctum post
εἵλετο
. Recte post
πόρος
comma ponitur, cetera autem coniunguntur.
886.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-521
βαρβάρου
βαρβάρου
, sed
ο
supra scripto, Flor.
886
887.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-522
βόγμα
βόαμα
Flor. Vict. sed in Flor.
γ
supra scriptum.
βόγμα
Farn.
887
890.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-523
κάλλεσιν
κάλλεσιν
cum
ν
libri habent. Suidas in v.
Κάλαϊς
,
καὶ καλάϊνον χρῶμα. Αἰσχύλος, ἐν ποικίλοις χρώμασι
. Idem
κάλλη, τὰ πορφυρᾶ ἱμάτια. καὶ κέραμος καλάϊνος. Αἰσχύλος, ἐν ποικίλοις κάλλοις
. Etym. M. p. 486, 48. totum versum affert,
γὰρ
pro
δὲ
exhibens. Plura de
κάλλεσιν
Fritzschius in comm. de Socrate p. 201.
890
897.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-524
εἰ πάντα δ' ὡς πράσσοιμεν Consentit Farn. cum Flor. Vict. in
εἰ πάντα δ' ὡς πράσσοιμ' ἄν, εὐθαρσὴς ἐγώ
, nec verum est quod Wellauerus dicit,
ἄνευ θαρσοῦς
Blomfieldium ex eo codice recepisse. Immo ea ipsius est Blomfieldii infelicissima coniectura. Scribendum vero erat
εἰ πάντα δ᾽ ὡς πράσσοιμεν, εὐθαρσὴς ἐγώ.
Eandem emendationem fecit Dindorfius.
897
899.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-525
διαφερόντως Porsonus in Adv. p. 158. coniecerat
διαφέρουσ' ἐμοί
. Bene factum, quod Blomfieldius librorum scripturam defendit, modo ne tamen verum putasset
διαφέρουσα
, quod
θιγοῦσα
cum participio ad eum plerumque qui compellatus est referatur. Cuiusmodi argumentum quam nullam vim habeat apertum est. Tum autem, ut consentaneum est, non desunt exempla quae non sunt in illis plerisque, ut in Philocteta v. 253.
ὡς μηδὲν εἰδότ᾽ ἴσθι μὲ ὧν ἀνιστορεῖς.
899
900.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-526
δείσασαν Libri
ηὔξω θεοῖς δείσας ἂν ὧδ' ἔρδειν τάδε;
quod interpretantur
vovistine diis metuens sic facturum te ista?
Blomfieldius, quod
ἂν
huic sententiae non convenit, signo interrogationis deleto, hanc putat sententiam esse, vovisses haec ita facere, si aliquid metuisses. Haec non repugnant quidem legibus grammaticis, sed perversa laborant collocatione verborum. Oportebat enim, si hoc vellet Clytaemnestra, dici
δείσας ἂν ηὔξω ὧδ' ἔρδειν τάδε
. Vulgatum imperitissime eo tuitus est Wellauerus, quod
ἂν
ad infinitivum sit referendum: ex quo patet eum
ἂν
cum infinitivo ita pro infinitivo futuri poni existimasse, ut id ubique et sine discrimine fieri possit. Iohannes Auratus, qui omnes Aeschyli interpretes iudicio et recti sensu superavit, pro
δείσας
scribi
δήσας
volebat, non ille hic quidem verum assecutus, sed tamen coniiciens quod aptissimam praeberet sententiam. Scribendum erat
ηὔξω θεοῖς δείσασαν ὧδ᾽ ἔρδειν τάδε;
900
901.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-527
τέλος
Τέλος
sic dictum ut sit pro decreto. Similiter in Suppl. ν. 587.
ποῖ κεκύρωται τέλος
, et v. 605.
Ζεὺς δὲ κράνοιεν τέλος
.
901
902.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-528
δοκεῖς Libri
δοκῶ
. Emendavit Stanleius.
902
903.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-529
δοκεῖ Hic quoque
δοκῶ
Flor. Vict.
δοκεῖς
Stanleius, et ita Farn.
903
904.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-530
αἰδοῖ
αἰδοῖς
Flor. Vict.
αἴδοι
Farn. Restituerat coniunctivum primus Auratus, receperuntque editores novissimi praeter Wellauerum, nescientem quibus conditionibus interrumpi possit oratio.
904
906.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-531
NA Male in Vict. Cant. interrogationis nota apposita.
906
909.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-532
ἦ καὶ σὺ ... δήριος τίεις; Libri
ἦ καὶ σὺ νίκην τήνδε δήριος τίεις;
Auratus
τῆσδε
. Ionica genitivi forma offensus Bothius
δήριος
dedit. Ac diserte Suidas
δῆρις δήριος δῆριν δῆριν
. Semel, quod sciam, praeter hunc versum in superstitibus tragoediis invenitur
δῆρις
, in Suppl. Aeschyli v. 397.
καὶ μήτε δῆρις ῥυσίων ἐφάψεται.
Butlerus inepte
ἀδήριτος
coniecit, ut id esset animo obstinato et insuperabili. Erat quum putarem adiectivum hic latere,
δηριτὴς
(nam
δηριτὴς
finxit Etym. M. p. 248, 31.) vel
δηριτικός
, quod esset rixabunda. Dicuntur autem talia masculina forma, ut in Choeph. v. 233.
ἄζωστος
τριβή
. Id expressit vertendo Humboldtus. Sed scribendum potius est
ἢ οὐ καὶ σὺ νίκην τήνδε δήριος (vel δήρεως) τίεις;
Intellexit hoc etiam Franzius, nisi quod is
οὐ
scripsit.
909
910.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-533
μέντοι Blomfieldii, qui
μέν τοι
divisim scripsit, permira adnotatio est, “vulgo
μέντοι
. Vid. Hermann. Elem. Doctr. Metric. p. 111." Ibi ego exempla attuli versuum quorum singuli vel pedes vel dipodiae singulis vocibus constant. Itaque ut ex eo numero hunc versum eximeret, divisit voculas non separandas. Nam
μέντοι
, tamen, precantis est. Ceterum, si quis non rectis numeris hunc versum incedere putabit, monendus erit ut recte recitet, neve negligat pausam quam fieri iubet interpunctio.
910
912.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-534
πρόδουλον Invenustissime a quibusdam positum est
πρόδουλος
. Librorum scripturam, male intellectam a Stanleio, recte interpretatus est Schützius. Calcei quasi servi pedum dicuntur. Similiter in Prometheo soluto (fr. 205.)
ἵππων ὄνων τ᾽ ὀχεῖα καὶ ταύρων γονὰς δοὺς ἀντίδουλα καὶ πόνων ἐκδέκτορα.
De consuetudine soleas ponendi, ne stragulis labes afferretur, dixit Gatakerus Adv. misc. II. 19. p. 376.
912
913.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-535
καὶ τοῖσδέ μ'
σὺν τοῖς δέ μ'
inde a Cantero edebatur.
σὺν τοῖς δέ μ'
Vict.
σὺν ταῖςδέ μ'
Farn.
σὺν ταῖςδε
Heathius. Recepi ex Flor.
καὶ τοῖςδέ μ'
. Neutro
τοῖςδε
ἁλουργέσιν
usus est poeta, nec dixit
ἁλουργίσιν
, ut qui de stragulis, non de vestibus loqueretur. De colore isto videndus Arnaldus Animadv. crit. c. 35. p. 234. seqq. de forma vocabuli Lobeckius ad Phryn. p. 185.
ἐμβαίνονθ' ἁλουργέσιν
ἐμβαίνοντ᾽ ἀλουργέσιν
Flor. Farn.
ἐμβαίνονθ' ἁλουργέσιν
Vict.
913
914.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-536
βάλοι Recte libri
βάλοι
, quod ab nemine correctum miratus Blomfieldius, sublata plena interpunctione post
ἔμβασιν ποδός
, edidit
βάλῃ
, comparans Eur. El. v. 900.
αἰσχύνομαι μέν, βούλομαι δ᾽ εἰπεῖν ὅμως, νεκροὺς ὑβρίζειν, μή μέ τις φθόνῳ βάλῃ,
ubi probat Tyrwhitti coniecturam
φθόνος
. Licebit vicissim mirari, non solum quod quid esset diversitatis inter hos locos non viderit Blomfieldius, sed etiam quod sententiam intulerit ineptam: quamquam etiam ab aliis haec non recte intellecta sunt. Nam quid est hoc, exuite mihi calceos, ne me deorum invidia in his purpuris incedentem adspiciat? Num si nudis pedibus incedit, minus invident dii? Immo purpuras erat deprecatus, ne superbire videretur: sed ubi cedit Clytaemnestrae, purpuris parcens soleas exuit, incessurus autem per eas optat ne deorum concitet invidiam. Accedit quod aliquid spatii inter haec disticha interiectum fuit, dum solutae essent soleae.
914
915.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-537
δωματοφθορεῖν Libri
σωματοφθορεῖν πόσιν
. In Farn. adscriptae glossae
τὰ σώματα φθείρειν τῶν ὑπὸ χεῖρα, εἰ ἄνδρα ἁπλῶς
. Correctum
ποσὶν
a Scaligero et in editione Stanleii. Auratus
στρωματοφθορεῖν
, quod Porsonus recepit. Schützii emendationem
δωματοφθορεῖν
merito admisit Blomfieldius, comparans
οἰκοφθορεῖν
, quo verbo Herodotus et Plato utuntur, monensque huc respicere Clytaemnestram v. 928. 929. Addere poterat ipsum Agamemnonem confirmare eo quod
ἀργυρωνήτους ὑφὰς
memorat.
915
916.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-538
στείβοντα
φθείροντα
Farn. Vict.
φθάροντα
mihi enotatum ex Flor. Non est credibile
φθείροντα
post
δωματοφθορεῖν
ab Aeschylo scriptum esse. Scribendum
στείβοντα
.
916
917.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-539
οὕτω
οὕτω
Flor. Farn.
οὕτως
Vict.
917
921.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-540
αὕτη Libri
αὐτή
. Auratus, Bothius aliique recte
αὕτη
.
921
923.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-541
κατέστραμμαι
κατέστραμμαι
recte Flor. Vict. Scholiastes
ἄλλως καθέσταμαι, ἀντὶ τοῦ κατέστην
. Et Farn. exhibet
κατέσταμαι
, cum adnotationibus
ἰωνικὸν κατέστην
et
εὕρηται καὶ κατέστραμμαι
.
923
924.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-542
δόμων
δόμους
, sed
ων
supra scripto, Flor.
924
925.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-543
NA Deest in Flor. personae notatio.
925
926.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-544
ἰσάργυρον Libri
εἰς ἄργυρον
. Salmasii in Exerc. Plin. p. 418. Ε. emendatio est
ἰσάργυρον
. Sed idem praeter necessitatem
βαφάς
in
βάφος
mutavit. Cur
ἰσάργυρον
Aeschylus dicat, optime declaratur iis quae Athenaeus XII. p. 526. C. de Lydis affert:
Θεόπομπος δ᾽ ἐν πεντεκαιδεκάτῃ ἱστοριῶν χιλίους φησὶν ἄνδρας αὐτῶν ἁλουργεῖς φοροῦντας στολὰς ἀστυπολεῖν· ὃ δὴ καὶ βασιλεῦσι σπάνιον τότ᾽ ἦν καὶ περισπούδαστον. ἰσοστάσιος γὰρ ἦν ἡ πορφύρα πρὸς ἄργυρον ἐξεταζομένη.
926
928.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-545
οἶκος Libri
οἶκος
. Tum in fine versus Vict. Cant. coli signum habent, sequente versu sic distincto,
ἔχειν, πένεσθαι δ᾽ οὐκ ἐπίσταται δόμος.
Et hoc quidem recte diceretur: nam quod Blomfieldius ait, linguae indoli non consentaneum esse dicere
οὐκ ἐπίσταται πένεσθαι
et
ἐπίσταται ἔχειν
, prorsus falsum est: monuitque Boissonadus. Non est tamen illa interpunctio probanda, nisi
οἴκοις
scribatur, quod placuit Butlero: nam G. Bernhardy in Syntaxi p. 166. omnia confudit. Porsonum, qui ita scripsit,
οἴκοις δ᾽ ὑπάρχει τῶνδε σὺν θεοῖς, ἄναξ, ἔχειν· πένεσθαι δ᾽ οὐκ ἐπίσταται δόμος,
secuti sunt Schutzius et Blomfieldius. Hic tamen paene suspicari se ait legendum esse
οἴκῳ τῷδε
. Quo languidior fieret oratio. Distinctionem illam, servato
οἶκος
, recipiendam esse vidit Wellauerus. Hoc dicitur, est domus quae horum affatim habeat.
928
930.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-546
ψακάθοι Libri
ψαμύθοις
. Emendarunt primi Auratus et Canterus.
930
932.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-547
κομίστρα
κομίστρα
Vict. et ut videtur Farn.
μηχανωμένῃ Tum libri
μηχανωμένης
. Auratus et Scaliger
μηχανωμένη
, quod suum fecit Stanleius receperuntque recentiores. Aptius est propiusque ad librorum scripturam quod posui,
μηχανωμένῃ
. Vidit hoc etiam Franzius.
932
934.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-548
ὑπερτείνασα
ὑπερτείνασα
Farn. Vict.
ὑπερτίνασα
Flor. Auratus
ὑπερτείνουσα
, quod recepit Blomfieldius. Id quum Wellauerus male factum dixit, quia praecesserit aoristus
ἔθυσεν
, neque attendisse videtur quod Blomfieldius comparaverat v. 629.
καὶ τὰ πίστ᾽ ἐδειξάτην, φθείροντε τὸν δύστηνον Ἀργείων στρατόν,
neque omnino rationem rei perspectam habuisse. Valde probabilis est Aurati coniectura: sed ferri tamen, si recte intelligatur, librorum scriptura potest. Usurpantur enim participia interdum sic ut non pendeat temporis indicatio ex verbo quod adiunctum est, sed sola per se constet: de quo genere diximus ego ad Vigerum p. 772. seqq. et Graserus in Adversariis in sermones Platonis p. 67. seqq.
Ὑπερτείνουσα
igitur sic est accipiendum ac si dixisset
ὑπερέτεινε
. Luculentissimum huius generis exemplum est in illo Diodori Siculi I. 66.
ἐπ᾽ ἔτη δὲ πεντεκαίδεκα κατὰ τοὺς ὅρκους καὶ τὰς ὁμολογίας ἄρξαντες καὶ τὴν πρὸς ἀλλήλους ὁμόνοιαν τηρήσαντες, ἐπεβάλοντο κατασκευάσαι κοινὸν ἑαυτοῖς τάφον.
Quod illi quum non fecerint post quintum decimum regni annum: eo anno enim dissolutum est illud regnum: non significant verba illa, quum regnarent quindecim annos concordesque manerent, quod per participia praesentis fuisset dicendum, sed quum regnaverint concordesque manserint quindecim annos. Similiter praesentis participia, ut saepissime
ἔχων
, adhibentur ad ea significanda quae coniuncta cum primario verbo proprie aoristi consociationem requirunt.
934
936.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-549
μολών Libri
σημαίνεις μολών
. Quod Blomfieldius posuit
σημαίνεις μολὼν
, ponendum viderat etiam H. Vossius in Curis Aeschyleis p. 26. sed is male
σημαίνειν
scribens, quod non Graece dictum esse putaret
σοῦ μολόντος σημαίνεις
.
936
937.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-550
Ζεὺς ἐπ'
Ζεῦς τ' ἐπ'
Flor.
Ζεῦς τ' ἀπ'
Farn. Vict. Iam Auratus delevit
τ'
, ut postea Pauwius. Porsonus aliique
Ζεῦς γ'
ediderunt, quod quid sit non apparet.
937
938.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-551
ἤδη Auratus
ἤδη
mutandum censebat in
ἡδύ
. Butlerum, qui
τότ' ἤδη
tum statim interpretatus erat, vituperavit Blomfieldius, peius ipse tum demum interpretans. Quid hic vel statim vel demum?
Ἤδη
est iam, referturque ad praecedentia. Neque enim de praesente vel calore vel frigore, sed de venturo loquitur Clytaemnestra, reditu Agamemnonis dicens quasi hieme ver venturum nuntiari, aestate autem iam instare frigus.
938
939.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-552
ἐπιστρεφωμένου
ἐπιστρωφωμένου
Vict.
ἐπιστροφωμένου
Farn.
ἐπιστρεφωμένου
Flor.
939
941.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-553
μέλοι δέ τοι σοί Flor.
μέλοι δέ σοι
, omisso
τι
vel
τοι
. Vict.
μέλοι δέ τι σοί
. Farn.
μέλοι δέ τοι σοι
. Et sic ediderat Porsonus, servato accentu in pronomine.
941
943.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-554
δεῖμα Flor. Vict.
δεῖγμα
. Stephanus dubitabat an hic quoque (ut v. 756.)
δῆγμα
scribendum esset. Auratus et Scaliger
δεῖμα
vel
δῆγμα
legi volebant. Servarunt
δεῖγμα
Porsonus, Boissonadus, Scholefieldius, atque adeo defendere conati sunt H. Vossius et Wellauerus, ostentum interpretantes, aquilarum opinor, de quibus in primo chori carmine scriptum est, sed Latino, ut videtur, vocabulo adducti, ut id Graece quoque
δεῖγμα
dici crederent. At ne si dicerent quidem
δεῖγμα
eo significatu Graeci, non praeferendum esset quod Schützius et Blomfieldius receperunt
δεῖμα
, quia huic loco multo convenientius est metum, quam occasionem, qua ortus est metus, commemorari. Ac
δεῖμα
in Farn. scriptum esse adnotavit Bekkerus. Neglexit Elmsleius.
943
944-945.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-555
NA Farn. hoc ordine,
| ποτᾶται ἄμισθος ἀοιδά. | μαντιπολεῖ δ᾽ ἀκέλευστος. |
946.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-556
ἀποπτύσαι
ἀποπτύσας
Flor. Vict.
ἀποπτύσαι
, cum glossa
ὥστε ἀποπτύειν τοῦτο
, Farn. Id in textum intulit Boissonadus. Scaligeri et Casauboni coniecturam,
ἀποπτύσαι
, constructionis mutatione non perspecta, receperunt Porsonus et Blomfieldius.
946
948.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-557
θ'
θ'
Farn. Vict. Ex Flor.
ξ'
mihi enotatum est. Auratus
θ'
. Scaligerum
θ'
corrigentem recte secuti sunt Porsonus atque alii.
948
950-952.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-558
χρόνος δέ τοι πρυμνησίων ξὺν ἐμβολαῖς ψαμμίας ἀκάτας παρήβησεν.
χρόνος δ᾽ ἐπεὶ
Flor. Vict.
χρονὸς δ᾽ ἐπὶ
Farn. Deinde libri
ξυνεμβόλοις
. Deinde
ψαμμίας ἀκάτας
Farn. Vict.
ψαμμίας ἀκάτα
Flor. Tum
παρήβησεν
Flor. Vict.
παρήβησ'
Farn. Scaliger
ἐπὶ
et
ξὺν ἐμβόλοις
. Schneiderus in lexico Graeco
ξυνεμβολαῖς
. Quod in adnotatione ad Humboldti interpretationem posui,
χρόνος δ᾽ ἐπὶ πρυμνησίων ξυνεμβολαῖς ψαμμίας ἀκάτας παρήβησεν
, nec Blomfieldius intellexit nec Wellauerus.
Ψαμμίας ἀκάτας
non accusativum, sed genitivum, nec
παρήβησεν
activum, sed, ut est, neutrale esse volui, constructionem autem verborum hanc,
χρόνος δὲ παρήβησεν ἐπὶ ξυνεμβολαῖς πρυμνησίων ψαμμίας ἀκάτας
, tempus defloruit post communem iniectionem rudentum navis in arena stantis, i. e. postquam subductae in arenam alligataeque sunt naves. Defloruisse dicit tempus, quia, si quid adversi secundum Calchantis vaticinium accidere oportebat, effluxisse videtur spatium quo id evenire erat consentaneum.
Ἐπί
cum dativo iunctum, ut sit post, ne H. Stephanum in Thesauro dicam, observatum ab interpretibus ad Lucianum t. I. p. 538. Non puto tamen id scriptum ab Aeschylo esse, non solum quod apta numerorum dispositio duas istas syllabas potius ad praecedentia referri, quam coniungi cum sequentibus postulat, sed etiam propter productionem brevis syllabae, cui locus est absoluto numero, ut v. 953. non ubi perpetuatur. Quare scribendum duxi
χρόνος δέ τοι πρυμνησίων ξὺν ἐμβολαῖς ψαμμίας ἀκάτας παρήβησεν.
Vocabulum
ξυνεμβολή
legitur in Persis v. 390.
εὐθὺς δὲ κώπης ῥοθιάδος ξυνεμβολῇ ἔπαισαν ἅλμην βρύχιον ἐκ κελεύματος.
Apparet coniunctam multorum iniectionem ita vocari. Sed eo ipso non aptus hic videtur pluralis numerus
ξυνεμβολαῖς
: recte diceretur
ξυνεμβολή
. Quare praeferendum iudicavi
ξὺν ἐμβόλαις
. Intelligi autem rudentes, quibus naves in arenam subductae alligatae fuerant, patet ex eis quae sequuntur
εὖθ᾽ ὑπ᾽ Ἴλιον ὦρτο ναυβάτας στρατός
. Dubitari potest
ἀκάτας
an
ἀκάτου
scribendum sit. Nescio an inusitatiore forma usum dicam Aeschylum. Habet
ἀκάταν
codex Palatinus Anthologiae X. 9, 2. ubi Iacobsius eum Huschkio in Anal. crit. p. 228.
ἄκατον
scripsit.
953.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-559
εὖθ'
ἣνθ'
in Flor. esse dicitur.
953
957.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-560
τὸν δ'
τόνδ'
Farn. Recte
τὸν δ'
Vict.
ὅμως Deinde libri
ὅπως
. Stanleius recte
ὅμως
. Notandum prima syllaba correpta
ὑμνῳδεῖ
. Possit quis suspicari scribendum esse
μελῳδεῖ
. Hesychius
μελῳδοῦσι, μετ' ᾠδῆς ὑμνοῦσιν
. Sed eadem syllaba correpta
ὑμνήσω
invenitur in Euripidis Bacchis v. 71. et
εὔυμνος
apud Epicharmum Hephaestionis p. 15.
957
958.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-561
Ἐρινύος Libri
ἐριννύς
. Genitivum posui in libro de metris p. 433. Item Porsonus.
958
961-964.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-562
οὔτι ... τελεσφόροις δίναις κυκλούμενον κέαρ Libri
οὔτοι
. Casauboni et Abreschii emendatio est
οὔτι
. Post
ματάζει
, quod ex grammaticorum praecepto scripsi
μάταια
, nulla in antiquis editionibus interpunctio.
Σπλάγχνα
explicat poeta per
κέαρ
, quod
τελεσφόροις δίναις κυκλούμενον πρὸς ἐνδίκοις φρεσίν
dicit, paullo quidem tumidius, sed tamen ut pateat sententia: non fallitur animus, cor eventum ferentibus fluctibus ad veracia agitatum praecordia, i. e. cor motu suo, qui non vano ex timore nascitur, recte praesaga pulsat praecordia. Quod ad numeros attinet,
τελεσφόροις
singulari versu dici et sententiae vis interpunctioque strophicorum docet, nec recte sequentibus adiiceretur, trimetro non puro. Initii versus enim index est syllaba longa in anacrusi.
965-966.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-563
εὔχομαι δ' ἀπ' ἐμᾶς τὸ πᾶν ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.
εὔχομαι δ᾽ ἀπ' ἐμᾶς τοι ἐλπίδος
Farn. atque ita edidit Vict. nisi quod
τοι
in
τε
mutavit.
εὔχομαι δ᾽ ἐξ ἐμᾶς ἐλπίδος
Flor. Deinde
ψύθη
Flor. Farn.
ψυδῆ
Vict. quod emendavit H. Stephanus.
Ψύθη
substantivum esse puto, ut v. 457. Nec minus apud Callimachum fr. 184. ubi Hemsterhusio placebat
ψυδές
. Scripsi
εὔχομαι δ᾽ ἀπ' ἐμᾶς τὸ πᾶν ἐλπίδος ψύθη πεσεῖν ἐς τὸ μὴ τελεσφόρον.
Certa enim emendatione me restituisse puto
τὸ πᾶν
, quod et sententia postulat et latere videtur in
τοι
, non addito, ut puto a Triclinio, sed relicto ex
τὸ πᾶν
in detrito margine.
Ἐλπίδος
hic sic dicit poeta, ut cogitationem futuri significet: est enim
ἀπ᾽ ἐλπίδος, ἀπ' ἐλπίδων, ἐξ ἐλπίδων
, secus quam quis futurum putavit. Sophocles El. v. 1127.
ὡς σ' ἀπ' ἐλπίδων οὐχ ὧνπερ ἐξέπεμπον εἰςεδεξάμην.
Trach. v. 666.
οὐκ οἶδ' · ἀθυμῶ δ᾽ εἰ φανήσομαι τάχα κακὸν μέγ' ἐκπράξασ᾽ ἀπ' ἐλπίδος καλῆς.
Euripides Inone apud Stobaeum CV. 1.
ὑπόπτερος δ᾽ ὁ πλοῦτος· οἷς γὰρ ἦν ποτε, ἐξ ἐλπίδων πίπτοντας ὑπτίους ὁρῶ.
968-970.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-564
μάλα γέ τοι τὸ πολέος γ' ὑγίας ἀκόρεστον τέρμα· νόσος γὰρ ἀεὶ γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει.
μάλα γάρ τοι τῆς πολλᾶς ὑγιείας
Flor. Vict. In Flor. haec,
μάλα γάρ τοι τᾶς πολλᾶς
, itemque
τέρμα νόσος γὰρ
, serius adscripta videri adnotatum est.
μάλα γε
(supra scripto
γὰρ τοὶ δὴ
)
τῆς πολλᾶς ὑγιείας
Farn. Deinde libri
νόσος γὰρ γείτων
. Lacunae signum post
γὰρ
posuit Porsonus. Vix dubitari potest quin perierit, quod Blomfieldius inserendum esse putavit,
ἀεί
. Illud autem certum est, primum horum versuum paeonicum esse. Hinc scripsi
μάλα γέ τοι τὸ πολέος γ᾽ ὑγίας ἀκόρεστον τέρμα. νόσος γὰρ ἀεὶ γείτων ὁμότοιχος ἐρείδει.
De illa forma
πολέος
ceteris copiosius dixit scholiastes Arati ad Phaen. v. 19. De
ὑγιείας
dubitare non sinunt
ἱερεία
et tot alia utramque terminationem habentia nomina.
Γέ τοι
patet non ad proxime praegressam sententiam, sed ad ea referri quae hanc praecedunt. Sin gravius hic peccatum est, coniici potest scripsisse Aeschylum
μάλα τὸ τῆς ὑπεράγαν ὑγείας
. Quod sequitur
ἀκόρεστον
Auratus in
ἀχάριστον
, Schutzius in
ἀπάρεστον
mutandum censuerunt: quorum prius errat Wellauerus quum ab Humboldto probatum existimat.
Ἀκόρεστον
, immodicum, in malam partem accipiendum est.
972.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-565
ἔπαισεν Nihil hic mutandum.
Ἔπαισεν
est offendit vel illiditur. Sic infra v. 1593. Prom. 887. Pers. 411. Ita ubi dicitur hoc verbum, fere
εἰς
vel
πρός
sibi adiungit: sed sine praepositione, ut hic Aeschylus, Sophocles dixit in El. v. 744.
λανθάνει στήλην ἄκραν παίσας
.
972
973-978.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-566
καὶ τὸ μὲν πρὸ χρημάτων ... ἐπόντισε σκάφος Recte se haec habent omnia, videratque iam Casaubonus nominativos
ὄκνος βαλών
sic dictos esse ut deinde mutaretur coepta constructio.
Τὸ μέν
autem partem significat. Sententia haec est, metus quum partem pro acquisitis opibus bene attemperato iactu proiecil, non tota funditus periit domus, quamvis plena malis, nec mersit navem. Rediit in constructionem poeta,
ἐπόντισε
referens ad
ὄκνος
. Blomfieldius pro
δόμος
legendum putabat
γόμος
, loco Supplicum a Dobraeo commemorato motus v. 426. seqq. quem neque emendatum exhibuit, nec debebat omnino hic afferre. Videretur probari posse illa coniectura, nisi parum eleganter dictum esset
γόμος πημονᾶς γέμων
. Recte scriptum est
δόμος
, quod quum dicit, in mente habet rem de qua loquitur. Ea est
πότμος εὐθυπορῶν ἀνδρός
.
977.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-567
πημονᾶς
πημονᾶς
Vict.
πημονὰς
Flor. Farn.
977
979.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-568
πολλά τ' ἂν δόσις Libri
πολλὰ τοι δόσις
. Turbatur ordo sententiarum hac asseveratione infringiturque vis sequentium. Nisi plane fallor, coniunxerat haec Aeschylus cum praecedentibus sic,
πολλά τ᾽ ἂν δόσις
. Id posui. Deinde
ἐξ
omittit Farn. Tum
καὶ ἐξ
Farn. Vict.
κἀξ
Flor.
979
981.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-569
πεσὸν ἅπαξ Libri
πεσόνθ᾽ ἅπαξ
. Porsonus
ἅπαξ πεσόν
. Recte Pauwius
πεσὸν ἅπαξ
. Similiter in Eum. v. 638.
ἀνδρὸς δ᾽ ἐπειδὰν αἷμ' ἀνασπάσῃ κόνις ἅπαξ θανόντος, οὔτις ἔστ᾽ ἀνάστασις. τούτων ἐπῳδὰς οὐκ ἐποίησεν πατὴρ ἐμός.
981
982-983.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-570
πρόπαρ ἀνδρὸς
προπάροιθ᾽ ἀνδρὸς
Farn. Vict.
πρόπαρ ἀνδρὸς
Flor.
πάλιν τίς ἂν καλέσειεν; Deinde Farn.
τίς τ' ἀγκαλέσαιτ'
, omisso
πάλιν
. Hanc patet Triclinii esse coniecturam.
984-985.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-571
Ζεὺς δὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ἔπαυσεν
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὔτ᾽ ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ εὐλαβεία
Flor.
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαἢ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὖτ᾽ ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ ἀβλαβείᾳ γε
Farn. ut Scaliger ex scholiis scribendum putaverat.
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ζεὺς αὐτ' ἔπαυσ᾽ ἐπ᾽ εὐλαβεία γε
Vict. Canteri iudicium, verba
ἐπ᾿ εὐλαβεία γε
ex interpretatione addita esse existimantis, recte secuti sunt Schützius et Porsonus. Temere factum, inquit Blomfieldius. Mallem temere factum dixisset, quod ego nescio qua religione tactus in adnotationibus ad interpretationem Humboldti servanda putabam, hoc modo,
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς ἂν αὖτ᾽ ἔπαυσεν ἐπ' ἀβλαβείᾳ
. Probarunt tamen errorem meum Wellauerus, Boissonadus, et verbis alio ordine collocatis Blomfieldius. Friget hoc, recteque sensit Canterus. Confusa sunt duo scholia, unum hoc,
τὸν Ἀσκληπιὸν γὰρ ἐκεραύνωσεν ἀναστήσαντα τὸν Ἱππόλυτον
, alterum, puto, ad v. 973.
πρὸ χρημάτων κτησίων] ἐπ' ἀβλαβείᾳ, ὥστε μὴ ἔτι βλαβῆναι
. Ex ceteris, quae libri ut Aeschylea habent, effici quidem haec possunt,
οὐδὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν Ζεὺς ἂν αὐτ᾽ ἔπαυσεν
, sed aegre quis, credo, sibi persuadeat tam languide haec enuntiasse Aeschylum. Eum qui novit, vix dubitabit quin scripserit
Ζεὺς δὲ τὸν ὀρθοδαῆ τῶν φθιμένων ἀνάγειν ἔπαυσεν.
Quomodo hoc in eam scripturam quae in libris est mutatum fuerit ego quidem non expediam, sed tamen factum puto per adnotationes scholiastarum cum Aeschyli verbis confusas. In interpretatione falsus est Erfurdtus ad Soph. Ant. v. 1056. quum
τῶν φθιμένων
sic intelligendum putavit, ut
τινά
esset supplendum. Iungenda sunt
τῶν φθιμένων ἀνάγειν
, ab inferis reducere. Accusativus ut extrinsecus advocetur non opus est, quia reducens cogitari nequit nisi qui aliquem reducat. Ceterum de fabula quam poeta tangit videndus est Hyginus fabula 49. eiusque interpretes. Memoravit etiam Virgilius Aen. VII. 761. Plato de re p. III. p. 405. Β.
καί τοι ἀπειθοῦντές γε ἡμῖν οἱ τραγῳδοποιοί τε καὶ Πίνδαρος (Pyth. ΙΙ. 55.) Ἀπόλλωνος μέν φασιν Ἀσκληπιὸν εἶναι, ὑπὸ δὲ χρυσοῦ πεισθῆναι πλούσιον ἄνδρα θανάσιμον ἤδη ὄντα ἰάσασθαι, ὅθεν δὴ καὶ κεραυνωθῆναι αὐτόν.
986-990.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-572
καρδίαν γλῶσσα πάντ' ἂν ἐξέχει Aberravit ab horum versuum sententia Schutzius, quum
μοίραν
de Clytaemnestra dictam putavit: quod nec per verborum naturam fieri potest, et, si posset, valde invenustum foret. De se loquitur chorus, verens malum Agamemnoni. Non enim credit ab uxore necatum iri, ut ex colloquio cum Cassandra apparet. Vera est autem Schützii emendatio,
καρδίαν γλῶσσα πάντ' ἂν ἐξέχει
. Libri
καρδία γλῶσσαν ἂν τάδ' ἐξέχει
.
991-992.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-573
βρέμει Flor.
βρέμει
e correctione: antea
βλέπει
. Farn.
βρέμει ἐλπομένα
, omissis quae media sunt
θυμαλγής τε καὶ οὐδὲν ἐπι
i. e. integro versu.
994.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-574
Κασσάνδραν Libri
Κασσάνδραν
.
994
995.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-575
ἀμεινόνως Auratus
ἀμηνίτοις
. At refertur adverbium ad
κοινωνὸν εἶναι
.
995
996-997.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-576
κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα δούλων σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας. Interpungebatur
κοινωνὸν εἶναι χερνίβων, πολλῶν μέτα δούλων, σταθεῖσαν κτησίου βωμοῦ πέλας
. Putavi quae post
χερνίβων
leguntur coniungenda esse: neque in praepositione opus erat anastrophe. Male autem Blomfieldius cum Schützio plenam distinctionem post
δούλων
in virgulam mutavit, quo et inconcinna redditur oratio et vis perit. Quum immota manet Cassandra, denuo eam compellat Clytaemnestra his verbis,
ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆςδε· μηδ᾽ ὑπερφρόνει
.
1000.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-577
θιγεῖν
θίγειν
Farn. Vict. Correctum a Blomfieldio. In Flor. hic versus ita scriptus est,
πραθέντα πλῆναι δουλείας μάζης βία
(sic, non
βίου
). Id Blomfieldius coniicit pro
δουλείας μάζης βίον
scriptum esse, quoniam servorum cibus
μᾶζα
fuerit. Aeschylus certe talia non scripsit. Sine dubio ista scriptura nihil est nisi verae lectionis interpretatio,
δουλείας μετασχεῖν
, vel simili verbo. De vendito Omphalae Hercule Sophocles Trach. v. 248 seqq. Tzetzes Chil. II. 426. seqq.
1000
1001.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-578
ἐπιρρέπει
ἐπιτρέποι
Flor. Vict.
ἐπιρρέπει
Farn.
1001
1003.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-579
οἵδ'
οἵδ'
Flor. Farn.
οἱ δ'
Vict. Emendavit Stanleius.
1003
1004.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-580
παλαιῶν
καὶ παραστάδων
Flor.
1004
1005.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-581
ἔχεις Auratus
ἕξεις
, quod probarunt alii, recepit in minore editione Schützius. Wellauerus quum praestare dixit praesens, conticuisset, si rationem reddere iussus esset. Recte iudicasset Auratus, si habituram diceret Clytaemnestra ab se quae consuetum esset servis dari. Sed tota illa sententia non convenit huic loco. Non enim quae communi more servorum conditio sit, eam Cassandrae quoque fore dicit, sed meliorem, ut in domo clementiore. Nescio an id senserit Stanleius, qui sic interpretatus est, "habes a nobis (dicta scilicet) quae fieri solent." Ponenda vero est virgula post
ἔχεις
. Nam hoc dicit, tenes, quod exspectari a nobis potest. Non dicit quid exspectare a nobis possis. Nam
οἷόςπερ
, aut alia quibus
περ
adiunctum est, non habent dubitativam potestatem, sed rem certam significant, ut dicatur qualia quidem. Aptissimus declarando discrimini versus Sophoclis est in Oed. Col. 896.
ΘΗΣ. πῶς εἶπας; ΟΙΔ. οἷάπερ πέπονθ᾽ ἀκήκοας.
1005
1007-1008.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-582
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα Libri
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα
. Stanleius hos versus ita interpretatur, cum vero sis intra retia fatalia, obsequeris, si modo obsequaris: forsan vero haud persuadeare. Schützius cum autem iam fatalibus cassibus inclusa sis, obsequere, sis; nisi forte detrectas obsequium. Similiter alii. Prior versus ut ita intelligeretur, non poterat
ἐντὸς δ' ἂν οὖσα
dici, sed omittendum erat
ἂν
. Posita vero ea particula sententia conditionalis est, ut dici debuerit
ἐκτὸς δ' ἂν οὖσα
. Atque ita scribendum est. Comparavit cum hoc loco Blomfieldius similem Sophoclis Oed. R. v. 936.
τὸ δ᾽ ἔπος ἐξερῶ τάχα ἥδοιο μέν, πῶς δ᾽ οὐκ ἄν; ἀσχάλλοις δ᾽ ἴσως.
Wellauerus quod infra dicitur v. 1354.
χαίροιτ᾽ ἄν, εἰ χαίροιτ', ἐγὼ δ᾽ ἀπεύχομαι.
1009.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-583
NA Dubitari potest, ad hunc locum an ad alium spectet quod scholiastes Aristophanis ad Av. v. 1679. scribit,
καὶ Αἰσχύλος τὸ βαρβαρίζειν χελιδονίζειν φησί
. Similia de Dodonaeis columbis tradit Herodotus II. 57.
1009
1011.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-584
εἴσω Libri
ἔσω
, quod Blomfieldius Elmsleii praecepta sequens in
εἴσω
mutavit. Versum hunc Porsonus in praefatione ad Hecubam p. XXXI. in is nominat, quorum quinti pedis molestus incessus propter vocem encliticam ferri possit. De qua re non recte iudicavit. Elmsleius in Censuris Edinensibus t. XXXVII. p. 81. sive in Lipsiensi editione Iphigeniarum Marklandi p. 263. quum poetam scripsisse pronuntiavit
εἴσω φρενῶν λέγουσα, πειθέ νιν λόγῳ
, neque
λέγουσα
recte ad Cassandram rettulit, nec videtur reputasse, si hoc vellet Clytaemnestra, non eam simpliciter
ἀλλά
, sed
ἀλλὰ σύ τοι
dicturam fuisse. Coniungendum vero est
λέγουσα λόγῳ
: dicendo ei persuadeo intus in animo. Comparari quodammodo possunt Soph. Phil. v. 1325.
καὶ ταῦτ᾽ ἐπίστω, καὶ γράφου φρενῶν ἔσω
. Eur. Med. v. 316.
λέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ', ἀλλ' ἔσω φρενῶν ὀρρωδία μοι, μή τι βουλεύσῃς κακόν
. Manet vero Clytaemnestra, exspectans etiam: tum demum, Cassandra nihil respondente, abit.
1011
1012.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-585
NA Sic Prom. v. 218.
κράτιστα τῶν παρεστώτων τότε
.
1012
1013.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-586
ᾔθου Libri
ᾔθου
. Blomfieldius
ᾔθου
. De discrimine, omninoque quid de hoc genere correctionis sentirem, dixi ad Soph. El. v. 1003.
1013
1014.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-587
πρὸς Edd. vett.
θυραίαν
. Emendate, ut primus Porsonus edidit, Flor. Farn. quod neglexit Elmsleius. Blomfieldii haud facile probabilis coniectura est,
θυραῖος
communi genere de persona, de re
θυραία
dictum esse. Sed quid hoc est, quod libri habent,
οὔτοι θυραίαν τήνδε ἐμοὶ σχολὴ πάρα τρίβειν
: quod intelligi non posse videns Casaubonus
θυραία
scribendum esse coniecit, relicto
παρὰ τήνδε
, quod perperam dictum esse apparet. Pessime Wellauerus
θυραίαν τήνδε
ad Cassandram refert, in quo duplex vitium est, alterum male constructae praepositionis, alterum quod ineptum est, quae de se dicere Clytaemnestra debebat, de Cassandra praedicari. Recte Musgravius
πρὸς
emendavit, quod Blomfieldio quoque quum olim in mentem venisset, reiecit ille tamen hoc postea, voluitque
θυραίαν τήνδε
de Clytaemnestra accipi.
1014
1015.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-588
τὰ μὲν Respondent sibi
τὰ μέν
et
σὺ δέ
. Nam
τὰ
non articulus est, sed pronomen, illa.
1015
1019.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-589
1020.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-590
NA Recte dicit Blomfieldius Clytaemnestram quoque manu significare quid velit, eodem modo ut Cassandra respondeat.
1020
1023.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-591
ἢ μαίνεταί τε
ἣ μαίνεταί γε
Flor.
ἢ μαίνεταί γε
Farn. Vict. quod etsi defendi potest, ut
γέ
sit adeo, tamen non dubitandum est quin
ἢ μαίνεται τε
Aeschylus scripserit. Deinde Flor.
φρενῶν κλύει
, sed litteris
ετ
et
α
superscriptis mutari ordo iubetur.
1023
1026.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-592
ἐξαφρίζεται Hic versus primus est in ea pagina codicis Medicei, quae sequitur quaternionem qui excidit. Itaque hinc rursum habemus et huius codicis scripturas et codicis Guelferbytani editionumque Ald. Rob. Turn.
ἐξαφρίζεσθαι
G. Ald.
1026
1027.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-593
οὐ μὴν In M.
οὐ νῦν
sic scriptum ut supra posita sit
ν
littera.
ἀτιμασθήσομαι
ἀτιμασθήσομαι
Flor. Farn.
ἀτιμωθήσομαι
G. Ald. Turn. Utrum M. habeat mihi non constat.
ἀτιμωρήσομαι
Rob.
1027
1028.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-594
ἐποικτίρω
ἐπικτοίρω
G. Ald.
1028
1029.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-595
ἔτ'
ἔτ'
M. G. Flor. Farn. Ald. Rob. Turn.
ἔτ'
error Vict.
οἴκων
ἐρημώσας
G.
ἐρήμωσας
Ald. In M. in
οἴκων
inter
ο
et
κ
aliquid erasum: fortasse habuit
οἶκον
.
1029
1030.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-596
ἑκοῦσ' ἀνάγκῃ
ἑκοῦσ᾽ ἀνάγκῃ
M. G. Flor. Farn. Ald. Turn.
ἑκοῦσ' ἀνάγκῃ
Vict.
ἑκοῦσ' ἀνάγκῃ
ex sua emendatione Robortellus, quam merito receperunt editores.
καίνισον
καὶ νίσον
Ald. male lecta ambigua codicis G. scriptura. Canterus
καίνισον
coniecit. Sed
καίνισον
est imbue, initia. V. Ruhnkenium ad Callim. fr. 119.
1030
1031.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-597
ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ
ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ
M. G. Ald. Rob. Turn. Vict.
ὀτοτοτοὶ πομποῖ δᾶ
Flor. et sic etiam Farn. nisi quod
ὀτοτοτοῖ
habet.
1031
1032.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-598
Ἄπολλον, Ἄπολλον
ὤπολλον ὤπολλον
M. G. Ald. Rob. Turn.
ἄπολλον ἄπολλον
Flor. Farn. Vict. Iambicus ischiorrhogicus est, quem codicis M. scriptura praebet, numerus. Sed praeferendum iudicavi dochmium hypercatalectum alterius lectionis, vocativo in nominativum mutato: quam rationem et praecedens versiculus commendat et qui sunt in secundo stropharum pari numeri.
1032
1033.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-599
ἀπώλεσας Scholiastes Euripidis ad Phoen. v. 1035. (1028. ed. Matth.) hos duos versus afferens habet
ἀπωλόλιξας
, quod scribendum coniecerat H. Stephanus. Male. Apollo cur arceri ab lamentis debeat explicare studuit O. Müllerus in Dor. vol. I. p. 302. Et profecto deo Februo conveniunt quae a labe pura sunt. Multa congessit ex Aeschylo Klausenius in Theologumenis Aeschyli p. 114.
1033
1035-1036.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-600
ὀτοτοτοτοῖ ποποῖ δᾶ. | Ἄπολλον, Ἄπολλον. Libri ut v. 1030. 1031.
1037.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-601
Ἀγυιεῦ
Ἀγυιεῦ
M. G. Ald. Turn.
Ἀγυιεῦ
Rob. Vict. et ut videtur Flor. Farn.
1037
1038.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-602
εὐθυγγόνοις Suo errore Ald.
εὐθυγγόοις
.
1038
1039.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-603
Ἄπολλον, Ἄπολλον Libri
Ἄπολλον Ἄπολλον
. Posui nominativos.
1039
1040.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-604
ἀγυιάτης
ἀγυιᾶτ'
M.
ἀγυιᾶτ'
G. Farn. et ut videtur Flor.
ἀγυιά τ'
Ald.
ἀγυιᾶ
Turn. Vict.
ἀγυιᾶτ'
ex Sophiani emendatione Rob.
1040
1041.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-605
οὐ μόλις
Οὐ μόλις
est non parum. Eur. Hel. v. 342.
θέλουσαν οὐ μόλις καλεῖς
, non parum cupidam.
1041
1042.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-606
χρήσειν
χρήσειν
M. Flor. Farn. Rob. Vict.
χρήσειν
G.
χράσειν
Ald.
κλάειν
Turn.
αὖτε Codices et Ald. Rob.
αὖτε
. Emendate Turn. Vict.
1042
1043.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-607
παρόν
παρ' ἣν
M. G. Ald. Turn.
παρὲν
Flor. Vict.
παρὸν
Farn. Rob.
παρ' ἣν
etiam Auratus, receperuntque Porsonus et Boissonadus. Schützius
παρ' ἣν
, quod probarunt Blomfieldius et Wellauerus. Veri similius est poetam scripsisse
παρόν
, cuius verbi ea potestas est, ut nunc quoque significetur. Sophocles in Aiace v. 337.
ἀνὴρ ἔοικεν ἢ νοσεῖν ἢ τοῖς πάλαι νοσήμασι ξυνοῦσι λυπεῖσθαι παρών.
1043
1044.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-608
Ἄπολλον, Ἄπολλον Scripturae librorum eaedem quae v. 1039.
1044
1045.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-609
ἀγυιάτης
ἀγυιᾶτ'
Flor. Ceteri ut v. 1040.
1045
1046.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-610
ἢ ποῖ Libri
ἢ ποῖ
, nisi quod
ἃ ποῖ
habet Rob. Non recte Elmsleius in Museo critico vol. II. p. 306. vel
ποῖ ποῖ
scribendum esse putavit, ut Euripides in Iph. T. v. 1435. et aliis in locis locutus est, vel
ποῖ δή
, ut Aeschylus infra v. 1097.
ποῖ δή με δεῦρο τὴν τάλαιναν ἤγαγες;
Attendentem non ad formulas ipsas, sed ad locorum quibus adhibentur rationem, non potest latere quid intersit et quo quaeque loco apte usurpetur.
1046
1047.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-611
εἰ σὺ μὴ τόδ' ἐννοεῖς
εἰ σὺ μὴ τόδ' ἐννοεῖς
M. G. et edd.
εἰ σὺ τὸ, μηδ᾽ ἐννοεῖς
Flor.
εἰ. τόπερ μὴ δ᾽ ἐννοεῖς
Farn.
1047
1048.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-612
σοί
σοι
pro
σοί
sola ed. Rob.
κατὰ Deinde
κατὰ δ'
Flor. Farn.
ᾖ Denique
γρ. ᾖ
Farn.
1048
1049.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-613
ξυνίστορα Ante hunc versum
ὢ ὢ
addunt M. G. Ald. Rob. Turn. Omittunt recte voculas istas Flor. Farn. Vict. Deinde
ξυνίστορα
, ut Porsonus scripsit, Flor. Farn. Ceteri
ξυνίστορα
.
1049
1050.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-614
αὐτοφόνα τε κακὰ καὶ ἀρτάνας
αὐτοφόνα
recte Flor. Farn. Rob. et, ut videtur, M.
αὐτόφονα
ceteri. Deinde
κακὰ καὶ ἀρτάναι
M. G. Ald. Rob. et, ut videtur, Flor. In M. scholion
ἀντὶ τοῦ ἀγχόνῃ
adscriptum est.
κακά, καὶ ἀρτάναι
Turn.
κακά, κ' ἀρτάναι
Vict.
κακά. καὶ ἀρτάνας
Farn. Et
καὶ ἀρτάνας
scribendum esse viderat Casaubonus, quum Auratus
ἀστάτας
coniecisset. Scribendum aut
αὐτοφόνα κακὰ καὶ ἀρτάνας
, aut, quod praetuli,
αὐτοφόνα τε κακὰ καὶ ἀρτάνας
.
1050
1051.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-615
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον.
ἀνδρὸς σφάγιον
M. et ceteri libri praeter Turn. ubi
ἀνδρὸς σφαγεῖον
scriptum est, et Farn. qui
ἀνδρὸς σφάγιόν τε
habet. Sed M. litteram
ε
in
σφάγιον
in litura scriptam habet. Deinde omnes
καὶ πέδον
. Quod Pearsonus coniecit,
καὶ πέδον
, etiam Schützius in prima editione posuerat. Blomfieldio, ut dubitaret de huius coniecturae veritate, scrupulum iniecerat
καί
: quin propter hoc
καί
negat
πέδον
ferri posse Wellauerus. Nimirum
σφαγεῖον
, ut Porsonus scripsit, illi substantivum esse putarunt, non cogitantes adiectivum esse referrique ad
στέγην
. Recte intellexerat Aeschyli verba Seidlerus ad Eur. Troad. v. 764. Sed tamen
πέδου ῥαντήριος
non recte diceretur domus nisi adiiceretur
αἵματι
. Quare scripsi
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πέδοι ῥαντήριον,
ut viri sanguinem humi profundens dicatur, coniuncto
ῥαντήριον
cum
ἀνδρός
aeque ut
σφαγεῖον
. Quamquam dubitari potest utrum hoc scripserit Aeschylus, an, quod fortasse praestat,
ἀνδρὸς σφαγεῖον καὶ πεδορραντήριον
. Id Dindorfio quoque in mentem venit scribi posse, si cum Dobraeo Adv. II. p. 25. legatur
ἀνδροσφαγεῖον
.
1051
1052.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-616
εὔρις
εὔρις
Porsonus,
εὖρις
M. G. sed in M.
ι
s in litura scriptum est.
εὖρες
Flor. Farn. Ald. Rob. Turn.
εὖριν
Vict.
εὔριν
praetulit Blomfieldius.
1052
1053.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-617
ματεύει
μαντεύει δ'
M. Ald. Rob.
μαντεύῃ δ᾽
, sed
η
in
ει
mutato, G.
ματεύει δ'
Flor. Farn. Vict.
ματεύειν δ'
Turn. Probarunt infinitivum Blomfieldius et Wellauerus, cui
μαντεύει
eo ortum esse videbatur, quod
ν
ad
ματεύει
supra adscriptum alieno loco insertum esset. Non cogitarunt ita
ματεύειν τε
dicendum fuisse, multoque languidiorem esse infinitivum. Scholiastam ne quis putet infinitivum legisse, cuius adnotatio ita edita est,
ἔοικεν ὡς κύων εὔριν ἀναζητεῖν
(ita Rob.
εὔριν ματεύειν καὶ ἀναζητεῖν
Vict.)
εἰ γέγονεν ἐνθάδε παλαιὸς φόνος
, nimirum in M. ita hoc scholion scriptum est,
ἔοικεν ὡς κύων εὑρίσκοι
(scribendum
εὔρις
,
καὶ ἀναζητεῖ etc
.
ὧν ἐφευρήσει Deinde
ὧν ἀνευρήσει
Porsonus.
ὧν ἂν εὑρήσῃ
M. G. Rob.
ὧν ἂν εἰρήσῃ
Ald.
ὧν ἂν ἀνευρήσει
Turn.
ὧν ἐφευρήσει
Flor. Farn. Vict.
1053
1054.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-618
μαρτυρίοισι γὰρ τοῖςδ' ἐπιπείθομαι Ante hunc versum Blomfieldius
ὢ ὢ
posuit, quoniam in stropha has voculas receperat.
μαρτυρίοισι γὰρ
ex Pauwii emendatione Porsonus.
μαρτυρίοις γὰρ
M. G. et edd.
μαρτυρίοις μὲν γὰρ
Flor. Farn. et Ven. in quo hic versus primus est post lacunam ad v. 46. indicatam. Deinde
τοῖςδ᾽ ἐπιπείθομαι
scribendum esse primus vidit Abreschius.
τοῖςδε πεπείθομαι
M. G. Flor. Farn. Ven. Ald. Rob.
τοῖς δὲ πείθομαι
Turn. Vict.
1054
1055-1056.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-619
κλαιόμενα τάδε βρέφη
κλαιόμενα
G. Ald. Rob. Turn. Deinde
τὰ βρέφη
Flor. Farn. Ven. quod receperunt Blomfieldius, Wellauerus, Boissonadus, Frigidum id esse prae ceterorum librorum scriptura,
τάδε βρέφη
, vidit Scholefieldius. Haud dubie
τὰ βρέφη
a Triclinio scriptum est, ut metrum ei metro, quod in strophico versu invenerat, accommodaretur.
Τάδε βρέφη
etiam scholiastes legisse videtur, qui scribat
φαντάζεται γὰρ ὁρᾶν τὰ σώματα τῶν ἀνῃρημένων παίδων Θυέστου
. In ed. Rob. scriptum est
κλαιόμενα τάδε βρέφη, σφαγάς τε ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας
. Non habent
τε
post
σφαγάς
ceteri libri. Sed quum in edd. Ald. et Turn. iungantur sine interpunctione
κλαιόμενα τάδε βρέφη σφαγάς
, in Vict. et Cant. sic distinctum est,
κλαιόμενα τάδε βρέφη, σφαγὰς, ὀπτάς τε σάρκας πρὸς πατρὸς βεβρωμένας
. Schützium quique alii cum eo virgulam post
βρέφη
rursum removerunt, ut
σφαγὰς ὀπτάς τε σάρκας
a
κλαιόμενα
regeretur, vituperavit Elberlingius, ridens imaginem puerorum quod interfecti sint carnesque suae a patre comestae flentium. Incautius id dixit vir non hebetis iudicii. Nam etsi ferri potest illa Victorianae et Canterianae editionis interpunctio, ut haec tria copulet Cassandra, flentes pueros, caedes, comestas a patre carnes, tamen quid obstat quin puerorum simulacra se cernere dicat, qui interfectionem suam et carnes a patre absumptas defleant, quum infra v. 1176. seqq. non solum repetat istam imaginem, sed etiam, nisi quis omnem libris fidem deroget, eos pueros carnes suas et viscera in manibus tenentes describat? His si non offendebatur Elberlingius, non erat cur eandem imaginem hic ferre nollet. Sed movit eum
κλαιόμενα
, quod accusativum regere nondum esset demonstratum. Id vero non debebat ei scrupulum iniicere. Nam ut
κλαίεσθαι
non sit deflere, sed flentem esse, quod alio verbo
δακρυρροεῖν
vocatur, tamen vel sic accusativus ei adiungi potuit. Sic Sophocles apud schol. Pindari Pyth. IV. 213.
δακρυρροεῖ γοῦν καὶ τὰ καὶ τὰ τυγχάνειν
. Accusativus
κλαιόμενα
quomodo explicandus sit, dictum est ad v. 2.
1057-1058.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-620
ἦ μὴν ... ᾖσμεν
ἦ μὲν
a pr. manu M. alia, ut videtur manus,
ἦ μὴν
superscripsit.
ἦ μὴν
G. Flor. Ven. Ald. Turn. Vict.
ἦ μὲν
Rob.
ἦ μὲν
, cum glossa
τοι σοί μέν
, Farn. Deinde
σοῦ
Turn. Vict. Ceteri
σου
, quod in Farn. supra versum scriptum est. Tum in M. ultima in
πεπυσμένοι
littera erasa. Deinde
ἦμεν
M. Flor. Farn. Ven. Vict. Ita etiam G. sed alteri syllabae
η
superscriptum, unde
ἦ μὴν
Ald. Turn.
ἦμεν
Rob. Schützius quum in prima editione utroque in versu
ἴδμεν
posuisset, in minore utrumque in
οἶσμεν
mutavit, postquam Porsonus ediderat
ἦ μὴν κλέος σοῦ μαντικὸν πεπυσμένοι ᾖσμεν
. Porsonum recte secutus est Blomfieldius. Friget, quamvis bis positum,
ἦ μὴν
, quod Wellauero placuit. Invenustum est, quod Scholefieldius dedit,
ᾔσμεν
: falsum quod Boissonadus
ἦ μὲν — ἦμεν
.
ματεύομεν In fine versus libri
μαστεύομεν
. Schützius in prima editione recte
ματεύομεν
. Videntur hac forma usi esse tragici ubi metrum primam syllabam corripi pateretur. Hic autem altera etiam propter praegressum
πεπυσμένοι
displicet.
1059.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-621
τί ποτε μήδεται; Nihil erat cur Blomfieldius duplicando
πο
diiambum in dochmium converteret. Idem
πόποι
cum Flor. Farn. Ven. Rob.
πόποι
M. Ceteri
ποποῖ
. Error Aldinae est
μήδεσθαι
. In Rob. verba
τί ποτε μήδεται
et quae sequuntur usque ad
βοᾷ
choro sunt tributa.
1059
1060.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-622
ἄγος Vulgo
τί τόδε νέον ἄχος
. Blomfieldius cum Seidlero de vers. dochm. p. 161.
ἄγος
, quod confirmarunt Flor. Farn. Ven. In M. ut in ceteris
ἄχος
est, sed supra scriptum
γος
. Quum accuratissime syllabas exaequare soleat Aeschylus, videri potest scribendum esse
τί τόδ' ἄγος νέον, μέγα
. Sed ea minus apta est verborum collocatio. Et respondet solutio contractis syllabis etiam v. 1080.
1060
1062.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-623
φίλοισι
φίλοισιν
Farn. Ceteri
φίλοισι
.
ἀλκάν Deinde
ἀλκὰ δ᾽
M. G. Farn. Ald. Rob. Turn.
ἀλκὰν δ'
Flor. Ven. Vict. Hesychius
ἄλκη, δύναμις, ἰσχύς, ἢ ἀλέξησις, ἢ μάχη. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι.
Orestem intelligi vidit Scholiastes.
1062
1065.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-624
ποῖ βοᾷς
πῶς βοᾷ
M. G. Ald. Rob. Turn.
βοᾷ πῶς
Flor. Farn. Ven. Vict. Hoc, rotundius visum Butlero, adoptavit Boissonadus. Unice verum est
ποῖ βοᾷς
, potiore verbo priorem locum tenente.
1065
1066-1068.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-625
NA In Ald. puncto post
τελεῖς
, item post
πόσιν
, commate post
φαιδρύνασα
interpunctum. Sic etiam Turn. deleta tamen post
πόσιν
interpunctione. Rob. et Vict. signa interrogandi habent post
τελεῖς
et post
φαιδρύνασα
, quod in Rob.
φαιδρύνασ'
scriptum est. Stanleium, qui post
τελεῖς
virgulam, post
φαιδρύνασα
signum interrogandi posuit, Porsonus aliique secuti sunt. Vellem Blomfieldius, qui abruptae orationis signum post
φαιδρύνασα
posuit, etiam post
τελεῖς
signo interrogandi distinxisset.
1069-1070.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-626
προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρέγματα.
προτείνει δὲ
Ald. Turn.
προτείνει γὰρ
Ven. Deinde
χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρεγομένα
M. G. Ald. Rob. Turn. In Rob. post
χ
asteriscus, vitii vel lacunae signum.
χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρεγομένα
Vict.
χεὶρ ἐκ χειρὸς
(ἐκ χειρὸς in Ven. esse dicitur)
ὀρεγομένα
Flor. Farn. Ven. Scholiastes
διαδέχονται δὲ ἀλλήλους τοῖς ὀρέγμασι τῶν χειρῶν Αἴγισθος καὶ Κλυταιμνήστρα
. Hinc in adnotatione ad Humboldti interpretationem scribendum conieci
προτείνει δὲ χεὶρ ἐκ χειρὸς ὀρέγματα
. Receperunt hoc, mutato
χειρὸς
in
χειρός
, Blomfieldius et Boissonadus. Atque
χειρός
iam Porsonus. Sed non de Aegistho cogitandum esse docet Choephororum locus v. 418. seqq.
1071.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-627
νῦν Nihil erat caussae quod
νῦν
nonnullos offenderet. Nondum, inquit, intellexi: nunc enim, si ante visa est aenigmata dicere, magis obscura loquitur.
1071
1072.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-628
ἐπαργέμοις
ἐπαργέμοισι
M. (sic M.) G. Ald. Rob. Vict.
ἐπ' ἀργέμοισι
Flor. Farn. Turn.
ἀμηχανῶ
ἀμνημονῶ
pro
ἀμηχανῶ
Ven. Turn.
1072
1073.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-629
παπαῖ, παπαῖ
παπαῖ παπαῖ
M. Rob. Vict.
παπαὶ παπαί
G. Farn. Ald. Turn.
1073
1074.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-630
ἰδοὺ ἰδού M. Farn. Vict. Ald. Rob. Turn. et, nisi fallor, G. Deinde libri
ἰδού
. Schützius in minore editione
ἰδού
. Signum interrogandi primus posuit Vict. Aperte quidem falsum est: sed praestetne interrogative an affirmative dictum, non ausim diiudicare.
1074
1076.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-631
ἀκόρεστος Libri
ἀκόρετος
. Primus correxit Bothius.
1076
1077.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-632
θύμασιν
θύματι
Ald. unde
θύματι
Turn.
1077
1078.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-633
Ἐρινὺν
Ἐρινὺν
M. Rob.
ἐρινὸν
G.
ἐριννὰν
Ald.
ἐρινὺν
Ven. Flor. Farn. Turn. Vict. Deinde libri
κέλη
vel
κέλη
, nisi quod
καλεῖ
habet Ald. indeque Turn.
καλεῖ
.
1078
1079.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-634
ἐπορθιάζειν Turnebus, plena interpunctione in fine praecedentis versus posita,
ἐπορθιάζων
scripsit, coniungens hoc participium cum sequentibus. Ceteri omnes infinitivum habent. In Ven. deest
με
.
1079
1080.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-635
1080.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-636
1081-1082.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-637
ἅτε γὰ δορὶ πτώσιμος ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς.
ἅτε καὶ δορία πτώσιμος
M. Vict.
ἅτε καὶ δωρία πτώσιμος
G. Ven. Flor. Ald. Turn.
ἅτε καὶ διρία πτώσιμος
Rob.
ἅτε δωρία πτώσιμος
, omisso
καὶ
, Farn. Deinde
ξυναντεῖ
G. Ald. Rob. Turn. Ceteri
ξυνανύτει
. Correxit accentum Porsonus. Tum omnes libri
αὐγαῖς
, quod Pauwius aliique mutarunt in
αὐγάς
. Casaubonus coniecerat
δορὶ πτώσιμος
. Twiningius ad Aristot. de poet. n. 186.
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμους ξυνανύτει
. Blomfieldius edidit
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμοις ξυνανύτει βίου δύντος αυγάς
. Boissonadus
ἅτε καὶ δορὶ πτωσίμοις ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς
. Nullus horum attendisse videtur, quam frigidum planeque ineptum sit
καί
. In adnotatione ad Humboldti interpretationem dixi scribendum esse
ἅτε γὰ δορὶ πτώσιμος ξυνανύτει βίου δύντος αὐγαῖς.
Mirabile iudicium fuit Wellaueri, qui et duplicem dativum incommodum esse censuit, neque intelligi posse dixit unde illud
α
ante
πτώσιμος
irrepsisset. Potuerat intelligere, si ex supra scripto
οι
ortum esse cogitasset, quo duplex scriptura
δορί
et
δόρει
notaretur.
Ξυνανύτει
dictum infinite, ut sit desinit. Sophocles Phil. v. 720.
εὐδαίμων ἀνύσει καὶ μέγας ἐκ κείνων
. Hoc igitur dicit chorus, tangit cor meum purpurea gutta, quae ferro humi profusa cum occidentis vitae lumine finiet. Perversa explicatio scholiastae,
συμπληροῦται τοῦ βίου δύνοντος
(sic M.)
ταῖς αὐγαῖς σου, μηκέτι ὁρῶντος ταῖς αὐγαῖς
, quem tamen apertum est scripsisse
τοῦ μηκέτι ὁρῶντος
, Stanleium aliosque interpretes ad alienissima abripuit.
1083.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-638
NA In magnum timorem coniectus haec dicit chorus, quum praesertim dixisset Cassandra
στάσις δ᾽ ἀκόρετος γένει κατολολυξάτω θύματος λευσίμου
.
1083
1084.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-639
βοᾶς
ὢ ὢ
M. (sic M.) G. Ald. Rob. Turn.
ὢ ὢ
Vict. Cant. Tum
ἄπεχε τῆς βοῆς
Farn. Homericum illud de Agamemnone,
ὡς τις τε κατέκτανε βοῦν ἐπὶ φάτνῃ
, si spectasset Aeschylus, scripsisset, credo,
ἀπεχέ τις φάτνης τὸν ταῦρον
.
Ἄν τις
legisse videri potest scholiastes, qui scribat
τίς ἂν ἀποστήσειεν αὐτῆς τὸν Ἀγαμέμνονα, ὅπως ἂν μὴ ἀπόληται;
Immo coniugem arce a coniuge dicit, quia taurus et vacca amoris stimulis excitati cornubus se per lusum petere solent.
1084
1085.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-640
πέπλοισι
πέπλοισιν
M. Farn. Rob. Vict.
πέπλοισι
G. Ald. Turn.
1085
1086.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-641
μελαγκέρῳ
μελαγκαίρων
G. Ald. Quod ortum est ex scriptura codicis M. in quo est
μελάγκέρων
, cum duplici accentu, et
ῳ
super
ω
posito.
μελαγκέρω
Rob.
μελαγκέρων
Flor. Ven.
μελάγκερων
Farn. Turn. Vict. Scholion in M.
τὸν μελάγκερων ταῦρον λαβοῦσα τῷ μηχανήματι τῷ διὰ τῶν πέπλων τύπτει. ἐὰν δὲ γράφηται μελαγκέρῳ μηχανήματι ε" τύπτει, ἀντὶ τοῦ κεκρυμμένῳ.
Et in altera margine
τῆς μελαγκέρου βοός
, quod ad
μελαγκέρω
genitivum casum pertinet. Haeserunt in hoc epitheto interpretes, ut adeo Wellauerus
μελάγκερων
probaret, quod ad taurum referretur, quae videtur etiam Porsoni, Blomfieldii, Boissonadi, Scholefieldii sententia fuisse. At id neque Graece dictum, et absurdum est. Restituendus erat dativus. Quoniam tauri et vaccae appellatione usa erat, transfert cornua ad id de quo proprie dici non potuerunt, non tamen ut solam vestem, qua obvolutus est Agamemno, sed ut universum occidendi modum designet: quare
μηχανήματι
dicit, quasi nigris cornubus, sic ictibus ferri peti illum indicans. Neque enim de corneo manubrio mucronis, quod Schützio in mentem venit, cogitandum est.
1086
1087.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-642
θένει Libri
τύπτει
. Sed nescio an metri indicio ponendum sit
θένει
. Hesychius
θένει, κόπτει, τύπτει
.
κύτει Deinde
πίτνει δ᾽ ἐνύδρω
M.
πίτνει
,
ι
in litura scripto, et
ν
eraso ante
ει
, G.
πίτνει
Ald.
δ' ἐν ὕδρῳ
ambos
πίπτει δ᾽ ἐνύδρῳ
Turn.
πιτνεῖ δ᾽ ἐνύδρῳ
Ven. Farn. Vict.
πίτνει δ᾽ ἐνύδρῳ
Rob. Omnes
τεύχει
, nisi quod
τεύχει
Farn. Schutzius
ἐν
ante
ἐνύδρῳ
inseruit: Blomfieldius
κύτει
pro
τεύχει
ex sua coniectura posuit, quemadmodum ego quoque dudum correxeram, quia non credibile est Aeschylum non exaequasse syllabas dochmiacorum.
1087
1088.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-643
δολοφόνον
δολοφόνον δὲ
Vict. Sed non habent
δὲ
codices et Ald. Rob. Turn.
λέχος
vitium Aldinae.
1088
1090.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-644
NA
οὐκ ὀμπάσαι μ' ἄνθεα σφάτων
Ald.
1090
1091.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-645
τίς
ἀποδέξαι φάτων
Ald.
τίς
Heathius et ita Ald. et, ut videtur, Ven. Flor.
τίς
sine accentu M. G.
τίς
Rob. Turn. Vict.
1091
1092.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-646
βροτοῖσι
βροτοῖς
M. G. Farn. Ald. Rob. Turn.
βροτοῖσι
Ven. Flor. Vict.
τέλλεται Deinde
τέλλεται
Farn. Ceteri
στέλλεται
. Correxi
τέλλεται
. In eandem emendationem incidit Emperius.
διαί Deinde
διὰ
M. G. Rob.
δία
Ald. Turn.
ἢ αἰ
Ven. Flor. Farn. Vict. Scribendum esse
διαὶ
ad Humboldti interpretationem adnotavi. Blomfieldius cum anastrophe
δία
, quam grammatici arcent a praepositionibus trium morarum, omninoque, quamquam hoc quidem non recte, a
διά
.
1092
1093.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-647
θεσπιῳδοί
πολυεπεῖς
M. G. Ven. Farn. Ald. Rob. Turn.
πολυετεῖς
Flor. Vict. Deinde
θεσπιῳδὸν
M.
θεσπιῳδὸν
Turn. Vict.
θεσπιῳδὸν
Ven. Flor. Farn. Ald. In G. librarius quum in ultima syllaba
ον
scriberet, statim id in
οι
mutavit, ut
θεσπιῳδοί
esset. In Rob. haec verba
θεσπιῳδὸν φόβον
omissa sunt. Casaubonus aliique
θεσπιῳδῶν
legi voluerunt. Scripsi
θεσπιῳδοί
, nam vulgata lectio inepta est. Hoc dicit, per mala multiloquae artes fatidicae intelligentiam timoris afferunt, i. e. faciunt ut quis, quid significaverit timor, ipso eventu malorum intelligat. Sic Euripides Hec. v. 702.
ἔμαθον ἐνύπνιον
, intellexi quid voluerit somnium.
1093
1094.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-648
φέρουσι
φέρουσιν
Farn. Ceteri
φέρουσι
.
1094
1096.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-649
τὸ γὰρ ἐμὸν θροεῖς πάθος ἐπεγχέας.
θροῶ πάθος ἐπεγχέασα
M. G. Rob.
θροῶ
(
θροᾷ
Turn.)
πάθος ἐπεγχέασα
Ald. Turn.
θροῶ πάθος ἐπαγχέασα
Ven. Flor. Farn. Vict. Scholiastes
συναναμίξασα τῷ τοῦ Ἀγαμέμνονος καὶ συγκεράσασα
. Verbum recte explicat, sed prava scriptura deceptus se dicere Cassandram putat. Scripserat Aeschylus
τὸ γὰρ ἐμὸν θροεῖς πάθος ἐπεγχέας.
Chorum alloquitur.
Ἐπεγχέας
quidem legendum esse etiam Franzius vidit, sed male scripsit
προεῖς
.
1096
1097.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-650
ἤγαγεν Libri
ἤγαγες
. Alloqui putatur Apollinem, cui supra v. 1046. similia dixerat. Sed id non aptum, nulla posita appellatione Apollinis. Scribendum erat
ἤγαγεν
. Agamemnonem enim dicit, ut ex sequente versu apparet.
1097
1098.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-651
οὐ δήποτ'
οὐδέν ποτ'
M. G. Ald. Rob. Turn.
οὐδέ ποτ'
Vict. et affertur id ex Ven.
οὐ δήποτ'
Farn. Deinde
εἰμὶ
pro
εἰ μὴ
Ald. Turn. Verba
τί γάρ
choro tribuit Rob.
1098
1099.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-652
εἰ
ἢ
pro
εἰ
G. Ald. Turn.
1099
1100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-653
αὑτᾶς
αὑτᾶς
, ut lex linguae postulat, Farn. Rob. Vict.
αὑτῆς
M. Turn.
αὐτῆς
G. Ald.
1100
1101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-654
νόμον ἄνομον
νόμον ἄνομον γ'
Farn.
νόμον ἄνομόν γε
Vict. Omittunt particulam M. G. Ven. Ald. Rob. Turn. alienam illam non solum quia metrum pervertit, sed etiam quod in hac formula non solet addi.
οἷά τις Deinde
οἷά τις
Turn. Vict.
οἷα τις
G. Ald.
οἷα τις
M. Ven. Rob.
1101
1102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-655
ἀκόρετος βοᾶς φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσίν.
ἀκόρεστος βοᾶις
sic M.
ἀκόρεστος βοᾷς
G. Turn.
ἀκόρεστος βοᾶς
Vict. et, ut videtur, Ven. Flor.
ἀκόρεστος βορᾶς
Farn.
ἀκόρεστος βοῦς
Rob.
ἀκόρετος βοᾶς
casu recte Ald. Deinde
φεῦ ταλαίνας
(sed prius fuisse videtur
ταλαίναις
)
φρεσὶν
M.
φεῦ ταλαίνας φρεσὶν
G. Ald. Rob. Turn.
φιλοίκτοις ταλαίνᾳ φρεσὶν
Ven. Flor.
φιλοίκτοισι φρεσὶν
, omisso
ταλαίναις
vel
ταλαίνας
, Farn.
φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσὶν
Vict. Videri posset
φιλοίκτοις
ortum esse ex
φίλοικτος
explicandi caussa ad
ἀκόρετος βοᾶς
adscripto, nisi et antistropha vitii suspicionem moveret et
φεῦ
minime hic aptum esset. Quare recepi hanc scripturam,
ἀκόρετος βοᾶς φιλοίκτοις ταλαίναις φρεσίν.
1102
1103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-656
Ἴτυν Ἴτυν In G. utriusque
Ἴτυν
ultima syllaba in litura scripta est. Inde
Ἴτυν τὴν
Ald. Deinde
σθένουσ᾽ ἀμφὶ θαλῆ
G. Ald. Schutzium, qui in minore editione scripsit
ἀμφιθαλῆ
, fefellerat constructio, male illa ab scholiasta expedita, qui
νόμον ἀμφιθαλῆ κακοῖς
coniunxit.
Ἴτυν Ἴτυν
imitatio est vocis lusciniae et pro adverbio construitur cum
στένουσα
, i. e. Ityn Ityn clamitando gemens affluentem malis vitam.
1103
1104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-657
1105.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-658
μόρον ἀηδόνος Libri omnes
ἀηδόνος μόρον
. Mutatus ab Schützio aliisque verborum ordo ut monueram libro III. de metris p. 434.
1105
1106.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-659
περεβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας
περεβάλοντο γάρ οἱ
sic M.
περεβάλλοντο
(spiritu leni, qui super
ε
scriptus fuerat, deleto)
γάρ οἱ
G.
περιβάλλοντο γάρ οἱ
Ald.
περιβάλοντο γάρ οἱ
Turn. Vict.
παρεβάλοντο γὰρ οἱ
Rob.
περιβαλόντες γάρ οἱ
Ven. Flor. Farn. Quod olim in adnotatione ad Humboldti interpretationem conieci,
περιβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας γάρ
, ferri non potest, quia remotum a principio orationis
γάρ
, ut aliae huiusmodi coniunctiones, verbum tamen, ex quo pendet sententia, proxime praegredi postulat. Aeschylus Choeph. v. 1018.
ὥσπερ ξὺν ἵπποις ἡνιοστρόφον δρόμου ἐξωτέρω φέρουσι γὰρ νικώμενον φρένες δύςαρκτοι.
Sophocles Phil. v. 1451.
καιρὸς καὶ πλοῦς ὅδ᾽ ἐγείρει γὰρ κατὰ πρύμνην.
Antiphanes apud Porphyrium de abst. p. 131.
ταῖς εὐτελείαις οἱ θεοὶ χαίρουσι γάρ.
Aristophanes Ran. v. 1308.
αὕτη πόθ᾽ ἡ Μοῦσ᾽ οὐκ ἐλεσβίαζε γάρ;
Ita enim scribendum puto hunc versum, qui necessario Aeschylo dandus est. In Agamemnone, emendato strophico versu,
γάρ
delendum erat, scribendumque
περεβάλοντο οἱ πτεροφόρον δέμας.
Hiatus non debebat Blomfieldio offensioni esse in carmine melico. Sophocles Trach. v. 650.
ὁ δέ οἱ φίλα δάμαρ
. Εl. 195.
ὅτε οἱ παγχάλκων ἀνταίᾳ
. Rectius haerere potuerat in medio, quod tamen ita explicandum est, ut significet curarunt ut vestiretur plumis. Retinui autem
περεβάλοντο
. Sic in Eum. v. 625.
περέσκήνωσεν
scriptum est in M. G. additumque scholion
πρὸς τὴν συναλοιφὴν τῆς περί καὶ τὴν συζυγίαν τοῦ ῥήματος
. De comicis dixerunt Porsonus et Dobraeus ad Aristophanis Vesp. v. 1020.
1106
1107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-660
αἰῶνα
ἀγῶνα
codices et Ald. Rob. Vict. Scholiastes adnotavit
γράφεται αἰῶνα
, idque dederunt Turn. Cant. et recentiores.
κλαυμάτων Pro
κλαυμάτων
, quod ceteri libri habent,
καμάτων
G. Ald. Scholiastes
εἰ γὰρ καὶ ἐν ὄρνισιν οὖσα θρηνεῖ, φωνῇ μόνῃ καὶ οὐ θρήνοις
, ut dicat Cassandra, si lugubrem vocem excipias, dulcem lusciniae vitam obtigisse. Potuit quidem ita dici
ἄτερ
, sed aptior videtur esse et gravior sententia, si
κλαύματα
non de cantu lusciniae, sed de malis quae lugenda sint intelligitur.
1107
1108.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-661
ἀμφιθαλῆ
ἀμφιθαλῆ
error Aldinae.
1108
1109.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-662
θεοφόρους ἔχεις Libri
θεοφόρους τ' ἔχεις
. Delevi particulam. Nam neque
θεοφόρους
cum
ἐπισσύτους
copulari potest neque habet
τέ
quod ei in sequentibus apte respondeat.
1109
1110.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-663
ματαίων
ματαίους δοίας
, ultima syllaba
ας
solito compendio supra scripta, G. Inde Ald.
ματαίους δοι
, Turn. autem
ματαίους δ' οι
.
1110
1111-1112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-664
τὰ δ᾽ ἐπίφοβα δυςφάτῳ κλαγγᾷ μελοτυπεῖς, ὁμοῦ στένουσ᾽ ὀρθίοις ἐν νόμοις;
τάδ'
Ald. Rob. Turn. Deinde
ἐπιφόβῳ
M.
ἐπὶ φόβῳ
G. Ald. Rob. Turn.
ἐπιφόβῳ
Vict. Quod Auratus scribendum viderat,
ἐπίφοβα
, exstat in Flor. Farn. sic scriptum
ἐπιφόρα
. Similiter Ven.
ἐπιφόρα
. Deinde
μελοτυπεῖς
, primae syllabae superscripto
ο
, Flor.
μολοτυπεῖς
, eidem syllabae superscripto
ε
, Farn. Deinde libri
ὁμοῦ τ' ὀρθίοις ἐν νόμοις
, nisi quod
ἐννόμοις
habent Ald. Rob. Vehementer languet
ὁμοῦ
, nisi verbum addatur. Indicio est autem strophici versus plenior scriptura, ante
ὀρθίοις
aut verbum, si
τ'
recte se habet, excidisse, aut participium, quod probabilius videtur. Quare scripsi
τὰ δ᾽ ἐπίφοβα δυςφάτῳ κλαγγᾷ μελοτυπεῖς, ὁμοῦ στένουσ᾽ ὀρθίοις ἐν νόμοις;
Praestat autem fortasse, ut fortius,
τί δ᾽ ἐπίφοβα ἐν νόμοις;
1113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-665
θεσπεσίας Ven. Flor.
θεσπεσίας
M. G. Ven. Flor. Farn. Rob. Turn.
θεσπεσίας
Ald.
θεσπίας
Vict. idque in lemmate scholii apud Robortellum est et in variis lectionibus apud Turnebum.
1113
1115.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-666
κακοῖς Pro secundo
κακοῖς
, quod omittit Rob. in Ald. est
γάμος
, ex male lecta ambigua codicis G. scriptura.
1115
1116.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-667
1117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-668
τάλας
τάλαινα
Ven. Flor. Vict.
1117
1118.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-669
νυσσόμαν τροφαῖς Haec verba,
νυσσόμαν τροφαῖς
, extrema sunt in ea pagina codicis M. quam sequebatur pars quaternionis quae intercidit. Hinc quidquid reliquum est Agamemnonis, in eo codice atque in codice G. et editionibus Ald. Turn. desideratur, sequente statim sine lacunae indicio Choephororum versu 10.
τί χρῆμα λεύσσω; τίς ποθ᾽ ἡδ᾽ ὁμήγυρις;
In M. post Agamemnonis v. 1118. a recentiore manu adscriptum est
λείπει μέχρι τέλους
, et in sequentis paginae summo margine
ΧΟΗΦΟΡΟΙ
. Animadvertit errorem Robortellus, distinctisque fabulis haec interposuit, "Multa desunt in fine huius Tragoediae. nam quae sequuntur sunt ex Tragoedia ΧΟΗΦΟΡΩΝ. ut patet. cuius quoque initium desideratur."
1118
1119-1120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-670
κακορρόθοις ὄχθαις Blomfieldius scripsit
καχερουσίας ὄχθας
. Satius erat, si ita placeret, cum Casaubono tantum
ὄχθας
ponere. Recte vero monuit Wellauerus
ὄχθον
, eiusdem originis vocabulum, etiam de litore vel ripa dici, ut
Ἰσμηνοῦ πρὸς ὄχθον
apud Euripidem Suppl. v. 655. Sed non debebat Persarum v. 462. afferre,
ὑψηλὸν ὄχθον ἄγχι πελαγίας ἁλός
. Rectius memorasset Hesychium in v.
ὄχθος
.
1121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-671
τί ἐφημίσω; Blomfieldius in fine huius versus signo interrogandi interpunxit, vix Graece dici existimans
τί ἐφημίσω
pro
ὅ τι ἐφημίσω
. In quo erravit. Sophocles Ai. v. 794.
ὥστε μ' ὠδίνειν τί φῂς
. Et in Oed. R. v. 71.
ὡς πύθοιθ᾽ ὅ τι δρῶν ἢ τί φωνῶν τήνδε ῥυσαίμην πόλιν
. V. Prom. v. 492. 494. 624. Sept. c. Th. 631.
1121
1122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-672
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι In libris hic versus ita scriptus est,
νεογνὸς ἀνθρώπων μάθοι
. In Farn. adscriptum
ἀντὶ μιᾶς
, quo
νεογνός
bisyllabum esse indicatur: versus enim qui in antistropha huic versui respondet, in eo codice sic scriptus est,
τίς σε καὶ κακοφρονεῖν
. Blomfieldius quum posito in fine praecedentis versus interrogationis signo eiectoque
ἀνθρώπων
scripsit
νεογνὸς ἂν μάθοι
, tantum abest ut emendaverit hunc versum, ut magis corruperit. Languet hoc nisi addatur
τάδε
. Posui, quod scripsisse Aeschylum credibile est,
καὶ παῖς νεόγονος ἂν μάθοι.
1122
1123.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-673
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
πέπληγμαι δ' ὑπὸ
Ven. Flor.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
, cum glossa
τέτρωμαι
, Farn.
πέπληγμαι δ᾽ ὑπαὶ
Vict. Omnes
δήγματι φοινίῳ
. Male Blomfieldius vitium in antistrophico versu esse putavit. Scribendum hic erat
δάκει
, cuius explicatio est
δήγματι
, male illa tamen huic loco adhibita. Dixit
δάκος
eo significatu Oppianus Hal. II. 454. ubi scholiastes recte
δῆγμα
interpretatur. Zonaras p. 469.
δάκος καὶ δάκετα. θηρία ἰοβόλα, ἑρπετά. ἡ εὐθεῖα τὸ δάκος. “ἐμὲ δεῖ φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακηγορίαν.” τὸ δὲ δάκετον, παρὰ τὸ δάκνω, δάκνυτον καὶ δάκετον. σημαίνει δὲ τὸ δάκος καὶ δῆγμα, οἷον “σῆμα δέ τοι δάκεος αἱμορρόου.”
Eadem fere exstant in Etym. M. p. 245. Prius exemplum Pindari est Pyth. II. 97. alterum Nicandri Ther. v. 282. Tragici quidem, quod sciam,
δάκος
non dicunt nisi de bellua: idque hic quoque fecit Aeschylus, qui statim explicans, quid dicat
φοίνιον δάκος
, adiicit
δυςαλγεῖ τύχα
, eodem modo quo Pindarus
κακαγορίαν
appellavit
δάκος ἀδινόν
. Sed non videtur recte hic dici
ὑπαὶ δάκει
, quumque codices Ven. Flor.
ὑπὸ
habeant, scripsisse videtur Aeschylus, quod posui,
πέπληγμαι δ' ὅπως δάκει φοινίῳ
.
1123
1124-1125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-674
δυσαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
δυσαγγεῖ
Flor. Farn. Vict. Canterus et Scaliger emendarunt
δυσαλγεῖ
. Tum
μίνυρα κακὰ θρεομένας
Farn.
μινύρα κακὰ θρεομένας
Vict. Recentiores emendato accentu
μινυρά
, ut in Ven. est. Deinde
θραύματ'
Ven. Flor. Vict. quod defendere ausus est Wellauerus. Canterus coniiciebat
τραύματ'
. Auratus recte
θαύματ'
, idque est in Farn. Blomfieldius, qui eiecit
κακά
, quod et Schützio et Seidlero de vers. dochm. p. 172. et mihi in Elem. doctr. metr. p. 279. placuerat, ipse secum pugnare videtur, qui modo adnotaverit, in dochmiacis huius scenae syllabas syllabis respondere. In sententia quum nihil reprehendi possit, sive
μινυρὰ θρεομένας
, sive
μινυρὰ κακὰ θρεομένας
legitur, solo de metro dubitatio est. Obiter moneo, quod quaerit Blomfieldius, quoniam
θροῦμαι
inusitatum tragicis dixerim, num usitatum sit
θρεῦμαι
, parum considerate quaesitum esse: nam
θρεῦμαι
in Sept. c. Th. v. 78. aliquot codices praebent. Igitur si de metro agitur, neque his,
μινυρὰ θρεομένας
, credibile est Aeschylum in antistrophico versu opposuisse
γοερὰ θανατοφόρα
, ultima dochmii soluta, neque si iambico numero scriberet
μινυρὰ κακὰ θρευμένας
, ultimam posuisse brevem in
γοερὰ θανατηφόρα
. Atque in antistrophico versu quum vix quicquam, si a dubia tertia in
θανατοφόρα
discesseris, mutari possit, vitium esse in stropha censendum erit. Quod vitium ortum esse puto ex adscripta interpretatione, quum Aeschylus sic fere scripsisset,
δυςαλγεῖ τύχα, μινυρὰ φοβερόθρου, θαύματ᾽ ἐμοὶ κλύειν.
Πέπληγμαι ὅπως δάκει φοινίῳ
quoniam idem est atque
ἐκπλήττομαι, φοβοῦμαι
, constructum est cum accusativis.
1126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-675
πόλεος ὀλομένας
πόλεος ὀλομένας
Porsonus.
πόλεος ὀλομένας
Ven. et, ut puto, Flor.
πόλεος ὀλουμένας
Farn.
πόλεως ὀλουμένας
Vict.
1126
1129.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-676
ἐπήρκεσαν Blomfieldius, quod ei librorum scriptura,
ἐπήρκεσαν
, insolentem visa erat constructionem habere,
ἐπήρκεσεν
edidit. Sed
ἐπαρκεῖν
suppeditandi significatu cum accusativo etiam in prosa oratione construitur.
1129
1130.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-677
τὸ μὴ Blomfieldius, a me in errorem inductus,
τὸ μὴ οὐ
dedit. V. ad Vigerum p. 800.
ἔχειν
ἔχει
Canterus, et sic Farn.
ἔχειν
Vict. et sic, ut videtur, Ven. Flor.
1130
1131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-678
θερμὸν οὖς Libri
ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχ' ἐμπέδῳ βαλῶ
. Casaubonus aliique certatim
ἐν πέδῳ
. Hoc recepto Blomfieldius ad
βαλῶ
suppleri vult
ἐμαυτήν
, afferens ex Cyclope Euripidis v. 571.
εἰς ὕπνον βαλεῖς
. Legitur ibi
κἂν μὲν σπάσῃ γε δαιτὶ πρὸς πολλῇ πολύν, τέγξας ἄδιψον νηδύν, εἰς ὕπνον βαλεῖς· ἦν δ᾽ ἐκλίπῃς τι, ξηρανεῖ σ᾽ ὁ Βάκχιος.
Sed recte Musgravius scribendum censuit
βαλεῖ
. Deinde vero non patet, quomodo
θερμόνους
recte dictum sit, si
ἐν πέδῳ βαλῶ
significet prosternar: ita enim
ἡ θερμόνους
dictum oportebat. Quae vox si recte se habet, addi debuit quod facere calente animo posset Cassandra. Unde coniici possit scribendum esse
ἐγὼ δὲ θερμόνους τάχ᾽ ἐμπελῶ σάλῳ
, sive, quod etiam aptius,
θερμόπους
. Lachmannus in libro de choricis systematis p. 106. coniecit
θερμονάς
, quod significaret
θερμὸν αἷμα
. At ut vox ista, quamvis alibi non inventa, ferri possit, non illa tamen calidum sanguinem esset significatura. Lenissima est Canteri coniectura,
θερμὸν οὖς
, etsi
θερμόνους
per se minime reprehendi potest, dictum illud sic ut in Antigona v. 88.
θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις
. Si scripsit poeta ut Cantero visum, locutus est ut Euripides in Bacchis ν. 682.
εἶδον δὲ πᾶσαι, κώμασιν παρειμέναι, αἳ μὲν πρὸς ἐλάτης νῶτ᾽ ἐρείσασαι φόβην, αἳ δ᾽ ἐν δρυὸς φύλλοισι πρὸς πέδῳ κάρα εἰκῇ βαλοῦσαι σωφρόνως.
1131
1132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-679
προτέρους Libri
προτέροις
. Correxit Pauwius.
1132
1133-1135.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-680
καί τίς σε κακοφρονῶν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα.
καὶ τίς σε καὶ κακοφρονεῖν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπιτνῶν
Vict. Secundum
καί
, quod deleri iusseram, omittunt Ven. Flor. in quibus
ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων
scriptum est. Primum delevit Triclinius, cuius foeda interpolatio est in Farn.
τίς σε καὶ κακοφρονεῖν δαίμων ποιεῖ ὑπερβαρὺς ἐμπιτνῶν.
Apparet cur in strophico versu
νεογνός
bisyllabum esse voluerit. Scribendum esse
κακοφρονῶν
Schützius vidit, cui etiam Triclinianum illud
ὑπερβαρύς
in mentem venerat, quod Blomfieldio paullo melius visum est, non cogitanti quid esset inter has formas discriminis. Non est autem interrogativum
τίς
admittendum, sed, ut Butleri monitu Blomfieldius fecit,
καί τίς σε
scribendum. Itaque sic hi versus scribendi sunt,
καί τίς σε κακοφρονῶν τίθησι δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων μελίζειν πάθη γοερὰ θανατοφόρα.
In Farn. scriptum est
θανατηφόρα
. Ceteri
θανατοφόρα
. Lobeckius ad Phryn. p. 651. hanc formam
θανατηφόρος
solam usurpatam esse a veteribus censebat, et utitur ea Aeschylus Choeph. v. 364. Hic altera vera videtur.
1138.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-681
νύμφης
νύμφας
Ven. Flor. Vict.
νύμφης
,
α
eo superscripto compendio quo
ας
significatur, Farn. Restituerat
νύμφης
Porsonus.
1138
1140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-682
ἐσάξειν
ἐσήξειν
Vict.
ἐς ἥξειν
Flor. Farn. Blomfieldius cum Bothio legendum putat
ἐσάξειν
.
1140
1141.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-683
κλύζειν Libri
κλύειν πρὸς αὐγάς
. Schützii coniecturam,
κλύξειν
, receptam a Porsono aliisque, occupaverat Auratus. Erravit autem Auratus, quum
πρὸς ἀκτάς
scribi volebat, et peius etiam Blomfieldius, cui coniici posse videbatur
πρὸς αὐτάς
. Hoc dicit, iam vaticinia mea non amplius obscura erunt, sed aperta venient, ut, tamquam unda, hoc malo (suum dicit) multo gravius, Agamemnonis caedes, in claram solis lucem proruat.
1141
1144.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-684
ῥινηλατούσῃ
δινηλατούσῃ
, ut Auratus coniecerat, Farn.
ῥινηλατούσῃ
Ven. Flor.
λαβοῦσῃ
Vict.
1144
1146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-685
σύμφθογγος
χορὸς σύμφθογγος
Ven.
σύμφθογγος
Flor. Incredibilia interpretes quidam hic effuderunt. Tollenda virgula post
σύμφθογγος
. Cohaerent enim
σύμφθογγος οὐκ εὔφωνος
. Hoc enim tectum, inquit, numquam relinquit chorus consonus malis vocibus: non enim fausta canit. Ac profecto humano sanguine, ut audacior fieret, hausto manet in domo non exterminabilis cognatarum festivitas Furiarum, canuntque aedibus assidentes carmine primaevum scelus, per vicesque abominantur torum fratris infestum corruptori.
1146
1149.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-686
1150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-687
1151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-688
πρώταρχον
πρώταρχον
Farn. Vict.
πρώταρχος
Ven. Flor. Quod Blomfieldius dicit, Pauwium coniungere
ἀπέπτυσαν εὐνὰς ἀδελφοῦ
, sed praestare
ἀπέπτυσαν
absolute vel elliptice sumere, bis falsum est. Non Pauwii illud inventum est, sed omissa in editionibus Vict. Cant. Stanl. post
ἀπέπτυσαν
interpunctio etiam qui ante Pauwium fuerunt recte haec accepisse monstrat. In medio autem si dictum esset
ἐν μέρει δ᾽ ἀπέπτυσαν
, et
εὐνὰς ἀδελφοῦ
ad explicandam
ἄτην
esset adiectum, mirum in modum frigeret hoc additamentum, nisi saltem
ἐν μέρει τ' ἀπέπτυσαν
scriberetur.
1151
1153.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-689
θηρῶ Libri
τηρῶ
. In Farn. glossa
ἐπιτηρῶ
. Primus
θηρῶ
edidit Canterus. Idem invenit Auratus.
1153
1155.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-690
τὸ μὴ εἰδέναι λόγῳ
ἐκμαρτύρησον
Ven. Flor. Vict.
καὶ μαρτύρησον
Farn. Deinde omnes
τό μ' εἰδέναι
. In Farn. adscripta glossa
τὸ ἐμέ
. Apertum est aut deesse negationem, aut ineptum esse
λόγῳ
, quod non magis hic referri potest ad
παλαιάς
, quam in Sophoclis Oed. R. v. 1394.
ὦ Πόλυβε, καὶ Κόρινθε, καὶ τὰ πάτρια λόγῳ παλαιὰ δώματα,
ubi cum
πάτρια
coniunctum
quae patria dicebamini
significat. Scribendum vero erat, ut Dobraeus quoque Adv. II. p. 25. vidit,
τὸ μὴ εἰδέναι λόγῳ
, quod est non, ut qui ex aliis acceperunt, parum, sed, ut qui ipsi viderunt, accurate scire. Euripides Heracl. v. 5.
οἶδα δ᾽ οὐ λόγῳ μαθών
, et in fr. 1. Melanippae
Ζεύς, ὅςτις ἐστίν, οὐ γὰρ οἶδα πλὴν λόγῳ κλύων
. Sophocles Phil. v. 676.
λόγῳ μὲν ἐξήκουσ', ὄπωπα δ' οὐ μάλα
. Et Aeschylus supra v. 825.
οὐκ ἄλλων πάρα μαθοῦσ᾽, ἐμαυτῆς δυςφόρον λέξω βίον
. Verbum
ἐκμαρτύρησον
, quod proprie de testimonio absentis dicitur, sic accipiendum est ut sit de absente, quum mortua ero, testare.
Προὐμόσας
autem dicit, quia nunc iurare, antequam eveniant vaticinia sua, iubet.
1155
1157.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-691
ὅρκου πῆγμα Libri
ὅρκος πῆμα
. Aurati emendationem,
ὅρκου πῆγμα
, cum aliis recepit Blomfieldius, spreto, quod Porsonus dedit,
ὅρκος, πῆγμα γενναίως παγέν
, scilicet quia negabat
πῶς ἄν
apud Aeschylum
utinam
significare. At inepte addidisset Aeschylus
γενναίως παγέν
, si quaereret chorus, quid prodesse iusiurandum posset. Hoc potius dicit, atque utinam iusiurandum, firmamentum generose firmatum, medelam afferre possit! quo indicat, quamvis sanctissimum iusiurandum tamen nihil profuturum esse.
1157
1158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-692
παιώνιος
παιώνιον
Ven. Flor. Vict.
παιώνιος
Farn. Elmsleio teste, non enim adnotavit Bekkerus. Praestat fortasse
παιώνιος
.
θαυμάζω δέ σε Deinde
θαυμάζω δέ σε
, ut Blomfieldius ait, scribendum coniecit Auratus.
1158
1159.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-693
περάν τε Permira est Blomfieldii adnotatio, “Elmsleius ad Sophocl. Oed. T. 867. citat
πόντου πέρα τραφεῖσαν
, nescio quare, quum satis recte dicatur
πέραν
pro
κατὰ πέραν
, quae vox occurrit v. 183.
Χαλκίδος πέραν ἔχων
.” Si
πέραν
et illic (v. 178.) et hic substantivum esse putaret, Supplicum v. 249. afferre debebat,
τίς γὰρ ἐλθὼν ἐκ πέρας Ναυπακτίας
. At
πέραν
in utroque Agamemnonis versu adverbium est, quod hic quidem nullo pacto
πέρα
dici potuit. V. ad Soph. Oed. Col. v. 885. Ceterum inanes interpretum de sequentibus verbis dubitationes iam olim sustuli remota quae post
πόλιν
posita erat virgula. Miror, inquit, te transmarinam de peregrina urbe sic loqui ut si praesens fuisses.
1159
1161-1164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-694
NA Hi versus hoc ordine vulgo leguntur,
ΚΑ. μάντις μ' Ἀπόλλων τῷδ᾽ ἐπέστησεν τέλει. προτοῦ μὲν αἰδὼς ἦν ἐμοὶ λέγειν τάδε. ΧΟ. μῶν καὶ θεός περ ἱμέρῳ πεπληγμένος; ἁβρύνεται γὰρ πᾶς τις εὖ πράσσων πλέον.
Ordinem a me restitutum, quem res ipsa poscit, secuti sunt Blomfieldius aliique. In Farn. vulgatus ordo est, sed ut ante
προτοῦ
et
ἁβρύνεται
chori, ante
μῶν
Cassandrae sit nomen adscriptum.
1164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-695
ἁβρύνεται
ἁβρύνεται
Farn. Quod dictura erat vel certe in mente habebat Cassandra, nunc se infortunatam et propinquam morti non habere caussam cur celet ista, id chorus occupans dicit nimirum quivis fastidiosior est, quum prospera gaudet fortuna. At, inquit Cassandra, tamen, quamvis fastidiosa essem, ille urgebat, vehementem erga me spirans amorem. Similiter v. 1194. dicit
ἄσπονδον Ἄρην φίλοις πνέουσαν
. Non recte Auratus v. 1165.
ἐμοῦ
vel
ἐμὴν
scribendum putabat.
1164
1166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-696
ἔχθεσιν Libri
ἔχθεσιν νόμων
. Elmsleius ad Aristoph. Acharn. v. 733. et ad Eur. Med. v. 1042.
ἔχθεσιν
scribendum contendit, recte, ut videtur. Sed quod pro
νόμων
coniecit Butlerus,
γάμων
, non debebat Blomfieldius recipere.
Νόμος
quid sit declarant haec Homeri Il. IX. 133.
μήποτε τῆς εὐνῆς ἐπιβήμεναι ἠδὲ μιγῆναι, ᾗ θέμις ἀνθρώπων πέλει, ἀνδρῶν ἠδὲ γυναικῶν,
quae paene iisdem verbis repetuntur v. 275. et XIX. 176.
1166
1170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-697
ἄνατος Libri
ἄνακτος
. In Farn. glossa
ἤγουν πῶς ὀργῆς ἐπειράθης τοῦ Ἀπόλλωνος
. Canterus
ἄνατος
emendavit: item Dawesius Misc. crit. p. 234. (418. ed. Kidd.). Male vero Schaeferus in Melet. crit. p. 137. hunc versum afferens
Λοξίου
exhibuit. Blomfieldius quum legendum censebat
Λοξίου κότου
, non cogitavit id propter insuavem sonum consulto declinasse poetam videri.
1170
1171.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-698
οὐδέν πω Libri
οὐδὲν οὐδέν
. Emendavit Canterus.
1171
1175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-699
φροιμίοις δυςφροιμίοις
φροιμίοις ἐφημίοις
Ven. Flor. et ad ultimam syllabam
οις
supra adscripto
οις
Farn.
φροιμίοις ἐφημίοις
Vict. Alii alia coniecerunt, quae non est operae pretium commemorare. Apparet vocabulum quod Aeschylus scripserat intercidisse eo quod oculi librarii aberraverunt ad sequentis versus finem. Quid scripserit Aeschylus certo dici non potest: posui quod optimum videretur,
φροιμίοις δυςφροιμίοις
.
1175
1176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-700
μαρτύριον ὁρᾶτε; Habent libri
μαρτύριον ὁρᾶτε
. Recte autem in edd. vett. interrogandi signum appositum est. Schützio
ὁρᾶτε
imperativus esse videbatur. Aptior et fortior est ad animos commovendos interrogatio. Nam si iubet videre, spectatores quoque oculos illuc advertunt, quumque nihil conspexerunt, tum demum solam illa fatidicam virginem cernere intelligunt. Si autem interrogat, ipsa quaestio statim prodit ipsam videre quod alii non videant: quo statim horror animos corripit.
1176
1178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-701
NA Copula nulla posita, quia declarantur praegressa. Male Blomfieldius virgulam posuit post
παῖδες
. Non enim
φαιδροί
pertinere potest ad
θανόντες πρὸς τῶν φίλων
, quia in occisis non apparet a quibus sint occisi, sed refertur ad
παῖδες
, quasi pueri videntur. Fregit vim dicti Schützius, vertens pueri mihi apparent. Non sibi, sed quisquis illam imaginum umbram cernere possit, pueros videri significat.
1178
1180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-702
1182.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-703
NA Aegisthum dicit: vide v. 1571.
1182
1185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-704
δούλιον Quoniam heri ac domini appellatione usa est, dolens sortem suam regia virgo illud inserit
φέρειν γὰρ χρὴ τὸ δούλιον ζυγόν
. Farn.
δούλειον
. Flor.
ζυγὸν
ex correctione: antea
ζυγῷ
.
1185
1186.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-705
λέοντ' ἀνάλκιν Libri
λέοντ' ἀνάλκιν
. Glossa in Farn.
οὐκ ἰσχυρόν
.
οἰκουρὸς
Ἐπίφθονος
primus edidit Canterus. Supremum ducem intelligit. Pro
ἀναστάτης
Spanhemio scribendum videbatur
ἀναστατής
, qua forma utitur Aeschylus in Sept. c. Th. v. 999. in Choeph. v. 300.
1186
1187.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-706
1188.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-707
καὶ κτείνουσα
καὶ κτείνασα
Ven. Farn. Vict.
καὶ κτείνασα
Flor. Emendavit Canterus.
1188
1189.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-708
τεύξεται κακῇ τύχῃ Mirum, quod nec Stanleius nec Schützius viderunt
Τεῦξαι ᾗ τυγχάνω
dictum esse. Haec enim sententia est,
οὐκ οἶδεν οἷα λέξασα καὶ κτείνασα φαιδρόνους τεύξεται αὐτῶν κακῇ τύχῃ
, consequetur ea, sorte qua non debebat. Nam
οἷα
quum dicit, mentem et sententiam blandis verbis absconditam dicit, quam non intellexerit Agamemno.
1189
1190-1191.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-709
τοιάδε τόλμα· θῆλυς ἄρσενος φονεὺς ἔστιν.
τοιαῦτα τολμᾷ θῆλυς
Farn. Vict.
τοιάδε τολμᾷ θῆλυς
Ven. Flor. Elmsleium in Addendis ad Eur. Heracl. v. 387. secutus Blomfieldius post
τολμᾷ
interpunxit. Idem eodem loco Elmsleius, quod
ἐστί
quattuor tantum in exemplis apud tragicos in principio versus ita positum invenisset, legi volebat
τοιαῦτα τολμᾷ• θῆλυς ἄρσενος φονεὺς ἔσται
, vel, quod ei magis Aeschyleum videbatur,
τοιαῦτα τολμᾷ θῆλυς ἄρσενος φονεύς. εἶεν.
At illa languent prae vulgata. Illud autem dubitari potest, an non sit verum
τοιαῦτα
, quod Farn. praebet, sed
τοιάδε
, codicum Ven. Flor. scriptura. Potuit enim Aeschylus scribere
τοιάδε τόλμα θήλυς ἄρσενος φονεὺς ἐστιν.
Vidit hoc etiam H. L. Ahrens.
1191.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-710
1194.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-711
Ἄρην
θύουσαν, ᾅδου μητέρ'
Vict.
θύουσαν. ᾅδου μητέρ'
Ven. Flor. In
ἄσπονδόν τ' ἄρην
libri consentiunt. Perinepta quidam de primis verbis excogitarunt. Verissime Stanleius, sublata post
θύουσαν
interpunctione, interpretatus est furentem Orci, i. e. necis, matrem. Similiter Euripides in Cyclope v. 397.
Ἅιδου μάγειρος
. Matris nomen saepius metaphorae inservit. Euripides Troad. v. 1229. de scuto Hectoris
σύ τ', ὦ πότ' οὖσα καλλίνικε μυρίων μῆτερ τροπαίων, Ἕκτορος φίλον σάκος, στεφανοῦ.
Aeschylus Sept. c. Th. v. 207.
πειθαρχία γάρ ἐστι τῆς εὐπραξίας μήτηρ, γονῆς σωτῆρος.
Pers. v. 617.
ἀκήρατόν τε μητρὸς ἀγρίας ἀποποτόν, παλαιᾶς ἀμπέλου γάνος τόδε.
Orci matri non dissimile est
δίκτυον Ἅιδου
supra v. 1074. et
Ἅιδου πύκτωρ
in Persis v. 903. In fine versus
ἄρην
ut suspectum notavit Porsonus, scribi ille haud dubie volens
Ἄρην
, quod posui. Et
Ἄρην
coniecerunt Butlerus et Lobeckius ad Ai. v. 802. p. 352. et nescio quis in libro Raulinsoniano apud Blomfieldium. Naekio, qui in praefatione indicis praelectionum aestivarum Academiae Bonnensis a. 1829. sive Opusc. I. p. 174.
ἀρὰν
tuendum censuit, verbaque sic interpretatus est, furiamque implacabilem concitatam in proximos, non assentior. Nam et
ἀρά
isto significatu dictum exemplo caret, nec
φίλοις πνέουσαν
dici potuit nisi addito ad illud verbum aliquo accusativo.
1194
1199.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-712
καὶ σὺ μὲν Libri
καὶ σὺ μὴν τάχει παρών
. Emendarunt Auratus et Casaubonus.
1199
1200.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-713
ἐγὼ δὲ Libri
ἐγὼ δέ γ'
. Deletum
γ'
a Bothio et Blomfieldio.
1200
1201.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-714
παροιμία Libri
παροιμίου
. Emendavit Schützius.
1201
1202.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-715
NA Coli signo interpungebatur post
πέποιθα
. Recte Schützius in maiore editione omnem interpunctionem sustulit, sed tamen in interpretatione secutus est vulgatum. Vix credas adeo non percepisse editores magnam illam vim, quae in cumulatione verborum est, ut interpunctionem istam, qua plane enervatur oratio, servarent.
1202
1203.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-716
χλιδῶσα
χλιδῶσα
Ven. Flor. Vict.
δειχλιδῶσα
Farn.
1203
1206.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-717
κοίμησον
κοίμησον
Ven. Flor. Vict.
κόμισον
Farn. ut Casaubonus, Vossius, Pearsonus scribendum putarunt. Non mutandum est
κοίμησον
, sed non quod
κοιμᾶν
vetustior forma sit, ut visum est Blomfieldio, qui Callimacho h. Iovis v. 47. male eripuit
κοιμᾶν
.
1206
1207.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-718
δ' οὔτε
δ' οὔτε
, ut Canterus scripsit, Flor. Farn.
δ' οὔτε
Vict. et, ut videtur, Ven.
1207
1208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-719
οὐκ ἐμπατέσται γ' Libri
οὐκ εἰ παρέσται γ'
. Aurato scribendum videbatur
τάδ᾽ ἔσται γ'
. Emendavit Schützius.
1208
1209.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-720
1210.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-721
τίνος
Τίνος
, ut Stanleius scribendum vidit, Ven. Flor.
Τινὸς
male Farn. Vict.
ἄκος Deinde libri
ἄχος
, quod correxit Auratus.
1210
1211.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-722
ἂν
ἦ κάρτ᾽ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπης
, ad ultimam syllabam ab eadem manu
εις
supra adscripto, Flor. et, ut videtur, Ven.
κάρτ' ἄρ' ἂν παρεσκόπης
, supra scripta
ης
, Farn.
ἢ κάρτ᾽ ἄρ᾽ ἂν παρεσκόπεις
Vict. Auratus et Canterus
ἀράν
. Heathius
ἢ κάρτ' ἄγαν
vel
ἢ κάρτα γοῦν
. Musgravium
ἢ κάρτ' ὅρον
coniecisse scribit Blomfieldius: voluit
ἢ κάρτ' ὅσον
. Porsonus, ne versus per dipodias incederet, in praef. Hecubae p. XXVIII.
ἢ κάρτα χρησμῶν ἀπ' ἐμῶν παρεσκόπεις
. Secuti sunt editores Britanni. De numeris dictum est in Elem. doctr. metr. p. 112. Ad verba quod attinet, etsi defendi potest
ἂν
, ut sensus sit valde aberrares a dictione mea, si scilicet a viro quopiam id facinus peragi crederes: tamen multo veri similius est non ea particula usam Cassandram finite dicere valde aberrasti a mente mea. Itaque
ἂν
scripsi, iterum. Vidit hoc etiam Franzius. Exprobrat Cassandra quod et ante non intellexerit chorus de Agamemnone eam loqui et nunc non videat interfectricem esse Clytaemnestram.
1211
1213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-723
ἐπίσταμαι
ἐπίσταμαι
Flor. Farn. Vict.
ἐπίσταται
Ven. Porsonus ex Marklandi coniectura ad Iph. Taur. v. 341.
ἐπίστασαι
. Secutus est Blomfieldius. Sed ineptum esset choro dici Graece scis. Immo satis tamen Graece locuta mihi videor inquit Cassandra. Confirmat etiam responsio chori. Elmsleium, qui "Ἕλλην'" in
ἐμὴν
mutari voluerat, satis refutavit Wellauerus.
1213
1214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-724
δυσμαθῆ
δυσπαθῆ
Ven. Flor. Vict. Emendavit Canterus, et videtur
δυσμαθῆ
esse in Farn.
1214
1215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-725
παπαῖ, τόδ᾽ οἷον πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι.
παπαῖ, οἷον τὸ πῦρ ἐπέρχεται δέ μοι
Vict. et ut videtur Ven. Flor. Sic etiam Farn. nisi quod
παπαῖ
. Auratus
ὅσον
, quod arripuit Stanleius, qui
δέ μοι
in
δέμας
mutari voluit. Permirum est Blomfieldi interpunctionem,
παπαῖ· οἷον τὸ πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι;
Wellauero et Scholefieldio, qui tamen interrogationem sustulerunt, probari potuisse. Vellem dixisset Blomfieldius qui sensus quaeve ratio esset istius orationis. Senserat ille partem veri: sed id saltem dici debebat
οἷόν τι πῦρ
. At tam elumbem versum certo non scripsit Aeschylus. Quasi ignem cernere sibi videtur Cassandra, eumque adversus se accedentem: intelligit autem perniciem sibi a Clytaemnestra appropinquantem. Sed id sic dixerat Aeschylus
παπαῖ, τόδ᾽ οἷον πῦρ· ἐπέρχεται δέ μοι.
1215
1217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-726
δίπους
δίπους
Vict.
δίπους
Ven. Flor. et, quod Elmsleius neglexit, Farn.
1217
1220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-727
ἐν οἴνῳ
καμοῦ μισθὸν ἐνθήσει κότῳ
Ven. Flor. Vict. In Flor. ad
μισθὸν
supra scriptum alia manu
μνησ
, quod nescio an
μνῆσιν
legi debeat. Auratus
κἀμοὶ
et
κότῳ
: hoc posterius etiam Casaubonus. Scaliger
καμοὶ πιστὸν
et
κύτει
vel
μικτὸν
et
ποτῷ
. Alia non magis utilia protulit Wakefieldius in Silva crit. I. p. 15. Quod ego scribendum conieci,
ἐν οἴνῳ
, confirmavit Farn. Et quasi medicamentum, inquit, parans, mei quoque mercedem se irae admixturam gloriatur, acuens viro ensem, ut pro me adducta rependat caedem.
1220
1222.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-728
ἀντιτίσεσθαι Medio huic verbo
ἀντιτίσεσθαι
superscriptum
τ'
in Farn. notavit Elmsleius, quod quid sit non intelligo, nisi est loco non suo positum
τ'
, ut legi aliquis voluerit
ἐμῆς τ᾿ ἀγωγῆς
. At explicatur hoc versu illud
καμοῦ μισθὸν ἐνθήσειν κότῳ
. Blomfieldius edidit
ἀντιτίσεσθαι
.
1222
1225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-729
ὀξὺ μὲν Recte ad
ὀξὺ μὲν
in Flor. adscriptum
ἡ στολή
, recteque scholion in Farn.
πρὸς τὴν ἑαυτῆς ἐσθῆτα τοῦτο λέγει, σχίζουσα τὰ ἑαυτῆς ἱμάτια
. Aurati coniectura,
ὀξὺ μὲν
, invenit qui eam probarent. Librorum scripturam servavit quidem Scholefieldius, sed mirabili iudicio Agamemnonem dici putavit. Imitatus est Aeschylum Euripides Troad. v. 451. ubi Cassandra
ὦ στέφη τοῦ φιλτάτου μοι θεῶν, ἀγάλματ' εὐιά, χαίρετ'· ἐκλέλοιφ' ἑορτάς, αἷς πάροιθ᾽ ἀγαλλόμην.
Et v. 256.
ἴτ' ἀπ' ἐμοῦ χρωτὸς σπαραγμοῖς· ὡς ἔτ᾽ οὐδ᾽ ἁγνὴ χρόα δῶ θοαῖς αὔραις φέρεσθαι σοὶ τάδ᾽, ὦ μαντεῖ᾽ ἄναξ.
ῥίπτε, τέκνον, καθέοις κλῇδας καὶ ἀπὸ χροὺς ἐνδυτῶν στεφέων ἱεροὺς στόλους. Omnem hunc Aeschyli locum Canterus in Novis lectionibus II. 9. comparavit cum Statii versibus in Theb. VII. 782. seqq.
1225
1226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-730
ἴτ' ἐς φθόρον πεσόντ'· ἐγὼ δ᾽ ἅμ᾽ ἕψομαι.
ἀγαθὰ δ' ἀμείψομαι
Ven. Flor. Vict. nec differt Farn. nisi accentu,
ἀγαθῷ δ'
. Adscripta in eo codice glossa,
ἀντὶ τοῦ καλλίω
. In Ven.
ψ
in
ἀμείψομαι
correctum ex
β
. Scaliger
ἀγαθῶν
. Auratus et Vossius
ἐγὼ δὲ ἕως ἂν
, vel
δ᾽ ἢ ἐγὼ δ'
. Sic rettulit Spanhemius. Iacobi malam coniecturam,
ἴτ' ἐς φθόρον πεσόντα γ· ὧδ᾽ ἀμείψομαι
, recepit Blomfieldius. Alii alia coniecerunt, quae non magis probari possunt. Heathius, qui sensum perspexerat,
ἐγὼ δ' ἀμείψομαι
scribendum putabat, quo se quoque perituram diceret Cassandra. Scholefieldius meam emendationem, nesciens cuius esset, recepit,
ἴτ' ἐς φθόρον πεσόντ'· ἐγὼ δ᾽ ἅμ᾽ ἕψομαι.
Communicavi eam ante multos annos in scholis meis cum auditoribus.
1226
1227.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-731
ἄτης Libri
ἄλλην τιν' ἄτην
. Flor.
τίν'
, accentu retracto. Vossius
ἄλλην τιν, ἄλλην
. Stanleius
ἄτης
. Porsonus
ἄτης
. Schutzius
ἄταις
, quod Blomfieldius recepit. Halmius in Lect. Aesch. I. p. 29.
μάντιν τιν' ἄλλην
. Defendere conatus est
ἄτην
Naekius in praefatione illa, cuius ad v. 1194. mentionem feci, ut, quoniam vatum, qui fere mala vaticinari creduntur, ea sors est ut ipsi paene pro caussa malorum habeantur,
ἄτην
Cassandra dicat eam quae sibi successura sit ita ut ipsa quoque noxa esse existimetur. Nimis haec quaesita explicatio est, multumque, ut mihi videtur, a simplici gravitate Aeschyli aliena. Non dubito quin verum sit
ἄτης
, in quo acerba inest exprobratio mali ab Apolline dati.
Τί πλουτεῖν
cum genitivo construitur, ita quidni etiam
πλουτίζειν
?
1227
1229-1231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-732
ἐποπτεύσας δέ με κἄν τοῖςδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα φίλων ὑπ' ἐχθρῶν, οὐ διχορρόπως ματήρ.
ἐπόπτευσας
Vict. sed
ἐποπτεύσας
enotatum ex Ven. Flor.
ἐπώπτευσας
, ut Heathius scribendum coniecit, Farn. cum interpretatione
εἶδες
. Intelligebat enim Triclinius
ἐποπτεύσας δέ με
in ea quidem horum versuum conformatione, quae in libris est, ferri plane non posse. Auratus paullo melius
γέ με
, haud dubie ille
ἐποπτεύσας
legens. In proximo versu
μετά
Vict.
μέτα
codices. Scribendum esse
μέγα
ad Humboldti interpretationem adnotavi. Deinde interpungitur in edd. vett.
φίλων, ὑπ᾽ ἐχθρῶν, οὐ διχορρόπως μάτην
. Si se non ambigue frustra derisam dicit ab amicis, qui ei propter praedictionem malorum inimici fuerint, ea sententia non multum ad rem facit, eoque languet. Non enim hic quod iniuria spreta essent eius vaticinia, sed simpliciter quod spreta et contempta essent queri eam conveniebat. Omnino autem quis non, ubi dixit
ἰδοὺ δ', Ἀπόλλων αὐτὸς ἐκδύων ἐμὲ χρηστηρίαν ἐσθῆτα
, hoc potius eam confirmare, eoque referri
οὐ διχορρόπως
existimabit? At ita
μάτην
adiici non potuit. Neque vero adiectum est, si quid video, ab Aeschylo. Nam illa verba,
ἐποπτεύσας δέ με
, aut verbum aliquod, aut nomen, quod pro verbo esset, requirebant. Id autem unius litterae mutatione restituere licet:
ἐποπτεύσας δέ με κἄν τοῖςδε κόσμοις καταγελωμένην μέγα φίλων ὑπ' ἐχθρῶν, οὐ διχορρόπως ματήρ.
Nam quod me hoc quoque in ornatu valde derisam ab amicis inimicis conspexit, non ambigue eius ornatus vindex est. Hesychius
ματήρ, ἐπίσκοπος, ἐπιζητῶν, ἐρευνητής
, nescio an ex hoc ipso loco, sicut alibi Aeschyleas glossas habet.
1232-1233.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-733
καλουμένη δὲ φοιτάς, ὡς ἀγύρτρια, πτωχός, τάλαινα, λιμοθνὴς ἠνεσχόμην. Libri
καλουμένη δὲ φοιτὰς ὡς ἀγύπτρια, πτωχὸς τάλαινα λιμόθνης ἠνεσχόμην
. Heathius
καλουμένη
. Quod ego multis abhinc annis coniiciebam,
κακουμένη
, etiam Tyrwhitto, Musgravio, Butlero placuisse cognovi. Nec profecto male ita scriberetur. Qui vulgatum defendit Blomfieldius, coniiciens ille
φοιβάς
, in quod etiam Spanhemius inciderat, coniungi voluit
καλουμένη ἠνεσχόμην
, quae constructio nulli interpretum perspecta fuerit. Wellauerus constructionem hanc esse putabat,
καλουμένη δὲ φοιτάς, ἠνεσχόμην πτωχός, τάλαινα, λιμοθνὴς οὖσα
. Quam interpretationem non vereor ne quis eo defensum eat, quod Tzetzes in praefatione commentarii in Lycophronem Cassandram a Priamo narrat propter insaniam
ἐς πετρώροφον οἴκημα
inclusam esse. Elberlingius, iure miratus quod interpretes sibi persuaserint regiae virgini stante adhuc patria periculum fuisse ne fame moreretur, interpungendum censuit
καλουμένη δὲ φοιτάς, ὡς ἀγύρτρια πτωχὸς τάλαινα λιμοθνής, ἠνεσχόμην
, quod vertit furiosa vocari sustinui, quasi circulatrix essem mendica, misera, fame confecta. Probari hoc posset, si et
τάλαινα
abesset, quod de circulatrice dictum misere languet, de ipsa autem Cassandra acceptum alieno loco positum est, et verba hoc ordine legerentur,
ὡς πτωχὸς λιμοθνὴς ἀγύρτρια
. Nec leve momentum in eo est quod sic Cassandra de se parum, de circulatrice autem supervacanea praedicaret. Praeterea
τάλαινα
vix illa nisi de se dicere potuit. Sic enim fere ubique hoc nomen doloris significandi caussa orationi inseritur. His ego argumentis motus ita distinxi,
καλουμένη δὲ φοιτάς, ὡς ἀγύρτρια, πτωχός, τάλαινα, λιμοθνὴς ἠνεσχόμην.
Sustinui, misera, quasi circulatrix, vocari insana, mendica, fame peritura. Enumerat convicia qualia iaci in circulatrices soleant. Legebatur
λιμόθνης
. Scribendum esse
λιμοθνής
monuit Elberlingius.
1236.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-734
ἀντ' ἐπιξήνου
ἀντεπίξηνον
Ven. Farn. Vict.
ἀντεπίξηνον
Flor. Glossae in Farn.
ἐναντίον. διάδοχον ἐμοῦ τῆς ξένης
. Legebat igitur interpres alius
νιν
, i. e.
ἀντί
, alius
ἀντεπίξενον
. Spanhemius ut Aurati adnotavit
ἀντ᾽ ἐπιξένοις
, ut Vossii
ἀντεπίξεινον
. Maior Canteri fides, Auratum
ἀντ᾽ ἐπίξηνον
emendasse testanti.
Ἀντὶ βωμοῦ πατρῴου ἐπίξηνον
se exspectare dicit. De eo vocabulo videndus Hemsterhusius ad Luciani Dial. mort. X. 9. p. 371.
1236
1237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-735
κοπείσῃ Libri
κοπείσης
. Auratus
κοπεῖσαν
. Abreschius et Porsonus
κοπείσῃ
, quod recepit Blomfieldius. Ambiguum est
προσφάγματι
utrum mihi victimae, an percussae iracunda crudeli mactatione significet. Hoc posterius malo. Euripides Troad. v. 624.
αἰαῖ, τέκνον, σῶν ἀνοσίων προσφαγμάτων.
1237
1238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-736
1243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-737
NA Huc revocandum esse hunc versum, qui in libris post v. 1249. intrusus sensum turbabat, hic autem ad sententiam plane necessarius est, ostendi in dissertatione de versibus spuriis apud Aeschylum p. VII. sive in Opusc. vol. II. p. 80. seq. Obsecuti sunt novissimi editores, ut in re apertissima.
1243
1244.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-738
ἄξει νιν
ἄξειν νιν
Vict.
ἄξειν νυν
Flor.
ἄξει νιν
Farn.
1244
1245.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-739
μέτοικος Libri
κάτοικος
. Scaliger
κάτοικτος
. Sagacius Auratus
πρόσοικος
, ut Blomfieldius refert. Scribendum
μέτοικος
. Respicit quae v. 1234. dixerat: confirmaturque verbis quae sequuntur,
οἵ τ' εἶχον πόλιν
, qui opponuntur
τῷ μετοίκῳ
. Eandem emendationem fecit H. L. Ahrens.
1245
1248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-740
1249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-741
ἰοῦσα πράξω Libri
ἰοῦσα πράξω
. Auratus
ἰοῦσα πράξω
. Heathius
ἰοῦσα κἀγώ
, quod recepit Schützius. Iacobsius ad Anthol. vol. III. t. 1. p. 111.
ἰοῦσ᾽ ἅπαξ ὀτλήσομαι τὸ κατθανεῖν
, numero pravo nec verbo accommodato. Prorsus admitti non potest quod P. Camperus ad Eur. El. p. 431. manifestum esse ait tragicum dedisse,
ἰδοῦσ' ἃ πράξω
. Id ne Graecum quidem est. Nihil mutandum est.
Πράξω
refertur ad sequens
ὀτλήσομαι τὸ κατθανεῖν
. Ita locutus est Aeschylus etiam v. 1640.
πρᾶσσε, πιαίνου, μιαίνων τὴν δίκην, ἐπεὶ πάρα.
1249
1250.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-742
τὰς πύλας Libri
τὰς πύλας
. Emendarunt Auratus et Canterus.
1250
1254.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-743
πολλὰ δὲ σοφή
πολλὰ δ᾽ αὖ σοφή
Farn. Vict.
πολλὰ δὲ σοφὴ
Ven. Flor.
1254
1255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-744
1258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-745
χρόνον
οὐ ξένοι χρόνῳ πλέων
Flor. Vict.
οὐ ξένοι χρόνῳ πλέω
Ven.
οὔ. ξένοι. χρόνῳ πλέῳ
Farn.
ὦ ξένοι
Casaubonus, Pearsonus, Schützius, Blomfieldius. Auratus
οὐ ξέναι
, in quod etiam Pearsonus incidit. Aliorum inutiles coniecturas memoravit Wellauerus, qui illud
χρόνῳ πλέων
recepit. At languidum est
πλέων
, quod si ponere volebat Aeschylus, dicere debebat
ἄλυξίς ἐστιν οὐ πλέων χρόνῳ, ξένοι
, nec satis apta est responsio ad ea quae dixerat chorus, praesertim graviter repetita negatione. Si cunctando nihil se proficere diceret Cassandra, omisisset, opinor, illud
πλέων
, satisque habuisset dicere
οὐκ ἔστ᾽ ἄλυξις, οὔ, ξέναι, χρόνῳ
. Non
πλέω
corrigendum erat, sed
χρόνῳ
mutandum in
χρόνον
.
1258
1259.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-746
τοῦ χρόνου Schützius coniecerat
τῷ χρόνῳ
. Elberlingius
ὁ ὕστατος τοῦ χρόνου
fere idem quod
ὁ ὕστατος χρόνος
significare vult, sicuti
τὸν πολλὸν τοῦ χρόνου
dixerit Herodotus, comparatque illud in Choeph. v. 621.
κακῶν δὲ πρεσβεύεται τὸ Λήμνιον λόγῳ
. Videtur id iam Stanleio in mentem venisse, hanc interpretationem afferenti una cum altera, qua
ὁ ὕστατος
homo intelligitur: quam quum vituperavit Elberlingius, non ipsam debebat interpretationem reprehendere, sed quod eam interpretes fere obscuris parumque aptis verbis enuntiarunt. Mihi illa ut simplicior, ita verior videtur. Sensum aeque et constructionem optime declares Graece:
ὁ δ᾽ ὕστατός γε τοῦ χρόνου μακαρίζεται
, ultimus antefertur propter dilationem.
1259
1262-1263.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-747
NA Hi versus in libris inverso ordine leguntur, servatis vicibus personarum, hoc modo,
ΚΑΣ. οὐδεὶς ἀκούει — ΧΟΡ. ἀλλ᾽ εὐκλεῶς τοι
. Verum ordinem restituit Heathius.
1264.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-748
σῶν Libri
τῶν τε γενναίων τέκνων
. Recte Auratus
σῶν
, quod suum fecit Stanleius. Haec ubi dixit Cassandra, pergens versus aedes regias subito retinet gressum atque avertit se.
1264
1268.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-749
φόνον
φόβον
Ven. Flor. Vict. Sic etiam Farn. sed ad
β
supra adscripto
ν
. Ac
φόνον
scribendum esse viderunt Auratus et Canterus.
1268
1269.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-750
καὶ πῶς; τόδ' ὄζει θυμάτων ἐφεστίων. Libri
καὶ πῶς τόδ᾽ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων;
Primus Pauwius
καὶ πῶς; τόδ᾽ ὄζει θυμάτων ἐφεστίων
. Dobraeus ad Aristoph. Plut. v. 1021. p. 129.
τάδ' ὄζει
coniiciebat,
καὶ πῶς
sic nude positum afferens ex Choeph. v. 763. et Euripidis Or. v. 1110. Formula haec mirantis est.
1269
1275-1276.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-751
ἄλλως· θανούσῃ Libri
οὗτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις, φόβῳ, ἀλλ' ὡς θανούσῃ μαρτυρεῖτέ μοι τόδε
. Monui in adnotatione ad interpretationem Humboldti haec sic scribenda esse,
οὗτοι δυσοίζω θάμνον ὡς ὄρνις φόβῳ ἄλλως· θανούσῃ μαρτυρεῖτε μοι τόδε.
Non ego, inquit, ut avis virgultum, prae timore frustra metuo: testamini hoc mortuae, quum mulier pro me muliere et vir pro infausti connubii viro ceciderit. Scholiastes
οὐ δυσχεραίνω, φησίν, ὡς ὄρνις θέλουσα εἰς καλιὰν εἰςελθεῖν καὶ θῆρά τινα φοβουμένη
. Hesychius
δυσοίζει, δυσχερεῖ
(scr.
δυσχεραίνει
),
ὑπονοεῖ. Λάκωνες
. Et
δυσοίζειν, φοβεῖσθαι, ὑποπτεύειν
. Et
δυσοίζου, οἰωνιζομένου καὶ ἄγαν ὑποπτεύοντος
. Idem
ἐδύσυξα
(sic),
ὑπενόησα
. Metuendi significatu dicitur hoc verbum in Rheso v. 724. 805. Avis circumspectans intelligitur, cauteque intrans in virgulta.
1278.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-752
δυςδάμαρτος Ambigitur sitne nominativus
δυςδάμαρτος
, ut Aegisthum, an genitivus, ut Agamemnonem dicat. Ut nominativum Scottus in appendicem Thesauri Stephaniani rettulit. Genitivum esse iudicarunt Stanleius, Schützius, Blomfieldius, alii. Recte, mea sententia. Nam non solum illis,
γυναικὸς ἀντ᾿ ἐμοῦ
, aptius opponitur
δυςδάμαρτος ἀντ᾽ ἀνδρός
, sed etiam Aegisthus, quia moechus, non maritus Clytaemnestrae est, neque per mulieris istius malitiam, sed propter proprium flagitium perit, perperam ita appellaretur: quod contra in Agamemnonem optime quadrat hoc nomen, ut et maritum et fraude morientem uxoris.
1278
1279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-753
ἐπεξενοῦμαι Hesychius
ἐπεξενοῦσθαι, μαρτύρεσθαι, πορεύεσθαι. Σοφοκλῆς Ἀχαιῶν συλλόγῳ καὶ Αἰσχύλος Κρήσσαις
. Apollonius in Lexico Homerico
ξεινοδόκος, ξενοδόχος, ὁ τοὺς ξένους ὑποδεχόμενος. ὁ δὲ Πίνδαρος (fr. 278. Boeckh.) “ξεινοδόκησέν τε δαίμων,” ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησε. καὶ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (XVIII. 64.) “ξεινοδόκος μὲν ἐγώ” ἔδοξέ τισι λέγειν. φησὶ γοῦν Σιμωνίδης (p. 82. Schneidew.) ξεινοδόκων δ᾽ ἄριστος ὁ χρυσὸς ἐν αἰθέρι λαμπρός, ἀντὶ τοῦ μαρτύρων
. Conf. Etym. M. p. 610, 44.
1279
1281-1282.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-754
ἅπαξ ἔτ' εἰπεῖν ῥῆσιν, οὐ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὐτῆς. Vulgo legebatur
ἅπαξ ἔτ᾽ εἰπεῖν ῥῆσιν ἢ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὐτῆς
. In Ven.
ἐς
pro
τ'
scriptum est. Quod Elmsleii monitu pro
αὑτῆς
, quod Vict. habet, restituit Blomfieldius,
αὑτῆς
, praebent codices, consentientes cum Vict. in
ῥῆσιν ἢ θρῆνον
. Quod in adnotatione ad versionem Humboldti scribendum esse censebam,
ῥύσιον θρῆνον
, quem locum hic habeat videre se negat Blomfieldius, non cogitans id me vindicem questum voluisse intelligi. Ipse igitur vulgatae, opinor, scripturae tuendae adfert illud in Suppl. v. 260.
μακράν γε μὲν δὴ ῥῆσιν οὐ στέργει πόλις
.
Ῥῆσιν
quin dicere Aeschylo licuerit, quis dubitabit? Illud quaerendum erat, ecquem, qui poeta esset, tam languidam ac plane stultam verborum consociationem, quam illud
ῥῆσιν ἢ θρῆνον
est, non puduisset. Tueri si
ῥῆσιν
volebat, scribere debebat
ἅπαξ ἔτ᾽ εἰπεῖν ῥῆσιν, οὐ θρῆνον θέλω ἐμὸν τὸν αὐτῆς.
Idque ut facillimum et aptissimum posui.
1282-1286.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-755
ἡλίῳ δ' ἐπεύχομαι πρὸς ὕστατον φῶς, βασιλέως τιμαόρους ἴσας δίκας φανέντας ἀσκεύοις ὁμοῦ ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ἐμοῦ δούλης θανούσης εὐμαροῦς χειρώματος. Libri
ἡλίῳ δ᾽ ἐπεύχομαι πρὸς ὕστατον φῶς τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ, δούλης θανούσης εὐμαροῦς χειρώματος
. Auratus, Scaliger, Vossius male
διὰ
pro
ὁμοῦ
. Ego in adnotatione ad Humboldti interpretationem coniiciebam
ἐμοῦ
. Blomfieldius plana constructione edidit
τοὺς ἐμοὺς τιμαόρους ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ὁμοῦ, δούλης θανούσης, εὐμαροῦς χειρώματος
. Planior etiam et elegantior esset constructio, si interpunctiones omisisset. Scholefieldius Pearsoni coniecturam recepit,
τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις ἐχθροὺς φονεῦσι τοὺς ἐμοὺς τίνειν ὁμοῦ, δούλης θανούσης, εὐμάρους χειρώματος
. Ita interpretatur ut simul inimici mei solvant poenas ultoribus meis occidentibus eos. Sed id nemo non videt quam durum sit et inscite dictum. Mihi aliter iudicandum videtur. Intelligi quidem possunt quae hic scripta habemus, si ex
φονεῦσι
repetatur
αὐτούς
, quamquam apertior esset constructio
σφ'
ante
ὁμοῦ
inserto, hoc sensu, precor, ut ultoribus meis, qui inimici sunt meis occisoribus, hi simul luant pro servae facili caede. Sed sententia illa habet quo displiceat. Nam sic
ὁμοῦ
vix potest aliter accipi, quam ut simul cum caede Agamemnonis etiam Cassandrae illi interfectionem luant. At id, si propter Agamemnonem punientur, sponte consequetur: ut ineptum sit Cassandram, quum iam introitura erat, rursum se convertere ad chorum et, quasi magnum quid et memorabile dictura esset, proferre quod dici non erat operae pretium. Immo aliud, opinor, in mente habebat summus poeta: fatidicam virginem, quod paullo ante obscurius significaverat, id nunc eam gravius, atque ita uti eventurum atque in proxima fabula appariturum erat, praedicere volebat: id erat autem, precari Cassandram ut ambo, Clytaemnestra atque Aegisthus, una eodem capti dolo ab Oreste et Electra occiderentur. Quare non dubito quin versus exciderit, in cuius fine erat
ὁμοῦ
, quod librarii, omisso per errorem eo versu, transtulerunt in finem proximi versus, ubi scriptum erat simile vocabulum
ἐμοῦ
. Neque vero suos ultores recte diceret Cassandra: non enim ipsam, sed Agamemnonem vindicaturi venient. Quare illud
τοῖς ἐμοῖς τιμαόροις
ortum esse videtur ex eo quod mox in eodem versus loco sequitur
τοῖς ἐμοῖς
, ab Aeschylo autem haec tali fere modo scripta esse puto,
ἡλίῳ δ' ἐπεύχομαι πρὸς ὕστατον φῶς, βασιλέως τιμαόρους ἴσας δίκας φανέντας ἀσκεύοις ὁμοῦ ἐχθροῖς φονεῦσι τοῖς ἐμοῖς τίνειν ἐμοῦ δούλης θανούσης εὐμαροῦς χειρώματος.
Etenim Hesychius hanc vocem
ἀσκεύοις
ex Agamemnone attulit, cuius glossa apertum est quam accommodata sit huic loco,
ἀσκεύοις, γυμνοῖς, ἀπαρασκεύοις. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι.
1288.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-756
ἂν πρέψειεν Libri
σκιά τις ἂν τρέψειεν
. Porsonus,
ἂν
deesse videns,
ἂν τρέψειεν
, quod ab aliis receptum est, et mox
δυστυχεῖ
edidit, quod Blomfieldius
δυστυχοῖ
scripsit. Vict.
δυστυχῶν
. Recte vero codices
δυστυχῆ
, quod post Wellauerum, hanc vulgatam scripturam esse ratum, edidit Scholefieldius. Sed in prioribus verbis qui sensus requireretur Boissonadus vidit, qui recte scripsit
ἂν πρέψειεν
. Rarior est hic aoristus. Sed Photius
πρέψαι
, inquit,
τὸ ὁμοιῶσαι. Αἰσχύλος
. Hesychius
πρέψας, εἰκασμένος, εἰκασθείς
.
1288
1289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-757
βλάβαις
βουλαῖς
Ven.
ὤλεσεν Deinde libri
ὤλεσεν
.
1289
1290.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-758
ταῦτα ... ἐκείνων Multum a vero aberrarunt interpretes ii qui
ταῦτα
ad postrema illa,
τὰ δυστυχῆ
, rettulerunt: quorum Schützius magis dolere deleta malorum memoria Cassandram putavit, quia, si altius animis hominum inhaereret, melius ad sapientiam ea uterentur; Gallicus autem interpres, De la Porte du Theil, ita interpretatur, toutefois, leur bonheur fait plus de pitié que leur malheur, Scholefieldius denique, dubius haerens, hoc magis deplorari coniicit, si quis ex adversis ad secundas res transierit. Nihil horum in mentem venerat Aeschylo. Verum hic quidem Butlerus vidit,
ταῦτα
ad utrumque illud, quod et felicitas hominum vanum simulacrum est et infortunii subito exstinguitur memoria,
ἐκείνων
autem ad ipsius Cassandrae sortem pertinere.
1290
1291.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-759
πράσσειν
πράσσειν
Porsonus. Libri
πράττειν
.
1291
1292.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-760
δακτυλοδείκτων Libri
δακτυλοδεικτῶν
. Emendavit Pauwius. Deinde libri
δακτυλοδεικτῶν δ'
. Perverso sensu Blomfieldius cum Casaubono
δακτυλόδεικτον δ'
. Recte Schützius in minore editione
δακτυλοδείκτων δ'
.
1292
1294.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-761
μηδ' ἐςελθὼν τάδε φωνῶν Libri
μηκέτι δ᾽ εἰςέλθῃς, τάδε φωνῶν
. Meam emendationem,
μηδ' ἐςελθὼν τάδε φωνῶν
, receperunt Wellauerus et Scholefieldius, tum etiam Blomfieldius, sed ille
τάδε φωνῶν
Dobraei monitu rectius coniungens: quamquam id eo quidem non efficitur, quod in Choeph. v. 310. ita dicitur,
δράσαντι παθεῖν, τριγέρων μῦθος τάδε φωνεῖ
. Sententiam illustravit Lobeckius Aglaoph. p. 1239.
1294
1296.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-762
NA Excidit post
Ἰλίου
aliquid, fortasse
διὰ παντός
, ut est in Choeph. v. 847.
ἢ πάνυ θήσειν Ἀγαμεμνονίων οἴκων ὄλεθρον διὰ παντός.
Respondent enim inter se duo systemata.
1296
1299.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-763
κτανοῦσι Canterus,
κτανοῦσι
coniiciens, saltem
κτανοῦσι
debebat. Nihil vero mutandum. Nunc, inquit, si ille priorum sanguinem luit, et mortuis (Iphigeniae) moriendo aliarum mortium (suae ipsius) poenas adducit, quis haec audiens se innoxio genio natum censebit?
1299
1300.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-764
ποινὰς θανάτων ἐπικραίνει
ποινὰς θανάτων ἄγαν ἐπικρανεῖ
. Quod ego scribendum monui,
ποινὰς θανάτων ἐπικραίνει
, firmatur eo quod
ἄγαν
deest in Ven. Flor. Blomfieldius tamen cum H. Vossio edidit
ἄτην τε κρανεῖ
, non de nihilo illud
ἄγαν
irrepsisse ratus. Profecto non de nihilo: nam Triclinius vel alius metrorum studiosus addidit, quod hominum genus et v. 1294. et ubique paroemiacos, qui non in ipso fine totius anapaesticae orationis sunt, in versus acatalectos mutare consuevit. In
ἐπικρανεῖ
autem, quod libri habent, penultima syllaba nullo modo produci potest.
1300
1301.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-765
τίς ποτ' ἂν εὖ εὔξαιτο βροτῶν Libri
τίς ἂν εὔξαιτο βροτῶν
. Porsonus ad Aristoph. Eccl. v. 363.
τίς ἂν οὖν
, quod Scholefieldius ut e malis minimum se recepisse dicit. Malum profecto est. Canterus
τίς ἂν οὐκ εὔξαιτο
, quod recepit Blomfieldius. Et hoc quidem maius malum est: nam omnes, etiam qui nihil umquam de Agamemnonia domo inaudiverunt, innocua fortuna nati esse optant. Reisigii decretis addictus Ritschelius in Schedis criticis p. 38.
τίς ἄγαν εὔξαιτο
coniiciebat. Scribendum erat
τίς ποτ' ἂν εὖ εὔξαιτο βροτῶν
. Vidit hoc etiam E. A. I. Ahrens. Plerumque
ποτέ
in initio orationis, rarius in apodosi invenitur, ut in Sophoclis Trach. v. 1230.
οἴ μοι, τὸ μὲν νοσοῦντι θυμοῦσθαι κακόν· τὸ δ᾽ ὧδ᾽ ὁρᾶν φρονοῦντα τίς ποτ' ἂν φέροι;
1301
1303.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-766
ὤμοι Libri hic et v. 1305.
ὤμοι
, quod revocavit Blomfieldius. Inde a Stanleio
ᾤμοι
scribi coeptum. Diversae de
οἴμοι, ᾤμοι, ὤμοι
sententiae et grammaticorum sunt et recentiorum criticorum. V. ad Soph. Oed. Col. v. 824. Subtiliter de his disputavit Reisigius in Enarratione Oed. Col. p. CXVII. Si quid est inter
ὤμοι
et
οἴμοι
discriminis, hoc esse puto, ut
οἴμοι
doloris sit,
ὤμοι
rei malae eiusque inopinatae. Quare libros sequendos duxi. Ceterum Blomfieldius, librorum scripturam,
ὤμοι, πέπληγμαι καιρίαν πληγὴν ἔσω
, miserabiliter frigere ratus, scripsit
ὤμοι, πέπληγμαι· καιρίαν πληγὴν ἔχω
. Vereor ne illud alii de emendatione ista dicant. Euripides Hel. v. 356.
αὐτοσίδαρον ἔσω πελάσω διὰ σαρκὸς ἅμιλλαν
.
1303
1304.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-767
NA Huic versui et versui 1306. tum a versu 1308. singulis distichis praefixa est in editionibus veteribus nota hemichorii, sed in codicibus Ven. Flor. Farn. ubique chori nomen adscriptum est. Ostendi in dissertatione prima de choro Eumenidum p. 9. sive in Opusc. II. p. 130. haec a singulis quindecim senibus, ex quibus compositus erat chorus, recitari. Initium fit ratione quadam epodica, ut trimeter Agamemnonis et qui eum sequitur trochaicus chorici senis pro stropha, et statim eadem metra pro antistropha sint, quas tertii senis trochaicus epodi loco sequatur. Ex ea re intelligi potest stetisse chorum κατὰ ζυγά, certe quo tempore clamantem audit Agamemnonem. Apte comparari potest adnotatio haec scholiastae Aristophanis ad Acharn. v. 203.
γέγραπται δὲ τὸ μέτρον τροχαϊκόν, πρόςφορον τῇ τῶν διωκόντων γερόντων σπουδῇ. ταῦτα δὲ ποιεῖν εἰώθασιν οἱ τῶν δραμάτων ποιηταὶ κωμικοὶ καὶ τραγικοί, ἐπειδὰν δρομαίως εἰςάγωσι τοὺς χορούς, ἵνα ὁ λόγος συντρέχῃ τῷ δράματι.
Approbarunt propositas a me distinctiones novissimi editores. Sed Godefridus Müllerus sua quadam ratione operam dedit ut duodecim chori personas esse doceret, refragante et re ipsa et testimonio scholiastae Aristophanis ad Equitum v. 586. Voluit enim
γεροντίαν
quandam hic introduci: de quo commento, quod fictum est pro arbitrio, dixi in Opusc. VI. 2. p. 136. seq. Qui similiter de hac scena statuit, Ferdinandus Bambergerus in dissertatione de carminibus Aeschyli a partibus chori cantatis, Marburgi a. 1832. edita, scite animadvertit p. 55. ex distichis illis, quae inde a v. 1308. sequuntur, secundo tertium, quarto quintum, sexto septimum, octavo nonum, decimo undecimum respondere. Nisi falsa opinione praepeditus fuisset, suspicatus esset
ζυγά
hunc in modum disposita fuisse,
β'. α'. γ'. δ'. ε'. ϛ'. ζ'. η'. θ'. ι'. ια'. ιε'. ιβ'. ιγ'. ιδ'.
1304
1305.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-768
NA Male Stanleius post
ὤμοι
interpunxerat. Correxit Blomfieldius.
1305
1306.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-769
οἰμώγματι
τοἔργον εἰργάσθαι
Farn. Deinde idem et Ven.
οἰμώγμασιν
. Flor. Vict.
οἰμώγματι
. Hoc servandum duxi, quum verisimilius sit grammaticorum subtilitati deberi pluralem, quod bis exclamasset Agamemno.
1306
1307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-770
ἀλλὰ κοινωσώμεθ' ἄν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα. Libri
ἀλλὰ κοινωσώμεθ᾽ ἄν πως
. Porsonus
ἀλλὰ κοινωσαίμεθ᾽ ἄν πως
, quod Blomfieldius tolerabilius reddere studuit
ἂν πῶς
scribens apponensque in fine versus signum interrogationis. Secutus est Scholefieldius, sed tamen ut dubitaret an
ἄν πως
esset scribendum. Alii alia coniecerunt. Scribendum erat
ἀλλὰ κοινωσώμεθ᾽ ἄν πως ἀσφαλῆ βουλεύματα
. In eandem sententiam incidisse videtur G. Bernhardy in Syntaxi Graeca p. 331.
1307
1311.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-771
νεορρύτῳ
ὅτι νεορρύτῳ
Ven. Flor. Farn.
δὲν νεορρύτῳ
Vict. Blomfieldius suspicari aliquem posse ait
νεορρύτῳ
. Wellauerum, qui choreutarum gladios intelligendos putabat, reprehendit Scholefieldius, Clytaemnestrae gladium recte intelligens: sed fallitur recenti caede madidum cum aliis interpretans, nec videns, quod viderat Humboldti interpretationem secutus Wellauerus,
νεόρρυτον
longa
υ
dici gladium modo e vagina extractum.
1311
1316.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-772
οἳ δὲ τῆς μελλοῦς
οἱ δὲ μελλούσης
Farn. Vict. Glossa in Farn.
τυραννίδος δηλονότι
. Paulo propius verum Ven. Flor.
οἱ δὲ τῆς μελλούσης
. Legendum esse
οἳ δὲ τῆς μελλοῦς
ostendunt Tryphonis verba in libello de tropis in Museo crit. Cantabr. I. p. 49. et in Museo crit. Vratisl. I. p. 10.
κατὰ παρωνομασίαν, ὡς χρυσῶ ἀπὸ χρυσοῦ, οὕτως ὠνόμασται καὶ παρ' Αἰσχύλῳ μελλώ· “χρονίζομεν ὧδε, τῆς μελλοῦς χάριν.”
In Manuelis Moschopuli Opusc. p. 78.
ὡς καὶ παρ' Αἰσχύλῳ ὠνόμασται “χρονίζομεν ὧδε, τῆς μελλοῦς χάριν.”
Non male hoc auctore
χάριν
legeretur pro
κλέος
, quod Aeschylei libri habent.
1316
1317.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-773
πέδῳ Libri
πάθος πατοῦντες
. In adnotatione ad Humboldti interpretationem poni iusseram
πέδον
, quod
πέδῳ
scribendum esse nunc ex Ioannis Alexandrini
τονικοῖς παραγγέλμασι
p. 36, 8. constat. Blomfieldius et Wellauerus quum tuendae librorum scripturae illud in Choephoris v. 631. adhibuerunt
τὸ μὴ θέμις γὰρ οὐ λαξ πέδον πατούμενον
, corrupta corruptis defenderunt. Constructionem quidem illam duplicis accusativi Graecam esse nemo hodie nescit, sed quae sunt eius exempla si quis cum hoc conferat, vereor ne deprehendat valde esse dissimilia: ut quod supra v. 781. scriptum est,
Ἰλίου φθορὰς ψήφους ἔθεντο
. Nam in his qui proprie cum verbo coniungitur accusativus etiam proprie est intelligendus: ex quo consequitur
πέδον πατεῖν
vix aliud significaturum esse quam in terra incedere: ut recte dicatur
ὁδὸν
vel
πορείαν πέδον πατεῖν
. Sed ubi de conculcando et proterendo sermo est, aliud exspectes loquendi genus. Atque, ut quis in Agamemnone
πέδον
ferat, difficilius id feretur in nominativorum constructione, quae est in Choephoris.
καθεύδουσιν
καθεύδουσι
Flor. Sed ceteri
καθεύδουσιν
.
1317
1319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-774
πέρα Libri
τοῦ ὁρῶντός ἐστι καὶ τὸ βουλεῦσαι πέρι
. Miratus Blomfieldius, quod interpretes in loco satis aperto haesissent, constructionem esse putabat hanc,
ἐστὶ καὶ τὸ βουλεῦσαι περὶ τοῦ ὁρῶντος
, quoniam mortuo succurrere non possumus, at saltim de interfectoribus eius consilium ineamus: idque confirmari censebat iis quae proximus senex dicit. Mirum vero, hoc probatum esse a Wellauero. Si sana est librorum scriptura, haud dubie vera est Scholefieldii interpretatio, qui aliquid facturus sit, eum etiam deliberare decet de re gerenda. Conferri ille iubet adnotata sua ad Hecubae v. 502. cuius libri mihi non est copia: sed quod ibi legitur,
Ἀγαμέμνονος πέμψαντος, ὦ γύναι, μέτα
, valde diversum est, ut per tmesin dictum. Apud Aeschylum si
πέρι
refertur ad intellectum
τοῦ ὁρᾶν
vel
δρωμένου
, insolentior videtur haec ratio loquendi et quae vix defendi possit. G. Bernhardy quum in Syntaxi Graeca p. 260. suspicabatur lucem afferri huic particulae usui posse ex illo Theognidis v. 117.
κιβδήλου δ᾽ ἀνδρὸς γνῶναι χαλεπώτερον οὐδέν, Κύρν', οὐδ᾽ εὐλαβίης ἐστὶ περὶ πλέονος,
miscuit incomparabilia. Recte vero videtur Schützius in minore editione
πέρι
in
πέρα
mutavisse. Coniiciat quis forsitan
πάρος
: sed aptius esse
πέρα
monstrat responsio alterius.
1319
1322.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-775
τείνοντες Libri
κτείνοντες
, quod in Farn. ita explicare studuit interpres,
ἤχουν τρόπον τινὰ τῷ θανάτῳ παραδιδόντες τὴν ζωὴν ἡμῶν
. Sed nemo non probavit Canteri emendationem
τείνοντες
.
1322
1324.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-776
κράτη Libri
κράτη
. Correxit Casaubonus.
1324
1327.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-777
μαντευσόμεσθα
μαντευσόμεθα
Flor.
1327
1328.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-778
θυμοῦσθαι Libri
μυθοῦσθαι
, quod Schneiderus in Lexico pro
μυθεῖσθαι
vitiose scriptum putabat. Incredibile est non offendisse in inaudito verbo criticos, nec vidisse nihil illud nisi antiquum errorem esse librarii
θυμοῦσθαι
scribere debentis. Vidit hoc etiam E. A. I. Ahrens.
1328
1330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-779
ᾐθέομαι Libri
ᾐθέομαι
. Porsonus
ᾐδοῦμαι
, quem non secuti sunt Blomfieldius et Scholefieldius, quod
αἰθεῖν
breve
ι
habere ex Persarum v. 416. appareat. Sensus verborum hic est, undique conveniunt mihi argumenta, ut hanc sententiam probem, certo cognoscendum esse quid agat Atrides. Monet autem res ipsa, ut eum qui haec loquitur coryphaeum esse statuamus, qui se ducem praebeat choro in aedes irrupturo.
1330
1332.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-780
NA Tractis tabulatis conspicitur Clytaemnestra in conclavi stans ad corpus Agamemnonis.
πάροιθεν
πάροιθε
Porsonus scripsit: sed
πάροιθεν
habent Ven. Farn. Vict. et, ut videtur, etiam Flor.
1332
1334-1336.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-781
πᾶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατ᾽ ἂν φράξειεν ὕψος κρείσσον ἐκπηδήματος. Legebatur
πῶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις δοκοῦσιν εἶναι, πημονὴν ἀρκύστατον φράξειεν, ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος;
Auratus
πημονῆς ἀρκύστατον
scribendum coniecit. Blomfieldius cum Elmsleio ad Med. v. 416. p. 150.
ἀρκύστατ᾽ ἂν
scripsit, semper Graecos plurali
ἀρκύστατα
uti dicens, suspectumque habens Euripidis in Oreste v. 1420.
ἀρκυστάτων μηχανῶν
. At
ἀρκύστατος
adiectivum est, ex quo patet cur retia ipsa plurali numero
ἀρκύστατα
dicantur: ut propter hanc quidem caussam recte videatur dicere poeta potuisse
πημονὴν ἀρκύστατον
. Recte tamen Elmsleius
ἀρκύστατ᾽ ἂν
scribi iussit: sed praetervidit non perfectam eo esse horum versuum emendationem. Nam si ita, ut voluit Elmsleius, Aeschylus scripsisset, hoc diceret, quomodo enim quis inimicis insuperabilia retia pararet? At hoc parum aptum esset, quia sententia non integra esset, sed referretur ad id quod non est dictum, nisi faceret quod ego feci, ut alia diceret quam sentiret. Multo graviorem et aptiorem orationem unius litterae mutatione restituendam esse putavi,
πᾶς γάρ τις ἐχθροῖς ἐχθρὰ πορσύνων, φίλοις δοκοῦσιν εἶναι, πημονῆς ἀρκύστατ᾽ ἂν φράξειεν ὕψος κρείσσον ἐκπηδήματος.
Male post
φράξειεν
virgula ponitur: nam ad
φράξειεν
alter accusativus,
ὕψος
, modum rei describens, adiungitur. Quod Halmius in Lect. Aesch. I. pagina ultima coniecit,
ὕψος κρεῖσσον ἐκπηδήματος
, minus poetice dictum est.
1338.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-782
νείκης Libri
νίκης
. Recte Heathius
νείκης
, quod vocabulum Suidas atque Etym. M. p. 276, 3.
φιλονεικία
interpretantur. Neque dubia vox videri debebat Blomfieldio, quum Etymologicum diserte doceat ex
νεῖκος
factam cum diphthongo scribi.
1338
1339.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-783
ἐφ'
ἐφ'
Vict. et, ut videtur, Flor. Quod Scaliger scribendum vidit,
ἐφ'
, est in Ven. Farn.
1339
1341.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-784
ἀμύμονα
ἀμύμονα
Vict.
ἀμύμονα
Ven. Flor. Farn. Illud praestat.
1341
1343.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-785
περιστιχίζω
περιστιχίζων
Ven.
περιστοιχίζων
Flor.
περιστοιχίζω
Vict.
περιστιχίζω
Farn. ut Auratus et Canterus emendaverunt.
1343
1344.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-786
οἰμωγμῶν Illo
καὶ δὴ
vir dis respicitur ad v. 1303. 1305. Deinde libri
κἀν δυοῖν οἰμώγμασιν
. Verissimum esse puto, quod Elmsleius ad Med. v. 798. p. 203. significat, scribendum esse
οἰμωγμῶν
, docens ille
δύο
quidem, sed non
δυοῖν
cum alio pluralis numeri nomine consociari. Quod est de tragicis et ceteris antiquioribus scriptoribus intelligendum. Recentiores enim minus in hoc genere videntur diligentes fuisse: vide Göttlingium ad Theodosium p. 212. seq. quem Aristophanis et Demosthenis auctoritate uti non debuisse G. Dindorfius et Schaeferus animadverterunt.
1344
1345.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-787
αὑτοῦ Libri
αὐτοῦ
, quod Wellauerus et Scholefieldius cum Is. Vossio in
αὑτοῦ
mutarunt. Defendit
αὐτοῦ
Blomfieldius, sed male, qui sic intelligi verba velit,
κῶλα αὐτοῦ μεθῆκεν αὐτόν
. Immo
αὐτοῦ
est illico,
κῶλα
autem accusativus. Euripides Hipp. v. 356.
ῥίψω, μεθήσω σῶμ'· ἀπαλλαχθήσομαι βίου θανοῦσα.
1345
1348.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-788
αὑτοῦ Libri
αὑτοῦ
. Emendavit Schützius.
ὀρυγάνει Deinde libri
ὁρμαίνει
, quod ne Porsonus quidem obelo notavit. At hoc verbum quum per se suspectum esse debebat, ut quod tragici epicis reliquerint, neque quisquam eorum usurpasse reperiatur nisi Aeschylus valde dubio loco in Sept. adv. Theb. v. 375. tum multo minus hic propter significationem, quam habere deberet, ferri potest. Certo non scripsit Aeschylus
ὁρμαίνει
, sed verbo usus est cuius vim recte expressit Stanleius evomit vertens. Eum iniuria vituperavit Blomfieldius, qui vulgatum interpretatur aestuat animo. Quid? is, cui modo membra soluta esse duobus ictibus percusso dicta sunt, reviviscat et aestuet animo? Apertum esse arbitror vel propter
οὕτως
, sententiam non posse aliam esse quam sic ille animam efflavit. Scribendum putavi
ὀρυγάνει
. Videtur enim ad hunc versum pertinere quod apud Hesychium post vocabulum
ὀρτός
scriptum est,
ὀρυγάνει, ἐρεύγεται
.
1348
1351-1352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-789
Διοσδότῳ γάνει σπορητός Libri
χαίρουσαν οὐδὲν ἧσσον ἢ διὸς νότῳ γᾶν, εἰ σπορητὸς κάλυκος ἐν λοχεύμασιν
, nisi quod
γᾶν. εἰ σπόρητος
habent Flor. Farn.
γᾶ εἰ σπόρητος
Ven. Eam comparationem ne sic quidem scriptis verbis satis absurdam vocare debebat Valckenarius in Diatr. de fragm. Eur. p. 52. Sed eximia emendatione Porsonus in Porsonianis Kiddii p. 210.
οὐδὲν ἧσσον ἢ Διοσδότῳ γάνει σπορητός
, quod merito receperunt Blomfieldius et Scholefieldius. De accentu nominum quale est
σπορητός
diversae sunt grammaticorum sententiae: v. Valcken. ad Ammonium p. 15.
1355.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-790
εἰ δ᾽ ἦν πρέπον τῷδ' ὡςτ᾽ ἐπισπένδειν νεκρῷ Libri
εἰ δ' ἦν πρεπόντων
. Quod Fr. A. Wolfius ad Demosth. or. in Lept. p. 217. existimabat,
ἦν πρεπόντων
pro
ἦν πρέπον
vel
ἔπρεπε
dictum esse eo modo quo
τῶν ἀδίκων ἐστίν
et similia, falsum esse intellexerunt Blomfieldius et Wellauerus, articulo in ea formula opus esse videntes, probavitque horum sententiam non sine quadam acerbitate in Wolfium Schaeferus ad Demosthenem vol. III. p. 69. Recte se haberet
πρεπόντων
, si masculino, non neutro genere dictum esset referreturque ad Clytaemnestram et Aegisthum: ut si Latine, quoniam decentium non licet, sic diceres, quod si honestorum esset libare propter occisum.
Πρέποντας
recte sic dici, ut intelligantur
οὓς πρέπει
, ostendit illud in Sophoclis Oedipo rege v. 9.
ἀλλ᾽, ὦ γεραιέ, φράζ᾽, ἐπεὶ πρέπων ἔφυς πρὸ τῶνδε φωνεῖν
. Imitati id sunt recentiores. Memoravit Stephanus in Thesauro Plutarchi hoc in Poplicola c. 17.
ἀνδρὸς ἀγαθοῦ καὶ φίλου μᾶλλον ἢ πολεμίου Ῥωμαίοις εἶναι πρέποντος
. Ad quem locum Schaeferus ab eodem Stephano
πρέπειν ἑστάναι
ex epitaphio Callimachi afferri rettulit. Quaeras quod hoc sit aut cuius epitaphium Callimachi. Calchantis filii Porphyrii athletae, qui etiam Calliopus dictus est, videtur epitaphium esse, primum epigrammatum in statuas athletarum, quorum in hunc plurima sunt, in Brunckii Anal. t. III. p. 17. sive Anthol. Planud. V. 2, ep. 1. Anth. Pal. vol. II. p. 727.
ἔπρεπε μὴν χρυσέῳ ἐν ἀγάλματι, μηδ' ἐνὶ χαλκῷ τοῦτον τοῖς ἄλλοις εἴκελον ἑστάμεναι.
Sic ipse edidit Stephanus,
μὲν
pro
μὴν
scribens, non recte. Patet vero, si hoc epigramma in Thesauro in mente habuit, memoria falsum esse. Aeschylus autem si illo modo uti voluisset hoc vocabulo, dicturus potius fuisse videtur
εἰ δ᾽ ἦμεν πρέποντες
. Quod Stanleius sive potius Vossius scribendum coniecit,
πρεπόντως
, recipiendum suspicanti Blomfieldio facile quis assentiatur, si non
εἰ δ᾽ ἦν πρεπόντως, ὥςτ᾽ ἐπισπένδειν
, sed sic potius construi vellet,
εἰ δ᾽ ἦν, πρεπόντως ὥςτ᾽ ἐπισπένδειν
. Mihi videtur Aeschylus scripsisse
εἰ δ᾽ ἦν πρέπον τῷδ᾽ ὡςτ᾽ ἐπισπένδειν νεκρῷ
.
1355
1356.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-791
τάδ' Tyrwhitto videbatur
τάδ'
in
τοῦδ'
esse mutandum, ut hoc diceretur, si mortuo libationem dare liceret, huic iuste daretur. Ea mutatione ne tum quidem opus esse videtur, si
πρεπόντως
scribitur. Plene in fine huius versus interpungendum esse vidit Tyrwhittus: atque interpunctum ita est in editionibus Victorii et Canteri, quas pessime deseruit Stanleius, non videns
ὑπερδίκως μὲν οὖν
esse immo iustissime, nec reputans integro disticho includi debere sententiam qua finitur oratio.
1356
1357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-792
τοσόνδε Blomfieldius mavult
τοσόνδε
. Sic amant loqui. V. Prom. v. 112. Choeph. v. 40.
1357
1358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-793
NA
Πλήσας ἀραίων
per se constant. Male iungunt
κακῶν πλήσας ἀραίων
.
1358
1361.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-794
1362.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-795
NA
Πρὸς εἰδότας
dicit ut sit
πρὸς εἰδότας
.
1362
1365.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-796
NA Interpungebatur post
χειρός
. Correxit Abreschius.
1365
1366.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-797
1368.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-798
ἐδανόν Dimeter iambicus acatalectus. Leni spiritu
ἐδανὸν
scribendum esse vidit Casaubonus. Hesychius
δανά, ἐδώδιμα, βρώσιμα. ἐδανοῖς, βρωσίμοις. Αἰσχύλος.
In Flor. glossa
βρωτόν
.
1368
1369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-799
ῥοὰς
ῥοῦς
Farn. Vict.
ῥοὰς
Flor. Ven. Glossa in Flor. Farn.
ῥοάς
. Correxit Stanleius. Sophocles Ai. v. 883.
νείαι Βοσπορίων ποταμῶν
, et Oed. Col. v. 1597.
φυτῶν ὑδάτων λουτρὰ καὶ χοάς
.
ὄρμενον Deinde
δρώμενον
Flor. Ven. Vict.
ὁρώμενον
, cum glossis
κινηθέν, γεγονός
Farn.
ὁρόμενον
Canterus. Rectius Abreschius
ὄρμενον
.
1369
1370-1371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-800
τόδ᾽ ἐπέθου θύος, δημοθρόους τ' ἀρὰς ἀπέδικες ἀποτόμως; ... ἀπόπτολις ... ἔσῃ
ἐπεύθου
Farn.
ἀπέταμες
Ven. Vict. et ad
α
superscripto
ε
Flor.
ἀπέτεμες
, ad alterum
ε
superscripto
α
, Farn. Ridicule haec verba,
τόδ᾽ ἐπέθου θύος δημοθρόους τ' ἀράς;
Scholefieldius interpretatus est, imposuisti tibi (ut victimae mox ob crimina mactandae) hoc thus publicarum execrationum? Scribendum est
τόδ᾽ ἐπέθου θύος, δημοθρόους τ' ἀρὰς ἀπέδικες ἀποτόμως;
et populi diras contempsisti praefracte. Respicit ad v. 1363. Euripides Alc. v. 992.
οὐδέ τις ἀποτόμου λήματός ἐστιν αἰδώς
. Deinde libri
ἄπολις
. Casaubonus
ἀπόπτολις
. Ex mea et Seidleri sententia
ἀπόπτολις
Blomfieldius ceterique. Quod si quis obiiciat vix inventum iri aliud huius formae exemplum, reputet velim talium vocabulorum hanc esse rationem, ut poeticae formae, quod vulgaribus metris aptiores essent, in communem usum venerint, veluti quae in
γυμνός
et
σοφός
terminantur; quo factum esse ut simpliciores magis viderentur esse poeticae. Libri
ἔσῃ
.
1372.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-801
ὀμβρίμου
ὀμβρίμου
etiam Ven. Farn. ut edd. vett.
1372
1375.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-802
οὐδὲν τόδε Libri
οὐδὲν τόδ'
. Stanleius, sive potius Vossius, Orelliusque ad Isocr. p. 375. et Blomfieldius
οὐδὲν τότ'
, id ut ad
νῦν
referatur. Probabiliter illud quidem, firmavitque Blomfieldius exemplis, sed non ut sit necessarium. Inscite oblocutus est Wellauerus,
οὐδὲν τόδε
nihil eiusmodi significare putans. Immo non hoc: illud
hoc
autem explicatur iis quae sequuntur.
1375
1377.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-803
εὐπόκοις
εὐπόκοις
Flor. Farn. Vict.
εὐτόκοις
Ven.
1377
1379.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-804
Θρηικίων ... πνευμάτων
Θρηκίων τε
(
τε
Farn.)
λημμάτων
Ven. Farn. Vict. Ex Flor. enotatum
ἐλημμάτων
. Emendavit Canterus.
1379
1380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-805
χρήν Libri
χρή
. Emendavit Porsonus.
βιαμάτων
βιαμάτων
Ven.
1380
1383-1385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-806
NA In Farn. post
τοιαῦτ'
puncto est distinctum. Blomfieldius haec ita distribuit,
λέγω δέ σοι τοιαῦτ᾽· ἀπειλεῖν ὡς παρεσκευασμένης ἐκ τῶν ὁμοίων — χειρὶ νικήσαντ᾽ ἐμοῦ ἄρχειν
. Wellauerus, quem secutus est Scholefieldius, ita scripsit,
λέγω δέ σοι, τοιαῦτ᾽ ἀπειλεῖν ὡς παρεσκευασμένῃ ἐκ τῶν ὁμοίων, χειρὶ νικήσαντ' ἐμοῦ ἄρχειν
. Deteriora etiam aliorum commenta sunt. Sensum perspexit Schützius, qui in minore editione non male, sed praeter necessitatem scripsit
ὡς παρεσκευασμένῃ σ᾽ ἐκ τῶν ὁμοίων
. Consentiunt in
παρεσκευασμένης
libri, nec quicquam mutandum est. Hoc dicit, iubeo te talia minari, ut me parata imperare mihi, qui vicissim me vi vicerit. id est, minitare, si libet: ego parata sum. si, quemadmodum ego nunc potentior sum, sic tu me viceris, ferre imperium.
Ἐκ τοῦ ὁμοίου
satis explicatum a Stephano in Thesauro.
1386.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-807
γνώσῃ Libri
γνώσῃ
vel
γνώσῃ
.
1386
1388.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-808
περίφρονα
περίφρονα
, superba, plena contemptus. Suppl. v. 727.
περίφρονες δ᾽ ἄγαν ἐν ἀντέρῳ μένει μεμαργωμένοι κυνοθρασεῖς θεῶν οὐδὲν ἐπαΐοντες
.
1388
1389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-809
NA In Vict. nulla interpunctio post
ἐπιμαίνεται
, ubi Canterus plene interpunxit.
1389
1390-1391.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-810
λίβος ... ἐμπρέπειν ἀτίετον Libri
λίπος
. Correxit Porsonus. Deinde
εὐπρέπειαν τίετον. ἔτι σε χρὴ
Ven. Vict.
εὖ πρέπει ἀντίετον ἔτι σε χρὴ
Flor.
εὖ πρέπει ἀτίετον ἔτι σε χρὴ
Farn. Auratus et Canterus
ἐμπρέπει ἀτίετον
. Schutzius cum Heathio
οὐ πρέπει ἀτίετον
. Blomfieldius, adscito Casauboni
λίβος
, haec obscura atque inconnexa dedit,
μεγαλόμητις εἶ, περίφρονα δ᾽ ἔλακες· ὥςπερ οὖν φονολιβεῖ τύχᾳ φρὴν ἐπιμαίνεται. λίβος ἐπ' ὀμμάτων αἵματος ἐμπρέπει ἀτίετον
. Secutus est Scholefieldius. Sed ista quid sibi volunt?
Ὥςπερ οὖν
particulae sunt quibus confirmantur quae adiuncta sunt. Supra v. 1130.
τὸ μὴ πόλιν μὲν ὥςπερ οὖν ἔχει παθεῖν.
Choeph. v. 56.
ἢ σῖν᾽ ἀτίμως, ὥςπερ οὖν ἀπώλετο πατήρ, τάδ᾽ ἐκχέουσα, γάποτον χύσιν, στείχω;
et v. 876.
δόλοις ὀλούμεθ', ὡςπερ οὖν ἐκτείναμεν.
Sophocles Ai. v. 990.
καὶ μὴν ἔτι ζῶν, Τεῦκρε, τοῦδέ σοι μέλειν ἐφίεθ᾽ ἀνὴρ κεῖνος, ὥςπερ οὖν μέλει.
Ex his intelligitur connexas esse istis particulis sententias. Quod libri habent,
εὐπρέπειαντίετον
, ex supra scripto
ν
ortum est, quo
ἐνπρέπειν
legendum esse significabatur. Itaque scripsi
ἐμπρέπειν ἀτίετον
. Respondet chorus Clytaemnestrae verbis iis quibus se paratam ostendit ad cernendum ferro et sanguine. Itaque sic loquitur, audax consiliis es et sicut furibunda sanguineam fortunam expetis, adspersam oculis sanguinis guttam inultam conspici: aliquando te oportebit orbatam amicis ictum ictu luere, i. e. sicut expetis caedem, habebis, prouti merita es. Facies Clytaemnestrae sanguine erat conspersa, ut ipsa v. 1350. gloriatur.
Αἷμα ἄναιμον
Sophocles quoque dixit Antig. v. 1022.
1392.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-811
τύμματι τύμμα Libri
τύμμα τύμμα
. Emendavit Vossius, et quis non?
τίσαι Deinde libri
τίσαι
. Correxit Porsonus.
1392
1393.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-812
ἀκούεις Recte libri
ἀκούεις
. Eo si quis gravem a debili orationem discernere nesciens offenderetur, saltem
ἀκούοις
, non soloecum
ἀκούσεις
adsciscere debebat.
1393
1395.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-813
1396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-814
φόβον μέλαθρ' ἂν ἐλπὶς ἐμπατεῖν Libri
οὐ μοι φόβου μέλαθρον ἐλπίς
. Deinde codices
ἐμπατεῖ
. Vict.
ἐμπατεῖν
. Vix credibile est editores non offendisse ad illud
φόβου μέλαθρον
. Quin Elmsleius ad Heracl. v. 996. comparavit hunc Aeschyli versum cum iis quae ibi Euripides habet,
τὸ λοιπὸν μὴ ξυνοικοίην φόβῳ
. At num qui una cum timore habitat, non id in sua facere domo potest, sed concedere in illam nescio quam timoris domum debet? Solus ille omnium qui Aeschylum attigerunt princeps Auratus vitio hunc locum affectum esse animadvertit,
φόνον
scribendum esse coniiciens. Sed scripsisse potius videtur Aeschylus
οὐ μοι φόβον μέλαθρ᾽ ἂν ἐλπὶς ἐμπατεῖν.
Sophocles Ant. v. 235.
τῆς ἐλπίδος γὰρ ἔρχομαι δεδραγμένος, τὸ μὴ παθεῖν ἂν ἄλλο πλὴν τὸ μόρσιμον.
Non, inquit Clytemnestra, spes mihi est timorem in domum meam ingressurum esse, quamdiu Aegisthus in foco meo ignem accendet.
1396
1397.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-815
φλέγουσαν Libri
φλέγουσ'
. Emendavit Porsonus.
1397
1400.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-816
λυμαντήριος Nullus interpretum aut criticorum hic obhaesit. Adeo in verbis occupati, quid res, quid recta ratio, quid poesis flagitet, negligere consueverunt. Graviter quidem hoc verbo
κεῖται
hanc sententiam incipit Clytaemnestra: sed quis, obsecro, qui non omni aptae orationis sensu destitutus sit, Agamemnonem isto adiectivo
λυμαντήριος
recte designari credet, nec censebit Aeschylum, si dicere quod illo adiectivo continetur voluisset,
λυμαντὴς ὅδε
vel
λυμαντὴς νεκρός
fuisse dicturum? Nam ne articulum quidem si addidisset,
κεῖται γυναικὸς τῆςδ᾽ ὁ λυμαντήριος
, satis apte esset locutus. Nulla tamen in hoc versu vitii suspicio est. Ex quo consequitur, quod certissimum esse arbitror, excidisse aut ante hunc versum alium versum, in quo nomen aliquod substantivum fuerit, aut post eum. Ac vel hebetior aliquis, opinor, sentiet quantum ab librorum illa debili atque imperfecta oratione distet plene enuntiata sententia, ut si eiusmodi versum, qualem potuit saltem facere Aeschylus, adiicias,
κεῖται γυναικὸς τῆςδε λυμαντήριος ἀνήρ, θυγατρὸς τῆς ἐμῆς φονεὺς ὅδε, Χρυσηίδων μείλιγμα τῶν ὑπ᾽ Ἰλίῳ.
Choeph. v. 751.
στείχω δ᾽ ἐπ' ἄνδρα τῶνδε λυμαντήριον οἴκων
. Itaque versum excidisse indicavi.
1400
1405-1406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-817
ναυτίλοις δὲ σελμάτων ἰσοτριβής Libri
ναυτίλων δὲ σελμάτων ἱστοτρίβης
. Wellauerus in Lexico Aeschyleo scribendum esse suspicabatur
ναυτικῶν
. Idem, ut Blomfieldius dicit, coniecerat Casaubonus. Pauwius
ἰσοτριβής
, quod receperunt Schützius et Porsonus. Porsonus haec quomodo intellexerit nescio: ceteros nihil expedivisse video. Schützii interpretatio, itineris maritimi consors, neque cum verbis poetae congruit, qui si illud in mente habuisset, non
ἰσοτριβής
, sed
ὁμοτριβής
dixisset; neque continet, quod exspectamus, aliquid exprobationis.
Σέλματα
potuerunt fortasse
ναυτίλα
dici, si intelligebantur navigantia. Sic Sophocles Phil. v. 220.
τίνες πότ᾽ ἐς γῆν τήνδε ναυτίλῳ πλάτῃ κατέσχετ';
et Euripides initio Archelai
Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος, σὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ Ἄργος κατασχών.
Sed Aeschylum scripsisse puto
ναυτίλοις δὲ σελμάτων ἰσοτριβής
. Captiva ista, inquit, et prodigiorum interpres et tori socia huic fatidica fida conius, nautis vero aeque cum transtris trita.
1407-1408.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-818
NA
κύκνου δίκην
affert Tzetzes ad Lycophr. v. 426.
1409.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-819
φιλήτως τῷδ'
φιλήτως
Flor. Reliqui
φιλήτωρ
. In
τοῦδ'
consentire videntur libri. Sed quum scholiastes adnotaverit
ἐκ ψυχῆς φιλουμένη τῷ Ἀγαμέμνονι
, videtur ille
φιλήτως τῷδ'
habuisse. Idque recepi, quum quod recte ille
φιλήτωρ
, quod Hesychius a verbo cognato factum
ἐραστής
interpretatur, ex
φίλος
et
ἦτορ
compositum esse iudicavit, tum quod sic rectius procedit sententiae ratio. Nam his,
φιλήτως τῷδ'
, opponitur
ἐμοὶ δὲ χλιδῆς παροψώνημα
. Addendum est
φιλήτως
ad
κακοήτως
et
μεγαλήτωρ
, de quibus Lobeckius Paralip. p. 217. A
φιλεῖν
Nonnus
φιλήτορι κόλπῳ
dixit XXI. 27. Quae Strabo X. p. 484. de Cretensibus habet,
τὸν μὲν ἐρώμενον καλοῦσι κλεινόν, τὸν δ᾽ ἐραστὴν φιλήτορα
, attulit Blomfieldius, male ille vituperans scholiastam Aeschyleum vocabulum a
φίλος
et
ἦτορ
derivantem.
1409
1410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-820
εὐνῆς παροψώνημα τῆς ἐμῆς χλιδῆς Libri
εὐνῆς παροψώνημα τῆς ἐμῆς χλιδῆς
. Errorem librariorum
παροψώνημα
correxit Casaubonus. Inutilibus coniecturis viri docti, in duplici genitivo haerentes, hunc versum tentarunt. Putaverunt enim scribendum esse Casaubonus aliique
εὐνῆς
, Pauwius
εὐνῇ
, H. Vossius
ἔτι
, Auratus
χλιδήν
, Musgravius et Blomfieldius
τῇδ'
. Sed ineptum est ipsum vocabulum
εὐνῆς
. Scribendum erat
χλιδῆς
, voti, quod ei contigerat Agamemnonem interficere.
1410
1411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-821
NA De stropharum huius carminis ratione expositum est in Elem. doctr. metr. p. 737. seq. et in Epitome §. 695. Blomfieldius etsi neminem sanum haec mihi concessurum dixit, fuerunt tamen qui mallent insani videri. Ipse paullum mutatam Butleri descriptionem probat. Is, perturbata aequalitate, duas integras antistrophas, miro profecto casu, excidisse putabat. Blomfieldius aequalitatem quidem restituit, sed ita ut ipse quoque necesse haberet non duas tantum, sed quattuor integras antistrophas, quae nullo in libro scriptae sunt, ad auxilium adhibere: quarum duas quidem Burneii monitu repetendis stropharum verbis lucratus est: sed illud lucrum damnosum est carmini. Nam quum post v. 1533. iteravit versus 1504–1515. chorum fecit dicere quod ille isto loco diceret ineptissime, Clytemnestram autem non his chori dictis respondere, sed loqui de iis quae usque ad v. 1533. hemichorium significaverat. Ipse enim, quum in edd. vett. omnia quae non Clytaemnestrae sunt choro tributa essent, choro dedit quae anapaestis scripta sunt, melica autem hemichoriis, recte fortasse, si, ubi chori personam adscripsit, coryphaeum loqui existimavit. Hemichoria, sed temere nec certa ratione in Porsoni editione introducta sunt. Veri simile est hic quoque, quum aperte nihil a toto choro canatur, singulos de quindecim choreutis suas partes habuisse. Quumque quater anapaestos recitet chorus, decies autem melica habeat, videntur terni semper cecinisse, anapaestos autem pronuntiasse vel idem omnes coryphaeus vel ex quattuor
ζυγοῖς
qui medius staret. Itaque ego quoque anapaestos choro, sed melica
ζυγοῖς
tribui. Ita in his quoque summa est aequalitas.
1411
1413.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-822
φέρουσ' ἐφ' ἡμῖν Libri
φέρουσ' ἐν ἡμῖν
. Porsonus contra metrum
φέρουσ' ἡμῖν
. Emperius
φέρουσ᾽ ἂν ἡμῖν
. Praestat
φέρουσ' ἐφ' ἡμῖν
.
1413
1416.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-823
καὶ ... διαί Recte libri veteres
καὶ
huic versui addunt.
διαί
, quod Ven. Flor. Vict. habent, etiam in Farn. esse puto: nam quod Elmsleius sic adnotavit, “
γυναικὸς διὰ
(gl. ad
ι
.
διαι
)", scribere voluit, opinor, "gl. ad
γ
.
διαι
."
1416
1418.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-824
παράνους Libri
οἳ παρανόμοις
. Alterum
οἳ
addendum esse vidit Blomfieldius. Canterus coniecit
καὶ παράνομος
, quod recepit Schützius. Porsoni editio
οἳ, παρὰ νόμους
. Mea emendatio,
παράνους
, ab novissimis editoribus recepta est.
1418
1420.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-825
1421-1429.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-826
ἦ πολύμναστον ἐπηνθίσω αἷμ' ἄνιπτον, στᾶσα τότ' ἐν δόμοισιν ἐρίδματός τις ἀνδρὸς οἰζύς. Libri sic,
νῦν δὲ τελείαν πολύμναστον ἐπηνθίσω δι' αἷμ' ἄνιπτον, ἥτις ἦν τότ' ἐν δόμοις ἔρις ἐρίδματος ἀνδρὸς ὀϊζύς.
In
ἐπηνθίσω
consentiunt Ven. Flor. Farn. Vict. Id Auratus in
ἀπήνθισεν
mutandum putabat. Casauboni coniecturam
ἀπηνθίσω
receperunt Schützius, Porsonus, Blomfieldius, ceterum haec sic ut in libris leguntur cohaerere existimantes. Et videri possent cohaerere, si legeretur
νῦν δὲ τέλειον ἐπηνθίσω αἷμ' ἄνιπτον.
Sed nunc et orationis perversitas et metrorum ratio ostendunt aliquot versus excidisse post
τελείαν
. Nam et anapaestis et iis, quae hos excipiunt, respondent versus 1504-1515.
Ἐπηνθίσω
non erat mutandum, sed deleri debebat, ut Wellauerus quoque vidit,
δι'
, adscriptum ab interprete vel ortum ex proxime sequentibus litteris. Respondet enim antistrophico versui hic, cuius prima syllaba deest, supplenda, ut videtur, hoc modo,
ἦ πολύμναστον ἐπηνθίσω αἷμ' ἄνιπτον,
i. e. profecto multum recordandum tibi adspersisti inexpiabilem sanguinem. Dicit haec de Helena. Alio modo, sed non plane dissimili, usus est hoc verbo Aeschylus in Sept. c. Th. v. 924.
ἰὼ πολλοῖς ἐπανθίσαντες πόνοισι γενεάν
. Mox libri
ἥτις ἦν τότ' ἐν δόμοις
. Quum Schutzius et Butlerus legi vellent
ἦ τις
, minime se hoc probare dixit Blomfieldius. At ostendere debebat qui sensus vulgatae lectionis esset, quove modo expediri illa posset orationis perversitas. Etiamsi non moneret metrum antistrophicum, neminem, qui aliquem tragicae dictionis aut orationis poeticae sensum habeat, non intellecturum arbitror illud
ἥτις ἦν
non esse a poeta profectum, sed adscriptum ab interprete aut alio errore ortum. Deinde quid est
ἔρις ἐρίδματος ἀνδρὸς ὀϊζύς
? Scaliger
ἐρίδματος
, ab
ἐριθμαίνω
, quod placuit Blomfieldio. Quin Scottus in Appendice Thesauri Stephaniani
ἐρίδματος
pro genitivo habuit ab
ἔρισμα
ducto. Immo
ἐρίσματος ἀνδρὸς ὀϊζύς
est
ἐρίδμητος
, gravis domitricis viri calamitas, quo nomine hic patet Helenam, quae etiam Agamemnoni interfectionis caussa exstiterit, designari.
Ἔρις
autem ex sequentibus syllabis ortum videtur. Post
ἐρίδματος
aperte excidit
τις
. Scribendum igitur videtur
ἦ πολύμναστον ἐπηνθίσω αἷμ' ἄνιπτον, στᾶσα τότ' ἐν δόμοισιν ἐρίδματός τις ἀνδρὸς οἰζύς. hei memorique cruore neque cluendo conspicua, in domo tum gravis pestis viri peremptrix.
1432.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-827
ἐκτρέπῃ
ἐκτρέψῃς
Vict.
ἐκτρέψῃς
Ven. Farn.
ἐκτρέχῃς
Flor.
1432
1434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-828
ὀλέσασα
ὀλέσασ'
Farn.
ὀλέσασα
Vict.
ὀλέσαν
Ven. Flor.
1434
1436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-829
ἐμπίπτεις
ἐμπίτνεις
Canterus. Libri
ἐμπίπτεις
.
διφνίοισι Deinde libri
διφνείσι
. Blomfieldius et Wellauerus ex mea emendatione
διφνίοισι
. Antagoras apud Diog. Laert. IV. 26. sive in Brunckii Anal. t. I. p. 260. ep. 2.
τὸ καὶ σέο σῶμα δίφνιον
. Hesychius
δίφυιον νυκτός, τὰ δύο μέρη, τὸ δίμοιρον
. Idem
δεκάφυια, δεκαπλάσια· δίφυια δὲ διπλάσια
. Ita Kusterus haec scribenda esse docuit ex Etym. M. p. 254, 14. cuius verba sic emendanda sunt,
δεκάφυια, τὰ δεκαπλάσια. Καλλίμαχος τῶν ἔτι σοι δεκάφυια φάτο ζωάγρια τίσειν. καὶ δεκάφυια εἴρηται οἱονεὶ δεκάφυα, δεκάκις πεφυκότα. τὸ γὰρ φύω Αἰολικῶς φυίω φασί, καὶ τὸ ἀλύω ἀλυίω
. Attigit hanc formam Lobeckius ad Phryn. p. 494.
1436
1437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-830
Τανταλίδαισιν
Τανταλίδεσιν
Flor. Agamemnonem et Menelaum dicit.
1437
1438.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-831
ἂν Libri
κράτος ἰσόψυχον ἐκ γυναικῶν
. Porsonus omisit
ἐκ
. Additum
ἂν
a me ab novissimis editoribus receptum est. Omiserant librarii, ne deesset quod genio diceret chorus, non memores huiusmodi compellationes saepissime nudas poni, quoniam intelligitur
te appello
.
1438
1439.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-832
καρδίαν δηκτόν Libri
καρδίᾳ δηκτόν
. Emendavit Abreschius. In Porsoniana
κρατύνοις
, fortasse typographi errore. Hoc dicit, o infeste deus, qui irruis in domum et duplices Tantalidas, victoriamque gubernas parilis animi a mulieribus (Helena et Clytaemnestra) cor mihi mordentem.
1439
1440-1442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-833
ἐπὶ δὲ σώματος δίκαν κήρυκος ἐχθροῦ σταθεῖσ᾽ ἐκνόμως ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται * μύσος*. Libri
δίκαν μοι κόρακος ἐχθροῦ
. Deinde
σταθεὶς ἐννόμως
Ven. Flor.
σταθεὶς ἐκνόμως
Farn. Vict.
σταθεῖσ᾽ ἐκνόμως
Schützius, Porsonus, Stanleius in curis secundis. Masculinum agnoscit scholiastes,
ὡς κόραξ ἐσθίων νεκρῶν σῶμα βοᾷ, οὕτω καὶ ὁ δαίμων ἐκνόμως δικάσει, παρὰ τὸ δίκαιον
. Genium mortis intelligi volebat Elberlingius et proinde Canteri quamvis malam coniecturam
ἐπεύχεαι
probabat. Assensus ei est Creuzerus in Annal. Vindob. vol. LIV. p. 163. picturam ei explicationi adhibens de qua dixit Radulphus Rochettus in Oresteide p. 223. seq. Clytaemnestram dici quum res ipsa declarat, tum
γυνή
ex praecedente
γυναικῶν
intelligendum est. Videtur autem Aeschylus ita fere scripsisse,
ἐπὶ δὲ σώματος δίκαν κήρυκος ἐχθροῦ σταθεῖσ᾽ ἐκνόμως ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται * μύσος*.
Nam quum libri habeant
ὕμνον ὑμνεῖν ἐπεύχεται
, mutilum esse versum apparet, quem addito
δόμοις
integrandum putavit Butlerus. Schützio
φόνῳ
addendum esse videbatur.
1443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-834
νῦν δ' In Victoriana per errorem omissa est personae notatio. Auratus
νῦν γ'
. At
δ'
refertur ad suppressum
πρόσθεν μὲν οὐκ ὀρθῶς ἔλεγες
.
1443
1444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-835
τὸν τριπάχυντον Libri
τὸν τριπάχυιον
. Pudet referre quae explicando huic verbo sunt prolata. Blomfieldius
τὸν τριπάλαιον
coniecit. Ad sensum ferri posset
παλαιόν
, non potest
τριπάλαιον
. Nam summa antiquitas si memoratur, quia nihil ad rem, friget. Scripsi
τὸν τριπάχυντον
, in quam emendationem etiam Bambergerus incidit. Similiter Aeschylus dixit in Sept. c. Thebas v. 751.
ὄλβος ἄγαν παχυνθείς
.
1444
1445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-836
γέννας
γέννας
Farn. Vict.
γέννης
, superscripto
ας
, Ven. Flor. In Farn. glossa
γενεᾶς
.
1445
1447.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-837
νείρει Libri
νείρει
. Scaliger
νείκει
. Casaubonus
νείρῃ
, quod suum fecit Stanleius, probavitque Albertius ad Hesychium v.
νείρῃ
, et receperunt Schützius in editione maiore ac Blomfieldius. Recte vero animadvertit Wellauerus id
νείρα
scribendum fuisse. Mea sententia, si uterum vel viscera dicere voluisset Aeschylus,
νηδύϊ
scripsisset. Idque eum scripsisse putavit H. L. Ahrens. Sed existimo
νείρει
dativum esse ignoti hucusque vocabuli
νεῖρος
, quod intimum locum significaverit. Adiectivo
νειρός
usus est Lycophro v. 896.
κρύψουσ᾽ ἄφαντον ἐν χθονὸς νειροῖς μυχοῖς,
ubi videndus est Bachmannus.
1447
1448.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-838
ἄχος Auratus
ἄγος
, quod Schutzius in minore editione recepit. At
ἄχος
saepe malum significat.
Ἰχώρ
est sanies. Hesychius
Ἀχώρ, αἷμα συμπεπηγός, ἔμπυον, σηπεδών
. Sic scribendum. V. ibi interpretes et Foesium in Oec. Hippocr.
1448
1449-1450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-839
ἢ μέγα δώμασι τοῖςδ' αἵμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς Libri
ἢ μέγαν οἴκοις τοῖσδε δαίμονα
. Scribendum esse
τοῖςδ' αἵμονα
monui in adnotationibus ad interpretationem Humboldti. Sed iis nondum perfecta est emendatio: nam spondeum
οἴκοις
vitiosum esse arguit versus antistrophicus. Grammatici haud dubie inventum est
μέγαν οἴκοις
, ut metro consuleret, quum depravatam scripturam
τοῖςδε δαίμονα
in codice suo invenisset, cum quibus verbis construi non posse videbat
μέγα
. Scripsit Aeschylus
ἢ μέγα δώμασι τοῖς δ᾽ αἵμονα καὶ βαρύμηνιν αἰνεῖς, φεῦ φεῦ, κακὸν αἶνον ἀτηρᾶς τύχας ἀκορέστου.
Αἵμονα θήρης
in Iliade V. 49. peritum significare volunt: vereor ne illic quoque ferocem intelligi oporteat et cruore gaudentem, ut in Hecuba v. 91. dictum est
λύκου αἵμονι χαλᾷ
. Cruentatum significat in Aeschyli Suppl. v. 814.
1454.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-840
πανεργέτα
πανεργέτα
Farn. Vict.
πανεργέταν
Ven. Flor. Haec ante oculos habuit scriptor Christi patientis v. 1465.
ὦ παῖ παναιτίου θεοῦ παντεργάτα, τί γὰρ τελεῖται τοῖς βροτοῖς ἄνευ σέθεν; τί δ᾽ οὐ θεόκραντόν γε τῶνδ᾽ ἐστίν; ἰώ, ἰώ, ιώ, ὦ βασιλεῦ, βασιλεῦ, πῶς σε δακρύσω; ὦ θεέ μου, Θεέ μου, πῶς σε καλέσω; φρενὸς ἐκ φιλίας τί σοί ποτ᾽ ἄρ᾽ ἄσω; κεῖσαι γὰρ ὑφάσμασι τοῖςδ᾽ εἱλιγμένος.
1454
1457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-841
ἰώ, ἰώ
ἰὼ
semel Ven. Flor. Geminant Farn. Vict.
1457
1459.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-842
τί ποτ' εἴπω; In Flor.
τί
prius omissum, postea additum.
τί ποτ' ἆρ᾽ εἴπω
Farn. Apparet Triclinium hic et mox v. 1461. versus acatalectos dare voluisse.
1459
1461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-843
1462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-844
τῶνδε
τῶνδ'
Flor.
ἀνελεύθερον Deinde
ἀνελεύθερα
, cum glossis
ἀνελευθέρως, δουλικῶς
, Farn. Recte ceteri
ἀνελεύθερον
. Dici quidem potuit
κοίταν δαμείς
, sed, quum
κεῖσαι
praecesserit, recte monuit Wellauerus hoc verbum esse repetendum.
1462
1465.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-845
τοὔργον ἐμόν, τόδε
τοἔργον ἐμὸν τόδε
Farn.
1465
1466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-846
μηκέτι λεχθῇς δέ
μηδ' ἐπιλεχθῇς
Ven. Flor.
μὴ δ᾽ ἐπιλεχθῇς
Farn.
μηδ' ἐπιλεχθῇς*
Vict. sic cum asterisco, sive lacunae, sive, quod veri similius duco, corruptae lectionis signo. Excidisse aliquid Scaliger videtur putasse, qui
ἐπιλεχθείς
corrigebat. Quod Auratus et, ut Blomfieldius adnotavit, Vossius probarunt,
ἐπιλεχθῇς
, non potest significare cogitaveris: nam hoc
ἐπιλέξασθαι
dicitur. Vossium etiam
ἐπιλέξῃς
scribendum coniecisse Blomfieldius dicit. Scripsi
μηκέτι λεχθῇς δέ
.
1466
1472.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-847
τόνδ' ἀπέτισεν τέλεον
νεαροῖς
Farn. quae etiam Spanhemii mala coniectura erat. Recte autem in edd. vett. haec coniunguntur,
τόνδ' ἀπέτισεν τέλεον νεαροῖς ἐπιθύσας
. Non intellexerunt haec verba qui cum Stanleio virgulam post
ἀπέτισεν
posuerunt idque verbum verterunt punivit, quae non est activi potestas. Hoc dicit poeta,
τόνδε ἀπέτισεν τέλεον νεαροῖς, θύσας αὐτόν
, hunc adultum persolvit ut vindictam pueris, propter eos mactatum.
1472
1475.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-848
πῶ Auratus
πῶς, πῶς
. Hesychius
πῶ, ποῦ, ὅθεν, ὁπόθεν. Δωρίς
. Significat qua ratione. Rectius Etym. M. p. 773, 18.
πόθεν
interpretatur, male ille tamen ex eo factum censens. In Farn. deest
δέ
.
1475
1479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-849
μέλας Mireris fuisse qui
μελαίνης
scriberent, nescientes
μέλας
ultima longa esse.
προβαίνων
προβαίνων
Canterus. Libri
προσβαίνων
.
δίκαν Butleri coniecturam,
δίκην
pro
δὲ καί
, mutatam in
δίκαν
recepit Scholefieldius, sic interpretans, "quo quum processerit, poenas solvet, vel faciet ut solvantur poenae, ob concretum rorem sanguinis liberorum voratorum.” Nihil lucri ex languidiore sententia.
1479
