258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-169
ἔστιν· τί δ᾽ M. Farn. Rob. Vict.
ἔστιν τὶ δ᾽
G.
ἔστι τί δ᾽
Bess.
ἔστιν τ' δ'
, omisso per errorem
ι
, Ald. unde Turn.
ἐστὶ τάδ'
.
258
259.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-170
εὐπιθῆ
εὐπειθῇ
G. Ald. Ceteri
εὐπειθῆ
. Recte Blomfieldius
εὐπιθῆ
.
259
261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-171
ἄπτερος
εὔπτερος
Turnebus. Ceteri omnes
ἄπτερος
. Scholiastes
ἰσόπτερος, κούφη
. Hesychius
ἄπτερα, ἰσόπτερα, ταχέα, ἡδέα
. Idem
ἄπτερος, αἰφνίδιος, παρὰ Ὁμήρῳ. ὁ προςηνὴs ἢ ταχύς. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι. αἰφνίδιον.
Idem
ἀπτέρωτα, ταχέα, αἰφνίδια
. Εtym. Μ. p. 133, 26.
ἄπτερος. “τῇ δ᾽ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος.” ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι, καὶ ἰσόπτερος. ἡ γὰρ ἅ στέρησις δηλοῖ καὶ τὸ ὅμοιον καὶ τὸ ἴσον, οἷον ἀτάλαντος, ἄλοχος. ἔνιοι δέ, οὐ παραπτάς, ἀλλ᾽ ἔμμονος. ἔνιοι δέ, ἄπτερον τὸ ἡδύ, ἄσμενον, ὀρθόν
. Partem horum habet etiam Zonaras. Vide etiam Apollonium in Lex. Hom. et Eustathium p. 1811, 39. In Etym. Μ. p. 133, 34. et 183, 24.
ἀπτερέως
ex Hesiodo affertur, pro quo Ruhnkenius in Epist. crit. I. p. 67 (sive 105. et noviss. ed. 158.) vereor ne temere Apollonii Rhodii nomen, IV. 1765. ea voce ita ut sit celeriter usi, substituendum censuerit, Parmenidem quoque afferens apud Sextum Emp. adv. log. I. p. 393.
ὡς σφιν βαλανωτὸν ὀχῆα ἀπτερέως ὤσειε πυλέων ἄπο
. Eodem significata
ἀπτέρως
dixit Lycophron v. 627. et nescio qui alius poeta apud Pollucem IX. 152.
ἀπτέρῳ τάχει
, quod ab Leone Diacono VII. 2. assumptum attulit Boissonadus. Scribit autem Etymologus p. 133. 34.
ἀπτερέως παρ' Ἡσιόδῳ, ὥσπερ τὸ ἀψοφέως. σημαίνει τὸ . . ἔστιν ἀπωτέρω, ἀπτέρω, οὕτως Ἡρωδιανός. ἔστι ταχέως, ἑτοίμως, ἀφροντίστως, οἳ δέ, ἀπροθύμως, ἐλαφρῶς. ἔνιοι δέ, ἐμελημένως.
Εt p. 183, 24.
ὅμοιον δὲ τούτου (ἀψοφέως dicit) καὶ τὸ ἀπτερέως παρ' Ἡσιόδῳ, ἀπὸ τοῦ πτερέως, τὸ ταχέως.
Hoc
πτερέως
quidem a grammaticis fictum puto, etsi apud Hesychium est
ἀγαπτερέως, ἀσμένως, προθύμως, ταχέως
. Quod nescio an ipsum quoque inconsiderate Ruhnkenius
ἀγαπτερέως
scribi iusserit. Pertinet huc etiam verbum
ἀπτερύσσεται
, quod Hesychius
πέτεται
interpretatur, et
ἀπτερύονται
apud Aratum v. 1009. agnitum quidem illud a scholiasta, sed in libris etiam
αὖτ' ἐρύονται
et
αὖ πτερύωνται
scriptum. Vtrumque suspectum habeo vereorque ne fuerit
ἀμπερύσσεται
et
ἀμπτερύονται
. Apud Atticorum tragicos sicubi
ἄπτερος
invenitur, propria significatione nunc non alatum notat, ut in Eum. v. 53. 249. et in Iph. Taur. v. 1095. nunc implumem, ut in Herc. fur. v. 1039.
ὃ δ᾽, ὡς τις ὄρνις ἄπτερον καταστένων ὠδῖνα τέκνων, πρέσβυς ὑστέρῳ ποδὶ πικρὰν διώκων ἤλυσιν πάρεσθ᾽ ὅδε
Et hic quidem locus accommodatissimus est ad tuendam hanc vocem in Agamemnone. Nam
ἄπτερος φάτις
est rumor immaturus, cui nondum fides habenda, comparatione ab avibus petita, quibus nondum ad volatum pennis firmatae sunt alae. Non est autem obscurum, etiam qui illa voce in contrarium significatum usi videntur, re vera non recessisse a proprio. Sunt enim illi Homerum secuti, cui quum
ἄπτερος μῦθος
dictum significet non avolans, sed sedulo mente custoditum,
ἄπτερος, ἀπτέρως, ἀπτερέως
de iis rebus dictum est, quae non leviter aut oscitanter, sed sedulo et strenue aguntur.
261
262.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-172
ὣς sine accentu M. G. Ald. Rob.
262
265.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-173
καὶ τίς τόδ᾽ ἐξίκοιτ' ἂν ἀγγέλων τάχος
καὶ πῶς
Farn.
καὶ τὶς
Rob. Ceteri
καὶ τίς
. Deinde
ἐξίκοιτ᾽ ἀναγγέλων
ex primae manus correctione, quum antea scriptum fuisset
ἐξ ἵκοιτ' ἀν ἄγχος
, G.
ἐξίκοιτ᾽ ἂν ἀγγέλων
Ald.
ἐξίκοιτ' ἂν ἀγγέλων
ceteri. Stanleius
ἀγγέλλων
scribi volebat, Abreschio vel hoc placebat vel
ἀγγελῶν
, quod recepit Porsonus. Hoc cur praestet vulgato, ac non potius deterius sit, vix intelligas.
265
267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-174
ἀπ' ἀγγάρου
ἀπαγγέλου
G. et a pr. manu M.
ἀπ' ἀγγέλου
Μ. a sec. manu et ceteri.
ἀγγάρου
commendatum a Cantero receptum est inde a Schützio et Porsono. Etym. M. p. 7, 16. et grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 212, 5.
ἔλεγον δὲ καὶ τοὺς σταθμοὺς ἄγγαρα, καὶ τοὺς ἐπὶ τὸ καθοδηγεῖν παραλαμβανομένους ἄκοντας. Αἰσχύλος γοῦν ἐν Ἀγαμέμνονι τὸν ἐκ διαδοχῆς πυρσὸν “ἀπ' ἀγγάρου πυρός” ἔφη
. Suidas et grammaticus in Bekkeri Anecd. p. 325, 13.
ἄγγαροι, οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. οἱ δὲ αὐτοὶ καὶ ἀστάνδαι. τὰ δὲ ὀνόματα Περσικά. Αἰσχύλος Ἀγαμέμνονι “φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ᾽ ἀπ' ἀγγάρου πυρὸς ἔπεμπεν.”
Eustathius p. 1854, 26.
παρὰ τῷ αὐτῷ δὲ ποιητῇ ἐν Ἀγαμέμνονι καὶ οἱ ἄγγαροι κεῖνται, λέξις φανερῶς Περσική “φρυκτὸς δὲ φρυκτὸν δεῦρ᾽ ἀπ' ἀγγάρου πυρὸς ἔπεμπε.” τοιοῦτον δὲ τὸ τῶν φανῶν. κυρίως δὲ κατὰ Λίλιον Διονύσιον ἄγγαροι οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματοφόροι. οἱ δὲ αὐτοί, φησί, καὶ ἀστάνδαι Περσικῶς.
Descripsit rem Herodotus VIII. 98. V. Brodaci Misc. VI. 6.
267
268.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-175
Ἑρμαῖον
ἑρμαῖον
G. Ald. Vict. et ut videtur M.
ἕρμαιον
Rob. Turn. Non quadrare videtur in hunc montem quod Arcadius praecipit p. 43, 8.
Ἑρμαῖος
scribi nomen proprium.
Ἑρμαῖος λόφος
, de quo Etym. Μ. p. 375, 57. est Od. XVI. 471.
268
269.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-176
πανὸν Libri
φανόν
. Porsonus
πανόν
ex Athenaeo XV. p. 700. Ε.
πρότερος δὲ τούτων (Menandrum et Diphilum dicit) Αἰσχύλος ἐν Ἀγαμέμνονι μέμνηται τοῦ πανοῦ· ἐχρῶντο δὲ αὐτῷ ὡς λαμπάδι
. Ammonius p. 90.
φανός
comicorum,
πανός
tragicorum esse ait. Valckenarius in Animadv. ad Amm. p. 147. ab scholiasta Aristophanis ad Pacem v. 841. promiscuum utriusque formae usum tragicis adscribi dicit. Sed quum scholiastes iste sic scribat,
τοὺς νῦν φανοὺς καλουμένους λύχνους τινάς φασι λέγειν τῶν παλαιῶν, τὰς δὲ λαμπάδας τοὺς τραγικοὺς φανοὺς ἢ πανοὺς διὰ τοῦ π
, non ille repugnare Ammonio videtur, sed indicare idem esse
πανός
, quo pro altera forma utantur tragici. Photius
πανόν, ἀπὸ τοῦ πάντα φαίνειν σχηματισθέντα, κατὰ μεταβολὴν τοῦ φ. Σοφοκλῆς Ἑλένης γάμῳ
. Idem
πανός, δέσμη κληματίδων. οἱ δὲ νεώτεροι Ἀττικοὶ φανόν. Ἀριστοφάνης
. Pollux X. 117.
πανὸς μέντοι καὶ φανὸς ἡ λαμπάς, ὡς ὅταν φῇ ἐν τῇ Ἀλκμήνῃ Εὐριπίδης “πόθεν δὲ πεύκης πανὸν ἐξεῦρες λαβών;”
269
270.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-177
Ἀθῴου Ἀθῷον Blomfieldius. Libri
ἄθωον
. Affert hunc versum schol. Vict. ad Il. XIV. 229. Iovem in illo monte cultum dicens. Eustathius p. 358.
ὅτι δὲ Θρακικὸς καὶ ὁ Ἄθως, οὗ μνεία καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν τοῖς μετὰ ταῦτα, δηλοῖ φασὶ Σοφοκλῆς ἐν Θαμύριδι, “Θρῇσσαν” εἰπὼν “σκοπιὰν Ζηνὸς Ἀθῴου.” ἔνθα ὅρα τὸ Ἀθῴου, ὁμωνυμοῦν τῷ ἀθῷος, ὑφ' οὗ δηλοῦται ὁ ἀζήμιος. ὧν διαφορά, καθά που καὶ ἑτέρωθι δηλωθήσεται, οὐ μόνον κατὰ σημασίαν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τόνον. ἀθῶος μὲν γὰρ κατά τίνας προπερισπωμένως, ὁ ἀζήμιος, Ζεὺς δὲ Ἀθῷος προπαροξυτόνως, ὁ ἐν τῷ Ἄθῳ τιμώμενος, ὃν φασιν ἔστι καὶ Ἀθώϊον κατὰ διαίρεσιν εἰπεῖν, ὁμοίως τῷ Ἄρειος, Ἀρήιος. κατὰ μέντοι ἑτέρους, ὧν ἐστὶ καὶ Ἡρωδιανός, ἀνάπαλιν, ὁ μὲν παρὰ τὸν Ἄθων Ζεὺς Ἀθῷος περισπασθήσεται, κατὰ τὸ ἥρως, ἥρῳος, Μίνως, Μίνῳος, γάλως, γαλῷος, τὸ δὲ ἕτερον παροξυνθήσεται, καὶ ἔσται ἀθῶος, ἄνωος, ὡς ψυχή, εὔψυχος, βούλη, εὔβουλος, τιμή, ἄτιμος.
Videtur
ἄψυχος
et
ἄβουλος
scripsisse. De eadem re idem p. 218, 3. 953, 42.
270
271.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-178
ὑπερτελής τε
ὑπερτελῆστε
sic M.
υπερτεληστε
sine accentu G.
ὑπερτελής τε
Ald. Turn.
ὑπερτελεῖς τε
Bess.
ὑπερθ' Ἑλλής τε
Rob.
ὑπεὶρ Ἑλλής τε
Flor. Farn. Vict. In Farn. glossa
ὑπὲρ τὸν Ἑλλήσποντον
. Deinde
πλέοντα
Ald. De verbo
πλέοντα
, tegere significante, dixit, hoc quoque loco allato, Porsonus ad Phoen. v. 663. Quare Musgravii coniectura
φωτίσαι
non opus est. Ὑπερτελής autem super eminentem notat, ut apud Eur. Ion. v. 1549. et ita
ὑπερτελὲς
infra v. 344. eademque metaphora
ὑπερτελὴς
apud Sophoclem Trach. v. 36. Hesychius ex hoc Aeschyli loco, ut videtur,
ὑπερτελής, ὑπὲρ τὸ τέλος ἀφικομένη
. Blomfieldio Aeschylus scripsisse videbatur
ὑπερτελεῖ τε
. V. ad v. 272. 273.
271
272-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-179
πεύκη τὸ χρυσοφεγγὲς
ἰσχὺν
dedit Blomfieldius, id habere dicens marg. Ask. et Musgr. Puto hanc coniecturam esse Askewii et Musgravii. Libri enim
ἰσχύς
, quod scholiastes interpretatur
μεγίστη πεύκη, ἰσχὺς πυρός
. Non opus est
ἰσχὺν
scribere: sed
πευκή
, quod libri habent, ad
ἰσχὺς
appositum languet. Id Schützius recte in
πεύκη
mutandum esse censuit: cetera autem non recte tractavit. Coniecit enim
πρὸς ἐκδοχήν, πεύκης τὸ χρυσοφεγγὲς — σέλας
. Sed in
πρὸς ἡδονήν
, quod etiam Pearsono in
πρὸς ἐκδοχὴν
mutandum esse videbatur, nihil vitii est, si reputes non
δέ
, sed
τέ
post
ὑπερτελής
scriptum esse. Nam
δέ
si legeretur, requireretur verbum pro nomine
πεύκη
, veluti
πηδᾷ
, ut in Ione Euripidis v. 1144.
ἔνθα πῦρ πηδᾷ θεοῦ Βακχεῖον
. Nunc vero,
τέ
posito,
ἐξεδέξατο
etiam ad sequentia refertur. Excepit flammam Athos et vis flammae altissime eminens, ut more collustraret, luxuriante pinu. Significat enim
πρὸς ἡδονὴν πεύκης
ut pro lubitu luxuriaretur flamma. Mox
χρυσοφεγγές
Bess.
274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-180
παραγγείλασα Μακίστου σκοπῷ
παραγγείλας ἀμακίστου σκοπάς
G. Ald.
παραγγείλασα μακίστου σκοπάς
M. Bess. Flor. Farn. Rob.
παραγγείλασα μακίστου σκοπαῖς
Turn. Vict. Lesbi montem Macistum memorat Plinius H. N. V. 39. (140). Habuit etiam Triphylia montem altum cui nomen fuit Macistum, memoratum a Strabone VIII. p. 346. in quo urbs fuit Macistus, de qua Stephanus Byzantius. Aeschylo qui mons hic dictus est, situs ille, ut ordo locorum monstrat, in Euboea, masculino genere
Μάκιστος
videtur appellatus fuisse, si recte editum est
σκοπαῖς
. Blomfieldius
σκοποῖς
scripsit, vix dubium esse ratus quin
σκοπᾶς
ortum sit ex
σκοποῖς
. At
σκοποῖς
absonum foret, quia sic quod sequitur
ὃ δὲ
perperam dictum esset, quod, ubi
σκοπαῖς
legitur, non potest non ad Macistum referri; non item de monte dictum videretur, si
σκοποῖς
praecessisset. Sed illud
σκοπᾶς
, quod ipse in M. G. Ald. Rob. esse dicit, in nullo horum librorum, qui omnes
σκοπάς
habent, legitur. Solus H. Stephanus
σκοπᾶς
ut aliam lectionem adnotavit, sed is haud dubie scribendi error est, quum
σκοπάς
exarare vellet. Scribendum vero
σκοπῷ
.
274
275.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-181
ἀφρασμόνως
ἀφράσμων ὡς
Turn.
ἀφασμένως
Rob. Ceteri omnes
ἀφρασμόνως
, quam formam probat Lobeckius ad Ai. v. 23.
275
276.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-182
NA Nihil caussae erat cur Blomfieldius hic quoque
ἀγγάρου
scribendum coniiceret.
πάρηκεν
male Stanleius interpretatus est praetermisit, si id voluit significare neglexit, Alio transmissum nuntii officium dixit Aeschylus, quod Orellius non negasset, si reputasset
οὔτι μέλλων
esse celeriter, neque
οὔτι
separari ab eo participio posse.
276
277.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-183
278.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-184
Μεσσαπίου
μεσσαπίου
M. G. Rob.
μεσαπίου
Bess. Flor. Farn. Turn. Vict.
μεταπίου
Ald. Scholiastes
Μεσάπιον ὄρος μεταξὺ Εὐβοίας καὶ Βοιωτίας
. Euboeae montem Messapium esse tradit Stephanus Byzantius: sed Boeotiae est. Strabo IX. p. 405.
ἐν δὲ τῇ Ἀνθηδονίᾳ Μεσσάπιον ὄρος ἐστίν, ἀπὸ Μεσσάπου
. Servius ad Aen. VIII. 9. in Anthedonis enim ora, quae Boeotiae est, mons stat Messapius, a duce Messapo nominatus. V. etiam Müllerum in Orchomeno p. 24. Alius est eo nomine mons Macedoniae, memoratus Aristoteli Hist. an. IX. 32, 1. De utroque v. Schneiderum ad Aristot. vol. IV. p. 232. et Heynii excursum VIII. ad Aen. VII.
φύλαξι
φύλαξ
, pro
φύλαξι
error Rob.
μολών
μολόν
M. G. Bess. Farn. Ald. Rob.
μολών
Turn. Vict.
278
279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-185
280.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg005-hermann1852-appcrit-lat1-186
γραίας
γαίας
Ald. Turn. Sed G. cum ceteris
γραίας
.
280