561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-635
ποινὰς:
ποινὰς
M. aliique et Ald.
ποινᾶς
Vit. Aug. aliique et Turn.
ποινὰς
Par. E.
ποινᾶς
Rob. et a pr. manu G.
561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-636
ὀλέκει:
ὀλέκεις
atque ita a sec. manu G.
ὀλέκῃ
Par. E.
ὀλέσῃ
Colb. 2. Ceteri
ὀλέκῃ
vel
ὀλέκη
. Gravius verbum
ὀλέκει
comprehendit in se
τίνεις
.
561.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-637
ὅπῃ:
ὅποι
M. G. Ven. 3. Ceteri recte
ὅπῃ
, quod etiam Vit. e correctione primae manus habet, quae prius
ὅπου
scripsisse videtur.
562.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-638
γῆς:
γῆς ἀ
Ven. 3. Vind. 1.
γῆς
Vit. Lips. Aug. aliique.
γᾶς
M. G. edd. vett.
563.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-639
ἔα ἔα, ἦ ἔα·:
ἔα ἔα, ἔα ἔα
Vit. Lips. Ald. Rob. et sic etiam M.
ἔα ἔα, ἔα ἔα
Turn.
ἔ, ἔ
Colb. 1. Par. H.
ἔα ἔα, ἔ ἔ
et
γρ. ἔα, ἔα
Par. B.
ἔ ἔ ἔ ἔ
G. pro his interiectionibus omnibus, superscripto
φεῦ φεῦ
.
564.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-640
με τὰν τάλαιναν:
α
mutatione facta a sec. manu M. Quid prima scripserit dispici nequit.
με τάλαιναν
M. Vit. G. edd. vett.
με τὴν τάλαιναν
Lips. Aug. Ven. 3. Cantabr. 2.
με τὴν τάλαιναν
Cant. 1.
564.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-641
οἶστρος:
οἴστροις
a pr. manu M. Recentior fecit
οἶστρος
.
565.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-642
ἄλευε δᾶ:
ἄλευ᾽ ἀ δᾶ
, litteris
λευ
in litura, circumflexo in
ἀ
a sec. manu addito, M.
ἄλευ᾽ ἢ δᾶ
adnotatum ex Par. N. memoratque
ἀ δᾶ
Turnebus.
ἀλευάδα
Lips. Aug. Cantabr. 1. Par. N. In Lips. supra scriptum
γρ. ἄλευ᾽ ὦ γᾶ
. G. Vit. edd. vett.
ἄλευ᾽ ἐ δᾶ
. Etym. M. p. 60, 8.
ἀλευάδα εἴρηται ὡς τὸ φεύδα. οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσι καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον. φεύδα οὖν φεύγη. οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα ἀλέου δᾶ, τοῦ δᾶ ἀντὶ τοῦ γῆ κειμένου
. Apertum est et
φεῦ δᾶ
ẹt
φεῦ γᾶ
scribendum esse: tum corrigendum est
οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν γᾶν λέγουσι καὶ δᾶν
. Vltima verba in Etym. MS. Augustano sic scripta,
φεύδα ἤγουν φεύγη. οὕτως καὶ τὸ ἀλευάδα, τὸ δῶ ἀντὶ τοῦ γᾶ
. Scholiastae et
ἄλευ᾽ ἐ δᾶ
legi referunt et
ἀλευάδα
, credo ex hac ipsa scriptura Argum Aleuae filium fuisse colligentes. Quod Schleusnero in adnotationibus ad Etym. M. in mentem venit
ἄλευε δᾶ
, id adscivit Dindorfius, eiecto
φοβοῦμαι
, quod post
δᾶ
legebatur, tres trimetros catalecticos exhibens. Tantum autem abest ut id metri forma postulet, ut hoc metri genus, quod natura sua catalecticum est, non aptum sit continuatae orationi, minimeque tali in loco, qualis hic est, pleno motus et agitationis. Quod autem ad monstruosum illud
ἄλευ'
attinet, abusus est Dindorfius docta et scita observatione Elmsleii, qui in Diarii classici fasc. XV. p. 218. et Photii adnotatione illa,
παῦ τὸ παῦσαι λέγουσι μονοσυλλάβως
et
παῦ παῦε
restituit Aristophani in Eq. v. 821. et
παῖ παῖε
in Pace v. 1119. Apertum est in vulgari sermone, si iteraretur
παῦε παῖε
, vel
παῖε παῖε
, non mirum esse, si id pronuntiabant
παῦ παῦε, παῖ παῖε
. At aliis in imperativis, iisque non iteratis, et in oratione familiaris sermonis levitatem vitante quis credat talia umquam esse usurpata? Blomfieldius Monkii monitu edidit
ἄλευε δᾶ
, ut haec verba,
ἄλευε δᾶ, φοβοῦμαι
, unum versum efficerent, quem praecederet dimeter iambicus. Sed ita descriptis versibus certo Aeschylus
ἄλευ᾽ ὦ δᾶ
praetulisset, antispasto et Bacchio coniunctis. Et sic Scholefieldius. His verbis,
ἄλευε δᾶ
, finiri trimetrum, et quod sequitur
φοβοῦμαι
delendum esse iam olim suspicatus sum, et delevit Dindorfius, de constructione conferri iubens quae Matthiae ad Euripidis Hec. 950. adnotavit. Omittunt autem
φοβοῦμαι
soli Vind. 2. 4. quod verbum post
δᾶ
ceteri libri omnes habent legitque Nicephorus in scholiis ad Synesium p. 400. C.
βούταν δὲ καλεῖ τὸν πανόπτην Ἄργον ὁ τραγικὸς Αἰσχύλος, ἤτοι βουκόλον, ὡς ἐπιστατοῦντα καὶ ἑπόμενον τῇ Ἰοῖ τῇ θυγατρὶ τοῦ Ἰνάχου. φέρει γὰρ αὐτὴν λέγουσαν οὑτωσί, “φοβοῦμαι τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν.”
Huius quidem non magna auctoritas est: nec dubitandum videtur quin
φοβοῦμαι
ab explicatore sit adiectum, qui in constructione haesitaret qua
εἰςορῶσα
εἰ
χρίει με οἶστρος
coniuncta sunt, quasi dictum esset
οἰστροῦμαι
. Confirmatur haec sententia eo quod alii constructionem, quam expedire nesciebant,
εἰςορῶσα
in
εἰςορῶ
mutato sibi correxisse visi sunt. Sentiens perturbari mentem suam Io, primo id simpliciter narrare incipit, media autem in narratione conspiciens simulacrum feri agitatoris clamat
ἄλευε δᾶ, τὸν μυριωπὸν εἰςορῶσα βούταν
. Suidas
ἄλευε. Ἴωνες τὸ φυλάξαι οὕτως λέγουσι. καὶ παροιμία “ἄλευ᾽ ἀπὸ μείζονος ἀνδρός.”
Conf. Zonaras p. 135. In proverbio quidem significationem medii habet
ἀλεύειν
. Apud Aeschylum ubi hoc verbum invenitur activum est, avertere significans.
566.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-643
εἰςορῶσα:
εἰσιδοῦσα
Lips. Aug. Ven. 3. Vind. 2. 4. et
γρ. εἰσιδοῦσα
Par. B.
εἰσορῶ
G. Vind. 1. 3. et Tzetzes in Exegesi Iliadis p. 153. cuius lacunosus locus, quem non ex omni parte recte explevit Welckerus in fragmentis Hipponactis p. 47. sic integrandus est,
τὸν δὲ Ἄργον εἶναι κύνα φασὶ κατὰ παντὸς τοῦ σώματος ὀφθαλμοὺς ἔχοντα καὶ φυλάττοντα τὴν Ἰὼ προςτάξει τῆς Ἥρας· ὃν ἀνεῖλεν Ἑρμῆς κελεύσει τοῦ Διός. ὅτι δὲ κύων ὁ Ἄργος, καὶ Ἱππῶναξ φησίν, Ἑρμῆ κύναγχα, Μῃονιστὶ Κανδαύλα. Αἰσχύλος δὲ οὐ κύνα πολυόφθαλμον τὸν Ἄργον, ἀλλὰ βουκόλον φησὶ λέγων ὡς ἀπὸ τῆς Ἰοῦς ἐν τῷ Προμηθεῖ τὸν μυριωπὸν εἰςορῶ βούταν. ὁ δὲ τὸν Αἰγίμιον γράψας ἄνθρωπον τοῦτον φησὶ τετρόφθαλμον, φύλακα τῆς Ἰοῦς παρὰ τῆς Ἥρας πεμφθέντα· λέγει δὲ οὕτωσί, καί οἱ ἔπι σκοπὸν Ἄργον ἔπεμπε κρατερόν τε μέγαν τε, τέτρασιν ὀφθαλμοῖσιν ὁρώμενον ἔνθα καὶ ἔνθα· ἀκάματον δέ οἱ ὦρσε θεὰ μένος, οὐδέ οἱ ὕπνος πῖπτεν ἐπὶ βλεφάροις, φυλακὴ δ᾽ ἔχεν ἔμπεδος αἰεί
. Hi ex Aegimio versus leguntur etiam in scholiis ad Euripidis Phoen. 1116.
567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-644
δόλιον:
δολεῖον
Par. Ε.
δόλερον
Cantabr. 2.
γρ. θολερόν
Par. B. si recte scripsit Faehsius.
567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-645
570.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-646
κυναγεῖ:
κυνηγέτει
sic M.
κυνηγετεῖ
G. Vit. Lips. Aug. edd. vett.
κυναγετεῖ
Brunckius. Scribendum potius erat
κυναγεῖ
, quo restituitur dochmius.
571.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-647
571.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-648
ψάμμον:
ψάμμαν
Μ. superscripto a recentiore manu
ον
.
572.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-649
ὀτοβεῖ: Apertum est indicio aliquo, quod statim animadverteretur, admonendos de strophae initio fuisse spectatores. Quare non dubitandum est quin hic modi cantus fuerint mutati. Plutarchus de ira cohibenda p. 456.
ὥςπερ ὁ τῶν βουκόλων κηρόπλαστος ὀττοβεῖ δόναξ ἀχέτας ὑπνοδόταν νόμον
. Non pertinet huc
πλάσις
et
πλάσμα
arundinum, de quibus Theophrastus Hist. plant. IV. 11. ed. Schn. et Salmasius Exerc. Plin. p. 85. dixerunt, sed intelligitur quod Virgilius dixit Ecl. II. 32.
Pan primus calamos cera coniungere pluris instituit
.
ὀτοβεῖ
M. In ceteris libris et apud Plutarchum
ὀττοβεῖ
.
573.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg003-hermann1852-appcrit-lat1-650
ὑπνοδόταν νόμον:
ὑπνοδότ᾽ ἄνομον
G.