ναῶν: Ven. A. Par. C. Cantabr. 2. κῦδος: G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn. Ἕλλησιν: M. Rob.

αὐθημερὸν: Vit. V. Herodotum VIII. 95.

ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο: Ven. A. Par. B. C. et ante correctionem Vit. ex correctione Vit. G. Lips. et ut videtur Mosc. , ut Brunckius refert, supra scriptum in Par. B. γρ. ex eo codice Faehsius affert. De omisso augmento v. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI.

τράποιντο: γρ. Par. B. Par. C.

πέτροισιν: M. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. B. N. Vulgo . ἠράσσοντο: M. (sic M.) G. Lips. Par. A. B. Vit, aliique et Turn. Ald. Rob. τοξικῆς τ᾽ ἀπὸ: Lips. Ven. A. Par. B. Ald. Turn. M. G. Vit. Par. A. N. Rob. ad supra scriptum in Lips. Par. B. Non dubitavi praeferre . Sed anastrophen, quam consensu tuentur libri, repudiandam esse diligens docebat artis poetarum in condendis trimetris observatio, qui quum plerumque ita coniungant verba, ut singulis versibus aliqua pars orationis terminetur, tamen saepe etiam pausa paullo ante finem versus facta tam arte finem versus cum sequentis initio coniungunt, ut ne elisionem quidem in fine versus spreverint, nedum in praepositionibus admiserint anastrophen.

προςπίτνοντες: M. Cantabr. 2. Rob. Par. N. Ceteri . ὤλλυσαν: M. G. Vit. aliique nonnulli.

ἐφορμηθέντες: , ad supra scripto , Lips.

κρεοκοποῦσι: ex correctione M. et hoc ex scholiis restituit Porsonus. Ald. Rob. Vit. supra tamen scripto γρ. , quod in M. ante correctionem erat ut in ceteris omnibus. V. Pors. praef. ad Hec. p. VIII. Lob. ad Phryn. p. 693.

ἀνώμωξεν: G. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. κακῶν: omittunt Mosc. et a pr. manu Vit. βάθος: Vit. Par. N.

εὐαγῆ: De loco illo, ex quo Xerxes pugnam spectaverit, vide Wassium ad Thuc. II. 19. Valckenarium et Wesselingium ad Herod. VIII. 90. Toupium Emend. in Suidam vol I. p. 393. seqq. (261. ed. Lips.).

Libri omnes . Scholiastes . Hemsterhusius , quod receperunt Brunckius, Schützius, Porsonus, Blomfieldius. Praeclara illa Hemsterhusii disputatio tanto magis tota huc transferenda videtur, quod et in primis ad Aeschyli locum pertinet et plura sunt quae de ea monere lectorem volo. Sic igitur ille apud Musgravium in Exerc. Eurip. II. 6. sive in eiusdem notis ad Euripidis Suppl. 654.

Euripidis loco apte convenit interpretatio (Hesychii verba dicit, ): ipsi voci convenire fuerat ostendendum. si ducatur ab , quid sit notum est, quemadmodum . Si ab duco, erit agilis, flexibilis, qua potestate capitur in Hippocr. περὶ διαίτ. ΙΙ. p. 363, 34. neque aliter Henr. Stephan. intellexit Anth. 1. c. 60. Ep. 8. in Th. L. Gr. Tom. I. p. 126. C. agiles apes, quod per aerem ferantur cito et facile: vel mobilis, volubilis, ut in Aretaeo p. 19. v. 33. (p. 41. ed. Lips.) , exponi possunt, licet puros dederit Crassus, Wiganus lucentes, quod vix perspicias unde pendeat, nisi legisse vel legi voluisse statuas : iunguntur tamen itidem ab Adamantio 1. c. 9. (p. 349.) , cuius vice admodum vitiose Polemo (p. 222.) praefert. Porro si ab frango, significabit fragilem, quique facile comminui possit; quo pertinet Suidae locus ita scribendus: , idem qui , apud Etym. in v. . In his, sicuti linguae norma postulat, penultima corripitur: aliis in locis eadem vox syllabam istam habet productam: Leonid. Anth. VI. 27. Ep. 6. Parmen. ap. Clem. Str. V. p. 732. — nimirum forma Dorica nascuntur ex οι : quorum illud rarissimum, alterum frequentatur pro circumacto, circumiecto, rotundo: saepe tamen quam proprie vim habeat obscurum est, qua de re nunc nihil amplius dicam. Singulare est quod ex Lex. Vet. MS. Bibl. Sangerman. (Anecd. Bekkeri p. 337, 13.) mecum communicavit praestantissimus noster Ruhnkenius: pro , quod longe diversum est, melius scripsisset , ut in illo versu proverbiali, quem suggerit Philopon. περὶ Κοσμοπ. p. 179. . vid. Suid. in . Nunc investiga quantum libet, harum, quas notari in , significationum quaenam vel Aeschyli verbis vel Euripidis accommodari possit, nullam invenies: at si scripseris inserta littera , omnis difficultas fuerit sublata: nam , locus illustris, vel qui undique conspici potest, vel unde prospectus in vicina late patet. Ratio structurae in itidem expedita, quae frustra quaeratur in . Enimvero iam dudum vereor, ne per culpam librariorum pluribus locis abierit in : in Iamblichi certe Protr. p. 152. vs. 23. (p. 360. Kiessl.) vice vulgati, , cod. Reines. quem ipse cum edito contuli, praefert , quod utique longe melius congruit cum εἰ , quam . Perinde se res habet in Platone de LL. XII. p 989. C. (p. 952. A. Steph.) . Tim. p. 1065. E. (p. 58. D. Steph.) : unde sumptum Iamblichi de Myst. p. 80. vs. 21. . Si tum iuncta propinquae, tum opposita contrariae potestatis attente spectes, quid prius in mentem veniat, quam opportunissimum ? Accedat Aristoteles, vel quicumque nomen eius mentitus auctor, de Mund. p. 14. vs. 12. (p.397. a. 16. ed. Bekk.) : vertit Appuleius: splendore perlucidus: quin clarius etiam caussam nostram suffulcit diversa, quam Stobaeus suppeditat Ecl. Phys. p. 78. vs. 9. (p. 694. Heer.) lectio, . In Parmenide quoque non sprevero. Pythagoreis autem in primis et voces inde natae placuerunt; unico Theagis exemplo defungar apud Stob. p. 11. vs. 46. . Iam neminem opinor fore, qui contendat, pro Graecos vitandae κακοφωνίας ergo solenni more pronunciasse .

Haec Hemsterhusius, docte quidem et acute, sed non ita ut omnem sustulerit dubitandi materiam. Equidem etsi vereor ne haec res ad liquidum perduci nequeat, tamen afferam, quae, ne quis iusto citius assentatur, impediant.

Apertum est nomen , prout ab vel vel derivetur, non posse non diversas significationes habere. De his dicendum est singillatim, ne quae cognata quidem, sed diversa tamen sunt, confundantur. Ac verba et fontem habent communem, ut proprie sit ducendo i. e. flectendo frango, deinde simpliciter frango, contero. Ab eo verbo est , media syllaba longa. Suidas . Et hoc usus est Etymologus M. p. 266, 2. . Sed idem vocabulum etiam aliam habet significationem, quae propius accedit ad propriam verbi notionem. Corrupta sunt haec grammaticorum, Photii p. 27, 6. , Zonarae p. 897. . Eadem quae Zonaras, omisso tamen , habet Suidas, apud quem a Kustero repositum est. Scribendum est . Terminationes enim et saepe permutantur. De testimonio, quod Suidas ex epigrammate Antipatri Sidonii adiecit, infra videbimus: est enim illud ab hoc vocabulo prorsus alienum. De ipso vocabulo noli dubitare quin vera tradiderint grammatici. Id quod apparet ex simili . Photius p. 414, 15. . Usurpatur ab Adamantio Physiogn. I. 24. p. 413. . Etym. M. p. 545, 27. . Eadem schol. ad Il. V. 596. Ac ne dubites quin ab ductum sit, argumento est substantivum apud Aratum v. 687. de Argo navi, quod scholiastes interpretatur . Illa vero significatione etsi videri possit dictum esse ab Leonida Tarentino epigr. 28. in Anal. Brunckii t. I. p. 227. sive Anth. Pal. VI. 204. ut runcina intelligatur ab anteriore parte curvata, tamen non potest dubitari quin Meinekius in Del. poet. Anth. Gr. p. 31. recte viderit scribendum esse . Sed usus videtur hoc nomine Parmenides v. 133. ut, si hoc ita sit, etiam Empedocles rotundum solis orbem intellexisse videatur. Quamquam hoc incertum est. Illud vero valde probabile est, nomen ab dictum esse et flexuosum, sinuosum notare. Aristophanes Nub. 274. Abutitur ingenio suo Bentleius in Museo crit. Cantabr. II. p. 435. Male interpretantur Suidas, Zonaras p. 905. Favorinus, , et scholiastae . Eustathius in Opusc. p. 142. a. 9. intellexit , et eodem significatu p. 144. a. 1. .

Nunc transeamus ad ab duco derivatum. Quale vocabulum, si ab ipso verbo factum fuit, brevem necesse est habuerit mediam syllabam; sin ab Dorico, de quo Schaeferus in Melet. crit. p. 113. seq. dixit, longam, ut pro communi forma dictum, quemadmodum in illo quod attulimus Leonidae epigrammate pro positum videtur. Quamquam si quis dixit, non poterit hoc ad Parmenidis aut ab Empedoclis adhiberi, quod neuter Dorica dialecto est usus. Sed huius vocabuli quae communis vel Ionica forma exstare visa est apud Aretaeum de curatione morb. diuturn. I. 13. p. 128. B. ed. Boerh. p. 327. ed. Lips. emendatione corrupti loci removenda est. Scribendum est enim Abest vulgo , quod codex Harleianus suppeditat. Deinde ed. Boerh. , pro quo P. Petitus habet . Denique legebatur . Non perceperunt loci sensum interpretes, qui quum de reponendo cogitarunt, sententiam reddiderunt etiam obscuriorem. Scripsi , de qua forma Lobeckius dixit ad Phryn. p. 706. Sensus est adhibe illecebras potus et cibi, etiam si paullo minus conducibilium quam dari oporteat (parabitur enim exitus nauseam facienti et insuavi humori; nonnullis enim perruptio puris nocere potest), ne fastidiant cibum, etsi quid quod facile evomere possint sumpserint. autem, correpta media syllaba, ab duco derivatum esse haud ita facile credam, primum quod alia huius formae vocabula desunt, tum quod prorsus silent grammatici, tum denique quod exempla, quae pro hac derivatione afferuntur, valde suspecta sunt, quippe quae cuncta vel admittant aliam explicationem vel etiam efflagitent. De qua re mox videbimus.

Iam enim dicendum est de nomine , quod ab ductum sacrum, castum, purum significat. Grammaticorum interpretationes has habemus. Hesychii, . Photii, . Suidae, , quae eadem, sed minus plene, apud Zonaram p. 914. exstant. Porro Hesychii, . Zonarae p. 897. et Favorini, , quod alio spectat quam, ut Tittmanno videbatur, ad epigramma Antipatri Sidonii a Suida in v. allati. Sed originem significationis si requiris, omnem illam latissime patentem verborum cognationem, cuiusmodi sunt pluraque alia, in quibus est etiam , aliter explicandam puto quam visum est Ruhnkenio ad Timaei lex. Plat. p. 12. seq. qui quam iniit viam, quum primam posuit nitoris significationem, ea non satis plana aut expedita videtur ad omnem illam verborum et notionum varietatem comprehendendam. Non potest quidem dubitari quin cognatae cum his verbis voces et , quae proprie de refractis radiis dicuntur, ab derivatae sint quarum altera, ut a , insertum habet crassiorem spiritum: sed tamen ista quam indicavi verborum familia, etsi ab eadem radice orta est, ita manifestam prodit admirationis vel horroris vel omnino motus cuiusdam et gestus significationem, ut alia ratione, quam quae est radiantis lucis, cum radice illa cohaerere videatur. Utar pro primitivo (perinde est enim quo quis utatur, quum nullum istorum sit primitivum) verbo sive . In eo primaria esse videtur notio stupescendi, ducta ab eo, quod qui conspecta re insolita stupescunt, superiora corporis recedunt. Haec significatio statim pro rei ob quam stupemus natura in duas alias dispescitur, unam admirationis, venerationis, reverentiae, alteram horroris, abominationis, indignationis: unde rerum quoque ipsarum fit diversitas, aliis colendis ob sanctitatem suam, aliis formidandis ob nefas et piaculum. Accedit ad has tertia significatio, composita ex illis ambabus, invidiae, quae est indignatio ex admiratione orta. Quod si haec ad nomen adhibemus, primo quaerendum est an illud duplex sit, unum correpta media, quod plurimo usu frequentatum est, alterum producta. Certe si recte in lexico illo Sangermanensi apud Empedoclem significatione cum οι cognatum esse indicatur, cum aspero potius spiritu credas Empedoclem scripsisse et sacrum voluisse orbem solis intelligi. Quae suspicio eo videtur confirmari, quod idem nomen, ut plura ex illa radice, etiam in malam partem usurpatum invenitur: de qua re Tzetzes scribit ad Lycophr. v. 436. Quamobrem nihil mirum foret, si ex hoc nomine compositum fuisset media producta. Itaque incertum est, Parmenides, quum scripsit , sacrumne voluerit an rotundum: Karstenus p. 122. seq. ea significatione putat dictum esse, qua Hemsterhusio scribendum esse videbatur. Proxime cohaerere cum adiectivo videtur substantivum , a quo esse puto, quod apud Hesychium legitur, , ex quo si est , et spiritus asper in eo verbo erit praeferendus, de qua scriptura v. Schaeferum ad Greg. Cor. p. 546. et prima syllaba longe putanda. Certe non memini loci ex quo huius syllabae mensura certo disci possit. Eadem dubitatio est de adiectivo , quod in iis locis, in quibus maxime vel de significatione vel de scripturae sinceritate disceptari potest, aut apud prosae orationis scriptores invenitur aut a poetis ita positum est ut mensura ambigua sit. Quare non satis cognitum est utrum ubique mediam syllabam brevem habeat, an certis in significationibus ea syllaba producatur. Veri tamen similius videtur unum dumtaxat esse nomen brevi media syllaba, quam mensuram habere videtur etiam , quo usus est Aeschylus in Prom. v. 804. Falluntur enim qui id a ductum putant, quia, si ita esset, primam syllabam poeta non produxisset: itaque recte alii interpretantur. Est autem proprie sanctus, deinde sacer, i. e. qui ob sanctitatem colitur. Ex his duabus significationibus prima tantum ita multiplex est, ut plures alios significatus pepererit: altera autem tam simplex, ut praeteriri nunc posset, nisi de duobus locis, qui in dubitationem vocati sunt, dicendum videretur. Suidas post illa, quae supra allata sunt, , haec habet, καὶ ἐν ἐπιγράμματι Idem distichon ab eodem in v. affertur. Est autem Antipatri Sidonii in Brunckii Anal. t. II. p. 27. ep. 79. sive Anth. Pal. VII. 34. Eleganter Toupius scribi voluit, his ipsius Pindari verbis motus Pyth. I. 14. (24.) . Brunckius vero vulgatam tuetur, sed ut secundam syllabam productam habeat et hymnos bene tornatos significet: quod ille quum nullo alio argumento fecerit quam propter Suidae explicationem et propter apud Leonidam Tarentinum, nihil caussae est quare ei accedamus. Nam Leonidae epigramma quomodo Meinekius emendaverit supra dictum est, apud Suidam autem recte intellexit Portus Antipatri exemplum ad aliam quam quae a Suida posita est significationem spectare. Neque aut Zonaras aut Favorinus Antipatri versus addunt. Itaque non erit dubitandum quin Antipater sacra carmina intelligi voluerit. Alter locus Antiphili est in Anal. Br. t. II. p. 177. ep. 29. sive Anth. Pal. IX. 404. de apibus, Ibi vero H. Stephanus agiles interpretatur, Iacobsius, ut apud Virgilium, leves dici apes existimat. Quam significationem quum supra omnino in dubitationem adduxerimus, hic tanto minus putamus admittendam esse, quod quum apes hoc epigrammate in primis ob gratuitum mellis donum laudentur, multo aptius est sacras eas colendasque mortalibus a poeta dici. Sed redeo ad primam significationem, quae sanctitatis est. Sanctum autem dicimus primo eum qui sceleris immunis est. Ita dictum est in Homerico hymno Cereris v. 274. 369. quae antiquissima esset pro hac voce auctoritas, si satis constaret quid in his hymnis primo auctori deberetur. Theocritus XXVI. 30. Callimachus h. Deliaci v. 98. Alia ibi exempla adnotavit Spanhemius in iisque observationem scholiastae Sophoclis ad Oed. R. 921. licet non satis apto loco factam, opposita esse οἱ . Ita Appianus de b. civ. IV. 96. , et c. 97. . Aliud oppositum est apud Manethonem V. 180. restitutum a Dorvillio commemoratumque a Schaefero ad Dion. Hal. de struct. or. p. 89. Deinde sanctus est criminis expers. Ita in lege apud Andocidem de myst. p. 48, 7. ed. Reisk. . Et apud Demosthenem in tertia Philippica p. 122, 16. , quod orator ipse his verbis interpretatur, . Sic etiam Sophocles Ant. 521. Pertinet huc locus Aristidis Quintiliani de musica I. p. 5. male intellectus a Meibomio, , ubi non , sed dicit, ut antea . Tertio sanctus universe dicitur qui malo vacat. Ita Sophocles in Oed. R. 919. Haec vero significatio, nisi fallor, fecit ut nomen ad eam quoque puritatem transferretur quam serenitatem appellamus: quae ita est cum lucis notione coniuncta, ut non sit mirum, si saepe dubitari possit, an praeferendum sit. Ut nihil magnopere obstabat quin Sophocles diceret , ita, quum mallet, qui est serenus exitus, satis prope accessit ad illam notionem. Non ausim itaque cum Brunckio, quem moverat Hemsterhusii disputatio, reponere in his versibus Euripidis Bacch. 660. Non mutasset, opinor, si scriptum invenisset, quod ipsum quoque aptum, sed, si recte sentio, tamen magis de candoris puritate, quam de serenitate intelligendum esset. Hanc autem nominis explicationem non mediocriter illud confirmat, quod oculi sereni appellantur. Nam qui agiles significari putant, eos non solum aliunde confirmare usum huius vocabuli oportet, sed etiam docere quomodo haec significatio ubique satis apta sit. Est autem, si libris fides, ita locutus Aretaeus de caussis et signis morborum acutorum II. 4. p. 16. E. sive p. 41. ed. Lips. . Sermo est de febri ardente, ut hic quidem potius requiri videatur. Sed Adamantius Physiogn. I. 9. p. 349. . Quod si, qui haec in suum librum transtulit, Polemo I. 6. p. 222. habet pro , dubitari potest an ea non sit aberratio librarii, sed recepta in textum parum hic apta explicatio. Certe Synesius epistola 143. (142.) , ut non multum diversa, iunxit. Ne quis autem Adamantium et Polemonem scripsisse suspicetur, licet hoc accommodatissimum oculis vocabulum sit, Hippocratis auctoritas obstat, qui de sanorum victus ratione II. 11. p. 54. L. II. ed. Mack. sic scribit, . Quo in loco quum primo de oculis tantum ea vox dicta sit, in fine autem, ubi concluditur demonstratio, de toto homine usurpetur, apertum est significationem ei inesse, quae non, ut in vocabulo , ad solum videndi sensum, sed ad omnem in sentiendo alacritatem, praecipue vero ad eam quae in oculis cernitur, spectet. Atqui haec ipsa est serenitatis significatio, quae quum Hippocratis loco, tum Adamantii et Polemonis verbis ita omnibus numeris satisfacit, ut aptiorem invenire nequeas. Confirmatur haec vocis explicatio, ut serenum significet,. iis quae ex Democriti sententia Theophrastus in libro de sensu et sensilibus affert §. 73. p. 677. ed. Schneid. , et §. 78. p. 679. dicit, . Quae quum ita esse videantur, non puto esse quare haec Platonis in Timaeo p. 58. C. ed. Steph. vitii suspecta habeamus, . Tantum abest enim, quod Hemsterhusio videtur, ut quae hic inter se opponuntur scribi suadeant, ut exactior etiam sit in vulgata lectione oppositio: quin illa, quae de igne praemisit Plato, quodammodo postulare videntur ut hic, ubi de alio elemento sermo est, nomina adhibeantur magis huius elementi propria quam communia cum natura ignis. Et, si quid in tali re ab similibus exemplis praesidii accedit, Hippocrates in libro de aere, locis et aquis p. 255, 27. paene eodem modo de aere loquens magis quam expressit: . Sic etiam Chrysippus apud Stobaeum Ecl. phys. p. 446. ed. Heer. vocat . Non multum discedit quod idem Stobaeus p. 489. ex Philolao refert, . Itaque etiam apud Iamblichum de myst. p. 80, 21. sinceram puto vulgatam lectionem, . Hinc ne in Aristotelici quidem libri de mundo c. 5. Hemsterhusio sine dubitatione assentiendum esse videtur: . Quod Hemsterhusio scribendum videbatur, , edidit Bekkerus ex uno suorum quattuor codicum: unus praebet: quas autem duas memorabiles lectionis diversitates habet Stobaeus p. 694. ed. Heer. pro , et pro , eae vereor ne non maius ad hanc rem diiudicandam momentum conferant quam liberius ista interpretantis Appuleii verba, splendore perlucidus. Sed progrediamur longius. Si comparaveris consimilis significationis vocabula quae Germanica lingua habet, rein, hell, klar, heiter, non miraberis etiam perspicuum dici. Itaque ne apud Platonem quidem de leg. XII. p. 951. E. vocabulum mutare ausim: . In his Hemsterhusius ex coniectura videtur in pluralem mutasse. Illud potius quaeri potest, sitne pro codicum lectione , cuius loco editio Basileensis secunda p. 628. habet, scribendum . Interpretor autem haec ita, colloquia autem his et sermones semper de legibus esse, et quod ad ipsorum civitatem attinet, et si quid alibi audiant vel in hoc genere diversum esse, vel etiam in doctrinis quaecumque aliquid ad hanc disputationem conferre videantur, quibus id cognitis clarius fieri, non cognitis autem obscuriorem videri illis et implicatiorem legum scientiam. Dubitandum igitur puto an in Iamblichi Protr. p. 360. ed. Kiessl. non praestet , lectio codicis Cizensis: Est enim prorsus quod Germanice dicas eine helle Klarheit. Deduximus eo hanc disputationem, ut soli supersint duo tragicorum loci, unus Euripidis in Suppl. v. 651. alter hic Aeschyli, Nec diffiteor utrumque locum planissimum fore, si scribatur: pro qua coniectura illud maxime afferri potest, quod saepe et confunduntur. Sed sunt etiam quae revocare ab reponendo videantur: silentium grammaticorum, consensus librorum in scriptura , antiquitas huius scripturae ea ut iam scholiastae in explicatione laborarint. Quae quum ita sint, equidem etiam in his Euripidis et Aeschyli versibus tueri vulgatam scripturam quam mutare malim. Nam si verum est quod supra ostendere studui, serenitatis notionem in illa voce esse, non sane mirum est, ut nos de locis nullo montium, silvarum, aedium obiectu obscuratis eine heitere Gegend dicimus, ita Graecos, poetas maxime, locos propter altitudinem late patente prospectu serenos, , appellasse. Ita in Euripidis certe loco nihil amplius videbitur difficultatis relinqui. Neque vero Aeschyli versus multo erit ad explicandum difficilior, si quidem non est necessarium ut genitivis videre exercitus sedem illam, aut videri ex ea indicetur, quum iis etiam hoc possit significari, ex toto exercitu loco propter altitudinem sereno sedem habuisse Xerxem. Est enim hic locus ex iis in quibus absolutum nomen etiam melius est et aptius comparativo vel superlativo. In quam rem bona est Eustathii observatio p. 258, 39. . Similiter in v. Favorinus, . Sed tenendum est quaedam in hoc genere eiusmodi esse ut et absoluto et superlativo recte utamur, ut in illo , ad quod exemplum dicit Aeschylus in Suppl. v. 934. quaedam autem talia ut soli absoluto locus concedatur. Nam illud etiam per superlativum, si id usitatum esset, dici poterat, si quidem non is qui solus, sed qui maxime divinus est, quum alii quoque divini vocari possint, intelligitur: ubi autem quid solum de pluribus tale est ut ei adiectivum, in quo est comparatio ad reliqua, conveniat, ibi ne potest quidem aliud quam absolutum nomen poni, quia nihil adest de quo idem praedicari possit. Ex quo intelligitur ne satis recte quidem dicturum fuisse Aeschylum , quod eo non eminentem in toto exercitu hunc unum locum, sed eum de pluribus eminentibus locis eminentissimum significasset: id quod res ipsa falsum esse arguit.

πελαγίας: M. Par. A. B. C. Rob. G. Vit. Lips. Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B. ἁλός: Rob. Ceteri , sed γρ. margo Lips.

ᾖξ': M. Ven. B. Par. B. Rob. Ceteri , nisi quod habet Lips. De trisyllabo apud tragicos v. Porsonum ad Hec. v. 31. Elmsleium ad Bacch. v. 147. ἀκόσμῳ ξὺν: M. Ald. Rob. Turn. G. et ex corr. Vit. Lips. Mosc. Par. N. et ante corr. Vit. , supra scripto γρ. Cantabr. 1. τοιάνδε σοι: M. G. Vit. Ald. Rob. Turn. Lips.

τῇ: Ven. B. a sec. manu in mutatum videtur in Vit. πάροιθε: G. Vit. Lips. Mosc. Ald. Rob. συμφορὰν: Cantabr. 1. Mosc. Par. N. et a pr. manu Vit. Vit. a sec. manu et reliqui. στένειν: G.

δαῖμον: Mosc. et a pr. manu Cantabr. 2. et supra scripto ad primam syllabam circumflexo, ad secundam littera , Lips.

ἀπήρκεσαν: M. Ven. A. B. Par. C. Rob. , prima littera in litura scripta, Vit. Ald. G. Vit. cum reliquis.

πρόσθε: G. Lips. Cantabr. 1. 2.

W. S. Teuffel, 1886, p. 66

Vernichtung der 400 auf der Insel Psyttaleia (auch dieser Name wird nicht genannt, zu 409) aufgestellten Perser durch attische Hopliten unter Anführung des Aristeides; s. Einleitung S. 30. Vgl. Herod. VIII 76: 76: ἐς τὴν την νη- σίδα τὴν Ψυττάλειαν, μεταξύ Σαλα- μῖνός τε κειμένην καὶ τῆς ἠπείρου, πολλοὺς τῶν Περσέων ἀπεβίβασαν. ὡς ἐπεὰν γένηται ναυμαχίη, ἐν- θαῦτα μάλιστα ἐξοισομένων τῶν τε ἀνδρῶν καὶ τῶν ναυηγίων, ἵνα τοὺς μὲν περιποιέωσι, τοὺς δὲ δια- φθείρωσι. Ib. 95: Αριστείδης παραλαβὼν πολλοὺς τῶν ὁπλιτέων οἳ παρατετάχατο παρὰ τὴν ἀκτὴν τῆς Σαλαμινίης χώρης, γένος ἐόν- τες ᾿Αθηναῖοι, ἐς ἐς τὴν Ψυττάλειαν νῆσον ἀπέβησε ἀπέβησε ἄγων, γων, οἳ τοὺς Πέρ- σας τοὺς ἐν τῇ νησίδι ταύτῃ κατε- φόνευσαν πάντας. Vgl. Plut. Ari- stid. 9.

W. S. Teuffel, 1886, p. 66

Vgl. Paus. I 36, 2: νῆσος δὲ πρὸ Σαλαμῖνός ἐστι καλουμένη Ψυττάλεια. ἐς ταύτην τῶν βαρβάρων ὅσον τετρακοσίους ἀποβῆναι λέγουσιν κ. τ. λ. Strab. ΙΧ ρ. 395: νησίον ἔρημον πετρῶ- δες. Als solche ein Lieblingsaufent- halt des Pan, ὃς πάντα λόφον νι- φόεντα λέλογχε καὶ κορυφὰς ὀρέων καὶ πετρήεντα κέλευθα (Hom. hymn. 19, 6 f.). Vgl. auch Eur. fragm. (Teleph.) 697 Ν.: ὃς πέτρον ᾿Αρκάδων δυσχείμερον Πὰν ἐμβα- τεύεις. ἐκ νεῶν φθαρέντες wie χρημάτων ἐκ δόμων πορθουμένων Suppl. 443. νῆσον, 15. – ἐξοι- σοίατο, vgl. ἐξοισομένων in der vor- her angeführten Stelle Herod. VIII πόρων, 457. Kr. 47, 23. τὸ μέλλον, 373. ἱστορῶν, erkun- dend, erratend, vgl. Ag. 676. Eum.

W. S. Teuffel, 1886, p. 67

κῦδ. ἔδ. homerisch, z. B. 216: ὅτε οἱ Ζεὺς κῦδος ἔδωκεν. αὐθ. Herod. VIII 95: ᾿Αριστείδης ἐν τῷ θορύβῳ τούτῳ τῷ περὶ Σαλαμίνα γενομένῳ τάδε ἐποίεε. φράξ. Ausführung des Begriffs ὁπλίτης. δὲ 418. – κυ- κλοῦντο (die Griechen) .. ἀμηχανεῖν ὅποι τράποιντο (die Perser) ἠράσσοντο 1. παίουσι (die Griechen), rascher Wechsel des Subjekts. πολλὰ μέν νυν (wie 412) τέλος ἐκ χερῶν .. τοξικῆς οξικῆς τ᾽ ἀ. θώμ. (Eum. 182). Zwar erlitten die Hellenen anfangs (aus der Ferne) Verluste durch Steinwürfe u. Pfeil- schüsse; schliesslich aber rückten sie den Persern auf den Leib und hieben alle nieder. παίουσι κρεοκοπ. (Eur. Kykl. 358: κρεοκο- πεῖν μέλη ξένων), 426.

W. S. Teuffel, 1886, p. 67

Ξέρξης κτλ. (und 469, 503, 509, vgl. 251, 352, 501, 519), malerische Arrhythmie, West- phal2 II S. 482, A.** Die Menge der o trägt mit dazu bei, dafs das Einzelne gewichtig ins Ohr fällt. Von wo aus er das ganze Heer sehen konnte. εὐαγῆ hell für das Sehen ( εὔοπτος, Hesych.), wie Hippokr. san. vict. rat. II 11: οἱ ὄρθριοι περίπατοι τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν κουφά τε καὶ εὐαγέα καὶ εὐήκοα παρασκευάζουσι. Bei Plat. legg. XII p. 952 A. steht εὐαγέστε- ρος im Gegensatz zu σκοτωδέστερος und ἀσαφής. Ähnlich bei lat. Dich- tern caecus und surdus aktivisch und passivisch. ὄχθον, Herod. VIII 90: κατήμενος (Xerxes) ὑπὸ τῷ οὔρεϊ τῷ ἀντίον Σαλαμίνος, τὸ καλέεται Αἰγάλεως (Realenc. 2 I. S. 225 f. mit Anm.). Sein δίφρος ἀργυρόπους fiel den Hellenen in die Hände und befand sich auf der Akropolis von Athen unter den ἀριστεῖα τῆς πόλεως (Demosth. XXIV 129). ἀνακωκύσας . αγγείλας ἵησι, 542 ff. 825f. vgl. zu Ar. nub. 937. Kr. II 56, 15. Α. 2. – παραγγείλας technisch von dem augenblicklichen Kommando von Mund zu Munde (Heimsoeth, ind. Überl. S. 42). Der Inhalt des- selben ergiebt sich aus dem Zu- παρ- sammenhange. ἵησι intransitiv wie ἵεμεν Eur. Rhes. 291. ἄφαρ homerisch. Daſs Xerxes selbst auch die Flucht ergriff, ist nur indirekt angedeutet. Übrigens Herod. VIII 113: οἱ ἀμφὶ Ξέρξην ἐπισχόντες ὀλίγας ἡμέρας μετὰ τὴν ναυμαχίην ἐξήλαυνον εἰς Βοιωτούς.