Persians. Aeschylus. Robert Potter (Translator). London. 1779.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
The Persians (OCR draft) (English) (The Persians. Robert Potter, 1779.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
356.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-290
ὃ δ᾽:
ὃ M.
ὃ δ' Vit. Lips. Ald. Rob. Vulgo
ὃ δ'.
357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-291
τὸν:
τῶν pro
τὸν Lips. Par. L. et ante correctionem M.
τὸν θεοῦ Par. N.
358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-292
πᾶσιν:
πᾶσιν Porsonus, et sic M. Ceteri
πᾶσι.
προφωνεῖ:
προσφωνεῖ Vit. Lips. Ven. A. aliique nonnulli et Ald. Rob.
τόνδε:
τοιόνδε Ven. A.
ναυάρχοις:
ναυάρχαις Ald. et
οις minio supra scripto G.
359.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-293
χθόνα:
φλόγα pro
χθόνα Par. C. K. L. Rob. γρ.
φλόγα adscriptum in Lips. Par. B.
θονὸς adscriptum in Par. C.
360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-294
λήξῃ:
λέξη Ven. A.
361.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-295
στίφος μὲν:
στίφος μὲν M. G. Turn.
στῖφος μὲν Vit. Ald. Rob.
μὲν στῖφος Brunckius, nullo, ut videtur, auctore.
στοίχοις:
στοίχοις M. Cantabr. 2. Colb. 1. 2. Hoc fuerat etiam in Vit. sed in
στίχοις mutatum est.
στίχοις, ad
ι supra scripto
οι, Lips. Mosc. Ceteri
στίχοις. Sed huic vocabulo, quod in re militari dubiae fidei est et omnino apud tragicos non invenitur, praeferendum est
στοίχοις.
362.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-296
ἁλιρρόθους:
ἁλιρόθους Ald. Rob.
363.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-297
κύκλῳ:
κύκλων Ven. B.
νῆσον:
νῆσον Ald. et ante sec. manus correctionem Vit:
νοῦσον Rob.
πέριξ:
Πέριξ, eraso
ξ, Vit.
364.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-298
ὡς εἰ:
ὡςεἰ e correctione Lips. Antea recte
ὡς εἰ.
365.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-299
ναυσὶν:
ναυσὶν Porsonus.
νηυσὶν M.
ναυσὶ vulgo.
εὑρόντες:
εὑρόντα Ven. B.
366.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-300
πᾶσι:
πᾶσιν M.
στέρεσθαι:
στερίσκεσθαι Vit. Lips. Mosc. Par. N. Sed γρ.
στέρεσθαι adscriptum in Vit. Lips.
κρατὸς:
κράτος G. et ex sec. manus correctione M. quam lectionem imperite praefert scholiastes. Melius constaret temporum ratio, si scriptum esset
ἦν προκείμενον. Nam si scripsit Aeschylus, accuratius ante dixisset
εἰ ἔφυγον.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-301
τοσαῦτ᾽:
τοιαῦτ' edidit Brunckius, nullo, ut videtur, auctore.
ὑπ᾽ ἐκθύμου:
ὑπερθύμου G. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. L. N. Rob.
ὑπὲρ θύμου Colb. 2.
ὑπενθύμου M. et hinc
ὑπ᾽ εὐθύμου Victorius.
ὑπ᾽ ἐκθύμου Ald. Turn. et videtur hoc prius fuisse in Vit. qui nunc
ὑπερθύμου ex correctione habet.
Ἔκθυμος est animi impotens.
φρενός:
φρενὶ Mosc. et supra scripto
ὸς Lips.
369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-302
οἳ δ᾽:
οΐδ' Vit. Lips. Ald. Rob. Ceteri
οἱ δ'.
πειθάρχῳ:
πιθάρχῳ Vit. Mosc.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-303
δεῖπνόν τ᾽:
δεῖπνον M. Vit. Lips. edd. ante Brunckium.
τ' addidit Brunckius et ante eum Scaliger.
ναυβάτης τ':
ναυβάτης τ' M. Par. B. L. Rob.
ναυβάτης sine particula Par. N.
ναυάτης δ' Ven. A.
ναύτης τ' Ald.
ναυάτης τ' ceteri.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-304
τροποῦτο:
τροποῦτο omnes libri. Non recte Brunckius
τροποῦτο. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI. Hesychius
τροπώσασθαι, τὸ τὴν κώπην πρὸς τὸν σκαλμὸν δῆσαι τῷ τροπωτῆρι.
σκαλμὸν:
σκαρμὸν Cantabr. 1. γρ.
σκαρθμὸν Par. B.
372.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-305
φέγγος:
φθέγγος, expuncta
θ littera, M.
φθόγγος Lips.
374.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-306
ἐς ναῦν:
εἰς ναῦν Lips.
ἐς ναῦς G. Mosc.
ναῦ affertur ex Par. C.
πᾶς θ':
πᾶς δ' M. Vit. Lips. et supra scripto
θ Par. B.
375.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-307
τάξις:
τάξεις, ad
ει supra scripto
ι, M.
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-308
ὡς:
ὥ pro
ὡς Lips.
377.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-309
καὶ πάννυχοι:
πάννυχοι δὴ διάπλουν, omisso
καὶ, Rob.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-310
ναῶν:
ναῶν M. Vit. Lips. Ald. Rob. et ceteri, ut videtur, libri praeter Ven. A. Turn. qui
νηῶν habent.
380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-311
οὐδαμῇ:
οὐδαμῇ, ad ultimam litteram supra scripto
οῦ, Lips.
οὐδαμοῦ Par. L.
381.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-312
λευκόπωλος:
κενκόπωλος Lips.
382.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-313
κατέσχε:
κατάγε pro
κατέσχε Mosc.
κατὰ γαῖαν pro
κατέσχε γαῖαν Lips.
κατέσχε γῆν Ald.
383.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-314
πρῶτον:
πρῶτα Par. C.
ἠχῇ:
ἠχῇ M. G. Ven. A. B. Ald. Turn. et supra scripto
ἠχοῖ Cantabr. 2. Par. B.
ἠχοῖ, ad
οι supra scripto
η, Lips. In
ἠχοῖ coniectura incidisse Piersonum ad Moer. p. 176. merito mireris, quum ibi interesse aliquid inter
ἠχήν et
ἠχώ ostendere studeat,
ἠχεῖ Vit. Mosc. Par. L. Rob. Totum hunc locum imitatione expressum esse ab Iuliano in prima oratione observarunt Spanhemius p. 235. et Wyttenbachius p. 188. ed. Schaef.
384.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-315
εὐφήμησεν:
ἐφήμισεν Cantabr. 1.
ηὐφήμησεν Brunckius.
ὄρθιον:
ὄρθιόν θ' Cantabr. 2.
385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-316
ἀντηλάλαξε:
ἀντιλάλαξε G.
πέτρας:
πέτρης Par. C.
πέρας Ven. B, quod vocabulum nisi unus tantum liber haberet, placere posse dixeris. V. ad Suppl. v. 249.
386.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-317
παρῆν:
παροῦς, supra scripto a sec. manu
ν, Vit.
387.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-318
φυγῇ:
οὐδὲ γὰρ ὡς ἐν φυγῇ Ven. A. Ox. Ald.
οὐ γὰρ ὡς φυγεῖν Rob.
388.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-319
ἐφύμνουν:
ἐφήμουν G. Vit. et aliquot alii.
ἐφ᾽ ὕπνουν Lips.
389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-320
ὁρμῶντες:
ὁρῶντες G.
ὁρῶντας Rob.
ὁρμῶντες, ut reliqui, sed supra scripto γρ.
ὁρῶντες, Lips.
390.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-321
δ᾽:
δ' inter versus M.
ἀϋτῇ:
αὐτὴ G. et ante sec. manus correctionem Vit.
αὑτῷ Lips.
ἐπέφλεγεν:
ὑπέφλεγεν Ven. A. et adscripto γρ.
ἐπέφλεγεν Par. B. Schutzius coniiciebat
πάντα θῖν ἐπέφλεγεν. Nihil est quare quis in verbis
πάντ᾽ ἐκεῖνα haereat. Est enim haec usitatissima formula, quum multa quae ante commemorata sunt, praesertim si magna sunt et gravia, ut uno vocabulo comprehendi nequeant, indicantur. Sic supra v. 257.
ὡς πάντα γ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα διαπεπραγμένα. Herodotus VII. 34. de operibus quibus Xerxes pontes in Hellesponto fecerat,
καὶ δὴ ἐξευγμένου τοῦ πόρου ἐπιγενόμενος χειμὼν μέγας συνέκοψέ τε ἐκεῖνα πάντα καὶ διέλυσε. Sic etiam
πάντα ταῦτα, ut in Eum. v. 113.
καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα.
391.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-322
εὐθὺς δὲ:
ἐπεὶ δὲ Ald. Turn.
εὐθὺς δὲ M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. A. B. H. K. L. Rob. Hoc ad sensum et vim loci multo aptius esse nemo non videt. Inutilis coniectura Porsoni
ἔπειτα.
ξυνεμβολῇ:
ξὺν ἐμβολῇ Par. L.
392.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-323
NA:
ἔπαισαν ἅλμην. Idem versus initium in oratione nuntii apud Euripidem Iph. Taur. v. 1391. in qua oratione plura ex Aeschyli Persis sumpta esse indicavit Seidlerus.
κελεύματος:
κελεύματος M. Vit. Lips. Mosc. Ceteri
κελεύσματος.
393.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-324
ἐκφανεῖς:
ἦσαν ἐμφανεῖς Rob.
ἐμφανεῖς ἦσαν Par. C. γρ.
ἐμφανεῖς adscriptum in Par. B.
394.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-325
πρῶτον:
πρῶτον a sec. manu supra lituram unius syllabae inter versus adscriptum in Vit.
εὐτάκτως:
εὐτάκτως M. G. Cantabr. 1. Mosc. Par. K. L. et supra scriptum in Cantabr. 2.
εὐτάκτως, supra scripto primae syllabae accentu, tertiae
ον, Lips.
εὔτακτον Vit. Cantabr. 2. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B.
εὐτάκτων Ald.
εὐστόχως Par. B. I. Comparanda sunt cum his Diodori verba XI. 18.
τὸ μὲν εὐώνυμον μέρος ἐπεῖχον Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι, πρὸς τὸ τῶν Φοινίκων ναυτικὸν ἀντιταχθησόμενοι· — Αἰγινῆται δὲ καὶ Μεγαρεῖς τὸ δεξιὸν κέρας ἀνεπλήρουν. Herodotus VIII. 85. in sinistro cornu Athenienses, Lacedaemonios in dextro fuisse scribit, quod verius videtur Valckenario. Cum utro faciat Aeschylus, dubitari potest. Veri tamen similius esse videtur Aeginetas eum laudare voluisse quam Lacedaemonios, praesertim quum per hos ipsos effectum sit ut Aeginetis primae decernerentur, Atheniensium autem soli Amyniae, fratri Aeschyli, ut quidem placet Diodoro XI. 27. Non multum dissimilia habet Herodotus VIII. 93. ubi videndus Valckenarius.
396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-326
ἐπεξεχώρει:
ἐξεχώρει M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. N. Ald. Rob. Turn.
ὑπεξεχώρει editiones Vict. Cant. Stanl.
398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-327
δὲ:
ἐλευθεροῦτε δὴ Vit.
ἐλοῦτε δὴ Mosc.
401.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-328
γλώσσης:
γλώττης G.
402.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-329
κοὐκέτ᾽:
κουκέτ' M. Lips.
403.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-330
νηῒ:
ἐν νυκτὶ Rob.
404.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-331
ἦρξε δ':
ἦρξεν δ' M. Quod hic narratur, Lycomedis cuiusdam, Atheniensis, factum fuisse scholiastes cum Plutarcho in Themistocle c. 15. narrat. Sed Lycomedem hoc ad Artemisium fecisse Herodotus scribit VIII. 11. In Salaminia pugna Aminiam primum impetum in classem Persicam fecisse tradunt Herodotus VIII. 84. et Diodorus XI. 27. Aminias apud Aeschylum intelligendus est: sed quod hunc Aminiam, quem Pallenensem dicit Herodotus, fratrem Aeschyli fuisse perhibent Diodorus, Aelianus V. H. V. 19. scriptorque vitae Aeschyli, fabula videtur esse. Ceterum ne nominaret poeta Aminiam, tragoediae gravitas prohibebat, quoniam, qui in conspectu nostro et in hac communis vitae humilitate versantur, haud facile illo magnitudinis splendore, quem requirit poesis, ita exornari possunt ut omnis quotidianae tenuitatis recordatio evanescat. Idque bene perspectum habens poeta sapienter ne Themistoclis quidem nomen admittere ausus est.
405.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-332
Φοινίσσης: Herodotus VIII. 85.
κατὰ μὲν δὴ Ἀθηναίους ἐτετάχατο Φοίνικες· οὗτοι γὰρ εἶχον τὸ πρὸς Ἐλευσῖνός τε καὶ ἑσπέρης κέρας.
406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-333
ἴθυνεν:
ἴθυνεν M. Ex Par. B. Faehsius
ἴθυνε. γρ. ἴθυνε affert: Brunckius hunc codicem
εὐθύνων et pro varia lectione
ἴθυνεν habere significat.
ἴθυνε G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ald. Turn.
ἴθυνεν Rob. et reliquae inde a Vict. editiones.
407.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-334
καὶ πρῶτα: recepi ex G. Lips. Cantabr. 2. Par. L. Rob.
τὰ πρῶτα M. Ald. Turn.
μέν νυν:
μὲν νῦν Cantabr. 2. et supra scripto
ἀντὶ τοῦ δή M.
μὲν νῦν etiam Vit. habuerat, sed eraso a sec. manu
νῦν factum est.
μὲν νυν Ven. B.
μὲν οὖν Lips. Ven. A. Par. N. Mosc. Ox. Ald. Rob.
μὲν δὴ G. Turn. Ex his
μέν νυν praeferendum erat, pro quo saepe
μὲν δή εἰ
μὲν οὖν ab librariis posita sunt. V. Valcken. ad Hipp. 20.
ῥεῦμα:
εὖ ῥεῦμα Ven. B. Cantabr. 2.
408.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-335
στενῷ:
στενῶν Par. G.
στενῷ Ven. B.
νεῶν:
νεῶν τῶν περσικῶν G.
410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-336
ὑφ᾽ αὑτῶν:
ὑφ᾽ αὑτῶν Lips. Rob.
ὑφ᾽ αὐτῶν G.
ὑπ' αὐτῶν, leni in altero vocabulo spiritu a correctore in asperum mutato, Vit.
ὑπ' αὐτῶν Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Turn.
411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-337
παίοντ᾽:
παίοντ' indiget nulla mutatione. Est enim praesentis participium
ἀΐσσω, significatque eum qui illiditur, ut in Prom. v. 887.
θολεροὶ δὲ λόγοι παίουσ᾽ εἰκῇ στυγνῆς πρὸς κύμασιν ἄτης.
412.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-338
ἀφρασμόνως:
ἀφρασμόνως dedi ex M. Ven. B. Par. N. Idem antequam corrector
σ in
δ mutavit erat in Vit. Ceteri
ἀφραδμόνως.
413.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-339
ὑπτιοῦτο δὲ:
ἑστιοῦτο δὲ Ven. B.
ὑπτιοῦτο δὴ Heathius. Fugerat eum
δέ in apodosi post
ὡς positum, ut v. 410.
414.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-340
θάλασσα δ᾽:
θαλάσσῃ δ' Lips. sed
ῃ in
α mutato.
θάλασσαν δ' Ald.
θάλασσαν, omissa particula, Turn. ex coniectura, ut videtur.
415.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-341
πλήθουσα:
πλήθουσαν Ald. Turn.
φόνου:
φόνο Lips.
416.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-342
ἐπλήθυον:
ἐπλήθυον M. Ven. B. Cantabr. 1. Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Par. A.
ἐπλήθυνον G. Vit. (sic Vit. Lips. Ven. A. Mosc. Par. B. C. N. Ald. et a sec. manu Cantabr. 2. Par. A.
ἐκπλήθυνον Turn.
417.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-343
ἀκόσμως:
ἀκόσμῳ e correctione, deleto
ς, Vit. Ita scribendum putavit Casaubonus.
Ἀκόσμῳ ξὺν φυγῇ legitur v. 465.
418.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-344
βαρβάρου:
βαρβάρων Rob.
419.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-345
τοὶ δ᾽:
οἱ δ' Blomfieldius. V. ad Soph. Ai. v. 1404.
θύννους:
θήνους Lips.
θύνους Rob.
420.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-346
θραύμασίν τ':
θραύμασίν τ' M.
θραύμασί τ' G. (sic G.) Vit. Lips. Mosc. Par. L. Rob. et
ρ a sec. manu scripto Cantabr. 2.
θραύσμασί τ' Cantabr. 1. Ald. Turn. Dixit de his formis Lobeckius ad Soph. Ai. p. 322.
ἐρειπίων:
ἐριπίων M.
421.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-347
ἐρράχιζον:
ἐράχιζον Vit. Lips. Mosc.
οἰμωγὴ:
οἰμωγή ex correctione, quum antea
οἰμωγὴ fuisset, Vit.
οἰμωγῆς M.
οἰμογή Ald.
ἡμογὴ Lips.
422.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-348
κωκύμασιν:
κωκύμασιν M.
κωκύμασι G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. Solent coniungi
οἰμωγή et
κώκυμα,
οἰμώζειν et
κωκύειν. Sed hic laetum potius clamorem Graecorum commemorari exspectamus, ut in Homerico illo
ἔνθα δ᾽ ἅμ' οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων. Quare putavi Aeschylum scripsisse
καυχἠμασιν.
πελαγίαν:
πελασγίαν G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Rob. γρ.
πελαγίαν margo Lips.
423.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-349
κελαινῆς: In
κελαινῆς littera
ν puncto notata in M.
νυκτὸς ὄμμ᾽: explicat Seidlerus ad Eur. Iph. Taur. v. 110.
424.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-350
ἤματα: In
ἤματα primam litteram in litura habet M.
425.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-351
στοιχηγοροίην:
στοιχοιγαροίην, ad
α supra scripto '
o', M.
στοιχηγορείην Cantabr. 2.
χοικηγοροίην Par. G.
στιχηγοροίην Lips. Mosc. Par. F. K. L.
ἐφεξῆς λέγοιμι. στοιχομυθοίην adscriptum in M. Hesychius
στοιχομυθεῖν, τὸ ἐφεξῆς λέγειν καὶ ἀδολεσχεῖν.
426.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-352
μηδάμ᾽:
μὴδ' ἂν M. et sic vel
μηδ' ἂν G. Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. edd. ante Brunckium, qui
μηδάμ' restituit ex Par. A. in quo glossa
μηδαμῶς addita est. γρ.
μηδάμ᾽ ἡμέρᾳ margo Par. B.
427.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-353
τοσουτάριθμον:
τοσουτάριθμον Lips. Rob. γρ.
τοσουτάριθμον supra scriptum in Vit.
τοσοῦτ' ἀριθμὸν M. Ven. A. Cantabr. 2. Ox. Ald. Turn. et a sec. manu Vit.
τοσοῦτ᾽ ἀριθμῶν a pr. manu Vit.
τοσοῦτ᾽ ἄριθμον G. scilicet, ut interpreti videtur, pro
ἀριθμόν. Et
τοσουτάριθμον et
τοσοῦτ᾽ ἀριθμὸν commemorant scholiastae. Alludere ad hunc locum videtur Tzetzes in exegesi ad Il. p. 92, 8.
ἐκ δὲ τῆς συνεχείας τῆς ἵππου καὶ τοῦ περιττώματος τοῦ τοσουταρίθμου στρατοῦ.
428.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-354
αἰαῖ:
αἳ αἳ M. G.
α octies Cantabr. 1. Ceteri
αἰαῖ
ἔρρωγεν:
ἔρρωγεν Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Idem supra scriptum in Vit.
ἔρρωγεν a sec. manu Cantabr. 2.
ἔρρωγε G. Lips. Ald. Turn.
ἔρρωγε Vit.
ἔρρωγε Mosc. et cum litura inter
o et
γ M.
429.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-355
βαρβάρων:
βαρβάρω Par. K. L.
γένει:
γένῃ, sed
η supra scripto
ει, Lips.
430.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-356
κακόν:
κακόν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. B. N.
κακῶν Ald. Rob. Turn. Euripides Med. v. 59.
ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ, ubi v. Elmsleium.
431.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-357
ἐπ᾽ αὐτοῖς:
ἐπ' αὐτοῖς M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Par. B. K. L. N. Ald. Rob.
ἐπ' αὐτοὺς Turn.
ἐπ' αὐτῆς Mosc.
433.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-358
τῆσδ᾽ ἔτ᾽:
τῆσδέ τ' M. G. Vit. Par. A. B.
τίς δὲ τ' Ald. Rob. Emendate
τῆσδ᾽ ἔτ᾽ Lips. Turn. γρ.
καὶ τύχης ex Par. B. Faehsius affert.
τῆσδ᾽:
τῆδε, ut fere solet, M.
τῆσδε Ald. Rob.
434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-359
τίν᾽ αὖ:
τί δ' αὖ G.
στρατῷ:
στρατῷ, mutato a sec. manu
ῶ in
οῦ, Vit.
στρατοῦ Ald.
435.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-360
μάσσονα:
μάσσονα, supra scripto
ν, Vit.
436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-361
φύσιν:
φύσιν M. Vit. Ald. Rob. Turn. et
ι supra scripto
ει Lips.
φύσει G. Ven. B. Par. A. B. K. L. et supra scripto
φύσιν Cantabr. 2.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-362
ψυχήν:
ψυχὴν, supra scripto
o, Lips.
κεὐγένειαν:
καὶ εὐγένειαν M. Vit. Mosc. Ald. Rob.
ἐκπρεπεῖς:
ἐκπρεπεῖς M. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.
εὐπρεπεῖς G. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. A. B. L. N. Rob.
438.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-363
ἄνακτι:
ἄνακτοι Vit.
439.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-364
αἰσχρῶς:
αἰσχρῶς M. G. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Lambeth. Mosc. Ox. Par. A. B. H. K. L. N. Rob.
οἰκτρῶς Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B.
δυςκλεεστάτῳ:
δυσκλεεστάτῳ M. Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. Id fuit etiam in Vit. ubi terendo
λε periit.
δυσκλεστάτῳ Par. C.
δυστυχεστάτῳ G. Ven. B. Cantabr. 1. Par. A. L. et adscriptum γρ.
δυστυχεστάτῳ in Lips.
μόρῳ:
πότμῳ Vit. Lips. Mosc. Par. N. sed in Lips. adscriptum γρ.
μόρῳ. θανάτῳ.
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-365
οἴ 'γὼ:
οἱ ἐγὼ M.
ὃ ἐγὼ Par. C.
οἳ ἐγὼ G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Rob. Turn. Correxit Porsonus.
τάλαινα:
τάλαινα Vit.
κακῆς:
κακοὶ pro
κακῆς Lips.
441.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-366
δὲ: omittunt Ven. A. Ox. Ald. Post
ποίῳ habet Rob.
442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-367
ἐστὶ:
ἐστιν Vit.
πρόσθε:
πρόσθε G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. Mosc. Ald.
πρόθεν Par. N.
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-368
δύςορμος:
δύσορμος, ad
ος supra scripto
ον, Lips.
ναυσίν:
νηυσὶν M. G. Vit. Lips.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-369
ἀκτῆς:
ἀκτῆς G. In Vit. ad
ἀκτῆς a sec. manu supra scriptum γρ.
ἁλός, sic.
445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-370
NA: Narrat rem etiam Herodotus VIII. 76.
ὅταν:
ὅτ' ἂν M. Vit. Lips. Rob.
ὅτι scribendum putavit Elmsleius (Edinburgh Review XVII. p. 236.). Sed v. diss. de particula
ἂν III. 4. Opusc. IV. p. 148.
446.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-371
ἐкσωζοίατο:
ἐξσωζοίατο, ad
ξ supra scripto
κ. M.
ἐκσωζοίατο, ad
οι supra scripto
αι, Lips. Non satis recte Abreschius
νεῶν ἐκσωζοίατο ita coniungit ut
φθαρέντες seorsim positum sit. Vt ista sint coniungenda, certe
φθαρέντες non minus cum illo genitivo construi debet: dissipati ex navibus.
φθείρεσθαι errare, vagari significans et ab Abreschio hic et in Misc. Obs. IV. 3. p. 451. illustratum est. Conferendus Blomfieldius.
447.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-372
κτείνοιεν:
κτείνειαν Ald.
κτείνειεν G. Ven. A. B. Ox. Par. C. N. Rob. Inde
κτείνειαν Porsonus. Recte
κτείνοιεν M. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codices et Turn.
εὐχείρωτον:
ἀχείρωτον G.
εὐχείρως τὸν Mosc. Par. B. Id videtur etiam in Vit. fuisse, in quo erasa ea scriptura
εὐχείρωτον restitutum.
εὐχείρω τὸν, propter similem, ut videtur, codicis alicuius lituram, Ald.
448.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-373
ἐναλίων:
ἐναλίων M. G. Vit. Par. A. B. N.
εἰναλίων Ven. A. Rob. Turn.
εἰν ἀλίων Ald.
ἀναλίων Lips.
449.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-374
ὡς γὰρ θεὸς:
ὡς γὰρ ὁ Θεὸς Lips. Mosc.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-375
ναῶν:
νῆες Ven. A. Par. C.
νεῶν Cantabr. 2.
κῦδος:
κῦδος G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
Ἕλλησιν:
Ἕλλησιν M. Rob.
451.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-376
αὐθημερὸν:
αὐθημερῶν Vit. V. Herodotum VIII. 95.
452-453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-377
ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο:
ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο Ven. A. Par. B. C. et ante correctionem Vit.
ἀμφὶ δ᾽ ἐκύκλουν τὴν ex correctione Vit.
ἀμφὶ δ' ἐκυκλοῦντο G. Lips. et ut videtur Mosc.
ἀμφὶ δὲ, ut Brunckius refert, supra scriptum in Par. B. γρ.
δὲ ex eo codice Faehsius affert. De omisso augmento v. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI.
454.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-378
τράποιντο: γρ.
τράπωνται Par. B.
τράπονται Par. C.
455.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-379
πέτροισιν:
πέτροισι M. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. B. N. Vulgo
πέτρησιν.
ἠράσσοντο:
ἠράσσοντο M. (sic M.) G. Lips. Par. A. B.
ἠράσσαντο Vit, aliique et Turn.
ἠράσσαντο Ald. Rob.
τοξικῆς τ᾽ ἀπὸ:
τοξικῆς Lips. Ven. A. Par. B. Ald. Turn.
ἀπὸ M. G. Vit. Par. A. N. Rob.
ἀπ' ad
δ' supra scriptum in Lips. Par. B. Non dubitavi praeferre
τε. Sed anastrophen, quam consensu tuentur libri, repudiandam esse diligens docebat artis poetarum in condendis trimetris observatio, qui quum plerumque ita coniungant verba, ut singulis versibus aliqua pars orationis terminetur, tamen saepe etiam pausa paullo ante finem versus facta tam arte finem versus cum sequentis initio coniungunt, ut ne elisionem quidem in fine versus spreverint, nedum in praepositionibus admiserint anastrophen.
456.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-380
προςπίτνοντες:
προσπίτνοντες M. Cantabr. 2. Rob.
πίπτοντες Par. N. Ceteri
προσπίπτοντες.
ὤλλυσαν:
ὤλλυσαν M.
ὤλυσαν G. Vit. aliique nonnulli.
457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-381
ἐφορμηθέντες:
ἀφορμηθέντες, ad
ἀ supra scripto
ε, Lips.
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-382
κρεοκοποῦσι:
κρεοκοποῦσι ex correctione M. et hoc ex scholiis restituit Porsonus.
κρεωκοποῦσι Ald. Rob.
κερωκοποῦσι Vit. supra tamen scripto γρ.
κρεωκοποῦσι, quod in M. ante correctionem erat ut in ceteris omnibus. V. Pors. praef. ad Hec. p. VIII. Lob. ad Phryn. p. 693.
460.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-383
ἀνώμωξεν:
ἀνώμωξε G. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
κακῶν:
κακῶν omittunt Mosc. et a pr. manu Vit.
βάθος:
πάθος Vit. Par. N.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-384
εὐαγῆ: De loco illo, ex quo Xerxes pugnam spectaverit, vide Wassium ad Thuc. II. 19. Valckenarium et Wesselingium ad Herod. VIII. 90. Toupium Emend. in Suidam vol I. p. 393. seqq. (261. ed. Lips.).
Libri omnes
εὐαγῆ. Scholiastes
καθαράν, κεχωρισμένην, εὖ ἔχουσαν οἷον τὴν ἄποψιν καὶ ἐπιτηροῦσαν τὸν λεὼν ἅπαντα. ἢ αὐγάζοντα καὶ ὁρῶντα. Hemsterhusius
εὐαυγῆ, quod receperunt Brunckius, Schützius, Porsonus, Blomfieldius. Praeclara illa Hemsterhusii disputatio tanto magis tota huc transferenda videtur, quod et in primis ad Aeschyli locum pertinet et plura sunt quae de ea monere lectorem volo. Sic igitur ille apud Musgravium in Exerc. Eurip. II. 6. sive in eiusdem notis ad Euripidis Suppl. 654.
ἀμφὶ δ᾽ Ἠλέκτρας πύλας
ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῇ λαβών.
Euripidis loco apte convenit interpretatio (Hesychii verba dicit,
εὐαγές, εὔοπτον): ipsi voci convenire fuerat ostendendum.
Εὐαγής si ducatur ab
ἄγος, quid sit notum est, quemadmodum
ἀναγής, δυσαγής. Si ab
ἄγω duco, erit agilis, flexibilis, qua potestate capitur in Hippocr. περὶ διαίτ. ΙΙ. p. 363, 34. neque aliter Henr. Stephan. intellexit Anth. 1. c. 60. Ep. 8.
Χαίροιτ᾽ εὐαγέες (μέλισσαι) in Th. L. Gr. Tom. I. p. 126. C. agiles apes, quod per aerem ferantur cito et facile: vel mobilis, volubilis, ut in Aretaeo p. 19. v. 33. (p. 41. ed. Lips.)
ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, exponi possunt, licet puros dederit Crassus, Wiganus lucentes, quod vix perspicias unde pendeat, nisi legisse vel legi voluisse statuas
εὐαυγέες: iunguntur tamen itidem ab Adamantio 1. c. 9. (p. 349.)
ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ λαμπροὶ καὶ εὐαγεῖς, cuius vice admodum vitiose
εὐλαβεῖς Polemo (p. 222.) praefert. Porro si ab
ἄγω, ἄγνυμι frango, significabit fragilem, quique facile comminui possit; quo pertinet Suidae locus ita scribendus:
εὐαγές, εὐκόλως κεκλασμένον, εἰ στάχυς εὐαγής, idem qui
εὔκλαστος, εὔθραυστος, apud Etym. in v.
Δημήτηρ. In his, sicuti linguae norma postulat, penultima corripitur: aliis in locis eadem vox syllabam istam habet productam: Leonid. Anth. VI. 27. Ep. 6.
καὶ πέλεκυν ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα καὶ περιαγὲς Τρύπανον Parmen. ap. Clem. Str. V. p. 732.
καθαρᾶς εὐαγέος ἠελίοιο Λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα — nimirum forma Dorica nascuntur ex
εὐηγής οι
περιηγής: quorum illud rarissimum, alterum frequentatur pro circumacto, circumiecto, rotundo: saepe tamen quam proprie vim habeat obscurum est, qua de re nunc nihil amplius dicam. Singulare est quod ex Lex. Vet. MS. Bibl. Sangerman. (Anecd. Bekkeri p. 337, 13.) mecum communicavit praestantissimus noster Ruhnkenius:
ἀγής· τοῦτο ἀπὸ συνθέσεως (συνθέτου apud Bekkerum) καταλείπεται τοῦ εὐαγής ἢ παναγής. Ἐμπεδοκλῆς· ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἀγέα κύκλον pro
παναγής, quod longe diversum est, melius scripsisset
περιαγής, ut in illo versu proverbiali, quem suggerit Philopon. περὶ Κοσμοπ. p. 179.
μηδ' ὅσον ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον ἑλίξαι. vid. Suid. in
εὐαγής. Nunc investiga quantum libet, harum, quas notari in
εὐαγής, significationum quaenam vel Aeschyli verbis vel Euripidis accommodari possit, nullam invenies: at si scripseris inserta littera
υ
εὐαυγῆ, omnis difficultas fuerit sublata: nam
εὐαυγής, locus illustris, vel qui undique conspici potest, vel unde prospectus in vicina late patet. Ratio structurae in
ἕδρα παντὸς εὐαυγὴς στρατοῦ itidem expedita, quae frustra quaeratur in
εὐαγής. Enimvero iam dudum vereor, ne
εὐαυγής per culpam librariorum pluribus locis abierit in
εὐαγής: in Iamblichi certe Protr. p. 152. vs. 23. (p. 360. Kiessl.) vice vulgati,
λαμπροτάτη τὶς εὐαγία, cod. Reines. quem ipse cum edito contuli, praefert
εὐαυγία, quod utique longe melius congruit cum
λαμπροτάτη εἰ
τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα, quam
εὐαγία. Perinde se res habet in Platone de LL. XII. p 989. C. (p. 952. A. Steph.)
ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερα γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα — καὶ ἀσαφῆ. Tim. p. 1065. E. (p. 58. D. Steph.)
ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος: unde sumptum Iamblichi de Myst. p. 80. vs. 21.
τὸ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος. Si tum iuncta propinquae, tum opposita contrariae potestatis attente spectes, quid prius in mentem veniat, quam opportunissimum
εὐαυγής? Accedat Aristoteles, vel quicumque nomen eius mentitus auctor, de Mund. p. 14. vs. 12. (p.397. a. 16. ed. Bekk.)
κόσμος-λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος: vertit Appuleius: splendore perlucidus: quin clarius etiam caussam nostram suffulcit diversa, quam Stobaeus suppeditat Ecl. Phys. p. 78. vs. 9. (p. 694. Heer.) lectio,
λαμπρότητα δὲ τηλαυγέστατος. In Parmenide quoque
εὐαυγέος ήελίοιο non sprevero. Pythagoreis autem in primis
αὐγή et voces inde natae placuerunt; unico Theagis exemplo defungar apud Stob. p. 11. vs. 46.
ὁ νέος ἔχων περιαυγέα καὶ διαυγέα τὰν ἔποψιν. Iam neminem opinor fore, qui contendat, pro
εὐαυγής Graecos
vitandae κακοφωνίας ergo solenni more pronunciasse
εὐαγής.
Haec Hemsterhusius, docte quidem et acute, sed non ita ut omnem sustulerit dubitandi materiam. Equidem etsi vereor ne haec res ad liquidum perduci nequeat, tamen afferam, quae, ne quis iusto citius assentatur, impediant.
Apertum est nomen
εὐαγής, prout ab
ἄγω vel
ἄγνυμι vel
ἅζω derivetur, non posse non diversas significationes habere. De his dicendum est singillatim, ne quae cognata quidem, sed diversa tamen sunt, confundantur. Ac verba
ἄγω et
ἄγνυμι fontem habent communem, ut
ἄγνυμι proprie sit ducendo i. e. flectendo frango, deinde simpliciter frango, contero. Ab eo verbo est
εὐαγής, media syllaba longa. Suidas
εὐαγές, καλῶς κεκλασμένον. Et hoc usus est Etymologus M. p. 266, 2.
Δημήτερος ἀκτή· διὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῇ ὅλῳ τὸν στάχυν τὸν εὐαγῆ, ἢ αὐτὸν τὸν σῖτον ἐν τῷ μύλῳ θραύεσθαι. Sed idem vocabulum etiam aliam habet significationem, quae propius accedit ad propriam verbi
ἄγνυμι notionem. Corrupta sunt haec grammaticorum, Photii p. 27, 6.
εὐαγής, μεταφορικῶς κύκλος, Zonarae p. 897.
εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικὸς κύκλος. Eadem quae Zonaras, omisso tamen
ἤ, habet Suidas, apud quem
μεταφορικῶς a Kustero repositum est. Scribendum est
εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικῶς κυκλικός. Terminationes enim
ος et
ικός saepe permutantur. De testimonio, quod Suidas ex epigrammate Antipatri Sidonii adiecit, infra videbimus: est enim illud ab hoc vocabulo prorsus alienum. De ipso vocabulo noli dubitare quin vera tradiderint grammatici. Id quod apparet ex simili
περιαγής. Photius p. 414, 15.
περιαγές, ἐπικαμπές. Usurpatur
περιαγής ab Adamantio Physiogn. I. 24. p. 413.
κεφαλὴν μέσην τὸ μέγεθος, περιαγῆ. Etym. M. p. 545, 27.
παρὰ τὸ κύφον, τουτέστιν τὸ περιφερὲς καὶ περιαγές. Eadem schol. ad Il. V. 596. Ac ne dubites quin ab
ἄγνυμι ductum sit, argumento est
περιαγή substantivum apud Aratum v. 687. de Argo navi,
quod scholiastes interpretatur
ἀλλ᾽ ἤτοι Περσεὺς μὲν ἄτερ γουνός τε ποδός τε
δεξιτεροῦ δύεται, πρύμνης δ᾽ ὅσον ἐς περιαγήν,
ὅσον εἰς τὴν περίκλασιν καὶ καμπὴν τῆς πρύμνης. Illa vero significatione etsi videri possit
εὐαγής dictum esse ab Leonida Tarentino epigr. 28. in Anal. Brunckii t. I. p. 227. sive Anth. Pal. VI. 204.
ut runcina intelligatur ab anteriore parte curvata, tamen non potest dubitari quin Meinekius in Del. poet. Anth. Gr. p. 31. recte viderit scribendum esse
Θῆρις ὁ δαιδαλόχειρ τῇ Παλλάδι πήχυν ἀκαμπῆ,
καὶ τετανὸν νώτῳ καμπτόμενον πρίονα,
καὶ πέλεκυν, ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα, καὶ περιαγὲς
τρύπανον, ἐκ τέχνας ἄνθετο παυσάμενος,
εὐάκεα. Sed usus videtur hoc nomine Parmenides v. 133.
ut, si hoc ita sit, etiam Empedocles
εἴσῃ δ' αἰθερίην τε φύσιν, τά τ᾽ ἐν αἰθέρι πάντα
σήματα, καὶ καθαρῆς εὐαγέος ἠελίοιο
λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα,
ἀγέα κύκλον rotundum solis orbem intellexisse videatur. Quamquam hoc incertum est. Illud vero valde probabile est, nomen
εὐάγητος ab
ἄγνυμι dictum esse et flexuosum, sinuosum notare. Aristophanes Nub. 274.
Abutitur ingenio suo Bentleius in Museo crit. Cantabr. II. p. 435. Male interpretantur Suidas, Zonaras p. 905. Favorinus,
ἀέναοι Νεφέλαι,
ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν
εὐάγητον.
εὐάγητον, καθαράν, λαμπράν. Ἀριστοφάνης, δροσερὰν εὐάγητον φύσιν, et scholiastae
πανταχοῦ φερομένην, ἢ λαμπράν. πάντῃ φερόμενον· εὐκίνητον· τοιοῦτο γὰρ τὸ ὕδωρ. Eustathius in Opusc. p. 142. a. 9.
εὐάγητον intellexit
εὐαγές, sanctum, et eodem significatu p. 144. a. 1.
εὐαγέστατον ὄνομα.
Nunc transeamus ad
εὐαγής ab
ἄγω duco derivatum. Quale vocabulum, si ab ipso verbo
ἄγω factum fuit, brevem necesse est habuerit mediam syllabam; sin ab
ἄγω Dorico, de quo Schaeferus in Melet. crit. p. 113. seq. dixit, longam, ut pro communi forma
εὐηγής dictum, quemadmodum
περιαγὲς τρύπανον in illo quod attulimus Leonidae epigrammate pro
περιηγές positum videtur. Quamquam si quis
ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον dixit, non poterit hoc ad Parmenidis
εὐαγέος ἠελίοιο aut ab Empedoclis
ἀγέα κύκλον adhiberi, quod neuter Dorica dialecto est usus. Sed huius vocabuli
εὐαγής quae communis vel Ionica forma exstare visa est apud Aretaeum de curatione morb. diuturn. I. 13. p. 128. B. ed. Boerh. p. 327. ed. Lips. emendatione corrupti loci removenda est. Scribendum est enim
προςτίθει δὲ χάριτας πόματος καὶ σίτου, τὴν μικρῷ χείρω τῶν ὠφελεόντων ἔωσι διδόναι (ἔσται γὰρ διέξοδος ναυτιώδει καὶ ἀτερπέι ὑγρῷ· μετεξετέρους γὰρ ἡ τοῦ πύου δίοδος βλάψαι δύναται), μήπω τι καὶ ἀπόσιτοι ἔσονται, κἤν τι λάβωσι εὐημές. Abest vulgo
διδόναι, quod codex Harleianus suppeditat. Deinde ed. Boerh.
κἄν τι λάβωσι, pro quo P. Petitus habet
κἄν τε λάβωσι. Denique legebatur
εὐαγέες. Non perceperunt loci sensum interpretes, qui quum de reponendo
εὐαγές cogitarunt, sententiam reddiderunt etiam obscuriorem. Scripsi
εὐημές, de qua forma Lobeckius dixit ad Phryn. p. 706. Sensus est adhibe illecebras potus et cibi, etiam si paullo minus conducibilium quam dari oporteat (parabitur enim exitus nauseam facienti et insuavi humori; nonnullis enim perruptio puris nocere potest), ne fastidiant cibum, etsi quid quod facile evomere possint sumpserint.
Εὐαγής autem, correpta media syllaba, ab
ἄγω duco derivatum esse haud ita facile credam, primum quod alia huius formae vocabula desunt, tum quod prorsus silent grammatici, tum denique quod exempla, quae pro hac derivatione afferuntur, valde suspecta sunt, quippe quae cuncta vel admittant aliam explicationem vel etiam efflagitent. De qua re mox videbimus.
Iam enim dicendum est de nomine
εὐαγής, quod ab
ἅζω ductum sacrum, castum, purum significat. Grammaticorum interpretationes has habemus. Hesychii,
εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, εὔοπτον, ἅγιον. Photii,
εὐαγές, ἁγνόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον. Suidae,
εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον· γένους δὲ ἦν εὐαγοῦς, οὐκ ἐπὶ δυνάμει τρυφώσῃ λαμπρυνόμενον, οὐδὲ ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ κολαζόμενον, quae eadem, sed minus plene, apud Zonaram p. 914. exstant. Porro Hesychii,
εὐαγοῦς, δυστάτης. Zonarae p. 897. et Favorini,
εὐαγῆ, μεγάλην, quod alio spectat quam, ut Tittmanno videbatur, ad epigramma Antipatri Sidonii a Suida in v.
εὐαγής allati. Sed originem significationis si requiris, omnem illam latissime patentem verborum cognationem, cuiusmodi sunt
ἀγάζω, ἄγαμαι, ἀγαίομαι, ἅζω, ἄγη, ἄγος, ἅγιος, ἁγνός, ἁγηλατῶ pluraque alia, in quibus est etiam
ἀγάζομαι, aliter explicandam puto quam visum est Ruhnkenio ad Timaei lex. Plat. p. 12. seq. qui quam iniit viam, quum primam posuit nitoris significationem, ea non satis plana aut expedita videtur ad omnem illam verborum et notionum varietatem comprehendendam. Non potest quidem dubitari quin cognatae cum his verbis voces
ἀγλαΐς et
αὐγή, quae proprie de refractis radiis dicuntur, ab
ἄγω, ἄγνυμι derivatae sint quarum altera, ut a
κράζω κραυγή, insertum habet crassiorem spiritum: sed tamen ista quam indicavi verborum familia, etsi ab eadem radice orta est, ita manifestam prodit admirationis vel horroris vel omnino motus cuiusdam et gestus significationem, ut alia ratione, quam quae est radiantis lucis, cum radice illa cohaerere videatur. Utar pro primitivo (perinde est enim quo quis utatur, quum nullum istorum sit primitivum) verbo
ἅζω sive
ἅζομαι. In eo primaria esse videtur notio stupescendi, ducta ab eo, quod qui conspecta re insolita stupescunt, superiora corporis recedunt. Haec significatio statim pro rei ob quam stupemus natura in duas alias dispescitur, unam admirationis, venerationis, reverentiae, alteram horroris, abominationis, indignationis: unde rerum quoque ipsarum fit diversitas, aliis colendis ob sanctitatem suam, aliis formidandis ob nefas et piaculum. Accedit ad has tertia significatio, composita ex illis ambabus, invidiae, quae est indignatio ex admiratione orta. Quod si haec ad nomen
εὐαγής adhibemus, primo quaerendum est an illud duplex sit, unum correpta media, quod plurimo usu frequentatum est, alterum producta. Certe si recte in lexico illo Sangermanensi
ἀγής apud Empedoclem significatione cum
εὐαγής οι
παναγής cognatum esse indicatur, cum aspero potius spiritu credas Empedoclem scripsisse
et sacrum voluisse orbem solis intelligi. Quae suspicio eo videtur confirmari, quod idem nomen, ut plura ex illa radice, etiam in malam partem usurpatum invenitur: de qua re Tzetzes scribit ad Lycophr. v. 436.
ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἁγέα κύκλον,
ὅτι δὲ ὁ ἀγής, ὁ μυσαρός, ἐξ οὗ λέγεται καὶ ὁ ἅγιος ὁ μυσαρός, Ἱππῶνάξ φησιν
Quamobrem nihil mirum foret, si ex hoc nomine compositum fuisset
ὡς οἱ μὲν ἁγεῖ Βουπάλῳ κατηρῶντο.
εὐαγής media producta. Itaque incertum est, Parmenides, quum scripsit
εὐαγέος ἠελίοιο, sacrumne voluerit an rotundum: Karstenus p. 122. seq. ea significatione putat
εὐαγέος dictum esse, qua Hemsterhusio
εὐαυγέος scribendum esse videbatur. Proxime cohaerere cum adiectivo
ἁγής videtur substantivum
ἅγος, a quo esse puto, quod apud Hesychium legitur,
ἄγεα, τεμένη, ex quo si est
ἁγηλατεῖν, et spiritus asper in eo verbo erit praeferendus, de qua scriptura v. Schaeferum ad Greg. Cor. p. 546. et prima syllaba longe putanda. Certe non memini loci ex quo huius syllabae mensura certo disci possit. Eadem dubitatio est de adiectivo
εὐαγής, quod in iis locis, in quibus maxime vel de significatione vel de scripturae sinceritate disceptari potest, aut apud prosae orationis scriptores invenitur aut a poetis ita positum est ut mensura ambigua sit. Quare non satis cognitum est utrum
εὐαγής ubique mediam syllabam brevem habeat, an certis in significationibus ea syllaba producatur. Veri tamen similius videtur unum dumtaxat esse nomen
εὐαγής brevi media syllaba, quam mensuram habere videtur etiam
ἀκραγής, quo usus est Aeschylus in Prom. v. 804.
Falluntur enim qui id a
ὀξυστόμους γὰρ Ζηνὸς ἀκραγεῖς κύνας γρῦπας φυλάξαι.
κράζειν ductum putant, quia, si ita esset, primam syllabam poeta non produxisset: itaque recte alii
ὀξυχόλους, ἀκροχόλους interpretantur. Est autem
εὐαγής proprie sanctus, deinde sacer, i. e. qui ob sanctitatem colitur. Ex his duabus significationibus prima tantum ita multiplex est, ut plures alios significatus pepererit: altera autem tam simplex, ut praeteriri nunc posset, nisi de duobus locis, qui in dubitationem vocati sunt, dicendum videretur. Suidas post illa, quae supra allata sunt,
εὐαγής καλῶς περιηγμένος, μεταφορικὸς κύκλος, haec habet, καὶ ἐν ἐπιγράμματι
Πιερικὰν σάλπιγγα, τὸν εὐαγέων βαρὺν ὕμνων χαλκευτάν, κατέχει Πίνδαρον ἅδε κόνις. Idem distichon ab eodem in v.
χαλκευτής affertur. Est autem Antipatri Sidonii in Brunckii Anal. t. II. p. 27. ep. 79. sive Anth. Pal. VII. 34. Eleganter Toupius
εὐαχέων scribi voluit, his ipsius Pindari verbis motus Pyth. I. 14. (24.)
ἄλλοις δέ τις ἐτέλεσσεν ἄλλος ἀνὴρ εὐαχέα βασιλεῦσιν ὕμνον, ἄποιν' ἀρετᾶς. Brunckius vero vulgatam tuetur, sed ut
εὐαγέων secundam syllabam productam habeat et hymnos bene tornatos significet: quod ille quum nullo alio argumento fecerit quam propter Suidae explicationem et propter
ῥυκάναν εὐαγέα apud Leonidam Tarentinum, nihil caussae est quare ei accedamus. Nam Leonidae epigramma quomodo Meinekius emendaverit supra dictum est, apud Suidam autem recte intellexit Portus Antipatri exemplum ad aliam quam quae a Suida posita est significationem spectare. Neque aut Zonaras aut Favorinus Antipatri versus addunt. Itaque non erit dubitandum quin Antipater sacra carmina intelligi voluerit. Alter locus Antiphili est in Anal. Br. t. II. p. 177. ep. 29. sive Anth. Pal. IX. 404. de apibus,
Ibi vero H. Stephanus
χαίροιτ', εὐαγέες, καὶ ἐν ἄνθεσι ποιμαίνεσθε, αἰθερίου πτηναὶ νέκταρος ἐργάτιδες.
εὐαγέες agiles interpretatur, Iacobsius, ut apud Virgilium, leves dici apes existimat. Quam significationem quum supra omnino in dubitationem adduxerimus, hic tanto minus putamus admittendam esse, quod quum apes hoc epigrammate in primis ob gratuitum mellis donum laudentur, multo aptius est sacras eas colendasque mortalibus a poeta dici. Sed redeo ad primam significationem, quae sanctitatis est. Sanctum autem dicimus primo eum qui sceleris immunis est. Ita
εὐαγής dictum est in Homerico hymno Cereris v. 274. 369. quae antiquissima esset pro hac voce auctoritas, si satis constaret quid in his hymnis primo auctori deberetur. Theocritus XXVI. 30.
Callimachus h. Deliaci v. 98.
αὐτὸς δ᾽ εὐαγέοιμι καὶ εὐαγέεσσιν ἅδοιμι.
Alia ibi exempla adnotavit Spanhemius in iisque observationem scholiastae Sophoclis ad Oed. R. 921. licet non satis apto loco factam, opposita esse
εὐαγέων δὲ καὶ εὐαγέεσσι μελοίμην.
εὐαγής οἱ
ἐναγής. Ita Appianus de b. civ. IV. 96.
καὶ τάδε, ὦ πολῖται, πράσσοντες οἱ τρεῖς ἡμᾶς ἐναγεῖς λέγουσι, et c. 97.
ὁρᾶτε δὲ πρὸς ἡμᾶς ὡς εὐαγεῖς καὶ δημοκρατικοὺς καταπεφευγότας. Aliud oppositum est
δυσαγής apud Manethonem V. 180. restitutum a Dorvillio commemoratumque a Schaefero ad Dion. Hal. de struct. or. p. 89. Deinde sanctus est criminis expers. Ita in lege apud Andocidem de myst. p. 48, 7. ed. Reisk.
ὁ δὲ ἀποκτείνας τὸν ταῦτα πονήσαντα καὶ ὁ συμβουλεύσας ὅσιος ἔστω καὶ εὐαγής. Et apud Demosthenem in tertia Philippica p. 122, 16.
εὐαγὲς ᾖ τὸ ἀποκτεῖναι, quod orator ipse his verbis interpretatur,
καθαρὸν τὸν τούτων τινὰ ἀποκτείναντα εἶναι. Sic etiam Sophocles Ant. 521.
Pertinet huc locus Aristidis Quintiliani de musica I. p. 5. male intellectus a Meibomio,
τίς οἶδεν, εἰ κάτω 'στὶν εὐαγῆ τάδε;
εἰ δημιουργὸν ὀνομάζειν θέμις ἐξ ὧν εἴργασται, καλῶς θεμένους τὴν προςηγορίαν, εἴτε εἶδος καλεῖν εὐαγές, ubi non
εἶδος εὐαγές, sed
εὐαγές ἐστιν, εἶδος καλεῖν dicit, ut antea
ὀνομάζειν θέμις. Tertio sanctus universe dicitur qui malo vacat. Ita Sophocles in Oed. R. 919.
Haec vero significatio, nisi fallor, fecit ut nomen
πρὸς σ᾽, ὦ Λύκει Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,
ἱκέτις ἀφίγμαι τοῖςδε σὺν κατεύγμασιν,
ὅπως λύσιν τίν' ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς.
εὐαγής ad eam quoque puritatem transferretur quam serenitatem appellamus: quae ita est cum lucis notione coniuncta, ut non sit mirum, si saepe dubitari possit,
εὐαγής an
εὐαυγής praeferendum sit. Ut nihil magnopere obstabat quin Sophocles diceret
εὐαυγῆ λύσιν, ita, quum
εὐαγῆ mallet, qui est serenus exitus, satis prope accessit ad illam notionem. Non ausim itaque cum Brunckio, quem moverat Hemsterhusii disputatio,
εὐαυγεῖς reponere in his versibus Euripidis Bacch. 660.
Non mutasset, opinor, si
ἥκω Κιθαιρῶν᾽ ἐκλιπών, ἵν᾽ οὔποτε
λευκῆς χιόνος ἀνεῖσαν εὐαγεῖς βολαί.
ἁγναί scriptum invenisset, quod ipsum quoque aptum, sed, si recte sentio, tamen magis de candoris puritate, quam de serenitate intelligendum esset. Hanc autem nominis
εὐαγής explicationem non mediocriter illud confirmat, quod oculi sereni
εὐαγεῖς appellantur. Nam qui agiles significari putant, eos non solum aliunde confirmare usum huius vocabuli oportet, sed etiam docere quomodo haec significatio ubique satis apta sit. Est autem, si libris fides, ita locutus Aretaeus de caussis et signis morborum acutorum II. 4. p. 16. E. sive p. 41. ed. Lips.
ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, ὑπέρυθροι. Sermo est de febri ardente, ut hic quidem potius
εὐαυγέες requiri videatur. Sed Adamantius Physiogn. I. 9. p. 349.
εἰ δὲ ὑψηλοὶ ὄντες ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ εὐαγεῖς εἶεν, καὶ ὑγρὸν βλέποντες, δίκαιοι, συνετοί, φιλομαθεῖς, ἔρωτος πλήρεις. Quod si, qui haec in suum librum transtulit, Polemo I. 6. p. 222.
εὐλαβεῖς habet pro
εὐαγεῖς, dubitari potest an ea non sit aberratio librarii, sed recepta in textum parum hic apta explicatio. Certe Synesius epistola 143. (142.)
εὐαγῶς καὶ εὐλαβῶς, ut non multum diversa, iunxit. Ne quis autem Adamantium et Polemonem
εὐαυγεῖς scripsisse suspicetur, licet hoc accommodatissimum oculis vocabulum sit, Hippocratis auctoritas obstat, qui de sanorum victus ratione II. 11. p. 54. L. II. ed. Mack. sic scribit,
οἱ δὲ ὄρθριοι περίπατοι ἰσχναίνουσι, καὶ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν κουφά τε καὶ εὐαγέα καὶ εὐήκοα παρασκευάζουσι, καὶ τὴν κοιλίην λύουσιν. ἰσχναίνουσι μὲν ὅτι κινούμενον τὸ σῶμα θερμαίνεται, καὶ τὸ ὑγρὸν λεπτύνεται καὶ καθαίρεται, τὸ μὲν ὑπὸ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ μύττεταί τε καὶ χρέμπτεται, τὸ δὲ ἐς τὴν τροφὴν τῷ τῆς ψυχῆς θερμῷ καταναλίσκεται· τὴν δὲ κοιλίαν λύουσι διότι θερμὴ ἐοῦσα, τοῦ ψυχροῦ πνεύματος ἐςπίπτοντος ἄνωθεν, ὑποχωρέει τὸ θερμὸν τῷ ψυχρῷ· κοῦφα δὲ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ποιέουσι διὰ τάδε· ὅταν κενωθῇ ἡ κοιλίη, ἕλκει ἐς ἑωυτὴν ἐκ τοῦ ἄλλου σώματος καὶ τῆς κεφαλῆς τὸ ὑγρόν, θερμὴ ἐοῦσα· κενουμένης δὲ τῆς κεφαλῆς ἀποκαθαίρεται ἥ τε ὄψις καὶ ἡ ἀκοή, καὶ γίγνονται εὐαγέες οἱ ἄνθρωποι. Quo in loco quum primo de oculis tantum ea vox dicta sit, in fine autem, ubi concluditur demonstratio, de toto homine usurpetur, apertum est significationem ei inesse, quae non, ut in vocabulo
εὐαυγής, ad solum videndi sensum, sed ad omnem in sentiendo alacritatem, praecipue vero ad eam quae in oculis cernitur, spectet. Atqui haec ipsa est serenitatis significatio, quae quum Hippocratis loco, tum Adamantii et Polemonis verbis ita omnibus numeris satisfacit, ut aptiorem invenire nequeas. Confirmatur haec vocis
εὐαγής explicatio, ut serenum significet,. iis quae ex Democriti sententia Theophrastus in libro de sensu et sensilibus affert §. 73. p. 677. ed. Schneid.
τὰ μὲν οὖν σκληρὰ τῶν λευκῶν ἐκ τοιούτων σχημάτων συγκεῖσθαι, οἷον ἡ ἐντὸς πλὰς τῶν κογχυλίων· οὕτω γὰρ ἄσκια καὶ εὐαγῆ καὶ εὐθύπορα εἶναι, et §. 78. p. 679. dicit,
σχεδὸν δὲ καὶ τὸ ἔρυθρον τῷ λευκῷ μιχθὲν χλωρὸν ποιεῖν εὐαγὲς καὶ οὐ μέλαν. Quae quum ita esse videantur, non puto esse quare haec Platonis in Timaeo p. 58. C. ed. Steph. vitii suspecta habeamus,
μετὰ δὴ ταῦτα δεῖ νοεῖν ὅτι πυρός τε γένη πολλὰ γέγονεν, οἷον φλὸς τό τε ἀπὸ τῆς φλογὸς ἀπιόν, ὃ κάει μὲν οὔ, φῶς δὲ τοῖς ὄμμασι παρέχει, τό τε φλογὸς ἀποσβεσθείσης ἐν τοῖς διαπύροις καταλειπόμενον αὐτοῦ. κατὰ ταὐτὰ δὲ ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος. Tantum abest enim, quod Hemsterhusio videtur, ut quae hic inter se opponuntur
εὐαυγέστατος scribi suadeant, ut exactior etiam sit in vulgata lectione oppositio: quin illa, quae de igne praemisit Plato, quodammodo postulare videntur ut hic, ubi de alio elemento sermo est, nomina adhibeantur magis huius elementi propria quam communia cum natura ignis. Et, si quid in tali re ab similibus exemplis praesidii accedit, Hippocrates in libro de aere, locis et aquis p. 255, 27. paene eodem modo de aere loquens magis
τὸ εὐαγέστατον quam
τὸ εὐαυγέστατον expressit:
τὸ μὲν θολερὸν αὐτέου καὶ νυκτοειδὲς ἐκκρίνεται καὶ ἐξίσταται καὶ γίγνεται ἠώς τε καὶ ὀμίχλη, τὸ δὲ λεπτότατον καὶ κουφότατον αὐτέου λείπεται καὶ γλυκαίνεται, ὑπὸ τοῦ ἡλίου καιόμενόν τε καὶ ἑψόμενον. Sic etiam Chrysippus apud Stobaeum Ecl. phys. p. 446. ed. Heer. vocat
αἰθέρα ἀραιότατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον. Non multum discedit quod idem Stobaeus p. 489. ex Philolao refert,
τὸ μὲν οὖν ἀνωτάτω μέρος τοῦ περιέχοντος, ἐν ᾧ τὴν εἰλικρίνειαν εἶναι τῶν στοιχείων, Ὄλυμπον καλεῖ. Itaque etiam apud Iamblichum de myst. p. 80, 21. sinceram puto vulgatam lectionem,
τὸ γὰρ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος, ἐπιτηδείως ἔχον ἐξάπτεσθαι εἰς πῦρ, ἅμα τε ἐπινεύουσιν οἱ θεοί, καὶ εὐθὺς ἀνακαίεται. Hinc ne in Aristotelici quidem libri de mundo c. 5. Hemsterhusio sine dubitatione assentiendum esse videtur:
καὶ μὴν μεγέθει μὲν οὗτος (ὁ αὐτὸς ex codd. Bekkerus) πανυπέρτατος, κινήσει δὲ ὀξύτατος, λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος, δυνάμει δὲ ἀγήρως τε καὶ ἄφθαρτος. Quod Hemsterhusio scribendum videbatur,
εὐαυγέστατος, edidit Bekkerus ex uno suorum quattuor codicum: unus
διαυγέστατος praebet: quas autem duas memorabiles lectionis diversitates habet Stobaeus p. 694. ed. Heer.
ἀνυπέθετος pro
πανυπέρτατος, et
τηλαυγέστατος pro
εὐαγέστατος, eae vereor ne non maius ad hanc rem diiudicandam momentum conferant quam liberius ista interpretantis Appuleii verba, splendore perlucidus. Sed progrediamur longius. Si comparaveris consimilis significationis vocabula quae Germanica lingua habet, rein, hell, klar, heiter, non miraberis
εὐαγές etiam perspicuum dici. Itaque ne apud Platonem quidem de leg. XII. p. 951. E. vocabulum
εὐαγέστερον mutare ausim:
τὴν δὲ συνουσίαν εἶναι τούτοις καὶ τοὺς λόγους περὶ νόμων ἀεί, τῆς τε οἰκείας πόλεως πέρι, καὶ ἐὰν ἄλλοθι πυνθάνωνταί τι περὶ τῶν τοιούτων διαφέρον, καὶ δὴ καὶ περὶ μαθημάτων, ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ τῇ σκέψει δοκῇ συμφέρειν, ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερον γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα τὰ περὶ νόμους αὐτοῖς φαίνεσθαι καὶ ἀσαφῆ. In his
εὐαγέστερον Hemsterhusius ex coniectura videtur in pluralem mutasse. Illud potius quaeri potest, sitne pro codicum lectione
ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ, cuius loco editio Basileensis secunda p. 628.
ὁπόσ᾽ ἐν καὶ ταύτῃ habet, scribendum
ὁπόσ᾽ ἂν καὶ ταύτῃ. Interpretor autem haec ita, colloquia autem his et sermones semper de legibus esse, et quod ad ipsorum civitatem attinet, et si quid alibi audiant vel in hoc genere diversum esse, vel etiam in doctrinis quaecumque aliquid ad hanc disputationem conferre videantur, quibus id cognitis clarius fieri, non cognitis autem obscuriorem videri illis et implicatiorem legum scientiam. Dubitandum igitur puto an in Iamblichi Protr. p. 360. ed. Kiessl. non praestet
εὐαυγία, lectio codicis Cizensis:
φιλοσόφει μὴ προςέχων, μὴ ταῖς κατ' αἴσθησιν φαντασίαις, αἵτινες φῶς μέν τι περὶ τὰς καταλήψεις ποιοῦσι, λυχνοειδὲς μέντοι καὶ οὐχὶ φυσικόν, οὐδὲ ἀληθές, ἀλλὰ μᾶλλον ταῖς κατὰ τὸ νοητικὸν ἐπιστημονικαῖς, ἀφ᾽ ὧν λαμπροτάτη τις εὐαγία καὶ ἀδιάπταιστος περὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα συνίσταται ἐξ ἁπάντων τῶν νοημάτων καὶ νοητῶν καὶ τῆς περὶ ταῦτα θεωρίας, ἀλλ' οὐκ ἐκ τῶν σωματικῶν καὶ αἰσθητῶν. Est enim
λαμπροτάτη τις εὐαγία prorsus quod Germanice dicas eine helle Klarheit. Deduximus eo hanc disputationem, ut soli supersint duo tragicorum loci, unus Euripidis in Suppl. v. 651.
alter hic Aeschyli,
ἀμφὶ δ' Ἠλέκτρας πύλας
ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῆ λαβών,
Nec diffiteor utrumque locum planissimum fore, si
ἕδραν γὰρ εἶχε παντὸς εὐαγῆ στρατοῦ.
εὐαυγῆ scribatur: pro qua coniectura illud maxime afferri potest, quod saepe
ι et
αυ confunduntur. Sed sunt etiam quae revocare ab reponendo
εὐαυγῆ videantur: silentium grammaticorum, consensus librorum in scriptura
εὐαγῆ, antiquitas huius scripturae ea ut iam scholiastae in explicatione laborarint. Quae quum ita sint, equidem etiam in his Euripidis et Aeschyli versibus tueri vulgatam scripturam quam mutare malim. Nam si verum est quod supra ostendere studui, serenitatis notionem in illa voce esse, non sane mirum est, ut nos de locis nullo montium, silvarum, aedium obiectu obscuratis eine heitere Gegend dicimus, ita Graecos, poetas maxime, locos propter altitudinem late patente prospectu serenos,
εὐαγεῖς, appellasse. Ita in Euripidis certe loco nihil amplius videbitur difficultatis relinqui. Neque vero Aeschyli versus multo erit ad explicandum difficilior, si quidem non est necessarium ut genitivis
παντὸς στρατοῦ videre exercitus sedem illam, aut videri ex ea indicetur, quum iis etiam hoc possit significari, ex toto exercitu loco propter altitudinem sereno sedem habuisse Xerxem. Est enim hic locus ex iis in quibus absolutum nomen etiam melius est et aptius comparativo vel superlativo. In quam rem bona est Eustathii observatio p. 258, 39.
τὸ δὲ μέγ᾽ ἔξοχος πάντων γενικὴν ἔσχε σύνταξιν διὰ τὴν ἐν λέξει ὑπεροχήν. ὑπέρθεσιν γὰρ δηλοῖ τὸ μέγα ἔξοχος. ποιεῖ δὲ Ὅμηρος τοῦτο καὶ ἐν τῷ δῖος Ἀχαιῶν, καὶ ἀριδείκετος ἀνδρῶν, καὶ δῖα γυναικῶν. τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ κορυφαῖος χοροῦ. ὑπέρθεσις γὰρ καὶ τούτοις ἐμφαίνεται, διά τε τὸν Δία ὑπερφέροντα τῶν λοιπῶν θεῶν, διά τε τὴν κορυφὴν ὑπερκειμένην τοῦ σώματος, διά τε τὴν τοῦ ἀρί ἐπιρρηματικοῦ μορίου ἐπίτασιν. αἱ δὲ ὑπερθέσεις φιλοῦσι τὴν γενικὴν σύνταξιν. Similiter in v.
συγκριτικὰ καὶ ὑπερθετικά Favorinus,
ἔστι δὲ καί τινα ὀνόματα ἀπολύτως λεγόμενα, ἃ τοσαύτην οἴκοθεν ἔχει τὴν ὑπεροχὴν ὥστε οὐδὲ δεῖται γενικῆς πρὸς ὑπέρθεσιν ἐλθεῖν, ἀλλὰ αὐτόθεν γενικῇ πληθυντικῶν συντάσσεται, ὡς τὸ δῖα θεάων, καὶ ἔξοχος καὶ κορυφαῖος ἁπάντων, καὶ μόνος ἁπάντων· ὧν τό τε κορυφαῖος καὶ τὸ μόνος ὑπερθετικά ἐστιν, ὅτε ποιεῖ κορυφαιότατος καὶ μονώτατος, οὐκ ἀναγκαίως. οὔτε γὰρ τῆς κορυφῆς ἀνώτερόν τι εὑρίσκεται, οὔτε τοῦ μόνου μονώτερον. διὰ τοῦτο οὐ συγκριτικὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ ὑπερθετικὰ μόνα. Sed tenendum est quaedam in hoc genere eiusmodi esse ut et absoluto et superlativo recte utamur, ut in illo
δῖος Ἀχαιῶν, ad quod exemplum
δῖε Πελασγῶν dicit Aeschylus in Suppl. v. 934. quaedam autem talia ut soli absoluto locus concedatur. Nam illud
δῖος Ἀχαιῶν etiam per superlativum, si id usitatum esset, dici poterat, si quidem non is qui solus, sed qui maxime divinus est, quum alii quoque divini vocari possint, intelligitur: ubi autem quid solum de pluribus tale est ut ei adiectivum, in quo est comparatio ad reliqua, conveniat, ibi ne potest quidem aliud quam absolutum nomen poni, quia nihil adest de quo idem praedicari possit. Ex quo intelligitur ne satis recte quidem dicturum fuisse Aeschylum
ἕδραν εἶχε παντὸς εὐαγεστάτην στρατοῦ, quod eo non eminentem in toto exercitu hunc unum locum, sed eum de pluribus eminentibus locis eminentissimum significasset: id quod res ipsa falsum esse arguit.
462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-385
πελαγίας:
πελαγίας M. Par. A. B. C. Rob.
πελασγίας G. Vit. Lips. Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B.
ἁλός:
χθονός Rob. Ceteri
ἁλός, sed γρ.
χθονός margo Lips.
465.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-386
ᾖξ':
ἴησ' M. Ven. B. Par. B.
ἵησ' Rob. Ceteri
ᾖξ', nisi quod
ἤϊε habet Lips. De
ἀΐσσειν trisyllabo apud tragicos v. Porsonum ad Hec. v. 31. Elmsleium ad Bacch. v. 147.
ἀκόσμῳ ξὺν:
ἀκόσμῳ ξὺν M. Ald. Rob. Turn.
ἀκόσμῳ σὺν G. et ex corr. Vit.
κόσμῳ σὺν Lips.
ἀκόσμως σὺν Mosc. Par. N. et ante corr. Vit.
ἀπότμῳ ξὺν, supra scripto γρ.
ἀκόσμῳ Cantabr. 1.
τοιάνδε σοι:
τοιὰν δέ σοι M.
τοιάνδέ σοι G. Vit. Ald. Rob. Turn.
τοιάνδε σοι Lips.
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-387
τῇ:
τῆς Ven. B.
τῇ a sec. manu in
τοῖς mutatum videtur in Vit.
πάροιθε:
πάροιθεν G. Vit. Lips. Mosc. Ald. Rob.
συμφορὰν:
συμφορᾷ Cantabr. 1. Mosc. Par. N. et a pr. manu Vit.
συμφορὰν Vit. a sec. manu et reliqui.
στένειν:
παραστένειν G.
467.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-388
δαῖμον:
δαίμων Mosc. et a pr. manu Cantabr. 2. et supra scripto ad primam syllabam circumflexo, ad secundam littera
ο, Lips.
469.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-389
ἀπήρκεσαν:
ἀπήρκεσε M.
ἀπήρκεσεν Ven. A. B. Par. C. Rob.
ἐπήρκεσαν, prima littera in litura scripta, Vit.
ἀπήρκεων Ald.
ἀπήρκεσαν G. Vit. cum reliquis.
470.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-390
πρόσθε:
πρόσθεν G. Lips. Cantabr. 1. 2.
472.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-391
τοσόνδε:
τοσῶν δὲ sic M.
τοσῶνδε Ven. B. paucique alii et ex corr. Vit.
τὸ σὸν δὲ, ad
σὸν supra scripto
ω, Lips.
τοσόνδε G. ceterique plerique et ante corr. Vit.
ἐπέσπασεν:
ἐπέσπασεν M. Cantabr. 1.
ἀπέσπασεν Ven. B.
ἀπέσπασε ante corr. Vit.
ἐπέσπασε Vit. ex corr. et reliqui.
473.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-392
ναῶν:
νεῶν Ven. A. Ald. Rob.
νηῶν Ox. Par. G. L. Turn.
ναῶν Vit. Lips. ut reliqui, sed uterque
η supra scripto.
αἱ:
οἳ, supra scripto
αἳ, Lips.
πεφεύγασιν:
πεφεύγασι M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.
πεφεύγασιν Victorius.
474.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-393
τάσδ᾽:
τάσδ' M.
ἔλειπες:
ἔλειπες M. Rob.
ἔλιπες G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. C. N. Ald. Turn.
475.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-394
ναῶν δὲ:
ναῶν γὲ Rob. Ceteri
ναῶν δὲ, nisi quod ad
α supra scriptum
η in Lips. Non erat
δὲ sollicitandum, de quo recte praecipit scholiastes.
λελειμμένων:
λελειμένων Lips. γρ.
ἐλελεγμένων adscriptum in Vit. γρ.
λελεγμένων Par. B. Eo spectat in scholiis
τῶν νηῶν τῶν λεγομένων.
476.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-395
αἴρονται:
αἱροῦνται M. Ceteri
αἴρονται. In Vit. ultimae syllabae
το superscriptum. Correxit Elmsleius ad Eur. Heracl. v. 505.
477.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-396
Βοιωτῶν:
βιωτῶν Lips.
478.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-397
οἳ μὲν: in Vit. a corr. pro
ἡμῖν restitutum.
γάνος:
γένος Ven. B.
γᾶνος G.
κρηναῖον γάνος scholiasta auctore, cuius haec sunt verba,
τόπος Βοιωτίας ἡ Κρήνη, de loco quodam Boeotiae interpretes acceperunt. Vnde maior littera initialis inde a Victoriana editione obtinuit. Scholiastae fidem, qui solus veterum commemorare videbatur istum Boeotiae locum, iam Heathius suspectam habuit, graviter hanc explicationem improbavit Valckenarius ad Herod. VIII. 115. Cum scholiastae adnotatione Ungerus in Thebanis Paradoxis I. p. 461. contulit scholion ad Arati v. 208. p. 70, 5. ed. Bekk.
ὑπὸ τὰς ὑπωρείας γὰρ τοῦ Ἑλικῶνος ἡ Θέσπεια κεῖται, ἐν δὲ ταῖς ὑπωρείαις ἡ Κρήνη ἐστί. καλεῖται δὲ οὕτως ἰδίως αὕτη ἡ πηγή, Κρήνη. Verum, ut Schutzius quoque et primus Palmerius Exerc. p. 275. seqq. intellexit,
κρηναῖον γάνος, quibus verbis etiam Lycophro v. 247. utitur, de quocumque fonte intelligendum esse ipsa poetae verba ostendunt. Dicit enim partim peribant, dum ad fontes prae siti laborabant. Comparari cum his potest locus Theophili Simocattae hist. II. 5. allatus a Suida in v.
λαφύξας et tentatus a Toupio Emend. I. p. 337.
οἱ δὲ Πέρσαι φρέασι περιτυχόντες λαφύττουσιν ἀπληστότερον καὶ ἐς μέγα κακοῦ ἀποκλίνουσι, τῆς κοιλίας αὐτοῖς τῇ ἀθρόᾳ τοῦ ὕδατος ἐμβολῇ διενεγκεῖν οὐκ ἐχούσης τοῦ ἐπιφορτισθέντος ὕδατος τὴν ἀντίληψιν.
479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-398
δίψῃ:
δίψῃ M. Ceteri
δίψει.
οἳ δ᾽:
οἶδ' G. Vit. Ald. Rob.
ὑπ᾽ ἄσθματος:
ἀπ' ἄσθματος Par. N.
ἐπ᾽ ἄσθματος Par. L.
ὑπ᾽ ἄσματος Mosc. et ante pr. manus corr. Vit.
ὑπάσθματος Lips. Futilis est Abreschii interpretatio,
ὑπόκενοι ἄσθματος, quam ille ex scholiis hausit. Recte Schutzius vidit intelligi anhelatione ex cursu contracto exhaustos.
480.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-399
διεκπερῶμεν: Schutzius scribendum esse coniecit, commate post
κενοί posito,
οἵ τ᾽ ἐκπερῶμεν, Bothius et Blomfieldius
διεκπερῶμέν τ'. Nihil mutandum est. Volebat nuntius dicere
στρατὸς ὁ λοιπὸς ἔν τε Βοιωτῶν χθονὶ διώλλυτο, ἀμφὶ κρηναῖον γάνος δίψῃ πονοῦντες, καὶ ἐς Φωκέων χθόνα καὶ Δωρίδ' αἶαν Μηλιᾶ τε κόλπον ὑπ᾽ ἄσθματος κενοὶ διεκπερῶμεν. In quibus quum duplex divisio sit, una locorum in quibus afflictus est exercitus, altera mortuorum et servatorum, ambas complicat, ita dicens, reliquus exercitus et in Boeotia periit, alii prae siti ad fontes haerentes, alii autem anhelitu exhausti et in Phocidem ac Doridem et ad sinum Maliacum pervenimus. Omninoque ubi
τε et
δέ sibi respondent, existimandum est scriptorem oblitum priorum aliter pergere.
481.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-400
Δωρίδ᾽:
δοριδ᾽ Vit.
δουρίδ' Lips.
Μηλιᾶ:
μηλία Vit.
μηλέα Par. N.
482.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-401
Σπερχειὸς:
Σπερχειὸς G.
ἄρδει:
ἄρδεσι Ald.
483.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-402
γῆς:
τῆς Par. H. K. L.
Ἀχαΐδος:
Ἀχαιίδος Brunckius, et ita Ven. B. Strabo p. 433. (661.)
ὑπὸ δὲ τῷ Κροκίῳ Θῆβαι εἰσὶν αἱ Φθιώτιδες, καὶ ἡ χώρα δὲ Φθιῶτις καλεῖται, καὶ Ἀχαϊκή, συνάπτουσα τοῖς Μαλιεῦσιν, ὥσper καὶ οἱ τῆς Ὄθρυος πρόποδες.
484.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-403
πόλισμ᾽:
πόλις M.
485.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-404
ἐδέξαντ᾽:
ἐδέξαντο M.
ἐδέξατ', supra scripto γρ.
ἐδέξαντο, Vit.
ἔνθα δὴ πλεῖστοι θάνον:
ἐνθαδὴ Lips.
πλεῖστοι θάνον M. G. Vit. Lips. Ven. B. edd. ante Brunckium.
πλεῖστ᾽ ἔθανον Ald.
πλεῖστοι 'θάνον Par. B. A Brunckio introductum
πλεῖστοι 'θανον. De qua crasi dixi in praef. ad Eur. Bacchas p. XIV. Vereor autem omnino ne hic aliud quid lateat. Aptius enim esset imperfectum quam aoristus. Aeschyleum foret
ἔνθα δὴ πλεῖστον σίνος, vel eiusmodi aliquid.
486.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-405
δίψῃ:
δίψῃ M. Vit. Cantabr. 1. Ald. Rob. et supra scriptum in Par. B.
δίψει G. Lips. Cantabr. 2. Par. A. B. L. N.
τε λιμῷ τ': Et G. quidem
δίψει. λιμῶγε. τἀμφότερα, Lips.
δίψει τὲ λιμῶ, ἀμφότερα. Prius
τε omittunt Cantabr. 1. 2.
487.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-406
ἔς τε:
ἔστε M. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Turn.
ὥστε G.
ἠδὲ Rob.
488.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-407
ἀφικόμεσθ᾽:
ἀφικόμεθ' Vit. aliique nonnulli et Rob.
ἀφικέμεθ' Lips.
Ἀξιοῦ:
ἀξείου Cantabr. 1. Par. L. γρ.
καὶ ἀξείου (an voluit scribere ἀξείνου?) ἤγουν τοῦ βαρβάρου ex Par. B. Faehsius affert.
ἀξειοῦ Ven. B.
ἀξίου, ad mediam syllabam
ι et
ει supra scripto, Lips.
ἀξίου M. G. Vit. Ald. Turn.
ἀξιοῦ Rob.
489.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-408
Παγγαῖόν τ':
πάγγαιον τ' M. Rob.
πάγκαιόν τ' G. Vit. Lips. aliique.
“Πάγαιον. γρ. Παγγαῖον et Πάγκαιον, non Παγκαῖον” ex Par. B. Faehsius.
παγγεῖον τ' Ald.
Παγγαῖόν τ' Turn.
490.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-409
Ἠδωνίδ᾽:
ἡδωνίδ᾽ M.
Ἀδωνίδ' Ald. Rob.
491.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-410
πήγνυσιν:
πήγνυσιν M. Ven. B.
πήγνυσι G. Vit. Lips. alique et Ald. Rob. Turn.
492.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-411
ἁγνοῦ Στρυμόνος:
ἁγνοῦ στρυμμόνος G. Ven. B. Cantabr. 2.
στρυμόνος ἁγνοῦ Ven. A. Ox. Ald. Rob.
493.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-412
εὔχετο:
εὔχετο M. Vit. Ven. A. B. Ald. Rob.
ηὔχετο G. Lips. Turn.
496.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-413
κρυσταλλοπῆγα:
κρυσταλοπῆγα Lips. Ald. Dixi de hoc versu in El. doctr. metr. p. 113.
497.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-414
σκεδασθῆναι:
σχεδασθῆναι Vit. et
σ supra scripto
κ Lips.
500.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-415
θερμαίνων:
φλεγμαίνων Cantabr. 1. Par. L. et adscripto
θερμαίνων Colb. 2.. γρ.
φλεγμαίνων Lips.
501.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-416
πῖπτον δ᾽: Libri
πίπτον δ', nisi quod Ald.
πίπτον τ', habet, et ex Par. I.
πίπτων affertur. De omisso augmento dictum est in praef. ad Eur. Bacch. p. XXXV.
ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν:
ἐπ' ἀλλήλοισι Vit. Lips. Mosc. sed Lips.
ν supra scripto.
ἐναλλήλοισιν Par. N.
εὐτυχεῖ:
εὐτυχεῖ M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. B.
τυχεῖν ceteri et supra scriptum in Cantabr. 2.
502.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-417
ἀπέρρηξεν:
ἀπέρρηξε G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Ald. Turn.
503.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-418
λοιποὶ:
λοιπὸν G.
504.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-419
μόγις:
μόγις M. Vit. Lips. et plerique, ut videtur, codices ac Turn.
μόλις G. Ald. Rob.
506.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-420
ὡς στένειν:
ὥς τέ νιν, sed supra scripto γρ.
καὶ στένειν, ad
ὥς autem
εἰς, Vit. Idem ante correctionem
πόλις.
508.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-421
ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ:
ταῦτέστ᾽ ἀληθῆ M. Ceteri
ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ, quod etiam scholiastes agnoscit. Defendique potest, si idem esse statuas ac si dixisset
ταῦτ' οὐχὶ πλαστά. Quamquam non est diffitendum, hic, ubi non de veritate rei, sed de eo quid esset actum sermo est, multo aptius futurum esse
ταῦτ᾽ ἐστὶ τἀληθῆ. Quae res me olim moverat ut ad Eur. Hec. v. 576. scribendum coniicerem
ταῦτ' ἐστὶ ταῦτα, similiter ut in Agam. v. 658.
τοσαῦτ᾽ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων. Hoc enim fere modo perorare solent nuntii. Exempla attuleram ex Persis v. 324. 465. ex Agam. v. 560. ex Sophoclis Electra v. 761. Trachiniis v. 943. Philocteta v. 389. 620. In altera Hecubae editione suspicatus sum scripsisse Aeschylum
ταῦτ᾽ ἐστὶ τἄργα, ut apud Sophoclem est Oed. Col. v. 383.
ταῦτ᾽ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων, ἀλλ' ἔργα δεινά.
509.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-422
ἐγκατέσκηψεν:
ἐγκατέσκηψε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1.2. Mosc. Rob. Turn. Litteram paragogicam habet ed. Vict.
ἐγκεῖ τέσκηψε Ald.
511.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-423
ἐνήλλου:
ἐνήλλου M. G. aliique et Rob. Sed
ἐνήλλου Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Mosc. Par. C. N. Ald. Turn. V. ad Soph. Oed. R. v. 1311.
512.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-424
οἴ 'γώ:
οἳ ἐγὼ M.
οἴ 'γὼ Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. C. N.
οἴ. ἐγὼ Rob.
αἴ 'γὼ Ald. Turn. Correxit Porsonus.
διαπεπραγμένου στρατοῦ: Verba
διαπεπραγμένου στρατοῦ errore memoriae ex Septem ad Thebas affert Thomas M. p. 82, 14.
513.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-425
ἐμφανὴs:
ἐκφανὴς Vit. Mosc.
ἐμφανής τ' Cantabr. 1.
εὐφανὴς Par. N.
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-426
αὔτ᾽:
αὐτ', sic, cum adnotatione
αὐτά. ἀντὶ τὰ ὀνείρατα, M.
αὔτ᾽ Lips. Turn.
αὐτ' G.
αὖ τ' Ald. Rob.
ταῦτ᾽ Vit. Mosc. Par. N.
ἄγαν:
ἄγαν γ' Ven. B.
516.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-427
ἐκύρωσεν:
ἐκύρωσεν M. Rob.
ἔκυρσεν Ven. B.
ἐκύρωσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
519.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-428
ἥξω:
ἄξω G. Non
πέλανον in appositione est, sed
δωρήματα.
520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-429
ἐπ᾽ ἐξειργασμένοis:
ἐπεξειργασμένοις M. G.
ἐπεξειργασμένως Ald.
ἐπεξειργασμένας Rob.
521.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-430
ἐς:
εἰς Vit.
λῷον: Omnes
λῷον, pro quo scholiastes, ut iam H. Stephanus animadvertit,
βέλτιον videtur legisse, quod aperte deterius est.
πέλοι:
πέλοι M. G. Vit. Turn.
πέλει Ald. Rob. et
οι supra scripto Lips.
522.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-431
ὑμᾶς:
ἡμᾶς M.
ἡμῖν Ven. B. Rob.
χρὴ 'πὶ:
χρὴ ἐπὶ, eraso
ε ante
π, M.
χρὴ ἐπὶ Vit. Lips.
τοῖςδε τοῖς:
δε τοῖς pro
τοῖς δὲ τοῖς Ald.
τοῖς δὲ τοῖς Rob.
πεπραγμένοις:
πεπραμένοις Vit.
523.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-432
πιστοῖσι πιστὰ:
πιστοῖσι πιστὰ Par. A. B.
πιστοῖς πιστά M. Vit. Ven. A. Mosc. Par. N.
πιστοῖς σε, πιστὰ Lips.
πιστοῖς γε πιστὰ G. Rob. Turn.
πιστοῖσι γῆ πιστὰ Cantabr. 1.
πιστοῖς τὰ πιστὰ Par. N. Ald. In Par. B. adnotatum
γράφεται ὧδε στίχος· πιστοῖσι, τὰ πιστὰ ξυμφέρειν βουλεύματα. Ex scholiis discimus fuisse qui
πιστούς scriberent, sic, opinor,
πιστούς γε πιστά. Hoc dicit Atossa, oportet vos fida cum fidis (mecum) communicare consilia.
ξυμφέρειν: libri praeter Ald. quae
φέρειν habet.
524.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-433
καὶ παῖδ', ἐάν περ:
καὶ παῖς δ᾽ ἐάν περ Vit. et
περ omisso Mosc.
525.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-434
παρηγορεῖτε, καὶ προπέμπετ᾽:
παρηγορῆτε καὶ προπέμπητ᾽ Ald. Rob. In Lips. ad
προπέμπετ' supra adscriptum est γρ.
προτρέπετε.
526.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-435
μὴ καί τι:
μὴ κέτι M.
μηκέτι Vit. Lips.
μηκέτι Mosc. Par. L. N.
μή κ᾿ ἔτι Ald.
μὴδ' ἔτι Rob.
καί μήτι Cantabr. 1. Par. B.
πρόςθηται:
πρόσθητε M. G. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. B. L. N. Ald. Rob.
προσθῆτε et supra γρ.
πρόσθητε Lips.
γένηται Ven. A.
πρόσθηται Turn.
527.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-436
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, νῦν *γὰρ*:
ἀλλ᾽ ὦ ζεῦ βασιλεῦ, νῦν περσῶν M. (si ex M. recte adnotatum est) Turn. Vict. Sed omittunt
ἀλλ' G, Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. F. H. I. K. L. N. Ald. Rob. Schützius post
νῦν inseruit
μέν. Inserendum potius videbatur
γάρ, quo rationem reddit chorus, cur exclamet
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ.
528.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-437
μεγαλαύχων:
μεγαλαύχουν Vit.
529.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-438
ὀλέσας:
ὤλεσας, cum hac adnotatione,
ἰωνικῶς μικρόν, Vit. In G. Lips. adnotatum γρ.
ὤλεσας, ὅπερ εἰ εἴποις, κομματικὸν ἐκφέροις τὸ λοιπόν. Et γρ.
ὤλεσας adscriptum etiam in Cantabr. 1. Par. B.
530.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-439
Σούσων:
τὸ σούσσων G.
τοσούτων Vit.
Ἐκβατάνων:
ἐγβατάνων M. Ceteri
ἐκβατάνων, nisi quod in Lips. ad ultimam syllabam
ην supra scriptum est. Brunckius
Ἀγβατάνων. V. ad v. 16.
531.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-440
δνοφερῷ:
δνοφερῷ M. G. Vit. Lips. Rob.
δνοφερῶν sic Ven. B.
γνοφερῶν Par. N.
στυγερῷ Ven. A. (sic Ven. A.) Ox. Par. B. Ald. Turn. et supra scriptum in Cantabr. 2. In Par. B. adnotatum γρ.
δνοφερῷ, ἀπολικώς.
532-533.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-441
ἀταλαῖς χερσὶ καλύπτρας μαῖαι γονάδες κατερεικόμεναι:
ἀπαλαῖς M. Ald.
ἁπαλαῖς G. Vit. Lips. Turn. Sed
ἀταλαῖς Ven. B. Rob. Quae scriptura cur praeferenda sit, mox apparebit.
καλύπτρας κατερχόμενοι Par. K. Ceteri libri
καλύπτρας κατερεικόμεναι, praeter Vit. qui haec habet,
καλύπτας μαγνά κατερεικόμεναι, ex codice mutilo, ut videtur, ducta. V. ad v. 534. 608. 612. ss. 623.625. 627. Ex hac codicis Vit. scriptura eliciendum esse
μαῖαι γονάδες dixi in diss. de versibus spuriis apud Aeschylum p. 12. sive in Opusc. II. p. 84. Eadem sententia est v. 64.
τοκέες δ᾽ ἄλοχοί θ' ἡμερολεγδὸν τείνοντα χρόνον τρομέονται. Simul autem apparet quid sibi velit
ἀταλαῖς χερσί, quod ut maxime cum imbecillitatis notione coniunctum multo rectius quam
ἁπαλαῖς de tremulis Persarum matribus dictum est. Videtur enim
ἀταλός a
ταλάσαι factum esse. Nisi Aeschylus scripsit
ἀμαλαῖς. Herodotus VIII. 99.
ἡ δὲ δευτέρη σφι ἀγγελίη ἐπεξελθοῦσα συνέχεε οὕτω ὥστε τοὺς κιθῶνας κατερρήξαντο πάντες, βοῇ τε καὶ οἰμωγῇ ἐχρέωντο ἀπλέτῳ, Μαρδόνιον ἐν αἰτίῃσι τιθέντες. οὐκ οὕτω δὲ περὶ τῶν νεῶν ἀχθόμενοι ταῦτα οἱ Πέρσαι ἐποίευν ὡς περὶ αὐτῷ Ξέρξῃ δειμαίνοντες.
διαμυδαλέοις:
διαμυδαλέοις M. G. Vit. atque sic scribendum esse vidit Porsonus, ante quem
διὰ μυδαλέοις scribebatur.
διὰ μυγδαλέοις, adscripto ae ad or, Lips.
διὰ μυδαλέοις, supra adscripto oυς, Par. B. C. In G. adnotatum γρ.
μυδαλέους πρὸς τὸ κόλπους.
τέγγουσ':
τέγκουσ' Vit. Lips. Cantabr. 2. Par. C.
κόλπ sine terminatione. Vit.
μετέχουσαι:
μετέχουσαι Ven. Β.
κατέχουσαι Par. I. Scripsit fortasse Aeschylus
ἄλγος μέγ' ἔχουσαι.
ἁβρογόοι:
ἁβροχόον Lips.
ἁβροχόοι G. ut reliqui praeter Ald. quae lenem spiritum habet. Praeter necessitatem hoc vocabulum coniecturis tentatum est.
Περσίδες:
περσίδαις Lips.
ποθέουσαι ἰδεῖν:
ποθέουσαι ἰδεῖν omittit Lips.
ποθέουσ' ἰδεῖν habent Vit. Par. I. Ν.
ποθέουσι δείνων Mosc.
ἀρτιζυγίαν:
ἀρτιζυγίαν M, G. Turn.
ἀρτιζυγίην Vit. Lips.
ἄρτι συζυγίαν Par. Β. hic quidem adscripto γρ.
αρτιζυγίαν, et Ox. Ald. Rob. Apud scholiastem est
ἀρτισυζυγίαν, quod is, ut ex eius interpretatione intelligitur,
ἀρτιοζυγίαν scripserat.
τ':
τ' omittunt M. Ox. Ald. Turn.
ἀκορέστοις: Vulgo
ακορεστάτοις. Faehsius ex Par. Β. affert
πενθοῦσι γόοις ἀκορεστοτάτοις. γρ.
καὶ ἀκορεστάτοις. Sed Bekkerus ex eo com dice adnotavit γρ.
ἀκορεστάταις, et id legi in Par. C.
ακορεστοτήτοις Vit. Friget superlativus, praetereaque omnis sermo ita institutus est ut vix dubites quin singulae eius partes, commemoratio Iovis, matrum, uxorum, chori ipsius, paroemiaco terminatae fuerint. Quare
ἀκορέστοις scripsi. Et codicis Vit. lectio nihil videtur esse quam coniunctio duarum lectionum,
ἀκορίστοις et
ἀκορήτοις.
μόρον:
μόρων Lips.
νῦν γὰρ δὴ: δ' omittunt Ven. B. Par. N. Ita Brunckius:
γάρ, servato
δή, eiecit Porsonus. Recte scriptum est
νῦν γὰρ δή, initio strophae facto a trochaeo semanto, ut in Agam. v. 149.
γαῖ' Ἀσὶς ἐκκεκενωμένα: Inde a Cantero scribitur
γαι Ασιάς, quam lectionem com memoravit H. Stephanus.
γῆ ἀσιας, alterum vocabulum sine accentu, Par. I.
γαῖα ἀσίας M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. Vict. Atque
ἀσίας quidem etiam ex Ven. A. B. Par. B. C. F. H. N. adnotatum est. De Ven. B. in Bekkeri excerptis reperio
Ασίας κενουμένα γᾶς, ut codex habere videatur
γᾶς ἀσίας κενουμένα. Εt in Lips. adnotatum γρ.
γᾶς. Deinde vulgo
ἐκκενουμένα, et sic M. G. edd. vett.
ἐκκενουμένη Vit. Lips. et supra scriptum in Cantabr. 2.
κενουμένα Ven. Β.
ἐκμαινομένα adscri ptum in Ven. B. C. γρ.
ἐκμαινομένη Cantabr. 1. 2. Scripsi
γαῖ᾽ Ασὶς ἐκκεκενωμένα. Εt
Ασὶς quidem etiam Blomfieldius.
ἤγαγεν:
μὲν γὰρ libri.
γὰρ recte delevit Porsonus. Sic etiam in particula antistrophicus versus congruit.
ἤγαγεν M. aliique et Rob.
ἤγαγε G. Vit. Lips. Turn.
ἔγαγε Ald.
ἄγαγεν, ut
ἄγαγον est in antistrophico versu, restituit Blomfieldius.
ποποῖ:
πόποι sic Lips.
τοττοῖ Par. Ν. De sensu vide ad v. 553.
ἀπώλεσεν:
ἀπώλεσεν Μ. Rob.
ἀπώλεσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
τοτοῖ:
τό του Lips.
τὸ τοῦ Αld.
ἐπέσπε: Versus 547-558. in M. a manu secunda, quae scholia scripsit, in margine adscripti sunt. Eosdem versus omittit Par. N.
έσπεσε sine accentu G.
ἐπέσπασε Cantabr. 1. Par. G. N. Idem in scholiis per
ἐπεσπάσατο explicatur.
βαρίδεσσι ποντίαις:
βαρίδεσσι ποντίαις Ald. Rob. Τurn.
βαρίδεσι ποντίαις G. Lips. Ven. A.
βαρύδεσι ποντίαις Vit.
βαρίδες τε ποντίαι Μ.
βαρί δες τε πόντια Ven. Β.
βαρίδες θ' αἱ πόντιαι adscriptum in Par. Β.
τίπτε:
τίπτε. γρ. τί ποτε. θαυμαστικῶς Faehsius ex Par. B. affert. Ceteri praeter Rob.
τί ποτε. Recepi
τίπτε, quod habet Aeschylus Agam. v. 942.
οὐ
τότ'
ἀβλαβὴς
ἐπῆν:
οὐτίποτε δαρεῖος μὲν τότ' ἐβλάβη. ἐπῆν Rob.
τί ποτε δαρεῖος μὲν σὺ τότ' ἐβλάβας ἐπῆν Lips.
τί ποτε δαρεῖος οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν Vit.
οὕτω non recte in
οὔπω mutare voluit Heathius. Sensus est cur olim Darius sic sine damno civium regnavit, neque idem fecit Xerres.
τόξαρχος:
τόξαρχος M. G. Vit. Ven. A. Ald. Rob. Turn.
τόξαρχος Lips.
τοξάρχης Par. Α. Β.
πολιήταις:
πολήταις Μ.
πολίταις G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn.
πολιήταις inde a Victorii editione obtinuit.
Σουσίδος:
σουσίδες, ad e supra scripto o, M.
σουσίδαις Ven. A. Οx. Ald. Turn. et scholiastes.
σουσίδαι Lambethanus. Ceteri
σουσίδος. Restituit
Σουσίδαις Blomfieldius.
πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους:
πεζούς τε γὰρ καὶ θαλασσίους αἵδ᾽ (αἱ δ' Μ.) ὁμό- πτεροι κυανώπιδες M. G. Vit. Lips. Rob. Turn.
γὰρ omittunt Ven. A. Ald.
τε omittit Ven. Β. qui deinde
αἱ δ' habet.
καὶ omittit Par. N.
aid' vel
ai d' omittendum esse Brunckius et Porsonus viderunt. Reliqua, ut cum stropha congruerent, ita scripsi,
πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους ὁμόπτεροι κυανώπιδες.
ἤγαγον: Par. C.
νães, ad ã supra scripto, Lips.
ἤγαγον Par. N.
ποποῖ:
πόποι Lips.
δ':
de Vit. Lips.
τοτοῖ:
τὸ τοῦ Lips.
πανωλέθροισιν:
πανωλέθροισιν Vit. Ven. B. Rob.
πανωλεθρίοισιν G. Lips. Turn.
πανωλεθρίοισι Par. L. et o a sec. manu in to mutato M.
παν- ολεθρίησιν Ald.
διά γ' Ἰαόνων χέρας: Libri
διὰ δ᾽ λαόνων χέρας, nisi quod
διὰ δὲ ἀόνων Rob.
lavórov Par. C. Brunckius, Schützius, Porsonus servata vulgari interpunctione, qua inde a Turnebo post
ἐμβολαῖς punctum ponebatur, ex Pauwii coniectura scripserunt
διὰ δ᾽ Ἰαόνων χέρας τυτθά γ' ἐκφυγεῖν ἄνακτ' etc. libris omnibus invitis. Recte post
ἐμβόλαις commate interpunxit Heathius, interpretans sed per Atheniensium manus. Debebat per Ionum manus. Scribendum autem est
διά γ' Ιαόνων χέρας. Naves dicuntur Persarum, quarum
ἐμβολαί fuerint propter Iones
πανώλεθροι.
τυτθὰ δ': Libri
τυτθὰ δ', nisi quod
τυτθᾶ δ' habet Vit.
αὐτὸν:
αὐτὸν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. L. N.
αὐτὸν edd. ante Brunckium. Ad
ὡς adscriptum παρέλκον in Par. B. Eadem est dicendi ratio quae v. 187. seq.
ἂμ πεδιήρεις: Vulgo
ἀμπεδιήρεις iunctim.
ἀνὰ πεδιήρεις Par. N.
ἀνάπε- διήρεις Rob.
δυσχίμους τε: Libri
δυσχειμέρους τε, nisi quod Ven. B.
τε omittit.
δυςχεί- μους τε cum Heathio Brunckius, Schützius, Porsonus. Scribendum erat cum Arnaldo
δυσχείμους τε. Sic Blomfieldius. V. Elmsl, ad Eur. Bacch. v. 15.
τοὶ δ᾽ ἄρα πρωτόμοιροι,: Libri
πρωτόμοιροι φεῦ, nisi quod
πρωτόμορφοι φεῦ habent Lips. Ven. A. atque ex Par. B. Faehsius affert
τοὶ δ᾽ ἄρα πρω- τόμοιροι. γρ. πρωτόμοροι. οἱ πρῶτοι θανόντες οἱ ἐν Σαλαμῖνι ἀπο- θανόντες. Heathius
δὴ ante
φεῦ inseruit. Brunckius in antistropha
φεῦ delevit, quod nemo probabit qui exclamationum repetitionem negligi non posse intellexerit. Veram lectionem, ut opinor, ex Par. B. restitui.
λειφθέντες:
λειφθέντες M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Rob.
λειφθέντες, supra scripto η, Lips.
ληφθέντες, supra scripto ει, Vit. Ceteri
ληφθέν τες. Utramque scripturam commemorant scholia.
ἀνάγκαν:
ἀνάγκαν, ad ultimam vocalem supra scripto η, Lips.
ἀνάγκην Ald. Rob. Turn.
Κυχρείας:
κυχρείας Turn. et ad χ a sec. manu supra scripto π Μ.
κυπρίας Ven. B. Rob.
κεχρείας Vit.
ἀμφικεχρειὰς iunctim Mosc.
κεγ- χρείας Par. N. Ald.
κεγχρείας G. Lips. Ven. A. Ox.
κιγχρείας Cantabr. 2. V. Steph. Βyz. in Κυχρείος πάγος, Strabonem p. 393. (603.) Meinekium Anal. Alex. p. 52. seq.
δά:
da hic et postea M.
ἔρρανται. στένε καὶ δακνά-: Post
ὀδὰ libri statim subiungunt
στένε καὶ δακνάζου. Pro ultimo vocabulo
δακρύζου adscriptum in Par. B. Excidisse aliquid pri mus vidit Canterus. Equidem non dubitavi
ἔρρανται hic ponere, quod verbum in libris v. 582. post
ἄπαιδες temere insertum est. Dixi de hac emendatione in diss. de versibus spuriis apud Aesch. p. S. Opusc. II. p. 81. seq. Est autem
ἔρρανται forma numeri pluralis, cuius generis exem pla sunt rarissima.
ἀμβόασον:
ἀμβόασον, ad penultimam vocalem supra scripto η, Lips.
ἀμβόασον G. Cantabr. 1. Ald. Turn.
βοᾶτιν:
βοᾶτιν M. Lips. Turn.
βοάτιν G. Ald. Rob.
βοᾷ τὴν Vit.
βοᾶτιν τὴν Cantabr. 1.
βοὰν τὴν Cantabr. 2.
γναπτόμενοι δὲ δίνᾳ:
γναπτόμενοι M. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. N.
γραπτό- μενοι Par. L.
γραμπτόμενοι G. Ven. B. edd. ante Brunckium.
δὲ δεινά M. G. Vit. Turn.
δὲ δεινᾷ Lips. Cantabr. 2. Par. L. quam lectionem etiam scholiastes agnoscit.
δ' ἁλὶ δεινᾷ Cantabr. 1.
ἁλὶ δεινὰ Ald. Rob. omisso
δ', quod etiam in Ven. A. deest.
δεινᾷ δ' ἁλὶ Par. N. Non dubitavi scribere
γναπτόμενοι δὲ δίνα, viam monstrante strophico versu.
σκύλλονται:
σκύλονται M. et aliquot alii.
ἀναύδων:
αὐδὲν pro
ἀναύδων Lips.
ἠέ:
ἠὲ γὲ G. Mosc. In Lips. ad secundam syllabam η supra scriptum. Par. N. Rob.
παίδων τᾶς:
τᾶς M. a pr. manu et Vit.
τᾶς supra adscripto η Lips. Puto poetam epitheto sine substantivo propterea esse usum, ut peregrinum oratio et orientis populo consentaneum colorem haberet, quemadmodum v. 615. apem
τὴν ἀνθεμουργόν vocavit.
δόμος:
δόμοιστερηθεὶς, post
δόμο supra versum σ (non ις) a sec. manu addito, Μ.
δόμος omittit Ven. Β.
δόμω habet Lips.
δόμον, sed ut v in o mutatum videatur, G.
τοκέες δ᾽ ἄπαιδες: Libri
τοκέες. Emendavît Porsonus. Post
ἄπαιδες addunt
ἔρρανται M.
ἔρρανται G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. B. F. H. K. L. Ald. Rob.
ἔρανται Par. A. Ν.
ἔρρανται ἐν δάκρυσι Turn. H. Stephanus in quibusdam exemplaribus
ἐν δάκρυσι sine
ἔρρανται, in aliis
ἔρρανται sine
ἐν δάκρυσι legi, in aliis denique utrumque omitti adnotavit. Recte Porsonus utrumque omisit. Sed
ἔρρανται in v. 569. transtuli.
δυρόμενοι:
δυρόμενοι Μ. et sic Porsonus. Ceteri libri
ὀδυρόμενοι.
κλύουσιν:
κλύσιν ἄλγος Lips.
κλύουσ' ἄλγος Rob.
κλύουσιν ἐς ἄλ- γος Par. N. 29.
κλύοντες ἤγουν ἀκούοντες ex Par. B. Faehsius affert. Est haec sine dubio coniectura, cui ansam praebuerat
ἔρρανται. Interpungebatur enim colo vel puncto post
γέροντες, quo fit ut postremus versus frigeat. Id sentiens nescio quis
κλύοντες scripsit. Verum eiecto
ἔρρανται omnia bene procedunt: parentes filiis orbati, ingentia mala lugentes senes, iam omne accipiunt infortunium, vel nihil non esse infortunium audiunt.
588.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-442
οὐκ ἔτι:
588
οὐκέτι Μ.
589.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-443
οὐκ ἔτι:
589
oudere M. G. Vit. Lips. Par. N. adscriptumque in Par. A. B.
Ovxéri Rob. Ceteri
ovx it. Praestat oratio copulae defectu commotior.
589.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-444
δασμοφοροῦσιν:
589
δασμοφοροῦσιν Μ. Par. L.
δασμοφοροῦσι ceteri, nisi quod ex Par. B. yo. xai
daμosqopovrτai (sic editum) Faehsius affert.
590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-445
δεσποσύνοισιν:
590
δεσποσύνοισιν Μ. G. Lips. et plerique reliqui.
δεσποσύνῃ o Vit. Cantabr. 1. Par. C. Ald. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B.
δεσποσύναισιν Ven. B. Par. N.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-446
οὔτ᾽ ἐς:
591
οὔτε ἐς Ven. A.
οὐδ᾽ ἐς Brunckius. V. Opusc. III. p. 155.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-447
γᾶν:
591
γαῖαν Vit.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-448
προπίτνοντες:
591
προπίτνοντες Μ. Par. H. L.
προσπιτνῶντες Vit.
προσπίπτοντες G. Lips. aliique.
προσπίτνοντα Rob.
προσπίτνοντες Ald. Turn.
592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-449
βασιλεία: Libri
592
Baotha. Correxit Blomfieldius. Scholiastes
τὰ τοιαῦτα πάντα κτητικὰ μακρὸν ἔχει τὸ π. Post
βασίλεια addunt
βασιλική M. Par. L. N.
593.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-450
διόλωλεν:
593
διόλωλας Ven. B.
594.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-451
οὐδ᾽ ἔτι:
594
ovdéti G. Rob.
ovde to Lips. Ven. A. aliique nonnulli.
ovz ἔτι Vit.
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-452
ἐλεύθερα:
596
ἐλεύθερον Vit.
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-453
βάζειν:
596
βάξειν Lips.
597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-454
ἀλκᾶς:
597
úλxãç, ad
ã supra scripto
7, Lips. In M.
& in
≈ aut
≈ in
ũ a sec. manu mutatum.
598.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-455
ἄρουραν:
598
ἄρουραν Porsonus in Adversariis.
άρουραι, sic sine accentu Lips.
povoa ceteri, etiam G.
599.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-456
περικλύστα:
599
περικλύστα, ad
a supra scripto
η, Lips.
περικλύστρα Vit.
600.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-457
Περσῶν:
600
vuoos, ad
a supra scripto
77, Lips.
τὰ περσῶν σώματα Rob. Scilicet
ouata explicationis caussa habent scholia. Recte Schützius monet
noάuara potius intelligi debere.
601.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-458
ἔμπειρος: In Ven. A. posterior pars versus evanida est.
601
ἔμπορος Μ. et plerique codices atque Ald. Turn.
1005 G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. L. Lambeth. Rob. Abutitur ingenio suo Valckenarius in Callimacheis p. 207.
uropos defendens similiterque interpretans Callimachi
συνέμπορον. Schutzius in minore editione scripsit
βίου μὲν ὅςτις ἔμπορος xvoεi, quod significare voluit quicumque in hac vita tamquam in salo navigat. Aeschyli simplicitatem qui satis cognitam habet, non dubitabit quin et
έμπειρος verum sit et
κακῶν. Est autem
κακῶν multo fortius quam
Biov. Etenim si quaeras quid hoc sit,
ßíov, nihil reperias aliud quam utramque fortunam. Atqui quum prius de adversa loquatur poeta,
zazov ponit, quod et accommodatum ad hanc sententiam et per se ipsum etiam melius est. Secundam enim fortunam omnes plus minus notam habent, adversa vero non omnes affligit. Itaque qui hanc sunt experti, hi demum recte de vita iudicare possunt, quippe sine dubio etiam meliore aliquando fortuna usi: quod non praedicaveris de felicibus, fuisse eos aliquando etiam miseros. Quare non opus fuit ut utriusque fortunae gnaros commemoraret.
602.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-459
ἐπίσταται: Scholiastes etiam
602
επίστασο scribi dicit, alteramque scripturam,
ἐπίσταται, frigidam appellat. Habent
ἐπίστασο Cantabr. 1. 2. Par. K. Non verum est
ἐπίστασαι habere marginem G. qui codex tantum in scholio
επίστασο et
ἐπίσταται commemorat.
604.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-460
ὅταν δ᾽ ὁ δαίμων εὐροῇ:
604
ὅταν δ᾽ ὁμαίμων εὑροῦ Vit.
605.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-461
ἀεὶ:
605
ἀεὶ Cantabr. 2. Ceteri
αλεί.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-462
φόβου:
606
φόβων Vit.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-463
NA:
606
ὅτ' ἂν Vit.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-464
NA:
606
τύχη Vit.
607.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-465
τἀνταῖα:
607
ἐν ὄμμασι τ' ἀνταῖα M. Ald.
ἐν ὄμμασι τ᾽ ἀνταία Rob.
ἐν ὄμμασί τ᾽ ἀνταῖα G. Lips.
ἐν ὄμματ᾽ ἀνταῖα Vit.
ἐν ὄμμασι τἀνταῖα Turn.
ἐν ὄμμασιν τἀνταῖα Victorius. Scholiastes utramque lectionem, et
τἀνταῖα et
τ' ἀνταῖα, commemorat. Verum est
τἀνταῖα: adversa deorum mihi videntur plena metus. Pessime Blomfieldius
τὰ θεῶν.
608.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-466
οὐ παιώνιος:
608
οὐπαι pro
οὐ παιώνιος Vit.
610.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-467
τοιγὰρ κέλευθον τήνδ᾽ ἄνευ τ᾽ ὀχημάτων:
610
τοὶ γὰρ libri praeter Rob. et ut videtur Par. B.
τήν τ' Rob.
ἄνευ τ' οχημάτων Μ. G. Vit. Lips. Ven. Α. Β. Mosc. Ox. Par. Α. Β. G. F. Colb. 1.
ἄνευ οχημάτων Ald. Rob. Turn. γρ.
καὶ τήνδ᾽ ἄνις εὐτυχημάτων ex Par. B. Faehsius affert.
612.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-468
ἔστειλα, παιδὸς πατρὶ:
612
ἔστειλα παιδός omittunt Vit. Mosc.
ἐστείλατο pro
έστειλα habet M.
ἔστειλα τῷ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Colb. 1. Οx. Ald. Turn.
ἐστειλάμην Ven. B. Rob.
παιδὸς πατρὶ εὐμενεῖς Cantabr. 2. a pr. manu.
πατρὶ παιδὸς εὐμενεῖς G. Cantabr. 1. Par. A. Ex Ven. Β.
πατρὸς alfertur.
πρευμενεῖς Vit. ex correctione: antea fuit
πρευμενής.
613.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-469
μειλικτήρια:
613
νεκροῖσιν Vit.
μηλικτήρια Μ. omittunt hanc vocem Vit. Mosc.
614.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-470
ἁγνῆς:
614
λευκῆς, quod in scholiis codicum M. G. invenitur, errore scriptum est pro
ἁγνῆς. Imitatus est hanc inferiarum descriptionem Euripides Iph. Taur. v. 162. in quam fabulam plura ex Aeschyli Persis transtulit, πηγάς τ' οὐρείων ἐκ μόσχων, Βάκχου τ' οἰνήρεις λοιβάς, ξουθᾶν τε πόνημα μελισσαν, ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.
615.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-471
ἀνθεμουργοῦ:
615
αν pro
ανθεμουργοῦ Vit.
ἀνθεμοργού Lips.
ἀνθερμους- γοῦ Ven. A.
ἀνθεομουργοῦ Ald. De epitheto quod sine substantivo positum est v. ad v. 579. Alludit ad hunc locum Tzetzes in exegesi ad II. p. 27, 21. et 127, 5.
616.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-472
λιβάσιν:
616
λιβᾶσιν G. et a pr. manu M.
λιβάσι Vit.
616.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-473
πηγῆς:
616
πηγής Vit.
617.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-474
ἄπο:
617
& pro
απο Vit.
619.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-475
τῆς τ' αἰὲν ἐν φύλλοισι θαλλούσης:
619
τ' αἰὲν omittit Vit.
θαλούσης G.
ὑδρηλεῖν παρ φύλοισι Rob.
φίλοισι Ald.
620.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-476
ξανθῆς ἐλαίας καρπὸς:
620
ξανθῆς ἐλ, omissis syllabis
αίας καρπός, Vit.
ἑλαίας G.
εὐώδης καρπὸς πάρος Par. C.
621.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-477
πλεκτά, παμφόρου γαίας τέκνα:
621
πληκτά, ad
ή a sec. manu
e adscripto, M.
γαίας τέκνα omittit Vit. In Mosc. totus versus deest, si recte Schützius refert neque id de proximo versu intelligendum est.
622.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-478
ἀλλ᾽, ὦ φίλοι, χοαῖσι ταῖςδε νερτέρων: Hunc versum omittit Vit.
622
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-479
ὕμνους:
623
uros Lips. Par. L.
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-480
ἐπευφημεῖτε:
623
ταῖδε Lips.
ἐπευφημεῖσθε Ald.
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-481
τόν τε δαίμονα:
623
τόνδε δαί- pova Lips. Mosc. Ox. Par. L. Ald. Rob.
torde duí, omissis syllabis
pova, Vit.
τὸν δὲ δαίμονα Ven. A. Colb. 1.
τόν τ᾽ εὐδαίμονα in litura a sec. manu Cantabr. 2.
tór te datuora M. G. Turn. Recte. Idem hoc est ac
τόν τε δαίμονα ὄντα Δαρεῖον.
624.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-482
ἀνακαλεῖσθε:
624
ἀνακαλεῖσθαι M. Vit.
624.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-483
γαπότους:
624
γαπόνους Mosc.
γατόπους Par. C.
γ' ἀτόπους Vit.
625.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-484
τιμὰς:
625
Tuas omittit Vit. Idem habet
Tεoors, relicto spatio.
625.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-485
νερτέροις:
625
νερτέρων Par. L. Ven. Β.
νερτέροις (supra scripto
ων)
θεοῖς τόνδε δαίμονα Lips.
626.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-486
βασίλεια:
626
Basíkɛia yra affertur a Thoma M. p. 58, 8. tamquam si
βασίλεια femininum esset a
βασίλειος.
626.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-487
πρέσβος:
626
noloẞos M. unde receptum a Victorio.
noέoßvs Lips. Ven. A. aliique et Ald. Turn.
πρέσβις Vit. Mosc.
πρέσβυσα G.
πρέσβα Cantabr. 1. 2. Par. L. aliique et Rob.
627.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-488
πέμπε χοὰς:
627
nu in fine versus, et
oùs in initio versus sequentis, pro
πέμπε χοὰς Vit.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-489
ἡμεῖς δ᾽:
628
queis d' Vit. Lips. edd. vett.
quɛïç 9' M. G. Ask. A. et ut videtur Veneti.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-490
ὕμνοις:
628
ύπνοις Lips.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-491
αἰτησόμεθα:
628
αίτη, omissis syllabis
σόμεθα, Vit.
630.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-492
κατὰ γαίας:
630
καταγαίας Μ.
κατὰ γαίης Vit.
κατὰ γαῖαν G. Lips. Cantabr. 1.2. Ox. Par. A. B. C. Colb.1. Ald. Rob. Turn. Dici potuit et
zarà yaîar et
zarà yalas: sed numerosiorem reddere versum videtur genitivus.
631.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-493
ἀλλά, χθόνιοι: Non recte Blomfieldius
631
ά22' & 79óvior, ex scholiis, ut ait. At scholiastae est, consulto non positum a poeta, quia modo praecessit
q9quérov nouzovs. Nam
& est compellantis eum qui non ante memoratus erat.
632.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-494
βασιλεῦ τ᾽ ἐνέρων:
632
Buoikeõ te vegtéowv G. Lips. Mosc. aliique nonnulli et Rob.
βασι νερτέρων Vit.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-495
ἔνερθεν:
633
vegε M. Par. B. Ask. A.
érɛg9ɛr G. Vit. Lips. Ven. B. et cum ceteris libris edd. vett. Quod praeferendum putavi.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-496
ψυχὴν:
633
y M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. A. B. C. L.
yuzar edd. vett.
Tr dagɛíov yvyyr Ask. A.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-497
φῶς:
633
gos M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. L. Ask. A.
qúoç G. Lips. edd. vett.
634.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-498
εἰ γάρ τι κακῶν ἄκος:
634
εἰ γάρ τι κακῶν omittit Mose. In Vit.
τι κακῶν deest.
τε pro
τι Rob.
κακὸν pro
κακῶν G. Pauwii commentum
ἄχος non debebat a Porsono aliisque probari. Verissimum est
❝zos, quod omnes libri habent, nisi quod
zaxos est in Cantabr. 2. Hoc dicit, si quod praeterea (praeter institutam supplicationem) remedium habet Darius, hic solus finem malorum poterit indicare.
635.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-499
πέρας:
635
пέoɑs M. G. Lips. Par. B. Rob. Turn.
zégoɑs Vit. Par. F. K.
πέρας in
πέρσας mulatum in Ven. A. γρ.
πέρσας supra adscriptum in Lips.
népouis Cantabr. 1. Ox. Par. A. Ask. A. Ald. Idem adscriptum in G. Cantabr. 2. Par. B.
635.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-500
εἴποι:
635
eno M. G. Lips. aliique et Rob.
en Ven. A. Par. C. Ald. Turn.
636.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-501
μου:
636
o M. Vit. Par. L.
uov, supra adscripto
o, Ven. B.
637.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-502
βάρβαρα:
637
Tε post
puoẞuga adiiciunt Ven. B. Rob.
638.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-503
ἱέντος:
638
livros M. G. Vit. Lips. Ald. Rob.
638.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-504
αἰανῆ:
638
αἰανή, Vit.
alarà Ven. B.
639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-505
βάγματα:
639
Báoμara G. Vit. Mosc. Rob.
639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-506
παναίολα:
639
παναίολα, omisso
aaviálaw' G. Lips. Ven. A. Cantabr. 1.2. Colb. 1. Ask. A. Ald.
640.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-507
παντάλαν᾽: ἔστι δὲ τὸ
640
παντάλαινον. εὕρηται δὲ ἐν πολλοῖς καὶ καλοῖς βιβλίοις. οὕτω καὶ μὴ οἰηθείη τις
παντάλαιναν ἄξιον εἶναι γράφεσθαι scholion in G.
παντάλαινά τ' Ven. Β.
παντάλανατ᾽ Rob. et sic fortasse etiam Рar. C. ex quo
navτákavav' affertur.
navtákav' recte M. ceterique libri.
640.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-508
ἄχη:
640
uz⁹n Vit.
641.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-509
διαβοᾶσαι:
641
diapoάow, quod in M. et ceteris plerisque libris est, omittunt Ven. B. Rob.
διαβάσω Lips.
διαβ Vit.
διαβὰς Mosc.
διαβοάσω nec coniunctivus esse potest, ut a Wordsworthio in Museo philologico I. p. 233. praecipitur, nec sane futurum, quod
diaßoάooμai esse deberet, sed scribendum
Siapoãovi, continuata structura cum praecedentibus. Non chori est
diapour, sed eorum qui audiunt.
642.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-510
νέρθεν:
642
νέρθεν omittit Vit.
642.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-511
ἄρα:
642
úga, circumflexo accentu a sec. manu addito, M.
ou Lips. Ald. Rob.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-512
σύ μοι:
643
o omittunt Ven. B. et Rob.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-513
Γᾶ:
643
ya Lips.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-514
ἁγεμόνες:
643
ἀγεμόνες Μ.
úɣaµóves G.
iyɛuóves Vit. Lips. Mosc. Omittunt hanc vocem Ox. Ald.
644.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-515
δαίμονα:
644
Saíuores Rob.
644.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-516
μεγαυχῆ:
644
uεyavy Par. A. et, ut videtur, M.
μeyahavz Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. L. et edd. ante Brunckium.
uɛyahaoz G. Cantabr. 1. Par. C.
μɛyahάoyŋ in Par. A. adscriptum esse dicit Brunckius.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-517
ἰόντ᾽:
645
vt Par. C. et adscriptum in Par. B.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-518
αἰνέσατ᾽:
645
αἰνέσατε
δόμων
9ε Par. C. F.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-519
ἐκ δόμων:
645
Ven. B.
646.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-520
Περσᾶν:
646
περσῶν Lips. Par. C.
περσανῶν Mosc.
647.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-521
πέμπετε δ᾽:
647
лéunɛτ a pr. manu M.
néμлer', omisso
d', Ven. B. Rob.
648.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-522
οἷον οὔπω:
648
οἷον ὅπου Ven. A. Ald.
οἷον ούπερ G.
649.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-523
αἷα:
649
ala Vit. Mosc. Ask. A.
alar Lips.
649.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-524
ἐκάλυψεν:
649
κάλυψεν Ask. A.
650.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-525
ὦ φίλος ἀνήρ, φίλος ὄχθος:
650
ἦ φίλος ἀνὴρ. ή φίλος ὄχθος M. G. Lips. aliique et Rob.
ἢ φίλος ἀνὴρ ἡ φίλος ὄχθ Vit.
ή φίλος, ή φίλος ἀνὴρ, ὦ φίλος by Jos tagov Ald. Turn. Et
oz9os túqov habent etiam Ox. Par. F. Colb. 1.
ὄχθος τάφος Ven. A. ut
τάφος interpretationis caussa in M. adscriptum est. Plerorumque librorum scripturam deleto altero
correxit Arnaldus. Tumulus in scena conspicitur, editus locus, fortasse aliqua columna ornatus, ante quam deinde apparet umbra Darii. Non est enim veri simile eam ex sacello prodire, sed per
ávaníɛoμa ex tumulo summo emergere. Si quid discriminis fuit inter
αναπίεσμα et
κλίμακα Χαρώνιον, de quibus Pollux IV.132. dicit, fuerunt
zhuaxes Xagúvioi aperti hiatus et voragines, per quas aditus ad inferos pateret.
651.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-526
φίλα:
651
φίλια Vit. Mosc.
652.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-527
ἀναπομπὸς ἀνείης, Ἀϊδωνεύς:
652
ἀναπομπός πὸς (sic, non
αποπομπός) Μ.
ἀναπομπτὸς Mosc. ex correctione.
ἂν εἴη M. idque adscriptum in Par. A. C. Colb. 1.
ἀνίη Vit. Ven. A. Mose. Ox. Par. B. (Brunckio et Bekkero testibus) I. Colb. 1. Ald. Rob. et
et supra adscripto Par. Β.
ἀνίει G. Cantabr. 1. 2. Par. A. F. Turn.
ἂν ἴη, ad
η supra adscripto
et, Lips.
ἂν εἴην Ven. Β.
ἀνείης restituit Brunckius ex interpretatione
εἶνε ἀναπέμποις, quae in Par. A. adscripta est. Alterum
ἀϊδωνεύς habent M. G. (sic, non
di δωνεῦ, eliam G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. F. L. Omittunt Par. B. (in quo adscriptum
λείπει ἐνταῦθα) aliique et edd. ante Brunckium.
653.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-528
δαΐον οἷον ἄνακτα Δαρεῖον:
653
δαρεῖον οἷον ἄνακτα δαρειαν. ή Μ. (in quo tamen
δαρεῖαν scriptum est) G. Vit. (qui tamen
if omittit) Lips. Par. Α. Β. ceterique, ut videtur, plerique codd, et edd. ante Brunckium. In Ven. B.
δαρειᾶν scriptum est. Quod in seholiis codicis Par. B. aliisque pro varia lectione adnotatum est,
olor, habet Par. C. In M. hoc scholion adscriptum est
τὸν μόνον γενόμενον βασιλέα διὰ τὸ κηδεμονικόν. ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι, ἢ τὴν Δαρείαν ψυχὴν ἀνάπέμψον. De emendatione desperans Brunckius haec dedit,
Δαρεῖον [οἶον ἄνακτα Δαρειάν.] 7έ. Schutzius in maioribus editionibus ex coniectura sua
ἄκακον θεῖον ἀνακτα Δαρεῖον, ήξ, in minore cum Porsono, qui ante
ἄνακτα obelum apposuit,
Δαρεῖον, οἷον ἄνακτα Δαρεῖον. ἠέ. Ali alia protulerunt. Probo
olor et quod
βαρειάν a Porsono reiectum est. Nam haec forma, in qua non immerito haerent grammatici, etsi minime spernenda est, tamen non potest accusativi simul et vocativi esse. In re admodum dubia non incredibile mihi visum est scripsisse Aeschylum
δάϊον οἶον ἄνακτα Δαρεῖον. λέ, hunc solum terribilem hostibus fuisse indicantem. Falluntur enim qui
daïov etiam simpliciter bellicosum significare putant. Sed v. ad v. 658.
655.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-529
ἀπώλλυ:
655
ἀπόλλυ M. Vit.
656.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-530
πολεμοφθόροισιν ἄταις:
656
πολεμοφόροισιν, omisso
ἄταις, Vit. Lips. Mosc.
657.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-531
ἐκικλήσκετο:
657
δὲ κικλύσκετο G. et
η supra scripto Lips.
δε, omisso
κικλήσκετο, Vit.
δ᾽ ἐκικλήσκετο M. Ven. Α. Β. et cum ceteris ut videtur com dicibus edd. vett.
658.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-532
ἐπεὶ στρατὸν εὖ τόν᾽ ὡδώκει: In Par. B. praeterea
658
ὡδήγει adscriptum. Ferens Ionicam formam Porsonus ad Aristophanis Av. v. 1290.
ἐπωδώκει (i. e.
ἐφωδώκει) scribi voluit. Suspectum
ἐποδώκει Lobeckio ad Αi. p. 357. ed. sec. qui dicit eo spe clare videri Suidae glossam quae post
Εφ᾽ ᾧ legatur,
ἐφωδόκει ἐποδήγει δέ, ubi Kusterus tacite
εφωδήγει ediderit. Sed ut Kusterus, ita Portus ex ed. Mediolanensi et Favorinus: solae Ald. et Bas.
ἐφωδόγει: optimus cod. Par.
ἐφωδήγει. ἐποδήγει δέ, quibus Bruxellensis
μικρόν addit: omittit hanc glossam cod. Leidensis. In Aeschyli versu scripsi quod aptum esse videbatur,
ἐπεὶ στρατὸν εὐ τόθ᾽ ὡδώκει, ut supra v. 549. dixit
τίπτε Δαρεῖος μὲν οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν τόξαρχος πολιήταις, Σουσίδαις φίλος ἄκτωρ? Tan. Faber Epist. I. 67. p. 223. scribendum coniecit
εὖ ἐποδόχει, conferens quae Pollux dicit 1. 98.
ὁ κυβερνήτης ὁ ἐπὶ τῶν οἰάκων καθήμενος, ὁ τῆς νεὼς ἡγεμών, ὁ τῶν ναυτῶν ἄρχων, ὁ ἐπὶ τοῖς οἴαξιν ἑστώς, καὶ κατ᾽ Ἀντιφῶντα ὁ ποδοχῶν, ἢ μᾶλλον κατ' ἐμὲ ὁ ποδηγῶν. Accedit testimonium grammatici in Bekkeri Anecd. I. p. 297, 5.
ποδοκεῖν, τὸ τῷ ποδὶ κυβερνᾶν. ποὺς γάρ ἐστι τοῦ ἱστοῦ τὸ ἀντίον (ser. τοῦ ἱστίου τὸ σχοινίον) τὸ κάτω πρὸς τῇ νηΐ. Itaque Fabri illud
εὖ ἐποδόχει sane magnam verisimilitudinem habet. Quod si verum est, strophicus versus aliter atque ego feci emendandus est.
660.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-533
βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν:
660
βαλλὴν utrobique M. G. Lips. Ven. B. Cantabr. 2. Par. L. Rob.
βαλὴν ἀρχαῖος βαλλὴν Vit.
βαλὴν utrobique Ald. Turn. Eustathius ad Il. p. 381, 16.
Αἰσχύλος ὀβρίκαλα φησι τοὺς λεοντιδεῖς, καὶ βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν” γλώσσης δὲ τοῦτο· ἐξ οὗ καὶ ὄρος βαληναῖον, ὅ ἐστι βασιλικόν, παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν (12, 3. p. 1157. C.) Idem ad Od. p. 1954.
λέγει δὲ καὶ Αἰσχύλος εθνικώτερον καὶ οὐ κατὰ Ἀττικοὺς βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν.” ὅθεν καὶ βαληναῖον ὄρος παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν, ἀντὶ τοῦ βασιλικόν.
660.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-534
ἴθ᾽, ἴθ᾽, ἕκου:
660
ίθι ΐκου Μ.
ἴθι ἴκου Ald. Rob.
ἴθι ίκου Turn.
ἴσθι ίκου Vit.
19' xov G. Ven. A. Par. B. C. F.
19' eixov Par. I. Excusari potest hiatus: sed credibilius tamen scripsisse Aeschylum
19, 19', izov. Ita Seidlerus de vers. dochm. p. 198.
izov pro
"zov scripsit Dindorfius.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-535
ἄκρον:
661
ἄκρων ante correctionem Lips.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-536
κόρυμβον:
661
κόρυβον Vit. Mosc.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-537
ὄχθου:
661
ὄχθον G.
662.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-538
κροκόβαπτον:
662
κροκόβατον Lips.
κοκόβαπτον Vit.
663.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-539
τιήρας: Vulgato
663
τιάρας, quod habet etiam Lips. sed supra adscripto ad mediam syllabam
7, non dubitavi praeferre, ut magis poeticum, quia minus usitatum Atticis,
τήρας, quod habent M. G. Vit. Cantabr. 2. Οx. Ask. A.
664.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-540
πιφαύσκων:
664
πιφαύσκων M. Rob.
πιφύσκων, supra scripto
a, Par. C.
πιφάσκων G. Lips. Ven. A. Mosc. aliique et Ald. Turn.
πισφάκων Vit.
665-666.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-541
βάσκε, πάτερ ἄκακε Δαρειάν, οἶ:
βaske πέρ G. omisso
ἄκακε. Ex illa scriptura nominis
árεo ortum
eo, quod pro eo habent Vit. Lips. Mosc. Rob.
β. πατὴρ Turn.
Sageiar of edd. vett. et M. a sec. manu: a pr. manu
δαρια or scriptum fuisse videtur.
δαρειὰν οἴ G. Ven. A.
δαρειὰν οἳ Lips.
Sagrar of Vit. Post
of Cantabr. 1.
al að að að addit. Unus scholiastarum hanc explicationem addidit,
ßdoze zaì nogɛvIŋti, ☎ 1α-qɛɛ déoлora. Hinc Siebelis in diatriba de Persis p. 123. coniecturam fecit quae aliorum commentis praestat: scripsisse enim putavit Aeschylum
Auger ura. Sed scholiastes
d'éσлотα dixisse videtur, quo honorificam patris appellationem aliquo modo exprimeret. Neque librorum lectionem mutare ausim, praesertim quum in scholio ad v. 653. dictum sit
ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι. Et agnovit
Δαρειάν Lobeckius Paralip. p. 190. Puto autem hanc formam ex iis esse nominibus, quae
vлozogioτizà vocantur, et quidem ex genere amplificativo. V. quae de
nv et
av formis leguntur in Etym. M. p. 586, 39. 599, 14. 825, 11. et Apollonii excerpta post Maittarium de dial. ed. Sturz. p. 571. de quo loco egit Bastius ad Greg. Cor. p. 904. Blomfieldius Aeschylum scripsisse putat
aqɛî', lavoî, permotus ludicris versibus Aristophanis Ran. 1027. (1039) seq. qui versus ita fere scribendi videntur, ἐχάρην γοῦν, ἡνία ἐπήισαν Δαρείου τοῦ τεθνεῶτος, ὁ χορὸς δ᾽ εὐθὺς τὰ χεῖρ᾽ ὧδὶ ξυγκρούσας εἶπεν αυοῖ, quum intelligebant prodire mortuum Darium. V. de his versibus Naekium Opusc. I. p. 193. seqq. Ceterum Aeschyli versus
Báoze náteg azazɛ, Jaguar ex Cretico in paeonem primum soluto et dochmio constat.
667.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-542
τε:
667
Tε omittunt Lips. Ven. B.
667.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-543
τ᾽:
667
9 G. Cantabr. 1. 2.
668.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-544
δεσπότου: Scholiastam eum, qui ad
668
δεσπότου adscripsit
του Ξέρξου, secutus Blomfieldius
ἄχη δεσπότου coniunxit. At sic ineptissime poeta id nomen post
déoлora posuisset. Nihil aliud haec ad orientis populorum ingenium conformata formula,
déorota deonótov, quam auget rem, o qui maxime et verissime dominus es. Sic mox v. 682.
ở nơτà miOTV. Similiter
zazd zazor, a Suida e Diocle allatum, dixit Sophocles Oed. Col. v. 1238. G. Dindorfius in Stephani Thes. in v.
durdoτng scribendum suspicatur
δέσποτα δεσποτῶν.
669.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-545
Στυγία γάρ τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται: Verba
669
τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται· νεολαία γὰρ ἤδη omittit Lips.
στύγια γὰρ Μ.
στυρία γὰρ Rob.
σὺ γὰρ Ask. A.
τίς ἐπ' ἀχλὺς Μ.
τίς ἐπαχλὺς G. Vit. Cantabr. 1. 2. Ask. A.
τὶς ἔστ᾽ ἀχλὺς Mosc.
ἐπαχλὺς τὶς Ven. A. Ald.
ἐταχλὺς τὶς Rob.
ἐπ' ἀχλύς τις Turn.
ahús Tis Par. C. et ut videtur Ven. B.
670.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-546
νεολαία:
670
νεολαία ad
au supra a sec. manu
e adscripto M.
νεολέα G. Vit. Cantabr. 1.
vɛohaïs Mosc.
671.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-547
κατὰ γᾶς ὄλωλεν:
671
xaτà não' M. Lips. et ceteri plerique libri atque edd. vett.
καταπᾶσ' Vit. Deinde
όλωλεν M. Par. L. Colb. 1.
λωλε Lips.
λολε Mosc.
ἀπόλωλε Ven. A. Ald. Rob. Turn. et supra adscripto
όλωλε Par. Β.
όλωλε Vit. et ceteri plerique. Inusitato verbo
zaróλwλɛ, quo recentissimi scriptores usi sunt (Aeschylus enim, credo,
dià não' b¿whɛ dixisset), pulcre medetur cod. G. in quo scriptum est
κατὰ γῆς ὄλωλε, supra autem
κατὰ лãσ adscriptum. Idem
zarà ris Blomfieldio teste Cantabr. 2. ex quo Butlerus
κατὰ γῆν affert. Unde scripsi
κατὰ γῆς ὄλωλεν. Ita etiam Blomfieldius. Sic Euripides Or. v. 674.
τὸν κατὰ χθονός θανόντα. Ad hoc etiam aptius
ἤδη.
672-673.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-548
βάσκε πάτερ ἄκακε, Δαρειάν. οἶ:
βάσκεπες Vit.
βάσκε περῶν Lips. Mosc. Rob.
βάσκε πατὴρ Ald. Turn.
δαρειὰν οἶ M. Ald. Turn.
δαρειὰν δὲ G.
δα- ρείων οἳ Vit.
δαρεῖς οἱ Mosc.
δαρεῖε οι Rob.
δαρειὰν omisso
of Lips.
pro of Ven. B.
674.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-549
αἰαῖ, αἰαῖ,:
674
ai quater M. G.
a quater Vit. Turn.
a ter Ox. Ald. Rob.
a quinquies Lips.
676.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-550
τί τῇδε, δυνάστα, δυνάστα:
676
τί τάδε libri omnes. Deinde
δυνατα δυνατα M. cui
ἀντὶ τοῦ δυνάστα adscriptum est.
δυνατα δυνάστα Vit.
δυνάστα semel tantum Par. A.
Svrάota dvrúota G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ven. A. B. Par. B. C. F. Colb. 1. Ask. A. Ald. Rob. Turn. Dindorfius in Stephani Thes. in ν.
δυνάστης scribendum putat
δυνάστα δυναστῶν.
677.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-551
περὶ τὰ σὰ διδύμα:
677
περὶ τὰ σὰ Lips.
περὶ τὰ σὰ Ald.
περὶ ταῖ σαῖ, a sec. manu ad utrumque
a supra adscripto, M.
пεоì τ σ G. Vit. (sic Vit.) et cum ceteris ut videtur codicibus Turn.
Ta ou omittit Rob. Deinde
di-Svua libri: sed in Par. B. adscriptum
yo. didóμa.
678.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-552
δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία:
678
diaróer sic M.
Stúyos Vit. Ven. B. Mosc. Colb.1.
diáryov Rob.
διάγοι ἐν Par. I.
διάνοιεν Ald. Turn.
διάγοιεν G. Lips. et ceteri. Post hanc vocem
άuάoria habent M. Rob. Turn. sed accentus in M. a sec. manu additus est, quae eadem
d'ante
auάoria inseruit.
d'aµáo-Tia Par. B. F. Colb. 1.
d'úquáqtia Vit.
d'auaoría Par. I. Ald.
d'ἁμάρτα Par. C.
δαμάρτα Bekkero teste Par. L.
δαμαρτία G. Ven. B. quod scholiastes per synaeresin ex
diauaoría fieri dicit. Aliud scholion etiam
άuaotμata scribi tradit.
679.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-553
πᾶσα γᾷ τᾷδ᾽: Non deest
679
лúog in M. ut ait Butlerus, sed habet
nάomi yãi Tuide, ita tamen ut in
nάou accentus acutus a sec. manu ex circumflexo factus sit eademque manus
rãide hoc accentu notaverit, quum a pr. manu
tuídɛ scriptum fuisset: est autem in tribus
a inter
a et aliquid liturae.
πάσα γῇ σῇ τῇδε Turn.
πᾶσα γᾶ G. Lips. Ald. Rob. lidem libri cum Vit et reliquis ut videtur codicibus cunctis additum a Turnebo
ou omittunt. Porro
Túde Vit. Par. C. I. L. Colb. 1.
тwdɛ Lips.
Tad Par. B. et fortasse Ven. A. B.
tadɛ reliqui et edd. ante Brunckium.
680.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-554
ἐξέφθινται:
680
¿¿éqvví' ui, ad
v a sec. manu
o (nisi potius
9 est) supra adscripto M.
qur' ai Vit. Lips.
¿éai ceteri.
681.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-555
νᾶες, ἄναες νᾶες:
681
rães araç araes M. G.Vit. Ven. A. Ald. Turn. Sic etiam Bekkero teste Par. B. I. nisi quod I.
vñes pro
vãɛç, uterque autem post haec verba additum habet
ποι τριήρεις. Sed
vᾶες ἄναες νᾶες Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. Colb. 1. Rob. quae scriptura pro varia lectione adscripta est in G. et Par. B. In Lips. ad primum
vues supra adscriptum est.
rães, vaes rães recte recepit Brunckius. Finitur carmen dochmio. Male Porsonus in fine huius carminis lacunae signa addidit. Schützii aliorumque coniecturas praeterire licebit. Equidem, si quicquam, illud puto certissimum esse, totam hanc epodum una verborum complexione contineri. Nam si ultima,
πάσα γα ταδ᾽ ἐξέφθιθ' αἱ τρίσκαλμοι νάες, ἄναες νες, π reliquis separantur, sententia illa nimis frigida est, quam quae apte carmen finiat. Itaque lenissima mutatione haec restitui,
ὦ πολύκλαυτε φίλοισι θανών, τί τάδε, δυνάστα, δυνάστα, περὶ τὰ σὰ διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία πάσα γῇ τῇδ ἐξέφθινται τρίσκαλμοι νᾶες, ἄναες νέες; o qui multum deflendus amicis obisti, cur hoc, rex, rex, circa tuas opes duplici per insaniam irrito successu universae huic terrae perierunt triremes naves, nenaves naves? Et
διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτίᾳ atque
égivra etiam Blomfieldius invenit, in reliquis falsus.
682.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-556
πιστῶν:
682
ὦ πολλὰ Rob.
682.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-557
ἥβης:
682
ixeo Lips.
683.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-558
γεραιοί:
683
reparoi, ad primam syllabam supra scripto, Lips.
nowol Ven. A. Cantabr. 2. Ald.
yngɑhéor adscriptum in Par. B.
684.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-559
στένει:
684
στένειν Vit.
684.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-560
χαράσσεται:
684
ταράσσεται Par. L.
χαράσσει Ven. Β. Interpretationes in scholiis duae prostant, una, qua rupta tellus, ut Darius ab inferis exire posset, intelligitur, quae et ab usu verbi abhorret et ad sensum absurda est, altera, qua lamentis lacerari regio significatur. Schützii interpretationem, gemit, pulsatur, ac tantum non scinditur solum, ex eo ductam quod, qui manes evocarent, solum manibus pulsare solebant, nemo elegantem esse sibi persuadebit. Nihil hic aliud quam civium gemitus, pectora manibus pulsantium, intelligi videtur. Sed non satis tamen aple
πέδον cum
χαράσσεται coniungitur, verbo quod de solo dictum non metaphoricum, sed proprium est, nisi tota oratio ostendit, metaphorice accipiendum esse illud verbum. Itaque quod comparavi Opusc. VII. p. 360. seq.
στένουσι πύργοι, στένει πέδον φίλανδρον (Sept. ad Th. 876.), tamen aliter dictum est. Quare vereor, ne aut alius versus hic exciderit, aut hic versus alio loco ab Aeschylo scriptus fuerit. V. ad v. 694.
685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-561
λεύσσων:
685
Levour G. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-562
τάφου πέλας:
685
τάφου πέ-λas M. G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B. Colb. 1.
πέλας τάφου Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium.
686.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-563
πρευμενὴς:
686
лgevμεris M. G. Lips. Cantabr. 2. Rob. Idem pro varia lectione in Par. A. B.
пgevµereis Vit. aliique et Ald. Turn.
688.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-564
ὀρθιάζοντες:
688
ὀρθιάζοντες Rob.
ὀρθρίζοντες Ven. Β.
ροθιάζοντες Μ. (sed M. omisso spiritu) G. Vit. Lips. (sed in Lips. primae tres litterae in litura) Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. C. Ald. Turn.
689.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-565
καλεῖσθέ:
689
καλεῖσθαι Μ.
καλεῖτε Turn. Sed
καλεῖσθε G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Mosc. Ox. Ald. Rob. et scholiastes Hesiodi, qui ad Theog. v. 772. hunc versum et duos sequentes affert.
690.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-566
χοὶ:
690
9' of Par. L.
690.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-567
κατὰ χθονὸς:
690
καταχθόνιοι Ven. A. Ald.
692.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-568
ἐνδυναστεύσας:
692
ἐνδυναστεύσας, politus loco primario.
ὡς δυναστεύσας. γρ.
ἐνδυναστεύσας Faehsius ex Par. B.
693.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-569
τάχυνε δ':
693
9ov ad
zo pro varia lectione adscriptum in Par. B.
Túzuve d' Kuhnius ad Poll. VII. 24. et hinc Blomfieldius. Habet hoc a pr. manu M. sed
& litterae a sec. manu
a supra adscriptum.
távv, omisso
d', Cantabr. 1.
rázuva & ceteri. Ex Par. B. Faehsius haec affert,
“τάχυνε ἤγουν ταχέως λέγε, ὡς μὴ μεμφθῶ ἕνεκα τοῦ χρόνου. ac si imperativum legisset, sed in contextu est 'Tazýva." Elisi augmenti signum Brunckius posuerat.
694.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-570
τί δ᾽ ἐστὶ:
694
τί čoti M. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Rob. et
d' a sec. manu supra addito Vit.
Tí d'orì G. Lips. Turn.
694.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-571
Πέρσαις:
694
πέρσαι Ven. Β. Bene hic collocabitur v. 684. si sic scribimus, τί δή, τί Πέρσαις νεοχμὸν ἐμβριθὲς κακὸν στένει, κέκοπται, καὶ χαράσσεται πέδον;
695.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-572
σέβομαι:
695
σεßoμε, sed a pr. manu
au supra scripto, M.
696.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-573
ἀντία:
696
avtíov Mosc. et pauci alii.
697.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-574
περὶ:
697
neqiaoßeł Ald.
Tɛgì omittunt Par. C. Turn.
698.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-575
ἦλθον:
698
ἥκω pro
ἦλθον G. et pauci alii. γρ.
ἥκω supra adscriptum in Lips.
698.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-576
πεπεισμένος:
698
πεπεισμένος a sec. manu additum in M.
πεπεισμάνος Rob.
πεπεισμένοι Mosc.
699.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-577
μακιστῆρα:
699
μаxioτoа M. Vit. (sic Vit.) Ask. A. Par. L. Sed in M.
µ a sec. manu ex
x factum. '
úzeτñoa (sic) G. Ceteri
pazɛστñoα. In ambiguo relinquit scripturam Lobeckius Paral. p. 451. Analogiae convenientius videri potest
e, quum habeamus
μακεδνός,
μακεσίκρανος. Sed
i tuetur litterarum ordo apud Hesychium, qui haec habet
μακιστής, βέλος. τάσ-oetai dè zaì ènì tov μɛyákov. Quod in Suppl. v. 449. legebatur
ua-Zoτñoa, mutandum erat.
699.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-578
λέγων:
699
Léyor omittit G. et pauci alii.
701-702.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-579
δίεμαι μὲν χαρίσασθαι, δίεμαι δ᾽ ἀντία φάσθαι:
deíoua in utroque versu M. Vit. Ven. A. Par. A. B. Ald. Rob. Turn. Pauwii commentum
déoμa Brunckius, Schützius, Porsonus receperunt.
Sioua G. Lips. Ven. B. Ne hoc quidem probari potest: nam hoc verbum ubique activam significationem habet. Non satis accurate disputatum est in Parisiensi editione Stephani in v.
Siw. Duo verba sunt, unum
dío, fugio, metuo, ex quo
díouai, fugo, persequor. Ex hoc
δίον, δίε, δίηται, δίωνται, ἀποδίωμαι apud Homerum et
διόμενοι, Sióμεvai apud Aeschylum Suppl. 787. Eum. 352. 377. Alterum verbum est
diru, díɛua, significatu cum forma consentiente. V. Etym. M. p. 273, 14. 280, 38. schol. ad II. XII. 276. XVIII. 584. XXIII. 475. Ex eo est
évdícoɑv II. XVIII. 584. et
dintai coniunctivus apud Apollonium Rhodium H. 330. Perperam coniunctivus in Etym. M. p. 280.
διῶμαι, διῶνται, ut a
διόω vel
διέω, scriptus est. Hic coniunctivus verborum et
díɛuai et
dioµai eandem formam habet, aeque ut infinitivus
Siroda, qui semel tantum apud Homerum ad
diɛua referendus est, Ι. ΧΙΙ. 304.
οὐ ῥά τ' ἀπείρητος μέμονε σταθμοῖο δίεσθαι, quod male Eustathius p. 906, 10.
Soy9va, scholiastes
druzwoev interpretantur. Apud Nicandrum Ther. 755.
dievrai est fugiunt, apud Oppianum Cyn. 1. 425.
Síorra (hoc enim verum) persequuntur. Stephanus quum Suidam
diɛucu a
díru memorare ait, confudit hunc cum Etymologico. Nihil Suidas nisi
δίεται, διέρχεται. Apud Aeschylum aperte scribendum erat
δίεμαι, et potest
δείομαι ortum ex eo esse quod ad
δίομαι supra scriptum erat
ɛ, ut id pro
o ponendum esse indicaretur.
qão da M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. Correxit accentum Porsonus.
703.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-580
προλέγων:
703
λsas, quod libri habent, ferri nequit, quum aut praesens requiratur aut futurum, et simul anapaestus. Itaque
оλéуш scripsi.
703.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-581
δύςλεκτα:
703
δυσλεκτρα Ven. Β.
δύσκολα Lips.
703.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-582
φίλοισιν:
703
qihoot Cantabr. 1. Ald. Rob.
704.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-583
παλαιὸν:
704
паhair Cantabr. 1. et circumflexo a sec. manu ex acuto facto Vit.
παλαιῶν σοι φρενῶν ἀνθίσταμαι G. cum hoc scholio,
παλαιῶν φρενῶν, τῶν πάλαι προςόντων σοι ὑπὲρ τῆς ἐμῆς αἰδοῦς λο-your. M. Lips. Ald. Rob. Turn.
nakaóv σo. Correxit, ut metrum indicabat, accentum Porsonus.
705.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-584
γύναι:
705
road Ven. A. Ox. Ald. Rob.
náλa teste Blomfieldio Cantabr. 1.
705.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-585
ξύννομ᾽:
705
ξύνομ' G. Cantabr. 1. Ald.
ξύννομε Vit. Lips.
705.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-586
εὐγενὲς:
705
εὐγενὴς G.
706.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-587
κλαυμάτων:
706
κλαυσμάτων Vit. Colb. 1.
706.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-588
σαφές:
706
aq és a pr. manu M. quod sec. manus in
σαφές mutavit. In Par. C. hic versus post sequentem positus est.
707.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-589
ἀνθρώπεια:
707
ἀνεῖσα pro
ανθρώπεια G.
707.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-590
ἄν τοι:
707
δ᾽ ἄν τι Ask. A.
γὰρ δ᾽ Par. L.
707.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-591
ἂν τύχοι:
707
av tuzo Ven. A. Mosc. Ox. Colb. 1. et a pr. manu M. a sec. accentus particulae deletus est.
ἀντύχοι Ald.
ἂν τύχη Vit.
ἐντύχοι Rob. Turn.
vtúyn Ask. A.
709.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-592
γίγνεται:
709
γίνεται libri.
γίγνεται Porsonus.
709.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-593
θνητοῖς:
709
γνητοῖς Ald.
709.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-594
βίοτος ἢν ταθῇ:
709
βίο-Tos y tu (vel ta97) M. Vit. Lips. Par. A. K. L. aliique.
Biotos (non βίοτον) ἐνταθῆ G.
βίοτα ἢν ταθῇ Colb. 1.
βίος ἢν παθῆ Αld.
βίος Ta Par. B. C. Rob. ex quo Turnebus
Bios Ta9 fecit.
709.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-595
πρόσω:
709
πρώσω Vit.
πρόσθεν Colb. 1.
710.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-596
εὐτυχεῖ πότμῳ:
710
εvτv пóτuor M. Vit. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. sed in M. in litura.
εὐτυχῆ πότμω Lips.
711.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-597
ὅς τ᾽:
711
wowor' M.
os os Ven. A. Par. K. Colb. 1. Turn. idemque supra scriptum in Par. B.
os ws G. Vit. Lips. Par. B. Ald.
o wç Rob. Recte Brunckius ex Par. A. recepit
oss. Idem in Cantabr. 2. inveniri Blomfieldius ait.
711.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-598
ἔλευσσες:
711
εvooɛs, quod Stanleius Scaligero debebat, praebent M. G. (sic G.) Lips. Ven. B.
hɛvois Par. C. K. et
& ad supra scripto Colb. 1.
evσes Vit. Cantabr. 1. 2.
evous Ald. Rob. Turn.
713.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-599
βάθος:
713
βάρος G. sed addita glossa,
βάθος, ἀντὶ τοῦ πέλαγος.
714.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-600
ἀκούσει:
714
ἀκούσῃ libri.
714.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-601
λόγῳ:
714
λóy Ven. A. Ox. Par. C. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.
zoóro M. G. Vit. Lips. Par. B. Rob. V. ad Prom. v. 878.
715.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-602
τὰ Περσῶν πράγμαθ':
715
τὰ τῶν περσῶν Ven. A. Ald. Rob.
715.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-603
ὡς εἰπεῖν ἔπος:
715
ὡς ἔπος εἰπεῖν Μ. Vit. Lips. Ven. A. Par. C. Ald. Rob. Verum ordinem habent G. aliique et Turn.
716.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-604
πόλει:
716
πόλεως Μosc. et
et supra adscripto Lips.
717.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-605
οὐδαμῶς:
717
οὐκ pro
οὐδαμῶς Rob.
717.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-606
Ἀθήνας:
717
ἀθήνας M. G. Vit. Lips. Ven. Β. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. Par. A. B. K. Ask. A. Turn.
ἀθήναις Ald. Rob.
717.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-607
κατέφθαρται:
717
κατέφθαρται Μ. G. Vit. Lips. Ven. Α. Β. Mosc. aliique et Rob.
κατέφθαρτο Cantabr. 1.
κατέφθιτο Par. K. et, ut videtur, Colb. 1.
διέφθαρται Αld. Rob.
717.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-608
στρατός:
717
στρατός omittunt Lips. Mosc.
719.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-609
ἠπείρου:
719
πᾶσαν γῆς ἠπείρου, prioribus quidem verbis supra versum scriptis, Vit.
720.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-610
ἢ ναύτης δὲ:
720
ἢ ναύτης γε G.
δ᾽ ἢ ναύτης Cantabr. 2. Veram lectionem
ἢ ναύτης δὲ etiam Vit. habet.
720.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-611
ἐμώρανεν:
720
ἐμώρανεν M. Vict. Omittunt
> finale G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob.
τήν δ᾽ ἐμώρανεν πεῖραν Cantabr. 1.
721.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-612
μέτωπον:
721
πρόσωπον Ven. B. Par. K. et supra adscripto
μέτωπον G.
μέτωπον, cum adnotatione
γρ. πρόσωπον, Lips.
721.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-613
δυοῖν στρατευμάτοιν:
721
δυοῖν στρατευ-μάτοιν G. Par. A. B.
δοιοῖν στρατευμάτοιν Cantabr. 2. Par. H. L,
δυοῖν στρατευμάτων Rob.
δυοῖν στρατημάτων Par. Κ.
δδιοῖν στρατηλά-τοιν Μ.
δυοῖν στρατηλάτοιν Vit. (sed Vit.
δυοῖν supra adscripto Ven. B. Cantabr. 1. Colb. 1. Οx.
δυοῖν στρατηλάταιν Ven. A.
στρατηλάτοιν δυοῖν Mosc. et supra adscripto γρ.
στρατευμάτοιν Lips.
δυοῖν στρα-τηλάτων Ald. Turn.
722.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-614
τοσόςδε:
722
τόσσοσ δε, eraso accentu quem
δε habebat, M.
τοσόσδε Lips.
τέσος δε Rob.
722.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-615
ἤνυσεν:
722
ήνυσεν M. Ven. B.
ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.
722.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-616
περᾶν:
722
πέραν sic M.
723.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-617
ἔζευξεν:
723
έζευξαν Lips.
724.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-618
κλῇσαι:
724
κλῆισαι, a sec. manu
et supra adscripto, Μ.
κλεῖσαι ceteri.
725.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-619
ὧδ᾽:
725
ώδ', addita supra inter utramque litteram
σ et deleto circumflexo, ut nunc
od sit, M.
725.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-620
γνώμης:
725
ενδέχει Par. K. γρ.
καὶ γνώμῃ ex Par. B. Faehsius affert.
725.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-621
ξυνήψατο:
725
ξυνήψατο M. G. Vit. Lips. Par. Α.
συνήψατο edd. ante Brunckium. Turn.
727.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-622
ἤνυσεν:
727
ήνυσεν M. Ven. Β.
ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob.
728.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-623
ἐπιστενάζετε:
728
ἐπιστενάζετο Οx. Ald. Rob.
729.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-624
στρατόν:
729
στρατόν omittunt Lips. Mosc. Simillimis verbis utitur Herodotus VIII. 68, 3. ubi Artemisia haec dicit,
ἢν δὲ αὐτίκα ἐπειχθῇς ναυμαχῆσαι, δειμαίνω μὴ ὁ ναυτικὸς στρατὸς κακωθεὶς τὸν πεζὸν προςδηλήσηται.
730.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-625
δὲ:
730
δὲ omittit G.
τε pro eo habent Ven. B. Par. K. Ask.A.
730.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-626
λαὸς πᾶς:
730
λαὸς πᾶς G. Vit. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. Par. A. B. K. L.
πᾶς λαὸς Rob.
λαός, omisso
πᾶς et supra scripto
γρ.στρατὸς, Lips.
πᾶς στρατὸς Ald. Turn.
730.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-627
δορί: Pro
730
δορί Lips.
δωρίων.
731.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-628
πρὸς τάδ᾽ ὡς:
731
προσταδ' ώσουσων sic a pr. manu M. sec.
ώσσουσων fecit.
731.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-629
κενανδρίαν:
731
κενανδρία Lips. Ven. B. Ald. Rob. Sic etiam M. sed ut post hanc vocem litura appareat.
Πρὸς τάδ᾽ ὡς si verum est, significat ita ut propterea. Dubitari tamen potest an Aeschylus non sic scripserit, sed potius
ὥςτε Σουσίδων μὲν ἄστυ πᾶν κενανδρίαν στένει. Ita
Σουσίδαις dixit v. 552.
732.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-630
ὦ πόποι:
732
ὢ πόποι G. Vit. Lips.
732.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-631
κεδνῆς:
732
κεδνῆς M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Mosc. Par. H. Ceteri
κενῆς. Serio dici
κεδνῆς, nisi res ipsa monstraret, evinceret versus qui sequitur.
733.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-632
Βακτρίων:
733
βακτηρίων Colb. 1. In Lips. vero vocabulo
Βακτρίων supra adscriptum
γρ. βακτηρίων.
733.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-633
δῆμος:
733
δῆμον Lips.
733.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-634
οὐδέ τις γέρων: Non intellexerunt interpretes verba
733
οὐδέ τις γέρων. Hoc dicit, Bactriorum quoque universus periit exercitus, neque ille imbellis. Apertum est firmari his verbis
κεδνῆς in praecedente versu. Nam ut Darius amissas dolet praeclaras Susiorum copias, sic Atossa de bellicoso queritur exercitu Bactriorum.
734.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-635
ὢ:
734
ὦ libri.
734.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-636
ἄρ᾽:
734
ἄρ' M. G. Vit. Lips.
ἂρ edd. ante Brunckium.
734.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-637
ξυμμάχων:
734
ξυμμάχων M. Vit. Lips. edd. vett.
συμμάχων G. Cantabr. 2.
734.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-638
ἀπώλεσεν:
734
ἀπώλεσεν Μ.
ἀπώλεσε ceteri.
735.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-639
ἔρημόν φασιν: Recte
735
ἔρημον φασὶν M. Vit. Lips. Ald. Rob. Pravum accentum
ἔρημόν φασιν intulit Turnebus.
ἔρημον φησὶν G.
736.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-640
πῶς τε δὴ καὶ ποῖ τελευτᾶν; ἔστι τις σωτηρία;:
736
πῶς τε δὴ καὶ ποῖ (ποῖ omittit Lips.) τελευτῶν· ἔστι τίς (sic in M. prima manus, ἐστί τις secunda. ἔστι τις Lips.) σωτηρία; Μ. Vit. Lips. In M.
ἐν ἐρωτήσει οι διαπράττεσθαι adscripta.
πῶς - τε-λευτῶν ἐστι; τίς σωτηρία; Vict. Cant. Stanl.
πῶς — τελευτῶν; ἔστι τις σωτηρία; recte Schutzius.
πῶς τελευτᾷ; ἔστι τις σωτηρία Par. A. B. Turn. addita in B. hac interpretatione
πώς τε δὴ ἔρχεται, καὶ ποῖ κατήντησε τὸ πρᾶγμα; in A. glossa
καταντᾷ.
ποῖ τελευτῷ ἐστὶ δὲ Colb. 1. Cantabr. 1.
ποῖ τελευτᾶ· ἐστὶ, adscripto
πῆ καταντᾶ, quod in textu habet Cantabr. 2.
πῆ τελευτᾶ Par. G.
ποῖ τελευτῶ G. Mosc.
737.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-641
ἄσμενον:
737
ἄσμεναν Ald.
ἄσμιον, supra scripto
γρ. ἄσμενον, Lips.
737.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-642
μολεῖν: Ad
737
μολεῖν in M.
γρ. φυγείν adscriptum.
737.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-643
γαῖν δυοῖν ζευκτηρίαν: Omnes
737
γέφυραν ἐν δυοῖν ζευκτηρίαν, nisi quod
δοἱοῖν habet M.
δυσὶν Ven. B.
ζευκτηρίην Mosc. et ante pr. manus emendationem Vit. Sed illud
ἐν δυοῖν sic nude dictum non potest cuiquam probari. Itaque leni mutatione reposui
γαῖν δυοῖν ζευκτηρίαν. Idem ex margine Askewiana protulit Butlerus.
738.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-644
καὶ πρὸς ἤπειρον σεσῶσθαι τήνδε, τοῦτ᾽ ἐτήτυμον;: V. 738. 739. omittit Mosc.
738
σέσωσθαι τοῦτ᾽ ἐπιτήτυμον Lips. Suspiceris haec esse vestigia huius lectionis,
καὶ πρὸς ἤπειρον σεσῶσθαι, τοῦτό γ᾽ ἔστ' ἐτήτυμον ; Sed ceteri omnes in vulgata consentiunt.
739.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-645
ναί· λόγος κρατεῖ σαφηνὴς τοῦτο· κοὐκ ἔνι στάσις.:
739
καὶ Lips, et
vai supra adscripto Colb. 1.
σαφηνὸς Cantabr. 1.
τοῦτό γ' οὐκ Μ. (sic M.) Lips. Par. A. Colb. 1.
τοῦτ' όγ' οὐκ Vit.
τούτω γ' οὐκ Ven. A.
τούτῳ γ' οὐκ Οx. et adscripto
τούτου γ' Par. Β.
τοῦτό τ' οὐκ Cantabr. 1. 2.
τούτω τ᾽ οὐκ G.
τούτῳ δ᾽ οὐκ Ald. Rob.
τοῦτο δ᾽ οὐκ Turn. Male Blomfieldius
σαφηνής· τῷ δέ γ' οὐκ. Recte vero G. Dindorfius
τοῦτο κουκ.
740.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-646
χρησμῶν:
740
χρησμῶν etiam M. non, ut Butlerus ait,
χρησμόν, quod habet Mosc.
740.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-647
ἐς δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν:
740
ἐς δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν Μ. (sic M.) G. Vit. (sic Vit.) Cantabr. 1. Colb. 1. 2. Mosc. Par. K. L. Ask. A. Rob. et ad alteram
ἐμόν vocabuli syllabam supra adscripto
ην Lips.
δὲ παῖδ᾽ ἐμὸν, omisso
es, Par. G.
ἐς παῖδ᾽ ἐμὸν Ven. A. Ox. Ald.
ἐς τὸν παῖδ᾽ ἐμὸν Turnebus. Oracula ista non Darii dictio, ut scholiastes putat, sed a Phineo nuntiata fuerunt.
741.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-648
ἐπέσκηψεν:
741
ἐπέσκηψε G. (sic G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn.
ἐπέσκηψεν Victorius.
ἀπέσκηψεν M.
741.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-649
ἐγὼ δέ που:
741
ἐγὼ δ᾽ ἔμπας Colb. 1. Rob. In Vit. ante correctionem, qua
ἐγὼ δέ που factum est, fuisse videtur
ἐγὼ δ᾽ εἴποις.
742.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-650
διὰ μακροῦ χρόνου:
742
διὰ μικροῦ χρόνου G.
διὰ μακροὺς χρόνους Colb. 1. et utroque
s expuncto Vit.
διὰ μακροῦ τοῦ χρόνου Ven. A. Ald.
742.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-651
ἐκτελευτήσειν:
742
έχε τελευτήσειν Μ. et Victorius.
ἐκτελευτῆσαι G. Vit. Lips. Par. A. B. Ald. Rob. Turn.
ἐκτετήσας Par. C.
ἐκτελέσαι Ask. A. Potest aoristus in futurum mutatus esse propter Atticistarum praeceptum de quo dixi Opusc. I. p. 281. seq.
743.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-652
ὅταν:
743
ὅτ' ἂν Μ. Vit.
743.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-653
σπεύδῃ τις αὐτός, χὠ θεὸς:
743
σπεύση G. Post
αὐτός interpunctum in G. Par. A. Nulla interpunctio in M. Vit. Lips. Ald. Rob. Post
τις interpunxerunt Turn. et reliqui ante Brunckium.
τις, αὐτῷ Par. L. Ask. Α. quod etiam nonnulli scholiastarum legisse videntur.
χἡ θεὸς, ἤγουν ἡ Ἐριννύς adnotatum in Par. B.
χώς θεὸς Lips.
744.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-654
κακῶν:
744
κακὸν Lips.
744.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-655
πηγὴ:
744
πηγὴν Colb. 1.
745.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-656
ἤνυσεν:
745
ήνυσεν Victorius, et sic vel
ήνυσεν Μ.
ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.
746.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-657
ἱερὸν:
746
ἱερὸν G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Colb. 1. Ald. Rob. Turn. et ut videtur M.
ἱρὸν Victorius.
746.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-658
δεσμώμασιν:
746
Αὰ δεσμώμασιν supra adscriptum
ἐν in Vit.
747.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-659
ἤλπισε:
747
ἤλπισεν Μ.
ἤλπιζε Ven. A. Ald.
ἠλπιζεσχήσειν typographi errore Rob.
747.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-660
ῥέοντα, Βόσπορον, ῥόον θεοῦ·: Iungebantur haec,
747
δέοντα Βόσπορον φόον θεοῦ. Interpungendum erat
ἤλπισε σχήσειν ῥέοντα, Βόσπορον, τον θεοῦ, Hellespontum speraverat se cohibiturum ne flueret. Bosporum, fluentem dei. Vidit hoc etiam Wellauerus. Ceterum operae pretium est audire sagaciter admonentem de his versibus Valckenarium ad Herod. VII. 35.
748.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-661
μετερρύθμιζε:
748
μετερύθμιζε Vit. Lips.
748.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-662
πέδαις:
748
καὶ παῖδες Lips.
749.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-663
ἤνυσεν:
749
ήνυσεν Victorius, et sic vel
ήνυσεν Μ.
ήνυσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn.
750.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-664
ὤν:
750
ἐὼν Vit. Mosc.
750.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-665
θεῶν δὲ:
750
θεῶν τε Par. A. Recte se habet
δέ, sed aut commate post
av interpungendum est, ut Vict., aut colo, ut Blomfieldius fecit.
751.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-666
πῶς τάδ᾽ οὐ νόσος φρενῶν εἶχε παῖδ᾽ ἐμόν: Pro
751
νόσος M. anté recentioris manus correctionem
νoος. Duae locutiones in unum confusae sunt,
πῶς τάδ᾽ οὐκ ἦν νόσος φρενῶν; εἰ πῶς οὐκ εἶχε νόσος φρενῶν παῖδ᾽ ἐμών; Itaque non erat cur Abreschii coniectura,
πρὸς τάδ', probaretur.
752.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-667
πόνος:
752
πόνος M. G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. G. F. K. Rob.
πόρος Ald. Turn. In Vit.
v in
p aut contra mulatum.
ὃν πολλὰ πονήσας πλοῦτον συνέλεξα similesque aliae scholiastarum sunt explicationes.
753.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-668
ἀνθρώποις:
753
ἀνθρώποισι Lips.
753.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-669
τοῦ φθάσαντος:
753
γρ. τοῖς φθάσασιν Cantabr. 1.
753.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-670
ἁρπαγή:
753
ἁρπαγῆ Vit.
754.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-671
ἀνδράσιν:
754
ἀνδράσιν Vict. ex M.
ἀνδράσι G. Vit. Lips. aliique et Ald. Rob. Turn. Ante
ὁμιλῶν collocatum
ἀνδράσιν in Cantabr. 1. Mardonium intelligit, Aleuadas, Pisistratidas, Onomacritum. V. Herod. VII. 5. 6.
755.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-672
μὲν:
755
μὲν omittit. Lips.
756.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-673
ξὺν:
756
ξὺν Μ.
σὺν ceteri.
756.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-674
μέγαν:
756
μέγα pro
μέγαν Μ.
756.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-675
ἀνανδρίας:
756
ἀνανδρία Lips. Ald.
757.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-676
ὄλβον: Proverbii originem aperiunt haec Pindari Ol. XII. 19.
757
υἱὲ Φιλάνορος, ἦτοι καὶ τεά κεν, ἐνδομάχας ὑπ' ἀλέκτωρ, συγγόνῳ παρ' ἑστία ἀκλεὴς τιμὰ κατεφυλλορόησε ποδῶν. Eodem alludit Aeschylus Agam. v. 1642. Eum. v. 848. $53. Pro
δ' όλβον Lips.
δρῶον.
758.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-677
κλύων:
758
κλύων πολλάκις κακῶν G.
759.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-678
ἐβούλευσεν:
759
ἐβούλευσεν M. Rob.
ἐβούλευσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
759.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-679
ἐφ᾽ Ἑλλάδα:
759
ἐφ' ἑλλάδος Lips.
760.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-680
τοιγάρ:
760
τοὶ γάρ Μ.
τὴν γάρ Par. G.
σφίν singulari, ut videtur, numero dictum est. V. ad Soph. Oed. Col. v. 1490.
761.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-681
ἀείμνηστον:
761
ἀείμνηστον M. G. Vit. Lips. Colb. 1. Rob.
ἀεὶ, μνηστὸν Ald.
αλείμνηστον Ven. B. Turn.
762.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-682
ἐξερήμωσεν πέσος: Iosephus Scaliger in libro de emend. temp. p. 590. ante versum 760. nonnulla excidisse putavit, hunc autem v. 762. post v. 766. collocandum existimavit, quo diceretur Medus rex Susa expugnasse. Repugnaverunt merito Stanleius, Abreschius, Vitringa et Waltherus, qui prolixe de his versibus disseruit in Animadversionibus historicis et criticis p. 10-65.
762
εξεκείνωσεν M. Par. A. B.
ἐξεκείνωσε Lips. Cantabr. 1. 2. Turn.
ἐξεκένωσε G. Vit. Mosc. Ald. Rob.
ἐξεκείνωσ᾽ Ven. Β. Tum
πεσόν Μ. G. Par. B. Rob. Τurn.
πεσσὸν Vit. Mosc. et altero
& alteri supra imposito, Lips. γρ.
καὶ κατὰ πεσσὸν ἤγουν δίκην ταυλίου πέσσῃ ex Par. B. Faehsius affert.
πεσῶν Par. G.
πεσὼν Ald.
εἰσπεσὸν Ven. Β. Falluntur qui
πεσὸν ad
ἔργον referri posse putant, quae et constructio obscura et insolens locutio foret. Praeterea
έκκεινάω non videtur ferri posse in tragoedia. Itaque
εξεκένωσεν metri caussa in
ἐξεκείνωσεν mutatum, illud autem interpretationem alius esse verbi, Aeschylumque scripsisse existimavi
οἷον οὐδέπω τόδ᾽ ἄστυ Σούσων ἐξερήμωσεν πέσος, quanta nunquam hanc Susorum civitatem vacuefecit calamitas. Ει
πέ-σος quidem ab Aeschylo positum esse illud ipsum vitiosum
πεσσόν verisimile facit. Videtur enim ad
πεσόν
& adscriptum supra fuisse ut indicaretur scribendum esse
πέσος.
763.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-683
ἐξ οὗ γε τιμὴν:
763
ἐξ οὗ γε τιμὴν Ζεὺς Porsonus, et sic Ven. Β.
ἐξ οὗτε τιμὴν ζεις M. G. Ald. Rob. Turn.
ἐξ οὗ τιμήν τε ζεὺς Vit. Lips. Ven. A. Mosc.
ἐξ οὗ τιμὴν ζεὺς Colb. 1.
764.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-684
ἓν᾽ ἄνδρ᾽ ἁπάσης:
764
ἓν ἄνδρ᾽ ἁπάσης M. G. Par. Α. et ut videtur Ven. A.
ἕν ἄνδρα πάσης Vit. Lips. Ven. B. Mosc. edd. ante Brunckium.
764.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-685
Ἀσίδος:
764
ἀσίδος M. Ven. A. Οx. Par. C. Ald. Turn.
ἀσίας Vit.
ἀσιάδος ceteri.
764.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-686
μηλοτρόφου: γρ.
764
μητρολόγου adscriptum in Lips.
765.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-687
ταγεῖν:
765
παγεῖν Lips. Mosc.
765.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-688
εὐθυντήριον:
765
ἐθυντήριον Lips. Mosc. Rob. et e correctione Vit. quum antea fuisset
εὐθυντήριον, ut in reliquis libris.
766.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-689
Μῆδος γὰρ ἦν ὁ πρῶτος ἡγεμὼν στρατοῦ: Darium Medum si dicit Astyagen, quem sic vocatum esse ex Cedreno Stanleius, ex Theodoreto Havercampus ad Iosephi Ant. Iud. X. 11, 4. ostenderunt, cum Xenophonte consentiat necesse est, cuius fidem labefactavit Zeibichius in Misc. Lips. novis vol. VIII. p. 58. seqq. et vol. IX. p. 269. seqq. Nisi forte, quam Cyaxarem, Astyagis filium, Darium Medum Josephus dicat, ille potius Cyaxares, qui pater fuit Astyagis, hoc nomen habuit. Ita Aeschylus cum Herodoto conspirabit.
766
767.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-690
ἤνυσεν:
767
ἔργον ήνυσεν, sie sine spiritu M.
ἔργον ήνυσε G. Vit. Lips. et inde a Turnebo edd.
ήνυσεν ἔργον Ven. A. Ox. Par. C. Colb. 1. Ald. Rob. Post hunc versum in libris subiicitur hic,
φρένες γὰρ αὐτοῦ θυμὸν οἰακοστρόφουν. Quem cur post v. 776. collocaverim, ibi dicetur.
769.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-691
πᾶσιν:
769
πᾶσαν Ven. A. Par. B.
πάσην Par. H. Ceteri
πᾶσιν, idemque adscriptum in Par. B.
770.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-692
ἐκτήσατο:
770
ἤλασε πιο ἐκτήσατο, sed hoc supra scripto, Lips.
771.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-693
ἤλασεν:
771
ἤλασεν Victorius.
ήλασε Μ. et ceteri.
772.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-694
εὔφρων: Si explicatius sensum declarare velis, ita haec explicanda sunt, non enim oderat deus, quemadmodum non odisse prudentes pur est. Germanice similiter wie denn dicitur: gott hasste ihn nicht, wie er denn verständig war. Xenophon Cyrop. IV. 2, 29.
772
Κροῖσος δὲ ὁ Λυδῶν βασιλεύς, ὡς θέρος ἦν, τάς τε γυναῖκας ἐν ταῖς ἁρμαμάξαις προανεπέμψατο τῆς νυκτός, ὡς ἂν ῥᾷον πορεύοιντο κατὰ τὸ ψύχος, καὶ αὐτὸς ἔχων τοὺς ἱππέας ἐπηκολούθει· Croesus hatte, wie es denn sommer war, die frauen bei nacht vorausgeschickt.
ἔμφρων Cantabr. 1. Colb. 1.
773.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-695
Κύρου δὲ παῖς:
773
κύρω G.
773.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-696
ἴθυνε:
773
ἴθυνεν Μ. ex correctione et cum litura post
l hitteram.
ἴθινε Mosc.
ήθυνε Par. Α. unde Brunckius
ηύθυνε fecit. Et videtur
ηὔθυνεν a pr. manu in M. scriptum fuisse.
774.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-697
Μάρδος: Libri omnes
774
πέμπτος δὲ μάρδος ἦρξεν, nisi quod M.
δ' ἐμάρδος habet,
as ad ultimas duas litteras supra adscripto. Scholiastes
ἡ γραφὴ ἡμάρτηται. τὸν γὰρ ἐπιθέμενον τῇ Καμβύσου ἀρχῇ μάγον ὄντα οὐδεὶς Μάρδον εἶπεν, οὔτε γένος, οὔτε ὄνομα. μήποτε οὖν γραπτέον, Μάρδις αἰσχύνη πάτρα. Brunckius, Schutzius, Porsonus aliique scripserunt
πεμπτὸς δὲ Μέρδις ἦρξεν, ut l. Rutgersius Var. lect. III. 10. p. 231. voluerat. Blomfieldius
Zuéodis de néuntos o§ev. Nulla videtur esse caussa, quin quem alii Smerdin vel Merdin vocarunt, Mardus ab Aeschylo dici potuerit.
775.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-698
πάτρᾳ:
775
núton, ad
ni supra adscripto
.a. sic M. Adscriptum
úroŋ in Par. B.
núrous Vit. Lips. Mose. Ald. Rob. Turn.
nargas G.
náτons Ven. A. Par. B.
Tárog edd. inde a Victorio.
776.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-699
Ἀρταφρένης:
776
ἀρταφέρνης G.
ἀρταφέρης Cantabr. 2. γρ.
ἀρταξέρξης Colb. 2.
776.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-700
ἔκτεινεν:
776
έκτανεν G.
778.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-701
ξὺν ἀνδράσιν:
778
ξὺν ἀνδράσιν Μ.
ξὺν ἀνδράσι G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. edd. ante Vict.
779.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-702
ἕκτος δὲ Μάραφις, ἑβδομός τ' Ἀρταφρένης:
779
ágagis M. Vit. Ven. B. Turn. et adscriptum in Par. B. -
oagris G. Lips. Cantabr. 1. Colb. 2. Par. B. F. H.
uάoqis Ven. A. Ald. Rob.
donos G. Ven. B. Par. C. F. I. L. quod recipiendum erat.
B-douós 'Lips. Ald. Rob. Turn.
ßdouos omissa particula M. Vit. Ven. A. Colb. 1. Par. B. Inter
μαραφες et
έβδομος in M. supra versum
IB scriptum est.
doraqtorns G. Lips. Cantabr. 2. Par. F. H. Vncis inclusit hunc versum Porsonus, ex Schützii sententia, qui putavit, quum septem principes Persarum ad Smerdin tollendum coniurasse notum esset, scholiastam quendam ad explicanda Aeschyli verba,
olę róð zoos, adiecisse septem coniuratorum nomina, tribus senariis inclusa, e quibus tertius eo facilius in textum irrepere potuerit, quod numerus
Extos ordini regum ab Aeschylo enumeratorum responderet. Aut hoc statuendum est, aut excidisse post v. 778. aliquot versus, quibus quinque reliquorum coniuratorum nomina continebantur. Atque hoc quidem Bentleium suspicatum esse Butlerus refert, eandemque sententiam Siebelis p. 131. seq. protulit, in eo tantum falsus, quod singulos coniuratorum per aliquod temporis spațium deinceps regnum tenuisse opinatus est, qua re splendidiorem fieri regum Persicorum seriem. Ut quinque coniuratorum nomina excidisse putarem et proinde ante v. 779. lacunae signa ponerem, maxime ea me moverunt quae sequuntur. Nam si deleto hoc versu,
ἕκτος δὲ Μάραφις, ἕβδομος δ' Αρταφρένης, proximos versus cum commemoratione quinti regis coniungi volumus, non modo per aliam particulam quam per
zaí adnecti debebant, sed etiam illa,
úhov ť ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον κἀπεστράτευσα πολλὰ σὺν πολλῷ στρατῷ, aliter dicenda erant. Nam quis ex eo, quod Darius, quinto rege commemorato, ea se quam volebat sorte potitum dicit, intelligat eam sortem in regia dignitate potius quam in alia re positam fuisse? Itaque si apte et perspicue loqui vellet, certe eam se sortem, quam nunc teneret, se obtinuisse diceret. Quod si cum Artaphernis eiusque sociorum mentione haec coniungamus, non minus laborabit orationis concinnitas. Nam ne sic quidem intelligi potest sortem illam, qua se ex voto potitum dicit, occiso a coniuratis rege, imperium esse. Quae quum ita sint, non videtur dubitandum esse, quin pluribus de ista coniuratione exposuerit, ita ut indicaret uni ex coniuratis regnum obtingere debuisse. Ex iis quae interciderunt unum fortasse vocabulum superest, servatum a scholiasta Hermogenis apud Bastium ad Gregorium Cor. p. 241. et in Walzii Rhet. Graecis vol. V. p. 486. Verba, quibus explicatur quid sit
vлóğvλor, haec sunt,
κεῖται δὲ ἐπὶ τῶν λαμπρῶν μὲν ἔξωθεν καὶ ἐπιεικών, πουνηρῶν δὲ τὰ ἔνδον. Αισχύλος ἐν Πέρσαις· μέμνηται καὶ Διογενιανὸς ἐν τῇ λέξει τούτου καὶ Διονύσιος ἐν τῇ ἐκλογῇ τῶν ὀνομάτων, ὅτι Μένανδρος ἐν τῇ Περινθίᾳ φησί οὐδ᾽ αὐτός εἶμι σὺν θεοῖς ὑπόξυλος, οἷον
κίβδηλος καὶ οὐ γνήσιος, οὐδὲ ἀληθής. ἀπὸ τῶν ξυλίνων καὶ περιηργυρωμένων σκευῶν. Nam Smerdin, quem coniurati illi obtruncarunt,
υπόξυλον dici potuisse significavi in dissertatione, qua ostendi non videri Aeschylum
Ιλίου πέρσιν scripsisse, p. 17.
780.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-703
κἀγὼ πάλου τ᾽ ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον:
780
κἀγὼ πάλου τ' ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον G. Par. A. B. Colb. 1. et Lips. nisi quod
πώλου τ' habet.
δ' pro
τ' M. Vit. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Ask. A. Par. H.
ὁ δέ ἀντὶ τοῦ δὴ νῦν margo M.
κἀγὼ δ᾽ ἔκυρσα πάλου (πάλλου Ald.) τοῦπερ ἤθελον Ven. A. Ald.
κἀγὼ ἔκυρσα πά-λους τοῦπερ ἤθελον Rob.
κἀγὼ δ᾽ ἔκυρσα τοῦπερ ἤθελον πάλου margo Par. B. et sic Turn.
781.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-704
κἀπεστράτευσα πολλὰ σὺν πολλῷ στρατῷ:
781
πολλὰς συνπολῶ στρατῶ, addito a sec. manu accentu in
συν et altero
i in
πολῶ, Μ.
πολλὰ σὺν omittit Lips.
782.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-705
προσέβαλον:
782
προσέβαλλον Lips. et supra addito altero
2 M.
783.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-706
νέος ὢν νέα φρονεῖ:
783
νέος ἐὼν νέα φρονεῖ sic Μ.
νέος ὢν νέα φρονεῖ (φρωνεῖ Ald.) G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. Mosc. Par. C. Colb. 1. Ald. Rob.
ὢν νέος νέα φρονεῖ Turn. Recepi ingeniosam emendationem, quam Meinekius in hist. er. com. Graec. p. 202. proposuit,
ἐντὸς ὢν ἐνεὰ φρονεῖ.
784.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-707
ἐπιστολάς:
784
τὰς ἐμὰς ἐπιτολὰς Vit.
τᾶς ἐμᾶς ἐπιστολᾶς G.
τὰς ἐμᾶς ἐπιστολὰς Αld.
τὰς ἐμὰς ἐπιστολάς, ut reliqui, Lips. sed ad singula haec verba supra scripto.
785.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-708
ἴστ᾽:
785
εὖ γὰρ σαφῶς τόδ᾽ ἴσθ᾽ Ald. Rob. Turn.
εὖ γὰρ σαφῶς τόδ᾽ ἔστε Lips.
εὖ γὰρ τόδ᾽ ἴστε σαφῶς G. Cantabr. 1. 2. Colb. 2.
787.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-709
φανεῖμεν:
787
φανεῖμεν perspicue M. Commendatum a Stephano receperunt editores inde a Cantero.
φάνημεν G. Vit. Lips. Par. A. B. Ven. A. et ex corr. Cantabr. 2. et sic Ald. Rob. Turn. In Par. B. supra scriptum
ἐφάνημεν, ἰωνικῶς. Hoc
ἰωνικῶς adscriptum etiam in G.
φανῆμεν Mosc. Par. C.
φθάνημεν Cantabr. 1. et ante lituram Cantabr. 2.
φανῶμεν Ven. Β.
787.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-710
ἔρξαντες:
787
έρξαντε Lips.
787.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-711
NA:
787
λαὸς Ald.
788.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-712
τί οὖν:
788
τίουν Μ.
788.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-713
ποῖ:
788
ποῦ G.
789.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-714
λόγων:
789
λέγων Ven. A. Ald.
790.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-715
πράσσοιμεν ὡς:
790
πράσοι ὡς Mosc.
791.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-716
στρατεύοισθ᾽:
791
στρατεύησθ' Cantabr. 2.
791.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-717
τόπον:
791
τόπον. γρ.
στρατόν Par. B.
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-718
μήδ᾽ εἰ:
792
μηδ᾽ ἣν Brunckius, ne ei cum coniunctivo construeretur. V. ad Soph. Ant. 706. Oed. R. 198.
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-719
ᾖ:
792
# G. Vit. Lips.
τὸ μὴ δικόν Vit.
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-720
πλεῖον:
792
πλεῖστον Cantabr. 1.
792.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-721
ᾖ:
792
ἢ pro
# G. Vit. Lips.
793.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-722
αὐτὴ:
793
αὕτη Vit. Mosc. Turn.
794.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-723
συμμαχεῖ:
794
ξυμμαχεῖ male Ven. A. Par. B.
795.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-724
λιμῷ:
795
λοιμῷ Par. C.
795.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-725
ὑπερπόλλους:
795
υπερπόλλους scribendum esse dixi Opusc. II. p. 232.
ὑπερπώλους M. Ox. Par. B. C. H. quod unus scholiastarum
πολυίππους interpretatur. γρ.
υπερκόμπους adscriptum in Par. B.
ὑπερκόπους Ven. A. Ceteri
υπερκόμπους.
796.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-726
ἀλλ᾽ εὐσταλῆ τοι λεκτὸν ἀροῦμεν στόλον:
796
ἀλλ᾽ εὐσταλή τοι Ven. Β. Οx. Ask. A. Par. Β.
ἀλλ᾽ εὐστελῆ τοι M. et ad
εὐστελή supra scripto
a Par. L. In M.
εὔμετρον in margine adscriptum.
ἀλλ᾽ εὐσταλῆ τε G. Cantabr. 1. 2. Par. C. Colb. 1. 2. Ald. Rob.
ἀλλ᾽ εὐστελῆ τε Ven. A.
ἀλλ᾽ εὐδαλῆ τε Lips.
ἀλλ᾽ εὐσταλῆ καὶ Mosc. Par. A. Turn. Deinde
λεκτρὸν Par. G. Tum
ἀροῦμεν Μ. G. Lips. Ven. A. B. Par. A. B. L. Ald. et ceteri, ut videtur, praeter Mosc. qui
ἀροῖμεν habet, et Ven. B. Rob. qui habent
ἄρωμεν. Brunckius, quum in Par. B. adscriptum videret
γρ. εύτε, dedit
ἀλλ᾽ εἶτε λεκτὸν κεὐσταλῆ δροῦμεν στόλον, quod non minus monstruosum est quam Dawesii inventum in Misc. crit. p. 327. (273.)
ἀλλ᾽ εὐσταλῆ καὶ λεκτὸν ἠροῦμεν στόλον, quod ex
εἰ ἀροῦμεν contractum esse voluit. Illud
εὖτε pertinet ad lectionem
εὐτελή, quae est in Vit. qui habet a pr. manu
ἀλλ᾽ εὐτελῆ τοι λεκτὸν ἀροῦμεν στόλον. Correctione
ευσταλή factum est, et supra scriptum
γρ. εὐστελῆ. De futuro
ἀρῶ egerunt Porsonus ad Med. S48. Elmsleius ad Heracl. 323.
797.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-727
νῦν ἐν Ἑλλάδος τόποις:
797
νῦν ἐν ἑλλάδος τρόποις Μ.
νῦν ἑλλάδος τόποις Lips. Par. C.
νῦν τόποις τῆς ἑλλάδος Ven. Β.
ἐν τόποις τῆς ἑλλάδος Ask. A.
798.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-728
κυρήσει:
798
κηρύσσει Vit. et a pr. manu Cantabr. 2.
κύρσει Rob.
803.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-729
βλέψαντα:
803
βλέψοντα Vit.
βλέποντας Rob.
804.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-730
ἔκκριτον:
804
ἔκκτριτον Lips.
806.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-731
ἐλπίσιν:
806
ἐλπίσιν Μ. Rob.
ἐλπίσι G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
806.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-732
πεπεισμένος: Ad hunc versum in M. Vit. adscripta est explicatio &
806
Ξέρξης. Deterior est explicatio alius scholiastae, qui
λείπει neutraliter intelligit et
πεπεισμένος ad
στρατός refert, pro quo
πλῆθος στρατοῦ poeta dixerit. Excidisse potius putandus est versus, in quo Xerxis nomen erat. Si hoc ita est, ut oracula non ex parte, sed tota eveniant, relinquit Xerxes rana spe adductus delectum exercitum.
808.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-733
φίλον:
808
φίλος M. Vit. et supra scripto
φίλον, quod ceteri habent, Colb. 2. Comma ante
φίλον inde a Turnebo obtinuit, quo posito
πίασμα nominativus est. Sed expungendum duxi, ut accusativo casu hoc nomen acciperetur et ab
oda penderet, usitatissima Graecis constructione, qua
ἄρξει idem est atque
άρδων παρασκευάζει. De re ipsa v. Herod. IX. 15.
809.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-734
ὕψιστ᾽ ἐπαμμένει: In cod. Vit. folium interiit, quod continebat versus 809 - 871.
809
ὕψιστεπαμμένει, post
ύψιστ supra scripto
.a. Μ.
ὕψισεπαμ-μένει Lips.
809.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-735
παθεῖν:
809
πατεῖν Rob.
810.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-736
φρονημάτων:
810
δωρημάτων G. Cantabr. 2. Par. K. et, ut Butlerus ait, Ven. B. γρ.
καὶ δωρημάτων ἤγουν δεξιωμάτων Par. B. Quae lectio Wakefieldio in silv. crit. vol. I. p. 100. ansam dedit coniiciendi Aeschylum scripsisse
ὁρμημάτων. Vnde
δωρημάτων venerit haud satis scio: illud video, quum permutentur interdum
p et
β,
δωρημάτων oriri ex
λωβημάτων potuisse.
811.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-737
μολόντες:
811
μολῶντες Lips.
812.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-738
ᾐδοῦντο:
812
ἡδοῦντο Lips. Ald. Rob.
812.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-739
οὐδὲ πιμπράναι:
812
οὐδεπιπράναι, ad
πι a sec. manu
με supra addito, M.
οὐδ᾽ ἐπιμπράναι Ald.
οὐδ᾽ ἐμπιμπράναι Colb. 1. Rob.
οὐδὲ πιμπρᾶν G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. L.
812.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-740
νεώς:
812
τοὺς νεώς G. Lips. Cantabr. 2.
τοὺς θεοὺς Cantabr. 1.
νεως τινὰς Mosc.
813.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-741
δαιμόνων θ᾽ ἱδρύματα:
813
δαιμόνων θιδρύματα G.
δαιμόνων ἱδρύματα omissa copula M. Lips. Ven. A. Ox. Colb. 1. Ald. Simillimus est versus Agam. 505.
βωμοὶ δ᾽ ἄΐστοι καὶ θεῶν ἱδρύματα.
815.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-742
τοιγὰρ:
815
τοὶ γὰρ Μ.
815.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-743
δράσαντες:
815
δράσοντες Ven. A.
πράσσοντες Αld.
816.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-744
τὰ δὲ μέλλουσι:
816
τὰ δ᾽ ἄλλα μέλλουσι Colb. 1.
816.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-745
κακῶν:
816
κακῶν omittit Mosc.
817.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-746
ἐκμαιεύεται: Libri
817
ἐκπαιδεύεται. Scholion in M.
αὔξεται τὰ κακά, in aliis codicibus
εἰς παιδείαν ἐκείνων αὐξάνεται (συναύξεται, αυξάνουσι τὰ κακά. Schützi ingeniosam coniecturam,
ἐκπιδύεται, Porsonus alii-que receperunt. Imaginem Schützius petitam esse dicit ex natura fonticuli aut putei, qui non prius exhauriatur, quam ad fundum perveneris. Verum nec fundus est
κρηπίς, neque congruit Schatzii
ἐκπιδύεται cum sententia loci, quia non scaturire fons malorum dicendus erat, sed aut adolescere aut generari malum. Miro commento Guil. Abekenius a. 1836. in Annalium Iahnii Suppl. IV. p. 476. seqq.
ἐκπαιδεύεται comparato opere fictili explicare studuit, in quo Prometheus est, hominem quem elaboret manibus tenens, quum alius iam perfectus in crepidine statutus sit.
Kon-πίς initium significat. Hesychius
κρηπίς — καὶ περὶ τὴν ἀρχιτεκτονίαν τῆς κτίσεως, ἐφ' οὗ οἱ στυλοβάται, ἀπὸ ταύτης οἱ ποιηταὶ τὰς κατ-αρχὰς καὶ θεμελίους λέγουσιν. Α poetis hoc etiam prosae orationis scriptores acceperunt. Hinc effici putavi scribendum esse
dλ ¿ť ἐκμαιεύεται.
818.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-747
ἔσται:
818
έστι Ven. B.
818.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-748
αἱματοσφαγὴς:
818
αἱματοσφαγής Μ. G. (sic G.) Lips. Ven. A. B. et ceteri, ut videtur, libri. Quod in Par. B. Cantabr. 1. adscriptum est,
αἱματοσταγής, Brunckius, Schutzius, Porsonus receperunt. Recte
αἱματοσφαγής servatum est a Wellauero.
Πέλανος αἱματοσφαγής est
πέλανος σφακτοῦ αἵματος. Multa sibi in hoc genere poetae permittunt, quae ad amussim exacta aliquid vitii habere videntur. El salis, ut spero, praesidii accedit ex talibus quale hoc est Euripidis El. v. 92.
πυρᾷ τ' ἐπέσφαξ' αἷμα μηλείου φόνου.
819.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-749
πρὸς γῇ:
819
πρὸς γῇ Μ. G. Lips. Ven. A. Turn. et, nisi fallor, omnino omnes praeter Ald. Rob. in quibus
πρὸς γᾶ est. In Par. B. adscriptum
γρ. καὶ γῆν, quod Brunckius male probavit.
819.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-750
Πλαταιῶν:
819
πλατέων Μ. Colb. 1.
819.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-751
Δωρίδος:
819
δωρίδος Lips. Ald. Rob. Turn.
δωριάδος M. G. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Par. I. In Lips. supra adscriptum
γρ. δοριάδος.
820.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-752
νεκρῶν δὲ θῖνες:
820
θίνες (θῆνες Ald.) νεκρῶν δὲ Μ. G. Lips. Ven. B. Mosc. Par. C. Ald. Rob. Turn. In Lips. ad
δὲ supra scriptum
τε. Et habent
θῖνες νεκρῶν τε Cantabr. 2. Par. B. L.
θίνες νεκρῶν Colb. 1.
θῖνες δὲ νεκρῶν Victorius et sic vulgo. Probabile mihi visum est scripsisse Aeschylum
νεκρῶν δὲ θῖνες.
820.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-753
τριτοσπόρῳ γονῇ: Ex Par. B. Fachsius adnotavit
820
τριτο-σπόρῳ. γρ. τριοσπόρῳ οι γονῇ. γρ. γένει. Etiam Cantabr. 1. Colb. 2.
γένει habent supra scripto
γονεῖ, et in Lips. ad
yorῇ adscriptum
γρ. γέν-νει. Rob.
τρισπόρω γένει. Αld.
τριτοσπόρω γονή.
821.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-754
σημανοῦσιν:
821
σημαινοῦσιν sic M.
σημαίνουσιν Mosc.
821.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-755
ὄμμασιν:
821
ὄμμασιν Porsonus. Libri
ὄμμασι. Vitiosum putavit hoc vocabulum Valckenarius in Animadv. ad N. T. p. 328. Immo
quaow Bootor rei accuratius describendae caussa adiectum est. Sophocles Oed. Col. v. 1318.
ó nέuntos δ᾽ εἴχεται κατασκαφῇ Καπανεὺς τὸ Θήβης ἄστυ δηώσειν πυρί.
822.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-756
χρὴ: Sola Aldina
822
dei pro
zon.
823.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-757
ἐκάρπωσε:
823
ἐκάρπωσεν Μ.
824.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-758
θέρος:
824
θέρος G.
825.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-759
τῶνδε:
825
τάδε pro
τῶνδε Lips.
825.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-760
τἀπιτίμια:
825
τὰ ἐπιτίμια Ald.
826.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-761
μηδέ:
826
μὴ δέ τις M. Ald. Rob.
827.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-762
ὑπερφρονήσας:
827
ὑπερφρονήσας. γρ. περιφρονήσας Faelsius ex Par. B.
828.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-763
ἐκχέῃ:
828
ἐκχέει Lips. Mosc.
829.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-764
Ζεύς τοι κολαστὴς τῶν ὑπερκόμπων ἄγαν: Hunc versum omittunt Lips. Mosc.
829
830.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-765
ἔπεστιν: Non debebat Valckenario ad Phoen. v. 192.
830
Enɛotiv, quod omnes libri habent, in
noi mutandum videri.
831.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-766
κεχρημένοι:
831
zezonuévot libri. In Par. B. supra adscriptum
yo. zeziŋ-péro, quod ex Ask. A. affertur et receptum est a Brunckio. Schützius dedit
zezonuévor, quod in scholiis commemoratur. Probaverunt hoc Blomfieldius et Elmsleius ad Eur. Heracl. v. 801. Potest servari
zɛzon-μévot, i. e.
zoovtes, ut scholia explicant. Vos, inquit, quorum interest illum sapere, monete eum.
832.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-767
νουθετήμασιν:
832
νουθετήμασιν Μ.
νουθετήμασι ceteri.
834.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-768
γεραιὰ:
834
ov d' av Ald. Turn.
ngaid Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
836.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-769
πάντα:
836
núvτn Cantabr. 2. Turn. et supra scriptum in Cantabr. 1. γρ.
navτa yovv navτazov ex Par. B. Fachsius affert. Non opus est ut scribatur
παντὶ γάρ, quae Canteri et Schutzii opinio fuit.
πάντα ita intelligendum est, ac si dixisset poeta
πάντα γὰρ λακίδες ὄντα στη-μορραγεί.
837.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-770
σώματι:
837
σώμασι Mosc.
838.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-771
στημορραγοῦσι:
838
στημορραγοῦσιν Μ.
355-360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-54
Beschreibung des Verlaufes der Schlacht bei Salamis (355-432).
ἀνὴρ
Ἕλλην, der
οἰκέ-
της und
παιδαγωγός im Hause des Themistokles,
Σίκινος, im Auf- trage seines Herrn, Herod. VIII 75 (Diod. XI 17), wo auch:
φράσοντα
ὅτι
οἱ
Ἕλληνες
δρησμὸν
βουλεύ-
ονται
καταρρωδηκότες.
Δρασμός war wohl das authentische gering- schätzige Wort.
361-373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-55
δόλον . .
φθόνον
λόγον (vgl. Suppl. 942 ff.) bilden eine Art Kette.
θεῶν
φθόνον auf die aufserordentliche Macht des Perserreiches. Der Mann aus dem Volke spricht im Sinne des Volkes; auch scheint der Dichter in diesem ältesten Stücke seine späteren rei- neren Gottesbegriffe noch nicht ausgebildet zu haben.
Ἕλληνος d. i. obwohl er sich bei einem Hellenen der List hätte versehen sollen. Als listig erscheinen die Hellenen den Barbaren, die Ge- bildeten den Ungebildeten. Mit wohlgefälligem Lächeln mochte dies der Athener vernehmen.
εὐτ᾿
ἂν, 230. Der Ausdruck pathetisch wie 357. 386. Vgl. Hom.
ἦμος
δ᾽
ἠέλιος
κατέδυ
καὶ
ἐπὶ
κνέφας
ἦλθε.
τέμενος
αἰθέρος Ennius ann. 50 V. (vgl. 67. Trag. 421): caeli caerula templa, u. Trag. 227: 0 magna templa caelitum, commixta stellis splendidis!
ξαι, Kr. 55, 3. A. 13.
φυλάσσειν, ebd. A. 20. - Die halbmondförmige Bai von Salamis war durch die per- sische Flotte, welche sich quer vor dieselbe legte, abgeschlossen.
νῆσον
Αἴαντος 307. Machte sie L
τά- mit ihrem Kopfe dafür verantwort- lich, daſs die Hellenen nicht ent- rinnen; vgl. Plat. legg. III p. 698 C:
θάνατον
αὐτῷ (dem Datis)
προει-
πὼν
μὴ
πράξαντι
ταῦτα; auch 1 Kön. 20, 39.
εὔθυμος wohlge- mut (vgl. 394), nichts Arges ahnend.
374-385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-56
δεϊπνόν
τε
ἐπορσύ
νo
ντo, als ob folgte:
τά
τε
ἄλλα
παρεσκευάζοντο. - Hesychius:
τρο-
πώσασθαι,
τὸ
τὴν
κώπην
πρὸς
τὸν
σκαλμὸν
δῆσαι
τῷ
τροπωτῆρι. Vgl. Poll. 1 87:
σκαλμός·
ὅθεν
αἱ
κῶπαι
ἐκδέονται. –
εὐήρετμον proleptisch; denn erst durch die Befestigung des Ruders wurden die Pflöcke mit Rudern wohl versehen.
κώπης
ἄναξ (vgl. 383), nachgeahmt von Eur. Kykl. 86 und im Teleph. (700
Ν.)
κώπης
ἀνάσσειν, welches letz- tere Aristot. Rhet. III 2 tadelt, als
ἀπρεπές,
ὅτι
μείζον
τὸ
ἀνάσσειν
ἢ
κατ᾿
ἀξίαν. –
πᾶς –
πᾶς
δὲ wie 403.
ὅπλων
ἐπιστάτης s. v. a.
ὁπλί-
της,
ἐπιβάτης, miles classiarius, in derselben Weise wie
κώπ.
ἄν. 8. v. a.
κωπηλάτης,
ἐρέτης. –
νεὼς
μακρᾶς (Gegenteil
στρογγύλα 8. v.
α.
φορ-
τηγά), distributiv. –
πάννυχοι vgl. Herod. VIII 76:
οἱ
μὲν
δὴ
ταῦτα
τῆς
νυκτὸς
οὐδὲν
ἀποκοιμηθέντες -
παραρτέοντο.
διάπλοου
λεών, Schol.:
διαπλέοντα
τὴν
θάλασσαν.
386-394.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-57
λευκόπωλος
ἡμέρα vgl. Hom. 4 243ff. Soph. Ai. 673:
τῇ
λευκοπώλῳ
φέγγος
ἡμέρα
φλέ-
γειν. Theokr. 13, 11:
ἁ
λεύκιππος
᾿Αώς. Liv. V 23: curru albis equis iuncto urbem invectus Iovis Solisque equis aequiparari dictatorem in religionem trahebant. Dagegen Tibull I 3 extr.: Aurora can- dida roseis equis. Das Asyndeton
μολπηδὸν
ηὐφήμησεν, weil das Vor- hergehende näher bestimmt wird (
μολπηδὸν ist scharf zu betonen). Vgl. Kr. II 59, 1. A. 3. - Anstimmen des Päan (393) zum Beginn der Schlacht; vgl. Sept. 268. 635. Thuk. 121:
ἤδη
ἐπεπαιάνιστο
ὡς
ἐπίπλουν. Xen. anab. I 10, 10. V 2, 14:
ἐπεὶ
δ'
ἐπαιάνισαν
καὶ
ἡ
σάλπιγξ
ἐφθέγξατο,
ἅμα
τε
τῷ
Ἐνυαλίῳ
ἠλάλαξαν. VÌ 5, 27 :
ἡ
σάλπιγξ
ἐφθέγξατο
καὶ
ἐπαιάνιζον
καὶ
μετὰ
ταῦτα
ἠλάλαζον.
ἠ Eur. Herakl. 330:
ἐσήμην᾿
ὄρθιον (laut)
σάλπιγγι. Das Neutrum wie in
μέγα
βοᾶν,
μέγα
φθέγγεσθαι,
λιγὺ
ἀνακωκύειν (468). Kr. 46, 5. A. 6.
τάφος, stupor. –
ὡς
φυγῇ,
ὡς
πρὸς
φυγὴν
ἀποκλῖναι
μέλλοντες (Schol.). Minder ideal Herod. VIII 83; da aber bei Äschylos ein Perser redet, so konnte von diesen Zänkereien der Hellenen abgesehen werden.
παιᾶνα zu Apollon als
παιήων,
ἀλεξίκακος,
σωτήρ, mit dem Refrain
ἰὴ
Παιάν; vgl. 388 f.
395-398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-58
Jetzt gab die Trom- pete das Zeichen zum Angriff.
πάντ᾽
ἐκεῖνα, alles auf jener Seite (der hellenischen), vgl. 260. Herod. VII 34:
ἐζευγμένου
τοῦ
πόρου
ἐπι-
γενόμενος
χειμών
μέγας
συνέκοψέ
τε
ἐκεῖνα
πάντα
καὶ
διέλυσε. So auch
πάντα
ταῦτα, zu Ar. nub. 328.
ἐπέφλεγεν, nicht
ἐξέκαιεν
καὶ
ἀνήγειρεν (Schol.), sondern ,,erfüllte mit hellem Schalle". Vgl. Soph. Oed.
Τ. 186
παιὰν
δὲ
λάμπει.
ῥοθιάδος proleptisch, denn es bezeichnet die Folge von
ξυνεμ-
βολή.
ξυνεμβολή das gleich- zeitige Einsetzen der Ruder nach dem Takte (
ἐκ
κελ.). Thuk. II 92:
ἀπὸ
ἑνὸς
κελεύσματος
ἐμβοήσαντες. Eur. Iph. T. 1405:
χέρας
κώπη
προσαρμόσαντες
ἐκ
κελεύματος.
399-407.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-59
Herod. VIII 85:
κατὰ
μὲν
δὴ
᾿Αθηναίους
ἐτετάχατο
Φοίνικες (
οὗτοι
γὰρ
εἶχον
τὸ
πρὸς
Ἐλευσῖνός
τε
καὶ
ἑσπέρης
κέρας),
κατὰ
δὲ
Λακεδαιμονίους
Ἴωνες)
οὗτοι
δ᾽
εἶχον
τὸ
πρὸς
τὴν
ἠῶ
τε
καὶ
τὸν
Πειραιέα. Anders der we- nig glaubwürdige Diod. XI 18. Mit Herod. stimmt unsere Stelle (399 ff.), sofern naturgemäſs der attische Dichter vor einem attischen Publi- kum denjenigen Flügel besonders hervorhob, auf welchem die Athener standen. Vgl. 410.
παῖδες
Ἑλλή-
νων epische Umschreibung (
νίες
Ἀχαιῶν).
δὲ im zweiten Gliede der Anaphora, Kr. 59, 1. A. 4. II 59, 1. A. 2. Liv. V 30: pro aris focisque et deum templis ac solo in quo nati essent dimicandum fore.
ἕδος,
τὸ
ἄγαλμα
καὶ
ὁ
τόπος
ἐν
ὦ
ἵδρυται (Timä. lex. Plat. s. v.). Enger z. B. Dionys. Hal. Ant. I 47:
Αἰνείας
παραλαβών ..
τὰ
ἕδη
τῶν
θεῶν
διαπλεῖ
τὸν
Ἑλλήσποντον. –
θήκας Ag. 454. Soph.
Εl. 895:
ὁρῶ
περιστεφῆ
ἀνθέων
θήκην
πατρός. Plat. legg. III p. 699 C:
ἤμυνεν
ἱεροῖς
τε
καὶ
τάφοις
καὶ
πατρίδι
καὶ
τοῖς
ἄλλοις
οἰκείοις
τε
ἅμα
καὶ
φίλοις. Herod. IV 127:
μαχεσόμεθα
περὶ
τῶν
τάφων u. a. Ar. vesp. 533f.:
σοὶ
μέγας
ἐστὶν
ἁγὼν
καὶ
καὶ
περὶ
τῶν
ἁπάντων.
ῥόθος (vgl. 396). Dem Hellenen ist nur seine Sprache eine artikulierte, mensch- liche; Herod. II 57:
αἱ
γυναῖκες,
διότι
βάρβαροι
ἦσαν,
ἐδόκεόν
σφι
ὁμοίως
ὄρνισι
φθέγγεσθαι. - Curt. III 10: iam in conspectu.. utraque acies erat, cum priores Persae in- conditum et trucem sustulere cla- morem.
408-411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-60
Schol. Apoll. Rhod. I 1089:
στόλος
λέγεται
τὸ
ἐξέχον
ἀπὸ
τῆς
πτύχης
καὶ
διῆκον
ἄχρι
τῆς
πρώρας
ξύλον.
ήρξε, nach Herod. VIII 84 (Diod. XI 27) Amei- nias (der Bruder des er des Äschylos). Die Festhaltung des Standpunktes des Redenden, welcher auf der feind- lichen Seite keine einzelnen Per- sonen und Namen kennt, entspricht zugleich der hohen Weise des Aschylos und vermied die Erregung von Eifersucht. Selbst dafs es ein attisches Schiff war, sagt Äsch. nur indirekt, durch
φοινίσσης, s. zu V. 399. Eine ferne Andeutung von Persönlichem nur in
ἄλλος. Brachy- logische Vermischung zweier Kon- struktionen:
ἄλλος
ἐπ᾿
ἄλλον und
ἄλλη
ἐπ᾿
ἄλλην.
δόρυ
δ.
ν.
α.
ναῦν (nicht s. v. a.
στόλον).
412-423.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-61
ῥεῦμα, 88.
ἐν
στενῷ, auf engem Raume (zwischen Kynosura und dem attischen Fest- lande), vgl. Herod. VIII 60. Thuk. I 74.
κωπήρη
στόλον, remorum apparatum.
ἔμβολον (und
ἔμβο-
λος)
δ.
ν.
α.
στόλος 408. Und diese Verwirrung wurde von den Hellenen benützt. Die Folge davon ist parataktisch angereiht (
ὑπτιοῦτο
δέ).
φόνου,
αἵματος. Vgl. Ag. 659f. u. Herod. VIII 12 (von der Schlacht bei Artemision):
οἱ
δὲ
νε-
κροὶ
καὶ
τὰ
ναυπήγια
ἐξεφορέοντο
ἐς
τὰς
Ἀφέτας
καὶ
περί
τε
τὰς
πρώ-
ρας
τῶν
νεῶν
εἰλέοντο
καὶ
ἐτάρασ-
σον
τοὺς
τάρσους
τῶν
κωπέων.
ὅσαιπερ Restriktion von
πᾶσα
ναῦς.
424-428.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-62
Sie schlugen drauf los wie auf Thunfische, welche im Mittelmeere herdenweise daher- ziehen und mit Harpunen getötet wurden. Plin. n. h. IX 2, 5: tanta thynnorum multitudine ut magni Alexandri classis haud alio modo quam hostium acie obvia contra- rium agmen adversa fronte direxe- rit: aliter sparsis non erat evadere. non voce, non sonitu, non ictu, non fragore terrentur, nec nisi ruina turbantur. Vgl. W. E. Weber zu Hor. sat. II 4. S. 385f. Massenhaf- ÄSCHYLOS, Perser. tigkeit und Wehrlosigkeit der Er- schlagenen.
τιν' (424) aut quem- libet alium.
ἐρειπ. Ag. 660.
ἐρράχιζον gehört nicht mehr zum Bilde. -
εὐχωλὴ
ὀλλύντων,
κωκύμα-
σιν
ὀλλυμένων nach Hom.
ἔνθα
δ᾽
ἅμ᾽
οἰμωγή
τε
καὶ
εὐχωλὴ
πέλεν
ἀνδρῶν
ὀλλύντων
τε
καὶ
ὀλλυμένων. Bis das Erscheinen der Nacht (vgl. Eur. Iph. Taur. 110:
ὅταν
δὲ
νυκτὸς
ὄμμα
λυγαίας
μόλῃ; anders Sept. 390) dem ein Ende machte.
ἀφείλετο mit allge- meinem Objekt. Vgl. Xenoph. Hell. I 2, 16
᾿Αλκιβιάδης
δὲ
ἐδίωκεν . .,
μέχρι
σκότος
ἀφείλετο.
429-432.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-63
δέκα, zu Ar. nub. 10.
οὐδ᾽
ἂν,
οὐκ
ἄν, die we- sentliche Bedingtheit des ganzen Satzes wird gleich zu Anfang be- merklich gemacht. Hom. y 114ff.:
ἄλλα
τε
πόλλ᾽
ἐπὶ
τοῖς
πά-
θομεν
κακά·
τίς
κεν
ἐκεῖνα
μυθήσαιτο . . ;
οὐδ᾽
εἰ
πεντάετές
γε
καὶ
ἑξάετες
παραμίμνων
ἐξερέοις.
στοιχαγοροίην, vgl. zu 157.
μηδαμά s. v. a.
μηδαμῇ, Prom. 526.
433-434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-64
πέλαγος, Suppl. 469 ff. Sept. 758. Prom. 746.
ἔρρωγεν Soph. O. R. 1281:
τάδ᾽
ἐκ
δυοῖν
ἔρρωγεν. Trach. 854 :
ἔρρωγεν
παγὰ
δακρύων. Eur. Hipp. 1338:
σοὶ
τάδ'
ἔρρωγεν
κακά.
435-440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-65
Parallelismus in der Zahl der Verse und auch im Aus- druck (
ἦλθε
συμφ.
πάθ. =
συμφο-
ρὰν
ἐλθεῖν
κακ.;
ῥοπῇ =
ῥέπου-
σαν). Eur. Med. 60:
ἐν
ἀρχῇ
πῆμα
κοὐδέπω
μεσοί.
δὶς
ἀντισ. Übertreibung, s. Einleit. S. 30.
441-446.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-66
Der Wert der ge- fallenen Perser wird gesteigert, um die Bedeutung ihres Fallens zu er- höhen.
ξυμφορᾶς, Kr. II 47, 3. A. 2.
447-471.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-67
Vernichtung der 400 auf der Insel Psyttaleia (auch dieser Name wird nicht genannt, zu 409) aufgestellten Perser durch attische Hopliten unter Anführung des Aristeides; s. Einleitung S. 30. Vgl. Herod. VIII 76: 76:
ἐς
τὴν
την
νη-
σίδα
τὴν
Ψυττάλειαν,
μεταξύ
Σαλα-
μῖνός
τε
κειμένην
καὶ
τῆς
ἠπείρου,
πολλοὺς
τῶν
Περσέων
ἀπεβίβασαν.
ὡς
ἐπεὰν
γένηται
ναυμαχίη,
ἐν-
θαῦτα
μάλιστα
ἐξοισομένων
τῶν
τε
ἀνδρῶν
καὶ
τῶν
ναυηγίων,
ἵνα
τοὺς
μὲν
περιποιέωσι,
τοὺς
δὲ
δια-
φθείρωσι. Ib. 95:
Αριστείδης
παραλαβὼν
πολλοὺς
τῶν
ὁπλιτέων
οἳ
παρατετάχατο
παρὰ
τὴν
ἀκτὴν
τῆς
Σαλαμινίης
χώρης,
γένος
ἐόν-
τες
᾿Αθηναῖοι,
ἐς
ἐς
τὴν
Ψυττάλειαν
νῆσον
ἀπέβησε
ἀπέβησε
ἄγων,
γων,
οἳ
τοὺς
Πέρ-
σας
τοὺς
ἐν
τῇ
νησίδι
ταύτῃ
κατε-
φόνευσαν
πάντας. Vgl. Plut. Ari- stid. 9.
447-453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-68
Vgl. Paus. I 36, 2:
νῆσος
δὲ
πρὸ
Σαλαμῖνός
ἐστι
καλουμένη
Ψυττάλεια.
ἐς
ταύτην
τῶν
βαρβάρων
ὅσον
τετρακοσίους
ἀποβῆναι
λέγουσιν
κ.
τ.
λ. Strab.
ΙΧ
ρ. 395:
νησίον
ἔρημον
πετρῶ-
δες. Als solche ein Lieblingsaufent- halt des Pan,
ὃς
πάντα
λόφον
νι-
φόεντα
λέλογχε
καὶ
κορυφὰς
ὀρέων
καὶ
πετρήεντα
κέλευθα (Hom. hymn. 19, 6 f.). Vgl. auch Eur. fragm. (Teleph.) 697
Ν.:
ὃς
πέτρον
᾿Αρκάδων
δυσχείμερον
Πὰν
ἐμβα-
τεύεις.
ἐκ
νεῶν
φθαρέντες wie
χρημάτων
ἐκ
δόμων
πορθουμένων Suppl. 443.
νῆσον, 15. –
ἐξοι-
σοίατο, vgl.
ἐξοισομένων in der vor- her angeführten Stelle Herod. VIII
πόρων, 457. Kr. 47, 23.
τὸ
μέλλον, 373.
ἱστορῶν, erkun- dend, erratend, vgl. Ag. 676. Eum.
453-464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-69
κῦδ.
ἔδ. homerisch, z. B. 216:
ὅτε
οἱ
Ζεὺς
κῦδος
ἔδωκεν.
αὐθ. Herod. VIII 95:
᾿Αριστείδης
ἐν
τῷ
θορύβῳ
τούτῳ
τῷ
περὶ
Σαλαμίνα
γενομένῳ
τάδε
ἐποίεε.
φράξ. Ausführung des Begriffs
ὁπλίτης.
δὲ 418. –
κυ-
κλοῦντο (die Griechen) ..
ἀμηχανεῖν
ὅποι
τράποιντο (die Perser)
ἠράσσοντο 1.
παίουσι (die Griechen), rascher Wechsel des Subjekts.
πολλὰ
μέν
νυν (wie 412)
τέλος
ἐκ
χερῶν ..
τοξικῆς
οξικῆς
τ᾽
ἀ.
θώμ. (Eum. 182). Zwar erlitten die Hellenen anfangs (aus der Ferne) Verluste durch Steinwürfe u. Pfeil- schüsse; schliesslich aber rückten sie den Persern auf den Leib und hieben alle nieder.
παίουσι
κρεοκοπ. (Eur. Kykl. 358:
κρεοκο-
πεῖν
μέλη
ξένων), 426.
465-471.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-70
Ξέρξης
κτλ. (und 469, 503, 509, vgl. 251, 352, 501, 519), malerische Arrhythmie, West- phal2 II S. 482, A.** Die Menge der o trägt mit dazu bei, dafs das Einzelne gewichtig ins Ohr fällt. Von wo aus er das ganze Heer sehen konnte.
εὐαγῆ hell für das Sehen (
εὔοπτος, Hesych.), wie Hippokr. san. vict. rat. II 11:
οἱ
ὄρθριοι
περίπατοι
τὰ
περὶ
τὴν
κεφαλὴν
κουφά
τε
καὶ
εὐαγέα
καὶ
εὐήκοα
παρασκευάζουσι. Bei Plat. legg. XII p. 952 A. steht
εὐαγέστε-
ρος im Gegensatz zu
σκοτωδέστερος und
ἀσαφής. Ähnlich bei lat. Dich- tern caecus und surdus aktivisch und passivisch.
ὄχθον, Herod. VIII 90:
κατήμενος (Xerxes)
ὑπὸ
τῷ
οὔρεϊ
τῷ
ἀντίον
Σαλαμίνος,
τὸ
καλέεται
Αἰγάλεως (Realenc. 2 I. S. 225 f. mit Anm.). Sein
δίφρος
ἀργυρόπους fiel den Hellenen in die Hände und befand sich auf der Akropolis von Athen unter den
ἀριστεῖα
τῆς
πόλεως (Demosth. XXIV 129).
ἀνακωκύσας .
αγγείλας
ἵησι, 542 ff. 825f. vgl. zu Ar. nub. 937. Kr. II 56, 15.
Α. 2. –
παραγγείλας technisch von dem augenblicklichen Kommando von Mund zu Munde (Heimsoeth, ind. Überl. S. 42). Der Inhalt des- selben ergiebt sich aus dem Zu-
παρ- sammenhange.
ἵησι intransitiv wie
ἵεμεν Eur. Rhes. 291.
ἄφαρ homerisch. Daſs Xerxes selbst auch die Flucht ergriff, ist nur indirekt angedeutet. Übrigens Herod. VIII 113:
οἱ
ἀμφὶ
Ξέρξην
ἐπισχόντες
ὀλίγας
ἡμέρας
μετὰ
τὴν
ναυμαχίην
ἐξήλαυνον
εἰς
Βοιωτούς.
472-479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-71
δαίμον 345. zu Ar. nub. 1264.
δαίμων wo der Gott heit eine unerfreuliche Eigenschaft oder Handlung zugeschrieben wird. Soph. Ai. 1391:
καί
μ᾿
ἔψευσας
ἐλπίδων
πολύ. Herod. VII 8:
μέλλω
ἐλᾶν
στρατὸν
διὰ
τῆς
Εὐρώπης
ἐπὶ
τὴν
Ἑλλάδα,
ἵνα᾿
Αθη-
ναίους
τιμωρήσωμαι
ὅσα
δὴ
πεποι-
ήκασι
Πέρσας
τε
καὶ
πατέρα
τὸν
ἐμόν.
οὓς
ἀπώλεσεν, es waren 6400, Herod. VI 117 in.
ἀντί-
ποινα (Eum. 268)
πράττειν,
εἰσπρ.,
ἀπαιτεῖν, exigere, Cho. 311. Eum. 623f.
δοκῶν 188.
ναῶν
μόρον welche nicht in den Untergang der Schiffe hineingezogen worden sind.
480-487.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-72
ναῶν
γε mit dem Sinne: „es sind ja auch von den Schiffen manche übrig geblieben und deren Führer" u. s. f.
κατ'
οὐρον Sept. 690. Sie benützen den günstigen Wind zur Flucht. -
οὐκ
εὔκ.
φυγ. 422.470. Das unter Mardo- nios in Hellas zurückgelassene Heer bleibt, um den Eindruck nicht abzu- schwächen, hier (vgl. V. 796 ff.) un- erwähnt.
κρην.
γάνος, labender laben Quell, 615. Eur. Suppl. 1149:
Ασω-
ποῦ
γάνος. „Vor Durst verschmach- tend" giebt den Grund an, warum sie zu gierig tranken und infolge dessen starben. Wir andern (die wir nicht dort unsern Tod fanden) zogen von Schweratmigkeit er- schöpft weiter. Nach
ἔν
τε
Βοιωτ.
χθονὶ ist nicht fortgefahren
ἔν
τε
Φωκέων (
Θεσσαλῶν
κτλ.)
χθονί, sondern die Teilung nach Örtlich- keiten, um Eintönigkeit zu ver- meiden, gekreuzt durch die Er- zählung der Erlebnisse (Lebenblei- ben und Sterben, verschiedene Todesursachen). Vgl. Ag. 99
παίων
τε
γενοῦ
τῆσδε
μερίμνης,
ἢ
νῦν
τοτὲ
μὲν
τότε
δ᾽
κτέ. Der Rück- weg war derselbe wie der Herweg: Thessalien, das malische Gebiet (Thermopylen), Doris, Phokis, Bö- otien, Attika. Herod. VII 198:
πρώτη
πόλις
ἐστὶ
ἐν
τῷ
κόλπῳ (dem malischen)..
᾿Αντικύρη·
παρ᾿
ἣν
ποταμὸς
Σπερχήϊος,
ῥέων
ἐξ
Ἐνιήνων,
ἐς
θάλασσαν
ἐκδιδοῖ.
488-491.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-73
Strab. IX p. 429:
ἔχουσι
τὰ
μὲν
πρὸς
Εὐβοίᾳ
καὶ
Θερμοπύλαις
τις
Μαλιεῖς
καὶ
οἱ
Φθιῶ-
ται
᾿Αχαιοί,
τὰ
δὲ
πρὸς
τῷ
Πηλίῳ
Μάγνητες. Vgl. ib. p. 433:
ἡ
Αλος
Φθιώτις
καλεῖται
καὶ
᾿Αχαιϊκή. Achaia (
Φθιώτις) der südöstlichste Teil Thessaliens.
ὑπεσπανισμ. 1024. Cho. 577. Herod. VIII 115:
καὶ
τῶν
δενδρέων
τὰ
φύλλα
καταδρέποντες
κατήσθιον
ταῦ-
τα
δ᾽
ἐποίευν
ὑπὸ
λιμοῦ·
ἐπιλαβών
δὲ
λοιμός
τε
τὸν
στρατὸν
καὶ
δυσεν-
τερίη
κατ᾿
ὁδὸν
διέφθειρε. Justin. II 13, 12: multorum dierum inopia contraxerat et pestem, tantaque foeditas morientium fuit ut viae cadaveribus implerentur etc. Oros. II 10: labore, fame ac metu dista- buerunt.
492-499.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-74
ἔς
τε
Κr. (II.) 68, 9. A. 2. "
Ἄξιος, Makedoniens Hauptstrom u. Ostgrenze vor Philipp II., mit schwierigem Übergang; Realenc. I, 2. S. 2204.
Βόλβη, groſser Landsee in Mygdonien, östlich von Thessalien, weithin von Sumpfland umgeben, s. ebds. S. 2425. Fluvii et paludes saepissime vocantur
δονακώδεις,
δονακοτρόφοι,
δονακοχλόαι. Hom.
Σ 576, Eur. Iph. A. A. 179. 79. Iph. T. 400 (Blomf.).
Παγγαίον nordwestlich vom Bolbesee, bei Philippi, zwischen Strymon u. Nestos, wie das Edoner- land.
ταύτῃ wo wir am Strymon anlangten.
ἄωρον nach dem Maſsstabe von Hellas. Übrigens fand die Schlacht bei Salamis am 20. Boëdromion statt (ungefähr 10. Sept.), und Xerxes brauchte auf dem Heimwege von Thessalien an bis zum Hellespont 45 Tage (Herod. VIII 115). Strymon bedeutend östlich vom Axios, aber westlich vom Pangaios und Edonerland.
ἁγνοῦ persisch? Herod. I 138:
ἐς
ποτα-
μὸν
ὸν
οὔτε
ἐνουρέουσι
οὔτε
ἐμπτύ-
ουσι,
οὐ
χεῖρας
ἐναπονίζονται,
οὐδὲ
ἄλλον
οὐδένα
περιορῶσι,
ἀλλὰ
σέ-
βονται
ποταμοὺς
μάλιστα. –
οὐδα-
μοῦ nullo loco (numero) habere; Soph. Ant. 183:
τοῦτον
οὐδαμοῦ
λέγω.
500-507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-75
Hom.
Ψ 227:
ὑπεὶρ
ἄλα
κίδναται
ἠώς. Herod. VIII 22:
ἅμα
ἡλίῳ
σκιδναμένῳ.
πρὸ
τοῦ
ἥλιον
ἀνατεῖλαι
καὶ
τὸ
πεπηγὸς
θερμᾶναι, Schol. A. - Es war dies die letzte Gefahr die sie zu be- stehen hatten.
διίημι dissolvo.
508-514.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-76
Θρήκην
κτλ., auch der Vers schleppt sich mühsam von der Stelle; s. 465.
οὐ
πολλοί
τινες vgl. Herod. VIII 115:
Ξέρξης
Μαρ-
δόνιον
ἐν
Θεσσαλίῃ
καταλιπών
αὐτὸς
ἀπικνέεται
ἐς
τὸν
πόρον
τῆς
διαβάσιος (Hellespont)..
ἀπά-
γων (mit nach Asien nehmend)
τῆς
στρατιᾶς
οὐδὲν
μέρος,
ὡς
εἰπεῖν. Denn die 60000 M. welche Mar- donios unter Artabazos bis an den Hellespont mitgeschickt hatte kehr- ten hier um (ib. 126) und waren noch bei Platää 40 000 Mann stark (ib. IX 66).
ἑστιοῦχον Sept. 73. Soph. Ant. 1083:
ἑστιοῦχον
εἰς
πόλιν.
πόλιν Acc. des Subjekts. Ist Wahrheit, aber nicht die ganze, 329 f.
θεός, durch seine Stellung den religiösen Gesichts- punkt nachdrücklich hervorhebend.
515-520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-77
δυσπόνητε Schol.
σας.
Α:
χαλεποὺς
πόνους
ἡμῖν
ἐμποιή-
ἐνήλου insultasti; vgl. die krit. Bemerkungen. –
οἳ
᾿γὼ
τ. 445.
νυκτὸς
ὄψις
ἐνυπν. Kr. 47, 9.
Α. 7. –
ἐκρίνατε 226. Atossa hat die tröstliche Seite der Deutung des Chors ausschliesslich aufgefafst und behalten.
521-526.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-78
ἐκύρωσεν (dahin entschieden hat), scil.
ἐμὲ
τοῦτο
ποιῆσαι. Vgl. 227. 522 vgl. 216. 523 nach 220. Ar. nub. 305:
οὐρανίοις
τε
θεοῖς
δωρήματα. Vgl. 981. Als Geschenk einen
πέλα-
νος (204). Ausführung der anfäng- lichen Absicht (229), woran At. durch die Zwischenfragen 230 ff. und das Auftreten des Boten ver- hindert worden war. Zwar kommt sie damit zu spät; doch hilft es
ὡς vielleicht für die Zukunft. (
ταῦτα
ποιήσω)
ἐπ᾿
ἐξειργασμένοις, vgl. Cho. 739. Soph. Ai. 377:
τί
δῆτ᾽
ἂν
ἀλγοίης
ἐπ᾽
ἐξειργασμένοις; Herod. VIII 94:
ἐπ᾿
ἐξειργασμένοισι
ἐλθεῖν.
εἴ
τι, Kr. 65, 1.
Α. 10.
532-547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-79
Atossa und der Bote ab. Drei anapästische Hypermetra zum Abschlusse des ersten Epeis- odion und zur Einleitung des ersten Stasimon. Vgl. Westphal2 II S. 414f. Das erste System spri spricht von der Trauer, in welche das ganze persische Reich durch die schlimme Nachricht gestürzt ist; das zweite hebt in dieser Beziehung insbesondere das weibliche Ge- schlecht (
γυναικοπλ.
ὅμιλος, 122), das dritte die Gattinnen der Gefal- lenen hervor (vgl. 13. 63f. 122 ff. 289. 579ff.), und schliefst mit dem Ge- danken, daſs auch der Chor (zu- gleich der Vertreter der greisen Väter) an dem allgemeinen Schmerz teilnehme, was er denn durch sein Lied bethätigt.
532-536.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-80
Ζεῦ
βασιλεῦ Ag. Central- 355. zu Ar. nub. 2. punkte des Reichs wie 16. 117 ff.
πένθει
δνοφερῷ, vgl. 114, Hom. P 591
τὸν
δ᾽
ἄχεος
νεφέλη
ἐκάλυψε
μέλαινα.
537-540.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-81
Gar viele Frauen sind dadurch in tiefe Betrübnis versetzt. Eur. Herakl. 76:
τὸν
γέ-
ροντ᾿
ἀμαλόν.
κατερεικ. (1060) vgl. 125. Sappho fr. 67:
καττύπτε-
σθε,
κόραι,
καὶ
κατερείκεσθε
χί-
Στρ.
α΄.
τωνας.
διαμυδαλέους permadi- dos, proleptisches Prädikat. Vgl. Eur. Suppl. 987
δάκρυσι
νοτερὸν
ἀεὶ
πέπλων
πρὸς
στέρνῳ
πτύχα
τέγξω. Dumpfer Charakter des Schlusses durch starke Vertretung des U-Lauts. Vgl. 546f. u. 465.
541-547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-82
ἁβρόγοοι wie
ἁβρο-
πενθεῖς 135.
ἄνδρας
ἀρτιγάμους,
λέκτρων
εὐνας wie
νεογάμους.
πέδαις Pers. 6,
ὦ
λέκ-
δεσμῶν
τρων
δύο
συγγενεῖς
εὐναί Eur. Herc. 798.
ἀφεῖσαι (sie muſsten darauf verzichten) enthält den Grund
νοη
ποθέουσαι, vgl. 468 f.
αἴρω gehört dem Sinne nach als Objekt
πολλὰ
πένθη (
μόρου), vgl. Soph. Oed. T. 1225
ὅσον
δ᾽
ἀρεῖσθε
πένθος, Eur. Herc. 146
ὑπὲρ
τὴν
ἀξίαν
τὸ
πένθος
αἴρεσθε. Die Be- Zu f deutung von
αἴρω bezieht sich auf den hohen Ton der Klage. Vgl.
βοὴν
ἱστάναι. -
δοκίμως, in echter, unverfälschter, aufrichtiger Weise. Vgl. 863
οὐκ
ἀμφιβόλως...
ἤσειν
κept.
ἄλγος, 872
δόλος
οὐδεὶς
μὴ
ἐκ
φρενὸς
ὀρθῶς
με
λιγαίνειν, 919
ἐτύ-
μως
δακρυχέων
ἐκ
φρενός. Die Klage kommt vom Herzen.
548-557.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-83
Das erste der drei Strophenpaare setzt sich aus kata- lekt. troch. Tetrapodieen teils mit, teils ohne Anakrusis zusammen. Nur der zweite Vers ist logaödisch, der fünfte eine katal. troch. Penta- podie, die beiden letzten Phere- krateen. Inhalt: So ist denn Persien durch Xerxes seiner Männer beraubt. Unter Dareios kam doch der- gleichen nicht vor. Sept. 330:
βοᾷ
δ᾽
ἐκκενουμένα
πόλις. – Gleichheit des Subjekts (
Ξέρξης, Gegenstr.
v
ᾶες) bei denent- gegengesetzten Handlungen (
ἄγα-
γεν . .
ἀπώλεσεν), vgl. Eur. Phoen. 1689:
ἓν
ἡμάρ
μ᾽
ὤλβισ᾽,
ἕν
μ᾿
ἀπώλεσεν und bes. Ovid. fast. II 235 f.: una dies Fabios ad bellum miserat omnes, Ad bellum missos perdidit una dies. Nach Atossas Abtreten übt der Chor freie Kritik.
ἐπέσπε (ohne Aspiration wie bei Homer), administravit. Herod.
ΙΙ 96:
ἕλκει
τὴν
βᾶριν·
τοῦτο
γὰρ
δὴ
οὔνομά
ἐστι
τοῖσι
πλοίοισι
τού-
τοισιν (in Ägypten, vgl. ib. 41. Diod. I 92. 96 s. fin. Prop.. IV 10, 44); Suppl. 836. 874 einem Ägypter in den Mund gelegt, wie hier Per- sern, und Eur. Iph.
Α. 249
βαρβά-
ρους
βάριδας; in der spätern Litte-
Στρ.
β΄. ratur aber kurzweg für Schiff, Kahn gebraucht. -
τίπτε, Ag. 975.
Δαριαῖος, eine auch bei Xenophon u. Ktesias vorkommende Namens- form, welche dem persischen Darâjavaus am nächsten steht.
τότε von einem dem Redenden im Sinne liegenden früheren Zeit- punkte (vgl. 495); zu Ar. nub. 1215. Die Greise loben den früheren König auf Kosten des jetzigen (Hor. A. p. 173); vgl. aber auch oben S. 32-34. –
τόξαρχος,
ἡγεμὼν
τῶν
τοξικωτάτων
Περσών, Schol. B.
ἄκτωρ, Eum. 399.
558-567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-84
Umfang der Nieder- lage. Xerxes selbst rettete kaum das Leben.
λινόπτεροι, velivolae, wie
λινόπτερα . .
ναυτίλων
ὀχήματα Prom. 467.
κυανῶπις (Suppl. 743) s. v. a.
κυανόπρωρος,
κυανέμ-
βολος (Eur.
Εl. 436), vgl. Suppl. 716. –
νᾶες dreimal die persischen.
Ἰαόνων, der Hellenen, 178.
ἐκφυγεῖν, wie 189: sei entkommen, wie wir hören.
δυσχίμους (Sept. 509. Cho. 184. Fragm. 333 N.), un- wirtlich, wild.
568-575.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-85
Grösstenteils logaö- dische Strophe, deren Verse meist durch klagende Interjektionen von einander getrennt sind. Der dritt- letzte Vers iambische Dipodie mit Interjektion; der letzte eine trochä- ische Tripodie mit iambischer Ana- krusis. Vgl. Westphal2 II S. 830. Klage über die zuerst bei Salamis Gefallenen.
ληφθέντες
πρὸς
πρωτομόροιο
ἀνάγκας (necessitate prioris fati oppressi) in Gegensatz zu den auf der Flucht in Thracien Umgekommenen. –
Κυχρεύς, sala- minischer Heros, nach welchem die Insel früher Kychreia geheiſsen haben soll. Ein
Κυχρεῖος
πάγος daselbst bei Strab. IX p. 393 und Steph.
Βyz. –
στέμβονται (
στέμβω,
ὃ
σημαίνει
τὸ
κινεῖν
συνεχῶς,
οὗ
μέμνηται
Αἰσχύλος Etym. Gud. p. 85, 44), werden von der Flut hin und her bewegt (nachher
γναπτό-
μενοι). Das Wort, das vor
στένε leicht ausfallen konnte, fehlt in der handschriftlichen Überlieferung.
οὐράνια Suppl. 808. Soph. Ai. 194:
οὐρανία
ἄτα. Ar. ran. 781:
ὁ
δῆ-
μος
ἀνεβόα ..
οὐράνιόν
γ᾽
ὅσον.
ἀμβόασον
ἄχη, 636. 581 f.
δυσ-
βάϋκτον (13), infausto eiulatu editus. Häufung synonymer Ausdrücke wie 635 f.
576-583.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-86
Erste Hälfte die
Στρ.
γ΄. Thatsache, zweite der Jammer dar- über (wie in der Strophe). Im Meere schrecklich herumgestofsen, werden sie von den Fischen zer- rissen. Herod. VI 44:
θηριωδεστά-
της
ἐούσης
τῆς
θαλάσσης
ὑπὸ
τῶν
θηρίων
διεφθείροντο
ἁρπαζό-
μενοι.
τᾶς
ἀμιάντου
ἁλοσύδνας (wie Hom.
δ 404
καλῆς
ἀλοσύδνης) 8.
ν. 2.
τῆς
ἀμιάντου
θαλάσσης. Schol.
οὐ
γὰρ
μιαίνεται
πώποτε
καὶ
πολλῶν
μολυσμάτων
ἐπιχυθέν-
των
αὐτῇ. Die kinderlosen Eltern, unendliches Leid beklagend, lassen den vollen (höchsten) Schmerz in Jammerrufen laut werden.
ἀπύου-
σιν 123. Mit
τὸ
πᾶν
ἄλγος vgl. Herod. VII 3
ἡ
γὰρ
Ἄτοσσα
εἶχε
τὸ
πᾶν
κράτος.
584-590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-87
Daktylisch-trochäi- sche Logaöden. An die Darstellung des Eindrucks der Niederlage auf die nächsten Angehörigen schliefst sich an die der Wirkung auf weitere Kreise: Furcht, daſs jetzt die unter- worfenen Völker das persische Joch abschütteln und dadurch der Zer- fall des ganzen Reiches eintrete. Neque amplius tributa pendunt necessitatibus quae a dominis impo- nuntur. Eur. Andr. 132
δεσποτῶν
ἀνάγκαις.
προπιτν. vgl. 152.
ἄζονται, bezeigen ihre Ehrfurcht dadurch dass sie auf die Kniee fallen.
591-597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-88
Wie in der Strophe, zuerst die Folgen (besonders im Innern des Reiches selbst) und dann die Ursache. Liv. VI 16 extr.: amotus dictaturae terror et linguam et animos liberaverat hominum.
βάζειν, konsekutiver Infinitiv. ois nach dem kollektiven
λαός, Kr. 58, 4.
Α. 1. –
αἱμαχθεῖσα
ἄρουραν, Kr. 52, 4. A. 2.
Αἴαντος
νᾶσος 307.368.-
περικλύστα, vgl. 879. Die Macht der Perser ist in Salamis begraben.
598-606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-89
A Atossa kehrt aus dem Palaste zurück, zu Fuſs, ohne königlichen Schmuck. Dienerinnen tragen ihr Gegenstände zum Opfern nach.
βροτείων, rerum huma- narum. –
ἐμπερής, eine auch bei Sophokles (fr. 412 D.) vorkom- mende Form für
ἔμπειρος. Äschylos wählte diese Form, weil er im 5. Fuſse dem Spondeus den Jambus vorzog.
φιλεῖ, das Subjekt er- giebt sich aus
τινά. Ebenso wie der Glückliche leicht allzu sicher wird.
εὐροῇ vgl. die stoische
εύροια
τοῦ
βίου.
πεποιθέναι abhängig
νοη
φιλεί. Der Ausdruck
δαί-
μονα
τύχης ist auffallend. Vgl. Anhang. -
πάντα
μὲν, als ob folgen sollte
πάντα
δὲ
θορύβου
πλέα. Da aber dieser Gedanke bei der Ausführung von
πάντα in unter- geordneter Weise gebracht wird (
βοᾷ
δ᾽
κτέ.), so fällt der Gegen- satz zu
πάντα
μὲν weg. Vgl. 482 ff.
ἐν
ὄμμασίν
τε: dem würde
ἐν
ὠσί
τε entsprechen. Weil der Satz eine andere Wendung erhält, tritt
d
ὲ für
τὲ ein. Überall Ängstigen- des: in den Augen erscheinen widrige Zeichen der Götter, in den Ohren tönt ein Klang, der kein Heil verkündet.
607-618.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-90
ἄνευ
τ᾿
ὀχημάτωνHyperbaton.
κέλευθον
ἔστειλα wie Eurip. Tro. 168:
στέλλουσ᾽
᾿Αρ-
γεῖοι
νόστον. Vgl. Pers. 177. Prom. 392. Agam. 1113. - Einfacher ist der Apparat bei der Nekromantie nach Hom. x 518 ff. (
χοὴν
χεῖσθαι
πᾶσιν
νεκύεσσιν,
πρῶτα
μελικρήτῳ,
μετέ-
πειτα
δὲ
ἡδέι
οἴνῳ,
τὸ
τρίτον
αὐθ᾽
ὕδατι; vgl. 1 26 ff.). Nachahmung unserer Stelle bei Eur. Iph. Taur. 160 ff. vgl. ibid. 633 ff. Übrigens vgl. zu V. 203. –
ἁγνῆς gesund, ohne Körperfehler. –
ἡ
ἀνθεμουρ-
γός die Biene, wie
φερέοικος die Schnecke Hes. Op. 571,
πέντοζος die Hand ebd. 742. –
λιβάσιν ...
μέτα,
Κr.
ΙΙ 68, 27 a.
παρθένου, Schol.
καθαρᾶς. –
άγ ·
ἀγρίας ex agris provenientis.
παλαιᾶς
ἀμπέ-
λου, Übertragung der Eigenschaft des Weins auf den Weinstock; vgl. Eur. Alk. 757 :
πίνει
μελαίνης
μητρὸς
εὔζωρον
μέθυ. - Eur. bei Ar, ran. 1321:
οἰνάνθας
γάνος
ἀμπέλου. – Ovid. met. VIII 295: cum ramis semper frondentis olivae. Sid. Apoll. XV 5: aeternum virens oliva.
βίον vgl. Theokr. XXV 15:
μελιη-
δέα
ποίην
λειμῶνες
θαλέθουσιν. Ar. nub. 570:
αἰθέρα .
βιοθρέμ-
μονα
πάντων. Verg. Aen. V 304 flava oliva; aber Anakr. fr. 78 Bgk.
χλωρὰ
ἐλαία, und Soph. O. K. 701
γλαυκᾶς
ἐλαίας.
καρπ. hier vom Öl selbst. Kranz zur Aus- schmückung des Grabes, Soph. El. 895. — Chairem. fr. 5
Ν.:
κισσός,
ἐνιαυτοῦ
παῖς; fr. 9
ἀνθηροῦ
τέκνα
ἔαρος
πέριξ
στρώσαντες; fr. 10: (
ἄνθη)
τὰ
λειμώνων
τέκνα.
619-622.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-91
χοαῖσι
νερτέρων an die Gestorbenen (inferi), wie Cho. 15; anders 622. Inhalt des Lieds bestimmt durch
ὕμνους und
ἀγκα-
λεῖσθε. –
δαίμονα, vgl. Manes und Divus.
γαπότους proleptisch, terra bibendos. Während Atossa mit dem Totenopfer beschäftigt ist, singt der Chor sein Lied. a
623-632.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-92
Die Übergangsana- pästen (vgl. 532 ff.) zerfallen in zwei Systeme, deren erstes an Atossa, das zweite an die chthonischen Gottheiten gerichtet ist. –
πρέσβος Ag. 855. 1393.
ὑπὸ
θαλάμους
γῆς, zu Prom. 67. Dreizahl der an- gerufenen Götter, zu Ar. nub. 1234.
βασιλεῦ, s. 650.
ψυχήν,
τὴν
Δαρείου (Schol.). –
ἐς
φῶς, zu Ar, nub. 632. Wenn es ein weiteres Mittel der Abhilfe giebt, und er es kennt, wird er es ge- wiſs mitteilen (vermöge seines Wohlwollens für Persiens Land und Volk). -
μόνος
θνητῶν wie solus omnium ante se principum (zu 184): er allein dürfte können, was kein Sterblicher vermag. Vgl. Anhang. Das zweite Stasimon (633-680) besteht aus 7 Strophen und enthält eine Beschwörung des Schattens von Dareios.
633-639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-93
Anrufung des Da- reios. Zweifelnde Frage ob er sie auch höre. Der erste Vers chori- ambisch, der zweite trochäisch (mit Anakrusis); darauf nach zwei Gly- koneen ein trochäischer Vers (mit Anakrusis) und ein Pherekrateus. - Fünf Epitheta von
βάγματα (lau- tes Klagelied). Oder soll (muſs) ich über die Maſsen laut rufen, damit er drunten mich hört?
640-646.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-94
Bitte an die Götter der Unterwelt ihn heraufzulassen.
ἰόντ᾽
αἰνέσατε nach Analogie von Kr. 56, 6. A. 1. u. 2. - Virum qualem (cuius similem) numquam Persis terra texit.
τὸν
οἷον..
ἐκάλυψεν wie
οἱ
οἷοίπερ
ὑμεῖς
ἄν-
δρες, Kr. I 50, 8. A. 16.
647-651.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-95
Begründung der Bitte und Erneuerung derselben. Der erste Vers choriambisch-logaö- disch, der zweite ionisch, der dritte logaödisch. –
ὄχθος 658. vgl. Cho. 4:
τύμβου
δ᾽
ἐπ᾿
ὄχθῳ
τῷδε. –
ἀνάκτορα wie Cho. 357
σεμνότιμος
ἀνάκτωρ.
Δαριαῖον 554.
652-656.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-96
Nähere Begründung des vorhergehenden Lobes des Da- reios; vgl. 555. -
οὔτε –
δέ, Kr. 69, 16. A. 6. Vielleicht aber hat es ursprünglich
οὐδὲ geheiſsen.
ἄταις, aber der Skythenfeldzug und
θεο- Marathon? vgl. oben S. 33.
μήστωρ vgl. Hom.
Η 366:
θεόφιν
μήστωρ
ἀτάλαντος. Die episch- ionische Form
ἔσκε bei Asch, nur hier, bei Soph. u. Eur. nie.
δούχει,
ἐκυβέρνα.
πο-
657-664.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-97
Speziellere Auffor- derung zu erscheinen, jetzt an Da- reios selbst gerichtet. Rascher Wech- sel der Rhythmen, entsprechend der Erregung des Chors.
βαλήν, hebräisch בַּעֲלֵנוּ unser Herr; vgl. אֲדוֹנִי ,"
Άδωνις, mein Herr. Im Munde der Semiten trat das Wort den Hellenen meist in der Suffixform entgegen, und diese wurde daher von ihnen für die eigentliche Na- mensform gehalten. Sext. Emp. p. 672, 26 Bk.:
οἱ
παρὰ
τῷ
Σοφοκλεί
ποιμένες
῾ἰὼ
βαλλήν᾽
λέγοντες
ἰὼ
βασιλεῦ
λέγουσι
φρυγιστί. Hesych.
Ιρ. 685:
βαλλήν·
βασιλεύς,
φρυγιστί. So das phrygische
βαληναῖον
ὄρος bei Pseud.-Plut. fluv. 12, 3 s. v. a.
βασιλικόν und das phryg. Königs- fest
βαληναῖος
ἑορτή. –
Ζυ
ἀρχαῖος vergleicht Westphal Aelian. v. h. XIII 3 in.:
Ξέρξης ..
τοῦ
Βήλου
τοῦ
ἀρχαίου
διασκάψας
τὸ
μνῆμα (vgl. Strab. XVI p. 738), und be- zieht es auf den stehenden Beinamen
ἴθι steht wie eine Interjektion (sla), daher ist - בֵּל אֵיתָן des Baal
Ἐπῳδός. der Hiatus statthaft. Ebenso bei
ἄνα Soph.
Αi. 193. Vorausankün- digung des (königlichen) Kostüms, in welchem Dareios erscheint. Fuſs- bekleidung:
εὔμαρις (Eur. Or. 1370), kothurnartig und safranfarbig (vgl. luteus soccus, Catull 59,8; puniceus cothurnus, Vergil. ecl. 7, 31); Kopf- bedeckung die tiara recta (Sen. benef. VI 31, 12: ut curru vectus intraret rectam capite tiaram ge- rens, id solis datum regibus etc.), kronenartig (steif und oben gezackt, nach Abbildungen, s. Caylus Re- cueil d'ant. II p. 124). –
φάλαρον, apex. In der Ilias immer
βάσκ
ἴθι. –
πιφαύσκων, Schol.
φαίνων, leuchten lassend. Herod. III 89:
διὰ
ταύτην
τὴν
ἐπίταξιν
τοῦ
φόρου
καὶ
παραπλήσια
ταύτῃ
ἄλλα
λέγουσι
Πέρσαι
ὡς
Δαρείος
μὲν
ἦν
κάπηλος,
Καμβύσης
δὲ
δεσπότης,
Κύρος
δὲ
πατήρ, letzterer
ὅτι
ἤπιόςτε (
ἦν)
καὶ
ἀγαθά
σφι
πάντα
ἐμηχανήσατο.
665-672.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-98
Zweck, für welchen Dareios erscheinen solle. - Schwere u. unerhörte
ἄχη vernehmen, vgl. 693. Dindorf
δέσποτα
δεσποτᾶν; s. Anhang.
ἐπ᾿
ἀχλὺς
πεπόταται (Eum. 378 f.) und
κατὰ
πᾶσ᾽
ὄλωλε 102. 917. –
νεολαία, Suppl. 686.
κατόλωλε, absichtlich starker Aus- druck (vgl. 251. 345. 716. 729). Das Kompositum wurde von spå- teren Schriftstellern aufgefrischt.
673-680.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-99
πολύκλαυτε, vgl. Soph.
Αi. 695
ὦ
Πὰν
Πὰν
ἁλί-
πλαγκτε
φάνηθι, Theokr. 17, 660
ὄλβιε
κῶρε
γένοιο, Aen. II 283: quibus, Hector, ab oris exspectate venis? Kr. II 45, 2. A. 4. Über das Nachfolgende s. Anhang. Un- zweifelhaft ist nur, daſs an die Vernichtung des Landheers (
Αν-
τιστρ.
γ΄) hier nun auch die der Flotte angereiht wird; daſs der volltönende A-Laut am Schlusse mit Absichtlichkeit gehäuft ist (vgl. 539 f.); dafs
τρίσκαλμοι (376)
νᾶες =
τριήρεις, und
νᾶες
ἄναες ein Ausdruck ist wie
ἄχαρις
χάρις (Prom. 545 u. a.),
νόμος
ἄνομος (Ag. 1142),
ἄπολις
πόλις (Eum. 547),
παῖδες
ἄπαιδες (Eum. 1033). Infolge des Opfers der Atossa und der Anrufung des Chores er- scheint das
εἴδωλον
Δαρείου aus der Unterwelt herauf an seinem Grabe. Vgl. S. 36. Erst jetzt wird Dareios sichtbar, wie das Schweigen des Chors im Vorhergehenden und dessen nunmehriges Verhalten be- weist. Er wendet sich zuerst an den vor ihm stehenden Chor (Atossa steht auf der Seite).
681-685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-100
πιστά, 1. 623.
πιστῶν, wohl nicht Gen. der An- gehörigkeit, sondern partitivus; Soph.
Ο. R. 465:
ἄρρητ᾽
ἀρρήτων.
Ο.
Κ. 1237:
κακὰ
κακῶν. Phil. 65:
ἔσχατ᾽
ἐσχάτων
κακά. Er setzt voraus, daſs ein Reichsunglück der Anlaſs zu seiner Berufung sei; vgl. 693. Allitteration wie 751. Sept. 1004. Ag. 233 f. 1167 u. sonst.
στένει,
κέκοπται scil.
πόλις. Sitte bei einem Gebet an die
θεοὶ
χθόνιοι mit Schlag oder Fufsstofs (hier beim tripudium des Chors) gleichsam an den Eingang zu ihrer Wohnung, die Erde, zu pochen s. Hom. I 568 u. Nägelsbach, nach- homer. Theol. S. 214, vgl. S. 102. Zur
ταρβῶ, Schlimmes ahnend.
686-693.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-101
ὀρθιάζ. (389), Ag. 29. 1120. Cho. 271. Zu den all- gemeinen Schwierigkeiten kommt noch die besondere, in der Natur der Beherrscher liegende, hinzu.
ἄλλως
τε
πάντως Prom. 636. Eum. 726. Plat. Apol. p. 35 D:
ἄλλως
τε
μέντοι
νὴ
Δία
πάντως
καὶ
ἀσεβείας
φεύγοντα. Die selbständige Wen- dung nach
ἄλλως
τε
καί ist selten. Auctoritate mea perfeci ut veni- rem, vgl. Xen. Hell. VIII 1,42:
ἐνδυναστεύει
ὁ
Ἐπαμεινώνδας
ώστε
μὴ
φυγαδεῦσαι
τοὺς
κρατίστους. —
τάχυνε, vgl. 697 ff. Propert. V 7, 91 luce iubent leges Lethaea ad stagna reverti.
694-699.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-102
Ionici (bezeichnend für die verlegene Unsicherheit des Chors), geschlossen durch einen Parömiakus. Anders Westphal2 II S. 428 f. Das Schweigen des in stummer Ehrfurcht zu Boden ge- worfenen Chors bringt den Dialog wieder in seine normale Bahn.
ἀντία
λέξαι, dir gegenüber reden, 701
ἀντία
φάσθαι, dir gegenüber es sagen. Vgl. Hom.
ο 377
ἀντία
δε-
σποίνης
φάσθαι und zum Gedanken
ψ 106
οὐδέ
τι
προσφάσθαι
δύναμαι
ἔπος
οὐδ᾽
ἐρέεσθαι
οὐδ᾽
εἰς
ὦπα
ἰδέσθαι
ἐναντίον. Cho. 35:
περὶ
φόβῳ. Pind. Pyth. V 77:
λέοντες
περὶ
δείματι
φύγον. -
πέραινε vgl. Sept. 1051. -
τὴν
ἐμὴν
αἰδῶ, vgl. Prom. 388
θρῆνος
οὑμός, Kr. 47, 7. A. 8. V. 700-702-694-696.
δίημι
δ.
ν.
α.
διώκω,
δίεμαι fugio. Hom. M 304:
οὗ
ῥά
τ᾿
ἀπείρητος·
μέμονε
σταθμοῖο
δίεσθαι; id.
Σ 584
ἐν-
δίεσαν.
χαρίσασθαι,
τὰ
κατὰ
χάριν
εἰπεῖν Schol. A. Vielmehr : willfahren. –
φάσθαι, Medialform, 8. 62. 64. 179.
ἀντία
φάσθαι ver- hält sich zu
χαρίσασθαι wie 694 f.
ἀντία
λέξαι zu
προσιδέσθαι (
σέ-
βομαι
προσιδέσθαι
καὶ
ἀντία
λέξαι,
δίεμαι
χαρίσασθαι
καὶ
ἀντία
φά-
σθαι). Über den Aor. des Partic.
λέξας Kr. 53, 6.
Α. 8.
703-708.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-103
Die angestammte Furcht stellt sich beim Chor der Besinnung gegenüber, sie verdun- kelnd. Über das Maſs des Mensch- lichen wird es nicht hinausgehen.
αν...
ἂν
ἂν 429 f. Prom. 537
τὸν
μακρὸν
τείνειν
βίον
ἐλπίσι. Anrede des D. und Antwort der Atossa je 6 Verse.
709-714.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-104
ὡς begründend.
ἕως
τε...
νῦν
τε, felix non vitae tan- tum claritate sed etiam opportuni- tate mortis (Tac. Agr. 45). –
ζηλω-
τὸς
ὢν
Πέρσαις, Eur. Med. 1035
ζηλωτὸν
ἀνθρώποισι.
μύθον, rem dicendam, Kunde.
δια-
πεπόρθ. vgl. 260. 517. Soph.
Αi. 885.
ᾤχωκ᾽,
ὄλωλα,
διαπεπόρθημαι,
φίλοι.
ὡς
εἰπ.
ἔπος, um es mit einem Wort zu sagen.
715-738.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-105
Stichomythie von 24 Versen.
715-720.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-106
Aus einer ersten Ehe hatte Dareios
τρεῖς
παῖδες, aus der mit Atossa
τέσσερες, Herod. VII 2.
ἐμώρανε
δὲ
πεῖραν (Acc. des inneren Objekts wie
μωρίαν)
τήνδε
πεζὸς
ἢ
ναύτης; –
ἀμφότερα, Kr. 57, 10. A. 11.
721-726.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-107
Soph. O. R. 720 f.:
᾿Απόλλων
οὐκ
ἐκεῖνον
ἤνυσεν
φονέα
γενέσθαι
πατρός. -
μηχ. 113. Herod. VII 8:
μέλλω
ζεύξας
τὸν
Ἑλλήσπον-
τον
ἐλᾶν
ᾶν
στρατὸν
ἐπὶ
τὴν
Ἑλλάδα. – Unter dem
Βόσπορος (Rinderfurt vgl. zu Prom. 733) ist hier (wie 746) der
Ἑλλήσποντος verstanden. Am Bosp. thracicus hatte auch Dareios eine Schiffbrücke geschlagen; Herod. IV 85:
Δαρείος...
ἀπίκετο
τῆς
Καλ-
χηδονίης
ἐπὶ
τὸν
Βόσπορον,
ἵνα
ἔζευκτο
ἡ
γέφυρα. VII 10, 3:
πατήρ
σὸς
ζεύξας
Βόσπορον
τὸν
θρηΐκιον,
γεφυρώσας
δὲ
ποταμὸν
Ἴστρον
δι-
έβη
ἐπὶ
Σκύθας. Er kam mit der Wirkung, dafs des X. Sinn ver- blendet wurde. (Du hast recht,) quantum (quidem) intellegi potest ex eventu. Verb.
ὡς
πάρεστιν
ἰδεῖν
οἷον
κακὸν
τέλος
ἤνυσεν.
727-732.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-108
πράξασιν, Ag. 1287 f. zu Ar. nub. 234. Artemisia zu Xerxes bei Herod. VIII 68, 3:
ἦν
αὐτίκα
ἐπειχθῇς
ναυμαχῆσαι,
δει-
μαίνω
μὴ
ὁ
ναυτικός
στρατός
κα-
κωθεὶς
τὸν
πεζὸν
προσδηλήσηται. Äsch. fragm. 151:
ὅταν
κακῶσαι
δῶμα
παμπήδην
θέλῃ. –
δορί, 84.
πρὸς
τ.
ὡς, ita ut propterea (170. 829).
ὦ
πόποι sonst nicht im Dialog; vgl. 550. 560. 852. Ag. 1072. 1076. 1100. Eum. 146.
ἀρωγή (Ag. 47. 73)
κάπικ. (Suppl. 721)
στρ. die treue Hilfe und Stütze, welche das Heer gewährte (und die in ihm bestand). –
οὐδέ
τις
γέρων, und gar keine greisenhafte Mann- schaft. Daher nachher
οἴαν
ἥβην.
733-738.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-109
Vgl. Eur. Hek. 1130 :
μόνον
δὲ
σὺν
τέκνοισί
μ᾽
εἰσάγειν. Herod. VI 15:
μετ᾿
ὀλίγων
συμμά-
χων
μεμουνωμένοι. Thuk. VI 10:
μονωθεὶς
μετ᾿
ὀλίγων
ξυνδιαβάν-
των. Was ist schliesslich aus ihm geworden? Demosth. I 14:
σκοπεῖ-
σθε
εἰς
τί
ποτ᾽
ἐλπὶς
ταῦτα
τελευ-
τῆσαι. –
ἄσμ.
μολεῖν (vgl. Hom. ↑ 350:
φύγεν
ἄσμενος
ἐκ
θανάτοιο. Kr. 57, 5. A. 2), der Dichter vergiſst, daſs er den Boten dies nicht hat erzählen lassen. Auch berichtet (wohl genauer) Herod. VIII 117, dafs Xerxes und der Rest des Heeres
τῇσι
νηυσὶ
διέβησαν
ἐς
῎Αβυδον·
τὰς
γὰρ
σχεδίας
οὐκ
εὐρον
ἔτι
ἐντεταμένας,
ἀλλ᾽
ὑπὸ
χειμῶνος
διαλελυμένας. -
κρατεί, Suppl. 294,
τοῦτο, obtinet hoc.
739-743.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-110
Von
χρησμοί, welche den Persern Unglück in ihrem Kampfe gegen Hellas geweissagt hätten, spricht auch Herod IX 42 f. vgl. VII 6. –
διὰ
Κr. 68, 22. A. 3. 742 doppelseitige Sentenz; vgl. Eur. fragm. 435
Ν.:
τῷ
γὰρ
πο-
νοῦντι
καὶ
θεὸς
συλλαμβάνει. - ÄSCHYLOS, Perser. Und so scheint es, daſs schon jetzt aus dieser Quelle (den Unglück kündenden Weissagungen) über alle Freunde sich Leid ergossen hat.
744-752.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-111
ἱρὸν, 49. 497. Auch Dareios (vgl. 736) weifs hier mehr als er eigentlich soll. -
δεσμώμασιν vgl. 69-72. Die Geschichtchen bei Herod. VII 35 kannte wohl Äschylos noch gar nicht. Bei ihm sind die
δεσμώματα und
πέδαι Mittel des Übergangs über den Hellespont. Dafs aus seinen Worten jene Mär- chen entstanden seien ist, bei deren Beschaffenheit, nicht glaublich; aber auf athenischem Boden sind sie sicher erwachsen und von Herodot vorgefunden worden.
μετερρύθ-
μιζε, zu einer anderen Ordnung zu bringen suchte.
πολλῷ
στρατῷ für ein zahlreiches Heer.
νόσος steht prädikativ zu
τάδε („wie sollte nicht darin eine Krankheit" u. s. w.). Vgl. Soph. Phil. 1116 f.:
πότμος
σὲ
τάδ᾽
ἔσχε. –
πολὺς
πλού-
του (um Reichtum)
πόνος, mein mühsam erworbener Reichtum; vgl. Cho. 137:
ἐν
τοῖσι
σοῖς
πόνοισι
χλίουσιν
μέγα in dem mühsam von dir Erworbenen.
ἀνθρώποις
τοῦ
φθάσαντος ohne in Beziehung zu einander gesetzt zu sein. Vgl. 818 f.
φθάσ. primi occupantis (als res nul- lius), des ersten besten Angreifers.
753-758.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-112
κακοῖς
ἀνδράσιν, Mardonios, Onomakritos, die Aleua- den und Peisistratiden, s. Herod. VII 5 f. 16 (
σὲ ...
ἀνθρώπων
κακῶν
ὁμιλίαι
σφάλλουσι). VIII 99. –
ὡς
σὺ...
τὸν
δ᾽, über diesen Wechsel der Konstruktion Kr. 59, 2. A. 10.
ἔνδον, in der
γυναικωνίτις; vgl. Plat. symp. p. 176
Ε:
ταῖς
γυναιξὶ
ταῖς
ἔνδον. Pind. O1. XII 14:
ἐν-
δομάχας
ἅτ᾿
ἀλέκτωρ. Soph. El. 301 f.:
ὁ
πάντ᾽
ἄναλκις
οὗτος,.۰۰
ὁ
σὲν
γυναιξὶ
τὰς
μάχας
ποιούμε-
νος. Eurip.
Οr. 754. Mit ähnlichen Gründen fordert nach Herod. III 134 Atossa den Dareios zu einem Feldzug gegen Hellas auf:
ὦ
βασι-
λεῦ,
ἔχων
δύναμιν
τοσαύτην
κά-
τησαι,
οὔτε
τι
ἔθνος
προσκτεόμενος
οὔτε
δύναμιν
Πέρσησι.
οἰκὸς
δὲ
ἐστι
ἄνδρα
καὶ
νέον
καὶ
χρημάτων
μεγάλων
δεσπότην
φαίνεσθαί
τι
ἀποδεικνύμενον
ἵνα
καὶ
Πέρσαι
ἐκμάθωσι
ὅτι
ὑπ᾿
ἀνδρὸς
ἄρχονται.
κέλευθον
καὶ
στράτευμα Hen- diadys.
759-764.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-113
τοιγάρ, wie häufig, zur Strafe (zum Lohn) dafür, 813.
σφιν, die intellektuellen Urheber werden für das Geschehene mit- verantwortlich gemacht. -
ἐξεκεί-
νωσεν
πεσόν vgl. Anhang. Seit dem Bestehen des persischen Reichs.
ἐξ
οὗτε (vgl. 297) wie Eum. 26. - Archiloch. fr. 22:
οὐδ᾽
᾿Ασίης
γε
καρτερὸς
μηλοτρόφου.
ταγεῖν, vgl. Sept. 58
ταγεύειν.
765.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-114
Die folgende fol Übersicht der persischen Geschichte bis auf Xerxes, mit der Tendenz zu zeigen wie noch nie etwas derartiges und ein solcher Regent dagewesen sei, weicht von den Angaben des Herodot mannigfach ab. Vermitt- lungsversuche sind vergeblich... Bil- ligerweise kann man von Äsch. nicht die genaue Kenntnis eines Herodot erwarten, der als Klein- asiate, Geschichtschreiber und Spä- terer für die Ermittlung des Rich- tigen viel günstiger gestellt war.
765-767.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-115
Μήδος Eigenname (indem nach hellenischer Sitte der Staatengründer als gleichnamig mit dem Volksstamme gesetzt wird, wie
Ἴων,
Βοιωτός u. s. w.). Wenn Ap- pellativ, so ist entweder Kyaxares gemeint (Herod. I 46:
ἡ
᾿Αστυάγεος
τοῦ
Κυαξάρεω
ἡγεμονίη
καθαιρε-
θεῖσα
ὑπὸ
Κύρου
τοῦ
Καμβύσεω) oder Astyages (Xen. Kyrup. I 5, 2:
ὁ
μὲν
᾿Αστυάγης
ἐν
τοῖς
Μήδοις
ἀποθνήσκει,
ὁ
δὲ
Κυαξάρης,
ὁ
τοῦ
᾿Αστυάγου
παῖς,
τῆς
δὲ
Κύρου
μη-
τρὸς
ἀδελφός,
τὴν
ἀρχὴν
ἔλαβε
τῶν
Μήδων). Jedenfalls liegt eine dunkle Kenntnis der Thatsache zugrunde, dafs zuerst die Meder das herr- schende Volk waren.
τόδ᾽
ἔργον das von dem Vater begonnene der Begründung der Herrschaft über Asien. Es gelang ihm dies, denn er war ein
Αρταφρένης (=
τὰς
φρένας
ἔχων
ἀρτίας), mit etymolo- gischer Ausdeutung des Namens, wie Prom. 85 f. 381. Sept. 658.829. Agam. 1080 ff. Wenn Äsch. hiernach für den zweiten Regenten (und Sohn des
Μήδος) einen Artaphrenes hielt, so kommt dies dem Astyages des Herodot näher als dem Kyaxares des Xenophon. Das Geschichtliche über die Aufeinanderfolge der Achä- meniden s. in Realenc. I. S. 46 ff.
768-773.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-116
Kyros (Khurush oder Kurus = dominus) reg. 560- 530 v. Chr. Von seinen Eroberungen sind nur die dem hellenischen Ge- sichtskreise nächstliegenden ge- nannt: das lydische Reich (Kroisos) und mit (in) (in) diesem Phrygien und Ionien. -
ἤλασεν (agitavit, subegit) vgl. Soph. O. R. 27 f.:
ἐν
δ᾽
ὁ
πυρ-
φόρος
θεὸς
σκήψας
ἐλαύνει. –
ὡς, darnach zu schliefsen, daſs er so u. s. w. Vgl. Eur. Iph. T. 1180
σοφήν
σ᾽
ἔθρεψεν
Ἑλλάς,
ὡς
ᾔσθου
καλῶς. –
Κύρου
παῖς, Kambyses (Kambudschija), J. 530-523 v. Chr.
774-777.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-117
J. 521 v. Chr. Vgl. Herod. III 61 ff. und die groſse Inschrift von Behistan, nach der Übersetzung von Fr. Spiegel, die altpersischen Keilinschriften (Leip- zig 1862), S. 5 ff., wo Dareios sagt: „Kambujija hatte einen Bruder Bardija mit Namen... Diesen tötete er. Als Kambujija den Bardija ge- tötet hatte.., ging er nach Ägypten. Da war ein Mann, ein Mager, Gaumâta mit Namen (bei Justin. 19,7 Cometes), von Pisijâuvādâ aus lehnte er sich auf... So log er die Leute an: Ich bin Bardija, Sohn des Kuru, Bruder des Kam- bujija. Darauf wurde das ganze Reich aufrührerisch gegen Kam- bujija... es war niemand, weder ein Perser noch Meder, der Gau- mâta dem Mager das Reich ent- rissen hätte; das Volk fürchtete ihn wegen seiner Grausamkeit. Niemand wagte etwas zu reden über Gaumâta den Mager, bis ich kam. Dann rief ich den Auramazda um Hülfe an. Auramazda gewährte mir Beistand, im Monate Bâgajadi am zehnten Tage, da war es, da tötete ich mit ergebenen Männern jenen Gaumâta den Mager und die, welche seine vornehmsten Anhänger waren. Es ist eine Festung, Çika- jauvati mit Namen, im Bezirk Niçâya mit Namen, in Medien, dort tötete ich ihn; ich nahm ihm die Herrschaft ab; durch die Gnade Auramazdas wurde ich König, mir Und in derselben Inschrift (S. 37 bei Spiegel):,,Dies sind die Männer, welche damals dort waren als ich Gaumâta den Mager tötete.... Damals halfen diese Männer mir als meine Anhänger: Vindafrana (He- rodot III 70
Ἰνταφρένης, bei Asch.
᾿Αρταφρένης) mit Namen, der Sohn des Vajaçpâra, ein Perser; Utâna (
Οτάνης) mit Namen, der Sohn des Thukhra, ein Perser; Gaubaruva (
Γωβρύης) mit Namen, der Sohn des Mardunija, ein Perser; Vidarna (
Υδάρνης) mit Namen, ein Sohn des Bagâbigna, ein Perser; Bagabukhsa (
Μεγάβυζος) mit Namen, der Sohn des Daduhja, ein Perser; Ardu- manis (
᾿Ασπαθίνης) mit Namen, der Sohn des Vahuka, ein Perser." Es waren übrigens nicht persön- liche Motive allein, die den Gau- mâta zu seinem Betruge veranlaſs- ten, sondern gewiſs auch das natio- nale, die Herrschaft wieder an die Meder zu bringen" (Fr. Spiegel, Erân, Berlin 1863, S. 324). Vgl. auch noch oben S. 33 f.
778-781.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-118
Nach Tilgung des unechten Verses (s. Anhang) setzt Dareios stillschweigend als bekannt voraus, daſs einer dieser
ἄνδρες
φίλοι er selbst gewesen sei.
κἀπεστράτευσα
πολλά, nach vielen Richtungen; jetzt im einzelnen be- kannt durch die groſse Inschrift von Behistan; s. Spiegel, Keilinschr. S. 9ff. nebst Erân S. 326: ,,Dareios mufste sich das Reich, das er be- herrschen sollte, erst wieder erobern. Auch nachdem diese Eroberung schon gelungen ist, tauchen immer wieder neue Versuche auf. Jede Provinz macht ihre Empörung für sich ab, ohne sich mit der andern zu verbinden, wodurch es dem Da- reios möglich wurde die Aufstände nach und nach zu unterdrücken. Die gefährlichsten waren die des Naditabira in Babylon und die des Fravartis in Medien; gegen beide zieht auch Dareios persönlich zu Felde."
782-786.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-119
Ξέρξης, persisch Khsajarsâ. –
οὐ
μνημονεύει: viel- mehr hatte Dareios selbst die Ab- sicht an den Athenern Rache zu nehmen und muſste Xerxes in seinem Zuge eine Ausführung des Willens seines Vaters erblicken, s. 475 f. Herod. VI 94 vgl. 98. VII 1-5. 8, 2,
εὖ
σαφῶς wie Cho. 197
εὖ
σάφ'
ἦν
787-794.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-120
τί
οὖν, Sept. 704. Eum. 902. Soph. Phil. 100.
ἐκ
τούτων unter diesen Umständen.
Ἑλλήνων
τόπον, vgl. 447, 796,
Ελ-
λάδος
τόπων Suppl. 232. –
εἰ . . Kr. II 54, 12. A. 2.
λιμῷ, vgl. 489 ff. u. Herod. VII. 49.
795-802.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-121
Eur. Hek. 1141
Φρυγῶν
ἐς
αἶαν ..
ἄρειαν
στόλον. Nur wenige, aber Auserlesene und wohl Ausgestattete.
οὐδ᾽ ge- schweige denn ein neues Heer. Von dem Zurückbleiben eines Heeres unter Mardonios kann Dareios kaum aus den
θέσφατα (V. 739 ff.) Kennt- nis haben, so daſs hier wohl eine kleine Inkonsequenz des Dichters vorliegt. - Das praes.
περᾷ, weil es bereits geschehen kann. Die Erfüllung eines Teils ist eine Bürg- schaft für das Eintreffen auch des andern.
803-808.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-122
Mit
εἴπερ
τάδ᾽
ἐστί wird die Voraussetzung nicht für den folgenden Satz, sondern für die ganze Vorhersagung gegeben.
λείπει,
Ξέρξης. Herod. IX 15:
παρῆκε
δὲ
αὐτοῦ (des Mardonios)
τὸ
στρατόπεδον,
ἀρξάμενον
ἀπὸ
Ἐρυθρέων,
παρὰ
῾Υσιάς·
κατέτεινε
δὲ
ἐς
τὴν
Πλαταιΐδα
γῆν,
παρὰ
τὸν
᾿Ασωπὸν
ποταμὸν
τεταγμένον.
πεδίον
ἄρδει 487.
πίασμα
ἀντὶ
τοῦ
λίπασμα Schol., Apposi- tion zum Inhalt des vorhergehen- den Satzes wie
ἄποινα 808. Vgl. Dionys. Perieg. 227
ὕδατι
πιαίνων
λιπαρὸν
πέδον
Αἰγύπτοιο. — Für
σφιν erwartet man
σφας oder
νιν wie Prom. 605.
ὅτι
μ᾽
ἐπαμμένει
παθεῖν.
κακῶν
ὕψιστα 331. Da die Handlung des Stückes ihren Standpunkt kurz nach der Schlacht bei Salamis nimmt, so liefs sich der Sieg bei Platää nur in der Form einer Weissagung einflechten.
809-815.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-123
Herod. VIII 109 von Xerxes:
ὃς
τὰ
ἱρὰ
καὶ
τὰ
ἴδια
ἐν
ὁμοίῳ
ἐποιέετο,
ἐμπιπράς
τε
καὶ
καταβάλλων
τῶν
θεῶν
τὰ
ἀγάλματα (vgl. oben S. 30f.). Andrerseits läfst Herodot VII 8, 2 durch Xerxes den Athenern vorwerfen, daſs sie
ἐς
Σάρδις
ἐλθόντες
ἐνέπρησαν
τά
τε
ἄλσεα
καὶ
τὰ
ἱρά. Vgl. VI 101:
τὰ
ἱρὰ
συλήσαντες
ἐνέπρησαν,
ἀπο-
τινύμενοι
τῶν
ἐν
Σάρδισι
κατακαυ-
θέντων
ἱρῶν. – 811 Ag. 527. — Für das viele Schlimme, das sie an- gerichtet, leiden sie u. s. w.
δρά-
σαντες
πάσχουσι vgl. Ag. 1564 (u. 1527). Choeph. 313.
μέλλουσι scil.
πείσεσθαι.
κρηπίς, Grund- lage, Sockel, beim Bauen das Erste (bei Pindar
κρηπίδ᾽
ἀοιδᾶν,
ἐπέων
βάλλεσθαι), beim Niederreiſsen (oder Ausschöpfen) das Letzt- erreichte. –
πιδύω =
πιδάω quelle, sprudle; ungebr. Stamm
πιδα (Quelle), vgl.
πιδήεις.
816-822.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-124
Etym. M. p. 695, 15:
᾿Αττικοὶ
λέγουσι
πέλανον
πᾶν
τὸ
πεπηγός. Vgl. Ag. 96. Cho. 92 u. bes. Eum. 265. Eur. Or. 220 (
ἀφρώ-
δης
πέλανος). Hier
πέλανος (Brei)
αἵματος
σφαγέντος (
αἷμα
σφάζειν, Ag. 1389. Eur. El. 92. 281) vgl. Ag. 209 f.:
παρθενοσφάγοισι
δεέθροις. Also Klumpen von geschlachte Blute d. i. von Blut das als Opfer dargebracht ist. Exceſs des Pathe- tischen.
Πλαταιῶν, 8. Herod. IX 53 ff. 59 ff. Wie bei Salamis die Athener, so bildeten bei Platää die Peloponnesier den Hauptbestandteil (Herod. IX 28) und hatten das Haupt- verdienst. Der Dichter, von seinem panhellenischen Standpunkte, läſst daher auch den Dorern ihr Lob werden.
θίνες
νεκρ., vgl. Verg. Georg. I 493 ff.
ἄφωνα
ὄμμ. stumm, aber augenscheinlich. Hom.
Ψ 156f.:
σοὶ
γάρ
τε
μάλιστα ..
πεί-
σονται
μύθοισι. vgl. 752. Heimsoeth
κάν
τριτοσπ.
ὑπέρφευ, Ag. 377. Kratin. fr. 406:
μηδὲν
ὑπέρφευ (8. v. a.
ἄγαν). Eur. Phoen. 559:
τί
τὴν
τυραννίδα ..
τιμᾶς
ὑπέρφευ; –
ἄτης ist gen. defin. –
ἐξαμᾷ
θέρος
Αg. 1655.
823-828.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-125
Umkehrung des be- kannten
δέσποτα,
μέμνεο
τῶν
᾿Αθη-
ναίων (Herod. V 105). Vgl. auch 285.
δαίμονα 8.
ν. 8.
τύχην.
ἄλλων als
τὰ
παρόντα, also Weiteres, mehr, und Fremdes. -
ὑπερφρονήσας · ·
ἐρασθεὶς . .
ἐκχέῃ 468
Ε.
ὄλβον
ἐκχέῃ 163 f. Soph. Ant. 127 f.:
Ζεὺς
γὰρ
μεγάλης
γλώσσης
κόμπους
ὑπερεχθαίρει. Eur. Heraklid. 387 f.:
φρονημάτων
ὁ
Ζεὺς
κολαστὴς
τῶν
ἄγαν
ὑπερφρόνων.
829-838.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-126
Quare vos, quorum interest (777) illum sapere (nicht aber
ὑπέρφευ
φρονεῖν). –
θεοβλα-
βεῖν sich Schädigung (Strafe) durch die Götter zuziehen.
στημορρα-
γοῦσι, staminibus ruptis scissae sunt. Die Erwähnung der zerrissenen Kleider teils zur Vermittelung zwi- schen 468 und dem nachherigen königlichen Auftreten des Xerxes teils um Atossa von der Bühne zu bringen und den betr. Schau- spieler für die Rolle des Xerxes verwendbar zu machen. Vgl. S. 36.
κλύων Kr. 56, 6. A. 1.
527-531.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-129
Getreue Pläne gegen Pläne der Untreue (des Un- gehorsams). - Der Dichter motiviert das spätere Fortbleiben der Atossa. Vgl. zu 835 f.
προπέμπετε, wie es am Schluſs geschieht.
πρόσ-
θηται
κακόν, manus sibi inferendo. Atossa ab.