Persians. Aeschylus. Gottfried Hermann (Editor). Lipsiae. 1852.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by The Annenberg CPB/Project.
Πέρσαι (OCR draft) (Greek) (Πέρσαι. Gottfried Hermann, 1852.)
Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.
2.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-1
πιστὰ:
πίστα M. Vit. Ald. Rob.
πιστά Lips.
πιστὰ G. Turn.
3.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-2
ἀφνεῶν:
ἀφνεῶν M. Vit. Lips. edd. vett. et
ει superscripto Par. B.
ἀφνειών G, Ven. B. aliique.
καὶ:
τῶν pro
καὶ Lips. Rob.
4-5.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-3
ἑδράνων φύλακες, κατὰ πρεσβείαν: Verba
ἑδράνων φύλακες κατὰ πρεσβείαν in Vit. omissa, sed a pr. manu in fine paginae post verba
ὅ τε τοξοδάμας ἐσθλὸς v. 31. scripta sunt, signo addito, quo error corrigatur, et adiecta hac adnotatione,
λήθη γέγονε καὶ οὐκ ἐτέθη ὁ τοιοῦτος στίχος εἰς τὴν τάξιν τούτου.
6.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-4
Δαρειογενὴς:
δαρειογενὴς δαρείου υἱὸς M. Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald.
δαρειογενὴς υἱὸς δαρείου G,
δαρειογενὴς υἱὸς Par. F.
8.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-5
βασιλείῳ:
νώστω τῷ βασιλείου, superscripto ultimis litteris
ω, Lips.
9.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-6
πολυχρύσου στρατιᾶς:
πολυχρύσους στρατιάς M, Par. L.
10.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-7
ὀρσολογεῖται:
ὀρσολοπεῖται M. et inde Victorius.
ὀρσοπολεῖται G. Vit. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob. Turn. In G. ad
ε superscriptum
ι. Hesychius
ὀρσολοπεῖται, διαπολεμεῖται, ταράσσεται. Αἰσχύλος. Cognatum videtur
ὀρσόλοπος cum vocabulis
ὀλόπτειν ex
λέπω facto et
ὁλοφώιος et excitatorem vellicationis ac proinde turbae et tumultus significare.
11.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-8
ἔσωθεν δὲ βαΰζει:
ἔσωθεν Lips. Omittit Vit.
δὲ βαΰζει hic non habent libri.
12.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-9
Ἀσιατογενής:
ἀσιατιγενής Turn.
Ἀσιητιγενής Blomfieldius. Repugnare hanc formam analogiae monuit Lobeckius ad Phryn. p. 646.
13.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-10
οἴχωκε νέων:
οἴχωκεν ἐον δ' M.
οἴχωκε νέον δ' G. Rob.
οἴχωκεν νέον δ' Lips.
ᾤχωκε νέον, sine particula, Vit.
ᾤχωκε νέον δ' Ald. Turn. V. de hoc verbo Lobeckium ad Soph. Ai. v. 896. Scholiastes
γράψεται καὶ ἑόν, ἤτοι τὸν ἴδιον ἄνδρα. Post
νέον δ', vel, ut Vit. habet,
νέον, omnes libri addunt
ἄνδρα βαΐζει. In explicandis his verbis iam antiqui interpretes in diversa abierunt. Alii enim
θυμός, alii
Ἀσία ad
βαΐζει intelligendum putarunt. Audaciorem manum, sed parum feliciter, admovit Valckenarius, cuius ipsa verba cognoscere operae pretium est. Sic igitur ille ad Eur. Phoen. v. 1489. In Aeschyli Persis sic vulgatur v. 12. et 13.
πᾶσα γὰρ ἰσχὺς Ασιατογενής οἴχωκε· νέον δ᾽ ἄνδρα βαΰζει. In his dum clauditur sententia, versus requiritur paroemiacus, quo sponte ducil in ultimis modulus
δρα βαΰζει. Sed quis obsecro vel quae regio Bable;
Ἀσία respondet scholiastes, huiusque vestigiis insistens Stanleius. Quid illa latratu requirit?
νέον ἄνδρα sic iuventutem appellassel Aeschylus. Quantivis pretii lectionem servavit scholiastes:
γράψεται, inquit,
καὶ ἑόν, ἤτοι τὸν ἴδιον ἄνδρα. Hoc ita placet, ut alterum tamen
νέον non reiecerim: hanc vocem, in antiquis exemplaribus hoc in loco leclam, suspicor oculos fefellisse describentis, ut duas intermedias praetermiserit, quarum altera desierit in easdem lilleras: has utinam nobis vir clarissimus Antonius Askewius ex codd. vetustis revocaret. Interim lubet hariolari. Suspicor basin anapaesticam hic praecessisse versum paroemiacum, atque ita scripsisse tragicum:
πᾶσα γὰρ ἰσχὺς Ασιατογενὴς ᾤχωκε νέον, [Περσὶς δ᾽ ἑὸν] ἄνδρα βαΰζει. Quae vulgatis esse meliora non diffitebitur in tragicis exercitatissimus Anglus: reliqui, si qui Persida sic mirabuntur ab Asia distinctam, legant ex eodem dramate v. 249. 250.
ὦ γῆς ἁπάσης Ασιάδος πολίσματα, ὦ Περσίς αλα καὶ πολὺς λιμήν, et seqq. conf. v. 59. et seqq. 512. 548. 925. Illud '
οἴχωκε (nam si quis Aeschyleam veterem praeoptaret scripturam,
ΟΙΚΟΚΕ foret reponendum)
νέον, id est
νεωστί, peropportunum est et Aeschyleum; in huius Prom. v. 954.
Νέον νέοι κρατεῖτε· Schol. recte,
Νέον, inquit,
νεωστί· οὐ γὰρ ἀρχαία ὑμῶν ἡ βασιλεία. Bacchum, cuius adspernabatur sacra,
τὸν νεωστὶ δαίμονα vocat Pentheus in Eurip. Bacch. v. 219. et in his Phoen. 1637. novellum Regem exosa Antigone
τὸν νεωστὶ κοίρανον. frequens
ἥκω νεωστί, Aeschylus Agam. v. 1634.
ἥκοντας ἐκ μάχης νέον. est illud Homericum, Sophocli nusquam, in Euripideis semel adhibitum. Doleas hic, ut alibi non semel, obrutum doctrinae copia iudicium viri praestantissimi. Nam ne quid dicam de paroemiaco, qui hic ne placere quidem potest, quum vis sententiae in sequentibus verbis insit, quis credat poetam
ᾤχωκε νέον scripsisse, quum, si nuper abiisset exercitus, ridiculum foret sollicitos esse qui domi manserant. Immo iam diu abesse exercitum necesse erat, si illi metuerent, idque ipse poeta, ut par erat, indicavit non modo his verbis,
κοὔτε τις ἄγγελος, οὔτε τις ἱππεὺς ἄστυ τὸ Περσῶν ἀφικνεῖται, sed apertius etiam infra v. 64.
τοκέες δ᾽ ἄλοχοί θ' ἡμερολεγδὸν τείνοντα χρόνον τρομέονται. Verum in vulgata scriptura explicanda et illud perdurum atque adeo ineptum est,
θυμός ad
βαΰζει intelligere, nec probari potest illorum sententia, qui
Ἀσία ex
Ἀσιατογενής repetunt. Quod nego fieri posse servato
νέον ἄνδρα. Nam quum in adiectivo latet genitivus nominis, quod ad sequentia intelligendum est, ita oportet conformatam esse orationem, ut quid intelligendum sit vel ex pronomine aliquo vel alio modo appareat. Sic in illo Euripidis Hec. 22.
πατρῴα θ' ἑστία κατεσκάφη, αὐτὸς δὲ βωμῷ πρὸς θεοδμήτῳ πιτνεῖ, ubi alia exempla attulit Porsonus, e pronomine cognoscimus sermonem esse de Priamo: omisso pronomine uterque versus non posset non de domo Priami intelligi. Quae in scholiis commemoratur scriptura,
ἑὸν δ' ἄνδρα βαΰζει, correctio esse videtur alicuius grammatici, qui quod vulgatae scripturae sensum hunc esse animadverteret, exercitus novum militem requirit, ineptum id esse videns, verba illa in hanc sententiam accipienda putavit, omnis Asiae potentia periit, suamque requirit iuventutem. At ita poeta verbis usus esset ineptissimis.
βαΰζει scholiastae per
ἀνακαλεῖται reddunt. Sed nec demonstrata est ea significatio, et, si haec esset sententia, non solum repeteretur quod modo dictum est, verum etiam interpellaretur explicatio caussae cur mala praesagiat animus. Videtur error ex eo ortus esse, quod omissum antea et deinde in margine adscriptum erat
δὲ βαΰζει: tum librarius aliquis, quo loco reponenda essent, nesciens, post
ΝΕΟΝ, quod non vidit esse
νέων, ea addidit adiecitque explicandi caussa
ἄνδρα. Aeschylum credibile est scripsisse
ἀμφὶ δὲ νόστῳ τῷ βασιλείῳ κακόμαντις ἄγαν ὀρσολοπεῖται θυμός, ἔσωθεν δὲ βαΰζει. Similiter dixit in Agam. v. 429.
τὰ δὲ σῖγά τις βαΰζει. Sic igitur hos versus conformavi.
14.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-11
κοὔτε:
κ᾽ οὐτέ τις et
οὐτέ τις M.
15.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-12
τὸ:
τὸ, non
τe, etiam M. habere videtur.
16.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-13
Ἐκβατάνων: M. Lips. Libri omnes
ἐκβατάνων, nisi quod Lips.
ἐκβάταν.. habet. Brunckius
Ἀγβατάνων dedit, ut antiquiorem formam, auctore Wesselingio ad Herod. I. 98. Sed Stephanus Byzantius in
Ἀγβάτανα, ubi pluribus disserit de diversa huius nominis scriptura,
παρὰ δὲ τοῖς ἀρχαίοις, inquit,
διὰ τοῦ κ τὸ Περσικόν, ὡς δειχθήσεται.
17.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-14
καὶ:
εἰς pro
καὶ Rob.
Κίσσινον:
κίσσινον a pr. manu Vit. a sec. ante
o insertum
ν. Blomfieldius ex coniectura
Κίσσιον. Non recte, etsi laudandus est quod haesitavit in perrara terminatione adiectivi a nomine gentili derivati. Ex analogia enim dici debebat
Κισσιακόν. Sed ita etiam in Prom. v. 812.
Βυβλίνων ὀρῶν ἄπο. Ceterum quod
Κίσσινον ἕρκος appellat Aeschylus, re vera non diversum erat a Susis, licet illi ita visum sit. V. Herod. V. 49. et 52. Strabo XIV. p. 728. A.
λέγονται δὲ καὶ Κίσσιοι οἱ Σούσιοι. Stanleius, qui Cissiam urbem a Ptolemaeo commemorari ait, fallitur. Regionem ille, non urbem dicit, distinguens tamen ut partem a Susiana.
18.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-15
ἔβαν:
ἔβαν, superscripto posteriori vocali
η, Lips.
19.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-16
οἳ δ': Verba
οἳ δ' ἐπὶ ναῶν, usque ad
Μεγαβάτης v. 23. affert Triclinius ad Soph. El. 157.
οἱ δ' G. Vit. Ald. Rob.
οἳ δ' M. Lips. Turn.
ναῶν:
νηῶν M. Vit.
ναῶν, superscripto
η, Lips.
νηῶν τε Mosc.
20.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-17
πεζοί τε βάδην: Post
πεζοί τε βάδην aliquid excidisse cogitari potest. Certe egregie huc quadraret, quod apud Hesychium sine auctore legitur,
ὁλκή· ἡ φαρέτρα, addita explicatione
πολλοὶ τοξόται. Vtique
βάδην ad sequentia referendum, neque, ut Blomfieldius fecit,
πεζοὶ βάδην iungenda.
21.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-18
στῖφος:
στύφος M.
στῖφος G. Vit. Lips. edd. ante Brunckium.
22.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-19
οἷος:
οἷος a sec. manu, nam antea videtur fuisse
οἳ, Vit.
Ἀμίστρης:
ἀμνίστρης Vit. Ven. A.
ἀμνήστρης Ald.
ἀμήτρης Rob.
ἀμίστρης M. G. Lips. Turn. Apud Herodotum
Ἄμηστρις nomen est uxoris Xerxis. In hac Aeschyli fabula infra v. 315. nomen viri est et fortasse eiusdem de quo hic agitur. Vt ibi plerique libri
ἄμηστρις habent, ita hoc loco idem legitur in editionibus veteribus scholiastae Sophoclis.
ἠδ':
ἠδ' M.
ἠδ' Lips.
Ἀρταφρένης:
ἀρταφρένης, cum unius litterae litura post
ε, M.
ἀρταφρένης, superscripto ad secundam syllabam
ι, Mosc.
ἀρταφέρνης G. Lips. aliique.
23.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-20
Μεγαβάτης:
μεγαβάτης M. Vit. Ven. A. B.
μεταβάτης Mosc. Ald.
μεγαβάζης G. Lips. Rob. Turn. et sic apud Triclinium. Ab Herodoto VII. 97. commemoratur
Μεγάβαζος ὁ Μεγαβάτεω.
ἠδ':
ἠδ' M. Lips.
Ἀστάσπης:
ἀστάσπης M. G. Lips. Par. B. Turn.
ἀστάπης Ven. A. Mosc. aliique et Ald. Rob. et a sec. manu Vit.
ἀσπάτης a pr. manu Vit.
ἀστάπης Par. G. γρ.
καὶ ἀστάσπις Par. B.
Ἀσπάσπης varia lectio apud Turnebum. Non inepte quaerit Stanleius idemne sit hic qui ad Herodoto VII. 64.
Ὑστάσπης vocetur.
25.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-21
βασιλῆς:
βασιλῆς M. G. Turn.
βασιλεῖς Vit. Lips. aliique et Ald. Rob.
βασιλέως:
βασιλέως, superscripto
ι, Lips.
26.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-22
σοῦνται:
σοῦντον Lips.
27.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-23
τοξοδάμαντές:
τοξοδάμαντον Mosc.
τ':
τ' omittunt G. Vit.
ἠδ':
ἠδ' pro
ἠδ' Mosc.
ἠδ' M.
ἠδ', priore littera a sec. manu in litura, Vit.
ἠδ' Lips.
29.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-24
εὐτλήμονι:
ἐν τλήμονι M. Vit. Lips. Ven. A. B. Ald. Turn.
εὐτλήμονι Par. A. B. et e corr. pr. manus G. quum antea fuisset
ἀτλήμονι, quod est in Rob.
30.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-25
Ἀρτεμβάρης:
ἀρτημβάρης G.
ἀρτεμβάρης, superscripto
o ad
e, Lips.
ἀρτεμβάρης M. Vit. et reliqui. Sic hoc nomen scribitur v. 297. 945. et apud Herodotum I. 114. 115. 116. IX. 122.
ἱππιοχάρμης:
ἱπποχάρμης Lips.
31.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-26
Μασίστρης: Infra v. 944. libri meliores et plerique
Μασίστρας. Apud Herodotum
Μασίστης nomen est VII. 82. IX. 107. 113.
Μασίστιος VII. 79. IX. 20. 24.
32.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-27
Ἰμαῖος:
ἱμαῖος M.
ἱμαῖος G. Lips.
Ἰμαῖος Vit. edd.
Φαρανδάκης:
φαρανδάκης libri etiam v. 932. Apud Herodotum aliosque invenitur
Φαρανδάτης: v. Wesselingium ad Her. p. 726, 86.
33.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-28
ἵππων τ᾽ ἐλατὴρ Σωσθάνης:
ἵππων ἐλατὴρ Colb. 1. Ox. Par. C. Ald. Turn.
θ' σωσθάνης Ald.
καὶ σωσθάνης Turn.
σοσθένης M. Cantabr. 2. Mosc.
σουσθάνης Vit.
σοσθένης Ven. B.
σωσθένης G. Cantabr. 1. Par. L.
σωσθάνης Lips. Rob. Guil. Kieserus coniecit
τ' Ὀστάνης, afferens Diogenem Laertium prooem. 2. Plinium H. N. XXX. 1. Suidam in
Ὀστᾶναι et in
ἀστρονομία.
35.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-29
ἔπεμψεν:
ἔπεμψεν M. Rob.
ἔπεμψε G. Vit. Lips. Ald. Turn. Schol.
τινὲς διαιροῦσι τὸ σουσισκάνης καὶ πηγὰς καὶ ταγών.
36.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-30
Πηγασταγὼν:
πηγαστάγων M.
πηγασταγὼν G. Lips. Par. B. Ald. Turn.
πηγὰσταγών, priore accentu postea expuncto, Vit.
πηγὰς τ' ἀγὼν Rob. γρ.
πηγάς τ' ἄγων ἄρχων adnotatum in G. γρ.
πηγὰς τ᾽ ἀγὼν margo Lips. γρ.
πηγὰς ταγὼν Par. B.
πηγὰς ταγὼν Cantabr. 1. Etiam in scholiis, ut vidimus, adnotatum est a nonnullis divisim scribi
πηγὰς ταγών.
Αἰγυπτογενής:
αἰγυπτογενὴς M. Lips. Ven. A. Mosc. Ox. Par. L. Ald. Turn.
αἰγυπτιογενὴς G. Vit. Ven. B. Rob.
37.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-31
Μέμφιδος: Hunc versum et sequentis verba duo priora habet Photius p. 258, 4.
μεμφίδος G. Turn.
μέμφιδος Vit.
38.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-32
μέγας:
μέγας' Lips. Mosc.
Ἀρσάμης:
Ἀρσάκης apud Photium. Sed
Ἀρσάμης legitur etiam v. 303. et apud Herodotum VII. 69.
ὠγυγίους:
Ὠγυγίους M. G. Lips. Ven. B. Par. A. B. C.
ὠγυγίας Vit. Ald. Turn.
ὠγυγίου Rob.
40.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-33
ἑλειοβάται:
ἐλειοβάται Vit. Lips.
41.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-34
ἀνάριθμοι:
ἀνάριθμοι Ven. B. Colb. 1. Par. C. Turn.
ἀνάριθμοι Cantabr. 2.
πλῆθος τ' ἀνάριθμοι. γρ.
πλῆθος καὶ τ' ἀνάριθμον Par. B.
42.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-35
ἁβροδιαίτων:
ἁβραδιαίτων Lips.
ἕπεται:
ὅπεται Vit. Ald. Rob.
43.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-36
ἐπίπαν:
ἐπὶ πᾶν, ut ante lituram
πᾶν scriptum fuisse videatur, M. De mensura vocis
ἐπίπαν, de qua etiam Blomfieldius dixit, videndus est in primis Boeckhius in dissertatione quam Germanice scripsit de critica tractatione Pindari p. 82. seqq.
ἠπειρογενὲς:
ἠπειρογενεῖς ante sec. manus correctionem Vit. Blomfieldium, qui recte observavit noluisse Aeschylum Ionum mentionem facere, sed comprehendere eos nomine Lydorum, quorum intra fines sex urbes Ionicas sitas esse dixerit Herodotus I. 142. miror in constructione verborum haesisse. Nam ex illa ipsa observatione patet sensum esse Lydi, qui omnes continentis incolas comprehendunt, i. e. etiam eos qui non sunt Lydi, Ionas.
44.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-37
Μιτρογαθής:
μιτρογαθὴς M. G. Cantabr. 1. Par. C.
μιτραγαθὴς Vit.
μιτραγαθὴς Ven. A, Ald. Rob. Turn. et
ι primae syllabae, alteri
o superscriptis, Par. B.
μιτρογαθὴς Par. L.
μιτρογαθὴς Lips. Par. A. Hoc cum Brunckio praeferendum videtur. Persica nomina apud Herodotum sunt
Μιτραδάτης I. 121. οι
Μιτροβάτης III. 120. 126. 127.
45.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-38
Ἀρκτεύς:
ἀρκτεὺς M. Lips. Ven. A. aliique et ex corr. G. quum antea
ἀρκτὸς fuisset.
ἀρητεὺς Rob.
ἀρκεὺς Vit. Ald. Turn.
ἀρτεύς, supra scripto
κ, Par. C.
βασιλῆς:
βασιλῆς M.
βασιλεῖς Vit. Mosc. edd. vett.
βασιλῆες G.
βασιλεῖες Lips.
δίοποι:
δίοποι M. Turn.
δίοπτοι G. Vit. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob. Dicit de Aeschyleo vocabulo
δίοποι Eustathius p. 98, 46. 203, 11. Idem p. 1705, 53. alium Aeschyli locum spectare videtur. V. fragm. 244.
46.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-39
καὶ:
καὶ libri.
χαὶ Blomfieldius. Hoc recepi: nam in consociatione rerum diversarum rectius adest quam abest articulus.
47.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-40
ἐξορμῶσιν:
ἐξορμῶσιν M.
ἐξορμῶσι G. Vit. Lips. et edd. ante Brunckium.
48.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-41
τρίρρυμα:
τίρρυμα pro
τρίρρυμα M.
50.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-42
στεῦται: Hic versus deest in Ox. Posterius additus est in Ven. A. Post sequentem versum collocatus est in Ald. Rob.
στεῦνται, sed
ν littera puncto notata, M.
στεῖται Mosc. Explicat singularem scholion in M. Ceteri
στεῦνται.
51.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-43
δούλιον:
δούλειον libri.
δούλιον scribendum esse monuit ante Stanleium Scaliger.
Ἑλλάδι:
ἐλάδι Lips.
52.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-44
Θάρυβις:
θάρυβις. γρ.
θάρβις G.
θάρυμβος. γρ.
βάρβις Lips.
θάρύθις Ven. B.
τ' Ἀρύβις Turn.
53.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-45
δ':
δὲ plene Vit.
55.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-46
σύρδην:
πέμπει σύρδην. ἴσθι δέ. γρ.
σύδην ἀντὶ τοῦ ὁρμητικῶς, οὗ ἡ χρῆσις ἐν τοῖς ἑξῆς Par. B. Aliter quam hic
σύρδην dictum est in Rheso v. 56.
ὦ δαῖμον, ὅςτις μ' εὐτυχοῦντ᾽ ἐνόσφισας θοίνης λέοντα, πρὶν τὸν Ἀργείων στρατὸν σύρδην ἅπαντα τῷδ᾽ ἀναλῶσαι δορί. Ibi enim haec est sententia, priusquam ruens omnem Argivorum exercitum perderem. Magis proprie Aeschylus
σύρδην de longo tractu magnisque catervis dicit, quibus incedentes Babylonii vias impleverint. Nam
σύρεσθαι de fluviis et maribus frequens est apud Dionysium periegeten. Comparari potest cum nostro verbo schwemmen, ut apud eundem Dionysium legitur v. 1076.
κείμενον, οἷα κύλινδρον ἐπὶ χθονός, ὃν δ᾽ ἀπὸ πέτρης χειμερίου ποταμοῖο κάτω σύρουσι χαράδραι. Est ergo
σύρδην de magnis copiis dictum, quae longis tractibus quasi inundant vias, ut nos überschwemmen etiam in communi sermone de numeroso exercitu dicimus, qua metaphora Aeschylus v. 89. seqq. utitur,
μεγάλῳ ρεύματι φωτῶν dicens et
ἄμαχον κῦμα θαλάσσης.
ναῶν:
ναῶν, superscripto
η ad
α, Lips.
56.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-47
καὶ:
καὶ omittit G.
λήματι:
λήμματα Vit. Lips. aliique et Rob.
58.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-48
ἕπεται: Post
ἕπεται Ox. Ven. A. Ald. addunt
προτροπαῖς. Ea voce in scholiis sequente versu
ὑποπομπαῖς explicatur.
59.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-49
ὑπὸ πομπαῖς: Libri
ὑποπομπαῖς, nisi forte Veneti habent
ὑπὸ πομπαῖς. Illa scribendum esse Abreschius vidit.
60.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-50
αἴας:
γαίας Vit.
αἴης Par. A. B. et ut videtur Veneti.
αἴας (non
αἴης) M. G. Lips. edd. vett.
61.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-51
οἴχεται:
οἴχετ' Vit.
62.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-52
οὓς πέρι:
οὓς περὶ M.
64.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-53
δ':
δ' ex scholiastae adnotatione Blomfieldius. Libri
θ'.
ἡμερολεγδὸν:
ἡμερόλεκτον G. e correctione. Antea fuerat
ἡμερόλεγδον, ut in ceteris libris. Proparoxytonon est hoc adverbium apud Lucianum Lexiph. c. 9. apud Etymologum p. 429, 40. apud Photium, apud Suidam. Recte vero oxytonon apud Aristotelem Hist. An. VI. 21. Et sic volebat apud Lucianum Guyetus.
65.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-54
τρομέονται:
τρομαίονται G. et ante sec. manus correctionem Vit.
τρομέοντα Lips.
66.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-55
πεπέρακεν μὲν ὁ:
πεπέρασε μὲν ὁ codd. Ald. Rob.
πεπέρακεν ὁ Turn. Correxit Porsonus.
68-69.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-56
γείτονα χώραν:
γείτονα χώραν omittit Ven. B.
χώρας, superscripto
ν, M.
χθόνα pro
χώραν G. Lips. aliique et Rob.
71.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-57
Ἕλλας:
Ἕλλας M. Vit. Ven. A. B. Par. A. B.
Ἕλλης G. Lips. edd. ante Brunckium.
72.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-58
ὅδισμα:
ὅδησμα Lips. γρ.
ἔρεισμα margo Lips. γρ.
ἔρεισμα τὴν ναῦν adscriptum ad
ὅδισμα in M.
ἔρεισμα Rob.
ὅδισμα vocabulo explicationes
πορείαν. ἔρεισμα. ὁδόν supra adscriptae in G.
74.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-59
Ἀσίας:
ἀσίης ante correctionem G.
76.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-60
χθόνα:
χώραν pro
χθόνα G. Lips. aliique et Rob. Eustathius p. 212, 42.
τὸ δὲ ποιμὴν λαῶν, ταὐτὸν ἂν τῷ ἀνδρῶν ποιμάνωρ, συνθέτως Αἰσχύλος εἴρηκε, καὶ τὸ τοιοῦτον ποιμνιον ποιμανύριον.
θεῖον:
θεῖτ' pro
θεῖον Lips.
77.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-61
ἐλαύνει διχόθεν:
ἐλαύνοι δειχόθεν G.
78.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-62
θαλάσσης:
θαλάσσας Blomfieldius. Idem recte sustulit comma quod vulgo post hanc vocem ponebatur, coniungens
ἐχυροῖς ἐκ θαλάσσης στυφελοῖς ἐφέταις.
79.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-63
ἐχυροῖσι:
ἐχυροῖσι Cantabr. 1. Par. B. L. N. et
o ad primam syllabam superscripto M. γρ.
ὀχυροῦσι Par. B.
ὀχυροῖσι ceteri.
80.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-64
στυφελοῖς:
στυφέλοις libri.
στυφελοῖς Blomfieldius.
ἐφέταις:
ἀφέταις Colb. 1. Rob. Hesychius
ἐφέτας, τοὺς ἡγεμόνας τῶν Περσῶν, καταχρηστικῶς.
χρυσογόνου:
χρυσονόμου M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Turn.
χρυσογόνου. γρ.
καὶ χρυσονόμου Par. B.
χρυσογόνου Rob. Vtramque scripturam commemorant scholia. Qui
χρυσονόμου praeoptat, sic explicare debebit, ut idem sit quod
χρυσοῦς, neglecto significatu terminationis. Sed in compositis ex
νέμω hoc fieri non videtur exemplis posse demonstrari. Praestat
χρυσογόνου.
81.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-65
γενεᾶς:
γεναιᾶς G.
γεννεᾶς Lips.
ἰσόθεος φώς:
ἰσόθεον φώς M.
ἰσόθεον φῶς, ultima prioris vocabuli littera in
ς mutata, G. γρ.
ἰσόθεον φῶς Par. B.
82.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-66
κυάνεον: Scribendum videri potest
κυανόν. Sed videtur haec forma recentiorum scriptorum propria esse. Male Blomfieldius
κυανοῦν, quod vulgaris linguae est. Peius etiam Wellauerus
κυάνεον vocabuli non ultimas, sed primas duas syllabas contrahendas esse putavit.
λεύσσων:
λεύσων M. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
βλέπων Vit. sed antiquae sunt tantum litterae
λε, ceterae a recentiore manu scriptae.
83.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-67
φονίου:
φονίου M. G. Vit. Lips. Ven. B. aliique et Ald. Rob.
φονίου Turn.
δέργμα:
δέρμα M. Lips. aliique nonnulli.
84.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-68
πολυναύτης:
πολυναύτας Vit. Cantabr. 2.
85.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-69
Σύριόν θ':
συριόν M. ed. Vict.
δουριόν θ' Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald.
δοσσυριόν θ' G. Ven. B. aliique et Rob. Turn. Alludi ad oraculum de pugna Salaminia Atheniensibus datum, quod est apud Herodotum VII. 140. in quo erat
Συριγγενὲς ἅρμα διώκων viderunt et Blomfieldius et Suevernius in diss. Berolini a. 1824. hoc titulo edita, Ueber einige historische und politische anspielungen in der alten tragoedie, p. 4.
86.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-70
δουρικλύτοις:
δουρικλύτοις M. Rob. Turn.
δουρικλυτοῖς G. Ald.
δορικλυτοῖς Lips.
δορυκλύτοις Vit.
87.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-71
τοξόδαμνον:
τοξόδαμνιν Vit.
Ἄρη:
Ἄρη M. in quo supra versum ab alia manu additum, Par. C. Rob.
ἄρην. γρ. ἄρη. κοινῶς. Par. B.
ἄρην G. Vit. Lips. Ald. Turn.
88.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-72
ὑποστὰς:
ὑποστάς. γρ. ἐπιστὰς ἤγουν ἐναντιαθεὶς μαχεσάμενος (sic apud Faehsium)
ὑποστάς Par. B. Sensus est nemo adeo probatus est, ut, si id in se recipiat, magna multitudine virorum ut valido munimento arcere possit invictum maris fluctum. Audacter
κῦμα θαλάσσης dicit copias navales, quas Graeci quamvis magno virorum numero non possint ab se propellere.
89.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-73
φωτῶν: Post
φωτῶν Vit. addit
τάξεσιν οὐδ᾽ ἄρα ἔρη ἴσχει, quorum ea quae post
τάξιν leguntur, expuncta sunt. Colb. 1. addit
νάρεσι, οὐδ᾽ ἄρα ἕρκεα ἴσχει. Quae ex notissimo Homeri versu sumpta esse vidit Vauvillersius. Eadem vero verba, sic scripta
τάξεσιν οὐτ᾽ ἄρα ἕρκει ἴσχει, ut scholion adscripta sunt in M.
90.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-74
ἐχυροῖς:
ἐχυροῖς M. G. aliique et Rob.
ἐχυροῖσιν Ven. B.
ὀχυροῖς Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald. Turn.
ἕρκεσιν:
ἕρκοισιν Ven. B.
εἴργειν:
εἴργεις Lips.
93.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-75
λαός:
λαός M. G. Vit. Lips. aliique et Ald.
λεὼς Rob. Turn.
94.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-76
δολόμητιν δ᾽ ἀπάταν:
δολόμητιν δ᾽ ἀπάτην G. et
ἀπάτην etiam Vit.
ἀπάταν, ultimo
α superscripto
η, Lips.
95.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-77
θνατὸς:
θνητὸς Vit.
θνατὸς, superscripto
η, Lips.
96-97.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-78
πήδημἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων:
πηδήματος libri omnes. Tum, post hoc ipsum vocabulum,
εὐπετέος M. G. Vit. aliique et Ald. Rob. Turn.
εὐπατέος Lips.
εὐπετέως Mosc. Par. L.
Εὐπετοῦς Porsonus. In Vit. post hanc vocem
εὐπετέος, qua in eo libro versus finitur, a sec. manu additum est
τῆς, superne quidem hoc modo
εὐπετέος ἄτης sed initiali ductu
α litterae usque ad praegressum
ς descendente, ut non videatur dubitandum esse quin, qui adscripsit
ἄτης, id Aeschyli verbum esse putaverit, praesertim quum in versu qui infra hunc scriptus est simile quid factum sit in vocabulo
ἀρκύστατα, cuius primae quattuor litterae ab antiqua manu sunt, '
στατα autem ab eadem illa manu, quae
ἄτης scripsit, adiecta. Non deerit fortasse qui suspicetur scriptum alicubi fuisse
πήματος, eiusque vocabuli explicationem esse
ἄτης. Sed scholiastes in Vit. coniunxit
πηδήματος τῆς ἄτης ἀνάσσων καὶ κρατῶν. Porro
ἀνάσσων M. G. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codd. omnes et Ald. Rob.
ἀναίσσων Turn.
ἀναΐσσων Vict. unde Brunckius et qui eum secuti sunt
ἀνάσσων dederunt. Scholiastae
ἀνάσσων sequuntur, genitivo
πηδήματος moti. Sed haud dubie verum est
ἀνάσσων. Brunckius genitivum illum
ποδί constructum esse putavit. Nimirum, ut dubium illud
εὐπετέος mittamus,
ποὺς κραιπνὸς πηδήματος esset
ποὺς κραιπνῶς πηδῶν. Verum tamen ista loquendi ratio a gravi simplicitate Aeschyli alienior est quam ut videatur probari posse. Scripsit ille, nisi fallor,
τίς ὁ κραιπνῷ ποδὶ πήδημ᾽ ἅλις εὐπετῶς ἀνάσσων; Sic infra v. 300.
πήδημα κοῦφον ἐκ νεὼς ἀφήλατο. Et in Agam. v. 792.
ἵππου νεοσσός, ἀσπιδηφόρος λεώς, πήδημ᾽ ὀρούσας ἀμφὶ Πλειάδων δύσιν. Apud Euripidem Iph. Taur. v. 315 (308.).
ἔμφρων δ᾽ ἀνάξας ὁ ξένος πεσήματος.
98.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-79
ποτισαίνουσα: Libri
σαίνουσα. Scholiastes
ἡ γὰρ ἐκ θεοῦ, φησίν, ἀμαύρωσις καὶ δόλωσις ἀφυκτός ἐστιν. ἅμα γὰρ δολοῖ καὶ προσαίνει (Γ. προςσαίνει) καὶ κακοποιεῖ. Scripsi
ποτισαίνουσα. Lenius hoc quam ingeniosae coniecturae quibus Seidlerus in libro de versibus dochm. p. 407. metra restituere conatus est. Non est autem haec epodus in stropham et antistropham mutanda.
παράγει:
παράγε Lips.
100.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-80
βροτὸν:
βροτῶν Ven. B. et
o ad
ω superscripto Lips.
εἰς ἄρκυας ἄτα:
εἰς ἀρκύστατα libri praeter Rob. in qua est Turnebo memorata scriptura
ἀρκύσακτα. Diu iam est quum scribendum vidi
εἰς ἄρκυας ἄτα. Nam scholiastas nomen
ἄτη in his versibus invenisse ex eo apparet, quod Homericos de
Ἄτῃ versus afferunt.
101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-81
ὑπὲκ θνατὸν:
ὑπὲρ θνατὸν M. G. Vit. et ceteri plerique.
ὕπερ θνατὸν Ald.
ὑπερθνατὸν Lips.
ὕπερθεν, omisso
θνατόν, Rob.
ὕπερθεν τὸν adnotavit Stephanus.. Ex scholio codicis Vit. in quo est
διὸ οὐκ ἔστιν ἄνθρωπον ὑπεκδραμόντα τὴν ἄτην φυγείν, optimam et elegantissimam lectionem nanciscimur,
ὑπὲκ θνατόν.
102.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-82
ἀλύξαντα:
ἀλύξατα Lips.
φυγεῖν:
φυγεῖν omittit Ven. B.
103.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-83
κάτα:
κατὰ libri.
ἐκράτησεν:
ἐκράτησεν M.
ἐκράτησε G. Vit. Lips. et edd, ante Brunckium.
104.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-84
τὸ:
καὶ pro
τὸ Vit.
106.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-85
ἱππιοχάρμας:
ἱπποχάρμας Ald.
ἱππιοχάρμους Cantabr. 1.
ἱππειοχάρμους Ven. B.
ἱππιοχάρμονας Vit. Mosc.
107.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-86
πόλεών τ᾿ ἀναστάσεις:
πόλεων δ᾽ ἀναστάσεις M. (non
ἀνστάσεις) Vit. Lips. Ven. A. aliique et Ald.
τ' omittit Ven. B.
πόλεών τ' ἀναστάσεις G. aliique et Rob.
πόλεων τε ἀνστάσεις Turn.
108-109.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-87
θαλάσσης πολιαινομένης:
θαλάσσης πολιαινομένης M. G. Lips. Ald. Turn. In Lips. participii
ης a recentiore manu est.
θαλάσσης (superscripto
ας)
πολιαινομένας Vit.
θαλάσσας πολιαινομένας Par. A. B. Rob. et, ut videtur, Ven. A. B.
λάβρῳ:
λάβρῳ G. Ald. Rob.
110.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-88
ἐςορᾶν:
ἐσὁρᾶν M.
ἐς ὁρᾶν Vit. Ald.
ἐσορῶν Lips.
ἄλσος: γρ.
ἄλγος Par. B. Suppl. 834.
δι' ἁλίρρυτον ἄλσος.
111.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-89
πίσυνοι:
πίσυνοι Ald. Rob.
πισύνος G.
112.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-90
τε: omittit Vit.
λεπτοδόμοις πείσμασι λαοπόροις τε μηχαναῖς:
λεπτοδόμοις Scholiastae de solis navibus hic agi putant, Schützius
πείσμασι ad naves,
λαοπόροις μηχαναῖς ad pontes refert. In Schutzi explicatione hoc displicet, quod ista navium et pontium distinctio, tam ambigue significata, exilis videtur ideoque indigna Aeschylo. Mihi quidem omnia de pontibus videntur intelligenda esse. Nam si haec de navibus accipiantur, non satis verum est, ideoque ne satis aptum quidem, Persas dici navibus assuefactos esse. Navibus enim non tam ipsi Persae quam socii eorum utebantur, quod recte monuerunt scholiastae. Atqui de his, ut maritimis et pridem deditis navigationi, non recte diceretur nunc eos didicisse artem navigandi. Illud vero ut novum et insolens et quod sollicitudinem, ut statim dicit chorus, afferret commemorari poterat, quod per pontes parum firmos agitatum fluctibus mare transgredi essent ausi. Et sic supra, omninoque saepius in hac fabula pontes illos, ut rem periculi temeritatisque plenam, memorari videmus. Egregie verba quoque cum hac explicatione congruunt, quum non modo
λαόποροι μηχαναί planius ad pontium fabricationem quam ad navium vehicula ducant, sed etiam
λεπτόδομα πείσματα de navibus multo minus apte quam de pontibus dicantur, in quibus hoc ipsum maxime temerarium videri debuit, quod machinae istae rudentibus, nimium tenuibus pro tanti operis mole, retinerentur. Inde supra v. 69. poeta dixerat
λινοδέσμῳ σχεδίᾳ, eadem verborum vi. Prorsus enim reiicienda est eorum sententia, qui
πείσματα putant
λεπτόδομα vocari quod ex pluribus tenuibus filis facta sint. Immo nihil aliud, quam quod simplicius
λεπτά dici poterat, significatur. Describit hos rudentes Herodotus VII. 36.
113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-91
μοι:
μοι M. G. aliique nonnulli.
114.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-92
ἀμύσσεται:
ἀμύσεται M. Idem mox
ὀά.
117.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-93
τοῦδε: Post
τοῦδε comma posuit Turnebus, et sic recentiores editores omnes praeter Schützium in minore editione
τοῦδε in
τοῦτο male mutantem. Iungebant autem
ὀὰ Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε. Peius etiam Brunckius hos genitivos ad
φρὴν ἀμύσσεται φόβῳ rettulit. Usus tragicorum monere poterat nullam esse posse post
τοῦδε interpunctionem. Sic enim iungenda sunt verba,
μὴ πόλις πύθηται ἄστυ Σούσιδος κένανδρον Περσικοῦ στρατεύματος τοῦδε, ne civitas audiat urbem Susidis hoc Persarum exercitu orbatam. Ita
θεοὶ πολισσοῦχοι χθονός et alia huiusmodi millena.
119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-94
Κισσίων:
κισσίων M. Par. G. L. N.
κασσίων Ven. B.
κισσίνων Vit. Lips. Mosc. Rob.
κισσινῶν G.
κίσσινον Ald. ceteraeque editiones.
120.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-95
ἔσσεται:
ἔσεται M. Vit. Par. G. N. Nihil ineptius perversiusve fingi potuit quam C. Burnei
ᾄσεται, ne scilicet
ἔσσεται duplicato
σ diceret scriptor Atticus. Quin ut omnis loci virtus periret Blomfieldius recepta Burnei coniectura verba
ἀντίδουπον — ἀπύων ut parenthesin ab reliquis separavit. Neque in Wellaueri adnotatione quidquam sani est. Hoc dicit chorus, propterea mihi nigro obscuratum velo cor laceratur metu, hei, ne hoc Persico exercitu orbatam civitas audiat magnam urbem Susidis, et Cissiorum arces, hei clamitans turba feminarum, resonent, byssinaeque vestes rumpantur.
121.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-96
ὀά:
ὀά M.
122.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-97
τοῦτ᾽ ἔπος: omittunt Ald. Turn.
γυναικοπληθὴς:
γυναικοπληθὺς Lips. et ante correctionem Vit.
γυναικοπληθὴς ἔσται ex scholio Rob. Hi nominativi non sunt absoluti, sed inserviunt explicandis verbis
τὸ Κισσίων πόλισμα.
123.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-98
δ:
δ' omittunt Ald. Rob.
124.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-99
πέσῃ λακίς:
πέσηι λακίς, quum prius omissa essent, inter versus adscripta sunt in M.
125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-100
ἱππηλάτας:
ἱππηλάτης, ultimae vocali superscripto
η, M.
ἱππηλάτας, superscripto
η, Lips. Post hanc vocem
Τε addit non M. sed Turnebus et qui hunc secuti sunt Vict. Cant. Stanl.
126.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-101
καὶ πεδοστιβὴς λεὼς:
καὶ προδοστηβάς λεως, ad
ο superscripto
η, Lips.
καὶ πεδοστιβὴς λεως. γρ.
πεδοτριβὴς, τοῦτ᾽ ἔστι πεζός Par. B.
127.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-102
ὡς:
ὃς pro
ὡς ante correctionem Vit.
ἐκλέλοιπεν:
ἐκλέλοιπεν M. Par. L. Rob. Ceteri
ἐκλέλοιπε.
μελισσᾶν:
μέλισσα M. Par. L.
μελισσάων G. Ven. B. et adscripto, ut Faehsius ait,
μελισσών Par. B.
μελισσῶν Vit. Lips. Ald. Turn.
μελισσῶν Cantabr. 1. Rob.
128.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-103
ὀρχάμῳ:
ἀρχάμονι adnotatum in Par. B.
129-131.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-104
τὸν ἀμφίζευκτον ἐξαμείψας ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας:
ἀμείψας Vit. Fluctuant interpretes, quem dicat Aeschylus
τὸν ἀμφίζευκτον ἀμφοτέρας ἅλιον πρῶνα κοινὸν αἴας. Dicit vero iunctum utriusque continentis socium litus. Litoris significatione
πρών vocabulum usurpatum est v. 870.
νασοί θ' αἳ κατὰ πρῶν ἅλιον περίκλυστοι τῇδε γῇ προςήμεναι. Pariterque in Agam. v. 291.
Σαρωνικού πορθμοῦ κάτοπτον πρῶν ὑπερβάλλειν πρόσω φλέγουσαν. Sic enim, quae aliter in singulis horum locorum difficultas foret, sponte evanescit.
Κοινόν, ex quo vocabulo ortae sunt dubitationes, sic dicitur, ut id ipsum effectum esse iungendis litoribus indicetur.
133.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-105
πίμπλαται:
πίμπλαται M. Vit. Par. L. N. aliique.
πίμπλανται G. Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium.
δακρύμασιν:
δακρύμασιν M. Par. L. Ceteri
δακρύμασι.
134.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-106
ἑκάστα:
ἑκάστα M. (in quo post ultimam litteram litura est scriptumque prius fuisse videtur
ἑκάσταν) G. Vit. Par. A. B. aliique.
ἑκάστη Lips. et edd. ante Brunckium.
136-137.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-107
αἰχμάεντα τοῦρον εὐνατῆρα προπεμψαμένα:
αἰχμήεντα M. Vit. Lips. Par. L. Rob. Turn.
αἰχμητάεντα Ox. Ald.
εὐναιάεντα Ven. B.
αἰχμάεντα G. Par. A. N.
εὐνατῆρα προπεμψαμένα Cantabr. 1. et Par. A. in quo
ἀπο ad
προ supra adscriptum est. Hoc Brunckius restituit.
εὐνατῆρ προπεμψαμένα Rob.
εὑνατῆς ἀποπεμψαμένη M.
εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη G.
εὐνατῆρα ἀποπεμψαμένη Lips.
εὐνατῆρ᾽ ἀποπεμψαμένη, supra adscripto ad ultimam vocalem
α, Vit.
εὐνητῆς ἀποπεμψαμένα Ven. A.
εὐνατῆς ἀποπεμψαμένα Ven. B. Par. L. Ald. ceteraeque ante Brunckium editiones.
139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-108
ἀλλ᾽ ἄγε, Πέρσαι:
ἀλλ᾽ ἄγετε πέρσαι Vit.
ἀλλ᾽ ἄγετ᾽ ὦ π. Lips. Rob.
140.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-109
τόδ᾽ ἐνεζόμενοι στέγος:
τὸ δὲνεζόμενοι στέος M.
142.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-110
θώμεθα· χρεία:
θώμεθ' α. χρεία M.
προςήκει:
προσήκοι Cantabr. 2. Colb. 2.
143.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-111
ἄρα:
ἆρα M.
πράσσει:
πράξει Lips.
145.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-112
πατρωνύμιον:
πρωνύμιον G.
πατρώνυμον Vit. Mosc. Genus, inquiunt, a Perseo ductum, unde nos nomen habemus, ideoque nobis cognatum. Formam vocabuli tuetur Pindaricum
ἐπωνύμιος.
ἁμέτερον:
ἁμέτερον, superscripto primae litterae
f, Lips.
146.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-113
πότερον:
πότερ' or cum litura inter
ρ et
o M.
νικῶν:
νικών Vit.
147.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-114
δορυκράνου:
δορικράνου G. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob.
δορυκράνου M. Vit. Turn. Recte, ut videtur.
148.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-115
κεκράτηκεν:
κεκράτηκε Vit.
149.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-116
NA: Prodit regina splendido ornatu et curru vecta, ut ex v. 610. intelligitur.
ἴσον:
ἴσον M. G. Lips. Turn.
ἶσον Vit. Ald. Rob.
150.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-117
φάος:
φῶς Lips. aliique pauci et Ald.
ὁρμᾶται:
ὁρᾶται Ven. B. et adscripto
ὁρμᾶται Par. B.
151.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-118
βασίλεια δ᾽ ἐμή· προπίτνω, * προπίτνω· *: Libri
β. δ' ἐμὴ, προσπιτνῶ, nisi quod
προσπιτνῶ (προσπίτνω M.) προσκυνῶ habent M. Par. L. N. explicatione in textum admissa, quae in Vit. Lips. supra scripta est. Putavi scribendum esse
προπίτνω, προπίτνω. Sic v. 591.
ἐς γᾶν προπίτνοντες. Sophocles El. 1380.
αἰτῶ, προπίτνω, λίσσομαι. Euripides Suppl. 93.
ὁσίως οὔχ, ὑπ᾽ ἀνάγκας δὲ προπίπτουσα, προςαιτοῦσ᾽ ἔμολον.
152.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-119
προςφθόγγοις:
πρὸς φθόγγοις G.
προσφθόγκοις Lips.
χρεὼν:
χερῶν Lips.
154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-120
Περσίδων: Hunc et sequentem versum affert Maximus Planudas in Bachmanni Anecd. II. p. 99, 27.
δαιμόνων pro
Περσίδων Ven. B.
155.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-121
ἡ: omittit Lips.
γεραιά:
γηραιά Lips. Ald. Rob.
156.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-122
εὐνήτειρα:
εὐνήτειρα M. Vit. Lips.
εὐνέτειρα Tzetzes.
εὐνάτειρα, secundae syllabae
η superscripto, Par. B.
εὐνάτηρα Ald.
εὐνάτειρα G. Rob. Turn. Doricae formae hic nullus usus est.
καὶ: omittunt Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ald. Rob. Sensum huius loci non videntur satis perspexisse qui
εὐνήτειρα pro nominativo habuerunt, quod haud scio an fecerit etiam Tzetzes Chil. VII. v. 358.
Ἀσσύριοι καὶ Πέρσαι γὰρ τοὺς βασιλεῖς θεοῦσιν, ὡς καὶ Αἰσχύλος δράματι Πέρσαις δεικνύει τοῦτο. Ἄτοσσαν θέλων γὰρ εἰπεῖν σύζυγον βασιλέως, μητέρα βασιλέως τε ὁμοίως, εἶπεν οὕτω, “Θεοῦ Περσῶν εὐνέτειρα, θεοῦ τε μήτηρ ἔφυς.” Neque enim senes aliud quam salvere reginam iubent: qui, si
εὐνήτειρα nominativus esset, quasi obiter eam salutantes hoc ut primarium afferrent, tu et coniux Persarum dei et mater es. Quamobrem
εὐνήτειρα vocativus est, cui quum alter deberet addi vocativus,
θεοῦ δὲ καὶ μῆτερ, mutatur forma orationis, quia hac tantum conditione mater Persarum dei vocari potest Atossa, si Xerxes eadem qua Darius fortuna utatur.
157.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-123
μεθέστηκε: γρ.
ἐφέστηκε, ἠναντιώθη, ὑπεχώρησε Par. B.
στρατῷ:
στρατῷ M. Vit. Ven. A. Par. B. (Fachsio teste) Turn.
στρατοῦ G. Lips. Par. A. C. aliique et Rob.
ἀπὸ τοῦ στρατοῦ margo Par. B.
158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-124
λιποῦσ᾽:
λιποῦσι κευνῶ G.
λιποῦσα, δ', ἱκάνω Lips.
χρυσεοστόλμους:
χρυσεοστόλμους M. Vit. et adnotatum in Par. B.
χρυσεοστόλβους Ven. A. Ald.
χρυσεοστίλβους G. Ven. B. Par. C. F. L. Turn. et hoc quoque adnotatum in Par. B. et in margine Lips.
χρυσεοστόλους Par. B. Rob.
χρυσεοστόλοις Lips.
δόμους:
δόμοις Lips.
159.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-125
τε: omittit Cantabr. 1. Par. C.
κἀμὸν:
κἀμὸν M. G. Vit. Par. A. B. C. Ven. A. B. Cantabr. 1. Ald. Rob.
καμὸν Lips. Turn.
εὐναστήριον:
εὐνατήριον M. Vit. Lips. Ven. A. edd. vett.
εὐναστήριον G. Ven. B. Par. L. N. Id recte restituit Blomfieldius.
160.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-126
καί με:
καί μου Lips. Ald.
καί μοι Vit.
φροντίς:
φροντὶς Lips.
161.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-127
οὐδαμῶς ἐμαυτῆς:
ἐμαυτῆς οὐδαμῶς G. Rob.
οὖσ᾽:
οὖσα Lips.
ἀδείμαντος:
ἀδείματος Cantabr. 1. Turn. Quod apud Photium p. 8, 10. legitur
ἀδείματα, ἄφοβα, melius et plenius scriptum exstat apud Zonaram p. 45.
ἀδείμαντα, ἄφοβα, ἀπὸ τοῦ δειμαίνω τὸ φοβοῦμαι.
162.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-128
μὴ:
καὶ μὴ Lips.
κονίσας:
κονίσσας M. aliique et Rob.
κονίσας G. Vit. Par. A. B. C. Ald. Turn.
οἶδας:
τ᾽ οἶδας Lips.
ἀντρέψῃ:
ἀντρέψῃ M. Turn.
ἀτρέψῃ Ald.
ἀνατρέψῃ G. Ven. B. aliique et Rob. et ex corr. Vit.
ἀνατρέψει Mosc. et ante corr. Vit.
163.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-129
ἦρεν:
εἷλεν pro
ἦρεν Ald.
θεῶν:
θεοῦ Vit. sed
οῦ a sec. manu supra positum, quum prima tantum
θε dedisset.
164-166.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-130
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα: Libri omnes
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμν᾽ ἄφραστός ἐστιν ἐν φρεσί, nisi quod
ἄφραστός ἐστιν habent Vit. Lips. Ald. Rob. eaedemque duae edd.
φρεσίν. In Vit. ad
ἄφραστος supra adscriptum
πῶς. Corruptum esse hunc versum vidit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XLIII. Sed dum in metro occupatus traiectione verborum caesuram, quae in librorum scriptura intolerabili sane modo neglecta est, restituere conatur, de sensu loci quaerere omisit. Verba si spectas, nihil ea aliud significare possunt quam quod Stanleius expressit, propter hoc duplex est mihi in mente cura ineffabilis, neque pecuniarum sine viris multitudinem honore prosequi, neque pecunia carentibus splendere lumen, quantumcumque adsit robur, in qua interpretatione postrema tantum,
ὅσον σθένος πάρα, male reddita sunt, neque pecuniae nomen debebat usurpari, nexus vero sententiarum recte indicatus est. Atqui quis non videt, hoc, neque opes sine viro neque virum sine opibus magni faciendum esse, non posse curam ac sollicitudinem, multoque minus ineffabilem curam vocari, sed nihil esse aliud quam sententiam vel consilium, quod cur ineffabile vocetur nulla inveniri ratio potest. Quod si
μέριμνα hic sententiam significat, ut quum alibi, tum in simili Euripidis loco, Or. 631.
Μενέλαε, ποῖ σὸν πόδ᾽ ἐπὶ συννοίᾳ κυκλεῖς, διπλῆς μερίμνης διπτύχους ἰὼν ὁδούς; planum esse arbitror non mutato ordine verborum scribendum esse
ταῦτά μοι διπλῆ μέριμνα φραστός ἐστιν ἐν φρεσίν, μήτε χρημάτων ἀνάνδρων πλῆθος ἐν τιμῇ σέβειν, μήτ' ἀχρημάτοισι λάμπειν φῶς ὅσον σθένος πάρα. Sic nihil in his versibus obscuritatis est et omnia aptissime cohaerent. Metuo, inquit, ne nimiae opes rapido pede proruant felicitatem non sine diis a Dario parlam. Vnde gemina mihi certa est sententia, neque opum sine viris magnitudinem nulli facere, neque carenti opibus affulgere tantum lucis quantum ei roboris est (h. e. non aeque eum felicem esse ut potens est). Etenim ab opibus quidem tuti sumus, sed oculis offusus est metus, quod absente moderatore nihil prosunt divitiae.
167.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-131
ἀμεμφής: Non dicit opulentiam non deberi contemni, sed esse Persis opes non contemnendas.
ἀμφὶ:
ἀμφ' Lips.
ὀφθαλμοῖς:
ἀμφὶ δ᾽ ὀφθαλμοῖς φόβος proprie intelligendum est, de oculis, sine metaphora. Nam de eo quod carum est
ὀφθαλμός singulari tantum numero dicitur. Seidlerus in censura editionis Blomfieldianae comparavit Eur. Iph. in Aul. v. 1133.
τί δ᾽ ἔστιν; ὥς μοι πάντες εἰς ἓν ἥκετε, σύγχυσιν ἔχοντες καὶ ταραγμὸν ὀμμάτων.
168.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-132
νομίζω:
νομίζου Vit. Ven. A.
δόμων:
δόμου Par. L.
169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-133
ὡς:
ὡς omittit Vit.
170.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-134
γένεσθε:
γένεσθε M. Par. N.
γίνεσθε ceteri, sed in Vit. primae syllabae
ε, ultimae
αι superscriptum est.
173.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-135
δύναμις:
δυνάμεις M.
ἡγεῖσθαι:
ἡγῆσθαι Lips.
174.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-136
εὐμενεῖς γὰρ ὄντας ἡμᾶς:
εὐμενεῖς δ᾽ ἡμᾶς καλεῖς affert Thomas M. p. 162, 7.
175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-137
ἀεὶ:
ἀεὶ M. G. Vit. Lips. Par. A. B. Ald. Rob.
αἰεὶ Ven. B. Turn.
ὀνείρασιν:
ὀνείρασιν M. Cantabr. 1. Ceteri
ὀνείρασι.
176.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-138
οὗπερ:
περ omittit G.
στείλας:
στείχας Lips.
178.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-139
ἐναργὲς:
ἐν ἀργές ex corr. Vit. Antea
ἐν ἀργ ῆς, cum litura post
γ, fuisse videtur.
180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-140
μοι: omittit M.
γυναῖκ᾽ εὐείμονε:
γυναῖκες εὐείμονες Vit.
γυναῖκ᾽ εὐείμονες Ald. Turn.
γυναῖκ᾽ εὐήμονε Lips.
182.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-141
ἣ δ᾽ αὖτε:
ἥδ' αὖτε G. Vit. Lips. Ald. Rob.
Δωρικοῖσιν:
περσικοῖσιν, quamvis etiam in praecedente versu
περσικοῖς habeat, G.
183.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-142
μεγέθει τε:
μέγεθος, omisso
τε, Lips.
ἐκπρεπεστάτα:
ἐκπεπρεστάτα M. aliique et Rob.
εὐπρεπεστάτα G. aliique et Ald. Turn.
εὐπρεπεσάτα sic Lips.
εὐπρεπεστάτω Ven. B. et
ω ex
α a correctore facto Vit.
184.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-143
κάλλει τ':
κάλει τ' Lips.
ἀμώμῳ:
ἀμώμῳ M. Ald. Rob. Sed
ἀμώμω G. Vit. Lips. Par. A. B. Turn.
κασιγνήτα:
κασιγνήτω Vit. Par. N.
185.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-144
ταὐτοῦ:
τ' αὐτοῦ M. Ald. Rob.
ταὐτοῦ G. Lips. Turn.
αὐτοῦ Mosc. ut Schutzius refert, nisi Vit. nominare voluit, in quo sic est, sed
τ' in fine praecedentis versus a secunda, ut videtur, manu posito.
πάτραν:
πέτραν Lips.
187.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-145
ὡς ἐγὼ δόκουν ὁρᾶν:
ἐγὼ δόκουν M. Lips. Turn.
ἐγὼ 'δόκουν Vit. Ald. Rob.
ἐγὼ ἐδόκουν G. et supra adscriptum est a sec. manu augmentum in Vit.
188.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-146
τεύχειν ἐν ἀλλήλαισι:
ἐν ἀλλήλαισι Blomfieldius.
ἐν ἀλλήλῃσι M. G. aliique et Turn.
ἐν ἀλλήλοισι Vit. Lips. aliique et
ν omisso Rob.
ἀλλήλαιν, omisso
ἐν, Ald. In infinitivo consentiunt libri, nisi quod ex Par. B. Faehsius affert
τεύχειν ἐν ἀλλήλῃσι. γρ. τεῦχον. ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τὸ ἐδοξάτην μοι. V. ad Soph. Ant. 702. 736.
μαθὼν:
λαθών, supra scripto γρ.
μαθών, Vit.
189-190.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-147
ἅρμασιν δ' υπο ζεύγνυσιν:
ἅρμασιν δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν M.
ἅρμασι δ᾽ ὑποζεύγυσιν G. Turn. et commate post
ὑπο addito Ald. Rob.
ἅρμασι δ᾽ ὑπο ζεύγνυσιν Vit.
ἅρματι δ᾽ ὑποζεύγνυσιν Lips.
αὐτὰ:
αὐτῷ G. et ante corr. M.
αὐτῷ Ald. Rob.
ἐπ᾽ αὐχένων:
ὑπαυχένων M.
ὑπ' αὐχένων affertur ex Par. L.
192.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-148
ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν:
ἐν ἡνίαισιν εἶχεν M. Vit. Par. G. L. atque ita scribendum esse coniecit Schaeferus Melet. crit. p. 94. At hoc non est Aeschyleum.
ἐν δ᾽ ἡνίαισιν εἶχεν Lips. Ceteri
ἐν ἡνίαισι δ᾽ εἶχεν.
193.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-149
ἔντη δίφρου:
ἐντῆ δίφρου M. et
δίφρου habet etiam Lambethanus Blomfieldii, adscriptumque est in Par. B. In margine M. adnotatum
ἐν τῆ βίαι δίφρου χαλινὰ ῥήσσει. G. Vit. Lips. Ven. A.
ἐν τῆ, δίφρον. Editiones ante Brunckium
ἐν τῇ δίφρον. Praeclaram emendationem,
ἔντη δίφρου, Scaligero surripuit Stanleius.
194.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-150
διασπαράσσει:
διασπαράσσει Cantabr. 2. et, ut videtur, Ven. A.
διασπαράττει M. Ceteri
διασπαράττει.
197.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-151
ὅπως:
οὕπως G.
200.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-152
καλιρρόου:
καλλιρόου M. Vit.
201.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-153
πηγῆς, σὺν θυηπόλῳ χερὶ:
παγῆς Lips.
γῆς, addito a sec. manu
πη, Vit.
θυηπόλην ante sec. manus corr. Vit.
χειρὶ Vit. Lips. Non pignore contenderim genuinam nunc exstare scripturam. Vereor enim ne
δὲ in apodosi post
ἐπεί positum librarios ad mutationem faciendam compulerit. Certe melius, nisi fallor, omnia hoc modo procederent,
ἐπεὶ δ᾽ ἀνέστην καὶ χεροῖν καλλιρρόου ψαύσασα πηγῆς σὺν θυηπόλῳ χερὶ βωμὸν προςέστην, ἀποτρόποισι δαίμοσιν θέλουσα θῦσαι πέλανον, ὧν τέλη τάδε· ὁρῶ δὲ φεύγοντ᾽ αἰετὸν πρὸς ἐσχάραν Φοίβου.
202.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-154
βωμὸν:
βωμὸν M. G. Lips. Ven. B. Colb. 2. Par. G. L.
βωμῷ ceteri libri, sed Vit. addita a sec. manu correctione
βωμόν et supra scripto
ἐς τὸν.
ἀποτρόποισι:
ἀποτρόποις G.
δαίμοσιν:
δαίμοσιν M. Par. L. Ceteri
δαίμοσι.
204.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-155
φεύγοντ᾽:
φίλου Ven. B.
205.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-156
φόβῳ δ᾽: omittit Lips.
206.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-157
μεθύστερον δὲ:
μεθ᾽ ὕστερον M. edd. vett.
κίρκον:
κέρκον Vit.
207.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-158
κάρα:
τὸ κάρα Vit.
208.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-159
ὃ δ᾽:
ὅδ' Vit. Lips. Ald. Rob.
δέμας παρείχε: Inter
δέμας et
παρείχε Ven. A. Ox. Ald. inserunt
τῷ κίρκῳ τύπτεσθαι.
209.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-160
δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν:
δειματἐσἰδεῖν M.
210-213.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-161
ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν. εὖ γὰρ ἴστε, παῖς ἐμὸς πράξας μὲν εὖ θαυμαστὸς ἂν γένοιτ' ἀνήρ, κακῶς δὲ πράξας οὐχ ὑπεύθυνος πόλει, σωθεὶς δ᾽ ὁμοίως τῆςδε κοιρανεῖ χθονός.:
ὑμῖν τ' G. Par. L.
γ' omittunt Ven. A. Ald. Rob. In vitii suspicionem adducta sunt quae sequuntur. Verum si modo haec verba,
ταῦτ᾽ ἔμοιγε δείματ᾽ ἔστ' ἰδεῖν, ὑμῖν δ᾽ ἀκούειν, recte intelliguntur, in reliquis non est quod laboremus. Dicit autem Atossa illud hoc sensu, haec mihi, quae vidi, et vobis, qui audistis, metuenda sunt, quorsum spectent. De eo enim sollicita est, quid dicat isto somnio ostentoque portendi. Itaque subiicit nam de regno filii scitis non esse quod metuam, quem, si prospera fortuna admirandum reddere potest, at adversa certe regno non exuet, si quidem ille salvus redibit. His igitur verbis indicat non habere se quomodo visa illa interpretetur, nisi de morte filii, quam apertius nominare reformidat.
211.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-162
πράξας:
τάξας Lips.
214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-163
βουλόμεσθα:
βουλόμεθα G. Vit. Lips. Ald.
φοβεῖν:
φυγεῖν pro
φοβεῖν Ven. B.
215.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-164
θαρσύνειν:
θρασύνειν M. Vit. aliique et Turn.
προςτροπαῖς:
προτροπαῖς Lips. aliique et Ald.
ἱκνουμένη:
ἱκανουμένη Vit.
ἱκνομένη Lips.
216.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-165
εἶδες:
εἶδος Rob.
εἶδος Lips. Sic etiam Vit. ex correctione. Antea
εἶδες, ut ceteri.
ἀποτροπὴν:
ἀποτροπεῖν ante corr. M. Ad
ἀποτροπὴν in Lips. supra adscriptum γρ.
ἀπροτροπήν, si recte lego compendium.
λαβεῖν:
λαβεῖν G. Ven. A. Par. B. Ald. Turn. In Par. B. supra scriptum γρ.
τελεῖν. καὶ δοῦναί σοι. Ac
τελεῖν habent M. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. K. Rob.
217.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-166
τἀγαθ᾽ ἐκτελῆ γενέσθαι:
ταδ' ἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ M.
τὰ δ᾽ ἀγαθὰ, ἐκτελῆ ex corr. G. Antea
ἐκτελεῖ fuerat.
τὰ ἀγαθά δ᾽ ἐκτελεῖ Vit,
τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Ex Par. B.
τὰ δ᾽ ἀγαθά γ᾽ ἐκτελεῖν. γρ. τἀγαθὰ δ᾽ ἐκτελῆ Faehsius affert.
τὰ γαθά τ' ἐκτελῆ Ald.
τάδ' ἀγαθ' ἐκτελῆ Rob.
τὰ δ᾽ ἀγαθ᾽ ἐκτελῆ Turn. et edd. reliquae omnes. Immo scribendum erat
τἀγαθ᾽ ἐκτεлῆ γενέσθαι, i. e. quo tibi bona eventum habeant.
σοί τε καὶ τέκνοις σέθεν:
καὶ τέκνοισί τε, omisso
σέθεν, Vit.
218.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-167
δεύτερον δὲ:
δεύτερος δὲ χρὴ χοαὶ Lips.
219.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-168
χέασθαι:
χέεσθαι Vit. Lips. Par. N. sed Vit. supra scripto
ασ.
πρευμενῶς:
πρευμενῶς M. G. Lips. Ven. B. Par. A. B. Rob. et plerique, ut videtur, reliqui codices.
πρευμενῆ Ven. A. Ox. Lambeth. Turn. et adscriptum in Par. A. B. Idem ex corr. Vit. in quo antea fuerat
πρευμενῶς: supra
ης adscriptum.
πρευμενὴν Ald. Haud scio an
πρευμενής et
πρευμενῆ interpretibus debeatur, dubitantibus utrum
πρευμενῶς ad Atossam, an ad Darium spectaret. Quare
πρευμενῶς servandum duxi, quod iungendum est cum verbo
πέμπειν.
220.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-169
εὐφρόνην:
κατ' εὐφροσύνην Lips. et bis quidem scriptis his verbis.
221.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-170
σοι:
σος pro
σοι Lips.
τέκνῳ τε, γῆς:
τέκνω τ᾽ ἐγῆς G.
222.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-171
τἄμπαλιν:
τούμπαλιν Vit. aliique nonnulli et Ald. Rob.
γαίᾳ:
γαία M. Par. H. L.
γαίᾳ. γρ. γαῖαν ex Par. B. Faehsius affert.
γαῖα Vit.
γαία G. Lips. Ven. A. B. aliique et Ald. Rob.
γῆ Par. G.
γαίας Turn.
κάτοχα:
κάτοχος ἀμαυροῦσθαι Ven. B.
κάτοχ᾽ ἀμαυροῦ Ald.
κάτοχ᾽ ἀμαυροῦσθαι ceteri. Correxit Blomfieldius gloss. ad Sept. ad Th. v. 47.
223.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-172
ὢν σοὶ:
ὦν σοι a pr. manu,
ὤν σοι a sec. M.
ὧν σοι, sed mutatum in
ὢν σοι, Vit.
ὢν σοι Lips. et cum commate post
σοι G. Ald. Rob.
ὢν, σοὶ male Turn.
πρευμενῶς:
προσευμένως Lips. sed in marg. γρ.
πρευμενῶς.
225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-173
ἀλλὰ μὴν:
ἀλλαμὴν M.
γ᾽: omittunt Vit. Lips.
226.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-174
παιδὶ:
παισὶ Lips. Cantabr. 2. Par. H. K. L.
τῶνδ':
τῶν δ' M.
τήνδ':
τὴν δ᾽ M.
ἐκύρωσας:
ἐχύρωσε vel Faehsio teste
ἐκύρωσεν Par. L.
ἔκυρσας Rob.
φάτιν:
φάτην Lips. Ald.
227.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-175
ἐκτελοῖτο:
ἐξιλεοῖτο Mosc. et erasa priore scriptura Vit. idemque adscriptum in Par. B.
εἶπε δὲ ἡ ἐξιλέωσις εἰς ἀγαθὸν ἀποβαίη scholiastes. Ceteri
ἐκτελοῖτο.
δὴ τὰ:
δὲ τὰ M. G. Vit. Lips. Ven. A. Par. G. Ald. Rob.
δὴ, omisso
τὰ, Turn.
228.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-176
θήσομεν:
θήσομαι Ven. B. Rob.
θεοῖσι:
θεοῖσιν M.
τοῖς τ᾽:
τοῖς δ᾽ Vit.
ἔνερθε γῆς:
ἔνερθεν G. Vit. Lips. Ald.
γῆς omittunt Ven. A. Ox. Ald.
229.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-177
ἐς:
ἐς G. Lips.
κεῖνα:
'κεῖνα Lips.
230.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-178
φασὶν:
φησὶν Lips.
ἱδρῦσθαι:
ἱδρῦσθαι Vit. Ceteri pravo accentu
ἱδρύσθαι.
231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-179
δυσμὰς: Brunckius ex Par. A. dedit
δυσμάς, idque habet etiam Lambeth. adscriptumque est in Par. B. Idem
δυσμάς ex corr. Vit. in quo antea fuerat
δυσμαῖς, quae est ceterorum librorum lectio. Praeferendum iudicavi
δυσμάς.
φθινασμάτων: Vulgatum
φθινασμάτων contra Pauwii Schutziique coniecturam,
φθινάσμασιν, satis superque tuentur quae Erfurdtius attulit ad Soph. Ant. v. 422.
Ἡλίου φθίνασμα vel
φθινάσματα ex hoc loco memorat Eustathius p. 698, 24. 832, 45.
232.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-180
ἀλλὰ μὴν:
ἀλλαμὴν M.
ἵμειρ᾽:
ἱμείρ' G.
ἔμειρ' Lips.
θηρᾶσαι:
θηρᾶσαι Lips. Ceteri male
θηράσαι.
233.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-181
πᾶσα γὰρ:
πᾶσα γὰρ ἂν γένοιτ' ἂν Lips.
πᾶσα γένοιτ᾽ ἂν Ald.
235.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-182
ἔρξας:
ἔρξας Lips.
ἔρξας δὴ μήδους πλεῖστα κακά Rob.
Μήδους:
μήδεους Vit.
236.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-183
τούτοισιν:
τούτοις Ven. A. Ald. Rob.
τούτοισιν G.
ἐξαρκὴς: γρ.
καὶ ἐξαρκεῖ ex Par. B. Faehsius affert.
δόμοις:
δόμοις, superscripto
ων, Lips.
δόμων G. Par. L. Id exquisitius esse videri potest.
237.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-184
αὐτοῖς ἐστι:
αὐτοῖς ἐστιν αὐτοῖς Ald.
αὐτοῖς ἐστιν Rob.
αὐτοῖς ἔστι G. Vit.
αὐτοῖς ἐστὶ M. Lips. Turn.
ἐστιν αὐτοῖς Ven. A. Ox. Ex Par. B. Faehsius affert
ἀργύρου πηγή τις ἐστιν αὐτοῖς θησαυρὸς χθονός. γρ. καὶ αὐτοῖς ἐστι.
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-185
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;:
διὰ χερὸς ἀν' M.
διὰ χερὸς αὐτοῖς G. Vit. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. A. B. C. K. N. Ald.
διὰ χειρὸς αὐτοῖς Lips.
διὰ χερός, omisso
αὐτοῖς, Rob. Tum
πρέπει M. G. ceterique, ut videtur, plerique et Ald.
πίπτει Lips. Par. F. K. Rob.
πέμπει, sed expuncto postea
μ, Vit.
διὰ χερός γ' αὐτοῖς πρέπει Turn.
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αὐτοῖς αἰχμὴ διὰ χερὸς πρέπει Ven. B. Particulae
γε, quam Turnebus ex coniectura addidit, hic non est locus. Neque probari potest quod Brunckius scripsit,
διὰ χερῶν αὐτοῖς πρέπει, vel quod Elmsleius ad Med. p. 286. coniecit,
διὰ χεροῖν αὐτοῖς πρέπει. Scholiastes qui sic interpretatur,
ἆρα, φησί, διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῖς πρέπει ἡ βολὴ ἡ τοξική; non videtur
διὰ χερῶν vel
διὰ χεροῖν legisse, sed explicare
διὰ χερός, quod librorum consensus tuetur, per pluralem. Sed in his scholiastae verbis Vit. non
πρέπει habet, sed
ἐμπρέπει, quod in codice Monacensi corruptum est in
ἐπρέπει. Hoc probabilem huius versus emendationem aperit,
πότερα γὰρ τοξουλκὸς αἰχμὴ διὰ χερός σφιν ἐμπρέπει;
239.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-186
σάγαι:
σαγαί libri. Pro eo vocabulo
χέρες Rob. in qua antea
ἔχει est pro
ἔγχη.
240.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-187
ποιμάνωρ:
ποιμάντωρ G. Lips. Ald. Turn. Hesychius
ποιμάνωρ, ποιμήν, ἢ βασιλεύς. Eustathii huc respicientis verba allata sunt ad v. 76.
στρατοῦ:
στρατῷ M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. N. Rob.
στρατῶ, superscripto ultimae litterae
ου, Lips. Ceteri
στρατοῦ, quod suspiceris etiam habuisse Eustathium, qui
ἀνδρῶν ποιμάνωρ afferat. Praeferendus esse videtur genitivus, quae exquisitior constructio est, ut interdum in verbo
ἐπιστατεῖν.
241.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-188
οὔτινος:
οὔτινος G.
δοῦλοι:
δοῦλος Lips.
242.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-189
μένοιεν:
μενοῖ G.
243.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-190
ὥστε Δαρείου:
ὥστε δαρείου τε πολύν τε Lips.
244.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-191
δεινά τοι:
δεινά τι G. Cantabr. 2.
τεκοῦσι:
τεκοῦσιν M.
245.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-192
δοκεῖν:
δοκεῖ Vit. Ven. A. Cantabr. 1. Ox. Mosc. Par. N.
δοκεῖν Lips. cum ceteris, sed lineola tramissa deleri iubetur.
τάχ᾽ εἴσει:
εἴση πάντα, omisso
τάχ', Rob.
πάντ᾽ εἴσῃ τάχα G. Lips. et aliquot alii.
εἴσῃ omnes libri.
ναμερτῆ λόγον:
νημερτεῖ λόγῳ adscriptum in Par. B. Sic volebat scribere librarius in Vit. in quo est
νημερτὴ λόγῳ, cum interpretatione
ἀληθεῖ. Ceteri
νημερτῆ λόγον, nisi quod in M. prius scriptum fuisse videtur
νημαρτῆ. Doricam formam
ναμερτῆ restituit Porsonus. V. ad Soph. Trach. v. 173.
246.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-193
δράμημα:
δράμημα M. G. Lips. et reliqui, ut videtur, plerique atque edd. vett.
δρόμημα Vit. Lambeth. Mosc. Par. N. et
α superscripto Cantabr. 2. V. Lob. ad Phryn. p. 618.
247.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-194
κλύειν:
κλύειν omittit Rob. Pro eo habet
ἀκούειν Par. N.
κλύεις Ven. B.
248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-195
γῆς ἁπάσης: γρ.
καὶ γῆς ἁπάσης vulgato superscriptum in Lips.
Ἀσιάδος:
ἀσιάτιδος Ven. A. Ald.
Ἀσίδος Blomfieldius.
πολίσματα:
πτολίσματα Ven. B.
249.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-196
αἷα:
ἄνα pro
αἷα Lips.
γαῖα Rob. Imitatur hunc versum Euripides Or. v. 1083.
καὶ δῶμα πατρὸς καὶ μέγας πλούτου λιμήν. Ceterum animadvertat lector artem poetae, qui partim ut magnitudinem cladis apte demonstraret, partim ut a Persa haec dici spectatoribus indicaret, nuntium fecit non, ut solent fere nuntii, referre tantum quae gesta essent, sed cum magno motu et vociferatione accurrentem, priusquam rem enarret, deplorare sortem Persarum.
251.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-197
τὸ Περσῶν δ᾽:
τὸ δὲ περσῶν Ven. A. Ald. Rob.
τὸ περσικὸν δ' Vit. Lips. Colb. 2. sed in Vit. a sec. manu
περσικὸν mutatum in
περσῶν, et in Lips. supra scriptum γρ.
Τὸ περσῶν. Ex Par. B. Faehsius affert
τὸ Περσῶν. γρ. καὶ Πέρσαις.
252.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-198
ὤμοι:
ὤμοι libri, etiam G. Solus Cantabr. 2.
ἰώ μοί μοί.
ἀγγέλλειν:
ἀγγέλειν Vit. Lips. Post hunc versum G. Lips. Par. N. hunc inserunt,
στέργει γὰρ οὐδεὶς ἄγγελον κακῶν ἐπῶν (
κακακῶν ἐπῶν Lips.), qui versus est 277. Antigonae Sophocleae. Adscriptus est hic versus, sic quidem ut prius
εἰπών fuerit, in margine M. Post sequentem versum eadem Sophoclis verba habet Rob.
253.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-199
ἀνάγκη:
ἀνάγκα Ald. Rob. Eaedem et Ven. A.
ἀναπτύσαι.
πάθος: Post
πάθος Ald. addit
πέρσας.
254.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-200
Πέρσαι:
πέρσαι M. G. Vit. Ven. A. B. edd. ante Brunckium. Merito hoc revocavit Porsonus. Neque enim iam nuntius haec secum ipse loquitur, sed Persas compellat. Atque egregie, ut in tanto malo, non reginam ab eo salutari, sed, quo est animi motu, simul omnes qui adsunt comprehendi facit poeta. Brunckius ex Par. B. receperat
Πέρσαις, quod habet etiam Lips. Atque in Vit. quoque a sec. manu
σ supra scriptum est. Neque quod Aldina, quae hic
πέρσαι exhibet, in fine praecedentis versus habet,
πέρσας, aliud est quam vitiose scripta varia lectio
πέρσαις.
255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-201
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ:
ἄνι᾽ ἄνια κακὰ M. Lips.
ἄνι᾽ ἄνια καὶ Vit.
ἄνια, ἄνια κακὰ G. Turn.
ἄνια, ἄνια, κακὰ λυπηρὰ, λυπηρὰ Ven. A. Ox. Ald. Rob. Ante
νεόκοτα litura aliquot litterarum in M.
νεότοκα Rob. γρ.
νεοτόκα superscriptum vulgato
νεόκοτα in Lips.
καὶ δάϊ αἱ αἱ M.
καὶ δάϊ' αἳ αἳ Vit. Lips.
δάϊ αἳ αἴ, omisso
καὶ, G.
καὶ δάϊα. αἳ αἳ edd. vett. Patet
λυπηρά, λυπηρά explicationis caussa adscriptum esse. Sed
κακὰ non minus interpretis est. Scribendum
ἄνι᾽ ἄνια νεόκοτα καὶ δάϊ, αἰαῖ. Constat versus ex dochmio et dochmio hypercatalecto.
256.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-202
διαίνεσθε:
διαίνεσθαι G. Ald.
σαίνεσθαι, superscripto ultimis litteris
θε, Mosc.
διαίνεσθαι δάκουσι, inserta vitiose scripta interpretatione
δάκρυσι, Rob.
257.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-203
ὡς πάντα γ' ἔστ' ἐκεῖνα:
ὡς πάντα γ' ἔσται κεῖνα Vit. Mosc. In Vit. recentior manus
ἀκεῖνα fecit.
ὡς πάντα γ᾽ ἔσ᾽ ἐκεῖνα Lips.
ὡς πάντ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα Ald. Rob. In
ὡς particula errat scholiastes: significat ea hic nam.
258.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-204
καὐτὸς δ᾽: Hunc versum omittit Lips.
αὐτὸς δ' Porsonus,
καὐτός δ' cum Cantabr. 2. Blomfieldius, ne scilicet
καί et
δέ in uno enuntiato coniungerentur.
δ' secunda manus addidit in Vit.
259.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-205
μακροβίοτος ὅδε τις:
μακροβίωτος Lips.
ὁ δέ γέ τις αἰὼν M.
ὧδε γέ τις αἰὼν Ald.
αἰὼν ὅδε γε τις Cantabr. 2.
ὅδε γέ τις αἰὼν ceteri.
ἐφάνθη:
ἐφάνη G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. N. aliique nonnulli.
ἐφαάνθη Ven. A. Cantabr. 1. Par. B. C. Ox. Ald. Turn. idque supra scriptum in G.
ἐφάνθη recte M. Lips. Rob. Metrum unam syllabam deleri postulat, quod quum fieri possit scribendo
μακρόβιος, tamen
γε potius delendum est, quod hic rectius omittitur.
260.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-206
γεραιοῖς:
γηραιοῖς Ven. A. Ald. Rob.
γεραιοῖς δ᾽ Lips.
261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-207
παρών τε:
παρών τε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. N.
παρών γε edd.
262.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-208
Πέρσαι:
πέρσαις, Rob. Ceteri
πέρσαι, in iisque Lips. in quo supra scriptum γρ.
πέρσαις.
φράσαιμ᾽ ἂν οἷ᾽:
φράζαιμ᾽ ἂν οἷα G.
263.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-209
ὀτοτοτοῖ:
ὦ το τοῖ τοῖ M.
ὀττοτοτοῖ G.
ὀττοτοὶ Vit.
ὀττοτοῖ Lips.
ὀττοτοτοίτοι Ven. A.
ὀτοτοτοὶ τοὶ Ald.
ὁτοτοιτοῖ τοὶ Rob.
Ὀττοττοὶ Turn.
ὀττοττοτοι Ven. B. Vict. ceteraeque edd. ante Porsonum, qui
ὀτοτοτοῖ restituit.
μάταν:
μάτην Vit.
264.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-210
τὰ πολέα:
τὰ πολλὰ libri. Scripsi
τὰ πολέα. Eodem modo Lachmannus. V. ad v. 270.
265.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-211
γᾶς:
γᾶς, superscripto
η, Lips.
γῆς Ald.
ἀπ' Ἀσίδος:
ἀπ' ἀσιάδος G. Lips. aliique nonnulli et Rob.
ἐπ' ἀσιάδος Vit.
ἦλθ᾽:
ἦλθεν Vit. Lips.
266.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-212
δίαν:
δίαν Vit. edd.
δίαν M. G.
δία Lips.
δαΐαν codex Lambethanus, unde
δάϊαν Blomfieldius.
Ἑλλάδα:
Ἕλλάδα Lips.
267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-213
πλήθουσι:
πλήθοισι Vit.
268.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-214
πρόςχωρος:
πρόχωρος Lips. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. quo spectat interpretatio
εὐρύχωρος in Vit.
269.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-215
ὀτοτοτοῖ: hic recte M.
ὀττοτοῖ G. Lips.
ὀττοτοὶ Vit.
ὀττοτοτοὶ Ven. A. Ald.
ὀττοτοιτοι Rob.
ὀττοττοὶ Turn.
ὀττοττοτοῖ Ven. B. Vict. ceteraeque ante Porsonum editiones.
270.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-216
ἁλίδονα: Libri omnes
ἁλίδονα σώματα, nisi quod Par. G. habet
ἁλίδονα σώματον, in Par. B. autem, etiam Bekkero teste,
ἁλιδνὰ adscriptum est. Hoc si verum putatur, servandum in strophico versu
τὰ πολλά. V. Epit. doctr. metr. §. 253. et 271. ed. alt.
271.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-217
κατθανόντα:
καταθανόντα Vit.
272.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-218
πλαγκτοῖς:
πλακτοῖς Vit. Lips. Lambeth. et Lips. quidem cum hac adnotatione, γρ.
πολυπλάκτοις, ἢ ἐν αἷς ταῦτα πλανῶνται.
διπλάκεσσιν:
διπλάκεσιν G. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Rob.
διπλάκεσσιν edd. inde a Turn. et sic M. In explicando hoc vocabulo laborant scholiastae. Quorum qui hanc explicationem adscripsit,
ὡς ἂν εἴποι τις διαύλοις· τὰ γὰρ κύματα ἐκχεῖται καὶ ὑπονοστεῖ, in mente habuit hoc Euripidis Hec. v. 29.
πολλοῖς διαύλοις κυμάτων φορουμένας. Stanleius auctor fuit, ut de tabulis navium haec vox acciperetur. Sed haec quoque interpretatio fundamento caret. Solus Sanravius de vestibus mersorum in mari fluctuantibus cogitavit, vertit enim in errabundis diploidibus.
Δίπλαξ quum proprie adiectivum esset, tamen etiam pro substantivo usurpari solitum est, sic quidem ut pallium significaret. Pallium autem quum grammatici duobus modis
δίπλακα dici tradant, vel quod ex duplicato filo contextum sit, quod etiam
δίμιτον vocetur, vel quod ob latitudinem in gestando duplicetur, haec posterior explicatio et ipsa per se probabilior videtur et valde confirmatur similium nominum comparatione. Hesychius
δίπλακα, διπλῆν, μεγάλην διπλοΐδα, ὥςτε διπλῇ χρῆσθαι. Idem
διπλοΐδα, διπλουμένην χλανίδα ἐν τῷ φορεῖσθαι. Idem
διπλῆν, διπλασίονα, καὶ μεγάλην, quod pertinet ad Il. X. 134. ubi poeta
χλαῖναν commemorat
διπλῆν, ἐκταδίην. Idem Hesychius
δίβολον φάρος, διπλοῦν, et
διβόλους χλαίνας, οἳ μὲν διμίτους, οἳ δὲ διπλᾶς. In primis ea quam praetulimus explicatio eo confirmatur quod notam illam Cynicorum duplicem vestem Antipater Sidonius epigr. 61.
ἔσθος διπλάδιον, epigr. autem 82.
δίπλακα vocat. Plura in hanc rem collegerunt Salmasius ad Tertull. de pallio p. 396. seqq. Iungermannus ad Poll. VII. 47. Iacobsius Anthol. vol. II. p. I. p. 57. seqq. Videtur igitur Aeschylus
πλαγκτοὺς δίπλακας amplas Persarum vestes dicere, quae in mari nantibus mortuis late expansae huc illuc ferebantur. Ita Rufinus epigr. 38. comas fuitantes dicit
τρίχας τὰς ἐπὶ τοῖς σοβαροῖς αὐχέσι πλαζομένας.
273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-219
ἀπώλλυτο:
δ᾽ ἀπόλλυτο, ad
υ supra adscripto
οι, Vit.
δὲ ἀπώλλετο Lips.
ἀπώλετο adscriptum in Par. B.
274.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-220
στρατός:
λεὼς G. Par. K. In G.
στρατός tamquam explicatio supra scriptum. Lips. vulgatum
στρατὸς habet, sed supra adscriptum γρ.
λεώς.
ναΐοισιν:
ναΐοισι M. Vit. Lips. Ven. B. Par. B. edd. vett. Sed in Lips. penultimae syllabae
ι superscriptum.
ναΐοισι Ven. A.
ναΐοισιν G. Par. A. N. et adscriptum in Par. B. ut ex Brunckii adnotatione colligas..
ναΐοισι Cantabr. 1.
ἐμβολαῖς:
ἐν βολαῖς M.
275-278.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-221
ΐϋζ' ἀποτμον δαΐοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.: Libri
ἴϋζ᾽ ἄποτμον βοὰν δυσαιανῆ πέρσαις δαίοις, ὡς πάντα παγκάκως ἔθεσαν, αἱ αἱ στρατοῦ φθαρέντος, nisi quod in paucis variant.
ἴϋζε M. Lips. Par. C. N. Ald. Turn.
ἴϋζε Vit. Tum
βοάν, superscripto
η ad
α, Lips. Deinde Faehsius ex Par. B. affert γρ.
καὶ δυσεανῆ ἤγουν πολυποίκιλον. Tum
πέρσαισῶν, duabus scripturis,
πέρσαις et
περσῶν coniunctis, Par. N. Deinde
ὡς πάντα παγκάκως M. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. F. H. I. N. Ald. Rob. Sic etiam, ut Bekkerus adnotavit, Par. B. ex quo Faehsius p. 182.
ὡς παγκάκως πάντα affert, quod est in edd. Turn. et Vict.
ὡς πάντα κάκως G.
ὡς πάνπαγκάκως Lips. Deinde
ἔθεαν Ald. Denique
αἳ αἳ M.
αἳ αἳ G. Vit. Lips. edd. vett. Hae lectiones omnes quum nihil contineant quo metra, quae in antistropha valde diversa sunt, exaequentur, apertum est maiorem corruptelam aut hic aut in antistropha latere. Accedit quod dubitari non potest, quin, ut particula
ὡς utrobique eundem in numeris locum obtinet, ita idem observatum fuerit in nomine
δαίοις. Id igitur aut in stropha aut in antistropha ex sede sua dimovendum est. In antistropha id non videtur probabili ratione fieri posse. In stropha igitur vitium quaerendum est. Ac diu est quum
Πέρσαις eiiciendum esse suspicatus sum, in qua coniectura confirmavit me illud quod in Par. N. scriptum est
πέρσαισῶν, quod indicio esse videtur dubitasse interpretes utrum
δαίοις de hostibus Persarum, an de ipsis Persis, clade bellica afflictis, intelligendum esset. Vicit tamen posterior explicatio, quae sane probanda est, ita ut, quum in margine adscriptum ab interprete esset
Πέρσαις δαίοις, id pro emendata lectione habitum alieno loco in ipsa poetae verba illatum sit. Itaque
Πέρσαις delevi. Praeterea verba
βοὰν δυσαιανῆ inverso ordine collocanda esse antistropha docuit. Deinde sequenti versui aliquid ad integritatem deest. Atque hic quoque duae proditae sunt ab interpretibus explicationes verbi
ἔθεσαν, quum in G.
οἱ Πέρσαι, in Vit.
οἱ θεοὶ adscriptum sit. Si de diis haec intelligenda sunt, nominari deos oportuit. Ac restituitur metrum, si ante
ἔθεσαν hoc ipsum nomen
θεοὶ inseritur praetereaque
πάντα in
πάντα mutatur. Scripsi igitur
ἴϋζ᾽ ἀποτμον δαίοις δυςαιανῆ βοάν, ὡς πάντα παγκάκως θεοὶ ἔθεσαν, αἰαῖ, στρατοῦ φθαρέντος.
279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-222
ἔχθος:
ἔχθος ad
ἔχθος adscriptum in Par. B.
280.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-223
Ἀθηνῶν: Post
Ἀθηνῶν comma habent Ald. Rob. Turn. Omittunt interpunctionem Vict. et reliquae editiones, male, si quid video. Inficetum enim videtur nuntium de eo loqui, quam ipse ingemiscat. Gravis autem est sententia, si dicit nam ingemisco, quum recordor, quo indicat vel recordationem mali tantam vim habere ut a gemitibus temperare sibi nequeat, ex quo colligi posse quantum praesentibus videri istud malum debuerit.
281.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-224
στυγναί γ': Brunckius dedit
στυγναί γ' Ἀθῆναι. Et habet M.
στυγναί γ' ἀθῆναι. Ex Par. B.
δ', superscripto
γ', ex Par. C.
γ', superscripto
γ', ex Ven. A. et Ox.
θ' adnotatum est.
στυγναὶ δ' ἀθῆναι G. Ald. Rob.
στυγναὶ δ᾽ ἀθῆναι Vit. Lips.
στυγναὶ δ᾽ Ἀθῆναι Turn.
στυγναὶ ἀθῆναι Ven. B. Et
ἀθῆναι quidem habent etiam Par. B. F. I. N. Acquiescendum erat in plerorumque librorum lectione. Nam
δέ particula continuat orationem iis quae chorus postrema dixerat ut v. 297. 475. Ceterum Lips. Ald. Rob. interpungunt post
Ἀθῆναι, nomine
δαίοις ad sequentia relato. Recte inde a Turn. post
δαίοις interpunctum est.
282.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-225
μεμνῆσθαί τοι:
μεμνῆσθαί τε Vit. Lips. Ven. A. Mosc. Par. N.
πάρα:
παρεὶς pro
πάρα Ven. A. quod natum ex interpretatione
πάρεισι.
283.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-226
Περσίδων:
τῶν περσίδων Vit. Lips. Mosc.
284.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-227
ἠδ᾽ ἀνάνδρους: omittit Lips. Boeckhius in praefatione lectionum aestivarum a. 1827. p. 12. scribendum esse coniecit
εὔνιδας ἔκτισσαν ἠδ᾽ ἀνάνδρους.
285.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-228
NA: Praeclare Atossa regiam maiestatem et huc usque silentio conservavit et nunc gravitate orationis tuetur.
286.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-229
κακοῖς:
κακοῖσιν Lips.
ὑπερβάλλει:
ὑπερβάλλοι Vit.
288.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-230
βροτοῖς:
βροτοὺς Lips. Rob. sed in Lips.
οις supra scriptum.
βροτοῖς M. G. aliique et Ald. Turn. Idem ex corr. Vit. quum antea
βροτοὺς scriptum fuisset. Propter exquisitiorem structuram praeferendum videtur
βροτοῖς. Nam ne quis putet traiectionem verborum indicio esse potius
βροτοὺς scriptum fuisse a poeta, hoc argumentum nihil probare moneo. Etenim
βροτοῖς ideo ante
φέρειν collocatum est, quia non
φέρειν, sed
βροτοῖς primariam notionem esse poeta voluit, quod idem est ac
νοῖς οὖσι βροτοῖς, quoniam mortales sumus.
290.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-231
κεἰ:
καὶ εἰ, superscripto ad
καὶ a sec. manu
κ, M.
εἰ Rob.
στένεις:
στένοις Par. N. Ald. Rob.
292.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-232
ἀρχελείων:
ἀρχελείων, sic, supra scripta glossa
λαῶν ἀρχόντων, M.
ἀρχελείων G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, omnes praeter ed. Rob. in qua
ἀρχελάων est.
Ἀρχέλειος pariter ac Minervae nomen
ἀγελεία a voce
λεία deductum est, quod etsi praedam ex armentorum gregibus constantem plerumque significat, tamen etiam simpliciter de gregibus dicitur, ut apud Sophoclem Ai. v. 26. Hesychius
λείη, ἡ τῶν θρεμμάτων ἀγέλη. Eodem pertinent apud eundem
λήϊτα, κτήνη, οι
ληΐη, προνομία, οἰκονομία, βοσκήματα. Intelligendi sunt igitur ductores gregum, quemadmodum Apollonius in lexico Homerico scribit,
ἀγελείην, λείας ἄγουσαν, οἷον λάφυρα. ἔνιοι δέ, ἄγουσαν τοὺς ἐπὶ πόλεμον ὄχλους, recte ille de hoc quidem nomine addens
βέλτιον δὲ τὸ πρότερον.
ἐπὶ σκηπτουχίᾳ:
ἐπὶ σκηπτουχίᾳ ταχθεὶς aut praefectum eunuchorum aut aliquem ex illis corporis custodibus significat. Hoc posterius probabilius videtur, quod omnes isti eunuchi
σκηπτοῦχοι appellabantur: v. Xenoph. Cyrop. VII. 3, 16. VIII. 1, 38. 3, 15.
293.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-233
ἄνανδρον:
ἄναρχον sola ed. Rob. Ceteri libri, quod sciam, omnes recte
ἄνανδρον. Dictum hoc est de eo quod deserta a morientibus acie consequitur. Similiter Sophocles Oed. R. v. 58.
ἔρημος ἀνδρῶν μὴ ξυνοικούντων ἔσω.
ἠρήμου:
ἠρήμα Lips. Idem et Mosc.
θανεῖν, uterque supra scripto
ών.
294.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-234
βλέπει φάος: Scholiastes Aristophanis ad Ran. v. 1060. hunc versum afferens habet
βλέπει φάος, quam scripturam lectioni librorum Aeschyli omnium
φάος βλέπει praeferendam iudicavi, quod hic aperte melior est ordo verborum, vocabulo
βλέπει, in quo primaria vis est, primarium locum obtinente. Et quum saepissime
φάος ultimum in versu locum occupet, tum in formula
βλέπειν φάος id fieri videmus. Supra v. 258.
καὐτὸς δ᾽ ἀέλπτως νόστιμον βλέπω φάος. Scriptor Rhesi v. 971.
ἀνθρωποδαίμων κείσεται βλέπων φάος. Ceterum magna est ars poetae in iis quae nuntius dicit: qui consternatus adhuc clade primo id quod summum erat, regem salvum esse, paucis verbis profligat; deinde, ut solent qui in re nova magnaque initium narrandi invenire nequeunt, plurima raptim et confuse comprehendit; tum denique, tranquillior factus, rem omnem ordine exponit.
295.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-235
δώμασιν:
δόμοισι G. aliique nonnulli.
δώμοισι, mutato
ω in
ο, Vit.
δώμασι Lips. Ald. Rob. Turn. In Lips. γρ.
δόμοισι supra scriptum.
δώμασιν M.
296.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-236
ἦμαρ:
ἦμαρ M. Rob.
μελαγχίμου:
μελαγχείμου Ven. A. Ald. Rob.
297.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-237
ἵππου: Post
ἵππου unius litterae litura in M.
298.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-238
στύφλους: Libri
στύφλους. Brunckius
στυφλούς. V. ad v. 80.
παρ᾽ ἀκτὰς:
παρ' ἀκταῖς Lips.
παρακταῖς Mosc.
Σιληνιῶν:
σιληνιῶν M.
σιληνίων Mosc. Ceteri
σιληνιῶν. Scholiastes
Σιληνίαι αἰγιαλὸς Σαλαμῖνος τῆς λεγομένης Τροπαίου ἄκρας, ὡς Τιμόξενος ἐν τῷ περὶ λιμένων φησί. Sic M. Hesychius
Σιληνίαι, τῆς Σαλαμῖνος, πλησίον τοῦ λεγομένου Τροπαίου.
299.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-239
χιλίαρχος: 1η
χιλίαρχος lituram post
χι habet M.
χιλιάρχης ex corr. G. antea
χιλίαρχος.
Δαδάκης:
δαρδάκης Lambeth. Par. K.
πληγῇ:
πληγείς Par. N. et Vit. sed Vit. supra scripto
η.
300.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-240
ἀφήλατο:
ἀφήλλατο Vit. Lips. paucique alii et Ald.
301.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-241
Τενάγων:
τανάγων Ven. A. Ox. Ald.
τενέγων Rob.
ἀριστεύς:
ἀριστεὺς Blomfieldius. Libri
ἄριστος.
Βακτρίων:
βακτηρίων Lips.
ιθαγενής:
ἰθαιγενὴς M. Ven. B. Rob. Ceteri
ἰθαγενής.
302.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-242
θαλασσόπληκτον:
θαλασσόπληκτον, supra adscripto ad penultimam syllabam
αγ, Ven. B.
θαλασσόπλακτον Ven. A. et aliquot alii.
θαλασσόπλακτον Par. C. H.
νῆσον:
νῆσος Par. G.
πόλει G. Adolphus Emperius in Actis soc. Graecae I. p. 363. scribendum coniecit
σποδεῖ. Non probo.
303.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-243
κἀργήστης:
καργήστης M.
καργήστρης G.
καργίστης Vit.
κάργιστης Lips.
304.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-244
οἵδ᾽:
οἵ M.
οἵδ' Lips.
πελειοθρέμμονα: Ad finem versus γρ.
σαλαμῖνα supra scriptum in Lips. Intelligit Salaminem scholiastes. Hesychius
πελειοθρέμμονα νῆσον in lexico suo posuit, cui addita est aliena ab his verbis adnotatio
Ἀριστοτέλης φησὶ διαφέρειν περιστερὰς καὶ πελειάς. Sed referendum huc est quod modo corrupte apud eum scriptum est
πελεστόθρην νῆσον, τὴν Σαλαμῖνα. Salaminem anates potius quam columbas aluisse Butlerus ex Eustathio p. 284, 44. colligit. Stanleius quod columbas summa cura ibi nutritas existimavit, quum ex Homero discatur eam insulam Veneri sacram fuisse, negligenter inspexerat hymnum minorem Veneris (X), in quo Cypriam Salaminem respici apertum est,
χαῖρε θεὰ Σαλαμῖνος ἐὐκτιμένης μεδέουσα καὶ πάσης Κύπρου. Equidem apud Aeschylum, praesertim praegressa modo mentione Salaminis, unam ex adiacentibus parvis insulis intelligendam puto.
305.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-245
κύρισσον:
κύρισσον cum coronide Brunckius. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XIII.
306.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-246
γειτονῶν:
γειτόνων Ald. Rob. et ante correctionem M. Vit.
γείτονες, sed adscripto γρ.
ων, Cantabr. 1.
Αἰγυπτίου:
αἰγυπτίαι, ad ultimam litteram supra adscripto
ου, Lips. Mosc.
αἰγυπτίου Par. N. et adscriptum in Par. B.
307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-247
Ἀδεύης:
ἀδεύης ut ceteri Lips. sed supra scriptum γρ.
ἀδάης. Eo pertinere videtur quod in G. supra scriptum est,
πλήρης, quamquam hic quoque codex
ἀδεύης habet.
Φερεσσεύης:
φερεσσεύης Cantabr. 1. Lambeth. Par. A. B. C. N.
φερεσέυης Cantabr. 2.
φερεσεύης ὁ Ven. B.
φεσεσσεύης G.
φαρεσσεύης Par. K.
φερεσέβης Ald.
Φερεσσέβης Turn.
φρεσεύης M. Mosc.
φρεσσεύης Vit.
φρεσέβης, mediae syllabae in
ε vel contra mutato, Lips. γρ.
φερεσκεύης supra adscriptum in Lips.
φρεδεύης Rob.
308.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-248
Φαρνοῦχος, οἵδε ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον:
καὶ φαρνοῦχος Ven. A. Ox. Par. G. Ald.
καὶ φανοῦρχος Rob.
οἵ τε M. Vit. Lips. Par. C. N. aliique et Rob. Ex Par. B.
οἵγε, supra scripto ad prius vocabulum γρ.
οἵτε, notavit Bekkerus.
οἵ γ' ἡ Cantabr. 1. Par. H.
οἵδε G. Ald. Tum
ναὸς ἐκ μιᾶς πέσον libri, nisi quod
νηὸς habet Par. H. et Turn.
ναὸς supra scripto
η Vit. Cantabr. 1.
νεὼς Ald. Rob.
πέσαν G. Par. C.
πεσὼν ante corr. M. Vauvillersius ad Soph. Phil. 374. vol. II. p. 47. scribendum coniecit
οἵδε ναὸς ἔπεσον ἐκ μιᾶς, idque Porsono aliisque placuit. Sed hoc ingrato verborum ordine corrumpuntur numeri. Scribendum putavi
οἵδε ναὸς ἓν μιᾶς πέσος, hi unius navis iactura fuerunt.
309.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-249
Μάταλλος:
μάταλλος M. Vit.
μάταλος Lips. Mosc.
μάτταλος Ald.
μέταλλος G.
μέταλλος Ven. B. Par. C. L. Rob. Turn.
311.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-250
πυρσὴν:
πυρσὴν Porsonus.
πυρσὰν M. et plerique, ut videtur, codices et Turn.
πυρσὰν G. Vit. Lips. Cantabr. 1. Mosc. Par. C. Ald. Rob.
δάσκιον:
δάσκειον M. G. Lips. Mosc.
312.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-251
ἔτεγγ':
ἔταγ' Lips.
πορφυρᾷ:
πορφυρέᾳ M. Ceteri
πορφυρέᾳ. Porsonus
πορφυρᾷ. Sed videntur tragici a forma
πορφυροῦς, ut vulgaris sermonis propria, abstinuisse, ideoque contractionem praetulisse eam in qua leviter audiretur
ε, ita ut non efficeret syllabam. Non obstant versus ex Stheneboea Euripidis ab Athenaeo p. 421. F. allati, ubi
βιὸς δὲ πορφυροῦς θαλάσσιος valde torsit criticos. Scribendum est enim
βίος δὲ πορφυρεὺς θαλάσσιος. Loquitur, ut reliqua ostendunt, piscator, quem quo minus dubites unum ex illis intelligendum esse, qui
πορφυρεῖς, captores purpurarum, vocabantur, facit alius Euripidis locus in Iph. Taur. v. 262.
ἦν τις διαρρὼξ κυμάτων πολλῷ σάλῳ κοιλωτὸς ἀγμός, πορφυρευτικαὶ στέγαι.
313.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-252
Μάγος:
μάγος M. G. Vit. Lips. Ven. A. Rob. Accentum correxit Turn.
μάγος Ald. Magos gentem esse circa Mediam Stanleius docuit ex Herodoto I. 101. et Stephano Byzantio in v.
Μαρία. Addi poterat Plinius H. N. VI. 26 (29).
Ἄραβος:
ἄραβος M. Vit. Lips. Ven. B. Turn.
ἄραβος Ven. A. Ox. Ald. Rob.
ἄραβος G. Par. B.
Ἀρτάμης:
ἀρτάμης Lips. Ald. Turn. sed in Lips. γρ.
ἀρσάβης supra adscriptum.
ἀρσάκης Rob.
ἀρτάβης M. G. Vit. Par. K. L. sed in Vit.
β a sec. manu in litura scriptum, in M. puncto notatum.
ἀρσάκης Cantabr. 1.
314.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-253
NA: Hunc versum post sequentem collocant Vit. Lips. sed in Vit. error additis numeris correctus.
σκληρᾶς:
σκαληρᾶς, sed supra γρ.
σκληρᾶς, Vit.
μέτοικος:
ἔποικος G. Lips. aliique nonnulli.
κατέφθιτο:
κατέφθιτο, supra scripto
κ, Lips.
315.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-254
Ἄμηστρις:
Ἄμηστρις Brunckius.
ἄμηστρις M. Par. A. B. edd. ante Brunckium.
ἀμίστρις Vit. Lips.
ἀμίστρης G. Ven. A. Par. L. V. ad v. 22.
Ἀμφιστρεύς:
ἀμιστρεύς Lips.
ἀμφιτρεύς Par. C.
316.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-255
Σάρδεσιν:
σάρδεσιν M. Lips.
σάρδεσι G. Vulgo
Σάρδεσι.
Hunc versum, quod quartam a fine syllabam in vocabuli exitu longam habet, depravatum esse existimavit Porsonus in supplemento praefationis ad Hecubam p. XXXV. simulque eam suspicionem alio firmare studuit argumento. Ariomardus, inquit, supra 38. Thebarum praefectus erat. Cur igitur Sardibus luctuosa esset eius mors? Hoc, ut opinor, sentiens scholiastes addit,
πατρὶς γὰρ αἱ Σάρδεις αὐτῷ. Sed potius existimo versum unum vel plures excidisse, ubi Sardium praefectus, fortasse Mitragathes vel Arceus, nominaretur.
Expleat hiatum, si potest, sagax lector; sed id simul curet, ut verbum
νωμῶν, ὅ, τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος...
Σάρδεσι πένθος παρασχών.
Ἀριόμαρδος vocalis sequatur. Ipse postea sic explevit,
νωμῶν, ὅ,τ᾽ ἐσθλὸς Ἀριόμαρδος *Σαρδέων
βολαῖσι πιστός, Μιτραγάθης τε* Σάρδεσι
πένθος παρασχών.
Sed nomen proprium, ut aliis in rebus, ita hoc quoque in genere idoneam excusationem suppeditat. Repugnantia autem illa circa patriam Ariomardi nulla prorsus est, si scholiastam, recte et prudenter monentem, audire voles. Nam, ut satis ex Herodoto intelligi potest, non suis quisque popularibus erat praefectus, nisi qui inferioris ordinis duces erant, uti VII. 96. 97. narrat, sed ut quisque apud regem vel generis propinquitate vel gratia dignissimus censebatur, ita ei alia atque alia committebatur provincia. Quamobrem etsi Herodotus VII. 67. 68. duos in exercitu Persarum memorat Ariomardos, tamen Aeschylum, qui nullo eos nomine distinguit, sed semper ut de uno loquitur, unum eundemque ubique in mente habuisse certissimum est. Qui si Sardibus natus Aegyptiis praefuit, tantum abest ut non recte dicatur Sardibus luctuosus obisse, ut, si haec esset repugnantia, simul duo alii loci in eandem vitii suspicionem inciderent. Nam ipse ille quem Porsonus commemorat Arceus vel Arcteus, qui v. 45. dux vocatur Lydorum qui Sardibus advenerant, v. 306. dicitur
πηγαῖς Νείλου γειτονῶν Αἰγυπτίου. Non videtur enim dubitari posse quin utroque loco de eodem viro sermo sit. Susiscanes autem, ab Nilo secundum v. 35. profectus, infra v. 934.
Βάτανα dicitur reliquisse. Quare maneat posthac Aeschyli Ariomardo et imperium Aegyptiorum et patria Sardes.
317.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-256
Σεισάμης:
σεισάμης M. Par. B. et ut videtur Par. A.
σησάμης Vit. Par. N. et sic Brunckius ex v. 956.
σισάμης G.
εἰσάμης Ven. B.
σισάρμης Lips. Cantabr. 2. Par. K. L.
σεισάρμης Ven. A. Ox. et adscriptum in Par. B.
σεισάρκης Ald. Rob. Turn. Post hoc nomen
θ' addunt G. Par. A. B. K. Non addunt M. Vit. Lips. Ven. A. Ald. Rob. Turn.
318.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-257
Θάρυβίς τε:
θαρυβίς τε G.
θάρβις τε Ald.
θάβυρίς τε adscriptum in Par. B.
θάρμις τε Ven. B. Rob.
πεντήκοντα πεντάκις:
πεντηκοντοπεντάκις ante sec. manus correctionem Vit.
319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-258
Λυρναῖος: Stephanus Byzantius
Λυρνησσός, πόλις Τρωϊκή, μία τῶν ἕνδεκα τῶν ἐν τῇ Τρῳάδι. τὸ ἐθνικὸν Λυρνήσσιος. Αἰσχύλος δὲ Πέρσαις ὡς ἀπὸ τοῦ Λύρνα ἢ Λύρνη Λυρναῖος.
320.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-259
εὐτυχῶς:
νεῖται εἰ εὐτυχῶν Rob.
εὐτυχής, sed correctum in
εὐτυχῶς, G.
321.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-260
Συέννεσίς τε:
σύννεσίς τε M. Par. H. K. N.
σύνεσίς τε G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. Mosc. Ox. Par. G. L. Ald. Rob.
συνεσιά τε a pr. manu,
συνέσις τε a sec. manu Vit.
Συέννεσίς τε Turn. Apud Herodotum VII. 98.
Κίλιξ Συέννεσις Ὠρομέδοντος commemoratur.
πρῶτος εἰς εὐψυχίαν:
πρῶτος αὐτὸς εἰς εὐψυχίαν G. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. C. K. L. nisi quod
ἀψυχίαν habet G. Est haec haud dubie grammatici alicuius mutatio, propter falsum nomen
Σύνεσις facta, ut versus constaret.
322.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-261
Κιλίκων:
ἀκιλικίων Ald.
ἔπαρχος:
ἄπαρχος sic M.
ἄπαρχος Vit. a pr. manu et Lips. Ven. A. Ald. Turn.
πάραρχος Rob. et reliquae ante Brunckium editiones.
ἄρχος Par. L.
πάραρχος Ven. B. Par. N. et adscriptum in Par. B. Id Brunckius posuit. In Vit. quod a prima manu est
ἄπαρχος, a secunda ita mutatum est, ut nescias utrum
ἔπαρχος an
ὕπαρχος legi debeat. Praestat fortasse
ἔπαρχος, vocabulum Herodoto, Xenophonti, aliis de satrapa usitatissimum, de quo dixerunt Wesselingius ad Herod. V. 20. Dorvillius ad Charit. p. 407. seqq. sive p. 448. ed. Lips.
323.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-262
ἐκπρεπῶς: Vulgata lectio est
εὐκλεῶς. Sed
νηλεῶς habent G. Cantabr. 1. et in Par. B. adscriptum est γρ.
νηλεῶς, quod non dubitavi recipere, ut multo magis accommodatum huic narrationi.
324.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-263
τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν:
τοιῶνδ' ἀρχόντων νῦν M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Mosc. Par. A. B. C. F. K. L. N. Ald. sed in M.
νῦν ab alia manu supra versum additum est. γρ.
καὶ ἐπαρχόντων Faehsio teste adscriptum in Par. B.
τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων νῦν Rob.
τοιῶνδ᾽ ἄρ᾽ ὄντων νῦν Turn. ex coniectura, ut videtur.
τοιῶνδέ γ' ἀρχόντων, omisso
νῦν, Brunckius, parum considerate. Videtur potius
ἀρχόντων interpretatio esse. Poterat Aeschylus dicere
τοιῶνδε ταγῶν, poterat
τοιῶνδ᾽ ἀνάκτων. Hesychius
ταγοί, προστάται, ἄρχοντες, ἡγεμόνες, οἱ
ἄναξ, βασιλεύς, ἄρχων, δεσπότης.
Εἰ ναῶν ἄνακτες legitur infra v. 378. Sed probabiliter Canterus scribendum coniecit
τοιῶνδέ γ' ἀρχῶν, etsi Homericum hoc vocabulum apud tragicos alibi non invenitur.
325.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-264
ὀλίγ᾽:
ὀλίγ' omittit M.
ἀπαγγέλλω:
ἀπαγγελῶ Ald. Rob.
ἀπαγγέλω Lips. Cantabr. 2.
ἀναγγέλλω G.
326.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-265
αἰαῖ:
αἳ αἳ M. G. Ceteri
αἰαῖ, nisi quod
α decies repetit Cantabr. 1.
327.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-266
λιγέα:
λυγέα Ald.
λιγέα, ad
ι supra adscripto
υ, Lips.
328.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-267
ἀτὰρ:
αὐτὰρ Lips. Mosc. et ex corr. primae manus Vit. in quo antea, ut in ceteris,
ἀτὰρ erat.
τοῦτ᾽:
τοῦτ' M. G. Vit. Lips. et ceteri, ut videtur, codices.
τοῦτ' Ald. Rob. Turn.
ἀναστρέψας:
ἀνατρέψας Ven. A.
329.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-268
πόσον δὲ πλῆθος:
πόσον δὲ θοῦς M. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Ald. Rob.
πόσον δὲ πλῆθος G. Cantabr. 1. Par. A. B. C.
πῶς δὲ πλῆθος ex Par. L. adnotavit Faehsius.
πόσον τι πλῆθος Turn. ex coniectura, ut videtur. Non dubitandum est quin Aeschylus scripserit
πόσον δὲ πλῆθος. Recepit hoc Brunckius, qui probasse videtur quod in Par. B. adscriptum est
ἀντὶ τοῦ δή. Sed falluntur grammatici qui, ut Gregorius Cor. p. 33. (78. ed. Schaef.)
δὲ ab Atticis pro
δή dici tradunt: quod illi si de Homero dixissent, aliquid in ea re veri esse videretur. Thucydidis quidem locus quem Gregorius affert, in quo ille interpretando multum fallitur, valde diversus est ab Aeschyli loco, quamquam Aeschylus non magis quam Thucydides
δὲ pro
δή posuit. Pertinet enim hoc
δὲ ad illam sermonis Graeci proprietatem, qua post eas formulas, quibus dictum quid iri vel dici debere indicatur, particula, quae nectendae orationi inserviat, ita adiicitur, tamquam si non praecessisset talis formula. Veluti quum
γάρ post verba
σημεῖον δέ, et quae similes formulae sunt, usurpatur. Quae proprietas, latius extensa, complectitur etiam talia, ut
λέγω ὅτι ἐγώ εἰμι ἐκεῖνος, οἱ
ἐλθούσης ἐπιστολῆς, ὡς ἄνδρες αἰχμάλωτοι ἥκουσι, multaque alia. Eodem igitur modo post interrogationis quasdam formulas, quasi eae formulae omnino non adessent,
δὲ nectendae orationis caussa infertur.
νεῶν:
ἦ νεῶν Ald.
330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-269
ὥςτ᾽:
ὥστ' ante sec. manus corr. Vit.
Περσικῷ:
περσικῶν Ven. B.
331.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-270
ναΐοισιν ἐμβολαῖς:
ναΐοισιν ἐμβολαῖς M. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. et, ut videtur, 2. Lambeth. Ox. Turn.
ναΐοισιν ἐμβολαῖς G. Par. H. N. Ald. Rob. et supra scriptum in Cantabr. 2.
ναΐοισι συμβολαῖς Ven. B. et a sec. manu Vit.
ναΐοισι συμβολαῖς Mosc. et a pr. manu Vit. In Lips. alteri
ι in
ναΐοισι syllabae
ο superscriptum. Conf. v. 274.
332.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-271
μὲν:
μὲν omittunt Lips. et pauci alii. Suprascriptum est a sec. manu in Vit.
βάρβαρον:
δ' pro
ἂν Par. F. L. 19 Rob.
οὖνθ' ante corr. Lips. In fine versus
βαρβάρων M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. F. H. K. N. Ald. Rob.
βαρβάρους Turn. ex coniectura, ut videtur, qua expeditissima fit constructio. Sed antiquitus non fuisse scriptum
βαρβάρους quum codicum fortasse omnium in voce
βαρβάρων consensus docet, tum quod tollendae difficultatis caussa
ἂν a nonnullis in
ἦν mutatum est, ut in Vit. ad
βαρβάρων adscriptum est et in margine M.
λείπει τὸ ἦν. Neque tamen intelligi debet
ἦν: non enim opponi recte potest
ἀλλ' οὐκ ἦν, sed
ἀλλ' οὐκ ἐκράτησαν. Wakefieldius, qui in Del. trag. I. p. 16.
μὲν οὖν pro
μὲν ἂν scribendum esse coniecit, protulisset quod probabile videri posset, si simul proximo versu
ναυσὶν mutasset in
ναῦς ἦν. Lenissima mutatione scripsi
βάρβαρον. In idem inciderunt Blomfieldius et Halmius.
333.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-272
ναυσὶν:
ναυσὶν Porsonus.
ναυσὶ libri.
Ἕλλησιν:
Ἕλλησιν Brunckius. Libri
ἕλλησι. De numero navium aliter ab aliis, ut fit in huiusmodi rebus, indicato, dixerunt Valckenarius ad Herod. VII. 89. Wesselingius ad Diod. XI. 3. Spanhemius ad Iulianum p. 280. Siebelis in diatriba de Aeschyli Persis p. 61.
335.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-273
τῶνδε:
τῶνδε Brunckius, contra libros, ut videtur, omnes.
336.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-274
δὲ, καὶ γὰρ:
δὲ γὰρ, omissis particulis
δὲ et
καί, Lips. Hunc versum cum duobus sequentibus affert Plutarchus in vita Themistoclis c. 14.
337.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-275
ὧν ἦγε πλῆθος:
νεῶν τὸ πλῆθος pro
ὧν ἦγε πλῆθος Plutarchus scripsit.
αἱ δ᾽:
αἱ δ' Vit. Lips. Ald. Rob.
ὑπέρκομποι:
ὑπέρκοποι Wakefieldius in Del. trag. I. p. 107. et Blomfieldius, qui in adn. ad Sept. ad Th. v. 387.
ὑπέρκομπος tragicis omnino abiudicavit. Dixit contra hanc opinionem Lobeckius ad Soph. Ai. v. 127.
339-342.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-276
μή σοι δοκοῦμεν τῇδε λειφθῆναι μάχῃ; ἀλλ᾽ ὧδε δαίμων τις κατέφθειρε στρατόν, τάλαντα βρίσας οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς.: Quod Brunckius et Schützius ex Heathii coniectura dederunt,
δοκῶμεν, id habet G. In ceteris omnibus, nominatim in M. Vit. Lips. Ven. A. B. et edd. ante Brunckium, est
δοκοῦμεν. Deinde
λειφθῆναι M. Vit. Mosc.
λειφθῆναι, ad
ει supra adscripto
η, Lips. Scholiastes utrum
δοκοῦμεν an
δοκῶμεν legerit, ex eius interpretatione
μὴ δόκει non potest perspici. Illud vero planum est, si duo sequentes versus nuntio continuantur, ut fit in libris omnibus, non posse
δοκοῦμεν legi, quod sic mirum in modum abrupta et inconcinna fieret oratio, sed legendum esse
δοκῶμεν, quo haec commode et cum praecedentibus et cum sequentibus cohaereant: ita se habet ratio, ne nos hac ex parte putes in pugna inferiores fuisse: sed deus aliquis exercitum perdidit, non aequa lance sortem ponderans. At vero uti tantus librorum in indicativo consensus suspicionem facit, coniunctivum in codice Guelferbytano emendationem esse vel critici vel librarii, sentientis quam male conveniret indicativus in illo quem indicavi orationis decursu, ita multo magis haec suspicio eo augetur et confirmatur, quod oratione nuntii usque ad verba
οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ producta, quae deinceps sequuntur prorsus perturbata et perversa sunt. Quae quum vulgo sic personis divisa sint,
ΑΤ. θεοὶ πόλιν σώζουσι Παλλάδος θεᾶς. ΑΓΓ. ἔστ' ἆρ᾽ Ἀθηνῶν, ἔστ᾽ ἀπόρθητος πόλις, · ἀνδρῶν γὰρ ὄντων ἕρκος ἐστὶν ἀσφαλές, primus sensit Schützius versum, qui in his medius est, Atossae tribuendum esse: etsi illud non recte fecit, quod in commentario ad maiores editiones illam personarum distinctionem, quae est in editione Robortelli, adsciscendam iudicavit, qua duo priores versus Atossae, extremus nuntio tribuitur. Neque enim hoc modo multum tollitur de inconcinnitate orationis. Rectius in minore editione primum versum nuntio, secundum Atossae, tertium rursus nuntio adscripsit, quam rationem iure probavit Iacobsius in iis quae de Aeschyli Persis scripsit in Wielandii Museo Attico vol. IV. p. 1. sive in Opusculis suis vol. V. sed rursus ille rectius Schützio de hoc loco sentiens. Nam quum Schützius primum versum cum praecedente nuntii oratione coniunxisset, audaciore facta mutatione, nulloque prorsus stabilita fundamento,
θεὸς πόλιν δ᾽ ἔσωσε Παλλάδος θεᾶς, vidit Iacobsius servandam esse vulgatam lectionem, sed praecedere huic versui debuisse dictum aliquod Atossae. Quod ille quum nullum reperiret, ut qui orationem nuntii putaret verbis
οὐκ ἰσορρόπῳ τύχῃ finiri, excidisse versum Atossae post illam orationem nuntii credidit. At nihil excidit, sed illa ipsa lectio,
μὴ σοί δοκοῦμεν, ita est comparata ut sequentes versus ab nuntii oratione seiungi postulet. Quos duo versus si Atossae tribueris, non solum haec, sed reliqua quoque ex illa Iacobsii personarum divisione rectissime procedent. Nuntius igitur sic finit orationem suam, numquid hac ex parte tibi videmur inferiores fuisse? Iam dicenti Atossae at ergo deus quispiam classem, iniqua lance fortunam dispensans, afflixit, ita ille respondet, dii Palladis urbem servant. Atque eodem modo deinceps amplius interroganti respondet.
340.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-277
ὧδε:
ὧδε hic non significat tantopere, sed potius ergo, i. e. in hoc rerum statu, quum haec ita sint. Ut in Prometheo v. 514.
μυρίαις δὲ πημοναῖς δύαις τε καμφθεὶς ὧδε δεσμὰ φυγγάνω. In prosa oratione plerumque
οὕτως invenitur, cuius exempla vide apud Taylorem ad Demosthenis or. in Midiam p. 627. Adde quos nominat Schaeferus ad Dion. Hal. de struct. verb. p. 414. et quae ego dixi ad Vigerum p. 933. Herodotus saepe sic
δὲ quoque usurpat. Sensit vim particulae scholiastes qui adscripsit, licet obscurius,
ἐνταῦθα, ἤγουν εἰς τὸ πλῆθος. Debebat sic explicare, quum haec ita sint, ut Persae tanto navium numero Graecis superiores essent, deus aliquis exercitum prodiderit necesse est.
341.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-278
τάλαντα:
τάλαντ᾽ ὑβρίσας Lips.
ἰσορρόπῳ:
ἰσορρόπῳ, expuncto postea
ν, Vit.
ἰσορρόπων Ven. B.
εἰσορρόπῳ a pr. manu M.
342.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-279
θεᾶς:
παλλάδας Lips.
343.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-280
ἔτ᾽ ἄρ᾽:
ἔστ' ἆρ' M.
ἔστ᾽ ἂρ Ald.
ἔστ᾽ ἄρ᾽ Turn.
ἔτ᾽ ἂρ Rob.
ἔτ᾽ ἄρ' G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ox. Par. L. N. quod Schützius
γ' in
ἄρ' mutato in editionem minorem merito recepit. Recte monuit Iacobsius fidem historicam Aeschyli, quam Siebelis p. 63. propter hunc versum graviter vituperavit, non meruisse hanc reprehensionem: nam neque negare voluisse poetam captas eo bello a Persis Athenas esse, nec sequente versu aliud contineri quam Athenienses ipsos in pugna non succubuisse. Poterat, opinor, longius progredi. Tantum abest enim ut reprehendi ob hos versus Aeschylus debeat, ut etiam laudandus esse videatur. Nam quum constaret inter omnes, captas esse vastatasque Athenas brevi ante pugnam Salaminiam, maluit poeta subindicare hanc rem, sed cum laude Atheniensium, quam non attingenda dissimulasse cladem videri. In qua re magnam artem et sagacissimum prodidit iudicium. Nam quum Atossam faceret interrogantem, ut consentaneum erat, de illa ipsa re, quam minime iucundam auditu esse Atheniensibus sciebat, fieri non potuit quin exspectatione quadam et metu commoverentur spectatores, ne referentem audirent nuntium quod factum esse graviter ferebant. Sed hunc metum tam callide et cogitate dispellit poeta, ut illa nuntii responsio etiam laudem et gloriam afferat Atheniensibus. Apte comparat cum hoc versu Iacobsius responsum a Themistocle, testibus Herodoto VIII. 61. et Plutarcho in Themistocle c. 11. Adimanto datum, urbem non esse in moenibus ac domibus, sed in CC triremibus positam. Quod dictum quis dubitabit pervulgatum apud Athenienses fuisse, ita ut iure credi possit allusisse eo hic Aeschylum.
344.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-281
ἀνδρῶν γὰρ ὄντων: corum qui viri sunt.
ἕρκος:
ἕρκος a pr. manu M.
345.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-282
δὲ: omittunt Vit. Par. N. Pro eo
τε habet Ven. A.
ναυσὶ:
ναυσὶν M.
συμβολῆς τίς ἦν:
συμβολαῖς ἦν τις Lips.
συμβολὴ affertur ex Par. C.
ἦν omittit Colb. 2.
347.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-283
πλήθει:
πλήθη G.
καταυχήσας:
κατακαυχήσας Ox. Par. C. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.
348.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-284
ἦρξεν μέν:
ἦρξέν, omisso
μέν.
ἦρξε μὲν G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Turn.
ἦρξεν Rob.
350.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-285
NA: Sicinnum dicit, vernam Themistoclis et eius liberorum paedagogum, de quo Herodotus VIII. 75. Diodorus Siculus XI. 17.
352.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-286
ἕξεται:
ἵξεται Lips.
353.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-287
μενοῖεν: Libri
μένοιεν et mox v. 355.
ἐκσωσαίατο. Correxit a Monkio monitus Blomfieldius. V. Elmsl. ad Oed. Col. v. 945.
σέλμασιν:
σέλμασιν M. Ald. Rob. Ceteri litteram paragogicam negligunt.
σέλματι Cantabr. 2.
354.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-288
ναῶν:
ναῶν M. G. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 2. Par. L.
νεῶν Ald. Rob. Turn.
νηῶν Mosc.
ἐπενθορόντες:
ἐπενθορόντες G. Ven. A. B. Turn.
ἐπενθορύντες Ald.
ἐπανθορόντες M. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. C. L. N. Rob.
ἐπανθορόντες Vit. Lambeth. et supra scripto ad secundam syllabam
εν, ad quartam
ό, Lips.
355.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-289
βίοτον:
βίου Vit. et aliquot alii.
ἐκσωσοίατο:
ἐκσωσαίατο libri. V. ad v. 353.
356.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-290
ὃ δ᾽:
ὃ M.
ὃ δ' Vit. Lips. Ald. Rob. Vulgo
ὃ δ'.
357.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-291
τὸν:
τῶν pro
τὸν Lips. Par. L. et ante correctionem M.
τὸν θεοῦ Par. N.
358.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-292
πᾶσιν:
πᾶσιν Porsonus, et sic M. Ceteri
πᾶσι.
προφωνεῖ:
προσφωνεῖ Vit. Lips. Ven. A. aliique nonnulli et Ald. Rob.
τόνδε:
τοιόνδε Ven. A.
ναυάρχοις:
ναυάρχαις Ald. et
οις minio supra scripto G.
359.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-293
χθόνα:
φλόγα pro
χθόνα Par. C. K. L. Rob. γρ.
φλόγα adscriptum in Lips. Par. B.
θονὸς adscriptum in Par. C.
360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-294
λήξῃ:
λέξη Ven. A.
361.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-295
στίφος μὲν:
στίφος μὲν M. G. Turn.
στῖφος μὲν Vit. Ald. Rob.
μὲν στῖφος Brunckius, nullo, ut videtur, auctore.
στοίχοις:
στοίχοις M. Cantabr. 2. Colb. 1. 2. Hoc fuerat etiam in Vit. sed in
στίχοις mutatum est.
στίχοις, ad
ι supra scripto
οι, Lips. Mosc. Ceteri
στίχοις. Sed huic vocabulo, quod in re militari dubiae fidei est et omnino apud tragicos non invenitur, praeferendum est
στοίχοις.
362.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-296
ἁλιρρόθους:
ἁλιρόθους Ald. Rob.
363.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-297
κύκλῳ:
κύκλων Ven. B.
νῆσον:
νῆσον Ald. et ante sec. manus correctionem Vit:
νοῦσον Rob.
πέριξ:
Πέριξ, eraso
ξ, Vit.
364.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-298
ὡς εἰ:
ὡςεἰ e correctione Lips. Antea recte
ὡς εἰ.
365.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-299
ναυσὶν:
ναυσὶν Porsonus.
νηυσὶν M.
ναυσὶ vulgo.
εὑρόντες:
εὑρόντα Ven. B.
366.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-300
πᾶσι:
πᾶσιν M.
στέρεσθαι:
στερίσκεσθαι Vit. Lips. Mosc. Par. N. Sed γρ.
στέρεσθαι adscriptum in Vit. Lips.
κρατὸς:
κράτος G. et ex sec. manus correctione M. quam lectionem imperite praefert scholiastes. Melius constaret temporum ratio, si scriptum esset
ἦν προκείμενον. Nam si scripsit Aeschylus, accuratius ante dixisset
εἰ ἔφυγον.
367.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-301
τοσαῦτ᾽:
τοιαῦτ' edidit Brunckius, nullo, ut videtur, auctore.
ὑπ᾽ ἐκθύμου:
ὑπερθύμου G. Lips. Ven. A. B. Mosc. Ox. Par. C. L. N. Rob.
ὑπὲρ θύμου Colb. 2.
ὑπενθύμου M. et hinc
ὑπ᾽ εὐθύμου Victorius.
ὑπ᾽ ἐκθύμου Ald. Turn. et videtur hoc prius fuisse in Vit. qui nunc
ὑπερθύμου ex correctione habet.
Ἔκθυμος est animi impotens.
φρενός:
φρενὶ Mosc. et supra scripto
ὸς Lips.
369.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-302
οἳ δ᾽:
οΐδ' Vit. Lips. Ald. Rob. Ceteri
οἱ δ'.
πειθάρχῳ:
πιθάρχῳ Vit. Mosc.
370.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-303
δεῖπνόν τ᾽:
δεῖπνον M. Vit. Lips. edd. ante Brunckium.
τ' addidit Brunckius et ante eum Scaliger.
ναυβάτης τ':
ναυβάτης τ' M. Par. B. L. Rob.
ναυβάτης sine particula Par. N.
ναυάτης δ' Ven. A.
ναύτης τ' Ald.
ναυάτης τ' ceteri.
371.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-304
τροποῦτο:
τροποῦτο omnes libri. Non recte Brunckius
τροποῦτο. V. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI. Hesychius
τροπώσασθαι, τὸ τὴν κώπην πρὸς τὸν σκαλμὸν δῆσαι τῷ τροπωτῆρι.
σκαλμὸν:
σκαρμὸν Cantabr. 1. γρ.
σκαρθμὸν Par. B.
372.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-305
φέγγος:
φθέγγος, expuncta
θ littera, M.
φθόγγος Lips.
374.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-306
ἐς ναῦν:
εἰς ναῦν Lips.
ἐς ναῦς G. Mosc.
ναῦ affertur ex Par. C.
πᾶς θ':
πᾶς δ' M. Vit. Lips. et supra scripto
θ Par. B.
375.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-307
τάξις:
τάξεις, ad
ει supra scripto
ι, M.
376.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-308
ὡς:
ὥ pro
ὡς Lips.
377.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-309
καὶ πάννυχοι:
πάννυχοι δὴ διάπλουν, omisso
καὶ, Rob.
378.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-310
ναῶν:
ναῶν M. Vit. Lips. Ald. Rob. et ceteri, ut videtur, libri praeter Ven. A. Turn. qui
νηῶν habent.
380.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-311
οὐδαμῇ:
οὐδαμῇ, ad ultimam litteram supra scripto
οῦ, Lips.
οὐδαμοῦ Par. L.
381.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-312
λευκόπωλος:
κενκόπωλος Lips.
382.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-313
κατέσχε:
κατάγε pro
κατέσχε Mosc.
κατὰ γαῖαν pro
κατέσχε γαῖαν Lips.
κατέσχε γῆν Ald.
383.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-314
πρῶτον:
πρῶτα Par. C.
ἠχῇ:
ἠχῇ M. G. Ven. A. B. Ald. Turn. et supra scripto
ἠχοῖ Cantabr. 2. Par. B.
ἠχοῖ, ad
οι supra scripto
η, Lips. In
ἠχοῖ coniectura incidisse Piersonum ad Moer. p. 176. merito mireris, quum ibi interesse aliquid inter
ἠχήν et
ἠχώ ostendere studeat,
ἠχεῖ Vit. Mosc. Par. L. Rob. Totum hunc locum imitatione expressum esse ab Iuliano in prima oratione observarunt Spanhemius p. 235. et Wyttenbachius p. 188. ed. Schaef.
384.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-315
εὐφήμησεν:
ἐφήμισεν Cantabr. 1.
ηὐφήμησεν Brunckius.
ὄρθιον:
ὄρθιόν θ' Cantabr. 2.
385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-316
ἀντηλάλαξε:
ἀντιλάλαξε G.
πέτρας:
πέτρης Par. C.
πέρας Ven. B, quod vocabulum nisi unus tantum liber haberet, placere posse dixeris. V. ad Suppl. v. 249.
386.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-317
παρῆν:
παροῦς, supra scripto a sec. manu
ν, Vit.
387.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-318
φυγῇ:
οὐδὲ γὰρ ὡς ἐν φυγῇ Ven. A. Ox. Ald.
οὐ γὰρ ὡς φυγεῖν Rob.
388.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-319
ἐφύμνουν:
ἐφήμουν G. Vit. et aliquot alii.
ἐφ᾽ ὕπνουν Lips.
389.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-320
ὁρμῶντες:
ὁρῶντες G.
ὁρῶντας Rob.
ὁρμῶντες, ut reliqui, sed supra scripto γρ.
ὁρῶντες, Lips.
390.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-321
δ᾽:
δ' inter versus M.
ἀϋτῇ:
αὐτὴ G. et ante sec. manus correctionem Vit.
αὑτῷ Lips.
ἐπέφλεγεν:
ὑπέφλεγεν Ven. A. et adscripto γρ.
ἐπέφλεγεν Par. B. Schutzius coniiciebat
πάντα θῖν ἐπέφλεγεν. Nihil est quare quis in verbis
πάντ᾽ ἐκεῖνα haereat. Est enim haec usitatissima formula, quum multa quae ante commemorata sunt, praesertim si magna sunt et gravia, ut uno vocabulo comprehendi nequeant, indicantur. Sic supra v. 257.
ὡς πάντα γ᾽ ἔστ' ἐκεῖνα διαπεπραγμένα. Herodotus VII. 34. de operibus quibus Xerxes pontes in Hellesponto fecerat,
καὶ δὴ ἐξευγμένου τοῦ πόρου ἐπιγενόμενος χειμὼν μέγας συνέκοψέ τε ἐκεῖνα πάντα καὶ διέλυσε. Sic etiam
πάντα ταῦτα, ut in Eum. v. 113.
καὶ πάντα ταῦτα λὰξ ὁρῶ πατούμενα.
391.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-322
εὐθὺς δὲ:
ἐπεὶ δὲ Ald. Turn.
εὐθὺς δὲ M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. A. B. H. K. L. Rob. Hoc ad sensum et vim loci multo aptius esse nemo non videt. Inutilis coniectura Porsoni
ἔπειτα.
ξυνεμβολῇ:
ξὺν ἐμβολῇ Par. L.
392.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-323
NA:
ἔπαισαν ἅλμην. Idem versus initium in oratione nuntii apud Euripidem Iph. Taur. v. 1391. in qua oratione plura ex Aeschyli Persis sumpta esse indicavit Seidlerus.
κελεύματος:
κελεύματος M. Vit. Lips. Mosc. Ceteri
κελεύσματος.
393.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-324
ἐκφανεῖς:
ἦσαν ἐμφανεῖς Rob.
ἐμφανεῖς ἦσαν Par. C. γρ.
ἐμφανεῖς adscriptum in Par. B.
394.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-325
πρῶτον:
πρῶτον a sec. manu supra lituram unius syllabae inter versus adscriptum in Vit.
εὐτάκτως:
εὐτάκτως M. G. Cantabr. 1. Mosc. Par. K. L. et supra scriptum in Cantabr. 2.
εὐτάκτως, supra scripto primae syllabae accentu, tertiae
ον, Lips.
εὔτακτον Vit. Cantabr. 2. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B.
εὐτάκτων Ald.
εὐστόχως Par. B. I. Comparanda sunt cum his Diodori verba XI. 18.
τὸ μὲν εὐώνυμον μέρος ἐπεῖχον Ἀθηναῖοι καὶ Λακεδαιμόνιοι, πρὸς τὸ τῶν Φοινίκων ναυτικὸν ἀντιταχθησόμενοι· — Αἰγινῆται δὲ καὶ Μεγαρεῖς τὸ δεξιὸν κέρας ἀνεπλήρουν. Herodotus VIII. 85. in sinistro cornu Athenienses, Lacedaemonios in dextro fuisse scribit, quod verius videtur Valckenario. Cum utro faciat Aeschylus, dubitari potest. Veri tamen similius esse videtur Aeginetas eum laudare voluisse quam Lacedaemonios, praesertim quum per hos ipsos effectum sit ut Aeginetis primae decernerentur, Atheniensium autem soli Amyniae, fratri Aeschyli, ut quidem placet Diodoro XI. 27. Non multum dissimilia habet Herodotus VIII. 93. ubi videndus Valckenarius.
396.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-326
ἐπεξεχώρει:
ἐξεχώρει M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. N. Ald. Rob. Turn.
ὑπεξεχώρει editiones Vict. Cant. Stanl.
398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-327
δὲ:
ἐλευθεροῦτε δὴ Vit.
ἐλοῦτε δὴ Mosc.
401.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-328
γλώσσης:
γλώττης G.
402.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-329
κοὐκέτ᾽:
κουκέτ' M. Lips.
403.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-330
νηῒ:
ἐν νυκτὶ Rob.
404.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-331
ἦρξε δ':
ἦρξεν δ' M. Quod hic narratur, Lycomedis cuiusdam, Atheniensis, factum fuisse scholiastes cum Plutarcho in Themistocle c. 15. narrat. Sed Lycomedem hoc ad Artemisium fecisse Herodotus scribit VIII. 11. In Salaminia pugna Aminiam primum impetum in classem Persicam fecisse tradunt Herodotus VIII. 84. et Diodorus XI. 27. Aminias apud Aeschylum intelligendus est: sed quod hunc Aminiam, quem Pallenensem dicit Herodotus, fratrem Aeschyli fuisse perhibent Diodorus, Aelianus V. H. V. 19. scriptorque vitae Aeschyli, fabula videtur esse. Ceterum ne nominaret poeta Aminiam, tragoediae gravitas prohibebat, quoniam, qui in conspectu nostro et in hac communis vitae humilitate versantur, haud facile illo magnitudinis splendore, quem requirit poesis, ita exornari possunt ut omnis quotidianae tenuitatis recordatio evanescat. Idque bene perspectum habens poeta sapienter ne Themistoclis quidem nomen admittere ausus est.
405.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-332
Φοινίσσης: Herodotus VIII. 85.
κατὰ μὲν δὴ Ἀθηναίους ἐτετάχατο Φοίνικες· οὗτοι γὰρ εἶχον τὸ πρὸς Ἐλευσῖνός τε καὶ ἑσπέρης κέρας.
406.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-333
ἴθυνεν:
ἴθυνεν M. Ex Par. B. Faehsius
ἴθυνε. γρ. ἴθυνε affert: Brunckius hunc codicem
εὐθύνων et pro varia lectione
ἴθυνεν habere significat.
ἴθυνε G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Ald. Turn.
ἴθυνεν Rob. et reliquae inde a Vict. editiones.
407.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-334
καὶ πρῶτα: recepi ex G. Lips. Cantabr. 2. Par. L. Rob.
τὰ πρῶτα M. Ald. Turn.
μέν νυν:
μὲν νῦν Cantabr. 2. et supra scripto
ἀντὶ τοῦ δή M.
μὲν νῦν etiam Vit. habuerat, sed eraso a sec. manu
νῦν factum est.
μὲν νυν Ven. B.
μὲν οὖν Lips. Ven. A. Par. N. Mosc. Ox. Ald. Rob.
μὲν δὴ G. Turn. Ex his
μέν νυν praeferendum erat, pro quo saepe
μὲν δή εἰ
μὲν οὖν ab librariis posita sunt. V. Valcken. ad Hipp. 20.
ῥεῦμα:
εὖ ῥεῦμα Ven. B. Cantabr. 2.
408.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-335
στενῷ:
στενῶν Par. G.
στενῷ Ven. B.
νεῶν:
νεῶν τῶν περσικῶν G.
410.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-336
ὑφ᾽ αὑτῶν:
ὑφ᾽ αὑτῶν Lips. Rob.
ὑφ᾽ αὐτῶν G.
ὑπ' αὐτῶν, leni in altero vocabulo spiritu a correctore in asperum mutato, Vit.
ὑπ' αὐτῶν Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Turn.
411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-337
παίοντ᾽:
παίοντ' indiget nulla mutatione. Est enim praesentis participium
ἀΐσσω, significatque eum qui illiditur, ut in Prom. v. 887.
θολεροὶ δὲ λόγοι παίουσ᾽ εἰκῇ στυγνῆς πρὸς κύμασιν ἄτης.
412.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-338
ἀφρασμόνως:
ἀφρασμόνως dedi ex M. Ven. B. Par. N. Idem antequam corrector
σ in
δ mutavit erat in Vit. Ceteri
ἀφραδμόνως.
413.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-339
ὑπτιοῦτο δὲ:
ἑστιοῦτο δὲ Ven. B.
ὑπτιοῦτο δὴ Heathius. Fugerat eum
δέ in apodosi post
ὡς positum, ut v. 410.
414.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-340
θάλασσα δ᾽:
θαλάσσῃ δ' Lips. sed
ῃ in
α mutato.
θάλασσαν δ' Ald.
θάλασσαν, omissa particula, Turn. ex coniectura, ut videtur.
415.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-341
πλήθουσα:
πλήθουσαν Ald. Turn.
φόνου:
φόνο Lips.
416.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-342
ἐπλήθυον:
ἐπλήθυον M. Ven. B. Cantabr. 1. Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Par. A.
ἐπλήθυνον G. Vit. (sic Vit. Lips. Ven. A. Mosc. Par. B. C. N. Ald. et a sec. manu Cantabr. 2. Par. A.
ἐκπλήθυνον Turn.
417.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-343
ἀκόσμως:
ἀκόσμῳ e correctione, deleto
ς, Vit. Ita scribendum putavit Casaubonus.
Ἀκόσμῳ ξὺν φυγῇ legitur v. 465.
418.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-344
βαρβάρου:
βαρβάρων Rob.
419.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-345
τοὶ δ᾽:
οἱ δ' Blomfieldius. V. ad Soph. Ai. v. 1404.
θύννους:
θήνους Lips.
θύνους Rob.
420.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-346
θραύμασίν τ':
θραύμασίν τ' M.
θραύμασί τ' G. (sic G.) Vit. Lips. Mosc. Par. L. Rob. et
ρ a sec. manu scripto Cantabr. 2.
θραύσμασί τ' Cantabr. 1. Ald. Turn. Dixit de his formis Lobeckius ad Soph. Ai. p. 322.
ἐρειπίων:
ἐριπίων M.
421.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-347
ἐρράχιζον:
ἐράχιζον Vit. Lips. Mosc.
οἰμωγὴ:
οἰμωγή ex correctione, quum antea
οἰμωγὴ fuisset, Vit.
οἰμωγῆς M.
οἰμογή Ald.
ἡμογὴ Lips.
422.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-348
κωκύμασιν:
κωκύμασιν M.
κωκύμασι G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn. Solent coniungi
οἰμωγή et
κώκυμα,
οἰμώζειν et
κωκύειν. Sed hic laetum potius clamorem Graecorum commemorari exspectamus, ut in Homerico illo
ἔνθα δ᾽ ἅμ' οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν ὀλλύντων τε καὶ ὀλλυμένων. Quare putavi Aeschylum scripsisse
καυχἠμασιν.
πελαγίαν:
πελασγίαν G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Rob. γρ.
πελαγίαν margo Lips.
423.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-349
κελαινῆς: In
κελαινῆς littera
ν puncto notata in M.
νυκτὸς ὄμμ᾽: explicat Seidlerus ad Eur. Iph. Taur. v. 110.
424.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-350
ἤματα: In
ἤματα primam litteram in litura habet M.
425.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-351
στοιχηγοροίην:
στοιχοιγαροίην, ad
α supra scripto '
o', M.
στοιχηγορείην Cantabr. 2.
χοικηγοροίην Par. G.
στιχηγοροίην Lips. Mosc. Par. F. K. L.
ἐφεξῆς λέγοιμι. στοιχομυθοίην adscriptum in M. Hesychius
στοιχομυθεῖν, τὸ ἐφεξῆς λέγειν καὶ ἀδολεσχεῖν.
426.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-352
μηδάμ᾽:
μὴδ' ἂν M. et sic vel
μηδ' ἂν G. Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. edd. ante Brunckium, qui
μηδάμ' restituit ex Par. A. in quo glossa
μηδαμῶς addita est. γρ.
μηδάμ᾽ ἡμέρᾳ margo Par. B.
427.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-353
τοσουτάριθμον:
τοσουτάριθμον Lips. Rob. γρ.
τοσουτάριθμον supra scriptum in Vit.
τοσοῦτ' ἀριθμὸν M. Ven. A. Cantabr. 2. Ox. Ald. Turn. et a sec. manu Vit.
τοσοῦτ᾽ ἀριθμῶν a pr. manu Vit.
τοσοῦτ᾽ ἄριθμον G. scilicet, ut interpreti videtur, pro
ἀριθμόν. Et
τοσουτάριθμον et
τοσοῦτ᾽ ἀριθμὸν commemorant scholiastae. Alludere ad hunc locum videtur Tzetzes in exegesi ad Il. p. 92, 8.
ἐκ δὲ τῆς συνεχείας τῆς ἵππου καὶ τοῦ περιττώματος τοῦ τοσουταρίθμου στρατοῦ.
428.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-354
αἰαῖ:
αἳ αἳ M. G.
α octies Cantabr. 1. Ceteri
αἰαῖ
ἔρρωγεν:
ἔρρωγεν Rob. et a pr. manu Cantabr. 2. Idem supra scriptum in Vit.
ἔρρωγεν a sec. manu Cantabr. 2.
ἔρρωγε G. Lips. Ald. Turn.
ἔρρωγε Vit.
ἔρρωγε Mosc. et cum litura inter
o et
γ M.
429.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-355
βαρβάρων:
βαρβάρω Par. K. L.
γένει:
γένῃ, sed
η supra scripto
ει, Lips.
430.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-356
κακόν:
κακόν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Mosc. Par. B. N.
κακῶν Ald. Rob. Turn. Euripides Med. v. 59.
ἐν ἀρχῇ πῆμα κοὐδέπω μεσοῖ, ubi v. Elmsleium.
431.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-357
ἐπ᾽ αὐτοῖς:
ἐπ' αὐτοῖς M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 2. Ox. Par. B. K. L. N. Ald. Rob.
ἐπ' αὐτοὺς Turn.
ἐπ' αὐτῆς Mosc.
433.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-358
τῆσδ᾽ ἔτ᾽:
τῆσδέ τ' M. G. Vit. Par. A. B.
τίς δὲ τ' Ald. Rob. Emendate
τῆσδ᾽ ἔτ᾽ Lips. Turn. γρ.
καὶ τύχης ex Par. B. Faehsius affert.
τῆσδ᾽:
τῆδε, ut fere solet, M.
τῆσδε Ald. Rob.
434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-359
τίν᾽ αὖ:
τί δ' αὖ G.
στρατῷ:
στρατῷ, mutato a sec. manu
ῶ in
οῦ, Vit.
στρατοῦ Ald.
435.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-360
μάσσονα:
μάσσονα, supra scripto
ν, Vit.
436.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-361
φύσιν:
φύσιν M. Vit. Ald. Rob. Turn. et
ι supra scripto
ει Lips.
φύσει G. Ven. B. Par. A. B. K. L. et supra scripto
φύσιν Cantabr. 2.
437.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-362
ψυχήν:
ψυχὴν, supra scripto
o, Lips.
κεὐγένειαν:
καὶ εὐγένειαν M. Vit. Mosc. Ald. Rob.
ἐκπρεπεῖς:
ἐκπρεπεῖς M. Ald. Turn. et adscriptum in Par. B.
εὐπρεπεῖς G. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. A. B. L. N. Rob.
438.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-363
ἄνακτι:
ἄνακτοι Vit.
439.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-364
αἰσχρῶς:
αἰσχρῶς M. G. Vit. Lips. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Lambeth. Mosc. Ox. Par. A. B. H. K. L. N. Rob.
οἰκτρῶς Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B.
δυςκλεεστάτῳ:
δυσκλεεστάτῳ M. Lips. Par. B. Ald. Rob. Turn. Id fuit etiam in Vit. ubi terendo
λε periit.
δυσκλεστάτῳ Par. C.
δυστυχεστάτῳ G. Ven. B. Cantabr. 1. Par. A. L. et adscriptum γρ.
δυστυχεστάτῳ in Lips.
μόρῳ:
πότμῳ Vit. Lips. Mosc. Par. N. sed in Lips. adscriptum γρ.
μόρῳ. θανάτῳ.
440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-365
οἴ 'γὼ:
οἱ ἐγὼ M.
ὃ ἐγὼ Par. C.
οἳ ἐγὼ G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Ald. Rob. Turn. Correxit Porsonus.
τάλαινα:
τάλαινα Vit.
κακῆς:
κακοὶ pro
κακῆς Lips.
441.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-366
δὲ: omittunt Ven. A. Ox. Ald. Post
ποίῳ habet Rob.
442.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-367
ἐστὶ:
ἐστιν Vit.
πρόσθε:
πρόσθε G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. Mosc. Ald.
πρόθεν Par. N.
443.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-368
δύςορμος:
δύσορμος, ad
ος supra scripto
ον, Lips.
ναυσίν:
νηυσὶν M. G. Vit. Lips.
444.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-369
ἀκτῆς:
ἀκτῆς G. In Vit. ad
ἀκτῆς a sec. manu supra scriptum γρ.
ἁλός, sic.
445.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-370
NA: Narrat rem etiam Herodotus VIII. 76.
ὅταν:
ὅτ' ἂν M. Vit. Lips. Rob.
ὅτι scribendum putavit Elmsleius (Edinburgh Review XVII. p. 236.). Sed v. diss. de particula
ἂν III. 4. Opusc. IV. p. 148.
446.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-371
ἐкσωζοίατο:
ἐξσωζοίατο, ad
ξ supra scripto
κ. M.
ἐκσωζοίατο, ad
οι supra scripto
αι, Lips. Non satis recte Abreschius
νεῶν ἐκσωζοίατο ita coniungit ut
φθαρέντες seorsim positum sit. Vt ista sint coniungenda, certe
φθαρέντες non minus cum illo genitivo construi debet: dissipati ex navibus.
φθείρεσθαι errare, vagari significans et ab Abreschio hic et in Misc. Obs. IV. 3. p. 451. illustratum est. Conferendus Blomfieldius.
447.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-372
κτείνοιεν:
κτείνειαν Ald.
κτείνειεν G. Ven. A. B. Ox. Par. C. N. Rob. Inde
κτείνειαν Porsonus. Recte
κτείνοιεν M. Vit. Lips. ceterique, ut videtur, codices et Turn.
εὐχείρωτον:
ἀχείρωτον G.
εὐχείρως τὸν Mosc. Par. B. Id videtur etiam in Vit. fuisse, in quo erasa ea scriptura
εὐχείρωτον restitutum.
εὐχείρω τὸν, propter similem, ut videtur, codicis alicuius lituram, Ald.
448.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-373
ἐναλίων:
ἐναλίων M. G. Vit. Par. A. B. N.
εἰναλίων Ven. A. Rob. Turn.
εἰν ἀλίων Ald.
ἀναλίων Lips.
449.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-374
ὡς γὰρ θεὸς:
ὡς γὰρ ὁ Θεὸς Lips. Mosc.
450.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-375
ναῶν:
νῆες Ven. A. Par. C.
νεῶν Cantabr. 2.
κῦδος:
κῦδος G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
Ἕλλησιν:
Ἕλλησιν M. Rob.
451.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-376
αὐθημερὸν:
αὐθημερῶν Vit. V. Herodotum VIII. 95.
452-453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-377
ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο:
ἀμφὶ δὲ κυκλοῦντο Ven. A. Par. B. C. et ante correctionem Vit.
ἀμφὶ δ᾽ ἐκύκλουν τὴν ex correctione Vit.
ἀμφὶ δ' ἐκυκλοῦντο G. Lips. et ut videtur Mosc.
ἀμφὶ δὲ, ut Brunckius refert, supra scriptum in Par. B. γρ.
δὲ ex eo codice Faehsius affert. De omisso augmento v. praef. ad Eur. Bacchas p. XLVI.
454.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-378
τράποιντο: γρ.
τράπωνται Par. B.
τράπονται Par. C.
455.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-379
πέτροισιν:
πέτροισι M. Vit. Lips. Ven. B. Mosc. Par. B. N. Vulgo
πέτρησιν.
ἠράσσοντο:
ἠράσσοντο M. (sic M.) G. Lips. Par. A. B.
ἠράσσαντο Vit, aliique et Turn.
ἠράσσαντο Ald. Rob.
τοξικῆς τ᾽ ἀπὸ:
τοξικῆς Lips. Ven. A. Par. B. Ald. Turn.
ἀπὸ M. G. Vit. Par. A. N. Rob.
ἀπ' ad
δ' supra scriptum in Lips. Par. B. Non dubitavi praeferre
τε. Sed anastrophen, quam consensu tuentur libri, repudiandam esse diligens docebat artis poetarum in condendis trimetris observatio, qui quum plerumque ita coniungant verba, ut singulis versibus aliqua pars orationis terminetur, tamen saepe etiam pausa paullo ante finem versus facta tam arte finem versus cum sequentis initio coniungunt, ut ne elisionem quidem in fine versus spreverint, nedum in praepositionibus admiserint anastrophen.
456.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-380
προςπίτνοντες:
προσπίτνοντες M. Cantabr. 2. Rob.
πίπτοντες Par. N. Ceteri
προσπίπτοντες.
ὤλλυσαν:
ὤλλυσαν M.
ὤλυσαν G. Vit. aliique nonnulli.
457.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-381
ἐφορμηθέντες:
ἀφορμηθέντες, ad
ἀ supra scripto
ε, Lips.
458.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-382
κρεοκοποῦσι:
κρεοκοποῦσι ex correctione M. et hoc ex scholiis restituit Porsonus.
κρεωκοποῦσι Ald. Rob.
κερωκοποῦσι Vit. supra tamen scripto γρ.
κρεωκοποῦσι, quod in M. ante correctionem erat ut in ceteris omnibus. V. Pors. praef. ad Hec. p. VIII. Lob. ad Phryn. p. 693.
460.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-383
ἀνώμωξεν:
ἀνώμωξε G. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
κακῶν:
κακῶν omittunt Mosc. et a pr. manu Vit.
βάθος:
πάθος Vit. Par. N.
461.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-384
εὐαγῆ: De loco illo, ex quo Xerxes pugnam spectaverit, vide Wassium ad Thuc. II. 19. Valckenarium et Wesselingium ad Herod. VIII. 90. Toupium Emend. in Suidam vol I. p. 393. seqq. (261. ed. Lips.).
Libri omnes
εὐαγῆ. Scholiastes
καθαράν, κεχωρισμένην, εὖ ἔχουσαν οἷον τὴν ἄποψιν καὶ ἐπιτηροῦσαν τὸν λεὼν ἅπαντα. ἢ αὐγάζοντα καὶ ὁρῶντα. Hemsterhusius
εὐαυγῆ, quod receperunt Brunckius, Schützius, Porsonus, Blomfieldius. Praeclara illa Hemsterhusii disputatio tanto magis tota huc transferenda videtur, quod et in primis ad Aeschyli locum pertinet et plura sunt quae de ea monere lectorem volo. Sic igitur ille apud Musgravium in Exerc. Eurip. II. 6. sive in eiusdem notis ad Euripidis Suppl. 654.
ἀμφὶ δ᾽ Ἠλέκτρας πύλας
ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῇ λαβών.
Euripidis loco apte convenit interpretatio (Hesychii verba dicit,
εὐαγές, εὔοπτον): ipsi voci convenire fuerat ostendendum.
Εὐαγής si ducatur ab
ἄγος, quid sit notum est, quemadmodum
ἀναγής, δυσαγής. Si ab
ἄγω duco, erit agilis, flexibilis, qua potestate capitur in Hippocr. περὶ διαίτ. ΙΙ. p. 363, 34. neque aliter Henr. Stephan. intellexit Anth. 1. c. 60. Ep. 8.
Χαίροιτ᾽ εὐαγέες (μέλισσαι) in Th. L. Gr. Tom. I. p. 126. C. agiles apes, quod per aerem ferantur cito et facile: vel mobilis, volubilis, ut in Aretaeo p. 19. v. 33. (p. 41. ed. Lips.)
ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, exponi possunt, licet puros dederit Crassus, Wiganus lucentes, quod vix perspicias unde pendeat, nisi legisse vel legi voluisse statuas
εὐαυγέες: iunguntur tamen itidem ab Adamantio 1. c. 9. (p. 349.)
ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ λαμπροὶ καὶ εὐαγεῖς, cuius vice admodum vitiose
εὐλαβεῖς Polemo (p. 222.) praefert. Porro si ab
ἄγω, ἄγνυμι frango, significabit fragilem, quique facile comminui possit; quo pertinet Suidae locus ita scribendus:
εὐαγές, εὐκόλως κεκλασμένον, εἰ στάχυς εὐαγής, idem qui
εὔκλαστος, εὔθραυστος, apud Etym. in v.
Δημήτηρ. In his, sicuti linguae norma postulat, penultima corripitur: aliis in locis eadem vox syllabam istam habet productam: Leonid. Anth. VI. 27. Ep. 6.
καὶ πέλεκυν ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα καὶ περιαγὲς Τρύπανον Parmen. ap. Clem. Str. V. p. 732.
καθαρᾶς εὐαγέος ἠελίοιο Λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα — nimirum forma Dorica nascuntur ex
εὐηγής οι
περιηγής: quorum illud rarissimum, alterum frequentatur pro circumacto, circumiecto, rotundo: saepe tamen quam proprie vim habeat obscurum est, qua de re nunc nihil amplius dicam. Singulare est quod ex Lex. Vet. MS. Bibl. Sangerman. (Anecd. Bekkeri p. 337, 13.) mecum communicavit praestantissimus noster Ruhnkenius:
ἀγής· τοῦτο ἀπὸ συνθέσεως (συνθέτου apud Bekkerum) καταλείπεται τοῦ εὐαγής ἢ παναγής. Ἐμπεδοκλῆς· ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἀγέα κύκλον pro
παναγής, quod longe diversum est, melius scripsisset
περιαγής, ut in illo versu proverbiali, quem suggerit Philopon. περὶ Κοσμοπ. p. 179.
μηδ' ὅσον ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον ἑλίξαι. vid. Suid. in
εὐαγής. Nunc investiga quantum libet, harum, quas notari in
εὐαγής, significationum quaenam vel Aeschyli verbis vel Euripidis accommodari possit, nullam invenies: at si scripseris inserta littera
υ
εὐαυγῆ, omnis difficultas fuerit sublata: nam
εὐαυγής, locus illustris, vel qui undique conspici potest, vel unde prospectus in vicina late patet. Ratio structurae in
ἕδρα παντὸς εὐαυγὴς στρατοῦ itidem expedita, quae frustra quaeratur in
εὐαγής. Enimvero iam dudum vereor, ne
εὐαυγής per culpam librariorum pluribus locis abierit in
εὐαγής: in Iamblichi certe Protr. p. 152. vs. 23. (p. 360. Kiessl.) vice vulgati,
λαμπροτάτη τὶς εὐαγία, cod. Reines. quem ipse cum edito contuli, praefert
εὐαυγία, quod utique longe melius congruit cum
λαμπροτάτη εἰ
τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα, quam
εὐαγία. Perinde se res habet in Platone de LL. XII. p 989. C. (p. 952. A. Steph.)
ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερα γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα — καὶ ἀσαφῆ. Tim. p. 1065. E. (p. 58. D. Steph.)
ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος: unde sumptum Iamblichi de Myst. p. 80. vs. 21.
τὸ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος. Si tum iuncta propinquae, tum opposita contrariae potestatis attente spectes, quid prius in mentem veniat, quam opportunissimum
εὐαυγής? Accedat Aristoteles, vel quicumque nomen eius mentitus auctor, de Mund. p. 14. vs. 12. (p.397. a. 16. ed. Bekk.)
κόσμος-λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος: vertit Appuleius: splendore perlucidus: quin clarius etiam caussam nostram suffulcit diversa, quam Stobaeus suppeditat Ecl. Phys. p. 78. vs. 9. (p. 694. Heer.) lectio,
λαμπρότητα δὲ τηλαυγέστατος. In Parmenide quoque
εὐαυγέος ήελίοιο non sprevero. Pythagoreis autem in primis
αὐγή et voces inde natae placuerunt; unico Theagis exemplo defungar apud Stob. p. 11. vs. 46.
ὁ νέος ἔχων περιαυγέα καὶ διαυγέα τὰν ἔποψιν. Iam neminem opinor fore, qui contendat, pro
εὐαυγής Graecos
vitandae κακοφωνίας ergo solenni more pronunciasse
εὐαγής.
Haec Hemsterhusius, docte quidem et acute, sed non ita ut omnem sustulerit dubitandi materiam. Equidem etsi vereor ne haec res ad liquidum perduci nequeat, tamen afferam, quae, ne quis iusto citius assentatur, impediant.
Apertum est nomen
εὐαγής, prout ab
ἄγω vel
ἄγνυμι vel
ἅζω derivetur, non posse non diversas significationes habere. De his dicendum est singillatim, ne quae cognata quidem, sed diversa tamen sunt, confundantur. Ac verba
ἄγω et
ἄγνυμι fontem habent communem, ut
ἄγνυμι proprie sit ducendo i. e. flectendo frango, deinde simpliciter frango, contero. Ab eo verbo est
εὐαγής, media syllaba longa. Suidas
εὐαγές, καλῶς κεκλασμένον. Et hoc usus est Etymologus M. p. 266, 2.
Δημήτερος ἀκτή· διὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῇ ὅλῳ τὸν στάχυν τὸν εὐαγῆ, ἢ αὐτὸν τὸν σῖτον ἐν τῷ μύλῳ θραύεσθαι. Sed idem vocabulum etiam aliam habet significationem, quae propius accedit ad propriam verbi
ἄγνυμι notionem. Corrupta sunt haec grammaticorum, Photii p. 27, 6.
εὐαγής, μεταφορικῶς κύκλος, Zonarae p. 897.
εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικὸς κύκλος. Eadem quae Zonaras, omisso tamen
ἤ, habet Suidas, apud quem
μεταφορικῶς a Kustero repositum est. Scribendum est
εὐαγής, καλῶς περιηγμένος, ἢ μεταφορικῶς κυκλικός. Terminationes enim
ος et
ικός saepe permutantur. De testimonio, quod Suidas ex epigrammate Antipatri Sidonii adiecit, infra videbimus: est enim illud ab hoc vocabulo prorsus alienum. De ipso vocabulo noli dubitare quin vera tradiderint grammatici. Id quod apparet ex simili
περιαγής. Photius p. 414, 15.
περιαγές, ἐπικαμπές. Usurpatur
περιαγής ab Adamantio Physiogn. I. 24. p. 413.
κεφαλὴν μέσην τὸ μέγεθος, περιαγῆ. Etym. M. p. 545, 27.
παρὰ τὸ κύφον, τουτέστιν τὸ περιφερὲς καὶ περιαγές. Eadem schol. ad Il. V. 596. Ac ne dubites quin ab
ἄγνυμι ductum sit, argumento est
περιαγή substantivum apud Aratum v. 687. de Argo navi,
quod scholiastes interpretatur
ἀλλ᾽ ἤτοι Περσεὺς μὲν ἄτερ γουνός τε ποδός τε
δεξιτεροῦ δύεται, πρύμνης δ᾽ ὅσον ἐς περιαγήν,
ὅσον εἰς τὴν περίκλασιν καὶ καμπὴν τῆς πρύμνης. Illa vero significatione etsi videri possit
εὐαγής dictum esse ab Leonida Tarentino epigr. 28. in Anal. Brunckii t. I. p. 227. sive Anth. Pal. VI. 204.
ut runcina intelligatur ab anteriore parte curvata, tamen non potest dubitari quin Meinekius in Del. poet. Anth. Gr. p. 31. recte viderit scribendum esse
Θῆρις ὁ δαιδαλόχειρ τῇ Παλλάδι πήχυν ἀκαμπῆ,
καὶ τετανὸν νώτῳ καμπτόμενον πρίονα,
καὶ πέλεκυν, ῥυκάναν τ᾽ εὐαγέα, καὶ περιαγὲς
τρύπανον, ἐκ τέχνας ἄνθετο παυσάμενος,
εὐάκεα. Sed usus videtur hoc nomine Parmenides v. 133.
ut, si hoc ita sit, etiam Empedocles
εἴσῃ δ' αἰθερίην τε φύσιν, τά τ᾽ ἐν αἰθέρι πάντα
σήματα, καὶ καθαρῆς εὐαγέος ἠελίοιο
λαμπάδος ἔργ᾽ ἀΐδηλα,
ἀγέα κύκλον rotundum solis orbem intellexisse videatur. Quamquam hoc incertum est. Illud vero valde probabile est, nomen
εὐάγητος ab
ἄγνυμι dictum esse et flexuosum, sinuosum notare. Aristophanes Nub. 274.
Abutitur ingenio suo Bentleius in Museo crit. Cantabr. II. p. 435. Male interpretantur Suidas, Zonaras p. 905. Favorinus,
ἀέναοι Νεφέλαι,
ἀρθῶμεν φανεραὶ δροσερὰν φύσιν
εὐάγητον.
εὐάγητον, καθαράν, λαμπράν. Ἀριστοφάνης, δροσερὰν εὐάγητον φύσιν, et scholiastae
πανταχοῦ φερομένην, ἢ λαμπράν. πάντῃ φερόμενον· εὐκίνητον· τοιοῦτο γὰρ τὸ ὕδωρ. Eustathius in Opusc. p. 142. a. 9.
εὐάγητον intellexit
εὐαγές, sanctum, et eodem significatu p. 144. a. 1.
εὐαγέστατον ὄνομα.
Nunc transeamus ad
εὐαγής ab
ἄγω duco derivatum. Quale vocabulum, si ab ipso verbo
ἄγω factum fuit, brevem necesse est habuerit mediam syllabam; sin ab
ἄγω Dorico, de quo Schaeferus in Melet. crit. p. 113. seq. dixit, longam, ut pro communi forma
εὐηγής dictum, quemadmodum
περιαγὲς τρύπανον in illo quod attulimus Leonidae epigrammate pro
περιηγές positum videtur. Quamquam si quis
ὀφθαλμοῦ περιηγέα κύκλον dixit, non poterit hoc ad Parmenidis
εὐαγέος ἠελίοιο aut ab Empedoclis
ἀγέα κύκλον adhiberi, quod neuter Dorica dialecto est usus. Sed huius vocabuli
εὐαγής quae communis vel Ionica forma exstare visa est apud Aretaeum de curatione morb. diuturn. I. 13. p. 128. B. ed. Boerh. p. 327. ed. Lips. emendatione corrupti loci removenda est. Scribendum est enim
προςτίθει δὲ χάριτας πόματος καὶ σίτου, τὴν μικρῷ χείρω τῶν ὠφελεόντων ἔωσι διδόναι (ἔσται γὰρ διέξοδος ναυτιώδει καὶ ἀτερπέι ὑγρῷ· μετεξετέρους γὰρ ἡ τοῦ πύου δίοδος βλάψαι δύναται), μήπω τι καὶ ἀπόσιτοι ἔσονται, κἤν τι λάβωσι εὐημές. Abest vulgo
διδόναι, quod codex Harleianus suppeditat. Deinde ed. Boerh.
κἄν τι λάβωσι, pro quo P. Petitus habet
κἄν τε λάβωσι. Denique legebatur
εὐαγέες. Non perceperunt loci sensum interpretes, qui quum de reponendo
εὐαγές cogitarunt, sententiam reddiderunt etiam obscuriorem. Scripsi
εὐημές, de qua forma Lobeckius dixit ad Phryn. p. 706. Sensus est adhibe illecebras potus et cibi, etiam si paullo minus conducibilium quam dari oporteat (parabitur enim exitus nauseam facienti et insuavi humori; nonnullis enim perruptio puris nocere potest), ne fastidiant cibum, etsi quid quod facile evomere possint sumpserint.
Εὐαγής autem, correpta media syllaba, ab
ἄγω duco derivatum esse haud ita facile credam, primum quod alia huius formae vocabula desunt, tum quod prorsus silent grammatici, tum denique quod exempla, quae pro hac derivatione afferuntur, valde suspecta sunt, quippe quae cuncta vel admittant aliam explicationem vel etiam efflagitent. De qua re mox videbimus.
Iam enim dicendum est de nomine
εὐαγής, quod ab
ἅζω ductum sacrum, castum, purum significat. Grammaticorum interpretationes has habemus. Hesychii,
εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, εὔοπτον, ἅγιον. Photii,
εὐαγές, ἁγνόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον. Suidae,
εὐαγές, ἁγνόν, καθαρόν, εὐσεβές, ὅσιον, θειότατον· γένους δὲ ἦν εὐαγοῦς, οὐκ ἐπὶ δυνάμει τρυφώσῃ λαμπρυνόμενον, οὐδὲ ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ κολαζόμενον, quae eadem, sed minus plene, apud Zonaram p. 914. exstant. Porro Hesychii,
εὐαγοῦς, δυστάτης. Zonarae p. 897. et Favorini,
εὐαγῆ, μεγάλην, quod alio spectat quam, ut Tittmanno videbatur, ad epigramma Antipatri Sidonii a Suida in v.
εὐαγής allati. Sed originem significationis si requiris, omnem illam latissime patentem verborum cognationem, cuiusmodi sunt
ἀγάζω, ἄγαμαι, ἀγαίομαι, ἅζω, ἄγη, ἄγος, ἅγιος, ἁγνός, ἁγηλατῶ pluraque alia, in quibus est etiam
ἀγάζομαι, aliter explicandam puto quam visum est Ruhnkenio ad Timaei lex. Plat. p. 12. seq. qui quam iniit viam, quum primam posuit nitoris significationem, ea non satis plana aut expedita videtur ad omnem illam verborum et notionum varietatem comprehendendam. Non potest quidem dubitari quin cognatae cum his verbis voces
ἀγλαΐς et
αὐγή, quae proprie de refractis radiis dicuntur, ab
ἄγω, ἄγνυμι derivatae sint quarum altera, ut a
κράζω κραυγή, insertum habet crassiorem spiritum: sed tamen ista quam indicavi verborum familia, etsi ab eadem radice orta est, ita manifestam prodit admirationis vel horroris vel omnino motus cuiusdam et gestus significationem, ut alia ratione, quam quae est radiantis lucis, cum radice illa cohaerere videatur. Utar pro primitivo (perinde est enim quo quis utatur, quum nullum istorum sit primitivum) verbo
ἅζω sive
ἅζομαι. In eo primaria esse videtur notio stupescendi, ducta ab eo, quod qui conspecta re insolita stupescunt, superiora corporis recedunt. Haec significatio statim pro rei ob quam stupemus natura in duas alias dispescitur, unam admirationis, venerationis, reverentiae, alteram horroris, abominationis, indignationis: unde rerum quoque ipsarum fit diversitas, aliis colendis ob sanctitatem suam, aliis formidandis ob nefas et piaculum. Accedit ad has tertia significatio, composita ex illis ambabus, invidiae, quae est indignatio ex admiratione orta. Quod si haec ad nomen
εὐαγής adhibemus, primo quaerendum est an illud duplex sit, unum correpta media, quod plurimo usu frequentatum est, alterum producta. Certe si recte in lexico illo Sangermanensi
ἀγής apud Empedoclem significatione cum
εὐαγής οι
παναγής cognatum esse indicatur, cum aspero potius spiritu credas Empedoclem scripsisse
et sacrum voluisse orbem solis intelligi. Quae suspicio eo videtur confirmari, quod idem nomen, ut plura ex illa radice, etiam in malam partem usurpatum invenitur: de qua re Tzetzes scribit ad Lycophr. v. 436.
ἄθρει μὲν γὰρ ἄνακτος ἐναντίον ἁγέα κύκλον,
ὅτι δὲ ὁ ἀγής, ὁ μυσαρός, ἐξ οὗ λέγεται καὶ ὁ ἅγιος ὁ μυσαρός, Ἱππῶνάξ φησιν
Quamobrem nihil mirum foret, si ex hoc nomine compositum fuisset
ὡς οἱ μὲν ἁγεῖ Βουπάλῳ κατηρῶντο.
εὐαγής media producta. Itaque incertum est, Parmenides, quum scripsit
εὐαγέος ἠελίοιο, sacrumne voluerit an rotundum: Karstenus p. 122. seq. ea significatione putat
εὐαγέος dictum esse, qua Hemsterhusio
εὐαυγέος scribendum esse videbatur. Proxime cohaerere cum adiectivo
ἁγής videtur substantivum
ἅγος, a quo esse puto, quod apud Hesychium legitur,
ἄγεα, τεμένη, ex quo si est
ἁγηλατεῖν, et spiritus asper in eo verbo erit praeferendus, de qua scriptura v. Schaeferum ad Greg. Cor. p. 546. et prima syllaba longe putanda. Certe non memini loci ex quo huius syllabae mensura certo disci possit. Eadem dubitatio est de adiectivo
εὐαγής, quod in iis locis, in quibus maxime vel de significatione vel de scripturae sinceritate disceptari potest, aut apud prosae orationis scriptores invenitur aut a poetis ita positum est ut mensura ambigua sit. Quare non satis cognitum est utrum
εὐαγής ubique mediam syllabam brevem habeat, an certis in significationibus ea syllaba producatur. Veri tamen similius videtur unum dumtaxat esse nomen
εὐαγής brevi media syllaba, quam mensuram habere videtur etiam
ἀκραγής, quo usus est Aeschylus in Prom. v. 804.
Falluntur enim qui id a
ὀξυστόμους γὰρ Ζηνὸς ἀκραγεῖς κύνας γρῦπας φυλάξαι.
κράζειν ductum putant, quia, si ita esset, primam syllabam poeta non produxisset: itaque recte alii
ὀξυχόλους, ἀκροχόλους interpretantur. Est autem
εὐαγής proprie sanctus, deinde sacer, i. e. qui ob sanctitatem colitur. Ex his duabus significationibus prima tantum ita multiplex est, ut plures alios significatus pepererit: altera autem tam simplex, ut praeteriri nunc posset, nisi de duobus locis, qui in dubitationem vocati sunt, dicendum videretur. Suidas post illa, quae supra allata sunt,
εὐαγής καλῶς περιηγμένος, μεταφορικὸς κύκλος, haec habet, καὶ ἐν ἐπιγράμματι
Πιερικὰν σάλπιγγα, τὸν εὐαγέων βαρὺν ὕμνων χαλκευτάν, κατέχει Πίνδαρον ἅδε κόνις. Idem distichon ab eodem in v.
χαλκευτής affertur. Est autem Antipatri Sidonii in Brunckii Anal. t. II. p. 27. ep. 79. sive Anth. Pal. VII. 34. Eleganter Toupius
εὐαχέων scribi voluit, his ipsius Pindari verbis motus Pyth. I. 14. (24.)
ἄλλοις δέ τις ἐτέλεσσεν ἄλλος ἀνὴρ εὐαχέα βασιλεῦσιν ὕμνον, ἄποιν' ἀρετᾶς. Brunckius vero vulgatam tuetur, sed ut
εὐαγέων secundam syllabam productam habeat et hymnos bene tornatos significet: quod ille quum nullo alio argumento fecerit quam propter Suidae explicationem et propter
ῥυκάναν εὐαγέα apud Leonidam Tarentinum, nihil caussae est quare ei accedamus. Nam Leonidae epigramma quomodo Meinekius emendaverit supra dictum est, apud Suidam autem recte intellexit Portus Antipatri exemplum ad aliam quam quae a Suida posita est significationem spectare. Neque aut Zonaras aut Favorinus Antipatri versus addunt. Itaque non erit dubitandum quin Antipater sacra carmina intelligi voluerit. Alter locus Antiphili est in Anal. Br. t. II. p. 177. ep. 29. sive Anth. Pal. IX. 404. de apibus,
Ibi vero H. Stephanus
χαίροιτ', εὐαγέες, καὶ ἐν ἄνθεσι ποιμαίνεσθε, αἰθερίου πτηναὶ νέκταρος ἐργάτιδες.
εὐαγέες agiles interpretatur, Iacobsius, ut apud Virgilium, leves dici apes existimat. Quam significationem quum supra omnino in dubitationem adduxerimus, hic tanto minus putamus admittendam esse, quod quum apes hoc epigrammate in primis ob gratuitum mellis donum laudentur, multo aptius est sacras eas colendasque mortalibus a poeta dici. Sed redeo ad primam significationem, quae sanctitatis est. Sanctum autem dicimus primo eum qui sceleris immunis est. Ita
εὐαγής dictum est in Homerico hymno Cereris v. 274. 369. quae antiquissima esset pro hac voce auctoritas, si satis constaret quid in his hymnis primo auctori deberetur. Theocritus XXVI. 30.
Callimachus h. Deliaci v. 98.
αὐτὸς δ᾽ εὐαγέοιμι καὶ εὐαγέεσσιν ἅδοιμι.
Alia ibi exempla adnotavit Spanhemius in iisque observationem scholiastae Sophoclis ad Oed. R. 921. licet non satis apto loco factam, opposita esse
εὐαγέων δὲ καὶ εὐαγέεσσι μελοίμην.
εὐαγής οἱ
ἐναγής. Ita Appianus de b. civ. IV. 96.
καὶ τάδε, ὦ πολῖται, πράσσοντες οἱ τρεῖς ἡμᾶς ἐναγεῖς λέγουσι, et c. 97.
ὁρᾶτε δὲ πρὸς ἡμᾶς ὡς εὐαγεῖς καὶ δημοκρατικοὺς καταπεφευγότας. Aliud oppositum est
δυσαγής apud Manethonem V. 180. restitutum a Dorvillio commemoratumque a Schaefero ad Dion. Hal. de struct. or. p. 89. Deinde sanctus est criminis expers. Ita in lege apud Andocidem de myst. p. 48, 7. ed. Reisk.
ὁ δὲ ἀποκτείνας τὸν ταῦτα πονήσαντα καὶ ὁ συμβουλεύσας ὅσιος ἔστω καὶ εὐαγής. Et apud Demosthenem in tertia Philippica p. 122, 16.
εὐαγὲς ᾖ τὸ ἀποκτεῖναι, quod orator ipse his verbis interpretatur,
καθαρὸν τὸν τούτων τινὰ ἀποκτείναντα εἶναι. Sic etiam Sophocles Ant. 521.
Pertinet huc locus Aristidis Quintiliani de musica I. p. 5. male intellectus a Meibomio,
τίς οἶδεν, εἰ κάτω 'στὶν εὐαγῆ τάδε;
εἰ δημιουργὸν ὀνομάζειν θέμις ἐξ ὧν εἴργασται, καλῶς θεμένους τὴν προςηγορίαν, εἴτε εἶδος καλεῖν εὐαγές, ubi non
εἶδος εὐαγές, sed
εὐαγές ἐστιν, εἶδος καλεῖν dicit, ut antea
ὀνομάζειν θέμις. Tertio sanctus universe dicitur qui malo vacat. Ita Sophocles in Oed. R. 919.
Haec vero significatio, nisi fallor, fecit ut nomen
πρὸς σ᾽, ὦ Λύκει Ἄπολλον, ἄγχιστος γὰρ εἶ,
ἱκέτις ἀφίγμαι τοῖςδε σὺν κατεύγμασιν,
ὅπως λύσιν τίν' ἡμὶν εὐαγῆ πόρῃς.
εὐαγής ad eam quoque puritatem transferretur quam serenitatem appellamus: quae ita est cum lucis notione coniuncta, ut non sit mirum, si saepe dubitari possit,
εὐαγής an
εὐαυγής praeferendum sit. Ut nihil magnopere obstabat quin Sophocles diceret
εὐαυγῆ λύσιν, ita, quum
εὐαγῆ mallet, qui est serenus exitus, satis prope accessit ad illam notionem. Non ausim itaque cum Brunckio, quem moverat Hemsterhusii disputatio,
εὐαυγεῖς reponere in his versibus Euripidis Bacch. 660.
Non mutasset, opinor, si
ἥκω Κιθαιρῶν᾽ ἐκλιπών, ἵν᾽ οὔποτε
λευκῆς χιόνος ἀνεῖσαν εὐαγεῖς βολαί.
ἁγναί scriptum invenisset, quod ipsum quoque aptum, sed, si recte sentio, tamen magis de candoris puritate, quam de serenitate intelligendum esset. Hanc autem nominis
εὐαγής explicationem non mediocriter illud confirmat, quod oculi sereni
εὐαγεῖς appellantur. Nam qui agiles significari putant, eos non solum aliunde confirmare usum huius vocabuli oportet, sed etiam docere quomodo haec significatio ubique satis apta sit. Est autem, si libris fides, ita locutus Aretaeus de caussis et signis morborum acutorum II. 4. p. 16. E. sive p. 41. ed. Lips.
ὀφθαλμοὶ εὐαγέες, λαμπροί, ὑπέρυθροι. Sermo est de febri ardente, ut hic quidem potius
εὐαυγέες requiri videatur. Sed Adamantius Physiogn. I. 9. p. 349.
εἰ δὲ ὑψηλοὶ ὄντες ὀφθαλμοὶ μεγάλοι τε καὶ εὐαγεῖς εἶεν, καὶ ὑγρὸν βλέποντες, δίκαιοι, συνετοί, φιλομαθεῖς, ἔρωτος πλήρεις. Quod si, qui haec in suum librum transtulit, Polemo I. 6. p. 222.
εὐλαβεῖς habet pro
εὐαγεῖς, dubitari potest an ea non sit aberratio librarii, sed recepta in textum parum hic apta explicatio. Certe Synesius epistola 143. (142.)
εὐαγῶς καὶ εὐλαβῶς, ut non multum diversa, iunxit. Ne quis autem Adamantium et Polemonem
εὐαυγεῖς scripsisse suspicetur, licet hoc accommodatissimum oculis vocabulum sit, Hippocratis auctoritas obstat, qui de sanorum victus ratione II. 11. p. 54. L. II. ed. Mack. sic scribit,
οἱ δὲ ὄρθριοι περίπατοι ἰσχναίνουσι, καὶ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν κουφά τε καὶ εὐαγέα καὶ εὐήκοα παρασκευάζουσι, καὶ τὴν κοιλίην λύουσιν. ἰσχναίνουσι μὲν ὅτι κινούμενον τὸ σῶμα θερμαίνεται, καὶ τὸ ὑγρὸν λεπτύνεται καὶ καθαίρεται, τὸ μὲν ὑπὸ τοῦ πνεύματος, τὸ δὲ μύττεταί τε καὶ χρέμπτεται, τὸ δὲ ἐς τὴν τροφὴν τῷ τῆς ψυχῆς θερμῷ καταναλίσκεται· τὴν δὲ κοιλίαν λύουσι διότι θερμὴ ἐοῦσα, τοῦ ψυχροῦ πνεύματος ἐςπίπτοντος ἄνωθεν, ὑποχωρέει τὸ θερμὸν τῷ ψυχρῷ· κοῦφα δὲ τὰ περὶ τὴν κεφαλὴν ποιέουσι διὰ τάδε· ὅταν κενωθῇ ἡ κοιλίη, ἕλκει ἐς ἑωυτὴν ἐκ τοῦ ἄλλου σώματος καὶ τῆς κεφαλῆς τὸ ὑγρόν, θερμὴ ἐοῦσα· κενουμένης δὲ τῆς κεφαλῆς ἀποκαθαίρεται ἥ τε ὄψις καὶ ἡ ἀκοή, καὶ γίγνονται εὐαγέες οἱ ἄνθρωποι. Quo in loco quum primo de oculis tantum ea vox dicta sit, in fine autem, ubi concluditur demonstratio, de toto homine usurpetur, apertum est significationem ei inesse, quae non, ut in vocabulo
εὐαυγής, ad solum videndi sensum, sed ad omnem in sentiendo alacritatem, praecipue vero ad eam quae in oculis cernitur, spectet. Atqui haec ipsa est serenitatis significatio, quae quum Hippocratis loco, tum Adamantii et Polemonis verbis ita omnibus numeris satisfacit, ut aptiorem invenire nequeas. Confirmatur haec vocis
εὐαγής explicatio, ut serenum significet,. iis quae ex Democriti sententia Theophrastus in libro de sensu et sensilibus affert §. 73. p. 677. ed. Schneid.
τὰ μὲν οὖν σκληρὰ τῶν λευκῶν ἐκ τοιούτων σχημάτων συγκεῖσθαι, οἷον ἡ ἐντὸς πλὰς τῶν κογχυλίων· οὕτω γὰρ ἄσκια καὶ εὐαγῆ καὶ εὐθύπορα εἶναι, et §. 78. p. 679. dicit,
σχεδὸν δὲ καὶ τὸ ἔρυθρον τῷ λευκῷ μιχθὲν χλωρὸν ποιεῖν εὐαγὲς καὶ οὐ μέλαν. Quae quum ita esse videantur, non puto esse quare haec Platonis in Timaeo p. 58. C. ed. Steph. vitii suspecta habeamus,
μετὰ δὴ ταῦτα δεῖ νοεῖν ὅτι πυρός τε γένη πολλὰ γέγονεν, οἷον φλὸς τό τε ἀπὸ τῆς φλογὸς ἀπιόν, ὃ κάει μὲν οὔ, φῶς δὲ τοῖς ὄμμασι παρέχει, τό τε φλογὸς ἀποσβεσθείσης ἐν τοῖς διαπύροις καταλειπόμενον αὐτοῦ. κατὰ ταὐτὰ δὲ ἀέρος τὸ μὲν εὐαγέστατον ἐπίκλην αἰθὴρ καλούμενος, ὁ δὲ θολερώτατος ὁμίχλη τε καὶ σκότος. Tantum abest enim, quod Hemsterhusio videtur, ut quae hic inter se opponuntur
εὐαυγέστατος scribi suadeant, ut exactior etiam sit in vulgata lectione oppositio: quin illa, quae de igne praemisit Plato, quodammodo postulare videntur ut hic, ubi de alio elemento sermo est, nomina adhibeantur magis huius elementi propria quam communia cum natura ignis. Et, si quid in tali re ab similibus exemplis praesidii accedit, Hippocrates in libro de aere, locis et aquis p. 255, 27. paene eodem modo de aere loquens magis
τὸ εὐαγέστατον quam
τὸ εὐαυγέστατον expressit:
τὸ μὲν θολερὸν αὐτέου καὶ νυκτοειδὲς ἐκκρίνεται καὶ ἐξίσταται καὶ γίγνεται ἠώς τε καὶ ὀμίχλη, τὸ δὲ λεπτότατον καὶ κουφότατον αὐτέου λείπεται καὶ γλυκαίνεται, ὑπὸ τοῦ ἡλίου καιόμενόν τε καὶ ἑψόμενον. Sic etiam Chrysippus apud Stobaeum Ecl. phys. p. 446. ed. Heer. vocat
αἰθέρα ἀραιότατόν τε καὶ εἰλικρινέστατον. Non multum discedit quod idem Stobaeus p. 489. ex Philolao refert,
τὸ μὲν οὖν ἀνωτάτω μέρος τοῦ περιέχοντος, ἐν ᾧ τὴν εἰλικρίνειαν εἶναι τῶν στοιχείων, Ὄλυμπον καλεῖ. Itaque etiam apud Iamblichum de myst. p. 80, 21. sinceram puto vulgatam lectionem,
τὸ γὰρ εὐαγέστατον καὶ ἄκρον τοῦ ἀέρος, ἐπιτηδείως ἔχον ἐξάπτεσθαι εἰς πῦρ, ἅμα τε ἐπινεύουσιν οἱ θεοί, καὶ εὐθὺς ἀνακαίεται. Hinc ne in Aristotelici quidem libri de mundo c. 5. Hemsterhusio sine dubitatione assentiendum esse videtur:
καὶ μὴν μεγέθει μὲν οὗτος (ὁ αὐτὸς ex codd. Bekkerus) πανυπέρτατος, κινήσει δὲ ὀξύτατος, λαμπρότητι δὲ εὐαγέστατος, δυνάμει δὲ ἀγήρως τε καὶ ἄφθαρτος. Quod Hemsterhusio scribendum videbatur,
εὐαυγέστατος, edidit Bekkerus ex uno suorum quattuor codicum: unus
διαυγέστατος praebet: quas autem duas memorabiles lectionis diversitates habet Stobaeus p. 694. ed. Heer.
ἀνυπέθετος pro
πανυπέρτατος, et
τηλαυγέστατος pro
εὐαγέστατος, eae vereor ne non maius ad hanc rem diiudicandam momentum conferant quam liberius ista interpretantis Appuleii verba, splendore perlucidus. Sed progrediamur longius. Si comparaveris consimilis significationis vocabula quae Germanica lingua habet, rein, hell, klar, heiter, non miraberis
εὐαγές etiam perspicuum dici. Itaque ne apud Platonem quidem de leg. XII. p. 951. E. vocabulum
εὐαγέστερον mutare ausim:
τὴν δὲ συνουσίαν εἶναι τούτοις καὶ τοὺς λόγους περὶ νόμων ἀεί, τῆς τε οἰκείας πόλεως πέρι, καὶ ἐὰν ἄλλοθι πυνθάνωνταί τι περὶ τῶν τοιούτων διαφέρον, καὶ δὴ καὶ περὶ μαθημάτων, ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ τῇ σκέψει δοκῇ συμφέρειν, ἃ μαθοῦσι μὲν εὐαγέστερον γίγνεσθαι, μὴ μαθοῦσι δὲ σκοτωδέστερα τὰ περὶ νόμους αὐτοῖς φαίνεσθαι καὶ ἀσαφῆ. In his
εὐαγέστερον Hemsterhusius ex coniectura videtur in pluralem mutasse. Illud potius quaeri potest, sitne pro codicum lectione
ὁπόσ᾽ ἂν ἐν ταύτῃ, cuius loco editio Basileensis secunda p. 628.
ὁπόσ᾽ ἐν καὶ ταύτῃ habet, scribendum
ὁπόσ᾽ ἂν καὶ ταύτῃ. Interpretor autem haec ita, colloquia autem his et sermones semper de legibus esse, et quod ad ipsorum civitatem attinet, et si quid alibi audiant vel in hoc genere diversum esse, vel etiam in doctrinis quaecumque aliquid ad hanc disputationem conferre videantur, quibus id cognitis clarius fieri, non cognitis autem obscuriorem videri illis et implicatiorem legum scientiam. Dubitandum igitur puto an in Iamblichi Protr. p. 360. ed. Kiessl. non praestet
εὐαυγία, lectio codicis Cizensis:
φιλοσόφει μὴ προςέχων, μὴ ταῖς κατ' αἴσθησιν φαντασίαις, αἵτινες φῶς μέν τι περὶ τὰς καταλήψεις ποιοῦσι, λυχνοειδὲς μέντοι καὶ οὐχὶ φυσικόν, οὐδὲ ἀληθές, ἀλλὰ μᾶλλον ταῖς κατὰ τὸ νοητικὸν ἐπιστημονικαῖς, ἀφ᾽ ὧν λαμπροτάτη τις εὐαγία καὶ ἀδιάπταιστος περὶ τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα συνίσταται ἐξ ἁπάντων τῶν νοημάτων καὶ νοητῶν καὶ τῆς περὶ ταῦτα θεωρίας, ἀλλ' οὐκ ἐκ τῶν σωματικῶν καὶ αἰσθητῶν. Est enim
λαμπροτάτη τις εὐαγία prorsus quod Germanice dicas eine helle Klarheit. Deduximus eo hanc disputationem, ut soli supersint duo tragicorum loci, unus Euripidis in Suppl. v. 651.
alter hic Aeschyli,
ἀμφὶ δ' Ἠλέκτρας πύλας
ἔστην θεατής, πύργον εὐαγῆ λαβών,
Nec diffiteor utrumque locum planissimum fore, si
ἕδραν γὰρ εἶχε παντὸς εὐαγῆ στρατοῦ.
εὐαυγῆ scribatur: pro qua coniectura illud maxime afferri potest, quod saepe
ι et
αυ confunduntur. Sed sunt etiam quae revocare ab reponendo
εὐαυγῆ videantur: silentium grammaticorum, consensus librorum in scriptura
εὐαγῆ, antiquitas huius scripturae ea ut iam scholiastae in explicatione laborarint. Quae quum ita sint, equidem etiam in his Euripidis et Aeschyli versibus tueri vulgatam scripturam quam mutare malim. Nam si verum est quod supra ostendere studui, serenitatis notionem in illa voce esse, non sane mirum est, ut nos de locis nullo montium, silvarum, aedium obiectu obscuratis eine heitere Gegend dicimus, ita Graecos, poetas maxime, locos propter altitudinem late patente prospectu serenos,
εὐαγεῖς, appellasse. Ita in Euripidis certe loco nihil amplius videbitur difficultatis relinqui. Neque vero Aeschyli versus multo erit ad explicandum difficilior, si quidem non est necessarium ut genitivis
παντὸς στρατοῦ videre exercitus sedem illam, aut videri ex ea indicetur, quum iis etiam hoc possit significari, ex toto exercitu loco propter altitudinem sereno sedem habuisse Xerxem. Est enim hic locus ex iis in quibus absolutum nomen etiam melius est et aptius comparativo vel superlativo. In quam rem bona est Eustathii observatio p. 258, 39.
τὸ δὲ μέγ᾽ ἔξοχος πάντων γενικὴν ἔσχε σύνταξιν διὰ τὴν ἐν λέξει ὑπεροχήν. ὑπέρθεσιν γὰρ δηλοῖ τὸ μέγα ἔξοχος. ποιεῖ δὲ Ὅμηρος τοῦτο καὶ ἐν τῷ δῖος Ἀχαιῶν, καὶ ἀριδείκετος ἀνδρῶν, καὶ δῖα γυναικῶν. τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ κορυφαῖος χοροῦ. ὑπέρθεσις γὰρ καὶ τούτοις ἐμφαίνεται, διά τε τὸν Δία ὑπερφέροντα τῶν λοιπῶν θεῶν, διά τε τὴν κορυφὴν ὑπερκειμένην τοῦ σώματος, διά τε τὴν τοῦ ἀρί ἐπιρρηματικοῦ μορίου ἐπίτασιν. αἱ δὲ ὑπερθέσεις φιλοῦσι τὴν γενικὴν σύνταξιν. Similiter in v.
συγκριτικὰ καὶ ὑπερθετικά Favorinus,
ἔστι δὲ καί τινα ὀνόματα ἀπολύτως λεγόμενα, ἃ τοσαύτην οἴκοθεν ἔχει τὴν ὑπεροχὴν ὥστε οὐδὲ δεῖται γενικῆς πρὸς ὑπέρθεσιν ἐλθεῖν, ἀλλὰ αὐτόθεν γενικῇ πληθυντικῶν συντάσσεται, ὡς τὸ δῖα θεάων, καὶ ἔξοχος καὶ κορυφαῖος ἁπάντων, καὶ μόνος ἁπάντων· ὧν τό τε κορυφαῖος καὶ τὸ μόνος ὑπερθετικά ἐστιν, ὅτε ποιεῖ κορυφαιότατος καὶ μονώτατος, οὐκ ἀναγκαίως. οὔτε γὰρ τῆς κορυφῆς ἀνώτερόν τι εὑρίσκεται, οὔτε τοῦ μόνου μονώτερον. διὰ τοῦτο οὐ συγκριτικὰ ποιοῦσιν, ἀλλὰ ὑπερθετικὰ μόνα. Sed tenendum est quaedam in hoc genere eiusmodi esse ut et absoluto et superlativo recte utamur, ut in illo
δῖος Ἀχαιῶν, ad quod exemplum
δῖε Πελασγῶν dicit Aeschylus in Suppl. v. 934. quaedam autem talia ut soli absoluto locus concedatur. Nam illud
δῖος Ἀχαιῶν etiam per superlativum, si id usitatum esset, dici poterat, si quidem non is qui solus, sed qui maxime divinus est, quum alii quoque divini vocari possint, intelligitur: ubi autem quid solum de pluribus tale est ut ei adiectivum, in quo est comparatio ad reliqua, conveniat, ibi ne potest quidem aliud quam absolutum nomen poni, quia nihil adest de quo idem praedicari possit. Ex quo intelligitur ne satis recte quidem dicturum fuisse Aeschylum
ἕδραν εἶχε παντὸς εὐαγεστάτην στρατοῦ, quod eo non eminentem in toto exercitu hunc unum locum, sed eum de pluribus eminentibus locis eminentissimum significasset: id quod res ipsa falsum esse arguit.
462.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-385
πελαγίας:
πελαγίας M. Par. A. B. C. Rob.
πελασγίας G. Vit. Lips. Ald. Turn. et supra scriptum in Par. B.
ἁλός:
χθονός Rob. Ceteri
ἁλός, sed γρ.
χθονός margo Lips.
465.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-386
ᾖξ':
ἴησ' M. Ven. B. Par. B.
ἵησ' Rob. Ceteri
ᾖξ', nisi quod
ἤϊε habet Lips. De
ἀΐσσειν trisyllabo apud tragicos v. Porsonum ad Hec. v. 31. Elmsleium ad Bacch. v. 147.
ἀκόσμῳ ξὺν:
ἀκόσμῳ ξὺν M. Ald. Rob. Turn.
ἀκόσμῳ σὺν G. et ex corr. Vit.
κόσμῳ σὺν Lips.
ἀκόσμως σὺν Mosc. Par. N. et ante corr. Vit.
ἀπότμῳ ξὺν, supra scripto γρ.
ἀκόσμῳ Cantabr. 1.
τοιάνδε σοι:
τοιὰν δέ σοι M.
τοιάνδέ σοι G. Vit. Ald. Rob. Turn.
τοιάνδε σοι Lips.
466.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-387
τῇ:
τῆς Ven. B.
τῇ a sec. manu in
τοῖς mutatum videtur in Vit.
πάροιθε:
πάροιθεν G. Vit. Lips. Mosc. Ald. Rob.
συμφορὰν:
συμφορᾷ Cantabr. 1. Mosc. Par. N. et a pr. manu Vit.
συμφορὰν Vit. a sec. manu et reliqui.
στένειν:
παραστένειν G.
467.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-388
δαῖμον:
δαίμων Mosc. et a pr. manu Cantabr. 2. et supra scripto ad primam syllabam circumflexo, ad secundam littera
ο, Lips.
469.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-389
ἀπήρκεσαν:
ἀπήρκεσε M.
ἀπήρκεσεν Ven. A. B. Par. C. Rob.
ἐπήρκεσαν, prima littera in litura scripta, Vit.
ἀπήρκεων Ald.
ἀπήρκεσαν G. Vit. cum reliquis.
470.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-390
πρόσθε:
πρόσθεν G. Lips. Cantabr. 1. 2.
472.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-391
τοσόνδε:
τοσῶν δὲ sic M.
τοσῶνδε Ven. B. paucique alii et ex corr. Vit.
τὸ σὸν δὲ, ad
σὸν supra scripto
ω, Lips.
τοσόνδε G. ceterique plerique et ante corr. Vit.
ἐπέσπασεν:
ἐπέσπασεν M. Cantabr. 1.
ἀπέσπασεν Ven. B.
ἀπέσπασε ante corr. Vit.
ἐπέσπασε Vit. ex corr. et reliqui.
473.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-392
ναῶν:
νεῶν Ven. A. Ald. Rob.
νηῶν Ox. Par. G. L. Turn.
ναῶν Vit. Lips. ut reliqui, sed uterque
η supra scripto.
αἱ:
οἳ, supra scripto
αἳ, Lips.
πεφεύγασιν:
πεφεύγασι M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn.
πεφεύγασιν Victorius.
474.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-393
τάσδ᾽:
τάσδ' M.
ἔλειπες:
ἔλειπες M. Rob.
ἔλιπες G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. B. C. N. Ald. Turn.
475.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-394
ναῶν δὲ:
ναῶν γὲ Rob. Ceteri
ναῶν δὲ, nisi quod ad
α supra scriptum
η in Lips. Non erat
δὲ sollicitandum, de quo recte praecipit scholiastes.
λελειμμένων:
λελειμένων Lips. γρ.
ἐλελεγμένων adscriptum in Vit. γρ.
λελεγμένων Par. B. Eo spectat in scholiis
τῶν νηῶν τῶν λεγομένων.
476.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-395
αἴρονται:
αἱροῦνται M. Ceteri
αἴρονται. In Vit. ultimae syllabae
το superscriptum. Correxit Elmsleius ad Eur. Heracl. v. 505.
477.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-396
Βοιωτῶν:
βιωτῶν Lips.
478.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-397
οἳ μὲν: in Vit. a corr. pro
ἡμῖν restitutum.
γάνος:
γένος Ven. B.
γᾶνος G.
κρηναῖον γάνος scholiasta auctore, cuius haec sunt verba,
τόπος Βοιωτίας ἡ Κρήνη, de loco quodam Boeotiae interpretes acceperunt. Vnde maior littera initialis inde a Victoriana editione obtinuit. Scholiastae fidem, qui solus veterum commemorare videbatur istum Boeotiae locum, iam Heathius suspectam habuit, graviter hanc explicationem improbavit Valckenarius ad Herod. VIII. 115. Cum scholiastae adnotatione Ungerus in Thebanis Paradoxis I. p. 461. contulit scholion ad Arati v. 208. p. 70, 5. ed. Bekk.
ὑπὸ τὰς ὑπωρείας γὰρ τοῦ Ἑλικῶνος ἡ Θέσπεια κεῖται, ἐν δὲ ταῖς ὑπωρείαις ἡ Κρήνη ἐστί. καλεῖται δὲ οὕτως ἰδίως αὕτη ἡ πηγή, Κρήνη. Verum, ut Schutzius quoque et primus Palmerius Exerc. p. 275. seqq. intellexit,
κρηναῖον γάνος, quibus verbis etiam Lycophro v. 247. utitur, de quocumque fonte intelligendum esse ipsa poetae verba ostendunt. Dicit enim partim peribant, dum ad fontes prae siti laborabant. Comparari cum his potest locus Theophili Simocattae hist. II. 5. allatus a Suida in v.
λαφύξας et tentatus a Toupio Emend. I. p. 337.
οἱ δὲ Πέρσαι φρέασι περιτυχόντες λαφύττουσιν ἀπληστότερον καὶ ἐς μέγα κακοῦ ἀποκλίνουσι, τῆς κοιλίας αὐτοῖς τῇ ἀθρόᾳ τοῦ ὕδατος ἐμβολῇ διενεγκεῖν οὐκ ἐχούσης τοῦ ἐπιφορτισθέντος ὕδατος τὴν ἀντίληψιν.
479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-398
δίψῃ:
δίψῃ M. Ceteri
δίψει.
οἳ δ᾽:
οἶδ' G. Vit. Ald. Rob.
ὑπ᾽ ἄσθματος:
ἀπ' ἄσθματος Par. N.
ἐπ᾽ ἄσθματος Par. L.
ὑπ᾽ ἄσματος Mosc. et ante pr. manus corr. Vit.
ὑπάσθματος Lips. Futilis est Abreschii interpretatio,
ὑπόκενοι ἄσθματος, quam ille ex scholiis hausit. Recte Schutzius vidit intelligi anhelatione ex cursu contracto exhaustos.
480.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-399
διεκπερῶμεν: Schutzius scribendum esse coniecit, commate post
κενοί posito,
οἵ τ᾽ ἐκπερῶμεν, Bothius et Blomfieldius
διεκπερῶμέν τ'. Nihil mutandum est. Volebat nuntius dicere
στρατὸς ὁ λοιπὸς ἔν τε Βοιωτῶν χθονὶ διώλλυτο, ἀμφὶ κρηναῖον γάνος δίψῃ πονοῦντες, καὶ ἐς Φωκέων χθόνα καὶ Δωρίδ' αἶαν Μηλιᾶ τε κόλπον ὑπ᾽ ἄσθματος κενοὶ διεκπερῶμεν. In quibus quum duplex divisio sit, una locorum in quibus afflictus est exercitus, altera mortuorum et servatorum, ambas complicat, ita dicens, reliquus exercitus et in Boeotia periit, alii prae siti ad fontes haerentes, alii autem anhelitu exhausti et in Phocidem ac Doridem et ad sinum Maliacum pervenimus. Omninoque ubi
τε et
δέ sibi respondent, existimandum est scriptorem oblitum priorum aliter pergere.
481.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-400
Δωρίδ᾽:
δοριδ᾽ Vit.
δουρίδ' Lips.
Μηλιᾶ:
μηλία Vit.
μηλέα Par. N.
482.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-401
Σπερχειὸς:
Σπερχειὸς G.
ἄρδει:
ἄρδεσι Ald.
483.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-402
γῆς:
τῆς Par. H. K. L.
Ἀχαΐδος:
Ἀχαιίδος Brunckius, et ita Ven. B. Strabo p. 433. (661.)
ὑπὸ δὲ τῷ Κροκίῳ Θῆβαι εἰσὶν αἱ Φθιώτιδες, καὶ ἡ χώρα δὲ Φθιῶτις καλεῖται, καὶ Ἀχαϊκή, συνάπτουσα τοῖς Μαλιεῦσιν, ὥσper καὶ οἱ τῆς Ὄθρυος πρόποδες.
484.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-403
πόλισμ᾽:
πόλις M.
485.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-404
ἐδέξαντ᾽:
ἐδέξαντο M.
ἐδέξατ', supra scripto γρ.
ἐδέξαντο, Vit.
ἔνθα δὴ πλεῖστοι θάνον:
ἐνθαδὴ Lips.
πλεῖστοι θάνον M. G. Vit. Lips. Ven. B. edd. ante Brunckium.
πλεῖστ᾽ ἔθανον Ald.
πλεῖστοι 'θάνον Par. B. A Brunckio introductum
πλεῖστοι 'θανον. De qua crasi dixi in praef. ad Eur. Bacchas p. XIV. Vereor autem omnino ne hic aliud quid lateat. Aptius enim esset imperfectum quam aoristus. Aeschyleum foret
ἔνθα δὴ πλεῖστον σίνος, vel eiusmodi aliquid.
486.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-405
δίψῃ:
δίψῃ M. Vit. Cantabr. 1. Ald. Rob. et supra scriptum in Par. B.
δίψει G. Lips. Cantabr. 2. Par. A. B. L. N.
τε λιμῷ τ': Et G. quidem
δίψει. λιμῶγε. τἀμφότερα, Lips.
δίψει τὲ λιμῶ, ἀμφότερα. Prius
τε omittunt Cantabr. 1. 2.
487.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-406
ἔς τε:
ἔστε M. Vit. Lips. Ven. B. Ald. Turn.
ὥστε G.
ἠδὲ Rob.
488.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-407
ἀφικόμεσθ᾽:
ἀφικόμεθ' Vit. aliique nonnulli et Rob.
ἀφικέμεθ' Lips.
Ἀξιοῦ:
ἀξείου Cantabr. 1. Par. L. γρ.
καὶ ἀξείου (an voluit scribere ἀξείνου?) ἤγουν τοῦ βαρβάρου ex Par. B. Faehsius affert.
ἀξειοῦ Ven. B.
ἀξίου, ad mediam syllabam
ι et
ει supra scripto, Lips.
ἀξίου M. G. Vit. Ald. Turn.
ἀξιοῦ Rob.
489.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-408
Παγγαῖόν τ':
πάγγαιον τ' M. Rob.
πάγκαιόν τ' G. Vit. Lips. aliique.
“Πάγαιον. γρ. Παγγαῖον et Πάγκαιον, non Παγκαῖον” ex Par. B. Faehsius.
παγγεῖον τ' Ald.
Παγγαῖόν τ' Turn.
490.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-409
Ἠδωνίδ᾽:
ἡδωνίδ᾽ M.
Ἀδωνίδ' Ald. Rob.
491.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-410
πήγνυσιν:
πήγνυσιν M. Ven. B.
πήγνυσι G. Vit. Lips. alique et Ald. Rob. Turn.
492.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-411
ἁγνοῦ Στρυμόνος:
ἁγνοῦ στρυμμόνος G. Ven. B. Cantabr. 2.
στρυμόνος ἁγνοῦ Ven. A. Ox. Ald. Rob.
493.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-412
εὔχετο:
εὔχετο M. Vit. Ven. A. B. Ald. Rob.
ηὔχετο G. Lips. Turn.
496.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-413
κρυσταλλοπῆγα:
κρυσταλοπῆγα Lips. Ald. Dixi de hoc versu in El. doctr. metr. p. 113.
497.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-414
σκεδασθῆναι:
σχεδασθῆναι Vit. et
σ supra scripto
κ Lips.
500.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-415
θερμαίνων:
φλεγμαίνων Cantabr. 1. Par. L. et adscripto
θερμαίνων Colb. 2.. γρ.
φλεγμαίνων Lips.
501.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-416
πῖπτον δ᾽: Libri
πίπτον δ', nisi quod Ald.
πίπτον τ', habet, et ex Par. I.
πίπτων affertur. De omisso augmento dictum est in praef. ad Eur. Bacch. p. XXXV.
ἐπ᾽ ἀλλήλοισιν:
ἐπ' ἀλλήλοισι Vit. Lips. Mosc. sed Lips.
ν supra scripto.
ἐναλλήλοισιν Par. N.
εὐτυχεῖ:
εὐτυχεῖ M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Par. B.
τυχεῖν ceteri et supra scriptum in Cantabr. 2.
502.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-417
ἀπέρρηξεν:
ἀπέρρηξε G. Vit. Lips. aliique nonnulli et Ald. Turn.
503.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-418
λοιποὶ:
λοιπὸν G.
504.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-419
μόγις:
μόγις M. Vit. Lips. et plerique, ut videtur, codices ac Turn.
μόλις G. Ald. Rob.
506.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-420
ὡς στένειν:
ὥς τέ νιν, sed supra scripto γρ.
καὶ στένειν, ad
ὥς autem
εἰς, Vit. Idem ante correctionem
πόλις.
508.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-421
ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ:
ταῦτέστ᾽ ἀληθῆ M. Ceteri
ταῦτ᾽ ἔστ᾽ ἀληθῆ, quod etiam scholiastes agnoscit. Defendique potest, si idem esse statuas ac si dixisset
ταῦτ' οὐχὶ πλαστά. Quamquam non est diffitendum, hic, ubi non de veritate rei, sed de eo quid esset actum sermo est, multo aptius futurum esse
ταῦτ᾽ ἐστὶ τἀληθῆ. Quae res me olim moverat ut ad Eur. Hec. v. 576. scribendum coniicerem
ταῦτ' ἐστὶ ταῦτα, similiter ut in Agam. v. 658.
τοσαῦτ᾽ ἀκούσας ἴσθι τἀληθῆ κλύων. Hoc enim fere modo perorare solent nuntii. Exempla attuleram ex Persis v. 324. 465. ex Agam. v. 560. ex Sophoclis Electra v. 761. Trachiniis v. 943. Philocteta v. 389. 620. In altera Hecubae editione suspicatus sum scripsisse Aeschylum
ταῦτ᾽ ἐστὶ τἄργα, ut apud Sophoclem est Oed. Col. v. 383.
ταῦτ᾽ οὐκ ἀριθμός ἐστιν, ὦ πάτερ, λόγων, ἀλλ' ἔργα δεινά.
509.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-422
ἐγκατέσκηψεν:
ἐγκατέσκηψε M. G. Vit. Lips. Cantabr. 1.2. Mosc. Rob. Turn. Litteram paragogicam habet ed. Vict.
ἐγκεῖ τέσκηψε Ald.
511.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-423
ἐνήλλου:
ἐνήλλου M. G. aliique et Rob. Sed
ἐνήλλου Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Mosc. Par. C. N. Ald. Turn. V. ad Soph. Oed. R. v. 1311.
512.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-424
οἴ 'γώ:
οἳ ἐγὼ M.
οἴ 'γὼ Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. C. N.
οἴ. ἐγὼ Rob.
αἴ 'γὼ Ald. Turn. Correxit Porsonus.
διαπεπραγμένου στρατοῦ: Verba
διαπεπραγμένου στρατοῦ errore memoriae ex Septem ad Thebas affert Thomas M. p. 82, 14.
513.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-425
ἐμφανὴs:
ἐκφανὴς Vit. Mosc.
ἐμφανής τ' Cantabr. 1.
εὐφανὴς Par. N.
515.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-426
αὔτ᾽:
αὐτ', sic, cum adnotatione
αὐτά. ἀντὶ τὰ ὀνείρατα, M.
αὔτ᾽ Lips. Turn.
αὐτ' G.
αὖ τ' Ald. Rob.
ταῦτ᾽ Vit. Mosc. Par. N.
ἄγαν:
ἄγαν γ' Ven. B.
516.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-427
ἐκύρωσεν:
ἐκύρωσεν M. Rob.
ἔκυρσεν Ven. B.
ἐκύρωσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
519.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-428
ἥξω:
ἄξω G. Non
πέλανον in appositione est, sed
δωρήματα.
520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-429
ἐπ᾽ ἐξειργασμένοis:
ἐπεξειργασμένοις M. G.
ἐπεξειργασμένως Ald.
ἐπεξειργασμένας Rob.
521.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-430
ἐς:
εἰς Vit.
λῷον: Omnes
λῷον, pro quo scholiastes, ut iam H. Stephanus animadvertit,
βέλτιον videtur legisse, quod aperte deterius est.
πέλοι:
πέλοι M. G. Vit. Turn.
πέλει Ald. Rob. et
οι supra scripto Lips.
522.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-431
ὑμᾶς:
ἡμᾶς M.
ἡμῖν Ven. B. Rob.
χρὴ 'πὶ:
χρὴ ἐπὶ, eraso
ε ante
π, M.
χρὴ ἐπὶ Vit. Lips.
τοῖςδε τοῖς:
δε τοῖς pro
τοῖς δὲ τοῖς Ald.
τοῖς δὲ τοῖς Rob.
πεπραγμένοις:
πεπραμένοις Vit.
523.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-432
πιστοῖσι πιστὰ:
πιστοῖσι πιστὰ Par. A. B.
πιστοῖς πιστά M. Vit. Ven. A. Mosc. Par. N.
πιστοῖς σε, πιστὰ Lips.
πιστοῖς γε πιστὰ G. Rob. Turn.
πιστοῖσι γῆ πιστὰ Cantabr. 1.
πιστοῖς τὰ πιστὰ Par. N. Ald. In Par. B. adnotatum
γράφεται ὧδε στίχος· πιστοῖσι, τὰ πιστὰ ξυμφέρειν βουλεύματα. Ex scholiis discimus fuisse qui
πιστούς scriberent, sic, opinor,
πιστούς γε πιστά. Hoc dicit Atossa, oportet vos fida cum fidis (mecum) communicare consilia.
ξυμφέρειν: libri praeter Ald. quae
φέρειν habet.
524.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-433
καὶ παῖδ', ἐάν περ:
καὶ παῖς δ᾽ ἐάν περ Vit. et
περ omisso Mosc.
525.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-434
παρηγορεῖτε, καὶ προπέμπετ᾽:
παρηγορῆτε καὶ προπέμπητ᾽ Ald. Rob. In Lips. ad
προπέμπετ' supra adscriptum est γρ.
προτρέπετε.
526.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-435
μὴ καί τι:
μὴ κέτι M.
μηκέτι Vit. Lips.
μηκέτι Mosc. Par. L. N.
μή κ᾿ ἔτι Ald.
μὴδ' ἔτι Rob.
καί μήτι Cantabr. 1. Par. B.
πρόςθηται:
πρόσθητε M. G. Vit. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. B. L. N. Ald. Rob.
προσθῆτε et supra γρ.
πρόσθητε Lips.
γένηται Ven. A.
πρόσθηται Turn.
527.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-436
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, νῦν *γὰρ*:
ἀλλ᾽ ὦ ζεῦ βασιλεῦ, νῦν περσῶν M. (si ex M. recte adnotatum est) Turn. Vict. Sed omittunt
ἀλλ' G, Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. B. F. H. I. K. L. N. Ald. Rob. Schützius post
νῦν inseruit
μέν. Inserendum potius videbatur
γάρ, quo rationem reddit chorus, cur exclamet
ὦ Ζεῦ βασιλεῦ.
528.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-437
μεγαλαύχων:
μεγαλαύχουν Vit.
529.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-438
ὀλέσας:
ὤλεσας, cum hac adnotatione,
ἰωνικῶς μικρόν, Vit. In G. Lips. adnotatum γρ.
ὤλεσας, ὅπερ εἰ εἴποις, κομματικὸν ἐκφέροις τὸ λοιπόν. Et γρ.
ὤλεσας adscriptum etiam in Cantabr. 1. Par. B.
530.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-439
Σούσων:
τὸ σούσσων G.
τοσούτων Vit.
Ἐκβατάνων:
ἐγβατάνων M. Ceteri
ἐκβατάνων, nisi quod in Lips. ad ultimam syllabam
ην supra scriptum est. Brunckius
Ἀγβατάνων. V. ad v. 16.
531.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-440
δνοφερῷ:
δνοφερῷ M. G. Vit. Lips. Rob.
δνοφερῶν sic Ven. B.
γνοφερῶν Par. N.
στυγερῷ Ven. A. (sic Ven. A.) Ox. Par. B. Ald. Turn. et supra scriptum in Cantabr. 2. In Par. B. adnotatum γρ.
δνοφερῷ, ἀπολικώς.
532-533.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-441
ἀταλαῖς χερσὶ καλύπτρας μαῖαι γονάδες κατερεικόμεναι:
ἀπαλαῖς M. Ald.
ἁπαλαῖς G. Vit. Lips. Turn. Sed
ἀταλαῖς Ven. B. Rob. Quae scriptura cur praeferenda sit, mox apparebit.
καλύπτρας κατερχόμενοι Par. K. Ceteri libri
καλύπτρας κατερεικόμεναι, praeter Vit. qui haec habet,
καλύπτας μαγνά κατερεικόμεναι, ex codice mutilo, ut videtur, ducta. V. ad v. 534. 608. 612. ss. 623.625. 627. Ex hac codicis Vit. scriptura eliciendum esse
μαῖαι γονάδες dixi in diss. de versibus spuriis apud Aeschylum p. 12. sive in Opusc. II. p. 84. Eadem sententia est v. 64.
τοκέες δ᾽ ἄλοχοί θ' ἡμερολεγδὸν τείνοντα χρόνον τρομέονται. Simul autem apparet quid sibi velit
ἀταλαῖς χερσί, quod ut maxime cum imbecillitatis notione coniunctum multo rectius quam
ἁπαλαῖς de tremulis Persarum matribus dictum est. Videtur enim
ἀταλός a
ταλάσαι factum esse. Nisi Aeschylus scripsit
ἀμαλαῖς. Herodotus VIII. 99.
ἡ δὲ δευτέρη σφι ἀγγελίη ἐπεξελθοῦσα συνέχεε οὕτω ὥστε τοὺς κιθῶνας κατερρήξαντο πάντες, βοῇ τε καὶ οἰμωγῇ ἐχρέωντο ἀπλέτῳ, Μαρδόνιον ἐν αἰτίῃσι τιθέντες. οὐκ οὕτω δὲ περὶ τῶν νεῶν ἀχθόμενοι ταῦτα οἱ Πέρσαι ἐποίευν ὡς περὶ αὐτῷ Ξέρξῃ δειμαίνοντες.
διαμυδαλέοις:
διαμυδαλέοις M. G. Vit. atque sic scribendum esse vidit Porsonus, ante quem
διὰ μυδαλέοις scribebatur.
διὰ μυγδαλέοις, adscripto ae ad or, Lips.
διὰ μυδαλέοις, supra adscripto oυς, Par. B. C. In G. adnotatum γρ.
μυδαλέους πρὸς τὸ κόλπους.
τέγγουσ':
τέγκουσ' Vit. Lips. Cantabr. 2. Par. C.
κόλπ sine terminatione. Vit.
μετέχουσαι:
μετέχουσαι Ven. Β.
κατέχουσαι Par. I. Scripsit fortasse Aeschylus
ἄλγος μέγ' ἔχουσαι.
ἁβρογόοι:
ἁβροχόον Lips.
ἁβροχόοι G. ut reliqui praeter Ald. quae lenem spiritum habet. Praeter necessitatem hoc vocabulum coniecturis tentatum est.
Περσίδες:
περσίδαις Lips.
ποθέουσαι ἰδεῖν:
ποθέουσαι ἰδεῖν omittit Lips.
ποθέουσ' ἰδεῖν habent Vit. Par. I. Ν.
ποθέουσι δείνων Mosc.
ἀρτιζυγίαν:
ἀρτιζυγίαν M, G. Turn.
ἀρτιζυγίην Vit. Lips.
ἄρτι συζυγίαν Par. Β. hic quidem adscripto γρ.
αρτιζυγίαν, et Ox. Ald. Rob. Apud scholiastem est
ἀρτισυζυγίαν, quod is, ut ex eius interpretatione intelligitur,
ἀρτιοζυγίαν scripserat.
τ':
τ' omittunt M. Ox. Ald. Turn.
ἀκορέστοις: Vulgo
ακορεστάτοις. Faehsius ex Par. Β. affert
πενθοῦσι γόοις ἀκορεστοτάτοις. γρ.
καὶ ἀκορεστάτοις. Sed Bekkerus ex eo com dice adnotavit γρ.
ἀκορεστάταις, et id legi in Par. C.
ακορεστοτήτοις Vit. Friget superlativus, praetereaque omnis sermo ita institutus est ut vix dubites quin singulae eius partes, commemoratio Iovis, matrum, uxorum, chori ipsius, paroemiaco terminatae fuerint. Quare
ἀκορέστοις scripsi. Et codicis Vit. lectio nihil videtur esse quam coniunctio duarum lectionum,
ἀκορίστοις et
ἀκορήτοις.
μόρον:
μόρων Lips.
νῦν γὰρ δὴ: δ' omittunt Ven. B. Par. N. Ita Brunckius:
γάρ, servato
δή, eiecit Porsonus. Recte scriptum est
νῦν γὰρ δή, initio strophae facto a trochaeo semanto, ut in Agam. v. 149.
γαῖ' Ἀσὶς ἐκκεκενωμένα: Inde a Cantero scribitur
γαι Ασιάς, quam lectionem com memoravit H. Stephanus.
γῆ ἀσιας, alterum vocabulum sine accentu, Par. I.
γαῖα ἀσίας M. G. Vit. Lips. Ald. Rob. Turn. Vict. Atque
ἀσίας quidem etiam ex Ven. A. B. Par. B. C. F. H. N. adnotatum est. De Ven. B. in Bekkeri excerptis reperio
Ασίας κενουμένα γᾶς, ut codex habere videatur
γᾶς ἀσίας κενουμένα. Εt in Lips. adnotatum γρ.
γᾶς. Deinde vulgo
ἐκκενουμένα, et sic M. G. edd. vett.
ἐκκενουμένη Vit. Lips. et supra scriptum in Cantabr. 2.
κενουμένα Ven. Β.
ἐκμαινομένα adscri ptum in Ven. B. C. γρ.
ἐκμαινομένη Cantabr. 1. 2. Scripsi
γαῖ᾽ Ασὶς ἐκκεκενωμένα. Εt
Ασὶς quidem etiam Blomfieldius.
ἤγαγεν:
μὲν γὰρ libri.
γὰρ recte delevit Porsonus. Sic etiam in particula antistrophicus versus congruit.
ἤγαγεν M. aliique et Rob.
ἤγαγε G. Vit. Lips. Turn.
ἔγαγε Ald.
ἄγαγεν, ut
ἄγαγον est in antistrophico versu, restituit Blomfieldius.
ποποῖ:
πόποι sic Lips.
τοττοῖ Par. Ν. De sensu vide ad v. 553.
ἀπώλεσεν:
ἀπώλεσεν Μ. Rob.
ἀπώλεσε G. Vit. Lips. aliique et Ald. Turn.
τοτοῖ:
τό του Lips.
τὸ τοῦ Αld.
ἐπέσπε: Versus 547-558. in M. a manu secunda, quae scholia scripsit, in margine adscripti sunt. Eosdem versus omittit Par. N.
έσπεσε sine accentu G.
ἐπέσπασε Cantabr. 1. Par. G. N. Idem in scholiis per
ἐπεσπάσατο explicatur.
βαρίδεσσι ποντίαις:
βαρίδεσσι ποντίαις Ald. Rob. Τurn.
βαρίδεσι ποντίαις G. Lips. Ven. A.
βαρύδεσι ποντίαις Vit.
βαρίδες τε ποντίαι Μ.
βαρί δες τε πόντια Ven. Β.
βαρίδες θ' αἱ πόντιαι adscriptum in Par. Β.
τίπτε:
τίπτε. γρ. τί ποτε. θαυμαστικῶς Faehsius ex Par. B. affert. Ceteri praeter Rob.
τί ποτε. Recepi
τίπτε, quod habet Aeschylus Agam. v. 942.
οὐ
τότ'
ἀβλαβὴς
ἐπῆν:
οὐτίποτε δαρεῖος μὲν τότ' ἐβλάβη. ἐπῆν Rob.
τί ποτε δαρεῖος μὲν σὺ τότ' ἐβλάβας ἐπῆν Lips.
τί ποτε δαρεῖος οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν Vit.
οὕτω non recte in
οὔπω mutare voluit Heathius. Sensus est cur olim Darius sic sine damno civium regnavit, neque idem fecit Xerres.
τόξαρχος:
τόξαρχος M. G. Vit. Ven. A. Ald. Rob. Turn.
τόξαρχος Lips.
τοξάρχης Par. Α. Β.
πολιήταις:
πολήταις Μ.
πολίταις G. Vit. Lips. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob. Turn.
πολιήταις inde a Victorii editione obtinuit.
Σουσίδος:
σουσίδες, ad e supra scripto o, M.
σουσίδαις Ven. A. Οx. Ald. Turn. et scholiastes.
σουσίδαι Lambethanus. Ceteri
σουσίδος. Restituit
Σουσίδαις Blomfieldius.
πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους:
πεζούς τε γὰρ καὶ θαλασσίους αἵδ᾽ (αἱ δ' Μ.) ὁμό- πτεροι κυανώπιδες M. G. Vit. Lips. Rob. Turn.
γὰρ omittunt Ven. A. Ald.
τε omittit Ven. Β. qui deinde
αἱ δ' habet.
καὶ omittit Par. N.
aid' vel
ai d' omittendum esse Brunckius et Porsonus viderunt. Reliqua, ut cum stropha congruerent, ita scripsi,
πεζούς τ' ἠδὲ καὶ θαλασσίους ὁμόπτεροι κυανώπιδες.
ἤγαγον: Par. C.
νães, ad ã supra scripto, Lips.
ἤγαγον Par. N.
ποποῖ:
πόποι Lips.
δ':
de Vit. Lips.
τοτοῖ:
τὸ τοῦ Lips.
πανωλέθροισιν:
πανωλέθροισιν Vit. Ven. B. Rob.
πανωλεθρίοισιν G. Lips. Turn.
πανωλεθρίοισι Par. L. et o a sec. manu in to mutato M.
παν- ολεθρίησιν Ald.
διά γ' Ἰαόνων χέρας: Libri
διὰ δ᾽ λαόνων χέρας, nisi quod
διὰ δὲ ἀόνων Rob.
lavórov Par. C. Brunckius, Schützius, Porsonus servata vulgari interpunctione, qua inde a Turnebo post
ἐμβολαῖς punctum ponebatur, ex Pauwii coniectura scripserunt
διὰ δ᾽ Ἰαόνων χέρας τυτθά γ' ἐκφυγεῖν ἄνακτ' etc. libris omnibus invitis. Recte post
ἐμβόλαις commate interpunxit Heathius, interpretans sed per Atheniensium manus. Debebat per Ionum manus. Scribendum autem est
διά γ' Ιαόνων χέρας. Naves dicuntur Persarum, quarum
ἐμβολαί fuerint propter Iones
πανώλεθροι.
τυτθὰ δ': Libri
τυτθὰ δ', nisi quod
τυτθᾶ δ' habet Vit.
αὐτὸν:
αὐτὸν M. G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Par. A. B. L. N.
αὐτὸν edd. ante Brunckium. Ad
ὡς adscriptum παρέλκον in Par. B. Eadem est dicendi ratio quae v. 187. seq.
ἂμ πεδιήρεις: Vulgo
ἀμπεδιήρεις iunctim.
ἀνὰ πεδιήρεις Par. N.
ἀνάπε- διήρεις Rob.
δυσχίμους τε: Libri
δυσχειμέρους τε, nisi quod Ven. B.
τε omittit.
δυςχεί- μους τε cum Heathio Brunckius, Schützius, Porsonus. Scribendum erat cum Arnaldo
δυσχείμους τε. Sic Blomfieldius. V. Elmsl, ad Eur. Bacch. v. 15.
τοὶ δ᾽ ἄρα πρωτόμοιροι,: Libri
πρωτόμοιροι φεῦ, nisi quod
πρωτόμορφοι φεῦ habent Lips. Ven. A. atque ex Par. B. Faehsius affert
τοὶ δ᾽ ἄρα πρω- τόμοιροι. γρ. πρωτόμοροι. οἱ πρῶτοι θανόντες οἱ ἐν Σαλαμῖνι ἀπο- θανόντες. Heathius
δὴ ante
φεῦ inseruit. Brunckius in antistropha
φεῦ delevit, quod nemo probabit qui exclamationum repetitionem negligi non posse intellexerit. Veram lectionem, ut opinor, ex Par. B. restitui.
λειφθέντες:
λειφθέντες M. Ven. B. Cantabr. 1. 2. Rob.
λειφθέντες, supra scripto η, Lips.
ληφθέντες, supra scripto ει, Vit. Ceteri
ληφθέν τες. Utramque scripturam commemorant scholia.
ἀνάγκαν:
ἀνάγκαν, ad ultimam vocalem supra scripto η, Lips.
ἀνάγκην Ald. Rob. Turn.
Κυχρείας:
κυχρείας Turn. et ad χ a sec. manu supra scripto π Μ.
κυπρίας Ven. B. Rob.
κεχρείας Vit.
ἀμφικεχρειὰς iunctim Mosc.
κεγ- χρείας Par. N. Ald.
κεγχρείας G. Lips. Ven. A. Ox.
κιγχρείας Cantabr. 2. V. Steph. Βyz. in Κυχρείος πάγος, Strabonem p. 393. (603.) Meinekium Anal. Alex. p. 52. seq.
δά:
da hic et postea M.
ἔρρανται. στένε καὶ δακνά-: Post
ὀδὰ libri statim subiungunt
στένε καὶ δακνάζου. Pro ultimo vocabulo
δακρύζου adscriptum in Par. B. Excidisse aliquid pri mus vidit Canterus. Equidem non dubitavi
ἔρρανται hic ponere, quod verbum in libris v. 582. post
ἄπαιδες temere insertum est. Dixi de hac emendatione in diss. de versibus spuriis apud Aesch. p. S. Opusc. II. p. 81. seq. Est autem
ἔρρανται forma numeri pluralis, cuius generis exem pla sunt rarissima.
ἀμβόασον:
ἀμβόασον, ad penultimam vocalem supra scripto η, Lips.
ἀμβόασον G. Cantabr. 1. Ald. Turn.
βοᾶτιν:
βοᾶτιν M. Lips. Turn.
βοάτιν G. Ald. Rob.
βοᾷ τὴν Vit.
βοᾶτιν τὴν Cantabr. 1.
βοὰν τὴν Cantabr. 2.
γναπτόμενοι δὲ δίνᾳ:
γναπτόμενοι M. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. A. N.
γραπτό- μενοι Par. L.
γραμπτόμενοι G. Ven. B. edd. ante Brunckium.
δὲ δεινά M. G. Vit. Turn.
δὲ δεινᾷ Lips. Cantabr. 2. Par. L. quam lectionem etiam scholiastes agnoscit.
δ' ἁλὶ δεινᾷ Cantabr. 1.
ἁλὶ δεινὰ Ald. Rob. omisso
δ', quod etiam in Ven. A. deest.
δεινᾷ δ' ἁλὶ Par. N. Non dubitavi scribere
γναπτόμενοι δὲ δίνα, viam monstrante strophico versu.
σκύλλονται:
σκύλονται M. et aliquot alii.
ἀναύδων:
αὐδὲν pro
ἀναύδων Lips.
ἠέ:
ἠὲ γὲ G. Mosc. In Lips. ad secundam syllabam η supra scriptum. Par. N. Rob.
παίδων τᾶς:
τᾶς M. a pr. manu et Vit.
τᾶς supra adscripto η Lips. Puto poetam epitheto sine substantivo propterea esse usum, ut peregrinum oratio et orientis populo consentaneum colorem haberet, quemadmodum v. 615. apem
τὴν ἀνθεμουργόν vocavit.
δόμος:
δόμοιστερηθεὶς, post
δόμο supra versum σ (non ις) a sec. manu addito, Μ.
δόμος omittit Ven. Β.
δόμω habet Lips.
δόμον, sed ut v in o mutatum videatur, G.
τοκέες δ᾽ ἄπαιδες: Libri
τοκέες. Emendavît Porsonus. Post
ἄπαιδες addunt
ἔρρανται M.
ἔρρανται G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. B. F. H. K. L. Ald. Rob.
ἔρανται Par. A. Ν.
ἔρρανται ἐν δάκρυσι Turn. H. Stephanus in quibusdam exemplaribus
ἐν δάκρυσι sine
ἔρρανται, in aliis
ἔρρανται sine
ἐν δάκρυσι legi, in aliis denique utrumque omitti adnotavit. Recte Porsonus utrumque omisit. Sed
ἔρρανται in v. 569. transtuli.
δυρόμενοι:
δυρόμενοι Μ. et sic Porsonus. Ceteri libri
ὀδυρόμενοι.
κλύουσιν:
κλύσιν ἄλγος Lips.
κλύουσ' ἄλγος Rob.
κλύουσιν ἐς ἄλ- γος Par. N. 29.
κλύοντες ἤγουν ἀκούοντες ex Par. B. Faehsius affert. Est haec sine dubio coniectura, cui ansam praebuerat
ἔρρανται. Interpungebatur enim colo vel puncto post
γέροντες, quo fit ut postremus versus frigeat. Id sentiens nescio quis
κλύοντες scripsit. Verum eiecto
ἔρρανται omnia bene procedunt: parentes filiis orbati, ingentia mala lugentes senes, iam omne accipiunt infortunium, vel nihil non esse infortunium audiunt.
588.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-442
οὐκ ἔτι:
588
οὐκέτι Μ.
589.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-443
οὐκ ἔτι:
589
oudere M. G. Vit. Lips. Par. N. adscriptumque in Par. A. B.
Ovxéri Rob. Ceteri
ovx it. Praestat oratio copulae defectu commotior.
589.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-444
δασμοφοροῦσιν:
589
δασμοφοροῦσιν Μ. Par. L.
δασμοφοροῦσι ceteri, nisi quod ex Par. B. yo. xai
daμosqopovrτai (sic editum) Faehsius affert.
590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-445
δεσποσύνοισιν:
590
δεσποσύνοισιν Μ. G. Lips. et plerique reliqui.
δεσποσύνῃ o Vit. Cantabr. 1. Par. C. Ald. Rob. Turn. et adscriptum in Par. B.
δεσποσύναισιν Ven. B. Par. N.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-446
οὔτ᾽ ἐς:
591
οὔτε ἐς Ven. A.
οὐδ᾽ ἐς Brunckius. V. Opusc. III. p. 155.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-447
γᾶν:
591
γαῖαν Vit.
591.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-448
προπίτνοντες:
591
προπίτνοντες Μ. Par. H. L.
προσπιτνῶντες Vit.
προσπίπτοντες G. Lips. aliique.
προσπίτνοντα Rob.
προσπίτνοντες Ald. Turn.
592.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-449
βασιλεία: Libri
592
Baotha. Correxit Blomfieldius. Scholiastes
τὰ τοιαῦτα πάντα κτητικὰ μακρὸν ἔχει τὸ π. Post
βασίλεια addunt
βασιλική M. Par. L. N.
593.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-450
διόλωλεν:
593
διόλωλας Ven. B.
594.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-451
οὐδ᾽ ἔτι:
594
ovdéti G. Rob.
ovde to Lips. Ven. A. aliique nonnulli.
ovz ἔτι Vit.
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-452
ἐλεύθερα:
596
ἐλεύθερον Vit.
596.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-453
βάζειν:
596
βάξειν Lips.
597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-454
ἀλκᾶς:
597
úλxãç, ad
ã supra scripto
7, Lips. In M.
& in
≈ aut
≈ in
ũ a sec. manu mutatum.
598.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-455
ἄρουραν:
598
ἄρουραν Porsonus in Adversariis.
άρουραι, sic sine accentu Lips.
povoa ceteri, etiam G.
599.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-456
περικλύστα:
599
περικλύστα, ad
a supra scripto
η, Lips.
περικλύστρα Vit.
600.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-457
Περσῶν:
600
vuoos, ad
a supra scripto
77, Lips.
τὰ περσῶν σώματα Rob. Scilicet
ouata explicationis caussa habent scholia. Recte Schützius monet
noάuara potius intelligi debere.
601.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-458
ἔμπειρος: In Ven. A. posterior pars versus evanida est.
601
ἔμπορος Μ. et plerique codices atque Ald. Turn.
1005 G. Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Par. L. Lambeth. Rob. Abutitur ingenio suo Valckenarius in Callimacheis p. 207.
uropos defendens similiterque interpretans Callimachi
συνέμπορον. Schutzius in minore editione scripsit
βίου μὲν ὅςτις ἔμπορος xvoεi, quod significare voluit quicumque in hac vita tamquam in salo navigat. Aeschyli simplicitatem qui satis cognitam habet, non dubitabit quin et
έμπειρος verum sit et
κακῶν. Est autem
κακῶν multo fortius quam
Biov. Etenim si quaeras quid hoc sit,
ßíov, nihil reperias aliud quam utramque fortunam. Atqui quum prius de adversa loquatur poeta,
zazov ponit, quod et accommodatum ad hanc sententiam et per se ipsum etiam melius est. Secundam enim fortunam omnes plus minus notam habent, adversa vero non omnes affligit. Itaque qui hanc sunt experti, hi demum recte de vita iudicare possunt, quippe sine dubio etiam meliore aliquando fortuna usi: quod non praedicaveris de felicibus, fuisse eos aliquando etiam miseros. Quare non opus fuit ut utriusque fortunae gnaros commemoraret.
602.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-459
ἐπίσταται: Scholiastes etiam
602
επίστασο scribi dicit, alteramque scripturam,
ἐπίσταται, frigidam appellat. Habent
ἐπίστασο Cantabr. 1. 2. Par. K. Non verum est
ἐπίστασαι habere marginem G. qui codex tantum in scholio
επίστασο et
ἐπίσταται commemorat.
604.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-460
ὅταν δ᾽ ὁ δαίμων εὐροῇ:
604
ὅταν δ᾽ ὁμαίμων εὑροῦ Vit.
605.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-461
ἀεὶ:
605
ἀεὶ Cantabr. 2. Ceteri
αλεί.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-462
φόβου:
606
φόβων Vit.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-463
NA:
606
ὅτ' ἂν Vit.
606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-464
NA:
606
τύχη Vit.
607.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-465
τἀνταῖα:
607
ἐν ὄμμασι τ' ἀνταῖα M. Ald.
ἐν ὄμμασι τ᾽ ἀνταία Rob.
ἐν ὄμμασί τ᾽ ἀνταῖα G. Lips.
ἐν ὄμματ᾽ ἀνταῖα Vit.
ἐν ὄμμασι τἀνταῖα Turn.
ἐν ὄμμασιν τἀνταῖα Victorius. Scholiastes utramque lectionem, et
τἀνταῖα et
τ' ἀνταῖα, commemorat. Verum est
τἀνταῖα: adversa deorum mihi videntur plena metus. Pessime Blomfieldius
τὰ θεῶν.
608.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-466
οὐ παιώνιος:
608
οὐπαι pro
οὐ παιώνιος Vit.
610.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-467
τοιγὰρ κέλευθον τήνδ᾽ ἄνευ τ᾽ ὀχημάτων:
610
τοὶ γὰρ libri praeter Rob. et ut videtur Par. B.
τήν τ' Rob.
ἄνευ τ' οχημάτων Μ. G. Vit. Lips. Ven. Α. Β. Mosc. Ox. Par. Α. Β. G. F. Colb. 1.
ἄνευ οχημάτων Ald. Rob. Turn. γρ.
καὶ τήνδ᾽ ἄνις εὐτυχημάτων ex Par. B. Faehsius affert.
612.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-468
ἔστειλα, παιδὸς πατρὶ:
612
ἔστειλα παιδός omittunt Vit. Mosc.
ἐστείλατο pro
έστειλα habet M.
ἔστειλα τῷ Lips. Ven. A. Cantabr. 2. Colb. 1. Οx. Ald. Turn.
ἐστειλάμην Ven. B. Rob.
παιδὸς πατρὶ εὐμενεῖς Cantabr. 2. a pr. manu.
πατρὶ παιδὸς εὐμενεῖς G. Cantabr. 1. Par. A. Ex Ven. Β.
πατρὸς alfertur.
πρευμενεῖς Vit. ex correctione: antea fuit
πρευμενής.
613.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-469
μειλικτήρια:
613
νεκροῖσιν Vit.
μηλικτήρια Μ. omittunt hanc vocem Vit. Mosc.
614.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-470
ἁγνῆς:
614
λευκῆς, quod in scholiis codicum M. G. invenitur, errore scriptum est pro
ἁγνῆς. Imitatus est hanc inferiarum descriptionem Euripides Iph. Taur. v. 162. in quam fabulam plura ex Aeschyli Persis transtulit, πηγάς τ' οὐρείων ἐκ μόσχων, Βάκχου τ' οἰνήρεις λοιβάς, ξουθᾶν τε πόνημα μελισσαν, ἃ νεκροῖς θελκτήρια κεῖται.
615.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-471
ἀνθεμουργοῦ:
615
αν pro
ανθεμουργοῦ Vit.
ἀνθεμοργού Lips.
ἀνθερμους- γοῦ Ven. A.
ἀνθεομουργοῦ Ald. De epitheto quod sine substantivo positum est v. ad v. 579. Alludit ad hunc locum Tzetzes in exegesi ad II. p. 27, 21. et 127, 5.
616.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-472
λιβάσιν:
616
λιβᾶσιν G. et a pr. manu M.
λιβάσι Vit.
616.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-473
πηγῆς:
616
πηγής Vit.
617.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-474
ἄπο:
617
& pro
απο Vit.
619.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-475
τῆς τ' αἰὲν ἐν φύλλοισι θαλλούσης:
619
τ' αἰὲν omittit Vit.
θαλούσης G.
ὑδρηλεῖν παρ φύλοισι Rob.
φίλοισι Ald.
620.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-476
ξανθῆς ἐλαίας καρπὸς:
620
ξανθῆς ἐλ, omissis syllabis
αίας καρπός, Vit.
ἑλαίας G.
εὐώδης καρπὸς πάρος Par. C.
621.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-477
πλεκτά, παμφόρου γαίας τέκνα:
621
πληκτά, ad
ή a sec. manu
e adscripto, M.
γαίας τέκνα omittit Vit. In Mosc. totus versus deest, si recte Schützius refert neque id de proximo versu intelligendum est.
622.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-478
ἀλλ᾽, ὦ φίλοι, χοαῖσι ταῖςδε νερτέρων: Hunc versum omittit Vit.
622
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-479
ὕμνους:
623
uros Lips. Par. L.
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-480
ἐπευφημεῖτε:
623
ταῖδε Lips.
ἐπευφημεῖσθε Ald.
623.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-481
τόν τε δαίμονα:
623
τόνδε δαί- pova Lips. Mosc. Ox. Par. L. Ald. Rob.
torde duí, omissis syllabis
pova, Vit.
τὸν δὲ δαίμονα Ven. A. Colb. 1.
τόν τ᾽ εὐδαίμονα in litura a sec. manu Cantabr. 2.
tór te datuora M. G. Turn. Recte. Idem hoc est ac
τόν τε δαίμονα ὄντα Δαρεῖον.
624.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-482
ἀνακαλεῖσθε:
624
ἀνακαλεῖσθαι M. Vit.
624.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-483
γαπότους:
624
γαπόνους Mosc.
γατόπους Par. C.
γ' ἀτόπους Vit.
625.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-484
τιμὰς:
625
Tuas omittit Vit. Idem habet
Tεoors, relicto spatio.
625.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-485
νερτέροις:
625
νερτέρων Par. L. Ven. Β.
νερτέροις (supra scripto
ων)
θεοῖς τόνδε δαίμονα Lips.
626.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-486
βασίλεια:
626
Basíkɛia yra affertur a Thoma M. p. 58, 8. tamquam si
βασίλεια femininum esset a
βασίλειος.
626.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-487
πρέσβος:
626
noloẞos M. unde receptum a Victorio.
noέoßvs Lips. Ven. A. aliique et Ald. Turn.
πρέσβις Vit. Mosc.
πρέσβυσα G.
πρέσβα Cantabr. 1. 2. Par. L. aliique et Rob.
627.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-488
πέμπε χοὰς:
627
nu in fine versus, et
oùs in initio versus sequentis, pro
πέμπε χοὰς Vit.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-489
ἡμεῖς δ᾽:
628
queis d' Vit. Lips. edd. vett.
quɛïç 9' M. G. Ask. A. et ut videtur Veneti.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-490
ὕμνοις:
628
ύπνοις Lips.
628.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-491
αἰτησόμεθα:
628
αίτη, omissis syllabis
σόμεθα, Vit.
630.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-492
κατὰ γαίας:
630
καταγαίας Μ.
κατὰ γαίης Vit.
κατὰ γαῖαν G. Lips. Cantabr. 1.2. Ox. Par. A. B. C. Colb.1. Ald. Rob. Turn. Dici potuit et
zarà yaîar et
zarà yalas: sed numerosiorem reddere versum videtur genitivus.
631.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-493
ἀλλά, χθόνιοι: Non recte Blomfieldius
631
ά22' & 79óvior, ex scholiis, ut ait. At scholiastae est, consulto non positum a poeta, quia modo praecessit
q9quérov nouzovs. Nam
& est compellantis eum qui non ante memoratus erat.
632.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-494
βασιλεῦ τ᾽ ἐνέρων:
632
Buoikeõ te vegtéowv G. Lips. Mosc. aliique nonnulli et Rob.
βασι νερτέρων Vit.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-495
ἔνερθεν:
633
vegε M. Par. B. Ask. A.
érɛg9ɛr G. Vit. Lips. Ven. B. et cum ceteris libris edd. vett. Quod praeferendum putavi.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-496
ψυχὴν:
633
y M. G. Vit. Lips. Cantabr. 2. Mosc. Par. A. B. C. L.
yuzar edd. vett.
Tr dagɛíov yvyyr Ask. A.
633.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-497
φῶς:
633
gos M. Vit. Ven. B. Mosc. Par. L. Ask. A.
qúoç G. Lips. edd. vett.
634.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-498
εἰ γάρ τι κακῶν ἄκος:
634
εἰ γάρ τι κακῶν omittit Mose. In Vit.
τι κακῶν deest.
τε pro
τι Rob.
κακὸν pro
κακῶν G. Pauwii commentum
ἄχος non debebat a Porsono aliisque probari. Verissimum est
❝zos, quod omnes libri habent, nisi quod
zaxos est in Cantabr. 2. Hoc dicit, si quod praeterea (praeter institutam supplicationem) remedium habet Darius, hic solus finem malorum poterit indicare.
635.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-499
πέρας:
635
пέoɑs M. G. Lips. Par. B. Rob. Turn.
zégoɑs Vit. Par. F. K.
πέρας in
πέρσας mulatum in Ven. A. γρ.
πέρσας supra adscriptum in Lips.
népouis Cantabr. 1. Ox. Par. A. Ask. A. Ald. Idem adscriptum in G. Cantabr. 2. Par. B.
635.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-500
εἴποι:
635
eno M. G. Lips. aliique et Rob.
en Ven. A. Par. C. Ald. Turn.
636.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-501
μου:
636
o M. Vit. Par. L.
uov, supra adscripto
o, Ven. B.
637.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-502
βάρβαρα:
637
Tε post
puoẞuga adiiciunt Ven. B. Rob.
638.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-503
ἱέντος:
638
livros M. G. Vit. Lips. Ald. Rob.
638.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-504
αἰανῆ:
638
αἰανή, Vit.
alarà Ven. B.
639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-505
βάγματα:
639
Báoμara G. Vit. Mosc. Rob.
639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-506
παναίολα:
639
παναίολα, omisso
aaviálaw' G. Lips. Ven. A. Cantabr. 1.2. Colb. 1. Ask. A. Ald.
640.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-507
παντάλαν᾽: ἔστι δὲ τὸ
640
παντάλαινον. εὕρηται δὲ ἐν πολλοῖς καὶ καλοῖς βιβλίοις. οὕτω καὶ μὴ οἰηθείη τις
παντάλαιναν ἄξιον εἶναι γράφεσθαι scholion in G.
παντάλαινά τ' Ven. Β.
παντάλανατ᾽ Rob. et sic fortasse etiam Рar. C. ex quo
navτákavav' affertur.
navtákav' recte M. ceterique libri.
640.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-508
ἄχη:
640
uz⁹n Vit.
641.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-509
διαβοᾶσαι:
641
diapoάow, quod in M. et ceteris plerisque libris est, omittunt Ven. B. Rob.
διαβάσω Lips.
διαβ Vit.
διαβὰς Mosc.
διαβοάσω nec coniunctivus esse potest, ut a Wordsworthio in Museo philologico I. p. 233. praecipitur, nec sane futurum, quod
diaßoάooμai esse deberet, sed scribendum
Siapoãovi, continuata structura cum praecedentibus. Non chori est
diapour, sed eorum qui audiunt.
642.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-510
νέρθεν:
642
νέρθεν omittit Vit.
642.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-511
ἄρα:
642
úga, circumflexo accentu a sec. manu addito, M.
ou Lips. Ald. Rob.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-512
σύ μοι:
643
o omittunt Ven. B. et Rob.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-513
Γᾶ:
643
ya Lips.
643.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-514
ἁγεμόνες:
643
ἀγεμόνες Μ.
úɣaµóves G.
iyɛuóves Vit. Lips. Mosc. Omittunt hanc vocem Ox. Ald.
644.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-515
δαίμονα:
644
Saíuores Rob.
644.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-516
μεγαυχῆ:
644
uεyavy Par. A. et, ut videtur, M.
μeyahavz Vit. Lips. Ven. A. B. Par. B. L. et edd. ante Brunckium.
uɛyahaoz G. Cantabr. 1. Par. C.
μɛyahάoyŋ in Par. A. adscriptum esse dicit Brunckius.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-517
ἰόντ᾽:
645
vt Par. C. et adscriptum in Par. B.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-518
αἰνέσατ᾽:
645
αἰνέσατε
δόμων
9ε Par. C. F.
645.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-519
ἐκ δόμων:
645
Ven. B.
646.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-520
Περσᾶν:
646
περσῶν Lips. Par. C.
περσανῶν Mosc.
647.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-521
πέμπετε δ᾽:
647
лéunɛτ a pr. manu M.
néμлer', omisso
d', Ven. B. Rob.
648.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-522
οἷον οὔπω:
648
οἷον ὅπου Ven. A. Ald.
οἷον ούπερ G.
649.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-523
αἷα:
649
ala Vit. Mosc. Ask. A.
alar Lips.
649.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-524
ἐκάλυψεν:
649
κάλυψεν Ask. A.
650.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-525
ὦ φίλος ἀνήρ, φίλος ὄχθος:
650
ἦ φίλος ἀνὴρ. ή φίλος ὄχθος M. G. Lips. aliique et Rob.
ἢ φίλος ἀνὴρ ἡ φίλος ὄχθ Vit.
ή φίλος, ή φίλος ἀνὴρ, ὦ φίλος by Jos tagov Ald. Turn. Et
oz9os túqov habent etiam Ox. Par. F. Colb. 1.
ὄχθος τάφος Ven. A. ut
τάφος interpretationis caussa in M. adscriptum est. Plerorumque librorum scripturam deleto altero
correxit Arnaldus. Tumulus in scena conspicitur, editus locus, fortasse aliqua columna ornatus, ante quam deinde apparet umbra Darii. Non est enim veri simile eam ex sacello prodire, sed per
ávaníɛoμa ex tumulo summo emergere. Si quid discriminis fuit inter
αναπίεσμα et
κλίμακα Χαρώνιον, de quibus Pollux IV.132. dicit, fuerunt
zhuaxes Xagúvioi aperti hiatus et voragines, per quas aditus ad inferos pateret.
651.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-526
φίλα:
651
φίλια Vit. Mosc.
652.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-527
ἀναπομπὸς ἀνείης, Ἀϊδωνεύς:
652
ἀναπομπός πὸς (sic, non
αποπομπός) Μ.
ἀναπομπτὸς Mosc. ex correctione.
ἂν εἴη M. idque adscriptum in Par. A. C. Colb. 1.
ἀνίη Vit. Ven. A. Mose. Ox. Par. B. (Brunckio et Bekkero testibus) I. Colb. 1. Ald. Rob. et
et supra adscripto Par. Β.
ἀνίει G. Cantabr. 1. 2. Par. A. F. Turn.
ἂν ἴη, ad
η supra adscripto
et, Lips.
ἂν εἴην Ven. Β.
ἀνείης restituit Brunckius ex interpretatione
εἶνε ἀναπέμποις, quae in Par. A. adscripta est. Alterum
ἀϊδωνεύς habent M. G. (sic, non
di δωνεῦ, eliam G.) Vit. Lips. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. A. F. L. Omittunt Par. B. (in quo adscriptum
λείπει ἐνταῦθα) aliique et edd. ante Brunckium.
653.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-528
δαΐον οἷον ἄνακτα Δαρεῖον:
653
δαρεῖον οἷον ἄνακτα δαρειαν. ή Μ. (in quo tamen
δαρεῖαν scriptum est) G. Vit. (qui tamen
if omittit) Lips. Par. Α. Β. ceterique, ut videtur, plerique codd, et edd. ante Brunckium. In Ven. B.
δαρειᾶν scriptum est. Quod in seholiis codicis Par. B. aliisque pro varia lectione adnotatum est,
olor, habet Par. C. In M. hoc scholion adscriptum est
τὸν μόνον γενόμενον βασιλέα διὰ τὸ κηδεμονικόν. ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι, ἢ τὴν Δαρείαν ψυχὴν ἀνάπέμψον. De emendatione desperans Brunckius haec dedit,
Δαρεῖον [οἶον ἄνακτα Δαρειάν.] 7έ. Schutzius in maioribus editionibus ex coniectura sua
ἄκακον θεῖον ἀνακτα Δαρεῖον, ήξ, in minore cum Porsono, qui ante
ἄνακτα obelum apposuit,
Δαρεῖον, οἷον ἄνακτα Δαρεῖον. ἠέ. Ali alia protulerunt. Probo
olor et quod
βαρειάν a Porsono reiectum est. Nam haec forma, in qua non immerito haerent grammatici, etsi minime spernenda est, tamen non potest accusativi simul et vocativi esse. In re admodum dubia non incredibile mihi visum est scripsisse Aeschylum
δάϊον οἶον ἄνακτα Δαρεῖον. λέ, hunc solum terribilem hostibus fuisse indicantem. Falluntur enim qui
daïov etiam simpliciter bellicosum significare putant. Sed v. ad v. 658.
655.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-529
ἀπώλλυ:
655
ἀπόλλυ M. Vit.
656.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-530
πολεμοφθόροισιν ἄταις:
656
πολεμοφόροισιν, omisso
ἄταις, Vit. Lips. Mosc.
657.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-531
ἐκικλήσκετο:
657
δὲ κικλύσκετο G. et
η supra scripto Lips.
δε, omisso
κικλήσκετο, Vit.
δ᾽ ἐκικλήσκετο M. Ven. Α. Β. et cum ceteris ut videtur com dicibus edd. vett.
658.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-532
ἐπεὶ στρατὸν εὖ τόν᾽ ὡδώκει: In Par. B. praeterea
658
ὡδήγει adscriptum. Ferens Ionicam formam Porsonus ad Aristophanis Av. v. 1290.
ἐπωδώκει (i. e.
ἐφωδώκει) scribi voluit. Suspectum
ἐποδώκει Lobeckio ad Αi. p. 357. ed. sec. qui dicit eo spe clare videri Suidae glossam quae post
Εφ᾽ ᾧ legatur,
ἐφωδόκει ἐποδήγει δέ, ubi Kusterus tacite
εφωδήγει ediderit. Sed ut Kusterus, ita Portus ex ed. Mediolanensi et Favorinus: solae Ald. et Bas.
ἐφωδόγει: optimus cod. Par.
ἐφωδήγει. ἐποδήγει δέ, quibus Bruxellensis
μικρόν addit: omittit hanc glossam cod. Leidensis. In Aeschyli versu scripsi quod aptum esse videbatur,
ἐπεὶ στρατὸν εὐ τόθ᾽ ὡδώκει, ut supra v. 549. dixit
τίπτε Δαρεῖος μὲν οὕτω τότ᾽ ἀβλαβὴς ἐπῆν τόξαρχος πολιήταις, Σουσίδαις φίλος ἄκτωρ? Tan. Faber Epist. I. 67. p. 223. scribendum coniecit
εὖ ἐποδόχει, conferens quae Pollux dicit 1. 98.
ὁ κυβερνήτης ὁ ἐπὶ τῶν οἰάκων καθήμενος, ὁ τῆς νεὼς ἡγεμών, ὁ τῶν ναυτῶν ἄρχων, ὁ ἐπὶ τοῖς οἴαξιν ἑστώς, καὶ κατ᾽ Ἀντιφῶντα ὁ ποδοχῶν, ἢ μᾶλλον κατ' ἐμὲ ὁ ποδηγῶν. Accedit testimonium grammatici in Bekkeri Anecd. I. p. 297, 5.
ποδοκεῖν, τὸ τῷ ποδὶ κυβερνᾶν. ποὺς γάρ ἐστι τοῦ ἱστοῦ τὸ ἀντίον (ser. τοῦ ἱστίου τὸ σχοινίον) τὸ κάτω πρὸς τῇ νηΐ. Itaque Fabri illud
εὖ ἐποδόχει sane magnam verisimilitudinem habet. Quod si verum est, strophicus versus aliter atque ego feci emendandus est.
660.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-533
βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν:
660
βαλλὴν utrobique M. G. Lips. Ven. B. Cantabr. 2. Par. L. Rob.
βαλὴν ἀρχαῖος βαλλὴν Vit.
βαλὴν utrobique Ald. Turn. Eustathius ad Il. p. 381, 16.
Αἰσχύλος ὀβρίκαλα φησι τοὺς λεοντιδεῖς, καὶ βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν” γλώσσης δὲ τοῦτο· ἐξ οὗ καὶ ὄρος βαληναῖον, ὅ ἐστι βασιλικόν, παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν (12, 3. p. 1157. C.) Idem ad Od. p. 1954.
λέγει δὲ καὶ Αἰσχύλος εθνικώτερον καὶ οὐ κατὰ Ἀττικοὺς βαλῆνα τὸν βασιλέα ἐν τῷ “βαλήν, ἀρχαῖος βαλήν.” ὅθεν καὶ βαληναῖον ὄρος παρὰ Πλουτάρχῳ ἐν τῷ περὶ ποταμῶν, ἀντὶ τοῦ βασιλικόν.
660.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-534
ἴθ᾽, ἴθ᾽, ἕκου:
660
ίθι ΐκου Μ.
ἴθι ἴκου Ald. Rob.
ἴθι ίκου Turn.
ἴσθι ίκου Vit.
19' xov G. Ven. A. Par. B. C. F.
19' eixov Par. I. Excusari potest hiatus: sed credibilius tamen scripsisse Aeschylum
19, 19', izov. Ita Seidlerus de vers. dochm. p. 198.
izov pro
"zov scripsit Dindorfius.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-535
ἄκρον:
661
ἄκρων ante correctionem Lips.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-536
κόρυμβον:
661
κόρυβον Vit. Mosc.
661.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-537
ὄχθου:
661
ὄχθον G.
662.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-538
κροκόβαπτον:
662
κροκόβατον Lips.
κοκόβαπτον Vit.
663.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-539
τιήρας: Vulgato
663
τιάρας, quod habet etiam Lips. sed supra adscripto ad mediam syllabam
7, non dubitavi praeferre, ut magis poeticum, quia minus usitatum Atticis,
τήρας, quod habent M. G. Vit. Cantabr. 2. Οx. Ask. A.
664.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-540
πιφαύσκων:
664
πιφαύσκων M. Rob.
πιφύσκων, supra scripto
a, Par. C.
πιφάσκων G. Lips. Ven. A. Mosc. aliique et Ald. Turn.
πισφάκων Vit.
665-666.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-541
βάσκε, πάτερ ἄκακε Δαρειάν, οἶ:
βaske πέρ G. omisso
ἄκακε. Ex illa scriptura nominis
árεo ortum
eo, quod pro eo habent Vit. Lips. Mosc. Rob.
β. πατὴρ Turn.
Sageiar of edd. vett. et M. a sec. manu: a pr. manu
δαρια or scriptum fuisse videtur.
δαρειὰν οἴ G. Ven. A.
δαρειὰν οἳ Lips.
Sagrar of Vit. Post
of Cantabr. 1.
al að að að addit. Unus scholiastarum hanc explicationem addidit,
ßdoze zaì nogɛvIŋti, ☎ 1α-qɛɛ déoлora. Hinc Siebelis in diatriba de Persis p. 123. coniecturam fecit quae aliorum commentis praestat: scripsisse enim putavit Aeschylum
Auger ura. Sed scholiastes
d'éσлотα dixisse videtur, quo honorificam patris appellationem aliquo modo exprimeret. Neque librorum lectionem mutare ausim, praesertim quum in scholio ad v. 653. dictum sit
ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι. Et agnovit
Δαρειάν Lobeckius Paralip. p. 190. Puto autem hanc formam ex iis esse nominibus, quae
vлozogioτizà vocantur, et quidem ex genere amplificativo. V. quae de
nv et
av formis leguntur in Etym. M. p. 586, 39. 599, 14. 825, 11. et Apollonii excerpta post Maittarium de dial. ed. Sturz. p. 571. de quo loco egit Bastius ad Greg. Cor. p. 904. Blomfieldius Aeschylum scripsisse putat
aqɛî', lavoî, permotus ludicris versibus Aristophanis Ran. 1027. (1039) seq. qui versus ita fere scribendi videntur, ἐχάρην γοῦν, ἡνία ἐπήισαν Δαρείου τοῦ τεθνεῶτος, ὁ χορὸς δ᾽ εὐθὺς τὰ χεῖρ᾽ ὧδὶ ξυγκρούσας εἶπεν αυοῖ, quum intelligebant prodire mortuum Darium. V. de his versibus Naekium Opusc. I. p. 193. seqq. Ceterum Aeschyli versus
Báoze náteg azazɛ, Jaguar ex Cretico in paeonem primum soluto et dochmio constat.
667.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-542
τε:
667
Tε omittunt Lips. Ven. B.
667.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-543
τ᾽:
667
9 G. Cantabr. 1. 2.
668.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-544
δεσπότου: Scholiastam eum, qui ad
668
δεσπότου adscripsit
του Ξέρξου, secutus Blomfieldius
ἄχη δεσπότου coniunxit. At sic ineptissime poeta id nomen post
déoлora posuisset. Nihil aliud haec ad orientis populorum ingenium conformata formula,
déorota deonótov, quam auget rem, o qui maxime et verissime dominus es. Sic mox v. 682.
ở nơτà miOTV. Similiter
zazd zazor, a Suida e Diocle allatum, dixit Sophocles Oed. Col. v. 1238. G. Dindorfius in Stephani Thes. in v.
durdoτng scribendum suspicatur
δέσποτα δεσποτῶν.
669.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-545
Στυγία γάρ τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται: Verba
669
τις ἐπ᾽ ἀχλὺς πεπόταται· νεολαία γὰρ ἤδη omittit Lips.
στύγια γὰρ Μ.
στυρία γὰρ Rob.
σὺ γὰρ Ask. A.
τίς ἐπ' ἀχλὺς Μ.
τίς ἐπαχλὺς G. Vit. Cantabr. 1. 2. Ask. A.
τὶς ἔστ᾽ ἀχλὺς Mosc.
ἐπαχλὺς τὶς Ven. A. Ald.
ἐταχλὺς τὶς Rob.
ἐπ' ἀχλύς τις Turn.
ahús Tis Par. C. et ut videtur Ven. B.
670.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-546
νεολαία:
670
νεολαία ad
au supra a sec. manu
e adscripto M.
νεολέα G. Vit. Cantabr. 1.
vɛohaïs Mosc.
671.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-547
κατὰ γᾶς ὄλωλεν:
671
xaτà não' M. Lips. et ceteri plerique libri atque edd. vett.
καταπᾶσ' Vit. Deinde
όλωλεν M. Par. L. Colb. 1.
λωλε Lips.
λολε Mosc.
ἀπόλωλε Ven. A. Ald. Rob. Turn. et supra adscripto
όλωλε Par. Β.
όλωλε Vit. et ceteri plerique. Inusitato verbo
zaróλwλɛ, quo recentissimi scriptores usi sunt (Aeschylus enim, credo,
dià não' b¿whɛ dixisset), pulcre medetur cod. G. in quo scriptum est
κατὰ γῆς ὄλωλε, supra autem
κατὰ лãσ adscriptum. Idem
zarà ris Blomfieldio teste Cantabr. 2. ex quo Butlerus
κατὰ γῆν affert. Unde scripsi
κατὰ γῆς ὄλωλεν. Ita etiam Blomfieldius. Sic Euripides Or. v. 674.
τὸν κατὰ χθονός θανόντα. Ad hoc etiam aptius
ἤδη.
672-673.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-548
βάσκε πάτερ ἄκακε, Δαρειάν. οἶ:
βάσκεπες Vit.
βάσκε περῶν Lips. Mosc. Rob.
βάσκε πατὴρ Ald. Turn.
δαρειὰν οἶ M. Ald. Turn.
δαρειὰν δὲ G.
δα- ρείων οἳ Vit.
δαρεῖς οἱ Mosc.
δαρεῖε οι Rob.
δαρειὰν omisso
of Lips.
pro of Ven. B.
674.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-549
αἰαῖ, αἰαῖ,:
674
ai quater M. G.
a quater Vit. Turn.
a ter Ox. Ald. Rob.
a quinquies Lips.
676.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-550
τί τῇδε, δυνάστα, δυνάστα:
676
τί τάδε libri omnes. Deinde
δυνατα δυνατα M. cui
ἀντὶ τοῦ δυνάστα adscriptum est.
δυνατα δυνάστα Vit.
δυνάστα semel tantum Par. A.
Svrάota dvrúota G. Lips. Cantabr. 1. 2. Ven. A. B. Par. B. C. F. Colb. 1. Ask. A. Ald. Rob. Turn. Dindorfius in Stephani Thes. in ν.
δυνάστης scribendum putat
δυνάστα δυναστῶν.
677.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-551
περὶ τὰ σὰ διδύμα:
677
περὶ τὰ σὰ Lips.
περὶ τὰ σὰ Ald.
περὶ ταῖ σαῖ, a sec. manu ad utrumque
a supra adscripto, M.
пεоì τ σ G. Vit. (sic Vit.) et cum ceteris ut videtur codicibus Turn.
Ta ou omittit Rob. Deinde
di-Svua libri: sed in Par. B. adscriptum
yo. didóμa.
678.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-552
δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία:
678
diaróer sic M.
Stúyos Vit. Ven. B. Mosc. Colb.1.
diáryov Rob.
διάγοι ἐν Par. I.
διάνοιεν Ald. Turn.
διάγοιεν G. Lips. et ceteri. Post hanc vocem
άuάoria habent M. Rob. Turn. sed accentus in M. a sec. manu additus est, quae eadem
d'ante
auάoria inseruit.
d'aµáo-Tia Par. B. F. Colb. 1.
d'úquáqtia Vit.
d'auaoría Par. I. Ald.
d'ἁμάρτα Par. C.
δαμάρτα Bekkero teste Par. L.
δαμαρτία G. Ven. B. quod scholiastes per synaeresin ex
diauaoría fieri dicit. Aliud scholion etiam
άuaotμata scribi tradit.
679.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-553
πᾶσα γᾷ τᾷδ᾽: Non deest
679
лúog in M. ut ait Butlerus, sed habet
nάomi yãi Tuide, ita tamen ut in
nάou accentus acutus a sec. manu ex circumflexo factus sit eademque manus
rãide hoc accentu notaverit, quum a pr. manu
tuídɛ scriptum fuisset: est autem in tribus
a inter
a et aliquid liturae.
πάσα γῇ σῇ τῇδε Turn.
πᾶσα γᾶ G. Lips. Ald. Rob. lidem libri cum Vit et reliquis ut videtur codicibus cunctis additum a Turnebo
ou omittunt. Porro
Túde Vit. Par. C. I. L. Colb. 1.
тwdɛ Lips.
Tad Par. B. et fortasse Ven. A. B.
tadɛ reliqui et edd. ante Brunckium.
680.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-554
ἐξέφθινται:
680
¿¿éqvví' ui, ad
v a sec. manu
o (nisi potius
9 est) supra adscripto M.
qur' ai Vit. Lips.
¿éai ceteri.
681.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-555
νᾶες, ἄναες νᾶες:
681
rães araç araes M. G.Vit. Ven. A. Ald. Turn. Sic etiam Bekkero teste Par. B. I. nisi quod I.
vñes pro
vãɛç, uterque autem post haec verba additum habet
ποι τριήρεις. Sed
vᾶες ἄναες νᾶες Lips. Cantabr. 1. 2. Ox. Par. A. Colb. 1. Rob. quae scriptura pro varia lectione adscripta est in G. et Par. B. In Lips. ad primum
vues supra adscriptum est.
rães, vaes rães recte recepit Brunckius. Finitur carmen dochmio. Male Porsonus in fine huius carminis lacunae signa addidit. Schützii aliorumque coniecturas praeterire licebit. Equidem, si quicquam, illud puto certissimum esse, totam hanc epodum una verborum complexione contineri. Nam si ultima,
πάσα γα ταδ᾽ ἐξέφθιθ' αἱ τρίσκαλμοι νάες, ἄναες νες, π reliquis separantur, sententia illa nimis frigida est, quam quae apte carmen finiat. Itaque lenissima mutatione haec restitui,
ὦ πολύκλαυτε φίλοισι θανών, τί τάδε, δυνάστα, δυνάστα, περὶ τὰ σὰ διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτία πάσα γῇ τῇδ ἐξέφθινται τρίσκαλμοι νᾶες, ἄναες νέες; o qui multum deflendus amicis obisti, cur hoc, rex, rex, circa tuas opes duplici per insaniam irrito successu universae huic terrae perierunt triremes naves, nenaves naves? Et
διδύμα δι᾽ ἄνοιαν ἁμαρτίᾳ atque
égivra etiam Blomfieldius invenit, in reliquis falsus.
682.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-556
πιστῶν:
682
ὦ πολλὰ Rob.
682.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-557
ἥβης:
682
ixeo Lips.
683.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-558
γεραιοί:
683
reparoi, ad primam syllabam supra scripto, Lips.
nowol Ven. A. Cantabr. 2. Ald.
yngɑhéor adscriptum in Par. B.
684.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-559
στένει:
684
στένειν Vit.
684.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-560
χαράσσεται:
684
ταράσσεται Par. L.
χαράσσει Ven. Β. Interpretationes in scholiis duae prostant, una, qua rupta tellus, ut Darius ab inferis exire posset, intelligitur, quae et ab usu verbi abhorret et ad sensum absurda est, altera, qua lamentis lacerari regio significatur. Schützii interpretationem, gemit, pulsatur, ac tantum non scinditur solum, ex eo ductam quod, qui manes evocarent, solum manibus pulsare solebant, nemo elegantem esse sibi persuadebit. Nihil hic aliud quam civium gemitus, pectora manibus pulsantium, intelligi videtur. Sed non satis tamen aple
πέδον cum
χαράσσεται coniungitur, verbo quod de solo dictum non metaphoricum, sed proprium est, nisi tota oratio ostendit, metaphorice accipiendum esse illud verbum. Itaque quod comparavi Opusc. VII. p. 360. seq.
στένουσι πύργοι, στένει πέδον φίλανδρον (Sept. ad Th. 876.), tamen aliter dictum est. Quare vereor, ne aut alius versus hic exciderit, aut hic versus alio loco ab Aeschylo scriptus fuerit. V. ad v. 694.
685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-561
λεύσσων:
685
Levour G. Ven. A. Cantabr. 1. 2. Ald. Rob.
685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-562
τάφου πέλας:
685
τάφου πέ-λas M. G. Vit. Cantabr. 2. Par. A. B. Colb. 1.
πέλας τάφου Lips. Ven. A. edd. ante Brunckium.
686.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-563
πρευμενὴς:
686
лgevμεris M. G. Lips. Cantabr. 2. Rob. Idem pro varia lectione in Par. A. B.
пgevµereis Vit. aliique et Ald. Turn.
688.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-564
ὀρθιάζοντες:
688
ὀρθιάζοντες Rob.
ὀρθρίζοντες Ven. Β.
ροθιάζοντες Μ. (sed M. omisso spiritu) G. Vit. Lips. (sed in Lips. primae tres litterae in litura) Ven. A. Cantabr. 1. 2. Mosc. Par. C. Ald. Turn.
689.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-565
καλεῖσθέ:
689
καλεῖσθαι Μ.
καλεῖτε Turn. Sed
καλεῖσθε G. Vit. Lips. Ven. A. B. Cantabr. 1. 2. Colb. 1. 2. Mosc. Ox. Ald. Rob. et scholiastes Hesiodi, qui ad Theog. v. 772. hunc versum et duos sequentes affert.
690.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-566
χοὶ:
690
9' of Par. L.
690.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-567
κατὰ χθονὸς:
690
καταχθόνιοι Ven. A. Ald.
692.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-568
ἐνδυναστεύσας:
692
ἐνδυναστεύσας, politus loco primario.
ὡς δυναστεύσας. γρ.
ἐνδυναστεύσας Faehsius ex Par. B.
693.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-569
τάχυνε δ':
693
9ov ad
zo pro varia lectione adscriptum in Par. B.
Túzuve d' Kuhnius ad Poll. VII. 24. et hinc Blomfieldius. Habet hoc a pr. manu M. sed
& litterae a sec. manu
a supra adscriptum.
távv, omisso
d', Cantabr. 1.
rázuva & ceteri. Ex Par. B. Faehsius haec affert,
“τάχυνε ἤγουν ταχέως λέγε, ὡς μὴ μεμφθῶ ἕνεκα τοῦ χρόνου. ac si imperativum legisset, sed in contextu est 'Tazýva." Elisi augmenti signum Brunckius posuerat.
694.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-570
τί δ᾽ ἐστὶ:
694
τί čoti M. Ven. A. Mosc. Ox. Ald. Rob. et
d' a sec. manu supra addito Vit.
Tí d'orì G. Lips. Turn.
694.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-571
Πέρσαις:
694
πέρσαι Ven. Β. Bene hic collocabitur v. 684. si sic scribimus, τί δή, τί Πέρσαις νεοχμὸν ἐμβριθὲς κακὸν στένει, κέκοπται, καὶ χαράσσεται πέδον;
695.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-572
σέβομαι:
695
σεßoμε, sed a pr. manu
au supra scripto, M.
696.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-573
ἀντία:
696
avtíov Mosc. et pauci alii.
697.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-hermann1852-appcrit-lat1-574
περὶ:
697
neqiaoßeł Ald.
Tɛgì omittunt Par. C. Turn.
1-64.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-1
Parodos ohne Prologos. Der Chor durchschreitet die Orchestra unter dem Takte der Anapäste des Koryphaios: erster Teil der Paro- dos, 1-64. Anapästische Dime- ter; vgl. Westphal¹ II. S. 413f. Das Auftreten des Chors wird V. 140- 149 motiviert.
1-7.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-2
In altertümlicher Ein- fachheit giebt der Chorführer selbst Aufschluſs darüber was der Chor diesmal vorstelle.
τάδε,
νοη näherer Bestimmung absehend, s. Kr. 43, 4. A. 15f. Vgl. 681.851. Eum. 482. Auch s. oben S. 27.
πιστά, 171. 681. Xen. Anab. I 5, 15: (
Κῦρος)
σὺν
τοῖς
παροῦσι
τῶν
πιστῶν.
ἕδρανα, der Palast des Xerxes in Susa, wo das Schatzhaus des Königs war (Herod. V 49, Strab. XV p. 731). -
κατὰ
πρεσβείαν wegen ihrer Ehrwürdigkeit eit und darauf sich gründenden Zuverlässigkeit. –
ἐφο-
ρεύειν, Kr. 55, 3. A. 20.
8-15.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-3
Stimmung des Chors: Besorgnis um den König und das Heer.
βασιλείῳ für
βασιλέως. Die Dichter gebrauchen gern von Eigennamen gebildete Adjektiva statt des Genet. (Kr. II 57, 2 A. 1)
und
βασιλεύς hat die Bedeutung eines Eigennamens.
πολύανδρος auch 73.533.898. - -
ὀρσολοπεῖται,
ταράσ-
σεται,
θορυβεῖται, Schol. –
νυός, Braut, neuvermählte Gattin. Vgl. Schol. zu Eur. Hek. 321
νύμφη
ἡ
ἄρτι
εἰς
γάμον
ἐρχομένη,
ήτις
ποιη
τικῶς
νυὸς
λέγεται.
βαΰζει,
ὑλακτεί (Hesych.), ruft laut nach. Der Gedanke wie 133.
ἄγγελος ein Bote zu Fufs irgend welcher Art,
ἱππεύς ein reitender Staats- courier,
ἄγγαρος. Über diese
ἄγγα-
ροι vgl. Herod. VIII 98. –
ἄστυ, 178. 451. Kr. 46, 1 A. 1.
16-20.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-4
Ausführung von V. 12f. Zuerst allgemein: die von den Centren des Reichs Ausgegangenen und die verschiedenen Waffen- gattungen.
οἵτε bezieht sich zu- rück auf
πᾶσα
ἰσχὺς
Ἀσιατογενής.
᾿Αγβάτανα in den altpers. Keil- inschriften Hagmatâna, neupers. Hamadan, wahrscheinlich s. v. a. Ort der Zusammenkunft. Strabon (XIV p. 728) identifiziert
Κίσσιοι und
Σούσιοι;
Κισσία eine Land- schaft der Provinz Susiana, Um die letzte Silbe in
ἔβαν zu ver- längern, will Blomfield
τοὶ
μὲν schreiben. Vielleicht aber lässt sich die syllaba anceps durch den Schluſs einer selbständigen Dipodie recht- fertigen. V. 19. Wechsel der Darstellung.
στίφος
παρέχοντες einen dichten Haufen bildend.
21-58.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-5
Spezifikation der aus- gezogenen Generale und Völker, in epischer Weise. Die Namen nicht alle genau persisch, sondern nach ungefährem Klange gebildet. (
τὰ
μὲν
τῶν
ὀνομάτων
ἱστόρησεν,
τὰ
δὲ
τελείως
ἔπλασεν Schol.). Vgl. zu 302. Ihre Häufung erweckte in den Hörern immer von neuem das frohe Gefühl des Sieges.
Τ. 21-28.
Αρταφρένης
Άρτα 778. Ein Führer der Lyder und Myser
Αρτ. bei Herod. VII 74.
Μεγαβάτης: Namen dieser Art bei Herod. VII 82. 97. –
Αστάσπης: ein
Υστάσπης Herod. VII 64.
σοῦνται vgl. Suppl. 836. Sept. 31. Das epische
τ'
ἠδέ findet sich bei Äschylos noch zweimal um des Versmaſses willen (996. Sept. 862).
τὲ
ἠδὲ Cho. 232, sonst
ἠδέ. -
ψυχῆς
ἐν
τλήμονι
πείση (in ausdauerndem Halte der Seele) nach Hom. v 23
τῷ
δ᾽
ἄρα
τ᾽
ἐν
πείσῃ
κραδίη
μένε
τετληυῖα.
29-32.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-6
Αρτεμβάρης (vgl. 302) Herod. I 114-116 vgl. IX 122. -
Μασίστρης wie 971. Ein
M
ασίστης ib. VII 82. IX 107. Ein
Μασίστιος ib. VII 79. IX 20. 24. Ein
Φαραν-
δάτης ib. VII 79.
ΙΧ 76. –
Σοσθά-
νης, gebildet nach Analogie von
Ὀστάνης (und
Ὀτάνης). Über den Spondeus im dritte Fuſse des Parömiakos V. 32 u. 152 s. West- phal2 II S. 407f.
33-40.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-7
Hervorhebung der ägyptischen Mitstreiter im persi- schen Heere. Quorum in numero est Susiscanes etc.
Πηγασταγὼν, nähere Bestimmung des S.: „dessen Herrschgebiet an den Quellen des Nils ist". Andere betrachten
Πηγα-
στάγων als Eigennamen u. schreiben
Πηγαστάγων
τ᾿
Αἰγυπτογενεῖς.
Μέμφις s. Realenc. IV S. 1766-1776.
Αρσάμης vgl. Herod. I 209. VII 11. 69. 224.
ὠγύγιος 974f. Sept. 321. Eum. 1036; Bezeichnung des Uralten. Nach Windischmann Ogy- der Flutgeborene (augha sanskr. Flut).
Θήβαι vor Mem- phis die Hauptstadt; vgl. Kealenc. VI 2 S. 1785. –
Αριόμαρδος, Herod. VII 67. 78. Die
ἕλειοι (Bewohner des Nildelta)
μαχιμώτατοί
εἰσι
τῶν
Αἰγυπτίων, Thukyd. I 110.
41-48.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-8
Vom Süden wendet sich die Aufzählung nach Norden und dann nach Osten. „Und die- jenigen (leisten Heerfolge), welche das ganze Volk auf dem Fest- land (Kleinasien) einnehmen (aus- machen)", insbesondere die klein- asiatischen Ionier (Herod. I 142), die aus Schonung hier nur indirekt genannt sind und für die in
ἐξορ-
μῶσιν vielleicht eine leise Ent- schuldigung (der Unfreiwilligkeit) liegt.
δίοποι,
ἐπιμεληταί, War- deine. Quos Arcteus et Sardes multis curribus vectos (vgl. 54) excitant. Rhythmischer und wahr- scheinlich ursprünglich ist
ἅρμασι
πολλοῖς, da nur die anapästisc Dipodie _normal ist, nicht tische
τέλη,
τάγματα, Ge- schwader.
ἅρματα
τέθριππα
καὶ
ἑξάϊππα, Schol. V. 48 vgl. 27.
49-55.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-9
στεῦται, Hom.
Г 83:
στεῦται
γάρ
τι
ἔπος
εἰπεῖν, vgl. Hom.
ρ 525:
στεῦται
δ᾽
Ὀδυσῆος
ἀκοῦσαι.
ἱεροῦ, dem Dionysos. Vgl. Eur. Bacch. 64
᾿Ασίας
ἀπὸ
γαίας
ἱερὸν
Τμῶλον
ἀμείψασα
θο-
άζω –
Βάκχιον
εὐαζομένα. –
Τμώ-
λου
πελάτης kollektiv. Die nähere Bestimmung wird im folgenden ge- geben. –
λόγχης
ἄκμονες,
ἀκίνητοι
ὑπὸ
λόγχης,
ὡς
ἄκμων
ὑπὸ
σφυρῶν Schol., qui incudum instar hastae (hostilis) ictus inconcussi ferunt.
Μυσοί nördlich von den Lydern;
ἀκοντίοισι
ἐχρέοντο
ἐπικαύτοισι (Herod. VII 74). Zur Zeit des jüngeren Kyros waren sie vom Groſskönig nahezu unabhängig (Xen. An. III 2, 23 f.) –
πολύχρυσος 9. 45.
σύρδην de longo tractu magnisque catervis quibus incedentes Babylonii vias impleverint (G.H.). —
τοξουλκῷ
λήματι
πιστούς, vertrauend auf den Mut, mit dem sie den Bogen spannen. Vgl.
μονομάχον
ἐπὶ
φρέν᾽
ἦλθέτην Eur. Phoen. 200,
μουσοποιός
μέριμνα Hipp. 1428,
βοηδρόμου
σπουδῆς
Οr. 1571.
56-58.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-10
Die Leibwache, die zehntausend (Herod. VII 55) Per- ser; vgl. Herod. VII 54:
περσικὸν
ξίφος,
τὸ
ἀκινάκην
καλέουσι, ein kurzes gerades Schwert. Sub gravibus regis imperiis; Ag. 748. Choeph. 28.
59-64.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-11
Zusammenfassung. Stimmung der Zurückgebliebenen hinsichtlich d. Ausgezogenen. Über- leitung vom epischen Teile zum lyrischen.
στένεται, Sept. 872. Vgl.
τρομέονται 64;
εἰδόμην 179;
φάσθαι 701; zu Aristoph. nub. 281.
τείνοντα,
μηκυνόμενον Schol. Zweiter Teil, V. 65-113. Vier Strophenpaare, vorgetragen von dem Gesamtchore, bestehend aus ionici a minori, teilweise anakla- stischen (v. 86-92. 96-101. 107= 113) oder durch Synkope in Ana- päste verwandelten. Das Maſs malt das unruhige Auf- und Abwogen der Empfindungen, das Schwanken zwischen Furcht und Hoffnung. Vgl. Westphal¹ III S. 291 ff. 314f. Nebst II 2. S. 526.
65-72.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-12
„Das Heer ist über den Hellespont gegangen" (auf einer Schiffbrücke).
περσέπτολις ihre Absicht, 178, das homerische
πτο-
λίπορθος.
ἀντίπορον (Suppl. 544 f.) auf der anderen Seite des Sundes gelegen.
λινοδέσμῳ
σχε-
δίᾳ per rates lineis vinculis inter se iunctas. Die einzelnen Schiffe waren zusammengenagelt (
πολύ-
γομφον, vgl. Suppl. 846) und dann unter einander durch Stricke ver- bunden. Vgl. Herod. VII 36. Helle war Tochter des Thessaliers Athamas und der Nephele. vielgenietete (feste) Bahn (die Schiffbrücke, deren Zweck war als Bahn zu dienen) als Joch umwer- fend dem Nacken des Meeres. Vgl. 745 u. das Orakel des Bakis bei Herod. VIII 20
ὅταν
ζυγὸν
εἰς
ἄλα
βάλλῃ
βύβλινον. Die
ποι
73-80.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-13
„Und überschwemmt und bedroht ganz Europa.“
θού-
ριος 754. Um so ruhmvoller war es ihn zu besiegen.
ἐπὶ
πᾶσαν
χθόνα, nicht bloſs Hellas.
μανόριον von dem Heere wie
ποι-
μάνωρ 241 von dem Heerführer.
θεῖον: die Grösse der Herde über- schreitet das menschliche Maſs,
πεζονόμον
τ᾽
ἔκ
τε
θαλάσσας für
πεζονόμον
τε
καὶ
θαλάσσιον (
ναυ-
τικόν), Wechsel wie 19 f. - Unter zu- verlässigen tüchtigen Befehlshabern;
χρυσο-
ὀχυρός (
ἐχυρός) Ag. 44.
γονου auro satae, sofern der mythische Stammvater der Perser, Perseus (Herod. VII 150), von seiner Mutter Danaë in Gestalt eines gol- denen Regens empfangen wurde.
ἰσόθεος
φώς homerisch.
81-86.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-14
Die Furchtbarkeit des Xerxes.
κυάνεον, Hesiod. Scut. 7:
βλεφάρων
ἄπο
κυανεάων. Ibyk. fr. 2:
Ἔρως
κυανέοισιν
ὑπὸ
βλεφάροις
τάκερ᾽
ὄμμασι
δερκόμε-
νος. Den Blick der Schlangen hielt der Aberglaube für gefähr- lich; vgl. Basiliskenblick. Reich an Mannschaft, Schiffen u. (Streit-) Wagen (Herod. VII 63:
οὗτοι
ὑπὸ
μὲν
Ἑλλήνων
ἐκαλέοντο
Σύριοι,
ὑπὸ
δὲ
τῶν
βαρβάρων
᾿Ασσύριοι
ἐκλήθη-
σαν. - Auffallende und kaum unbe- wufste (vgl. 348. 727; oben S. 31, A. 12) Ähnlichkeit mit dem Orakel vor der Schlacht bei Salamis, Herod. VII 140:
κατὰ
γάρ
μιν
ἐρείπει
πῦρ
τε
καὶ
ὀξὺς
Αρης,
συριηγενὲς
ἄρμα
διώκων. Die nationale Angriffs- waffe der Hellenen ist das
δόρυ (
αἰχμή), der Orientalen (neben
αἰχ-
μὴ
βραχεῖα oder
ἀκόντιον, 52. vgl. Jerem. 19, 35-38. Herod. V 49. VII 61) der Bogen. Vgl. 147 f. 239f. Quantität von "
Αρη wie Sept. 115.
87-92.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-15
Unaufhaltsam ist das Heer der Perser und nach mensch- licher Berechnung kann ihm nie- mand widerstehen, wie man nie- manden zutrauen kann, daſs er durch starke Dämme die unbe- zwingliche Hochflut des Meeres zurückhalte. Der Dichter hat Gleich- nis und eigentlichen Ausdruck ohne Vermittlung verbunden.
93-101.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-16
Aber dem Truge der Götter kann niemand entrinnen; durch Vorspiegelung von Glück und Macht lockt er den Menschen ins Netz des Verderbens, aus dem dieser ohne Schaden zu nehmen nicht entkommt. Die Schuld, die
ὕβρις, welche den Neid der Götter weckt, giebt der Dichter 742ff., 782, 808 an.
102-113.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-17
Der Chor deutet die trügerische Lockung an, der die Perser Gehör geschenkt haben: sie haben die altbewährte Krieg- führung, zu der das Schicksal sie berufen, verlassen (vgl. den Chorges. 852 ff.) und sich ohne Beruf auf das Meergewagt.
παρασαίνει d.i.
σαίνου-
σα
παράγει. – Mit
ἄρκυας
ἄτας vgl.
δίκτυον
ἄτης Prom. 1078. Hom. T 91
ἄτην
ἢ
πάντας
ἀᾶται. –
θεόθεν (
ἡ
ἐκ
θεῶν)
μοῖρα, Nägelsbach, nachhom. Theol. S. 149f.
κατὰ
Μοῖρ᾽
ἐκράτησεν (Kr. 11 § 68, 48. A. 4.), sie hat es durchgesetzt und den Persern auferlegt u. s. w. Der Gedanke ist in zwei selbständige Sätze auseinandergelegt wie Ag. 750
λόγος
τέτυκται,
μέγαν
τελεσθέντα
φωτὸς
ὄλβον
τεκνοῦσθαι
ἐκ
δ᾽
ἀγαθᾶς
τύχας
γένει
βλαστάνειν
ἀκόρεστον
οἰζύν.
πυργοδάϊκτος aktive Bedeutung der passiven Wort- bildung wie
ἀνδροδάϊκτος Choeph. 860 u. Ar. ran. 1264; vgl. Ag. 116.
ἱππιοχάρμας
κλόνους (Ag. 405), rossetummelndes Toben.
ἀνα-
στάσεις Ag. 589.
πολιαινομένας vom gewaltigen Windhauch auf- schäumend, vgl. Hom.
πολιῆς
ἁλός etc. Catull 64, 13: tortaque remigio spumis incanuit unda.
ἐσορᾶν Hor. od. I 3, 19: qui (siccis oculis) vidit mare turgidum. -
ἄλσος, vgl. Suppl. 868
ἁλίρρυτον
ἄλσος. Das heilige Meer. Vgl. Plaut. Mil. Gl. II 5,3 in locis Neptuniis templisque turbulentis (das Original
παρετρα-
γώδει). – -
λεπτοδόμοις dünngebaut; Meineke
λεπτοτόνοις, dünngespannt, aus schwachen Strängen bestehende Taue (der Schiffe). Leichtsinn und Vermessenheit auf dergleichen sich zu verlassen,
λαοπόροις
μαχαναῖς Schiffe. Dritter Teil, V. 114-139. Zwei Strophenpaare, das erste in kata- lekt. trochäischen Dipodieen (teil- weise auch synkopiert); das zweite in den zwei ersten Versen aus syn- kopierten (katalekt.) troch. Dipo- dieen (= Kretikern), V. 3 aus einem trochäisch - daktylischen Logaöden mit Anakrusis, V. 4 aus einer troch. Tripodie (Ithyphallikus) bestehend. Vgl. Westphal2 11 S. 463 ff. 472 f. Wahrscheinlich wird das erste Strophenpaar von dem einen, das zweite von dem anderen Halbchore vorgetragen. Angst der Zurück- gebliebenen um die Ausgezogenen, lyrische Ausführung von V. 59-64.
114-119.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-18
ταῦτα, 159. 165. Kr. 46, 3. A. 4 vgl. zu Ar. nub. 319. Wegen der Gefahr, daſs Xerxes durch Übermut Verschuldung und Strafe sich und seinem Heere zu- ziehe.
μελαγχίτων pulla veste indutus, i, e. lugens; vgl. Suppl. 785, Ag. 546 und das homerische
φρένες
ἀμφιμέλαιναι. –
ἀμύσσεται lacera- tur metu; 161. da vae, absicht- lich fremdartiger Klageruf. Über den Gen. bei Interjektionen Kr. 47, 3. A. 2.
τοῦτο bezieht sich wie 122
τοῦτ᾽
ἔπος auf den ange- führten Ruf. Vgl. Ag. 1334
῾μηκέτ'
ἐσέλθῃς᾽
τάδε
φωνῶν, Eum. 510
τοῦτ᾽
ἔπος
θροούμενος
εἰὼ
δίκα'.
πολύ, vgl. Sept. 6
πολὺς
κατὰ
πτόλιν
ὑμνοῦτο. Kr. 57, 5.
στέ-
νηται wie 62.
120-125.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-19
Κισσίων 17. –
φόβῳ
μὴ ...
στένηται
καὶ
ἄσεται
καὶ ..
πέσῃ, Kr. 54, 8.
Α. 5.
κ. 12.
γυναι-
κοπληθής
όμιλος ist Apposition zu
πόλισμα: die Volksmenge der Stadt besteht nur aus Frauen, da alle Männer in den Krieg gezogen sind (
κένανδρον
ἄστυ 119). Im Schmerze werden die Frauen ihre Gewänder zerreiſsen, orientalisches Zeichen der Trauer, 199. 537. 835 f. 1060. Suppl. 131. Choeph. 27 ff.
126-132.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-20
Begründung der Grösse der Besorgnis durch die Grösse der Gefahr.
πεδοστιβής wie Suppl. 1000
κνώδαλα
πτεροῦντα
καὶ
πεδοστιβῆ.
καταλελοίπασι
τὴν
πόλιν
ἀκολουθοῦντες
Ξέρξη
ὡς
μέλισσαι
τὸ
σμῆνος Schol. Wie alle Bienen, wenn sie schwärmen, der Königin folgend, den Bienen- stock verlassen, so ist die ganze waffenfähige Mannschaft mit Xerxes ausgezogen. Für
τὴν
πόλιν (die Heimat) tritt gleich aus dem Gleich- nisse
σμῆ
σμῆνος ein;
σὺν
ὀρχάμῳ
στρα-
τοῦ gehört auch zum Gleichnisse. Die Anakrusis besteht in Str. und Gegenstr. aus
τόν. –
ἐξαμείψας (69)
τὸν
ἀμφίζευκτον
ἀμφοτέρας
αἴας ÄSCHYLOS, Perser.
κοινὸν
ἄλιον
πρῶνα (879. Ag. 307), aggregative Häufung von Bestim- mungen.
Πρών von der hohen vor- springenden Küste (
προβλῆτες
ἀκταί) 1.
ἅλιος
πρών wie
πόντου
προβλής Soph. Phil. 1455. Die von beiden Seiten (
ἀμφι-) zusammen (
κοινόν) gejochte hohe Meeresküste beider Länder d. i. die die Küsten beider Kontinente verbindende Brücke;
κοινόν ist eigentlich Attribut zu dem in
ἀμφίζευκτον liegenden Be- griff
ζυγό
ζυγόν (das Brückenjoch ist beiden Kontinenten gemeinsam), hat sich aber in freier Weise an
πρῶνα angeschlossen.
133-139.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-21
Die Sehnsucht ins- besondere der einsam zurückgeblie- benen Frauen.
ὁδῷ,
ἀπουσίᾳ Schol.
ἁβροπενθεῖς wie
ἁβρόγοοι 541, zärtlich klagend. Vgl. 41. 543. 1072.
Περσίδες ...
ἑκάστα Kr. 47, 28. A. 3 und II 57, 8. Anm. 2.
αἰχμάεις von dem nationalen Unter- schied der Bewaffnung (52.85) ab- sehend. -
εὐνατήρ 157. Suppl. 665.
ἀποπεμψ. Catull 66, 29: virum me mittens. Tibull I 3, 9: Delia cum mitteret urbe. –
πόθῳ
λείβε-
σθαι, in Sehnsucht hinschmachten. ·
μονόζυξ, eine Art Oxymoron wie „einsam gepaart", d. i. von dem Paar ist sie allein zurückgeblieben.
140-154.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-22
Fortsetzung des ersten Teils und Ankündigung der auftretenden Königin-Mutter, ge- sprochen vom Koryphaios. Vier Systeme anapästischer Dimeter; vgl. Westphal2 II S. 414. Der Chor setzt sich (bis 150) auf die Stufen, die zur Bühne (somit hier zum Königs- palast) hinaufführen, und stellt, in Ermanglung positiver Nachrichten, Betrachtungen an, wie es wohl dem Xerxes und seinem Heere gehen möge. –
χρεία
δὲ
προσήκει paratak- tisch. –
πατρωνύμιον
γένος, sofern die
Πέρσαι den Namen von dem Urahnen des Xerxes, Perseus, tra- gen; vgl. 80. Ob das Bogen- anziehen (Bogenschiefsen, also die Perser, s. 85) das Siegende ist oder die Hellenen (
δορυκράνου, vgl. 84).
δορύκρανος (von
δόρυ
κ.
κάρανον)
λόγχη, die Spitze am Kopfe des Speerschaftes. Mit V. 150 erscheint aus der Mittel- thüre des Hintergrundes der Bühne (auf einem Thronsessel getragen, vgl. 607) Atossa und wird von dem Chor ehrfurchtsvoll begrüfst. Atossa war nach Herod. VII 2 eine Tochter des Kyros und die zweite Gemahlin des Dareios Hystaspis, auf den sie grofsen Einfluss übte (
ἡ
γὰρ
Ἄτοσσα
εἶχε
τὸ
πᾶν
κράτος, ib. 3), und von ihm Mutter des Xerxes. Vgl. S. 34, A. 22.
θεῶν
ὀφθαλμοῖς, ein Glanz wie er aus Götteraugen strahlt.
προσπίτνω (zu V. 32) s. v. a.
προσκυνῶ; was der Koryphaios thut, macht der übrige Chor nach. Älian v. h.
Ι 21:
νόμος
ἐστὶν
ἐπιχώριος
Πέρ-
σαις
τὸν
εἰς
ὀφθαλμοὺς
ἐλθόντα
τοῦ
βασιλέως
μὴ
πρότερον
λόγου
μεταλαγχάνειν
πρὶν
ἢ
προσκυνῆσαι
αὐτόν.
Εur.
Οr. 1507:
προσκυνώ
σ᾽,
ἄναξ,
νόμοισι
βαρβάροισι
προσπίτ-
νων.
χρεών (
ἐστι), 95. 147.
Επεισόδιον
πρῶτον (155-531), die Mittel- und Hauptpartie des Stücks, dialogisch gehalten teils in dem altertümlichen Maſse des Dialogs, dem tetram. troch. cat. (Westphal2 II S. 452), teils, bei der einfachen Erzählung, im iambischen Trimeter.
155-158.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-23
Begrüfsung der Atossa durch den gesamten Chor (
πάντας 154).
βαθύζωνος erst über der Hüfte gegürtet, daher groſser
κόλπος, bei Homer vorzugsweise Tracht asiatischer Frauen, später ionischer und besonders von Göt- tinnen, z.
Β.
βαθύζωνος
Λήδα, Pind. Ol. III 35. K. F. Hermann, griech. Privatalt. 22, 21. –
μῆτερ
ἡ
γεραιά Kr. 45, 2. A. 7. –
θεοῦ, von Dareios und Xerxes, nach orientalischer Sitte, Curt. VIII 5.11. -
εὐνάτειραwie in dem Chorliede 138; vgl. 160 und zu Prom. 61.
ἔφυς zeug- matisch, da die Parallelisierung der beiden Glieder durch urch
μὲν ...
δὲ die Auffassung des ersten (
εὐνάτ.) als Vokativ zu verbieten scheint. Nisi forte pristina fortuna (qualis erat sub Dario) nunc Persis mutata est, in welchem Falle Xerxes nicht als
θεὸς (Herrscher von götter- gleicher Macht) zu bezeichnen wäre.
159-164.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-24
Auch Atossa ahnt Unglück. –
ταῦτα, 114.
με
καρ-
δίαν, Kr.
ΙΙ 46, 16.
Α. 3. –
ἀμύσ-
σει, 115. –
ἐμαυτῆς d. i. der Ge- danke rührt nicht von mir her, sondern ist mir durch den ängsti- genden Traum eingegeben. -
μέγας
δαίμων wie 725.
κονίσας
οὐδας durch die Trümmer den Boden be- stäubend. Anders Hom. 145
εὐρὺ
κονίσουσιν
πεδίον (durch die hastige Flucht).
φρα-
165-169.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-25
ταῦτα, 114.
στός
ἐστιν,
πέφρασται (vgl.
πλαγ-
κτὸς
οὐσ᾿
Αg. 593), eine zwie- fache Obsorge ist in mir zum Grund- satz gereift. Der doppelte Grund- satz wird teils als Überzeugung (
μὴ –
λάμπειν
κτέ.), teils als Ent- schluſs (
μή –
σέβειν) gegeben. Den Männern ohne Mittel erstrahlt nicht der Ruhm, der ihrer Kraft ent- spricht, weil sie in deren Bethä- tigung gehemmt sind. Die Schätze ohne den Mann sind auch nicht wertzuschätzen; denn das erkenne ich jetzt, da mir die Angst um Xerxes zeigt, dafs der Mann die Krone des Ganzen ist. Vgl. Cho. 934
ὀφθαλ-
μὸν
οἴκων von Orestes, Eum. 1025
ὄμμα
γὰρ
πάσης
χθονὸς
Θησῇδος
ἐξίκοιτ᾽
ἂν
εὐκλεὴς
λόχος.
170-175.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-26
πρὸς
τάδ᾽, 730. 829. Noch häufiger
πρὸς
ταῦτα, 8. zu Ar. nub. 990. Zudem erklärt durch die etwas prosaische Wendung (auch Ag. 1393. Soph. oph. Ai. 282. 999. Ant. 1193)
ὡς
οὗτ.
ἐχ.
τ. –
Πέρσαι, 140. 255. 259. In vobis sita sunt mihi, a vobis pendent. Eur. Hel. 1441:
ἐν
σοὶ
τόδε. Soph. O. R. 314:
ἐν
σοὶ
γὰρ
ἐσμέν. – Reim am Schlusse der Rede, wie 247 f. Soph. O. R. 12 f. 76 f. Eur. Phoen. 1478 f. u. oft.
ἔπος ...
ἔργον, das ganze Gebiet des Möglichen, Soph. O. R. 72. 219f. 814f.-Quibus nostra faciendi potestas (facultas) praeire velit i. e. quae in nostra potestate sita sunt.
176-180.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-27
Erzählung im Tri- meter.
μὲν ...
ἀλλά (179), Her- vorhebung des zweiten Gliedes, wie z. B. Hom.
Г 214:
ἀγόρευε
παῦρα
μὲν,
ἀλλὰ
μάλα
λιγέως u. oft.
στείλ.
στρ. parans, movens exerci- tum, Ag. 799.
Ἰάονες sanskr. Iavanas, יון. Schol. Ar. Ach. 104:
πάντας
τοὺς
Ἕλληνας
Ἰάονας
οἱ
βάρβαροι
ἐκάλουν. Insbesondere aber galt ja der Zug des Xerxes den zum ionischen Stamme gehö- rigen Athenern.
τοιόνδ᾽
ἐναργὲς (vgl. 518. Prom. 663) einen solchen deutlichen.
εἰδόμην vgl. 48. 62.
εὐφρόνης ganz wie
νυκτός (200).
181-199.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-28
Atossas Traum. Bei
δοκεῖν ist Subjekt bald der Träumende (188), bald das Ge- träumte (181 u. Soph. fr. 796 N.:
ἐδοξάτην
μοι
τὼ
δύ᾽
ἠπείρω
μολεῖν). –
ἠσκημένη,
κεκοσμημένη. Eur. Ion 326:
εὐ
ἤσκησαι
πέπλοις. – Die spe- zifisch dorische (althellenische, ho- merische, vgl. Herod. V 88:
ἤ
γε
ἑλληνικὴ
ἐσθὴς
πᾶσα
ἡ
ἀρχαίη
τῶν ام
γυναικῶν
ἡ
αὐτὴ
ἦν
τὴν
νῦν
δω-
ρίδα
καλέομεν) Frauentracht war das
ἱμάτιον mit
περόναι, im Un- terschiede von dem ionischen
χιτών
ποδήρης (Herod. 1. 1. Hermann, gr. Privatalt. 22, 2-8). –
μεγέθει als göttliches Wesen; s. Liv. I 7 (vgl. VIII 6): habitum formamque viri aliquanto ampliorem augustiorem- que humana.
τῶν
νῦν
ἐκπρεπεστ. brachylogisch s. v. a.
ἐκπρεπεστάτα,
τῶν
νῦν
πολὺ
ἐκπρεπεστέρα, Kr. II § 49, 10. A. 5. Vgl. Hom. A 505:
ὠκυμορώτατος
ἄλλων.
Β 673:
κάλ-
λιστος
ἀνὴρ
τῶν
ἄλλων
Δαναῶν, Tac. hist. I 50 solus omnium ante se principum.
κασιγνήτα, ur- sprüngliche Zusammengehörigkeit der beiden Erdteile und Völker. - Patriam autem incolebant altera graecam terram sorte nacta, altera barbaram i. e. patriam acceperant incolendam illa Graeciam, haec bar- bariem.
κλήρῳ der Geschwister unter einander, wie die Götter (Hom.
Ο 191). –
βάρβαρον helle- nische Naivetät; 255. 337. –
τούτω (188) und
αὐτὼ (191), Kr. 58, 1. A. 3.
τεύχειν, Kr. 55, 4. A. 7. Vgl. V. 564 f. Soph. Trach. 1238:
ἀνὴρ
ὅδ᾽,
ὡς
ἔοικεν,
οὐ
νεμεῖν
ἐμοὶ
φθίνοντι
μοῖραν.
ἢ
μὲν, Asia that stolz mit ihrem Aufzug (dem Joch um den Nacken); da- gegen Europa (Hellas) schlug um sich. Eur. fr. 818
Ν.:
εἰκὸς
σφα-
δάζειν
ἦν
ἦν
ἄν,
ὡς
νεόζυγα
πῶλον,
χα-
λινὸν
ἀρτίως
δεδεγμένον. –
ξυναρ-
πάζει
βία wie
βία
φέρειν von Pfer- den, welche durchgehen Soph. El. 725, Eur. Hipp. 1224.
ἄνευ
χαλι-
νῶν der Zügel ledig, sie abwerfend; Gegenteil 193. -
πίπτει vom Wagen.
σφέ nachhomerisch als Sing., Prom. 9. Sept. 469. 615. Eum. 610. vgl.
σφιν 759.
όπως temporal in der älteren Sprache, z. B. Hom. M 208:
Τρῶες
δ᾽
ἐρρίγησαν
ὅπως
ἴδον
αἰόλον
ὄφιν.
πέπλους in weite- ster Ausdehnung des Begriffs, wie 1060. vgl. 182,
ῥήγνυσιν, 125. Von Männern ebenso Herod. III 66. Curt. V 12, 12. Der Schmerz über sein Mifsgeschick steigert sich beim Anblick des Vaters, vgl. 163 f.
200-210.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-29
Bedeutungsvolles Erlebnis der Atossa nach dem Traume.
ἔψαυσα
πηγῆς nach dem schlimmen Traume, Ubertra- gung hellenischer Sitte, vgl. Ar. ran. 1338 ff. Eur. Hek. 72. u. a.
ξύν, Ag. 111. sacrifica manu arae adstiti.
βωμόν, poetische Konstruk- tion (vgl. 140 f.), wie Soph. fr. 594 N.:
προστῆναι
μέσην
τράπεζαν. Übrigens (
οἱ
Πέρσαι)
οὔτε
βωμοὺς
ποιεῦνται
οὔτε
πῦρ
ἀνακαίουσι
μέλ-
λοντες
θύειν,
οὐ
σπονδῇ,
χρέονται,
οὐκὶ
αὐλῷ,
οὐ
πέμμασι,
οὐκὶ
οὐλῇσι (Herod. 1 132). –
ἀποτρόποισι
δαί-
μοσιν,
οἷς
ἀποτροπιαζόμεσθα
τοὺς
ὀνείρους Schol., vor allem Helios (Soph.
Εl. 424
ἡλίῳ
δείκνυσι
τοὔναρ) oder Phöbus (206) nach hellenischer Vorstel Vorstellung. -
ὧν
τέλη
τάδε, denen diese Opfergaben angehören (zu- kommen). –
Φοίβου...
φόβῳ, An- klang wie Ag. 1080 ff. Cho. 911. Hom.
Χ 139:
κίρκος,
ἐλαφρότατος
πετεηνῶν. –
κάρα,
τοῦ
αἰετοῦ, vgl. 210. Hom.
η 525 ff.:
ἐπέπτατο ..
κίρκος,
᾿Απόλλωνος
ταχὺς
ἄγγελος·
ἐν
δὲ
πόδεσσιν
τίλλε
πέλειαν
ἔχων. Herod. III 76:
ἐφάνη (im Traum)
ἱρήκων
ἑπτὰ
ζεύγεα,
δύο
δύο
αἰγυπιῶν
ζεύγεα
διώκοντά
τε
καὶ
τίλλοντα
οντα
καὶ
ἀμύσσοντα.
οὐδὲν
ἄλλο
η
παρείχε, Kr. 62, 3. A. 7. Schol. A.:
ἀετὸν
τὸν
Ξέρξην
φησί,
διὰ
τὸ
βασιλικὸν
καὶ
γενναῖον,
ἱέρακα
δὲ
τὸ
τῶν
᾿Αθηναίων (
Ελλήνων)
στράτευμα,
διὰ
τὸ
πρὸς
τοὺς
Πέρ-
σας
ἐλάττονα
ἔχειν
κατὰ
πολὺ
τὴν
δύναμιν.
210-214.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-30
ἔμοιγε ...
ὑμῖν
δὲ, 168. Nach
κακῶς
δὲ
πράξας bricht Atossa, um der königlichen Würde nichts zu vergeben, den Gedanken an die schlimmen Folgen der Niederlage plötzlich ab und erwähnt das Tröstliche, das auch in diesem Falle noch bleibt. Vgl. Ag. 498
ἀλλ᾿
ἢ
τὸ
χαίρειν
μᾶλλον
ἐκβάξει
λέγων·
τὸν
ἀντίον
δὲ
τοῖσδ᾽
ἀποστέργω
λόγον. –
ὁμοίως,
ὥσπερ
καὶ
πρόσθεν. Lukian. merc, cond. 40:
τοῖς
γεγηρακόσιν
ἵπποις
ἐοικώς,
ων
οὐδὲ
τὸ
δέρμα
ὁμοίως
χρήσιμον. Archiloch. fr. 91:
οὐκέθ᾽
ὁμῶς
θάλ-
λεις
ἁπαλὸν
χρόα. Das Rat-
215-225.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-31
Antwort des Chor- führers (in feierlichen troch. Tetra- metern). Vgl. Soph. O. R. 89 f.:
οὔτε
θρασὺς
οὔτ᾽
οὖν
προδείσας
εἰμὶ
τῷ
γε
νῦν
λόγῳ. samste ist unter allen Umständen die Götter anzurufen.
μῆτερ, als Königin-Mutter (156), doch vgl. 664.
προστροπαῖς, supplicatione.
φλαῦρον, infaustum. Vgl. Soph. El. 646
εἰ
μὲν
πέφηνεν
ἐσθλά (nämlich
φάσματα
ὀνείρων),
δὸς
τελεσφόρα,
εἰ
δ᾽
ἐχθρά,
τοῖς
ἐχθροῦσιν
ἐμπαλιν
μέθες. - Eustath. Hom. Od.
κ 518:
οἰκεῖον
νεκροῖς
ἡ
χοή. –
γῇ vgl. 628 f. 640.
πρευμενῶς mit
αὐτοῦ (nicht
πέμπειν) zu verbinden (bitte freundlich) gestattet V. 224. Vgl. 609. –
τάδε, um folgendes, nämlich das
πέμπειν u. s. w. –
θυμόμαντις (vgl.
θυμόσοφος, Ar. nub. 877),
ἐκ
τοῦ
θυμοῦ
μαντευόμενος, Gegenteil
νοη
θεόμαντις.
παρήνεσα, zu Ar. nub. 174 u. Kr. 53, 6.
А. 3. -
τελεῖν intrs. Kr. II § 52, 2. A. 1. Unsere Traumdeutung geht dahin, es werde für dich alles gut sich er- füllen. Der Chorführer schliefst mit einem glückverheiſsenden Worte.
226-231.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-32
Es ist für mich ermutigend alsbald einer so wohl- wollenden Auslegung zu begegnen.
κριτής, 520. Cho. 37.
ἐκύρωσας, du hast diese glaubwürdige Aus- legung gegeben. Vgl. 521. -
θεοῖσι, 216-219;
τοῖς
τε
φίλοις 220 f.
εὖτε,
Κr. 69, 28. vgl. Sept. 338. Genauere Erkundigung nach Athen, das (wie dem Dichter so auch) Atossa (als das unmittelbare Ziel des Feldzugs) besonders wichtig ist. Die Frage der Atossa erinnert an die Frage, welche Dareios auf die Kunde von der Verbrennung der Stadt Sardes durch die Athener u. Ionier an seine Umgebung richtete,
οἵτινες
εἶεν
οἱ
Ἀθηναῖοι (Herod. V 105). Mit hoher Befriedigung mufste der athenische Zuschauer bei sich denken: „du wirst die un- beachtete Stadt näher kennen ler- nen".
232-238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-33
πρὸς
ταῖς
δυσμαῖς
τῶν
φθινασμάτων
τοῦ
ἡλίου, fern im Westen, wo die Sonne ver- schwindet, vgl. 436. 543. Prom. 6:
ἀδαμαντίνων
δεσμῶν
ἐν
ἀρρήκτοις
πέδαις. Die bauschichte Ausdrucks- weise malt zugleich die groſse Ent- fernung und erinnert dadurch den Hörer, dafs er sich den Schauplatz der Handlung weit im Osten zu denken habe.
ἀλλὰ
μήν (226) halb Einwendung gegen die An- gabe des Chors, halb Verwunde- rung darüber, daſs dennoch Xerxes u. s. w. Aber er hat es trotzdem gethan, weil Athen der Schlüssel zu ganz Hellas ist.
γένοιτ᾽
ἄν,
εἰ
᾿Αθήνας
εἶλε. –
ἔρξας...
κακά steht als nähere Bestimmung zu
τοιοῦτος (s. v. a. „um die Beschaffenheit des Heeres zu beurteilen, braucht man nur zu wissen, dafs es" u.s. w.). Vgl. Kr. 57, 10. A. 1 (letztes Bei- spiel). –
Μήδους ungenau st.
Πέρ-
σας, 791 und sonst. Erinnerung an Marathon.
ἄλλο, sc.
πάρεστιν
αὐτοῖς. Vgl. Herodot VII 9:
Ἕλ-
ληνας
οὐ
τιμωρησόμεθα;
τί
δείσαν-
τες;
κοίην
πλήθεος
συστροφήν·
κοίὴν
δὲ
χρημάτων
δύναμιν;
238.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-34
Hinweisung auf die Silber- bergwerke von Laurion, Böckh Staatsh. d. Ath. S. 420 ff.
239-248.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-35
γάρ, Erklärung zu 236.
τοξουλκὸς
αἰχμή, bogen- spannende (55) Spitze = Pfeil.
δάοις, hostibus. Speere für den Nah- kampf und Schilde, vgl. 84 f. 147.
ποιμάνωρ 75. —
ουν, wenn sie kein Oberhaupt haben. Herod. VII 103
κῶς
ἂν
δυναίατο
ἐόντες
γε
ἐλεύθεροι
πάντες
ὁμοίως
καὶ
μὴ
ὑπ᾽
ἑνὸς
ἀρχόμενοι
στρατῷ
τοσῷδε
ἀντιστῆναι; Auf diese Frage des Xerxes antwortet Demaratos:
ἐλεύ-
θεροι
ἐόντες
οὐ
πάντα
ἐλεύθεροί
εἰσι·
ἔπεστι
γάρ
σφι
δεσπότης
νό-
μος,
τὸν
ὑποδειμαίνουσι
πολλῷ
ἔτι
μᾶλλον
ἢ
οἱ
σοὶ
σέ.
ἐπήλυδας wie Sept. 34; anders Suppl. 195. 401. 611.
κιόντων 8. v.
α.
ἐλθόντων, von
κιών (Part. Aor.).
Ζυ
τοῖς
τεκοῦσι (
τῶν)
κιόντων vgl. Kr. 47. 10.
Α. 1. –
δοκεῖν, Kr. 55, 1. A. 3,
τάχ᾿
εἴσῃ Ag. 489. Soph. O. R. 84. - Der Bote kommt von der linken Seite (vom Standpunkt des Publi- kums). Dieses Mannes Lauf giebt sich als ein persischer kund für das Erkennen, man sieht es dem, Manne an, daſs er ein persischer Läufer ist.
πρέπει Suppl. 721:
πρέπουσιν
ἄνδρες
νήϊοι
ἰδεῖν. Soph.
ΕΙ. 664:
πρέπει
ὡς
τύραννος
εἶσο-
ρᾶν. Eur. Suppl. 1066:
πρέπεις
ὁρᾶν.
249-255.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-36
Summarischer Be- richt, zuerst lyrisch (wie Ag. 503 ff.). Hesych. ·
ταῦς·
μέγας. –
πλούτου
λιμὴν (nachgeahmt von Eur. Or. 1077
καὶ
δῶμα
πατρὸς
καὶ
μέγας
πλούτου
λιμήν), von allen Seiten ist der Reichtum in die Stadt (Susa) eingelaufen und hat in ihr Anker geworfen. - Zu 251 (vgl. 352 und zu 465) s. Westphal II S. 482. Zu 253 vgl. Soph. Ant. 277:
στέργει
γὰρ
οὐδεὶς
ἄγγελον
κακῶν
ἐπῶν.
Πέρσαι, 171. Der Bote erblickt zuerst nur den Chor; Atossa bleibt nach der altertümlichen Ökonomie aus dem Spiele, solange der Bote und der Chor mit einander reden.
βαρβάρων 187.
256-289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-37
Kommos, drei Stro- phenpaare des Chors, unterbrochen je durch zwei Trimeter des Boten.
256-261.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-38
Der Anfang besteht aus lauter (elf) Kürzen, entsprechend dem wimmernden Charakter des Lieds; die zwei ersten Kürzen (in der Gegenstrophe vertreten durch eine Länge) bilden den Auftakt (Anakrusis), die neun andern eine trochäische Tripodie; vgl. Westphal II S. 863.
ἄνιος (1055. 1061) 8.
ν.
α.
ἀνιηρός. -
νεόκοτος (Sept. 803) s. v.
α.
νέος. Der zweite Vers ist kretisch-logaödisch, mit einsilbiger Anakrusis.
διαίνεσθε (1047. 1064) benetzet euch (mit Thränen).
ὡς, ja thut es nur, dennu, s. w.
διαπεπρ. 517.
καὐτὸς
δὲ und auch ich, 153.
νόστιμον
φάος wie Homer
νόστιμον
ἦμαρ.
262-267.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-39
Wahrlich unser Leben hat allzulange gewährt in unsern Augen, daſs wir solches Leid vernehmen müssen.
ἀκούειν, Kr. II 55, 3. A. 20. - Die Sache ist nur zu gewiſs; ich war selbst Augen- zeuge.
268-273.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-40
Zwei trochäische Verse (1. trip. catal.; 2. tetrap. cat. mit Anakrusis) und zwei logaödi- sche. Die ionische Form
πολέα auch Ag. 723.
᾿ασίς (763. Suppl. 457), dagegen
᾿ασία
κ.
᾿ασίας (12.57 61. 249. Prom. 735). –
πλήθουσι (420)
νεκρῶν Ag. 1220. –
Σαλαμίνος 327, Westphal II S. 485.
274-279.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-41
ἁλίδονα, mari agi- tata.
παμβαφή, ganz mit Meer- wasser angefüllt (und aufgeschwol- len). –
πλαγκτούς, nach dem Sinne (
φίλους). Vgl. 303. 307. 310.
ναΐοισιν, wie Suppl. 2, vgl.
ναμερτῆ 246 u. zu 157. Endung wie 336.
ἐμβολαῖς 409; in der Seeschlacht.
280-289.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-42
Drei iambische Verse (1. katal. Pentapodie mit Synkope des dritten u. vierten Iambus, 2. u. 3. Tetrapodie, bez. Pentapodie
᾿Αντιστρ.
γ΄. mit Synkope im zweiten u. dritten Iambus) u. ein logaödischer, be- stehend aus Choriambus (d. h. Dak- tylus u. synk. Trochäus) und drei Trochäen.
δᾶοι wie 239. –
όνομα
Σαλαμίνος
πλεῖστον
ἔχθος
κλύειν wie
ἔχθιστον
κλύειν.
αἰαῖ
στρα-
τοῦ
φθαρέντος ist wie 116 der an- zustimmende Klageruf.
δάοις, Athen seinen Feinden, also hier den Persern.
ὡς . . .
ἔκτισαν ist nicht ein von
μεμνῆσθαι abhängiger Satz, sondern ein kausaler Nebensatz, da sich zu
μεμνῆσθαι aus dem Vor- hergehenden
᾿Αθηνῶν ergänzt. -
μάταν
εὔπαιδας, weil sie die Söhne,
καταπαίδας,
ἀνάνδρους, weil sie die Gatten ver- loren haben.
290-298.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-43
Durch die letzten Worte des Chors indirekt aufgefor- dert löst jetzt Atossa den Chor im Gespräche mit dem Boten ab.
ὑπερβάλλει enthält einen negativen Begriff (es hindert durch seine Gröfse am Sprechen und Fragen) und ist daher nach Analogie dieser Verba konstruiert (Prom. 786 f.:
οὐκ
ἐναντιώσομαι
τὸ
μὴ
οὐ
γεγω-
νεῖν). – Soph. Phil. 1316:
ἀνθρώ-
ποισι
τὰς
μὲν
ἐκ
θεῶν
τύχας
δο-
θείσας
ἐστ᾽
ἀναγκαῖον
φέρειν.
καταστάς gefasst, ruhig; Herod. III 80
ὁ
θόρυβος
κατέστη. –
ὅμως, an den Bedingungssatz (anderwärts an ein Partizip) angelehnt, gehört aber (begrifflich) zu
λέξον. Vgl. 840. Sept. 712:
πιθοῦ
γυναιξίν,
καίπερ
οὐ
στέργων
ὅμως. Choeph. 115:
μέμνησ᾽
Ορέστου,
κεί
θυραῖος
ἐσθ᾽
ὅμως. Plaut, mil. 1341: bene dicatis et mihi absenti tamen. Kr. II 56, 13. A. 2. Den Worten
τίς
οὐ
τέθνηκε hört man das ängstliche Verlangen an, zu hören, daſs Xerxes noch lebt.
ἀρχέλειος für
ἀρχέ-
λεως (vgl.
εὔγειος
κ.
εὔγεως),
ἀρχέ-
λαος, wenn nicht
ἀρχελάων herzu- stellen ist. - Das epische
ὅστε (vgl. Kr. II 51, 8. A. 2) selten und nur bei Äschylos im Trimeter Vgl. 762. Quem vero lugebimus ex ducto- ribus ut in sua statione mortuum?
ἐπὶ
σκηπτ.
ταχθεὶς in imperio (dessen Zeichen hen das das
σκῆπτρον ist) constitutus. -
ἄνανδρον proleptisch, Folge von
ἠρήμου. Soph. Ant. 881
πότμον
ἀδάκρυτον
οὐδεὶς
φίλων
στενάζει, Eur. Med. 435
τᾶς
ἀνάν-
δρου
κοίτας
ὀλέσασα
λέκτρον.
299-301.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-44
Hom. A 88:
ἐμεῦ
ζῶντος
καὶ
ἐπὶ
χθονὶ
δερκομένοιο; dagegen Eur. Orest. 386:
οὐ
γὰρ
ζῶ
κακοῖς,
φάος
δ᾽
ὁρῶ. Soph. Ant. 600:
ὃ
τέτατο
φάος
ἐν
Οἰδίπου
δόμοις. –
ἐκ, Ag. 900:
κάλλιστον
ἦμαρ
εἰσιδεῖν
ἐκ
χείματος. -
με-
λαγχίμου vgl.114. Suppl. 745. Cho.11.
302-330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-45
Zur Antwort auf Atossas Frage schüttet der Bote, ehe er sich auf eine geordnete Er- zählung einläſst (337 ff.), eine Fülle von Namen aus, teils um der Dar- stellung ein konkret nationales Ko- lorit zu geben, teils um einzelne tapfere Thaten in Erinnerung zu bringen. Über die Etymologie dieser Namen s. Einl. S. 35 A. 23.
στυ-
302-307.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-46
Αρτεμβάρης 29. –
ἵππου 315. Thuk. I 62:
ἡ
διακοσία
ἵππος. –
βραβεὺς Lenker (Befehls- haber), vgl. 78. Ag. 230.
φλοὺς 78.
θείνεται wird ge- stofsen an, vgl. 310. –
Σιληνίαι ein Teil des Gestades von Salamis, in der Nähe der
Τροπαία
ἄκρα. - Mannigfaltigkeit der Wendungen für den einen Begriff des Gefallen- seins. Mit bitterem Volkshumor 305; abschwächende Nachbildung des von einem Feinde gesprochenen Verses Hom. II 745:
ἡ
μάλ᾽
ἐλαφρὸς
ἀνήρ,
ὡς
ῥεῖα
κυβιστᾷ. Ähnliche Tonfärbung 310. 319. Tenago princeps indigena.
ἰθαγενὴς
δ.
ν.
α.
ἐγχώριος; es war dies also nicht das Regelmässige; vgl. 44 f. mit 311; 34 f. mit 960; 38 mit 321. Herod. VII 96f. VI 53:
φαινοίατο
ἂν
ἐόντες
οἱ
τῶν
Δωριέων
ἡγεμόνες
Αἰγύπτιοι
ἰθαγενέες.
σποδεῖ, ferit, vgl.
θείνεται 303.
308-313.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-47
᾿Αρσάμης 37.
πε-
λειοθρέμμ. (vgl. 33), Salamis. Der Schol. vergleicht das bomerische
πολυτρήρωνά
τε
Θίσβην (
Β 502). —
κύρισσον (vgl. 313. 376. 416. 458. 490. 506. Kr. II § 28, 3. A. 4) von den Leichen, welche durch die Strömung mit dem Kopfe gegen das Land getrieben werden, s. v. a.
κερατίζειν. -
γειτονῶν Suppl. 780 vgl. 286. –
Αρκτεύς 44 f.
Φαρ-
νοῦχος, bei Herod. VII 88 ein
Φαρ-
νούχης, der aber schon in Sardes verunglückte. –
ναὸς
ἐκ
μιᾶς, drei aus einem Schiffe.
314-319.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-48
Chryse, Name meh- rerer Inseln und einer Stadt in Troas.
μελαίνης geht wohl nicht auf die Farbe der Pferde, sondern der Reiter. –
πυρσήν steht als pro- leptisches Prädikat. Der schwarze Bart färbte sich im Blute rot. Vgl. 539.
πορφυρᾶ
βαφῇ d. i.
βαφῇ
αἵματος. Vgl. Hom. 141. –
Μᾶγος entweder weil in der Zeit des Äschylos die Quantität noch nicht festgestellt war, oder weil Äschylos den medischen Volksstamm (Herod. I 101. Strab. XVII p. 727. Plin. n. h. VI 26, 29) von der gleichnamigen Priesterkaste (irrigerweise) unter- scheiden zu müssen glaubte. –
μέτ-
οικος dort sich (unfreiwillig, als Toter) niederlassend, dort bleibend.
320-330.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-49
πολύπονον, laborio- sum, von der Person, welche mit dem Speere gewaltig arbeitet, über- tragen.
᾿Αριόμ. 38.
Σάρδεσιν, der Vaterstadt durch seinen Tod, wenn die Lesart richtig ist, da der Spondeus des 5. Fuſses, dessene rste Länge die letzte Silbe eines mehr- silbigen Wortes ist, eine Härte ver- ursacht, die hier nicht durch die Hephthemimeris gemildert wird.
Σεισάμης: ähnliche Namen bei Herod. V 25. VII 6. Lyrna, von Steph. Byz. mit Lyrnessos in Troas identifiziert.
οὐ
μάλ᾽
εὐτύκως, nicht gar schön hergerichtet, der schöne Mann. Elegisch.
Συέν-
νεσις kilikischer Königsname. Drei sind aus dieser Zeit bekannt (R. E. VI 2. S. 1528); gemeint ist wohl der bei Herod. VII 98 (
Κίλιξ
Συένν.
Ωρομέδοντος); Plat. Charmid. p. 158
Α:
εἰς
πάντα
πρῶτον
εἶναι.
Κιλίκων, 273. - Eur. Herakl. 8:
πόνων
πλείστων
μετέσχον
εἷς
ἀνὴρ
Ἡρακλέει. Kr. 49, 19. A. 5.
σαι,
331-336.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-50
ἀναστρέψας
πάλιν (Kr. 52, 2. A. 5. Eur. Hippol. 982:
ἀνέστραπται
πάλιν) 8. v. a.
λόγω
ἀνελθών,
τὸν
λόγον
ἀναλαβών (repe- tens). -
πόσον
δὲ, Kr. 69, 16.
Α. 5.
ἀξιῶσαι,
ἄξιον
ἡγήσασθαι,
τολμῆ- Schol. A. vgl. vgl. Eum. 425.
337-343.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-51
πλήθους
μὲν (vgl. 345) . .
ἕκατι (Ar. nub. 320:
ἕνεκεν
γε
ψυχῆς
στερρᾶς): wenn es auf die groſse Zahl (allein) angekommen wäre; daher
ἄν (
κρατῆσαι).
βάρβαρον (187), generisch, Kr. 50, 3 mit Anm. 6. Vgl. Herod. VIII 82:
ἐν
τοῖσι
τὸν
βάρβαρον
κατε-
λοῦσι. Abgesehen von den 300 Schiffen (und aufser ihnen) waren 10 auserlesene vorhanden, im gan- zen also 310; Herod. VIII 82 (vgl. ib. 48) giebt 380 an, wovon 16 auf Sparta, 180 (ebenso Plut. Themist. 14; rund 200 bei Herod. VIII 61, vgl. Diod. I 15) auf Athen kamen. Auf persischer Seite 1207 auch bei Herod. VII 79, Plut. Themist. 14, sowie Diod.
ΧΙ 3 (
πλείους
τῶν
χιλίων
καὶ
διακοσίων); rund 1200 bei Isokr. Paneg. 93. 97. 118 und Cornel. Nep. Themistocl. 2; noch ungenauer Plat. legg. III p. 699
В (
νεῶν
χιλίων
καὶ
ἔτι
πλεόνων
ἐπι-
φερομένων) und Cic. Verr. I 18. -
ὧδ᾽
ἔχει
λό
λόγος Sept. 225. Choe. 521 vgl. Ag. 1661, hier im Sinne: ,, 80 steht es mit der Berechnung, das ist die Rechnung".
344-349.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-52
μή
σοι
δοκοῦμεν, Prom. 247. 959. Plat. Apol. p. 28 D:
μὴ
αὐτὸν
οἴει
φροντίσαι
θανά-
του, du wirst doch hoffentlich nicht glauben, daſs er um den Tod sich Sorge macht?
λειφθ., inferiores fuisse.,,An Zahl" ergänzt sich ohne grofse Mühe aus dem ganzen Vor- hergehenden seit 334.
τῇδε
νοη
μάχῃ zu trennen ist nicht möglich. Da auf natürlichem Wege das Geschehene rätselhaft bleibt, so sucht der Bote nach einer übernatür- lichen Erklärung. - Das Bild vom Abwägen des Geschickes Hom. 69 f. X 209 ff. Mit einem Wort:
θεοὶ ..
θεᾶς. - Die Frage, ob Athen noch unzerstört sei, wird nicht ein- fach bejaht (denn dies wäre gegen die Wahrheit, da die Stadt vor der Schlacht bei Salamis von den Persern eingenommen u. verwüstet worden war), sondern dahin beant- wortet, daſs, sofern die Stadt aus
ἄνδρες besteht (nicht aus Mauern und Steinen), sie allerdings unzer- stört und ihre Schutzwehr sicher sei. Alkäos fr. 22:
οὐ
λίθοι
τειχέων
εὐ
δεδομαμένοι,
ἀλλ᾽
ἄνδρες
πόλιος
πύργος
ἀρήϊοι. Soph. O. R. 56 f. Thuk. VII 77:
ἄνδρες
γὰρ
πόλις,
καὶ
οὐ
τείχη
οὐδὲ
νῆες
ἀνδρῶν
κεναί. Vgl. auch besonders Herod. VIII 61. Plut. Themist. 11. Äschin.
Ι 174 (180). –
ἀνδρῶν emphatisch: solange es (echte) Männer hat, be- sitzt es ausreichenden Schutz.
350-354.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-53
Die Stellung der Worte in 351 wie Eur. Kykl. 118:
σπείρουσιν,
ἢ
τῷ
ζῶσι,
Δήμητρος
στάχυν; Vgl. Hel. 1579 f. Ar. nub. 257. Ovid. trist. III 9, 12: (specula- tor) hospes, ait, nosco, Colchide, vela, venit. Der V. 352 ist wie 251 gebaut. -
ἀλάστωρ (Suppl. 415. Ag. 1501. 1509) heiſsen nach Galenos
αὐτοί
τε
οἱ
ἄνθρωποι
οἱ
τὰ
ἄλαστα (vgl. 990)
ἐργασάμενοι (Soph. Ai. 374)
καὶ
οἱ
τιμωροὶ
αὐτῶν
δαίμονες. Bei Äsch. findet sich nur letztere Bedeutung (Rachegeist bes. für be- gangenen Übermut), s. Nägelsbach, nachhom. Theol. S. 482f. Keck zum Agam. S. 17-21. –
ποθέν um nicht zu sagen
ἐκ
θεῶν
τινος.
355-360.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-54
Beschreibung des Verlaufes der Schlacht bei Salamis (355-432).
ἀνὴρ
Ἕλλην, der
οἰκέ-
της und
παιδαγωγός im Hause des Themistokles,
Σίκινος, im Auf- trage seines Herrn, Herod. VIII 75 (Diod. XI 17), wo auch:
φράσοντα
ὅτι
οἱ
Ἕλληνες
δρησμὸν
βουλεύ-
ονται
καταρρωδηκότες.
Δρασμός war wohl das authentische gering- schätzige Wort.
361-373.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-55
δόλον . .
φθόνον
λόγον (vgl. Suppl. 942 ff.) bilden eine Art Kette.
θεῶν
φθόνον auf die aufserordentliche Macht des Perserreiches. Der Mann aus dem Volke spricht im Sinne des Volkes; auch scheint der Dichter in diesem ältesten Stücke seine späteren rei- neren Gottesbegriffe noch nicht ausgebildet zu haben.
Ἕλληνος d. i. obwohl er sich bei einem Hellenen der List hätte versehen sollen. Als listig erscheinen die Hellenen den Barbaren, die Ge- bildeten den Ungebildeten. Mit wohlgefälligem Lächeln mochte dies der Athener vernehmen.
εὐτ᾿
ἂν, 230. Der Ausdruck pathetisch wie 357. 386. Vgl. Hom.
ἦμος
δ᾽
ἠέλιος
κατέδυ
καὶ
ἐπὶ
κνέφας
ἦλθε.
τέμενος
αἰθέρος Ennius ann. 50 V. (vgl. 67. Trag. 421): caeli caerula templa, u. Trag. 227: 0 magna templa caelitum, commixta stellis splendidis!
ξαι, Kr. 55, 3. A. 13.
φυλάσσειν, ebd. A. 20. - Die halbmondförmige Bai von Salamis war durch die per- sische Flotte, welche sich quer vor dieselbe legte, abgeschlossen.
νῆσον
Αἴαντος 307. Machte sie L
τά- mit ihrem Kopfe dafür verantwort- lich, daſs die Hellenen nicht ent- rinnen; vgl. Plat. legg. III p. 698 C:
θάνατον
αὐτῷ (dem Datis)
προει-
πὼν
μὴ
πράξαντι
ταῦτα; auch 1 Kön. 20, 39.
εὔθυμος wohlge- mut (vgl. 394), nichts Arges ahnend.
374-385.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-56
δεϊπνόν
τε
ἐπορσύ
νo
ντo, als ob folgte:
τά
τε
ἄλλα
παρεσκευάζοντο. - Hesychius:
τρο-
πώσασθαι,
τὸ
τὴν
κώπην
πρὸς
τὸν
σκαλμὸν
δῆσαι
τῷ
τροπωτῆρι. Vgl. Poll. 1 87:
σκαλμός·
ὅθεν
αἱ
κῶπαι
ἐκδέονται. –
εὐήρετμον proleptisch; denn erst durch die Befestigung des Ruders wurden die Pflöcke mit Rudern wohl versehen.
κώπης
ἄναξ (vgl. 383), nachgeahmt von Eur. Kykl. 86 und im Teleph. (700
Ν.)
κώπης
ἀνάσσειν, welches letz- tere Aristot. Rhet. III 2 tadelt, als
ἀπρεπές,
ὅτι
μείζον
τὸ
ἀνάσσειν
ἢ
κατ᾿
ἀξίαν. –
πᾶς –
πᾶς
δὲ wie 403.
ὅπλων
ἐπιστάτης s. v. a.
ὁπλί-
της,
ἐπιβάτης, miles classiarius, in derselben Weise wie
κώπ.
ἄν. 8. v. a.
κωπηλάτης,
ἐρέτης. –
νεὼς
μακρᾶς (Gegenteil
στρογγύλα 8. v.
α.
φορ-
τηγά), distributiv. –
πάννυχοι vgl. Herod. VIII 76:
οἱ
μὲν
δὴ
ταῦτα
τῆς
νυκτὸς
οὐδὲν
ἀποκοιμηθέντες -
παραρτέοντο.
διάπλοου
λεών, Schol.:
διαπλέοντα
τὴν
θάλασσαν.
386-394.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-57
λευκόπωλος
ἡμέρα vgl. Hom. 4 243ff. Soph. Ai. 673:
τῇ
λευκοπώλῳ
φέγγος
ἡμέρα
φλέ-
γειν. Theokr. 13, 11:
ἁ
λεύκιππος
᾿Αώς. Liv. V 23: curru albis equis iuncto urbem invectus Iovis Solisque equis aequiparari dictatorem in religionem trahebant. Dagegen Tibull I 3 extr.: Aurora can- dida roseis equis. Das Asyndeton
μολπηδὸν
ηὐφήμησεν, weil das Vor- hergehende näher bestimmt wird (
μολπηδὸν ist scharf zu betonen). Vgl. Kr. II 59, 1. A. 3. - Anstimmen des Päan (393) zum Beginn der Schlacht; vgl. Sept. 268. 635. Thuk. 121:
ἤδη
ἐπεπαιάνιστο
ὡς
ἐπίπλουν. Xen. anab. I 10, 10. V 2, 14:
ἐπεὶ
δ'
ἐπαιάνισαν
καὶ
ἡ
σάλπιγξ
ἐφθέγξατο,
ἅμα
τε
τῷ
Ἐνυαλίῳ
ἠλάλαξαν. VÌ 5, 27 :
ἡ
σάλπιγξ
ἐφθέγξατο
καὶ
ἐπαιάνιζον
καὶ
μετὰ
ταῦτα
ἠλάλαζον.
ἠ Eur. Herakl. 330:
ἐσήμην᾿
ὄρθιον (laut)
σάλπιγγι. Das Neutrum wie in
μέγα
βοᾶν,
μέγα
φθέγγεσθαι,
λιγὺ
ἀνακωκύειν (468). Kr. 46, 5. A. 6.
τάφος, stupor. –
ὡς
φυγῇ,
ὡς
πρὸς
φυγὴν
ἀποκλῖναι
μέλλοντες (Schol.). Minder ideal Herod. VIII 83; da aber bei Äschylos ein Perser redet, so konnte von diesen Zänkereien der Hellenen abgesehen werden.
παιᾶνα zu Apollon als
παιήων,
ἀλεξίκακος,
σωτήρ, mit dem Refrain
ἰὴ
Παιάν; vgl. 388 f.
395-398.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-58
Jetzt gab die Trom- pete das Zeichen zum Angriff.
πάντ᾽
ἐκεῖνα, alles auf jener Seite (der hellenischen), vgl. 260. Herod. VII 34:
ἐζευγμένου
τοῦ
πόρου
ἐπι-
γενόμενος
χειμών
μέγας
συνέκοψέ
τε
ἐκεῖνα
πάντα
καὶ
διέλυσε. So auch
πάντα
ταῦτα, zu Ar. nub. 328.
ἐπέφλεγεν, nicht
ἐξέκαιεν
καὶ
ἀνήγειρεν (Schol.), sondern ,,erfüllte mit hellem Schalle". Vgl. Soph. Oed.
Τ. 186
παιὰν
δὲ
λάμπει.
ῥοθιάδος proleptisch, denn es bezeichnet die Folge von
ξυνεμ-
βολή.
ξυνεμβολή das gleich- zeitige Einsetzen der Ruder nach dem Takte (
ἐκ
κελ.). Thuk. II 92:
ἀπὸ
ἑνὸς
κελεύσματος
ἐμβοήσαντες. Eur. Iph. T. 1405:
χέρας
κώπη
προσαρμόσαντες
ἐκ
κελεύματος.
399-407.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-59
Herod. VIII 85:
κατὰ
μὲν
δὴ
᾿Αθηναίους
ἐτετάχατο
Φοίνικες (
οὗτοι
γὰρ
εἶχον
τὸ
πρὸς
Ἐλευσῖνός
τε
καὶ
ἑσπέρης
κέρας),
κατὰ
δὲ
Λακεδαιμονίους
Ἴωνες)
οὗτοι
δ᾽
εἶχον
τὸ
πρὸς
τὴν
ἠῶ
τε
καὶ
τὸν
Πειραιέα. Anders der we- nig glaubwürdige Diod. XI 18. Mit Herod. stimmt unsere Stelle (399 ff.), sofern naturgemäſs der attische Dichter vor einem attischen Publi- kum denjenigen Flügel besonders hervorhob, auf welchem die Athener standen. Vgl. 410.
παῖδες
Ἑλλή-
νων epische Umschreibung (
νίες
Ἀχαιῶν).
δὲ im zweiten Gliede der Anaphora, Kr. 59, 1. A. 4. II 59, 1. A. 2. Liv. V 30: pro aris focisque et deum templis ac solo in quo nati essent dimicandum fore.
ἕδος,
τὸ
ἄγαλμα
καὶ
ὁ
τόπος
ἐν
ὦ
ἵδρυται (Timä. lex. Plat. s. v.). Enger z. B. Dionys. Hal. Ant. I 47:
Αἰνείας
παραλαβών ..
τὰ
ἕδη
τῶν
θεῶν
διαπλεῖ
τὸν
Ἑλλήσποντον. –
θήκας Ag. 454. Soph.
Εl. 895:
ὁρῶ
περιστεφῆ
ἀνθέων
θήκην
πατρός. Plat. legg. III p. 699 C:
ἤμυνεν
ἱεροῖς
τε
καὶ
τάφοις
καὶ
πατρίδι
καὶ
τοῖς
ἄλλοις
οἰκείοις
τε
ἅμα
καὶ
φίλοις. Herod. IV 127:
μαχεσόμεθα
περὶ
τῶν
τάφων u. a. Ar. vesp. 533f.:
σοὶ
μέγας
ἐστὶν
ἁγὼν
καὶ
καὶ
περὶ
τῶν
ἁπάντων.
ῥόθος (vgl. 396). Dem Hellenen ist nur seine Sprache eine artikulierte, mensch- liche; Herod. II 57:
αἱ
γυναῖκες,
διότι
βάρβαροι
ἦσαν,
ἐδόκεόν
σφι
ὁμοίως
ὄρνισι
φθέγγεσθαι. - Curt. III 10: iam in conspectu.. utraque acies erat, cum priores Persae in- conditum et trucem sustulere cla- morem.
408-411.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-60
Schol. Apoll. Rhod. I 1089:
στόλος
λέγεται
τὸ
ἐξέχον
ἀπὸ
τῆς
πτύχης
καὶ
διῆκον
ἄχρι
τῆς
πρώρας
ξύλον.
ήρξε, nach Herod. VIII 84 (Diod. XI 27) Amei- nias (der Bruder des er des Äschylos). Die Festhaltung des Standpunktes des Redenden, welcher auf der feind- lichen Seite keine einzelnen Per- sonen und Namen kennt, entspricht zugleich der hohen Weise des Aschylos und vermied die Erregung von Eifersucht. Selbst dafs es ein attisches Schiff war, sagt Äsch. nur indirekt, durch
φοινίσσης, s. zu V. 399. Eine ferne Andeutung von Persönlichem nur in
ἄλλος. Brachy- logische Vermischung zweier Kon- struktionen:
ἄλλος
ἐπ᾿
ἄλλον und
ἄλλη
ἐπ᾿
ἄλλην.
δόρυ
δ.
ν.
α.
ναῦν (nicht s. v. a.
στόλον).
412-423.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-61
ῥεῦμα, 88.
ἐν
στενῷ, auf engem Raume (zwischen Kynosura und dem attischen Fest- lande), vgl. Herod. VIII 60. Thuk. I 74.
κωπήρη
στόλον, remorum apparatum.
ἔμβολον (und
ἔμβο-
λος)
δ.
ν.
α.
στόλος 408. Und diese Verwirrung wurde von den Hellenen benützt. Die Folge davon ist parataktisch angereiht (
ὑπτιοῦτο
δέ).
φόνου,
αἵματος. Vgl. Ag. 659f. u. Herod. VIII 12 (von der Schlacht bei Artemision):
οἱ
δὲ
νε-
κροὶ
καὶ
τὰ
ναυπήγια
ἐξεφορέοντο
ἐς
τὰς
Ἀφέτας
καὶ
περί
τε
τὰς
πρώ-
ρας
τῶν
νεῶν
εἰλέοντο
καὶ
ἐτάρασ-
σον
τοὺς
τάρσους
τῶν
κωπέων.
ὅσαιπερ Restriktion von
πᾶσα
ναῦς.
424-428.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-62
Sie schlugen drauf los wie auf Thunfische, welche im Mittelmeere herdenweise daher- ziehen und mit Harpunen getötet wurden. Plin. n. h. IX 2, 5: tanta thynnorum multitudine ut magni Alexandri classis haud alio modo quam hostium acie obvia contra- rium agmen adversa fronte direxe- rit: aliter sparsis non erat evadere. non voce, non sonitu, non ictu, non fragore terrentur, nec nisi ruina turbantur. Vgl. W. E. Weber zu Hor. sat. II 4. S. 385f. Massenhaf- ÄSCHYLOS, Perser. tigkeit und Wehrlosigkeit der Er- schlagenen.
τιν' (424) aut quem- libet alium.
ἐρειπ. Ag. 660.
ἐρράχιζον gehört nicht mehr zum Bilde. -
εὐχωλὴ
ὀλλύντων,
κωκύμα-
σιν
ὀλλυμένων nach Hom.
ἔνθα
δ᾽
ἅμ᾽
οἰμωγή
τε
καὶ
εὐχωλὴ
πέλεν
ἀνδρῶν
ὀλλύντων
τε
καὶ
ὀλλυμένων. Bis das Erscheinen der Nacht (vgl. Eur. Iph. Taur. 110:
ὅταν
δὲ
νυκτὸς
ὄμμα
λυγαίας
μόλῃ; anders Sept. 390) dem ein Ende machte.
ἀφείλετο mit allge- meinem Objekt. Vgl. Xenoph. Hell. I 2, 16
᾿Αλκιβιάδης
δὲ
ἐδίωκεν . .,
μέχρι
σκότος
ἀφείλετο.
429-432.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-63
δέκα, zu Ar. nub. 10.
οὐδ᾽
ἂν,
οὐκ
ἄν, die we- sentliche Bedingtheit des ganzen Satzes wird gleich zu Anfang be- merklich gemacht. Hom. y 114ff.:
ἄλλα
τε
πόλλ᾽
ἐπὶ
τοῖς
πά-
θομεν
κακά·
τίς
κεν
ἐκεῖνα
μυθήσαιτο . . ;
οὐδ᾽
εἰ
πεντάετές
γε
καὶ
ἑξάετες
παραμίμνων
ἐξερέοις.
στοιχαγοροίην, vgl. zu 157.
μηδαμά s. v. a.
μηδαμῇ, Prom. 526.
433-434.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-64
πέλαγος, Suppl. 469 ff. Sept. 758. Prom. 746.
ἔρρωγεν Soph. O. R. 1281:
τάδ᾽
ἐκ
δυοῖν
ἔρρωγεν. Trach. 854 :
ἔρρωγεν
παγὰ
δακρύων. Eur. Hipp. 1338:
σοὶ
τάδ'
ἔρρωγεν
κακά.
435-440.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-65
Parallelismus in der Zahl der Verse und auch im Aus- druck (
ἦλθε
συμφ.
πάθ. =
συμφο-
ρὰν
ἐλθεῖν
κακ.;
ῥοπῇ =
ῥέπου-
σαν). Eur. Med. 60:
ἐν
ἀρχῇ
πῆμα
κοὐδέπω
μεσοί.
δὶς
ἀντισ. Übertreibung, s. Einleit. S. 30.
441-446.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-66
Der Wert der ge- fallenen Perser wird gesteigert, um die Bedeutung ihres Fallens zu er- höhen.
ξυμφορᾶς, Kr. II 47, 3. A. 2.
447-471.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-67
Vernichtung der 400 auf der Insel Psyttaleia (auch dieser Name wird nicht genannt, zu 409) aufgestellten Perser durch attische Hopliten unter Anführung des Aristeides; s. Einleitung S. 30. Vgl. Herod. VIII 76: 76:
ἐς
τὴν
την
νη-
σίδα
τὴν
Ψυττάλειαν,
μεταξύ
Σαλα-
μῖνός
τε
κειμένην
καὶ
τῆς
ἠπείρου,
πολλοὺς
τῶν
Περσέων
ἀπεβίβασαν.
ὡς
ἐπεὰν
γένηται
ναυμαχίη,
ἐν-
θαῦτα
μάλιστα
ἐξοισομένων
τῶν
τε
ἀνδρῶν
καὶ
τῶν
ναυηγίων,
ἵνα
τοὺς
μὲν
περιποιέωσι,
τοὺς
δὲ
δια-
φθείρωσι. Ib. 95:
Αριστείδης
παραλαβὼν
πολλοὺς
τῶν
ὁπλιτέων
οἳ
παρατετάχατο
παρὰ
τὴν
ἀκτὴν
τῆς
Σαλαμινίης
χώρης,
γένος
ἐόν-
τες
᾿Αθηναῖοι,
ἐς
ἐς
τὴν
Ψυττάλειαν
νῆσον
ἀπέβησε
ἀπέβησε
ἄγων,
γων,
οἳ
τοὺς
Πέρ-
σας
τοὺς
ἐν
τῇ
νησίδι
ταύτῃ
κατε-
φόνευσαν
πάντας. Vgl. Plut. Ari- stid. 9.
447-453.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-68
Vgl. Paus. I 36, 2:
νῆσος
δὲ
πρὸ
Σαλαμῖνός
ἐστι
καλουμένη
Ψυττάλεια.
ἐς
ταύτην
τῶν
βαρβάρων
ὅσον
τετρακοσίους
ἀποβῆναι
λέγουσιν
κ.
τ.
λ. Strab.
ΙΧ
ρ. 395:
νησίον
ἔρημον
πετρῶ-
δες. Als solche ein Lieblingsaufent- halt des Pan,
ὃς
πάντα
λόφον
νι-
φόεντα
λέλογχε
καὶ
κορυφὰς
ὀρέων
καὶ
πετρήεντα
κέλευθα (Hom. hymn. 19, 6 f.). Vgl. auch Eur. fragm. (Teleph.) 697
Ν.:
ὃς
πέτρον
᾿Αρκάδων
δυσχείμερον
Πὰν
ἐμβα-
τεύεις.
ἐκ
νεῶν
φθαρέντες wie
χρημάτων
ἐκ
δόμων
πορθουμένων Suppl. 443.
νῆσον, 15. –
ἐξοι-
σοίατο, vgl.
ἐξοισομένων in der vor- her angeführten Stelle Herod. VIII
πόρων, 457. Kr. 47, 23.
τὸ
μέλλον, 373.
ἱστορῶν, erkun- dend, erratend, vgl. Ag. 676. Eum.
453-464.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-69
κῦδ.
ἔδ. homerisch, z. B. 216:
ὅτε
οἱ
Ζεὺς
κῦδος
ἔδωκεν.
αὐθ. Herod. VIII 95:
᾿Αριστείδης
ἐν
τῷ
θορύβῳ
τούτῳ
τῷ
περὶ
Σαλαμίνα
γενομένῳ
τάδε
ἐποίεε.
φράξ. Ausführung des Begriffs
ὁπλίτης.
δὲ 418. –
κυ-
κλοῦντο (die Griechen) ..
ἀμηχανεῖν
ὅποι
τράποιντο (die Perser)
ἠράσσοντο 1.
παίουσι (die Griechen), rascher Wechsel des Subjekts.
πολλὰ
μέν
νυν (wie 412)
τέλος
ἐκ
χερῶν ..
τοξικῆς
οξικῆς
τ᾽
ἀ.
θώμ. (Eum. 182). Zwar erlitten die Hellenen anfangs (aus der Ferne) Verluste durch Steinwürfe u. Pfeil- schüsse; schliesslich aber rückten sie den Persern auf den Leib und hieben alle nieder.
παίουσι
κρεοκοπ. (Eur. Kykl. 358:
κρεοκο-
πεῖν
μέλη
ξένων), 426.
465-471.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-70
Ξέρξης
κτλ. (und 469, 503, 509, vgl. 251, 352, 501, 519), malerische Arrhythmie, West- phal2 II S. 482, A.** Die Menge der o trägt mit dazu bei, dafs das Einzelne gewichtig ins Ohr fällt. Von wo aus er das ganze Heer sehen konnte.
εὐαγῆ hell für das Sehen (
εὔοπτος, Hesych.), wie Hippokr. san. vict. rat. II 11:
οἱ
ὄρθριοι
περίπατοι
τὰ
περὶ
τὴν
κεφαλὴν
κουφά
τε
καὶ
εὐαγέα
καὶ
εὐήκοα
παρασκευάζουσι. Bei Plat. legg. XII p. 952 A. steht
εὐαγέστε-
ρος im Gegensatz zu
σκοτωδέστερος und
ἀσαφής. Ähnlich bei lat. Dich- tern caecus und surdus aktivisch und passivisch.
ὄχθον, Herod. VIII 90:
κατήμενος (Xerxes)
ὑπὸ
τῷ
οὔρεϊ
τῷ
ἀντίον
Σαλαμίνος,
τὸ
καλέεται
Αἰγάλεως (Realenc. 2 I. S. 225 f. mit Anm.). Sein
δίφρος
ἀργυρόπους fiel den Hellenen in die Hände und befand sich auf der Akropolis von Athen unter den
ἀριστεῖα
τῆς
πόλεως (Demosth. XXIV 129).
ἀνακωκύσας .
αγγείλας
ἵησι, 542 ff. 825f. vgl. zu Ar. nub. 937. Kr. II 56, 15.
Α. 2. –
παραγγείλας technisch von dem augenblicklichen Kommando von Mund zu Munde (Heimsoeth, ind. Überl. S. 42). Der Inhalt des- selben ergiebt sich aus dem Zu-
παρ- sammenhange.
ἵησι intransitiv wie
ἵεμεν Eur. Rhes. 291.
ἄφαρ homerisch. Daſs Xerxes selbst auch die Flucht ergriff, ist nur indirekt angedeutet. Übrigens Herod. VIII 113:
οἱ
ἀμφὶ
Ξέρξην
ἐπισχόντες
ὀλίγας
ἡμέρας
μετὰ
τὴν
ναυμαχίην
ἐξήλαυνον
εἰς
Βοιωτούς.
472-479.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-71
δαίμον 345. zu Ar. nub. 1264.
δαίμων wo der Gott heit eine unerfreuliche Eigenschaft oder Handlung zugeschrieben wird. Soph. Ai. 1391:
καί
μ᾿
ἔψευσας
ἐλπίδων
πολύ. Herod. VII 8:
μέλλω
ἐλᾶν
στρατὸν
διὰ
τῆς
Εὐρώπης
ἐπὶ
τὴν
Ἑλλάδα,
ἵνα᾿
Αθη-
ναίους
τιμωρήσωμαι
ὅσα
δὴ
πεποι-
ήκασι
Πέρσας
τε
καὶ
πατέρα
τὸν
ἐμόν.
οὓς
ἀπώλεσεν, es waren 6400, Herod. VI 117 in.
ἀντί-
ποινα (Eum. 268)
πράττειν,
εἰσπρ.,
ἀπαιτεῖν, exigere, Cho. 311. Eum. 623f.
δοκῶν 188.
ναῶν
μόρον welche nicht in den Untergang der Schiffe hineingezogen worden sind.
480-487.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-72
ναῶν
γε mit dem Sinne: „es sind ja auch von den Schiffen manche übrig geblieben und deren Führer" u. s. f.
κατ'
οὐρον Sept. 690. Sie benützen den günstigen Wind zur Flucht. -
οὐκ
εὔκ.
φυγ. 422.470. Das unter Mardo- nios in Hellas zurückgelassene Heer bleibt, um den Eindruck nicht abzu- schwächen, hier (vgl. V. 796 ff.) un- erwähnt.
κρην.
γάνος, labender laben Quell, 615. Eur. Suppl. 1149:
Ασω-
ποῦ
γάνος. „Vor Durst verschmach- tend" giebt den Grund an, warum sie zu gierig tranken und infolge dessen starben. Wir andern (die wir nicht dort unsern Tod fanden) zogen von Schweratmigkeit er- schöpft weiter. Nach
ἔν
τε
Βοιωτ.
χθονὶ ist nicht fortgefahren
ἔν
τε
Φωκέων (
Θεσσαλῶν
κτλ.)
χθονί, sondern die Teilung nach Örtlich- keiten, um Eintönigkeit zu ver- meiden, gekreuzt durch die Er- zählung der Erlebnisse (Lebenblei- ben und Sterben, verschiedene Todesursachen). Vgl. Ag. 99
παίων
τε
γενοῦ
τῆσδε
μερίμνης,
ἢ
νῦν
τοτὲ
μὲν
τότε
δ᾽
κτέ. Der Rück- weg war derselbe wie der Herweg: Thessalien, das malische Gebiet (Thermopylen), Doris, Phokis, Bö- otien, Attika. Herod. VII 198:
πρώτη
πόλις
ἐστὶ
ἐν
τῷ
κόλπῳ (dem malischen)..
᾿Αντικύρη·
παρ᾿
ἣν
ποταμὸς
Σπερχήϊος,
ῥέων
ἐξ
Ἐνιήνων,
ἐς
θάλασσαν
ἐκδιδοῖ.
488-491.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-73
Strab. IX p. 429:
ἔχουσι
τὰ
μὲν
πρὸς
Εὐβοίᾳ
καὶ
Θερμοπύλαις
τις
Μαλιεῖς
καὶ
οἱ
Φθιῶ-
ται
᾿Αχαιοί,
τὰ
δὲ
πρὸς
τῷ
Πηλίῳ
Μάγνητες. Vgl. ib. p. 433:
ἡ
Αλος
Φθιώτις
καλεῖται
καὶ
᾿Αχαιϊκή. Achaia (
Φθιώτις) der südöstlichste Teil Thessaliens.
ὑπεσπανισμ. 1024. Cho. 577. Herod. VIII 115:
καὶ
τῶν
δενδρέων
τὰ
φύλλα
καταδρέποντες
κατήσθιον
ταῦ-
τα
δ᾽
ἐποίευν
ὑπὸ
λιμοῦ·
ἐπιλαβών
δὲ
λοιμός
τε
τὸν
στρατὸν
καὶ
δυσεν-
τερίη
κατ᾿
ὁδὸν
διέφθειρε. Justin. II 13, 12: multorum dierum inopia contraxerat et pestem, tantaque foeditas morientium fuit ut viae cadaveribus implerentur etc. Oros. II 10: labore, fame ac metu dista- buerunt.
492-499.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-74
ἔς
τε
Κr. (II.) 68, 9. A. 2. "
Ἄξιος, Makedoniens Hauptstrom u. Ostgrenze vor Philipp II., mit schwierigem Übergang; Realenc. I, 2. S. 2204.
Βόλβη, groſser Landsee in Mygdonien, östlich von Thessalien, weithin von Sumpfland umgeben, s. ebds. S. 2425. Fluvii et paludes saepissime vocantur
δονακώδεις,
δονακοτρόφοι,
δονακοχλόαι. Hom.
Σ 576, Eur. Iph. A. A. 179. 79. Iph. T. 400 (Blomf.).
Παγγαίον nordwestlich vom Bolbesee, bei Philippi, zwischen Strymon u. Nestos, wie das Edoner- land.
ταύτῃ wo wir am Strymon anlangten.
ἄωρον nach dem Maſsstabe von Hellas. Übrigens fand die Schlacht bei Salamis am 20. Boëdromion statt (ungefähr 10. Sept.), und Xerxes brauchte auf dem Heimwege von Thessalien an bis zum Hellespont 45 Tage (Herod. VIII 115). Strymon bedeutend östlich vom Axios, aber westlich vom Pangaios und Edonerland.
ἁγνοῦ persisch? Herod. I 138:
ἐς
ποτα-
μὸν
ὸν
οὔτε
ἐνουρέουσι
οὔτε
ἐμπτύ-
ουσι,
οὐ
χεῖρας
ἐναπονίζονται,
οὐδὲ
ἄλλον
οὐδένα
περιορῶσι,
ἀλλὰ
σέ-
βονται
ποταμοὺς
μάλιστα. –
οὐδα-
μοῦ nullo loco (numero) habere; Soph. Ant. 183:
τοῦτον
οὐδαμοῦ
λέγω.
500-507.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-75
Hom.
Ψ 227:
ὑπεὶρ
ἄλα
κίδναται
ἠώς. Herod. VIII 22:
ἅμα
ἡλίῳ
σκιδναμένῳ.
πρὸ
τοῦ
ἥλιον
ἀνατεῖλαι
καὶ
τὸ
πεπηγὸς
θερμᾶναι, Schol. A. - Es war dies die letzte Gefahr die sie zu be- stehen hatten.
διίημι dissolvo.
508-514.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-76
Θρήκην
κτλ., auch der Vers schleppt sich mühsam von der Stelle; s. 465.
οὐ
πολλοί
τινες vgl. Herod. VIII 115:
Ξέρξης
Μαρ-
δόνιον
ἐν
Θεσσαλίῃ
καταλιπών
αὐτὸς
ἀπικνέεται
ἐς
τὸν
πόρον
τῆς
διαβάσιος (Hellespont)..
ἀπά-
γων (mit nach Asien nehmend)
τῆς
στρατιᾶς
οὐδὲν
μέρος,
ὡς
εἰπεῖν. Denn die 60000 M. welche Mar- donios unter Artabazos bis an den Hellespont mitgeschickt hatte kehr- ten hier um (ib. 126) und waren noch bei Platää 40 000 Mann stark (ib. IX 66).
ἑστιοῦχον Sept. 73. Soph. Ant. 1083:
ἑστιοῦχον
εἰς
πόλιν.
πόλιν Acc. des Subjekts. Ist Wahrheit, aber nicht die ganze, 329 f.
θεός, durch seine Stellung den religiösen Gesichts- punkt nachdrücklich hervorhebend.
515-520.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-77
δυσπόνητε Schol.
σας.
Α:
χαλεποὺς
πόνους
ἡμῖν
ἐμποιή-
ἐνήλου insultasti; vgl. die krit. Bemerkungen. –
οἳ
᾿γὼ
τ. 445.
νυκτὸς
ὄψις
ἐνυπν. Kr. 47, 9.
Α. 7. –
ἐκρίνατε 226. Atossa hat die tröstliche Seite der Deutung des Chors ausschliesslich aufgefafst und behalten.
521-526.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-78
ἐκύρωσεν (dahin entschieden hat), scil.
ἐμὲ
τοῦτο
ποιῆσαι. Vgl. 227. 522 vgl. 216. 523 nach 220. Ar. nub. 305:
οὐρανίοις
τε
θεοῖς
δωρήματα. Vgl. 981. Als Geschenk einen
πέλα-
νος (204). Ausführung der anfäng- lichen Absicht (229), woran At. durch die Zwischenfragen 230 ff. und das Auftreten des Boten ver- hindert worden war. Zwar kommt sie damit zu spät; doch hilft es
ὡς vielleicht für die Zukunft. (
ταῦτα
ποιήσω)
ἐπ᾿
ἐξειργασμένοις, vgl. Cho. 739. Soph. Ai. 377:
τί
δῆτ᾽
ἂν
ἀλγοίης
ἐπ᾽
ἐξειργασμένοις; Herod. VIII 94:
ἐπ᾿
ἐξειργασμένοισι
ἐλθεῖν.
εἴ
τι, Kr. 65, 1.
Α. 10.
532-547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-79
Atossa und der Bote ab. Drei anapästische Hypermetra zum Abschlusse des ersten Epeis- odion und zur Einleitung des ersten Stasimon. Vgl. Westphal2 II S. 414f. Das erste System spri spricht von der Trauer, in welche das ganze persische Reich durch die schlimme Nachricht gestürzt ist; das zweite hebt in dieser Beziehung insbesondere das weibliche Ge- schlecht (
γυναικοπλ.
ὅμιλος, 122), das dritte die Gattinnen der Gefal- lenen hervor (vgl. 13. 63f. 122 ff. 289. 579ff.), und schliefst mit dem Ge- danken, daſs auch der Chor (zu- gleich der Vertreter der greisen Väter) an dem allgemeinen Schmerz teilnehme, was er denn durch sein Lied bethätigt.
532-536.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-80
Ζεῦ
βασιλεῦ Ag. Central- 355. zu Ar. nub. 2. punkte des Reichs wie 16. 117 ff.
πένθει
δνοφερῷ, vgl. 114, Hom. P 591
τὸν
δ᾽
ἄχεος
νεφέλη
ἐκάλυψε
μέλαινα.
537-540.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-81
Gar viele Frauen sind dadurch in tiefe Betrübnis versetzt. Eur. Herakl. 76:
τὸν
γέ-
ροντ᾿
ἀμαλόν.
κατερεικ. (1060) vgl. 125. Sappho fr. 67:
καττύπτε-
σθε,
κόραι,
καὶ
κατερείκεσθε
χί-
Στρ.
α΄.
τωνας.
διαμυδαλέους permadi- dos, proleptisches Prädikat. Vgl. Eur. Suppl. 987
δάκρυσι
νοτερὸν
ἀεὶ
πέπλων
πρὸς
στέρνῳ
πτύχα
τέγξω. Dumpfer Charakter des Schlusses durch starke Vertretung des U-Lauts. Vgl. 546f. u. 465.
541-547.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-82
ἁβρόγοοι wie
ἁβρο-
πενθεῖς 135.
ἄνδρας
ἀρτιγάμους,
λέκτρων
εὐνας wie
νεογάμους.
πέδαις Pers. 6,
ὦ
λέκ-
δεσμῶν
τρων
δύο
συγγενεῖς
εὐναί Eur. Herc. 798.
ἀφεῖσαι (sie muſsten darauf verzichten) enthält den Grund
νοη
ποθέουσαι, vgl. 468 f.
αἴρω gehört dem Sinne nach als Objekt
πολλὰ
πένθη (
μόρου), vgl. Soph. Oed. T. 1225
ὅσον
δ᾽
ἀρεῖσθε
πένθος, Eur. Herc. 146
ὑπὲρ
τὴν
ἀξίαν
τὸ
πένθος
αἴρεσθε. Die Be- Zu f deutung von
αἴρω bezieht sich auf den hohen Ton der Klage. Vgl.
βοὴν
ἱστάναι. -
δοκίμως, in echter, unverfälschter, aufrichtiger Weise. Vgl. 863
οὐκ
ἀμφιβόλως...
ἤσειν
κept.
ἄλγος, 872
δόλος
οὐδεὶς
μὴ
ἐκ
φρενὸς
ὀρθῶς
με
λιγαίνειν, 919
ἐτύ-
μως
δακρυχέων
ἐκ
φρενός. Die Klage kommt vom Herzen.
548-557.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-83
Das erste der drei Strophenpaare setzt sich aus kata- lekt. troch. Tetrapodieen teils mit, teils ohne Anakrusis zusammen. Nur der zweite Vers ist logaödisch, der fünfte eine katal. troch. Penta- podie, die beiden letzten Phere- krateen. Inhalt: So ist denn Persien durch Xerxes seiner Männer beraubt. Unter Dareios kam doch der- gleichen nicht vor. Sept. 330:
βοᾷ
δ᾽
ἐκκενουμένα
πόλις. – Gleichheit des Subjekts (
Ξέρξης, Gegenstr.
v
ᾶες) bei denent- gegengesetzten Handlungen (
ἄγα-
γεν . .
ἀπώλεσεν), vgl. Eur. Phoen. 1689:
ἓν
ἡμάρ
μ᾽
ὤλβισ᾽,
ἕν
μ᾿
ἀπώλεσεν und bes. Ovid. fast. II 235 f.: una dies Fabios ad bellum miserat omnes, Ad bellum missos perdidit una dies. Nach Atossas Abtreten übt der Chor freie Kritik.
ἐπέσπε (ohne Aspiration wie bei Homer), administravit. Herod.
ΙΙ 96:
ἕλκει
τὴν
βᾶριν·
τοῦτο
γὰρ
δὴ
οὔνομά
ἐστι
τοῖσι
πλοίοισι
τού-
τοισιν (in Ägypten, vgl. ib. 41. Diod. I 92. 96 s. fin. Prop.. IV 10, 44); Suppl. 836. 874 einem Ägypter in den Mund gelegt, wie hier Per- sern, und Eur. Iph.
Α. 249
βαρβά-
ρους
βάριδας; in der spätern Litte-
Στρ.
β΄. ratur aber kurzweg für Schiff, Kahn gebraucht. -
τίπτε, Ag. 975.
Δαριαῖος, eine auch bei Xenophon u. Ktesias vorkommende Namens- form, welche dem persischen Darâjavaus am nächsten steht.
τότε von einem dem Redenden im Sinne liegenden früheren Zeit- punkte (vgl. 495); zu Ar. nub. 1215. Die Greise loben den früheren König auf Kosten des jetzigen (Hor. A. p. 173); vgl. aber auch oben S. 32-34. –
τόξαρχος,
ἡγεμὼν
τῶν
τοξικωτάτων
Περσών, Schol. B.
ἄκτωρ, Eum. 399.
558-567.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-84
Umfang der Nieder- lage. Xerxes selbst rettete kaum das Leben.
λινόπτεροι, velivolae, wie
λινόπτερα . .
ναυτίλων
ὀχήματα Prom. 467.
κυανῶπις (Suppl. 743) s. v. a.
κυανόπρωρος,
κυανέμ-
βολος (Eur.
Εl. 436), vgl. Suppl. 716. –
νᾶες dreimal die persischen.
Ἰαόνων, der Hellenen, 178.
ἐκφυγεῖν, wie 189: sei entkommen, wie wir hören.
δυσχίμους (Sept. 509. Cho. 184. Fragm. 333 N.), un- wirtlich, wild.
568-575.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-85
Grösstenteils logaö- dische Strophe, deren Verse meist durch klagende Interjektionen von einander getrennt sind. Der dritt- letzte Vers iambische Dipodie mit Interjektion; der letzte eine trochä- ische Tripodie mit iambischer Ana- krusis. Vgl. Westphal2 II S. 830. Klage über die zuerst bei Salamis Gefallenen.
ληφθέντες
πρὸς
πρωτομόροιο
ἀνάγκας (necessitate prioris fati oppressi) in Gegensatz zu den auf der Flucht in Thracien Umgekommenen. –
Κυχρεύς, sala- minischer Heros, nach welchem die Insel früher Kychreia geheiſsen haben soll. Ein
Κυχρεῖος
πάγος daselbst bei Strab. IX p. 393 und Steph.
Βyz. –
στέμβονται (
στέμβω,
ὃ
σημαίνει
τὸ
κινεῖν
συνεχῶς,
οὗ
μέμνηται
Αἰσχύλος Etym. Gud. p. 85, 44), werden von der Flut hin und her bewegt (nachher
γναπτό-
μενοι). Das Wort, das vor
στένε leicht ausfallen konnte, fehlt in der handschriftlichen Überlieferung.
οὐράνια Suppl. 808. Soph. Ai. 194:
οὐρανία
ἄτα. Ar. ran. 781:
ὁ
δῆ-
μος
ἀνεβόα ..
οὐράνιόν
γ᾽
ὅσον.
ἀμβόασον
ἄχη, 636. 581 f.
δυσ-
βάϋκτον (13), infausto eiulatu editus. Häufung synonymer Ausdrücke wie 635 f.
576-583.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-86
Erste Hälfte die
Στρ.
γ΄. Thatsache, zweite der Jammer dar- über (wie in der Strophe). Im Meere schrecklich herumgestofsen, werden sie von den Fischen zer- rissen. Herod. VI 44:
θηριωδεστά-
της
ἐούσης
τῆς
θαλάσσης
ὑπὸ
τῶν
θηρίων
διεφθείροντο
ἁρπαζό-
μενοι.
τᾶς
ἀμιάντου
ἁλοσύδνας (wie Hom.
δ 404
καλῆς
ἀλοσύδνης) 8.
ν. 2.
τῆς
ἀμιάντου
θαλάσσης. Schol.
οὐ
γὰρ
μιαίνεται
πώποτε
καὶ
πολλῶν
μολυσμάτων
ἐπιχυθέν-
των
αὐτῇ. Die kinderlosen Eltern, unendliches Leid beklagend, lassen den vollen (höchsten) Schmerz in Jammerrufen laut werden.
ἀπύου-
σιν 123. Mit
τὸ
πᾶν
ἄλγος vgl. Herod. VII 3
ἡ
γὰρ
Ἄτοσσα
εἶχε
τὸ
πᾶν
κράτος.
584-590.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-87
Daktylisch-trochäi- sche Logaöden. An die Darstellung des Eindrucks der Niederlage auf die nächsten Angehörigen schliefst sich an die der Wirkung auf weitere Kreise: Furcht, daſs jetzt die unter- worfenen Völker das persische Joch abschütteln und dadurch der Zer- fall des ganzen Reiches eintrete. Neque amplius tributa pendunt necessitatibus quae a dominis impo- nuntur. Eur. Andr. 132
δεσποτῶν
ἀνάγκαις.
προπιτν. vgl. 152.
ἄζονται, bezeigen ihre Ehrfurcht dadurch dass sie auf die Kniee fallen.
591-597.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-88
Wie in der Strophe, zuerst die Folgen (besonders im Innern des Reiches selbst) und dann die Ursache. Liv. VI 16 extr.: amotus dictaturae terror et linguam et animos liberaverat hominum.
βάζειν, konsekutiver Infinitiv. ois nach dem kollektiven
λαός, Kr. 58, 4.
Α. 1. –
αἱμαχθεῖσα
ἄρουραν, Kr. 52, 4. A. 2.
Αἴαντος
νᾶσος 307.368.-
περικλύστα, vgl. 879. Die Macht der Perser ist in Salamis begraben.
598-606.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-89
A Atossa kehrt aus dem Palaste zurück, zu Fuſs, ohne königlichen Schmuck. Dienerinnen tragen ihr Gegenstände zum Opfern nach.
βροτείων, rerum huma- narum. –
ἐμπερής, eine auch bei Sophokles (fr. 412 D.) vorkom- mende Form für
ἔμπειρος. Äschylos wählte diese Form, weil er im 5. Fuſse dem Spondeus den Jambus vorzog.
φιλεῖ, das Subjekt er- giebt sich aus
τινά. Ebenso wie der Glückliche leicht allzu sicher wird.
εὐροῇ vgl. die stoische
εύροια
τοῦ
βίου.
πεποιθέναι abhängig
νοη
φιλεί. Der Ausdruck
δαί-
μονα
τύχης ist auffallend. Vgl. Anhang. -
πάντα
μὲν, als ob folgen sollte
πάντα
δὲ
θορύβου
πλέα. Da aber dieser Gedanke bei der Ausführung von
πάντα in unter- geordneter Weise gebracht wird (
βοᾷ
δ᾽
κτέ.), so fällt der Gegen- satz zu
πάντα
μὲν weg. Vgl. 482 ff.
ἐν
ὄμμασίν
τε: dem würde
ἐν
ὠσί
τε entsprechen. Weil der Satz eine andere Wendung erhält, tritt
d
ὲ für
τὲ ein. Überall Ängstigen- des: in den Augen erscheinen widrige Zeichen der Götter, in den Ohren tönt ein Klang, der kein Heil verkündet.
607-618.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-90
ἄνευ
τ᾿
ὀχημάτωνHyperbaton.
κέλευθον
ἔστειλα wie Eurip. Tro. 168:
στέλλουσ᾽
᾿Αρ-
γεῖοι
νόστον. Vgl. Pers. 177. Prom. 392. Agam. 1113. - Einfacher ist der Apparat bei der Nekromantie nach Hom. x 518 ff. (
χοὴν
χεῖσθαι
πᾶσιν
νεκύεσσιν,
πρῶτα
μελικρήτῳ,
μετέ-
πειτα
δὲ
ἡδέι
οἴνῳ,
τὸ
τρίτον
αὐθ᾽
ὕδατι; vgl. 1 26 ff.). Nachahmung unserer Stelle bei Eur. Iph. Taur. 160 ff. vgl. ibid. 633 ff. Übrigens vgl. zu V. 203. –
ἁγνῆς gesund, ohne Körperfehler. –
ἡ
ἀνθεμουρ-
γός die Biene, wie
φερέοικος die Schnecke Hes. Op. 571,
πέντοζος die Hand ebd. 742. –
λιβάσιν ...
μέτα,
Κr.
ΙΙ 68, 27 a.
παρθένου, Schol.
καθαρᾶς. –
άγ ·
ἀγρίας ex agris provenientis.
παλαιᾶς
ἀμπέ-
λου, Übertragung der Eigenschaft des Weins auf den Weinstock; vgl. Eur. Alk. 757 :
πίνει
μελαίνης
μητρὸς
εὔζωρον
μέθυ. - Eur. bei Ar, ran. 1321:
οἰνάνθας
γάνος
ἀμπέλου. – Ovid. met. VIII 295: cum ramis semper frondentis olivae. Sid. Apoll. XV 5: aeternum virens oliva.
βίον vgl. Theokr. XXV 15:
μελιη-
δέα
ποίην
λειμῶνες
θαλέθουσιν. Ar. nub. 570:
αἰθέρα .
βιοθρέμ-
μονα
πάντων. Verg. Aen. V 304 flava oliva; aber Anakr. fr. 78 Bgk.
χλωρὰ
ἐλαία, und Soph. O. K. 701
γλαυκᾶς
ἐλαίας.
καρπ. hier vom Öl selbst. Kranz zur Aus- schmückung des Grabes, Soph. El. 895. — Chairem. fr. 5
Ν.:
κισσός,
ἐνιαυτοῦ
παῖς; fr. 9
ἀνθηροῦ
τέκνα
ἔαρος
πέριξ
στρώσαντες; fr. 10: (
ἄνθη)
τὰ
λειμώνων
τέκνα.
619-622.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-91
χοαῖσι
νερτέρων an die Gestorbenen (inferi), wie Cho. 15; anders 622. Inhalt des Lieds bestimmt durch
ὕμνους und
ἀγκα-
λεῖσθε. –
δαίμονα, vgl. Manes und Divus.
γαπότους proleptisch, terra bibendos. Während Atossa mit dem Totenopfer beschäftigt ist, singt der Chor sein Lied. a
623-632.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-92
Die Übergangsana- pästen (vgl. 532 ff.) zerfallen in zwei Systeme, deren erstes an Atossa, das zweite an die chthonischen Gottheiten gerichtet ist. –
πρέσβος Ag. 855. 1393.
ὑπὸ
θαλάμους
γῆς, zu Prom. 67. Dreizahl der an- gerufenen Götter, zu Ar. nub. 1234.
βασιλεῦ, s. 650.
ψυχήν,
τὴν
Δαρείου (Schol.). –
ἐς
φῶς, zu Ar, nub. 632. Wenn es ein weiteres Mittel der Abhilfe giebt, und er es kennt, wird er es ge- wiſs mitteilen (vermöge seines Wohlwollens für Persiens Land und Volk). -
μόνος
θνητῶν wie solus omnium ante se principum (zu 184): er allein dürfte können, was kein Sterblicher vermag. Vgl. Anhang. Das zweite Stasimon (633-680) besteht aus 7 Strophen und enthält eine Beschwörung des Schattens von Dareios.
633-639.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-93
Anrufung des Da- reios. Zweifelnde Frage ob er sie auch höre. Der erste Vers chori- ambisch, der zweite trochäisch (mit Anakrusis); darauf nach zwei Gly- koneen ein trochäischer Vers (mit Anakrusis) und ein Pherekrateus. - Fünf Epitheta von
βάγματα (lau- tes Klagelied). Oder soll (muſs) ich über die Maſsen laut rufen, damit er drunten mich hört?
640-646.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-94
Bitte an die Götter der Unterwelt ihn heraufzulassen.
ἰόντ᾽
αἰνέσατε nach Analogie von Kr. 56, 6. A. 1. u. 2. - Virum qualem (cuius similem) numquam Persis terra texit.
τὸν
οἷον..
ἐκάλυψεν wie
οἱ
οἷοίπερ
ὑμεῖς
ἄν-
δρες, Kr. I 50, 8. A. 16.
647-651.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-95
Begründung der Bitte und Erneuerung derselben. Der erste Vers choriambisch-logaö- disch, der zweite ionisch, der dritte logaödisch. –
ὄχθος 658. vgl. Cho. 4:
τύμβου
δ᾽
ἐπ᾿
ὄχθῳ
τῷδε. –
ἀνάκτορα wie Cho. 357
σεμνότιμος
ἀνάκτωρ.
Δαριαῖον 554.
652-656.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-96
Nähere Begründung des vorhergehenden Lobes des Da- reios; vgl. 555. -
οὔτε –
δέ, Kr. 69, 16. A. 6. Vielleicht aber hat es ursprünglich
οὐδὲ geheiſsen.
ἄταις, aber der Skythenfeldzug und
θεο- Marathon? vgl. oben S. 33.
μήστωρ vgl. Hom.
Η 366:
θεόφιν
μήστωρ
ἀτάλαντος. Die episch- ionische Form
ἔσκε bei Asch, nur hier, bei Soph. u. Eur. nie.
δούχει,
ἐκυβέρνα.
πο-
657-664.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-97
Speziellere Auffor- derung zu erscheinen, jetzt an Da- reios selbst gerichtet. Rascher Wech- sel der Rhythmen, entsprechend der Erregung des Chors.
βαλήν, hebräisch בַּעֲלֵנוּ unser Herr; vgl. אֲדוֹנִי ,"
Άδωνις, mein Herr. Im Munde der Semiten trat das Wort den Hellenen meist in der Suffixform entgegen, und diese wurde daher von ihnen für die eigentliche Na- mensform gehalten. Sext. Emp. p. 672, 26 Bk.:
οἱ
παρὰ
τῷ
Σοφοκλεί
ποιμένες
῾ἰὼ
βαλλήν᾽
λέγοντες
ἰὼ
βασιλεῦ
λέγουσι
φρυγιστί. Hesych.
Ιρ. 685:
βαλλήν·
βασιλεύς,
φρυγιστί. So das phrygische
βαληναῖον
ὄρος bei Pseud.-Plut. fluv. 12, 3 s. v. a.
βασιλικόν und das phryg. Königs- fest
βαληναῖος
ἑορτή. –
Ζυ
ἀρχαῖος vergleicht Westphal Aelian. v. h. XIII 3 in.:
Ξέρξης ..
τοῦ
Βήλου
τοῦ
ἀρχαίου
διασκάψας
τὸ
μνῆμα (vgl. Strab. XVI p. 738), und be- zieht es auf den stehenden Beinamen
ἴθι steht wie eine Interjektion (sla), daher ist - בֵּל אֵיתָן des Baal
Ἐπῳδός. der Hiatus statthaft. Ebenso bei
ἄνα Soph.
Αi. 193. Vorausankün- digung des (königlichen) Kostüms, in welchem Dareios erscheint. Fuſs- bekleidung:
εὔμαρις (Eur. Or. 1370), kothurnartig und safranfarbig (vgl. luteus soccus, Catull 59,8; puniceus cothurnus, Vergil. ecl. 7, 31); Kopf- bedeckung die tiara recta (Sen. benef. VI 31, 12: ut curru vectus intraret rectam capite tiaram ge- rens, id solis datum regibus etc.), kronenartig (steif und oben gezackt, nach Abbildungen, s. Caylus Re- cueil d'ant. II p. 124). –
φάλαρον, apex. In der Ilias immer
βάσκ
ἴθι. –
πιφαύσκων, Schol.
φαίνων, leuchten lassend. Herod. III 89:
διὰ
ταύτην
τὴν
ἐπίταξιν
τοῦ
φόρου
καὶ
παραπλήσια
ταύτῃ
ἄλλα
λέγουσι
Πέρσαι
ὡς
Δαρείος
μὲν
ἦν
κάπηλος,
Καμβύσης
δὲ
δεσπότης,
Κύρος
δὲ
πατήρ, letzterer
ὅτι
ἤπιόςτε (
ἦν)
καὶ
ἀγαθά
σφι
πάντα
ἐμηχανήσατο.
665-672.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-98
Zweck, für welchen Dareios erscheinen solle. - Schwere u. unerhörte
ἄχη vernehmen, vgl. 693. Dindorf
δέσποτα
δεσποτᾶν; s. Anhang.
ἐπ᾿
ἀχλὺς
πεπόταται (Eum. 378 f.) und
κατὰ
πᾶσ᾽
ὄλωλε 102. 917. –
νεολαία, Suppl. 686.
κατόλωλε, absichtlich starker Aus- druck (vgl. 251. 345. 716. 729). Das Kompositum wurde von spå- teren Schriftstellern aufgefrischt.
673-680.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-99
πολύκλαυτε, vgl. Soph.
Αi. 695
ὦ
Πὰν
Πὰν
ἁλί-
πλαγκτε
φάνηθι, Theokr. 17, 660
ὄλβιε
κῶρε
γένοιο, Aen. II 283: quibus, Hector, ab oris exspectate venis? Kr. II 45, 2. A. 4. Über das Nachfolgende s. Anhang. Un- zweifelhaft ist nur, daſs an die Vernichtung des Landheers (
Αν-
τιστρ.
γ΄) hier nun auch die der Flotte angereiht wird; daſs der volltönende A-Laut am Schlusse mit Absichtlichkeit gehäuft ist (vgl. 539 f.); dafs
τρίσκαλμοι (376)
νᾶες =
τριήρεις, und
νᾶες
ἄναες ein Ausdruck ist wie
ἄχαρις
χάρις (Prom. 545 u. a.),
νόμος
ἄνομος (Ag. 1142),
ἄπολις
πόλις (Eum. 547),
παῖδες
ἄπαιδες (Eum. 1033). Infolge des Opfers der Atossa und der Anrufung des Chores er- scheint das
εἴδωλον
Δαρείου aus der Unterwelt herauf an seinem Grabe. Vgl. S. 36. Erst jetzt wird Dareios sichtbar, wie das Schweigen des Chors im Vorhergehenden und dessen nunmehriges Verhalten be- weist. Er wendet sich zuerst an den vor ihm stehenden Chor (Atossa steht auf der Seite).
681-685.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-100
πιστά, 1. 623.
πιστῶν, wohl nicht Gen. der An- gehörigkeit, sondern partitivus; Soph.
Ο. R. 465:
ἄρρητ᾽
ἀρρήτων.
Ο.
Κ. 1237:
κακὰ
κακῶν. Phil. 65:
ἔσχατ᾽
ἐσχάτων
κακά. Er setzt voraus, daſs ein Reichsunglück der Anlaſs zu seiner Berufung sei; vgl. 693. Allitteration wie 751. Sept. 1004. Ag. 233 f. 1167 u. sonst.
στένει,
κέκοπται scil.
πόλις. Sitte bei einem Gebet an die
θεοὶ
χθόνιοι mit Schlag oder Fufsstofs (hier beim tripudium des Chors) gleichsam an den Eingang zu ihrer Wohnung, die Erde, zu pochen s. Hom. I 568 u. Nägelsbach, nach- homer. Theol. S. 214, vgl. S. 102. Zur
ταρβῶ, Schlimmes ahnend.
686-693.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-101
ὀρθιάζ. (389), Ag. 29. 1120. Cho. 271. Zu den all- gemeinen Schwierigkeiten kommt noch die besondere, in der Natur der Beherrscher liegende, hinzu.
ἄλλως
τε
πάντως Prom. 636. Eum. 726. Plat. Apol. p. 35 D:
ἄλλως
τε
μέντοι
νὴ
Δία
πάντως
καὶ
ἀσεβείας
φεύγοντα. Die selbständige Wen- dung nach
ἄλλως
τε
καί ist selten. Auctoritate mea perfeci ut veni- rem, vgl. Xen. Hell. VIII 1,42:
ἐνδυναστεύει
ὁ
Ἐπαμεινώνδας
ώστε
μὴ
φυγαδεῦσαι
τοὺς
κρατίστους. —
τάχυνε, vgl. 697 ff. Propert. V 7, 91 luce iubent leges Lethaea ad stagna reverti.
694-699.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-102
Ionici (bezeichnend für die verlegene Unsicherheit des Chors), geschlossen durch einen Parömiakus. Anders Westphal2 II S. 428 f. Das Schweigen des in stummer Ehrfurcht zu Boden ge- worfenen Chors bringt den Dialog wieder in seine normale Bahn.
ἀντία
λέξαι, dir gegenüber reden, 701
ἀντία
φάσθαι, dir gegenüber es sagen. Vgl. Hom.
ο 377
ἀντία
δε-
σποίνης
φάσθαι und zum Gedanken
ψ 106
οὐδέ
τι
προσφάσθαι
δύναμαι
ἔπος
οὐδ᾽
ἐρέεσθαι
οὐδ᾽
εἰς
ὦπα
ἰδέσθαι
ἐναντίον. Cho. 35:
περὶ
φόβῳ. Pind. Pyth. V 77:
λέοντες
περὶ
δείματι
φύγον. -
πέραινε vgl. Sept. 1051. -
τὴν
ἐμὴν
αἰδῶ, vgl. Prom. 388
θρῆνος
οὑμός, Kr. 47, 7. A. 8. V. 700-702-694-696.
δίημι
δ.
ν.
α.
διώκω,
δίεμαι fugio. Hom. M 304:
οὗ
ῥά
τ᾿
ἀπείρητος·
μέμονε
σταθμοῖο
δίεσθαι; id.
Σ 584
ἐν-
δίεσαν.
χαρίσασθαι,
τὰ
κατὰ
χάριν
εἰπεῖν Schol. A. Vielmehr : willfahren. –
φάσθαι, Medialform, 8. 62. 64. 179.
ἀντία
φάσθαι ver- hält sich zu
χαρίσασθαι wie 694 f.
ἀντία
λέξαι zu
προσιδέσθαι (
σέ-
βομαι
προσιδέσθαι
καὶ
ἀντία
λέξαι,
δίεμαι
χαρίσασθαι
καὶ
ἀντία
φά-
σθαι). Über den Aor. des Partic.
λέξας Kr. 53, 6.
Α. 8.
527-531.
mvp-aeschylus-tlg0085-tlg002-teuffel-wecklein1886-com-ger1-129
Getreue Pläne gegen Pläne der Untreue (des Un- gehorsams). - Der Dichter motiviert das spätere Fortbleiben der Atossa. Vgl. zu 835 f.
προπέμπετε, wie es am Schluſs geschieht.
πρόσ-
θηται
κακόν, manus sibi inferendo. Atossa ab.