δαΐον οἷον ἄνακτα Δαρεῖον:
δαρεῖον οἷον ἄνακτα δαρειαν. ή
Μ. (in quo tamen
δαρεῖαν
scriptum est) G. Vit. (qui tamen
if
omittit) Lips. Par. Α. Β. ceterique, ut videtur, plerique codd, et edd. ante Brunckium. In Ven. B.
δαρειᾶν
scriptum est. Quod in seholiis codicis Par. B. aliisque pro varia lectione adnotatum est,
olor
, habet Par. C. In M. hoc scholion adscriptum est
τὸν μόνον γενόμενον βασιλέα διὰ τὸ κηδεμονικόν. ἔοικε δὲ ὁ Δαρεῖος καὶ Δαρειὰν λέγεσθαι, ἢ τὴν Δαρείαν ψυχὴν ἀνάπέμψον
. De emendatione desperans Brunckius haec dedit,
Δαρεῖον [οἶον ἄνακτα Δαρειάν.] 7έ
. Schutzius in maioribus editionibus ex coniectura sua
ἄκακον θεῖον ἀνακτα Δαρεῖον, ήξ
, in minore cum Porsono, qui ante
ἄνακτα
obelum apposuit,
Δαρεῖον, οἷον ἄνακτα Δαρεῖον. ἠέ
. Ali alia protulerunt. Probo
olor
et quod
βαρειάν
a Porsono reiectum est. Nam haec forma, in qua non immerito haerent grammatici, etsi minime spernenda est, tamen non potest accusativi simul et vocativi esse. In re admodum dubia non incredibile mihi visum est scripsisse Aeschylum
δάϊον οἶον ἄνακτα Δαρεῖον. λέ
, hunc solum terribilem hostibus fuisse indicantem. Falluntur enim qui
daïov
etiam simpliciter bellicosum significare putant. Sed v. ad v. 658.