Ἄτοσσα
πολλοῖς μὲν αἰεὶ νυκτέροις ὀνείρασιν
ξύνειμʼ, ἀφʼ οὗπερ παῖς ἐμὸς στείλας στρατὸν
Ἰαόνων γῆν οἴχεται πέρσαι θέλων·
ἀλλʼ οὔτι πω τοιόνδʼ ἐναργὲς εἰδόμην
ὡς τῆς πάροιθεν εὐφρόνης· λέξω δέ σοι.
180
ἐδοξάτην μοι δύο γυναῖκʼ εὐείμονε,
ἡ μὲν πέπλοισι Περσικοῖς ἠσκημένη,
ἡ δʼ αὖτε Δωρικοῖσιν, εἰς ὄψιν μολεῖν,
μεγέθει τε τῶν νῦν ἐκπρεπεστάτα πολύ,
κάλλει τʼ ἀμώμω, καὶ κασιγνήτα γένους
185
ταὐτοῦ· πάτραν δʼ ἔναιον ἡ μὲν Ἑλλάδα
κλήρῳ λαχοῦσα γαῖαν, ἡ δὲ βάρβαρον.
τούτω στάσιν τινʼ, ὡς ἐγὼ ʼδόκουν ὁρᾶν,
τεύχειν ἐν ἀλλήλαισι· παῖς δʼ ἐμὸς μαθὼν
κατεῖχε κἀπράυνεν, ἅρμασιν δʼ ὕπο
190
ζεύγνυσιν αὐτὼ καὶ λέπαδνʼ ἐπʼ αὐχένων
τίθησι. χἠ μὲν τῇδʼ ἐπυργοῦτο στολῇ
ἐν ἡνίαισί τʼ εἶχεν εὔαρκτον στόμα,
ἡ δʼ ἐσφάδαζε, καὶ χεροῖν ἔντη δίφρου
διασπαράσσει καὶ ξυναρπάζει βίᾳ
195
ἄνευ χαλινῶν καὶ ζυγὸν θραύει μέσον.
πίπτει δʼ ἐμὸς παῖς, καὶ πατὴρ παρίσταται
Δαρεῖος οἰκτείρων σφε· τὸν δʼ ὅπως ὁρᾷ
Ξέρξης, πέπλους ῥήγνυσιν ἀμφὶ σώματι.
200
καὶ ταῦτα μὲν δὴ νυκτὸς εἰσιδεῖν λέγω.
200
ἐπεὶ δʼ ἀνέστην καὶ χεροῖν καλλιρρόου
ἔψαυσα πηγῆς, σὺν θυηπόλῳ χερὶ
βωμὸν προσέστην, ἀποτρόποισι δαίμοσιν
θέλουσα θῦσαι πέλανον, ὧν τέλη τάδε.
ὁρῶ δὲ φεύγοντʼ αἰετὸν πρὸς ἐσχάραν
205
Φοίβου· φόβῳ δʼ ἄφθογγος ἐστάθην, φίλοι·
μεθύστερον δὲ κίρκον εἰσορῶ δρόμῳ
πτεροῖς ἐφορμαίνοντα καὶ χηλαῖς κάρα
τίλλονθʼ· ὁ δʼ οὐδὲν ἄλλο γʼ ἢ πτήξας δέμας
παρεῖχε. ταῦτʼ ἔμοιγε δείματʼ εἰσιδεῖν,
210
ὑμῖν δʼ ἀκούειν. εὖ γὰρ ἴστε, παῖς ἐμὸς
πράξας μὲν εὖ θαυμαστὸς ἂν γένοιτʼ ἀνήρ,
κακῶς δὲ πράξας, οὐχ ὑπεύθυνος πόλει,
σωθεὶς δʼ ὁμοίως τῆσδε κοιρανεῖ χθονός.