Euripides Medea 492

ὅρκων δὲ φρούδη πίστις, οὐδ’ ἔχω μαθεῖν

ἦ θεοὺς νομίζεις τοὺς τότ’ οὐκ ἄρχειν ἔτι,

ἢ καινὰ κεῖσθαι θέσμι’ ἀνθρώποις τὰ νῦν,

ἐπεὶ σύνοισθά γ’ εἰς ἔμ’ οὐκ εὔορκος ὤν.

495

φεῦ δεξιὰ χείρ, ἧς σὺ πόλλ’ ἐλαμβάνου,

καὶ τῶνδε γονάτων, ὡς μάτην κεχρῴσμεθα

κακοῦ πρὸς ἀνδρός, ἐλπίδων δ’ ἡμάρτομεν.

ἄγ’· ὡς φίλῳ γὰρ ὄντι σοι κοινώσομαι

—δοκοῦσα μὲν τί πρός γε σοῦ πράξειν καλῶς;

500

ὅμως δ’· ἐρωτηθεὶς γὰρ αἰσχίων φανῇ—

νῦν ποῖ τράπωμαι; πότερα πρὸς πατρὸς δόμους,

οὓς σοὶ προδοῦσα καὶ πάτραν ἀφικόμην;

ἢ πρὸς ταλαίνας Πελιάδας; καλῶς γ’ ἂν οὖν

δέξαιντό μ’ οἴκοις ὧν πατέρα κατέκτανον.

505

ἔχει γὰρ οὕτω· τοῖς μὲν οἴκοθεν φίλοις

ἐχθρὰ καθέστηχ’, οὓς δέ μ’ οὐκ ἐχρῆν κακῶς

δρᾶν, σοὶ χάριν φέρουσα πολεμίους ἔχω.

τοιγάρ με πολλαῖς μακαρίαν Ἑλληνίδων

ἔθηκας ἀντὶ τῶνδε· θαυμαστὸν δέ σε

510

ἔχω πόσιν καὶ πιστὸν ἡ τάλαιν’ ἐγώ,

εἰ φεύξομαί γε γαῖαν ἐκβεβλημένη,

φίλων ἔρημος, σὺν τέκνοις μόνη μόνοις—

καλόν γ’ ὄνειδος τῷ νεωστὶ νυμφίῳ,

πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥ τ’ ἔσῳσά σε.

515

ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖ

τεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,

ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι,

οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;