Didius Julianus 7

1 Tunc omen quod sibi Iulianus, cum imperium 2 acciperet, fecerat omnibus venit in mentem, nam cum consul designatus de eo sententiam dicens ita pro- ^{1 2} nuntiasset: Didium Iulianum imperatorem appellandum esse censeo, Iulianus suggessit Adde et Severum, quod cognomentum avi ³ et proavi sibi 3 Iulianus adsciverat. sunt tamen qui dicant nullum fuisse Iuliani consilium de obtruncando senatu, cum tanta in eum senatus consuluisset. ⁴ 4 Post senatus consultum statim Didius Iulianus 5 unum ex praefectis, Tullium Crispinum, misit, ipse autem tertium fecit praefectum Veturium Macrinum, ad quem Severus litteras miserat, ut esset praefectus. 6 sed pacem simulatam esse mandatamque ⁵ caedem Severi Tullio Crispino, praefecto praetorii, et populus 7 locutus est et Severus suspicatus, denique hostem se Iuliano Severus esse maluit quam participem consensu 8 militum. Severus autem statim et ad plurimos Romam scripsit et occulto misit edicta, quae proposita 9 sunt. fuit praeterea in Iuliano haec amentia, ut per magos pleraque faceret, quibus putaret ⁶ vel odium 10 populi deleniri vel militum arma compesci. nam et quasdam non convenientes Romanis sacris hostias immolaverunt et carmina profana incantaverunt, et ea quae ad speculum dicunt ⁷ fieri, in quo pueri praeligatis oculis incantato vertice respicere dicuntur, 11 Iulianus fecit, tuncque puer vidisse dicitur et adventum Severi et Iuliani decessionem. ^{8 9 10 11 12}