M. Tullius Cicero Pro M. Marcello 25

[25] itaque illam tuam praeclarissimam et sapientissimam vocem invitus audivi: satis diu vel naturae vixi ¹ vel gloriae. satis, si ita vis, fortasse naturae, addam ² etiam, si placet, gloriae: at, quod maximum est, patriae certe parum. qua re omitte, quaeso, istam ³ doctorum hominum in contemnenda morte prudentiam: noli nostro periculo esse sapiens. saepe enim venit ad meas auris ⁴ te idem istud nimis crebro dicere, satis te tibi ⁵ vixisse. credo, sed tum id audirem, si tibi soli viveres aut si tibi etiam soli natus esses. omnium salutem civium cunctamque rem publicam res tuae gestae complexae sunt ⁶ ; tantum abes a perfectione maximorum operum ut fundamenta nondum quae cogitas ieceris. hic tu modum vitae tuae non salute rei publicae, sed aequitate animi definies? quid, si istud ne gloriae quidem ⁷ satis est? cuius te esse avidissimum, quamvis sis sapiens, non negabis.