DEMEA
Ehem, opportune: te ipsum quaerito.
MICIO
Quid tristis es?
DEMEA
Rogas me, ubi nobis Aeschinus
Siet, quid tristis ego sim?
MICIO
Dixine hoc fore?
Quid fecit?
DEMEA
Quid ille fecerit? quem neque pudet
Quicquam; nec metuit quemquam; neque legem putat
85
Tenere se ullam: nam illa quae antehac facta sunt
Omitto: modo quid designavit!
MICIO
Quidnam id est?
DEMEA
Fores effregit atque in aedes irruit
Alienas: ipsum dominum atque omnem familiam
Mulcavit usque ad mortem: eripuit mulierem
90
Quam amabat. Clamant omnes indignissime
Factum esse. Hoc advenienti quot mihi, Micio,
Dixere! in ore est omni populo. Denique,
Si conferendum exemplum est, non fratrem videt
Rei dare operam, ruri esse parcum ac sobrium?
95
Nullum huius simile factum. Haec quum illi, Micio,
Dico tibi dico: tu illum corrumpi sinis.
MICIO
Homine imperito nunquam quicquam iniustius,
Qui nisi quod ipse fecit nihil rectum putat.
DEMEA
Quorsum istuc?
100
MICIO
Quia tu Demea haec male iudicas.
Non est flagitium, mihi crede, adolescentulum
Scortari neque potare; non est; neque fores
Effringere. Haec si neque ego neque tu fecimus,
Non siit egestas facere nos. Tu nunc tibi
Id laudi ducis quod tum fecisti inopia?
105
Iniurium est; nam si esset unde id fieret,
Faceremus: et tu illum tuum, si esses homo,
Sineres nunc facere, dum per aetatem licet,
Potius quam, ubi te exspectatum eiecisset foras,
Alieniore aetate post faceret tamen.
110
DEMEA
Pro Iupiter! tu homo adigis me ad insaniam.
Non est flagitium, facere haec adolescentulum?
MICIO
Ah,
Ausculta: ne me obtundas de hac re saepius.
Tuum filium dedisti adoptandum mihi:
Is meus est factus: si quid peccat Demea,
115
Mihi peccat: ego illi maximam partem feram.
Obsonat, potat, olet unguenta; de meo.
Amat; a me argentum dabitur dum erit commodum:
Ubi non erit fortasse excludetur foras.
Fores effregit; restituentur: discidit
120
Vestem; resarcietur. Est, Dis gratia,
Et unde haec flant, et adhuc non molesta sunt.
Postremo aut desine, aut cedo quemvis arbitrum:
Te plura in hac re peccare ostendam.
DEMEA
Hei mihi!
Pater esse disce ab illis qui vere sciunt.
125
MICIO
Natura tu illi pater es, consiliis ego.
DEMEA
Tun consulis quicquam?
MICIO
Ah, si pergis abiero.
DEMEA
Sicine agis?
MICIO
An ego toties de eadem re audiam?
DEMEA
Curae est mihi.
MICIO
Et mihi curae est: verum Demea
Curemus aequam uterque partem: tu alterum,
130
Ego item alterum; nam ambos curare propemodum
Reposcere illum est quem dedisti.
DEMEA
Ah, Micio.
MICIO
Mihi sic videtur.
DEMEA
Quid istic? tibi si istic placet,
Profundat, perdat, pereat: nihil ad me attinet.
Iam si verbum unum posthac—
135
MICIO
Rursum, Demea,
Irascere?
DEMEA
An non credis? repeto quem dedi?
Aegre est: alienus non sum: si obsto, hem, desino.
Unum vis curem; curo; et est Dis gratia
Quum ita ut volo est. Iste tuus ipse sentiet
Posterius—nolo in illum gravius dicere.
140
MICIO
Nec nihil neque omnia haec sunt quae dicit; tamen
Nonnihil molesta sunt haec mihi: sed ostendere
Me aegre pati illi nolui: nam ita est homo;
Quum placo adversor sedulo et deterreo.
Tamen vix humane patitur: verum si augeam,
145
Aut etiam adiutor sim eius iracundiae,
Insaniam profecto cum illo; etsi Aeschinus
Nonnullam in hac re nobis facit iniuriam.
Quam hic non amavit meretricem? aut cui non dedit
Aliquid? postremo, nuper (credo iam omnium
150
Taedebat) dixit velle uxorem ducere.
Sperabam iam defervisse adolescentiam:
Gaudebam. Ecce autem de integro. Nisi quicquid est
Volo scire, atque hominem convenire si apud forum est.
Adelphi. Publius Terentius Afer (Terence). ed. Edward St. John Parry. London. 1857.
Sponsored by Perseus Project, Tufts University.
Funding provided by NSF, NEH: Digital Libraries Initiative, Phase 2.