Search the Perseus Catalog for:

← Previous

1155-1352

Exodos. The threefold catastrophe. Creon's remorse.

δόμων goes with Κάδμου also: cp. O. T. 417

μητρός τε καὶ τοῦ σοῦ πατρός

: O. C. 1399

κελεύθου τῆς τ’ ἐμῆς δυσπραξίας

. Cadmus founded Thebes; at a later time, Amphion (Niobe's husband) and his brother Zethus built a wall round it (Apoll. Rhod. 1. 740 ff.). The Thebans are πάροικοι (neighbours) δόμων , as dwelling around the

Καδμεία

, the Theban acropolis which was the seat of Cadmus (cp. O. T. 20 n.).

οὐκ ἔστι (

τοιοῦτος ἀνθρώπου βίος

ὁποῖον οὔτ’ αἰνέσαιμι ἄν ποτε οὔτε μεμψαίμην στάντα

: there is no kind of human life that I would ever praise, or complain of, as fixed. The partic. στάντα has a causal force, giving the ground for the praise or blame. Prosperity may seem secure, or misery irremediable; but no condition can be regarded as really stable (

στάσιμον

). Soph. has given us a perfect comment on στάντα (which Nauck calls ‘undoubtedly’ corrupt) in fr. 786, and it is strange that it should have escaped notice:—

ἀλλ’ οὑμὸς ἀεὶ πότμος ἐν πυκνῷ θεοῦ | τρόχῳ κυκλεῖται, καὶ μεταλλάσσει φύσιν· | ὥσπερ σελήνης δ’ ὄψις εὐφρόνας δύο | στῆναι δύναιτ’ ἂν οὔποτ’ ἐν μορφῇ μιᾷ

,—cannot remain fixed in one phase.

βίον is the antecedent drawn into the clause and case of the relative: O. C. 56

ὃν δ’ ἐπιστείβεις τόπον | ...καλεῖται

etc.: ib. 907

νῦν δ’ οὕσπερ αὐτὸς τοὺς νόμους εἰσῆλθ’ ἔχων

.—The only other tenable view would be:

οὐκ ἔστι

(

βίος τοιοῦτος στὰς

)

ὁποῖον αἰνέσαιμι ἄν

: there is no life so situated that I could praise it. On this view,

στάντα

would cohere closely with

ὁποῖον

, having been attracted into the acc. like

βίον

itself. This is not impossible; but, if this were the construction, I should wish to read ὁποίᾳ : cp. Ai. 950

οὐκ ἂν τάδ’ ἔστη τῇδε μὴ θεῶν μέτα

μάντις … τῶν καθεστώτων , a prophet about them,—i.e. one who can say how long they will last. The conjecture ἐφεστώτων (‘imminent’), which Nauck receives, is decidedly wrong for two reasons. (1) Though we find

Κῆρες ἐφεστᾶσιν

, etc., the perf. part. was regularly used as it is in Ai. 1072

τῶν ἐφεστώτων

(masc.)

κλύειν

‘to obey the rulers’, and here a Greek would rather have supposed the sense to be, ‘no one in authority is a prophet.’ (2) The point is that things may seem established, and yet be unstable.

ὡς ἐμοί : Ai. 396

ἔρεβος ω<*> φαεννότατον ὡς ἐμοί

: cp. O. C. 20 n.

σώσας … ἐχθρῶν : the gen. as after

λύω, ἐλευθερόω

: Ph. 919

σῶσαι κακοῦ

: Eur. Or. 779

σωθῆναι κακῶν

.— The regular constr. would have been

ἦν ζηλωτός, σώσας μὲν χθόνα, λαβὼν δὲ μοναρχίαν

. For δέ , τε has been substituted, as in Tr. 1012

πολλὰ μὲν ἐν πόντῳ κατά τε δρία πάντα καθαίρων

: Ph. 1056

πάρεστι μὲν | Τεῦκρος,... | ἐγώ θ’

: ib. 1136

ὁρῶν μὲν αἰσχρὰς ἀπάτας, | στυγνόν τε φῶτ’

. Then in the second clause, λαβών τε , a new finite verb, ηὔθυνε , has been inserted, with the result that

λαβών

now begins a new sentence. Cp. 815

ὕμνησεν

, n.— παντελῆ , complete; Plat. Legg. 698A

ἡ παντελὴς...ἐλευθερία

: cp. 737 n.

ηὔθυνε : cp. 178 : O. T. 104

ἀπευθύνειν πόλιν

. The temporal augment for verbs beginning with

ευ

is attested by Attic inscrr. of c. 403—321 B.C. (Meisterhans, p. 78).

εὐγενεῖ , not

εὐγενῶν

: 793 n.

ἀφεῖται πάντα , all has been given up,—has slipped from his grasp, and been lost. Cp. Her. 8.49

ἡ γὰρ Ἀττικὴ ἀπεῖτο ἤδη

(to the Persians). The perf. pass. of

ἀφίημι

is always pass. in sense, usu. meaning either ‘set free’ (as Isocr. or. 17 § 11 ), or, ‘left free’ ( Plat. Critias 117C , of open ground), or ‘permitted’ ( Thuc. 5.91 ). The only apparent instance of

ἀφεῖμαι

as a perf. midd. is Dem. or. 23 § 157

τοῦ μὲν τιμωρεῖσθαι τὸν Χαρίδημον ἀφεῖσθαι, ἀποστεῖλαι δ’ ὑπόσπονδον

. But there, as

ἀποστεῖλαι

suggests, we must surely read the 2nd aor. midd.

ἀφέσθαι

, which was frequent in this sense ( Plat. Gorg. 458C , etc.). If

ἀφεῖται

were midd. here, we should require

πάντων

: cp. Thuc. 2.60

τοῦ κοινοῦ τῆς σωτηρίας ἀφίεσθε

προδῶσιν . προδιδόναι ἡδονάς could not mean merely, ‘to resign’ one's joys. It necessarily implies a fault on the loser's part; and it is precisely because Creon had committed such a fault that I believe προδῶσιν to be sound. The man accused of taking a bribe to break the law was described at 322 as

ἐπ’ ἀργύρῳ... τὴν ψυχὴν προδούς

. Our word, ‘to forfeit,’ i.e. ‘to lose by one's own fault,’ seems fairly to represent the shade of meaning which distinguishes

προδιδόναι ἡδονάς

from

ἀπολλύναι ἡδονάς

. Creon's joys—the life of his son, and the good opinion of his subjects—have been sacrificed by him to the indulgence of stubborn self-will. Athenaeus, who twice quotes this passage (cr. n.), shows that c. 200 A. D. it was read as above: he is our oldest and best source for it. L's ἀνδρὸς must be considered in connection with the fact that L (like our other MSS.) omits v. 1167. L has a point at προδῶσιν , and its reading was (I suspect) understood thus: ‘when (men) forfeit their pleasures, I do not count that the part of a man’ (i.e. of one who can be really said to live). Hence I do not think that L's

ἀνδρὸς

really confirms Seyffert's conjecture,

καὶ γὰρ ἡδοναὶ | ὅταν προδῶσιν ἀνδρός

, ‘when a man's pleasures fail.’ For this use of

προδιδόναι

, cp. Her. 7.187

οὐδέν μοι θωῦμα παρίσταται προδοῦναι τὰ ῥέεθρα τῶν ποταμῶν

(that they failed=

ἐπιλιπεῖν

): id. 8. 52

τοῦ φράγματος προδεδωκότος

, the barricade having failed (them). Xenophanes fr. 1. 5

ἄλλος δ’ οἶνος ἑτοῖμος, ὃς οὔποτέ φησι προδώσειν

. So with acc., [Dem. ] or. 52 § 13

τὸν ὀφθαλμὸν αὐτὸν προδιδόντα

(his eye-sight failing him). Yet here the phrase would seem a strange one. And if ἄνδρες was older than ἀνδρός , as we have reason to believe that it was, that fact would confirm the genuineness of τὰς γὰρ ἡδονάς .—See Appendix.

οὐ τίθημι with inf., as oft. with the midd.

τίθεμαι

; Plat. Phaedo 93C

τῶν οὖν τιθεμένων ψυχὴν ἁρμονίαν εἶναι

. Cp. El. 1270

δαιμόνιον αὐτὸ τίθημ’ ἐγώ

For

ζῆν, ζών

has been proposed: but the Epic and Ionic

ζώς

does not occur in

τοῦτον after the plur. as, conversely,

ὅστις

is followed by

οὗτοι

(709 n.), and

νέκυν

ὧν

(1072).

ἔμψ. νεκρόν : cp. Ph. 1018

ἄφιλον, ἔρημον, ἄπολιν, ἐν ζῶσιν νεκρόν

πλούτει … ζῆ , the hypothetical imperat.: Antiphon fr. 130 ( ap. Flor. 68. 37)

φέρε δὴ καὶ παῖδες γενέσθωσαν· φροντίδων ἤδη πάντα πλέα

. Dem. or. 20 § 14

οὐδὲ γὰρ εἰ πάνυ χρηστός ἐσθ’, ὡς ἐμοῦ γ’ ἕνεκα ἔστω, βελτίων ἐστὶ τῆς πόλεως τὸ ἦθος.

εἰ βούλει : Plat. Rep. 432A

τοὺς ἰσχυροτάτους καὶ τοὺς μέσους, εἰ μὲν βούλει, φρονήσει, εἰ δὲ βούλει, ἰσχύϊ

. For the form ζῆ , cp. Eur. I. T. 699

ἀλλ’ ἕρπε καὶ ζῆ καὶ δόμους οἴκει πατρός

. But Anthol. P. 11. 57

πῖνε, γέρον, καὶ ζῆθι

(by Agathias, c. 550 A.D.): and so ib. 10. 43 (author uncertain). σχῆμα , outward show, dignity, pomp: Plat. Legg. 685C

τὸ τῆς ἀρχῆς σχῆμα...οὐ σμικρόν

τὸ χαίρειν : Ai. 555

ἕως τὸ χαίρειν καὶ τὸ λυπεῖσθαι μάθῃς

. Aesch. Eum. 301

ἔρρειν, τὸ χαίρειν μὴ μαθόνθ’ ὅπου φρενῶν

: ib. 423

ὅπου τὸ χαίρειν μηδαμοῦ νομίζεται

. For the thought, cp. Simonides fr. 71

τίς γὰρ ἁδονᾶς ἄτερ θνατῶν βίος ποθεινὸς ἢ ποία τυραννίς; | τᾶς δ’ ἄτερ οὐδὲ θεῶν ζαλωτὸς αἰών

: where

ἡδονή

is as general as

τὸ χαίρειν

here. More often, however, the sentiment refers to sensuous

ἡδοναί

: cp. Mimnermus fr. 1

τεθναίην ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι

: Antiphanes fr. incert. 51 (it is foolish to disparage

ἔρως

εἰ γὰρ ἀφέλοι τις τοῦ βίου τὰς ἡδονάς, | καταλείπετ’ οὐδὲν ἕτερον ἢ τεθνηκέναι.

καπνοῦ σκιᾶς : gen. of price (nom.,

καπνοῦ σκιά

). Ph. 946

οὐδ’ οἶδ’ ἐναίρων νεκρὸν ἢ καπνοῦ σκιάν, | εἴδωλον ἄλλως

. Aesch. fr. 390

τὸ γὰρ βρότειον σπέρμ’ ἐφ’ ἡμέραν φρονεῖ, | καὶ πιστὸν οὐδὲν μᾶλλον ἢ καπνοῦ σκιά

. So Soph. fr. 12

ἄνθρωπός ἐστι πνεῦμα καὶ σκιὰ μόνον

. Cp. Pind. P. 8. 95

σκιᾶς ὄναρ | ἄνθρωπος

. Aesch. Ag. 839

εἴδωλον σκιᾶς

πριαίμην ἀνδρί . After a verb of buying or receiving, the dat. of interest denotes the person who has the thing taken off his hands: Aristoph. Ach. 812

πόσου πρίωμαί σοι τὰ χοιρίδια

; Il. 15.87

Θέμιστι δὲ καλλιπαρῃῳ | δέκτο δέπας.

πρὸς τὴν ἡδ. , compared with it: fr. 327. 4

κἄστι πρὸς τὰ χρήματα | θνητοῖσι τἄλλα δεύτερ’

: Eur. fr. 96

ἀλλ’ οὐδὲν ηὑγένεια πρὸς τὰ χρήματα

. Suppose that one could buy either (1) wealth and power without joy, or (2) joy without wealth and power; in comparison with (2), (1) would be worth nothing.—Not, ‘ in exchange for pleasure,’ like Plat. Phaedo 69A

ἡδονὰς πρὸς ἡδονὰς... καταλλάττεσθαι

: for the price is expressed by

καπνοῦ σκιᾶς

βασιλέων = τυράννων, the royal house. Tr. 316

μὴ τῶν τυράννων

; is she of the royal stock?— αἴτιοι θανεῖν , instead of

τοῦ θανεῖν

: Antiphon or. 5 § 23

ἐγὼ αἴτιος ἦν πεμφθῆναι ἄγγελον

.—As vv. 1186 ff. show, Eurydicè is supposed to be in the act of opening the palace-door, to come out, when she overhears evil tidings. If she is supposed to have fainted (1188) immediately on hearing the general announcement in v. 1173, then her request in v. 1190 is the more natural. Possibly the spectators were allowed to catch a glimpse of her through the partly opened doors; though the Chorus announce her only at 1180.

φονεύει = ὁ φονεύς ἐστιν: cp. O. T. 437

τίς δέ μ’ ἐκφύει βροτῶν

(is my sire), where see n.— ὁ κείμενος : cp. Aesch. Eum. 590

οὐ κειμένῳ πω τόνδε κομπάζεις λόγον

αὐτόχειρ could mean either ‘by a kinsman's hand,’ or ‘by his own hand.’ See n. on 56

αὐτοκτονοῦντε

. Hence such compounds sometimes receive a further definition, as Ai. 841

αὐτοσφαγεῖς | πρὸς τῶν φιλίστων ἐκγόνων

. But in Aesch. Eum. 336

αὐτουργίαι

, without any such addition,=‘murders of kinsfolk.’ G. Wolff ought not, however, to have compared Xen. Hellen. 6.4.35 ,

ἀποθνῄσκει αὐτόχειρίᾳ μὲν ὑπὸ τῶν τῆς γυναικὸς ἀδελφῶν, βουλῇ δὲ ὑπ’ αὐτῆς ἐκείνης

, i.e., ‘by the deed of their hands’ (cp. above, v. 306), ‘though at her instigation.’ Attic prose does not use

αὐτόχειρ

αὐτοχειρία

in the pregnant poetical sense (a slayer, or a slaying, of kinsfolk), but merely in the general sense, ‘doing with one's own hands,’ etc. See Plat. Legg. 872B : ib. 865 B , etc.

φόνου , causal gen.: 931 (

τούτων

) n.

ὀρθὸν ἤνυσας , hast fulfilled it, so that it comes right ( cp. 1136 , n. on

ὑπερτάταν

): O. T. 506

πρὶν ἴδοιμ’ ὀρθὸν ἔπος

: cp. ib. 853 . O. C. 454 (

μαντεῖα

)

ἁμοὶ Φοῖβος ἤνυσέν ποτε

ὡς with the gen. absol. ( cp. 1063 n.) marks the point of view which is to be taken: ‘in the certainty that matters stand thus.’ πάρεστι βουλ. τὰ ἄλλα , ‘ye may consider of the rest’: i.e., such are the facts; it only remains to deal with them as may seem best. βουλεύειν , to form plans, decide on a course of action, O. T. 619 : τὰ ἄλλα , adverbial acc. of respect, ‘as to what remains,’ instead of

περὶ τῶν ἄλλων

( Ai. 551

τὰ δ’ ἄλλ’ ὅμοιος

ὧδ’ ἐχόντων , neut. gen. abs., without a subject: Ai. 981

ὡς ὧδ’ ἐχόντων... | πάρα στενάζειν

: El. 1344

τελουμένων εἴποιμ’ ἄν

: Aesch. Pers. 170

πρὸς τάδ’, ὡς οὕτως ἐχόντων τῶνδε, σύμβουλοι λόγου | τοῦδέ μοι γένεσθε, Πέρσαι

. Thuc. 1.116

ἐσαγγελθέντων ὅτι...νῆες...πλέουσιν

καὶ μήν : 526 n.

Εὐρυδίκην : anapaest in 5th place: cp. 11 n. Schol.:

Ἡσίοδος Ἡνιόχην αὐτὴν καλεῖ· ἵκετο δ’ εἰς Κρείοντα καὶ Ἡνιόχην [τανύπεπλον

, sc. Heracles: Scut. 83].—

ὁμοῦ = ἐγγύς

: Aristoph. Pax 513

καὶ μὴν ὁμοῦ ’στιν ἤδη

. Soph. has it also as a prep.: Ai. 767

θεοῖς...ὁμοῦ = σὺν θ

.: in Ph. 1218

νεὼς ὁμοῦ = πέλας νεώς

κλύουσα παιδός : gen. of connection, ‘about’ him: O. C. 307

κλύων σοῦ

(n.), hearing of thee.

ὦ πάντες ἀστοί , said to the Chorus and the Messenger, as representing the Thebans generally. In Eur. I. T. 1422 Thoas says

ὦ πάντες ἀστοί

, not to the Chorus (of Greek women), but to the Tauri as represented by his attendants. So, too, in Aristoph. Eccl. 834

ὦ πάντες ἀστοί

is said to an imaginary body of Athenian citizens, represented by two men on the stage. In Lys. 638 the Chorus say

ὦ πάντες ἀστοί

to the audience.

Παλλάδος προσήγορος εὐγμάτων answers to

Παλλάδα προσαγορεύω εὔγματα

: i.e., the first gen. is objective, while the second represents an ‘inner’ accus. A combination of genitives was easily tolerated by Greek idiom: cp. 795

βλεφάρων ἵμερος...νύμφας

(n.): Xen. Cyr. 8.3.19

δεόμενοι Κύρου ἄλλος ἄλλης πράξεως. προσήγορος

, active, as O. T. 1338 : it is passive ib. 1437 , Ph. 1353. —The shrine to which Eurydicè was going may be imagined as one of the two

Παλλάδος ναοί

at Thebes mentioned in O. T. 20 (n.). She was anxious to do her part in seeking to propitiate the angry gods (1019).—So Iocasta comes forth from the house to offer prayers at the altar of Apollo

Λύκειος

( O. T. 919 ), and Clytaemnestra at that of Apollo

προστατήριος

( El. 637 ).

τυγχάνω τε … καὶ … βάλλει : just as she was loosing the bolt, she heard

the sound ( cp. 1172 f. n.). For the temporal parataxis with τε … καί , cp. Xen. An. 1. 8 § 1

ἤδη τε ἦν ἀμφὶ ἀγορὰν πλήθουσαν καὶ πλησίον ἦν ὁ σταθμός

: so ib. 4. 2. 12 , Xen. An. 4. 6. 2 , Xen. Cyr. 1. 4. 28. So with

καί

alone, O. T. 718 n.

κλῇθρα χαλῶσα πύλης ἀνασπαστοῦ , loosing the bolts of the door, so that it should be opened (proleptic, cp. 475 , 881). For the fem. of the verbal in -

τός

, see O. T. 384 n.

κλῇθρα , ‘bolts,’ are bars of wood drawn across the doors inside, and held by staples or sockets (

πυθμένες

O. T. 1261 ) in the door-posts (

σταθμοί

). Such bars were usu. called

μοχλοί

, but even in prose we find the more general word

κλῇθρα

: Xen. Anab. 7.1.17

διακόπτοντες ταῖς ἀξίναις τὰ κλεῖθρα ἀναπεταννύουσι τὰς πύλας

. There, as here, the plur.

κλῇθρα

, referring to only one gate, indicates that more than one bolt was used; so, too, Aristoph. Lys. 310

κἄν μὴ καλούντων τοὺς μοχλοὺς χαλῶσιν αἱ γυναῖκες, | ἐμπιμπράναι χρὴ τὰς θύρας

. Cp. Aesch. Cho. 878

πύλας | μοχλοῖς χαλᾶτε

, open the door by (withdrawing) the bars. Eur. Med. 1314

χαλᾶτε κλῇδας

. Pelop. 11

ἐνδοῦναι καὶ χαλάσαι τὰς θύρας

ἀνασπαστοῦ . These doors opened inwards.

ἐπισπᾶν θύραν

meant to shut the door after one, in going out. Cp. Xen. Hellen. 6.4.36

ὡς δ’ εἰσῆλθον, ἐπισπάσασα τὴν θύραν εἴχετο τοῦ ῥόπτρου

(Thebè's object was to shut her brothers into the room, till they had killed Alexander of Pherae): ‘when they had entered, she, [having gone out and] shut the door, held the knocker,’—the

ῥόπτρον

being a metal ring on the outside of the door, which also served as

ἐπισπαστήρ

or handle (cp. Her. 6.91 ). Dion 57

οἱ μὲν ἔξω τὰς θύρας ἐπισπασάμενοι κατεῖχον

. (In O. T. 1244

πύλας...ἐπιρράξασα

is said of Iocasta, within the room, shutting the doors; but they, too, opened inwards, see ib. 1261 ff. ) Hence

ἀνασπᾶν θύραν

, ‘to draw it back,’ is the opposite of

ἐπισπᾶν

, and means ‘to open it’ (from within). That phrase was not actually current,

ἀνοιγνύναι

being the common word; but the poetical

ἀνασπαστός

here implies it. Polyb. 5. 39. 4 is not rightly compared: there,

ὡς ἀνασπάσοντες...τὰς πυλίδας

=‘intending to wrench the gates open,’ from outside: cp. id. 2. 5. 5

τῆς ...γεφύρας ἀνασπάσαντες τὰς σανίδας

, ‘having torn up the floor of the bridge.’

φθόγγος , the Messenger's words. She had fainted before hearing more, perhaps, than vv. 1172 f., where see n.

οἰκείου , domestic (affecting her family): cp. 1249 . —Distinguish

οἰκ. πάθη

( Ai. 260 ),

οἰκ. ἄτας

( El. 215 ) as=‘caused by oneself.’

δῑ ὤτων : El. 737

ὀξὺν δῑ ὤτων κέλαδον ἐνσείσας θοαῖς | πώλοις

: cp. O. T. 1386 f.

πρὸς δμωαῖσι , with

κλίνομαι

: a use of the dat. with

πρός

which has epic precedent, as Il. 20.420

λιαζόμενον προτὶ γαίῃ

, sinking to earth: ib. 21. 507

τὴν δὲ προτὶ οἷ | εἷλε πατὴρ Κρονίδης

, took her to his arms: cp. O. T. 1302 n.

ἀποπλήσσομαι , as=

λιποψυχῶ

, only here: Hippocr. uses it of apoplexy.

καὶ παρὼν ἐρῶ, κοὐδὲν παρήσω : I both will speak as one who was present, and will omit nothing: i.e., as my knowledge is full, so shall the story be told without reserve. For the parataxis, cp. 1112 : El. 680

κἀπεμπόμην πρὸς ταῦτα καὶ τὸ πᾶν φράσω

: Tr. 626

ἐπίσταμαί τε καὶ φράσω σεσωσμένα

. For παρὠν as partic. of the imperfect, cp. 166

σέβοντας

(n.). Verses 1192—1195 form the dramatic apology for a trait which is manifestly open to criticism,— viz., the fulness of harrowing details communicated by the Messenger to this unhappy mother, who has only just recovered from a swoon. (See esp. 1231 —1239.)

ὧν = τούτοις ὧν: Xen. Mem. 1.2.6

διαλέγεσθαι παρ’ ὧν λάβοιεν τὸν μισθόν

, to converse with any who might pay them. Cp. 35 n.

ὧν with ψεῦσται (=fabricators), as one could say,

ταῦτα ἐψεύσαντο

. For φανούμεθ’ after the sing. verb, cp. 734 n.

ὀρθόν , not

ὀρθή

: O. T. 542 n.: O. C. 592 .

ποδαγός , Doric ( cp. 715

ναός

, n.), ‘guide,’ as Eur. Phoen. 1715

σύ μοι ποδαγὸς ἀθλία γενοῦ

(Oed. to Antigone). Plat. Legg. 899A has

ποδηγεῖν

as= ‘to guide.’ —The word is usu. taken here as merely pedissequus, ‘attendant.’ But the sense of ‘guiding’ is essential to it. Creon had indicated the region (1110), but he need not be supposed to know the spot where the body lay, or even the exact situation of Antigone's tomb. ἑσπόμην , ‘attended,’ is compatible with guiding.

πεδίον … ἄκρον =the furthest part of the plain. Near this part were the

πάγοι

on which the watchers sat (411), and Antigone's tomb was in one of those

πάγοι

(774 n.). Thebes had hills to the N. of it, and stood on a low spur which they throw out southward (117 ff., n.). The

ἄκρον πεδίον

, then, is the plain's northern edge, where it touches the lower slopes of the hills. The ‘furthest’ was thus also the highest part.

νηλεές , passive: O. T. 180 .

κυνοσπάρακτον : cp. 206 , 1017. Antigone had paid the rites while the corpse was still intact (257), and in this sense is said to have saved it from birds and dogs (697: cp. 467 ).

τὸν μέν , as opposed to Antigone: but instead of

τῆς δὲ νυμφεῖον

, etc., we have a change of construction (1204

αὖθις κ.τ.λ.

ἐνοδίαν θεόν , Hecatè, who was conceived as a wandering goddess, haunting the places where roads met, and where offerings were left for her. (

Τριοδῖτις

, Trivia: Theocr. 2. 36

ἁ θεὸς ἐν τριόδοισι

.) Sophocles in his

*(πιζοτόμοι

gave an incantation by Medea, invoking Helios and Hecatè (fr. 490, schol. Apoll. Rhod. 3. 1214):

Ἥλιε δέσποτα καὶ πῦρ ἱερόν, | τῆς εἰνοδίας Ἑκάτης ἔγχος, | τὸ δῑ Οὐλύμπου πωλοῦσα φέρει

(which she bears when she moves through the sky, as Selenè), |

καὶ γῆσναίουσ’ ίερὰς τριόδους, | στεφανωσαμένη δρυΐ καὶ πλεκταῖς | ὠμῶν σπείραισι δρακόντων

. The last two lines refer to a custom of representing her as crowned with serpents, and with chaplets of oakleaves. Creon invokes her along with Pluto (Hades, O. T. 30 n.), because on earth she represented the

χθόνιοι

. As

ἐνοδία

, she was more especially associated with Hermes

ἐνόδιος

and

ψυχοπομπός

: hence she was sometimes called

ἄγγελος.

θεόν , fem., as 834: O. C. 1548

ἡ... νερτέρα θεός

, ib. 1556

τὰν ἀφανῆ θεόν

(Persephone). Cp. ib. 683 n.

εὐμενεῖς , proleptic:

κατασχεθεῖν : cp.

λούσαντες ἁγν. λουτρόν (cognate acc.): cp.

ἐν , ‘with,’ of the instrument: 764 (n.), 962, 1003.— θαλλοῖς , from the

ὕλη πεδιάς

close by (420).—Boeckh thought that olive-boughs were meant, citing a

νόμος

ap. [Dem. ] or. 43 § 71

ἐὰν μὴ

(

ἐλαίᾳ

)...

ἐπὶ ἀποθανόντα δέῃ χρήσασθαι

. But that, surely, does not refer to a

πυρά

. The olive, like the laurel, was used for other purposes connected with the dead,—viz., in crowning the corpse for the

πρόθεσις

(cp. schol. Eur. Phoen. 1626 ), and in decking the

κλίνη

on which the corpse was laid ( Aristoph. Eccl. 1030 ).—

ὅ δὴ = ὅ τι δήποτε

, implying that much of the body had been destroyed. Cp. Her. 1.160

ἐπὶ μισθῷ ὅσῳ δή· οὐ γὰρ ἔχω τοῦτό γε εἰπεῖν ἀτρεκέως.

)λέλειπτο : cp. 457 '

φάνη

συγκατῄθομεν . The

σύν

here is perh. not merely ‘completely,’ but implies the collecting of dismembered pieces: as

συγκατακαίω

regularly=to burn something ‘along with’ something else ( Xen. Anab. 3.2.27 ). Like εἰσεβαίνομεν (1205), this is the imperf. of consecutive action (‘proceeded to burn,’ = ‘next burned’).

τύμβον . If the Homeric usage was followed, when the flesh had been burned the bones would be washed with wine or oil, wrapped in fat, and placed in an urn (

λάρναξ

). The urn having been deposited in a grave (

κάπετος

), the

τύμβος

(or

σῆμα

) would be raised over it. Cp. Introd. to Homer, ch. 11. § 33.

ὀρθόκρανον , lit., with head erect, so=‘high’: cp.

ὑψικάρηνος, ὑψίλοφος

(of hills). From

κρα—ν

(

κρανίον

) we have also

βούκρα—νος, ταυρόκρα—νος.

οἰκείας , ‘native,’—a thing pleasing to the dead: so in O. C. 406 Oed. asks,

ἦ καὶ κατασκιῶσι Θηβαίᾳ κόνει

; The father's prophecy for his sons was fulfilled: of their father-land they obtained

ὁπόσαν καὶ φθιμένοισιν κατέχειν

( Aesch. Th. 731 : cp. O. C. 789 ).

αὖθις answers to

τὸν μέν

(1199), as in 167

τοῦτ’ αὖθις

τοῦτο μέν

For

αὖθις

as=‘afterwards,’ cp. Ai. 1283 , Tr. 270 .

λιθόστρωτον , ‘with floor of stone,’ here suggests, ‘affording no couch but one of stone,’ in contrast with a real

νυμφεῖον

, which contains a

λέχος εὔστρωτον... | χλαίνῃσιν μαλακῇς ἐστρωμένον

( Hom. hymn. Ven. 157 f.).

κόρης νυμφεῖον‐Ἅιδου , the maiden's death-bower: cp. 795 n., 929.

κωκυμάτων , the word used by Teiresias (1079): here, as usu., for the dead: cp. 28 , 204, 1302: so

κωκυτός

, Ai. 851 etc.—Cp. El. 683

ὀρθίων κηρυγμάτων

ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα , near (i.e. from the quarter of) the bridalchamber where no funeral-rites had been paid; i.e., where Antigone had been made the bride of Death, without even such honours as befitted such nuptials. For

ἀκτέριστος

cp. 1071 n. The word

παστάς

seems to be here used simply as a poetical equivalent for

θάλαμος

. There is probably no reference to pillars of rock (natural or artificial) in the

τάφος

. On the uses of

παστάς

, see Appendix.

ἀθλίας … ἄσημα βοῆς , indistinct sounds, consisting in an

ἀθλία βοή

: i.e., as he drew nearer, the sounds resolved themselves into the mournful cry of a human voice. The genit. is thus a ‘defining’ one. Cp. O. C. 923 n.

φωτῶν ἀθλίων ἱκτήρια

(suppliant objects consisting in unhappy persons). Below, in 1265, the form of

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων

is analogous, but the gen. is there partitive (see n.). Here,

βοῆς

could, indeed, be possessive (‘sounds belonging to, i.e., forming part of, a cry’). But the perspective of the description is better kept by the other view of the genitive, which supposes that a sound, ambiguous at a distance, defines itself as we approach.

περιβαίνει , with dat. instead of the normal acc.; this dat. denotes the person interested, i.e., here affected through the senses: O. C. 372

εἰσῆλθε τοῖν τρὶς ἀθλίοιν ἔρις

(n.): Tr. 298

ἐμοὶ γὰρ οἶκτος... εἰσέβη

. For the image, cp. O. C. 1477

ἀμφίσταται | διαπρύσιος ὄτοβος

: Od. 6.122

ὥς τέ με κουράων ἀμφήλυθε θῆλυς ἀϋτή

μᾶλλον ἆσσον : cp. Aesch. Th. 673

μᾶλλον ἐνδικώτερος

: Eur. El. 222

μᾶλλον ἐχθίους

: Plat. Legg. 781A

λαθραιότερον μᾶλλον καὶ ἐπικλοπώτερον.

ἔπος (=

θρῆνον

) δυσθρήνητον : see n. on 7.

ὦ τάλας : cp. O. T. 744 n.

τῶν παρελθουσῶν : cp. 100 f.

κάλλιστον...τῶν προτέρων

, n.

σαίνει , ‘greets my ear.’ As

σαίνω

was properly said of a dog wagging its tail or fawning so it could be said of a sight or a sound which appeals for recognition by vividly striking our senses. Like arridere, the word usually implied a sensation of pleasure ( O. C. 319 n.). But it could also denote, as here, a recognition attended by pain. So in Hippol. 862 f., where Theseus recognises the seal on the tablets left by his dead wife, he says

τύποι...προσσαίνουσί με

ὠκεῖς , adverbial: cp. 823 , 847: Tr. 927

δρομαία βᾶς

ἁρμὸν χώματος λιθοσπ. , an opening in the stones heaped up at the entrance, made by dragging some of them away. Cp. 848

ἕργμα τυμβόχωστον

. Haemon, in his frenzy of despair, had broken into the tomb by wrenching away part of this rude wall-work. The gap remained as he had made it. He had reached the spot only a short time before Creon (cp. on 1223).

ἁρμόν . The word

ἁρμός

means, (1) a fastening: Eur. Med. 1315

ἐκλύεθ’ ἁρμούς

, undo the fastenings of the doors: (2) the chink between two things which are jointed together: so in Plut. Alex. 3 a furtive listener is described as

τῷ τῆς θύρας ἁρμῷ προσβαλὼν

(

τὴν ὄψιν

), ‘having put his eye to the chink in the door.’ So here

ἁρμός

is an aperture, just wide enough to admit of a man going through (cp. δύντες ).—

ἁρμός

(with its derivatives

ἁρμοῖ, ἁρμόζω, ἁρμονία

), and

ἁρπεδόνη

(or

ἁρπεδών

), ‘rope,’ are connected with the causative form of the root ar, ar-pajā-mi, ‘to fasten’: see Curt. Etym. § 488.

στόμιον . Having passed through the gap, they will find themselves in a narrow passage. They are to go along this passage to the very mouth (

στόμιον

) of the sepulchral chamber into which it opens.

The kind of tomb which the poet here imagines is perhaps best represented, in Greece, by the rock-tombs of Nauplia, and of Spata in Attica. These consist of chambers worked horizontally into the rock, and approached by a passage or

δρόμος

, answering to that which Creon's men have to traverse before they reach the

στόμιον

of the tomb. The general type seems to have been determined by that of the more elaborate domed tombs, such as the so-called ‘Treasury of Atreus’ at Mycenae, which, like these ruder copies, were entered by a

δρόμος

. Indeed, the Nauplia tombs indicate a rough attempt to reproduce the dome (

θόλος

). [See Helbig, Das Homer. Epos aus den Denkm. erläutert, p. 53, with the sources quoted there in nn. 5, 6.]

The phrase

λοίσθιον τύμβευμα

(1220) might suggest a recess within the principal chamber, like that in the ‘Treasury of Atreus’; but it is simpler to take it as merely ‘the furthest part of the tomb.’ We may observe that the words

κατῶρυξ

(774) and

κατασκαφής

(891) are sufficiently explained if we suppose that the

δρόμος

leading to the chamber sloped downwards from the entrance.

θεοῖσι : dat. of agent with pres. pass.: see n. on 503 ff.

κλέπτομαι , am deluded: 681 n.—Cp. O. C. 316

ἢ γνώμη πλανᾷ;

The simple correction, κελευσμάτων for

κελεύσμασιν

, is (I think) certainly right. Cp. Aesch. Pers. 397

ἔπαισαν ἅλμην βρύχιον ἐκ κελεύσματος

(and similarly Eur. I. T. 1405 ): Her. 6.50

ἔλεγε δὲ ταῦτα ἐξ ἐπιστολῆς τῆς Δημαρήτου

With κελεύσμασιν , we have only two tolerable resources. (1) To join

κελεύσμασιν ἐξ ἀθύμου δεσπότου

, ‘orders given by him.’ But, though

τοῖς ἐξ ἀθ. δεσπ. κελεύσμασιν

could be defended by

τὴν ἐξ ἐμοῦ δυσβουλίαν

(95), the phrase without the article is very strange. In phrases which might appear similar, it will be found that a verb has influenced the use of

ἐκ

with gen.: thus Ai. 137

σὲ δ’ ὅταν... | λόγος ἐκ Δαναῶν κακόθρους ἐπιβῇ

: Aesch. Ag. 1366

ἦ γὰρ τεκμηρίοισιν ἐξ οἰμωγμάτων | μαντευσόμεσθα τἀνδρὸς ὡς ὀλωλότος

; here, however, it is impossible to take

ἐξ ἀθύμου δεσπότου

with

ἠθροῦμεν

, and to make

κελεύσμασιν

a mere epexegesis (‘looked, at our master's instigation, i.e., by his command’).

(2) The alternative is to amend ἐξ ἀθύμου . Only one correction is probable, viz. ὀξυθύμου . The decisive objection to this is the sense. It could mean only, ‘swift to wrath,’ like

ὀξύχολος

(955). It could not mean merely, ‘agitated’ (by alarm). But Creon is no longer proud or fierce; he has been humbled: his late words (1211 ff.) expressed only grief and fear.

Dindorf writes κελεύμασιν , holding this to be the older Attic form (cr. n.). The fact appears to be that both

κέλευμα

and

κέλευσμα

are well attested in our MSS. of some authors: and there is no evidence from inscriptions. As regards the verb, Lobeck (on Ai. 704 ) remarks that, while

ἐκελεύσθην

is far commoner than

ἐκελεύθην, κεκέλευμαι

and

κεκέλευσμαι

are both well attested for the best age. But Veitch's statement on this point is more accurate. While

ἐκελεύθην

is extremely rare in classical Greek,

κεκέλευμαι

is nearly (if not quite) unknown to it. It would be very rash, then, to affirm that Soph. must have used the nonsigmatic form of the noun.

αὐχένος : the gen. of the part, as with verbs of seizing, etc.: H.A. 9. 50. 7

ὅταν κρεμάσωσι

(

τὰς ὗς

)

τῶν ὀπισθίων ποδῶν

: so

κρεμῶμεν

with gen., Plut. 312: Il. 17.289 (

τὸν

)

ποδὸς ἕλκε

: Od. 3.439

βοῦν δ’ ἀγέτην κεράων

μιτώδει , thread-like, i.e., formed by a thread-wrought fabric (the

σινδών

), and not, as usual, by a cord.

μίτρος

(

ὁ

), the thread of the warp: Eur. I. T. 817

ὕφηνα καὶ τόδ’ εἶδος εὐμίτοις πλοκαῖς

(I wrought this scene, too, with threads deftly woven).—

σινδόνος. σινδών

(prob. from

Ἰνδ

-, Sind) was a general term for a smooth, fine texture, as

βύσσος

was the specific word for a kind of fine linen: Her. 2.86 describes mummies as swathed

σινδόνος βυσσίνης τελαμῶσι

(where see Stein). Thuc. 2.49 . 4

τῶν πάνυ λεπτῶν ἱματίων καὶ σινδόνων

. Laert. Diog. 6. 90 tells of an Athenian (c. 300 B.C.) being reprimanded by the

ἀστυνόμοι

for luxuriousness,

ὅτι σινδόνα ἠμφίεστο

.—Antigone used her veil (

κάλυμμα

: cp. Aristoph. Lys. 532 ).

Haemon has thrown his arms around her waist ( ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ ), embracing her ( προσκείμενον ), where she hangs lifeless. But verses 1236—1240 require us to suppose that Antigone's body is then stretched on the ground. We are left to understand that Haemon, while uttering his lament (1224 f.), has lifted the corpse, so as to extricate it from the noose, and has laid it down. Cp. O. T. 1266 (where Oed. finds Iocasta hanging),

χαλᾷ κρεμαστὴν ἀρτάνην.

μέσσῃ : cp. 1236 : fr. 235. 5 (iambics). Eur. has this form only in lyr.; Aesch. nowhere.

περιπετῆ , act.; but pass. in Ai. 907

ἔγχος πε, πετές

(‘on which he fell’), unless I am right in suspecting that there we should read,

τόδ’ ἔγχος περιπετοῦς κατηγορεῖ

, ‘shows that he fell upon it.’ Cp. O. C. 1620

ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι

, n.

εὐνῆς … τῆς κάτω , his bride who is dead. Cp. Eur. Tro. 831

αἱ μὲν εὐνάς

(husbands),

αἱ δὲ παῖδας, | αἱ δὲ ματέρας γεραιάς

. It would be awkward to understand, ‘the ruin of his marriage, (which is to be only) in the world below.’

πατρὸς ἔργα : he does not know that Creon is listening.

λέχος , marriage, as in 573. This word, too, could mean ‘bride’ ( Ai. 211 ): it is v. 1224 that decides our version.

σφε , Haemon: 44 n.

στυγνόν , bitter,—the notion of ‘sad,’ ‘gloomy,’ coming from that of ‘hateful’: cp. Moschus 3. 68

καὶ στυγνοὶ

( tristes)

περὶ σῶμα τεὸν κλαίουσιν Ἔρωτες

οἷον ἔργον : i.e., Haemon's forcible entrance into Antigone's tomb.— τίνα νοῦν ἔσχες ; lit., ‘what thoughts hast thou conceived?’—the aor. meaning, as usu., not ‘had,’ but ‘came to have.’ So El. 1013 f.

νοῦν σχὲς...εἰκαθεῖν

, ‘ form the purpose to yield’: ib. 1465

νοῦν ἔσχον, ὤστε συμφέρειν τοῖς κρείσσοσιν.

ἐν τῷ συμφορᾶς , by what manner of calamity: i.e., ‘what cruel god hath deprived thee of thy reason?’ Ai. 314

κἀνήρετ’ ἐν τῷ πράγματος κυροῖ ποτε

: Ph. 174

ἐπὶ παντί τῳ χρείας

: Eur. Helen 1195

ἐν τῷ δὲ κεῖσαι συμφορᾶς;

διεφθάρης , mentally: Il. 15.128

μαινόμενε, φρένας ἠλέ, διέφθορας

: Eur. Helen 1192

διέφθαρσαι φρένας

;

ἱκέσιος , adverbial: cp. 1215

ὠκεῖς

, n. He extends his right hand in supplication.

ὄσσοισι : Aesch. admits

ὄσσοις

, and Eur. both

ὄσσοις

and

ὄσσων

, in iambics no less than in lyrics.

παπτήνας : with an acc. this verb usu.=‘to look around for,’ as Il. 4.200 .

πτύσας προσώπῳ . Haemon is momentarily insane with despair and rage: the very words

αὑτῷ χολωθείς

, 1235, indicate the transport of frenzy which these verses were meant to depict. Nothing could do more violence to the language, or more injury to the dramatic effect, than the Scholiast's theory that

πτύσας προσώπῳ

has a merely figurative sense, ‘with an expression of loathing on his face.’ When the figurative sense of a word (like

πτύσας

) is to be marked by a qualifying addition (like

προσώπῳ

), that addition must not be such as equally to suggest the literal sense. Thus a socialist riot might be called ‘a fire not of Hephaestus’ ( Eur. Or. 621 ); but it would not be equally happy to describe it as ‘a fire kindled by the tables of the rich.’

πτύσας προσώπῳ

, instead of

ἐπιπτύσας προσώπῳ

(

πατρός

), is merely an instance of the boldness with which poetry could use a simple dative to express the object to (or against) which an action is directed. Such a dat. is often equivalent to ( a)

ἐπί

with dat., ( b)

ἐπί, πρός

, or

εἰς

, with acc., —in various relations, and with various shades of meaning. Thus we have such phrases as

κακοῖς γελῶν

( Ai. 1042 )=

κακοῖς ἐπεγγελῶν

: Ph. 67

λύπην...Ἀργείοις βαλεῖς = ἐμβαλεῖς

: Eur. Suppl. 322

τοῖς κερτομοῦσι γοργὸν ὡς ἀναβλέπει

, how she looks up sternly at her revilers: Il. 7.101

τῷδε δ’ ἐγὼν αὐτὸς θωρήξομαι

, against him: ib. 23. 635

ὅς μοι ἀνέστη

, against me: and below 1236

ἤρεισε πλευραῖς = ἐπήρεισε

. Prose would have

πτύσας εἰς

(or

ἐπὶ

)

πρόσωπον

διπλοῦς κνώδοντας ξίφους , his cross-hilted sword.

κνώδοντες

are the two projecting cross-pieces at the point where the hilt joins the blade. The hilt (

κώπη

) of the Greek sword had no guard, nor had it always the cross-pieces; but these, when used, served partly to protect the hand. The

κνώδοντες

, or cross-hilt, can be seen on some of the swords given by Guhl and Koner, p. 244, fig. 277 ( a, d). The cross-hilt was sometimes simply a straight cross-bar; sometimes the side next the hand was rounded. Cp. Silius Italicus Pun. 1. 515

pressumque ira simul exigit ensem, | Qua capuli statuere morae.

—

κνώδων

(

κνάω, ὀδούς

) meant properly any tooth-like prong or spike: see Cyneg. 10. 3, where boar-spears (

προβόλια

) have

κνώδοντας ἀποκεχαλκευμένους στιφρούς

, stout teeth forged of bronze, projecting from the shaft a little below the head (

λόγχη

). In Ai. 1025 ,

τοῦδ’ αἰόλου κνώδοντος

, ‘this gleaming spike,’ is the end of the sword-blade projecting through the body of Ajax. So in Kaibel Epigr. 549. 11 (an epitaph of the 1st cent. A.D. )

φασγάνου κνώδοντι

=‘with the point (not, ‘edge’) of the sword’: the ref. is to thrusting, not cutting.—The Scholiast wrongly explains διπλοῦς κνώδοντας by

διπλᾶς ἀκμάς

, ‘double edge.’ This interpretation was obviously suggested by

διπλοῦς

(since a sword is often called

δίστομον

ἄμφηκες

), while the true sense of

κνώδων

was not accurately remembered: thus the Schol. vaguely calls it

τὸ ὀξὺ τοῦ ξίφους

ἐκ δ’ ὁρμ. , tmesis: cp. 427 .

φυγαῖσιν , dat. of manner (620 n.). The poet. plur. of

φυγή

, when it does not mean ‘remedies’ (364), usu. means ‘exile’ ( Eur. El. 233 ). The gen. might be absol., but is more simply taken with

ἤμπλακ’

Haemon, in his madness, meant to kill his father. He had harboured no such purpose before ( ); and his frantic impulse is instantly followed by violent remorse. Arist. ( Arist. Poet. 14 ) observes that it is not conducive to a properly tragic effect (

οὐ τραγικόν, ἀπαθές

) if a person contemplates a dreadful act, and then desists from it, in the light of sober thought or fuller knowledge:

διόπερ οὐδεὶς ποιεῖ ὁμοίως εἰ μὴ ὀλιγάκις

(such incidents in Tragedy are rare),

οἷον ἐν Ἀντιγόνῃ Κρέοντα ὁ Αἵμων

. It need not be assumed that Arist. meant to censure Sophocles; it is more natural to suppose that he cited the exception as one justified by the circumstances. But it should further be noticed that Aristotle was not accurate in taking this incident as the exception which illustrated his rule. For Haemon did not abandon his dreadful purpose; he was simply foiled by his father's flight. And then, in swift remorse, he actually did

τῶν ἀνηκέστων τι

ὥσπερ εἶχ’ : cp. 1108 .— ἐπενταθείς , lit., ‘stretched,’ or ‘strained,’ against the sword: i.e., pressing his right side against the point of the sword, which at the same time he drove home with his right hand.

πλευραῖς , used as though

ἤρεισε

were

ἐπήρεισε

: cp. Pind. P. 10. 51

ἄγκυραν ἔρεισον χθονί

. For the verb cp. Eur. Andr. 844 (

ξίφος

)

ἀπόδος,...ἵν’ ἀνταίαν | ἐρείσω πλαγάν.

μέσσον , predicative, denoting the point up to which he drove it in: Ai. 899

κεῖται κρυφαίῳ φασγάνῳ περιπτυχής.

ἔγχος = ξίφος : Ai. 95 , 658, etc.

ἐς δ’ ὑγρὸν ἀγκῶν’ , since

π. προσπτύσσεται = παρθένον λαμβάνει

: cp. the beautiful lines in Eur. Phoen. 1439 (the dying Eteocles):

ἤκουσε μητρός, κἀπιθεὶς ὑγρὰν χέρα | φωνὴν μὲν οὐκ ἀφῆκεν, ὀμμάτων δ’ ἄπο | προσεῖπε δακρύοις

φυσιῶν , breathing hard:

ῥοήν

is governed by

ἐκβάλλει

only. But in Aesch. Ag. 1389 the compound governs the acc.:

κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν αἵματος σφαγὴν | βάλλει μ’ ἐρεμνῇ ψακάδι φοινίας δρόσου.

ῥοὴν is plainly right: the bad variant,

πνοήν

, was perh. suggested by

φυσιῶν

τέλη , rites: O. C. 1050 n.

ἔν γ’ Ἅιδου . Though

εἰν

occurs nowhere else in tragic iambics, it might fairly be defended, in a

ῥῆσις

of epic colour, as a reminiscence of the Homeric

εἰν Ἀΐδαο

. But I decidedly prefer Heath's ἔν γ ' (‘in that world, though not in this’), because it adds point and pathos to what would otherwise be a somewhat tame statement of fact. Cp. 750 . For another (probable) loss of γε in this play, cp. 648 . For ἔν γε , cp. O. T. 1380

ἔν γε ταῖς Θήβαις

: O. C. 153

ἔν γ’ ἐμοί

: Ph. 685

ἴσος ἔν γ’ ἴσοις

: Eur. fr. 349

ὡς ἔν γ’ ἐμοὶ κρίνοιτ’ ἂν οὐ καλῶς φρονεῖν

δείξας … τὴν ἀβουλίαν : for the constr., cp. n. on 883 f. For

δεικνύναι

said of a warning example, see El. 1382

καὶ δεῖξον ἀνθρώποισι τἀπιτίμια | τῆς δυσσεβείας οἷα δωροῦνται θεοί

: cp. O. T. append. on 622 ff.

πρόσκειται : cp. 94 n.

τί τοῦτ’ ἂν εἰκάς. , sc.

εἶναι

: what wouldst thou conjecture this to be (or, to mean)? The optat. ending used here was the usual one in Attic: cp. O.T. 843 n.

ἐσθλὸν ἢ κακόν : cp. on 40.— A silent exit is similarly a prelude to disaster in the case of Deianeira ( Tr. 813 ). Iocasta, too, quits the scene, not, indeed, without a word, yet with a reticence which is called

σιωπή

( O.T. 1075).

τεθάμβηκ’ : cp. O. C. 1140

θαυμάσας ἔχω

(n.): and so oft.

τεθαύμακα.

βόσκομαι : cp. fr. 863

ἐλπὶς γὰρ ἡ βόσκουσα τοὺς πολλοὺς βροτῶν

γόους … ἀξιώσειν =to think them

ἄξιοι

, i.e., meet. This use of

ἀξιόω

is freq. in regard to persons, as Ai. 1114

οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας

(esteem them). On the other hand,

ἄξιος

, as applied to actions, oft.=‘proper,’ ‘becoming’: as Aristoph. Eq. 616

νῦν ἄρ’ ἄξιόν γε πᾶσίν ἐστιν ἐπολολύξαι

. But, if

ἀξιοῖ τινα

could mean, ‘he thinks a person estimable,’ poetry, at least, could surely say,

ἀξιοῖ τι

, ‘he thinks a thing proper.’ The text, then, seems sound.

ὑπὸ στέγης : for the gen., cp. 692 n.

προθήσειν governs

πένθος

: στένειν is epexeg. (for them to mourn): cp. 216 n. She will ‘set the grief before

them’ by making a lament, after which her handmaids, sitting around her, will wail in chorus. Il. 24.746 (Andromache has bewailed Hector,)

ὡς ἔφατο κλαίουσ’· ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναῖκες. | τῇσιν δ’ αὖθ’ Ἑκάβη ἀδινοῦ ἐξῆρχε γόοιο

γνώμης … οὐκ ἄπειρος . The reading has been unjustly suspected.

γνώμη

, ‘judgment,’ or ‘discretion,’ is here regarded as an influence moulding the character from without. The phrase means, then, ‘not uninformed by discretion,’—not unversed in its teachings. Cp. Plat. Rep. 519B

τοὺς ἀπαιδεύτους καὶ ἀληθείας ἀπείρους

, ‘uninformed by truth.’

δ’ οὖν : 688 n. προσεῖναι : so oft. of attendant circumstances (or of characteristic attributes): Tr. 250

τοῦ λόγου δ’ οὐ χρὴ φθόνον, | γύναι, προσεῖναι

. — Cp. 720 .

εἰσόμεσθα, μή τι … καλύπτει , ‘we shall know (about our fear) lest (

μή

) she is concealing,’ i.e., whether we are right in fearing that she conceals something. As Goodwin says ( Moods and Tenses, § 46, N. 5 a), this passage is one of the most favourable to the view that

μή

has an interrogative force, and yet here also

μὴ καλύπτει

plainly expresses a fear. The pres. indic. is used, because the fear is strictly present; there is no thought that the thing feared can possibly be prevented. Before assuming that

μή

could have the force of

εἰ οὐ

(‘whether not’), we should require an example in which the clause with

μή

, after a verb like

οἶδα

, expressed something which is not feared (but hoped; or else regarded with neither fear nor hope). As if here we had,

εἰσόμεσθα μὴ ζήσειν ἔτι μέλλει

. Cp. 278 n. The use of

μή

in direct question ( O. C. 1502 ) is, of course, elliptical: e.g.,

μὴ οὕτως ἔχει

; comes from (

δέδοικα

)

μὴ οὕτως ἔχει.

καὶ (‘indeed’) goes with the whole phrase κατάσχετον … καλύπτει : cp. 770 n.

κατάσχετον , a poet. word, here=‘repressed’ (cp. El. 1011

κατάσχες ὀργήν

): usu., ‘possessed’ (by a god, or by passion), like

κάτοχος

δόμους παραστείχοντες , advancing into the house: Eur. Med. 1137

παρῆλθε νυμφικοὺς δόμους

καὶ μήν : 526.

ἐφήκει : Ai. 34

καιρὸν δ’ ἐφήκεις

.—The Messenger now goes into the palace. The same actor returns at 1277 as

ἐξάγγελος

μνῆμ ', as the epithet ἐπίσημον shows, means that the son's corpse is a memorial of the father's unwisdom.

διὰ χειρός : cp. 916 .

εἰ θέμις εἰπεῖν (cp. O. C. 1556 ), because it is a heavy charge against the King, that he has caused his son's death.— ἄτην , in apposition with

μνῆμα

: the corpse is an

ἄτη

, because the death was caused by Creon's infatuation. ἀλλοτρίαν here answers to

οἰκεῖος

as=‘caused by oneself’ (cp. on 1187).

ἁμαρτών is causal: he is bringing a corpse, not through the fault of others, but because he himself has erred. For the partic. in the nom., opposed to a clause of different form, cp. Dem. or. 23 § 156

εἶδεν, εἴτε δή τινος εἰπόντος εἴτ’ αὐτὸς συνείς

. See also 381 f.

1261-1347

This

κομμός

is composed of four strophes and four antistrophes, which correspond as follows. (1) 1st strophe 1261—1269=1st antistr. 1284—1292. (2) 2nd str. 1271—1277 =2nd ant. 1294—1300. (3) 3rd str. 1306—1311=3rd ant. 1328—1333. (4) 4th str. 1317—1325=4th ant. 1339— 1347.

The lyric strophes and antistrophes are divided from each other by iambic trimeters, spoken by the Chorus or by the Messenger.—See Metrical Analysis.

φρενῶν δυσφρόνων : 502 n. Cp. Aesch. Th. 874

ἰὼ ἰὼ δύσφρονες

, ‘misguided ones.’ More often,

δύσφρων

=‘gloomy,’ or ‘malignant.’

στερεά , with ref. to his own

αὐθάδεια

, cp. 1028 . So Plat. Polit. 309B

τὸ στερεὸν ἦθος

. Cp. Ai. 925

ἔμελλες χρόνῳ | στερεόφρων ἄρ’ ὦδ’ ἐξανύσειν κακὰν | μοῖραν

ὦ … βλέποντες . Like Antigone (937), Creon now calls the Theban Elders to witness. Cp. n. on 162—210.

κτανόντας refers to Creon himself (for the plur., cp. 10 ), as θανόντας to Haemon: for the

παρήχησις

, cp. Ph. 336

ὁ κτανών τε χὡ θανών.

ἐμφυλίους = συγγενεῖς: cp. O. T. 1406

αἷμ’ ἐμφύλιον

(n.): O. C. 1385

γῆς ἐμφυλίου

, ‘the land of thy race.’

ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων , the unhappy (counsels) among my counsels (partitive gen.); i.e., the unhappiness involved in my counsels. . This poetical periphrasis has the effect of making the idea expressed by ἄνολβα stand out with a quasi-substantival force, and so is slightly stronger than

ὤμοι ἐμὰ ἄνολβα βουλεύματα

. It would be possible, but it is neither requisite nor fitting, to supply

ἁμαρτήματα

(1261) with

ἄνολβα

, placing only a comma at

ἐμφυλίους

.— For

ἄνολβος

, of folly, cp. 1026 .

νέος νέῳ ξυν μόρῳ , ‘young, and by an untimely death,’ is a pleonasm, but a natural one. The Schol. explains νέῳ by

καινοπρεπεῖ

(‘a death of a strange kind’). This sense is possible (cp. Aesch. Suppl. 712

ἀπροσδοκήτους τούσδε καὶ νέους λόγους

), but is far less fitting here.

νέῳ ξὺν μόρῳ

, suggesting the thought that his years had been few, recalls Andromache's lament,—

ἆνερ, ἀπ’ αἰῶνος νέος ὤλεο

( Il. 24.725 ).

ἀπελύθης : cp. 1314 , where the midd. aor. has the same sense. In later Greek

ἀπολύεσθαι

and

ἀπόλυσις

came to be used of any ‘departure’: thus in Polyb. 3. 69

τὴν ἀποχώρησιν...ἐποιοῦντο

is presently varied to

ἐποιοῦντο τὴν ἀπόλυσιν

. Here, however, the word has a distinctly poetical colour, and suggests the release of

ψυχή

from

σῶμα

,—though without the feeling expressed by the words,

ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου...ἐν εἰρήνῃ

(St Luke ii. 29). A fragment of Plutarch (Wyttenbach, p. 135) attests a familiar use of

ἀπολύεσθαι

and

ἀπόλυσις

with reference to death. Eustathius quotes this v., and v. 1314, in support of a like statement (p. 548, 52).

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι .

οὐδέ

here=

καὶ οὐ

: cp. 492 . The negative form would be

οὐκ ἐμαῖς ἀλλὰ σαῖς

( El. 1470 ).

ἔχω μαθὼν = μεμάθηκα (21 n.), though here with a slightly stronger emphasis than that of an ordinary perf.: ‘I have fully learned.’—No change is required in 1273. The soundness of the metre is confirmed by the antistrophic verse (1296), which is free from suspicion. Construe:

ὁ δὲ θεὸς ἐν τῷ ἐμῷ κάρᾳ ἔπαισέ με, μέγα βάρος ἔχων

. Three points claim notice. (1) The place of με . This was possible, because

μέγα βάρος

, without

ἔχων

, could have stood as an adverbial cognate acc.: hence

ἔχων

is rather a superfluity than a word for which the ear was waiting. Greek poetry (esp. lyric) often has bold arrangements of words: cp. 944 , 960 (n.). (2) μέγα βάρος ἔχων = σφόδρα βαρὺς ὤν. Cp. 300 : Od. 24.249

γῆρας | λυγρὸν ἔχεις

: ib. 1. 368

ὕβριν ἔχοντες

. (3) ἐν δ’ ἐμῷ κάρᾳ might have been followed by

ἐνήλατο

, or the like; but, ἔπαισε being used, the enclitic με was required to make it clear. The charge of redundancy would be just only if

ἐμῷ

were followed by

ἐμέ

.—For the image, cp. 1345 : Aesch. Ag. 1175

δαίμων ὑπερβαρὴς ἐμπίτνων

: and see O. T. 263 n. Triclinius understood the blow on the head to mean a disordering of the intellect (

ἀντὶ τοῦ, ἐξέστησε τὰς ἐμὰς φρένας

). But it is simply a poetical picture of the fell swoop with which the god descended on his victim,—taking possession of him, and driving him astray. Perhaps

ἐμβρόντητος

helped to suggest the other view. For the form of the dat. κάρᾳ , cp. O. C. 564 n.

ἐν δ’ ἔσεισεν , tmesis (420).

ἀγρίαις ὁδοῖς : cp. Pind. P. 2. 85

ἀλλ’ ἄλλοτε πατέων ὁδοῖς σκολιαῖς

, in paths of guile.

λακπάτητον , proleptic (475). The form

λαξπάτητον

, which Eustathius treats as the normal one (adding,

ὅ τινες ..διὰ τοῦ κ γράφουσιν

), is defended by Ellendt. He thinks that the κ form came from correctors who supposed that ξπ was an impossible combination for Attic Greek. We find, indeed,

ἑξπηχυστί

Soph. fr. 938, and the ‘Attic’ forms

ἕξπουν, ἕξκλινον, ἑξμέδμινον

( O. T. 1137 n.). But, though

λαξπάτητον

may well have been admissible, it is evident that the κ form would be recommended by ease of pronunciation. The compound occurs only here.

ἀντρέπων , as though it were an altar, a statue, or a fair building. Cp. Aesch. Ag. 383 , Eum. 539 (quoted on 853 ff.).—For the apocopè of

ἀνά

in comp., cp. O. C. 1070

ἄμβασις

, Tr. 528

ἀμμένει

, ib. 839

ἄμμιγα

, Ai. 416

ἀμπνοάς

(all lyr.). In Tr. 396 (dial.) Herm. conjectured

κἀννεώσασθαι

for

καὶ νεώσασθαι

. It is unknown whether

ἄγχαζε

(fr. 883) occurred in lyr. or in dial. Cp. Introd. to Homer, Appendix, p. 197.

φεῦ φεῦ, ὦ . The hiatus is excused by the pause.

πόνοι .. δύσπονοι : cp. 502 n.

ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος . Creon is actually touching (or helping to support) his son's corpse (1258

διὰ χειρὸς ἔχων

, 1297

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν

). And meanwhile his wife lies dead within the house. The Messenger therefore says that Creon has come as one who both has in hand (

ἔχων

), and has in store (

κεκτημένος

). ἔχων is explained by

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν..φέρων

, and κεκτημένος by

τὰ δ’ ἐν δόμοις

. Cp. Plat. Theaet. 197 B

οὐ τοίνυν μοι ταὐτὸν φαίνεται τῷ κεκτῆσθαι τὸ ἔχειν. οἶον εἰ ἱμάτιον πριάμενός τις καὶ ἐγκρατὴς ὢν μὴ φοροῖ, ἔχειν μὲν οὐκ ἂν αὐτὸν αὐτό, κεκτῆσθαι δέ γε φαῖμεν

. So ib. 198 D ; the chase after knowledge has a view either to ( a)

τὸ κεκτῆσθαι

, possession, or ( b)

τὸ ἔχειν

, holding, ready for use, that which is already possessed,—

ἣν ἐκέκτητο μὲν πάλαι, πρόχειρον δ’ οὐκ εἶχε τῇ διανοίᾳ

. Cp. Rep. 382 B (men do not like)

τῇ ψυχῇ περὶ τὰ ὄντα ψεύδεσθαί τε καὶ ἐψεῦσθαι καὶ ἀμαθῆ εἶναι καὶ ἐνταῦθα ἔχειν τε καὶ κεκτῆσθαι τὸ ψεῦδος

: where

ψεύδεσθαι

answers to

ἔχειν τὸ ψεῦδος

,—to be deceived at a given time on a given matter; and

ἐψεῦσθαι

κεκτῆσθαι τὸ ψεῦδος

, —the settled incapacity for apprehending realities. In Crat. 393 A he says that

ἄναξ

and

ἕκτωρ

mean the same thing;

οὗ γὰρ ἄν τις ἄναξ ᾖ, .. δῆλον .. ὅτι κρατεῖ τε αὐτοῦ καὶ κέκτηται καὶ ἔχει αὐτό

(where

ἕκτωρ

has suggested both verbs).— The point of the phrase here is missed when it is taken as merely, ‘possessing sorrows in the fullest sense of possession.’

πρὸ χειρῶν : cp. Eur. Tro. 1207

καὶ μὴν πρὸ χειρῶν αἵδε σοι σκυλευμάτων | Φρυγίων φέρουσι κόσμον

(they are carrying robes, ib. 1220 ). I. A. 36

δέλτον τε γράφεις | τήνδ’ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις

. Thus the phrase means merely, ‘visible in the hands,’ without implying that the hands are outstretched.

τάδε , with adverbial force, ‘yonder’: so 155, 386, 526, 626, 805, 868, 1257.

τὰ δ’ ἐν δόμοις κ.τ.λ. The regular constr. would have been,

ἔοικας ἥκειν ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,—τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ’ ἐν δόμοις τάχ’ ὀψόμενος

. The present form has arisen thus. (1) Since τὰ μὲν … φέρων interprets

ἔχων

, the poet wished it to come immediately after

ἔχων τε καὶ κεκτημένος

. (2) ἔοικας ἥκειν , although thus postponed, ought still to have been followed by

τάχ’ ὀψόμενος

. But the place of

ἔοικας

in the long sentence now prompted the change of

τάχ’ ὀψόμενος

into καὶ τάχ’ ὄψεσθαι . The sentence, as it stands, would have seemed less boldly irregular to the Greek ear than it does to us, because Greek idiom so readily permitted the change of a second participial clause into a clause with a finite verb. ( Cp. 256

ἐπῆν

: 816

ὕμνησεν

.) Thus there would be nothing unusual in the following:—

ἥκεις, τὰ μὲν φέρων, τὰ δὲ ἔοικας τάχα ὄψεσθαι

. Here, instead of

ἥκεις

, we have

ἔοικας ἥκειν

, and the place of

ἔοικας

has led to

ἥκειν

and

ὄψεσθαι

being linked by

καί

Since τὰ δ’ ἐν δόμοις is governed by

ὄψεσθαι

only, the words ἥκειν καὶ form a parenthesis, being equivalent to

ἥκων

. This is a rare constr., and alleged examples should be scrutinised before acceptance ( cp. 537 n.); but there are some undoubted instances. Cp. Xen. Hellen. 7.3.7

ὑμεῖς τοὺς περὶ Ἀρχίαν

...(

οὐ ψῆφον ἀνεμείνατε, ἀλλὰ

)

ὁπότε πρῶτον ἐδυνάσθητε ἐτιμωρήσασθε

. Thuc. 6.68 § 3

ἐξ ἧς

(

κρατεῖν δεῖ ἢ

)

μὴ ῥᾳδίως ἀποχωρεῖν

. Plat. Legg. 934E

διδασκέτω

(

καὶ μανθανέτω

)

τὸν .. ἀμφισβητοῦντα

. [Lys. ] In Andoc. § 33

ἐπιτιμᾷ (καὶ ἀποδοκιμάζεἰ τῶν ἀρχόντων τισί

. Anlhol. P. 7. 664

Ἀρχἱλοχον

(

καὶ στᾶθι καὶ

)

εἴσιδε

. Others, indeed, take καὶ τάχα as=‘full soon,’ and

ὄψεσθαι

as depending on

ἥκειν

: ‘thou seemest to have come in order to see full soon,’ etc. This final inf. is tenable ( O. T. 198 n.). But I know no example of

καὶ τάχα

as=‘full soon,’ like

καὶ μάλα, καὶ λίαν

, etc. And, even if it were possible, it would here be weak.—See Appendix.

τί δ’ ἔστιν . In order to form a judgment on this difficult verse, a careful scrutiny of Sophoclean usage is required. (1) The reading closest to the MSS. would be,

τί δ’ ἔστιν αὖ; κάκιον ἦ κακῶν ἔτι

; This involves merely a change of punctuation, and of accent (

ἦ

for

ἤ

). But it suggests these difficulties. ( a) The interrogative ἦ occurs about 50 times in Soph. : and in every instance it is the first word of the interrogative clause. Only a vocative sometimes precedes it, as O. C. 1102

ὦ τέκνον, ἦ πάρεστον

; so ib. 863 , Ph. 369. Eur. , indeed, does not always observe this rule: El. 967

τί δῆτα δρῶμεν; μητέρ’ ἦ φονεύσομεν

; In Eur. Hec. 1013 I should point thus,

ποῦ δῆτα; πέπλων ἐντὸς ἦ κρύψασ’ ἔχεις

; (

ἦ

Valckenaer for

ἢ

). But, if we read

κάκιον ἦ κακῶν ἔτι

here, it would be a solitary departure from the practice of Soph. , as seen in fifty other examples. ( b) The formula

τί δ’ ἔστι

(cp. on v. 20) occurs 21 times in Soph. (including Soph. Ph. 733 , where the MSS. give

τί ἔστι

without

δ’

) as a question complete in itself. But there is not one instance of

τί δ’ ἔστιν αὖ

; which is, indeed, illsuited to the rhythm of the tragic senarius.

(2) Transposing αὖ and ἤ , we could read,

τί δ’ ἔστιν; ἢ

[or better, ἦ ]

κάκιον αὖ κακῶν ἔτι

; But: ( a) if this had been the original order, it is most improbable that

ἤ

and

αὖ

would have changed places. The sense would have been perfectly clear, whereas with

αὖ...ἤ

(the order in the MSS.) it is obscure. ( b) The prominent place of

αὖ

in the MSS. is confirmed by many like instances: e.g. 1172: O. C. 1500

τίς αὖ παρ’ ὑμῶν κοινὸς ἠχεῖται χτύπος

; Ph. 1089

τίπτ’ αὖ μοι τὸ κατ’ ἆμαρ | ἔσται;

ib. 1263

τίς αὖ παρ’ ἄντροις θόρυβος ἵσταται βοῆς;

(3) Canter gave,

τί δ’ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι

; The change of

ἐκ

ἢ

would have been peculiarly easy before initial

(KAKIONEKAKON for KAKIONEKKAKON). For ἐκ , cp. Tr. 28

ἀεί τιν’ ἐκ φόβου φόβον τρέφω

. Il. 19.290

ὤς μοι δέχεται κακὸν ἐκ κακοῦ αἰεί

. Eur. Phoen. 371

ἀλλ’ ἐκ γἀρ ἄλγους ἄλγος αὖ σέ δέρκομαι | ...ἔχουσαν

. On the grounds stated above, I prefer this

reading. The comparat. κάκιον means merely that the sum of his misery will be greater: not that he can conceive a calamity sorer than his son's death. Cp. O. T. 1364 f.

εἰ δέ τι πρεσβύτερον ἔτι κακοῦ κακόν, | τοῦτ’ ἔλαχ’ Οἰδίπους

παμμήτωρ : schol.

ἡ κατὰ πάντα μήτηρ

: true mother; whose grief for her son would not suffer her to survive him; and whose act shows the same passionate temperament as his. Contrast

μήτηρ ἀμήτωρ

( El. 1154 ).

παμμήτωρ

usu. =

ἡ πάντων μήτηρ

(n. on 338). Cp.

παμβασιλεία

as=‘monarchy in the fullest sense’ (n. on 737).

νεοτόμ .: adj. compounded with a word cognate in sense to the subst.: cp. 7 n. ἄρτι (‘a moment ago’) gives precision to the less definite

νεοτόμοισι

: Tr. 1130

τέθνηκεν ἀρτίως νεοσφαγής

(cp. Ai. 898 ): Plat. Legg. 792E

τὸν ἀρτίως νεογενῆ

δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν (nom. for voc., 1211). The ‘haven’ or ‘receptacle’ of Hades,—that nether world in which he receives the dead (810, 893)—is ‘hard to be appeased,’ in the sense that Hades is ever demanding fresh victims. The life of Haemon has already been exacted by Hades as a penalty for the offence of Creon against the

νέρτεροι

. But even this atonement (

καθαρμός

) has not proved enough.

δυσκάθαρτος

is used here as if one could say

καθαίρω

(for

ἱλάσκομαι

)

θεόν

: but that constr. does not occur. Cp. O. C. 466

καθαρμὸν...δαιμόνων

(n.), such an atonement as belongs (is due) to them. Plat. Rep. 364E

λύσεις τε καὶ καθαρμοὶ ἀδικημάτων

.—For λιμήν cp. 1000 : Anth. P. 7. 452

μνήμονες Εὐβούλοιο σαόφρονος, ὦ παριόντες, | πίνωμεν· κοινὸς πᾶσι λιμὴν Ἀτδης

κακάγγελτα is equiv. to two distinct epithets,

κακά

and

ἀγγελλόμενα

, so that the whole phrase=‘tidings of dire woes.’ Cp. 146

δικρατεῖς λόγχας

(n.).

προπέμψας , said to the

ἐξάγγελος

, as the herald of the tidings. This use of

προπέμπω

comes from its sense of ‘escorting’ ( O. C. 1667 ): we should not compare El. 1155

φήμας λάθρᾳ προὔπεμπες ὡς φανούμενος | τιμωρὸς αὐτός

(‘didst send forth,’ from thy secret place of exile); nor, again, Ph. 1205

βελέων τι προπέμψατε

(‘produce,’ ‘furnish’): but rather Ph. 1265

μῶν τί μοι vέα | πάρεστε πρὸς κακοῖσι πέμποντες κακά;

ἐπεξειργάσω : .

ὦ παῖ , said to the Messenger. It has been objected that, at such a time, Creon could not use those words except with reference to Haemon (as in 1266, 1340). From a modern literary point of view, the objection is just. But we should remember how very familiar

ὦ παῖ

actually was as a mode of address, whether by elders to juniors, or by masters to slaves. Here it is used, not as to a slave, but merely as to a younger man; there is in it a certain pathetic appeal for sympathy. (Cp.

ὦ παῖ, ὦ τέκνον

, as said by the Messenger to Oed. in O. T. 1008 , 1030.) Enger's conjecture,

ὢ τίν’

αὖ

(instead of

ὦ παῖ τίνα

), has not much palaeographical probability. It gives, indeed, a closer correspondence with 1266. But the form of dochmiac which the MS. reading gives here is equally correct. (See Analysis. Met.) Seidler was certainly right in omitting

λόγον

(see cr. n.): and that remedy suffices.

Construe: τίνα νέον σφάγιον γυναικεῖον μόρον λέγεις ἀμφικεῖσθαί μοι ἐπ’ ὀλέθρῳ , ‘what new death,’—the bloody death of a woman,—dost thou describe as heaped on destruction (i.e., superadded to Haemon's death), for my sorrow (

μοι

)?' ( Cp. 595

πήματα φθιτῶν ἐπὶ πήμασι πίπτοντ’

γυναικεῖον = γυναικός

: cp. Aesch. Pers. 8

νόστῳ τῷ βασιλείῳ

.—The notion expressed by

ἀμφικεῖσθαι ἐπ’ ὀλέθρῳ

seems to be, strictly, that of death entwined with death, like corpse embracing corpse (1240). The verb

ἀμφικεῖσθαι

prop.=‘to be set around’ (as a wall round a city). Perhaps the bold phrase here was partly prompted by the fact that persons embracing each other could be described ( O. C. 1620 n.) as

ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἀμφικείμενοι

. I prefer this view.

But another version is possible, if

μοι

is taken with

ἀμφικεῖσθαι

: ‘besetting me,’

ἐπ’ ὀλέθρῳ

, for (my) ruin. Cp. 1285

τί μ’ ὀλέκεις

; For

ἐπί

, cp. Thuc. 4.86

οὐκ ἐπὶ κακῷ, ἐπ’ ἐλευθερώσει δέ

. The difficulty is that

ἀμφικεῖσθαι

cannot well be said of one sorrow (Eurydicè's death), and that, therefore, we have to evolve from the epithet

νέον

the notion of a circle of woes of which this

μόρος

is one. Thus the image would be much more obscurely expressed than that in Ai. 351 ,

ἴδεσθέ μ’ οἷον ἄρτι κῦμα φοινίας ὑπὸ ζάλης | ἀμφίδρομον κυκλεῖται

, (‘behold what a surge hath but now burst around me and hemmed me in, under stress of a deadly storm,’) where Ajax is sitting in the midst of the carnage which he has wrought. It is altogether improbable that

ἀμφικεῖσθαι

alludes to Eurydicè's corpse having been brought (by the

ἐκκύκλημα

) into such a position that Creon stood between it and Haemon's. See 1298, where Creon speaks of her as being

ἔναντα

ὁρᾶν πάρεστιν . The corpse of Eurydicè, and probably also the altar at which she fell (1301), are now shown to the spectators by means of the

ἐκκύκλημα

. The precise mechanism of this contrivance is unknown; but the texts leave no doubt as to its general nature. It was a small stage, with space enough for

three or four persons; and was low enough to admit of an actor stepping off it with ease. It was pushed on through the central stage entrance, and was usually brought sufficiently far forward to allow of actors entering or making their exit behind it. Here, the corpse of Eurydicè is evidently in full view of the house ( cp. 1299 ). Soph. has used the

ἐκκύκλημα

in two other plays: El. 1458 (the corpse of Clytaemnestra, with Orestes and Pylades beside it); and in Ai. 344 (Ajax in his tent among his victims). See Albert Müller, Gr. Bühnenalterthümer, pp. 142 ff. (1886).

Recent explorations in the Dionysiac theatre at Athens have given rise to a theory that there was no permanent raised stage or proscenium before the Roman age. Even if this could be proved, it would still, however, remain certain that some such expedient as the

ἐκκύκλημα

was used in the fifth century. This is proved by the texts of Aesch. , Soph. , and Eur. , as well as by the two scenes of Ar. where the tragic

ἐκκύκλημα

is parodied ( Ar. Ach. 408 —479; Thesm. 95—238). Ar. has the words

ἐκκυκλεῖν

and

ἐσκυκλεῖν

. Wecklein thinks that the

ἐκκύκλημα

was employed when a part of the interior of the house was to be disclosed, but the

ἐξώστρα

when merely a single object was to be shown; and that the

ἐξώστρα

was used here ( N. Jahrb. 1870, vol. 101, p. 572: Philol. 31. 451). The meaning of

ἐξώστρα

is, however, doubtful.

χείρεσσιν (976), though in an iambic verse, is excused by the lyric character of the whole

κομμός

. Eur. once admits it in dial., Eur. Alc. 756

ποτῆρα δ’ ἐν χείρεσσι κίσσινον λαβών

, where Monk needlessly proposed

ποτήριον δ’ ἐν χερσί

ἔναντα : an epic form, sometimes admitted in Attic poetry. Eur. Or. 1478 (lyr.)

ἔναντα δ’ ἦλθεν | Πυλάδης

. Aristoph. Eq. 342

τῷ καὶ πεποιθὼς ἀξιοῖς ἐμοῦ λέγειν ἔναντα

; Triclinius gave here the Hellenistic form

ἔναντι

(St Luke i. 8), which seems to be confined to the LXX., Apocrypha, and N.T.; see n. by Moulton in his ed. of Winer's Grammar, p. 591 (8th Engl. ed.).

ἥδ’ : he indicates the dead body of Eurydicè, now made visible by the

ἐκκύκλημα

.—Arndt's first emendation is given in the text. His later substitution of

πτώσιμος

for βωμία was not an instance of second thoughts being wiser. The altar meant is that of

Ζεὺς Ἑρκεῖος

in the

αὐλή

of the house (487). The objection made to

βωμία

here is to the effect that one could say

βώμιος ἐφέζεται

ἵσταται

, but not

βώμιος ποιεῖ τι

: i.e. that the verb must refer directly to the assuming of the position denoted by

βώμιος

. It is quite true that this is usually the case; Eur. Suppl. 93

βωμίαν ἐφημένην

: O. T. 32

ἑζόμεσθ’ ἐφέστιοι

: and cp. above, 785 f. But here βωμία is not merely an adverbial word, to be taken closely with

λύει

. It is rather an instance of an adj. used with the force of a participle, and virtually equivalent to

βωμία στᾶσα

: i.e. it means, ‘having taken her place at the altar,’ she slew herself. Cp. O. C. 83

ὡς ἐμοῦ μόνης πέλας

( sc.

οὔσης

): and see above on 471. Further: even if it were necessary to bind

βωμία

closely with

λύει

, it would be bold to say that poetry could not permit this slight modification in the ordinary use of the word, when we remember how free was the adverbial use of adjectives in poetry (e.g., Ai. 217

νύκτερος Αἴας ἀπελωβήθη

ξίφει . A sacrificial knife, which lay on the altar. Cp. Eur. Alc. 74 (Death speaks)

στείχω δ’ ἐπ’ αὐτήν, ὡς κατάρξωμαι ξίφει

. For the prep. cp. Ai. 828

πεπτῶτα τῷδε περὶ νεορράντῳ ξίφει

Next to Arndt's, the best conjecture seems that of Blaydes, ἥδ’ ὀξυθήκτῳ σφαγίδι βωμίᾳ πέρι . In favour of Arndt's we may observe:—( a) the MS.

πέριξ

(a word not used by Soph. , and nowhere common) was not likely to have originated from

πέρι

alone: whereas it could easily arise from

περὶ ξίφει

, if

ίφει

had been blotted or lost. ( b) The MS.

ἥδε

(or

ἡ δὲ

) is just the kind of feeble make-shift which is sometimes found in the MSS., where a verse had come down in a mutilated state: see, e.g., on O. T. 943 f., 1264 f.—For other conjectures, see Appendix.

λύει κελαινὰ βλέφαρα , allows her eyes to close in darkness.

λύει

=relaxes: the eyelids are deprived of power to remain open. The phrase has been suggested by the epic

λῦσε δὲ γυῖα, λέλυντο δὲ γυῖα

, etc., and seems quite intelligible; though, doubtless, it would have been more natural to say

κλῄει

, as Soph. has done in fr. 640,

βλέφαρα κέκλῃται

. In [Eur.] Rhes. 8 we have

λῦσον βλεφάρων γοργωπὸν ἔδραν

, of opening the eyes; but that has no bearing on the different use here. Wolff brings what at first sight is a perfect parallel: Anthol. P. 3. 11

ἄνθ’ ὧν ὄμματ’ ἔλυσε τὰ Γοργόνος ἐνθάδε Περσεύς

. But unfortunately neither he nor Bellermann has observed the meaning. It is not, ‘ caused the Gorgon 's eyes to close,’ but ‘ uncovered the Gorgon 's head.’ The epigram refers to Perseus bringing Medusa's head to Seriphos, and therewith petrifying Polydectes, who had married Danaë, and sent her son on his perilous mission.—The objection to μύει is that elsewhere the verb has these usages:—(1) intrans.,—

ὄμματα μύει

, the eyes close, or

μύομεν

, we shut our eyes. (2) trans., as Anth. P. 9. 558

ὕπνος ἔμυσε κόρας

(with the post-classical

υ—

), ‘caused to close.’ That is, there is no classical example of such a phrase as

μύει ὀφθαλμούς

, she shuts her eyes.

Μεγαρέως . Cp. Aesch. Theb. 474

Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα, τοῦ σπαρτῶν γένους

, where he is one of the Theban warriors who guard the gates: his patriotic death is foreshadowed ib. 477

θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί

. The story is thus told by Eur. ( Eur. Phoen. 930 —1018), who calls him Menoeceus. While the Argives are pressing Thebes, Creon and Eteocles send for Teiresias. The seer says that Ares is wroth, because Cadmus of old slew the god's offspring, a dragon (or serpent?) which had its lair outside the walls. One of the Cadmean race, sprung from the dragon's teeth, must die to appease him. Now, Creon and his two sons are the only pure-bred

σπαρτοί

left. And Haemon is married. The seer therefore suggests that Menoeceus should die. Menoeceus pretends that he means to fly to Delphi. Creon leaves the scene, in order to provide him with money for the journey. Menoeceus then rushes to the top of a tower on the walls, where he cuts his throat, and falls into the dragon's former den (

σηκὸν ἐς μελαμβαθῆ | δράκοντος

, Ph. 1010 , see n. above on 411). Statius, who also calls him Menoeceus, tells the story in Theb. 10. 589 —782, and, like Eur. , makes the son practise a pious fraud in order to hinder his father from preventing the sacrifice.

κλεινὸν λάχος : cp. Eur. Phoen. 1013 , where he says,

στείχω δὲ θανάτου δῶρον οὐκ αἰσχρὸν πόλει | δώσων, νόσου δὲ τήνδ’ ἀπαλλάξω χθόνα

. Statius Th. 10. 670 where Virtus says to Menoeceus,

rape nobile fatum.

λάχος is freq. in poetry, and is used by Xenophon. The MS. λέχος would be forced as an allusion to the dragon's den (

θαλάμαι

, Eur. Phoen. 931 , or

σηκός

, ib. 1010 ) into which the corpse fell. And it could not here be a general word for ‘grave.’

κακὰς πράξεις =

δυσπραξίας

. A solitary instance of the plur. in this sense; as, conversely, Tr. 879 is the only instance of the sing.

πρᾶξις

as=‘mode of doing,’ instead of ‘fortune’ ( O. C. 560 n.). In Eur. El. 1305

κοιναὶ πράξεις, κοινοὶ δὲ πότμοι

, the sense is, ‘actions.’ But the peculiarity here does not warrant a suspicion (see cr. n.). It is equally exceptional, the other way, when

πράσσειν καλῶς

means ‘to act well’ ( O. C. 1764 n.).

ἐφυμνής. = ἐπαρασαμένη: cp. 658 n.

ἀνέπταν , aor. referring to a moment just past; we should use the pres.: cp. O. C. 1466

ἔπτηξα θυμόν

: Ai. 693

ἔφριξ’ ἔρωτι περιχαρὴς δ’ ἀνεπτάμην

: cp. O. T. 337 n. The act. aor.

ἔπτην

is once used in lyrics by Aesch. ( Aesch. P. V. 555

προσέπτα

), and once by Eur. ( Eur. Med. 440 ,

ἀνέπτα

). Eur. Itis a poetical form, but occurs in late prose (Arrian, Lucian, etc.).— φόβῳ , with fear of the curses invoked by Eurydicè.

ἀνταίαν , sc.

πληγήν

( O. C. 544 n.), a blow which strikes one full on the breast: El. 195

παγχάλκων ἀνταία | γενύων ὡρμάθη πλαγά

: Eur. Andr. 844

ἵν’ ἀνταίαν | ἐρείσω πλαγάν

. But

διανταία

=a thrust which passes through the body: Aesch. Cho. 639

ξίφος | διανταίαν ὀξυπευκὲς οὐτᾷ

δείλαι^ος , but in 1311

δειλαίᾳ

with

αι—

: cp. O. C. 442

οἱ τοῦ πατρὸς τῷ πατρί

: ib. 883

ἆρ’ οὐχ ὕβρις τάδ’; ὕβρις

: Ph. 296

ἀλλ’ ἐν πέτροισι πέτρον

: ib. 827

ὕπν’...ὕπνε

(with

υ—

in the first place, but

υ^

in the second): El. 148

ἃ Ἴτυ^ν, αἰὲν

Ιτυ—ν ὀλοφύρεται

.—The following are a few among many instances of αι^ before ο : 827

πετραία

: 1131

Νυσαίων

: 1140

βιαίας

: Od. 20.379

ἔμπαιον

: Tyrt. 10. 20

γεραιούς

: Aesch. Suppl. 385 (lyr.)

ἱκταίου

(Dind.

ἱκτίου

): Eur. El. 497 (dial.)

παλαιόν

. For the repetition cp. 379 , 977.

συγκέκραμαι , ‘blended with’ anguish, i.e. steeped in it: (Whitelaw: ‘Fulfilled with sorrow, and made one with grief.’) Cp. Ai. 895

οἴκτῳ τῷδε συγκεκραμένην

, ‘her soul is steeped in the anguish of that wail’: Plut. 853

οὕτω πολυφόρῳ συγκέκραμαι δαίμονι

, where the words just before,

ὡς ἀπόλωλα δείλαι^ος

(850), might suggest that the parody glanced at our passage.

ὡς αἰτίαν … ἔχων , as being responsible for,=

ὡς αἴτιος ὤν

. So Aesch. Eum. 579 Apollo, defending the accused Orestes, says,

αἰτίαν δ’ ἔχω | τῆς τοῦδε μητρὸς τοῦ φόνου

, I am responsible for (not, ‘am accused of’) the deed. In this sense of the phrase,

ἔχω = παρέχω

: cp. Thuc. 2.41

ἀγανάκτησιν ἔχει

, gives cause of resentment; id. 2. 61

ἔχει αἴσθησιν

, makes itself felt. But in prose

αἰτίαν ἔχω

usu.=‘to bear the blame’ for a thing, i.e. to be held responsible for it: Her. 5.70

εἶχον αἰτίην τοῦ φόνου τούτου

: Plat. Apol. 38 C

ὄνομα ἕξετε καὶ αἰτίαν...ὡς Σωκράτη ἀπεκτόνατε.

τῶνδε … μόρων , that of Haemon: κἀκείνων , that of Megareus (1303 f.). For the plur., cp. El. 205

τοὺς ἐμὸς ἴδε πατὴρ | θανάτους αἰκεῖς.

ἐπεσκήπτου , wast denounced. In Attic law

ἐπισκήπτομαί τινι

(midd.) meant, to take proceedings against a witness for perjury (

ψευδομαρτυριῶν

): Isae. or. 5 § 9

πρὶν ἐπεξελθεῖν οἶς ἐπεσκήψατο τῶν μαρρύρων

. The rare pass. occurs in Plat. Legg. 937B

ἐὰν δούλη ἐπισκηφθῇ τὰ ψευδῆ μαρτυρῆσαι

κἀπελύσατ’ , quitted life:

ἀπελύθης

. For καί , cp. 772 n.— ἐν φοναῖς : 696 n.

ὑφ’ ἦπαρ , expressing movement, ‘home to’ it: cp. Tr. 930

ὁρῶμεν αὐτὴν ἀμφιπλῆγι φασγάνῳ | πλευρὰν ὑφ’ ἧπαρ καὶ φρένας πεπληγμένην

. Eur. Or. 1063

παίσας πρὸς ἧπαρ φασγάνῳ.

ὀξυκώκυτον , by the household ( cp. 1079 ): she herself heard the news in silence (1256).

τάδ’ οὐκ ἐπ’ ἄλλον βροτῶν

ἁρμόσει ποτέ , the guilt can never fit (=be fixed upon) another man,

ἐξ ἐμᾶς αἰτίας

, (being transferred) from my responsibility, —i.e., so as to leave me blameless. For the intrans. ἁρμόσει , cp. O. T. 902 (n.), El. 1293 . ἐκ here is not for

ἀπό

, but is used as if we had,

οὔποτε ἐξ ὑπαιτίου ἀναίτιος φανοῦμαι

(cp. Tr. 284

ἐξ ὀλβίων ἄζηλον εὑροῦσαι βίον

). Thus

ἐξ ἐμᾶς αἰτίας

is really a compressed way of saying, ‘by change from a state of things in which the

αἰτία

(blame) was mine.’

μέλεος : for the nom., cp. 1211 .

φάμ’ ἔτυμον , i.e., this is the simple truth: I was virtually, though not actually, his slayer.

ὅ τι τάχιστ’ . This (Erfurdt's) emendation seems the simplest and best cure for the metre (see cr. n.). It is worth noticing that Soph. has this phrase in a closely similar passage, O. T. 1340

ἀπάγετ’ ἐκτόπιον ὅ τι τάχιστά με

. He has

ὅσον τάχος

thrice, and

ὡς τάχος

eight times, but

ὅ τι τάχος

nowhere else.

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα , one who exists no more than a nonentity. In

μηδένα, μή

has its generic force: one who is such as to be a mere cipher. Cp. Ai. 1114

οὐ γὰρ ἠξίου τοὺς μηδένας

. O. T. 1019

καὶ πῶς ὁ φύσας ἐξ ἴσου τῷ μηδενί

; (dat. of

ὁ μηδείς

,—he who is

μηδείς

in respect to consanguinity). Here

τὸν μηδέν

would have been equally fitting: cp. Ai. 1231

ὅτ’ οὐδὲν ὢν τοῦ μηδὲν

(the dead)

ἀντέστης ὔπερ

.—Postgate suggests ( Trans. Cambridge Phil. Soc., 1886, p. 58) that this use of the oblique cases of

μηδείς

in sing., and of

οὐδείς

and

μηδείς

in plur., may have come from an attraction of the neuter by the masc. article: e.g.,

τοὺς μηδένας

from

τοὺς μηδέν

. We do not find

ὁ μηδείς

. When it became declinable, the phrase could dispense with the article; e.g.,

τὸν μηδέν

could be simply

μηδένα

κέρδη : the plur. more often refers to money (1061); but cp. El. 767

ἢ δεινὰ μέν, κέρδη δέ.

τὰ γὰρ ἐν ποσὶ κακὰ κράτιστά (

ἐστι

) βράχιστα (

ὄντα

): instead of,

κράτιστόν ἐστι τὰ...κακὰ βράχιστα εἶναι

. For the personal constr., cp. O. T. 1368

κρείσσων γὰρ ἦσθα μηκέτ’ ὢν ἢ ζῶν τυφλός

, and n. ib. 1061 . For the omission of

ὄντα

, cp. the oracle

μὴ κίνει Καμάριναν· ἀκίνητος γὰρ ἀμείνων

( sc.

οὖσα

), ap. Stephanus Byz. s. v.

Καμἁρινα.

τἀν ποσίν , before our feet, claiming immediate attention. Cp. Eur. Alc. 739

ἡμεῖς δέ, τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν, | στείχωμεν, ὡς ἂν ἐν πυρᾷ θῶμεν νεκρόν

. So Pind. P. 8. 32

τὸ δ’ ἐν ποσί μοι τράχον

, my present theme.

μόρων ὁ κάλλιστ’ ἔχων . I have adopted

ἔχων

, a conjecture of Pallis for

ἐμῶν

, on the following grounds. (1) The phrase

μόρων ἐμῶν

could mean nothing but, ‘of all fates possible for me.’ This, however, is most strange. In 1313

μόρων

meant ‘violent deaths’: so Aesch. Th. 420

αἱματῃφόρους μόρους

. Hence it has been proposed to render

μόρων ἐμῶν

here, ( a) ‘the deaths caused by me’: as Hermann, ‘veniat caedium per me factarum suprema, exoptatissime mihi ultimum diem adducens.’ ( b) Figuratively, ‘the many deaths that I have died’; cp. 1288

ὀλωλότ’ ἄνδρ’ ἐπεξειργάσω

. But neither version is tolerable. (2) Triclinius proposed to make

ἐμῶν

fem., and to take it with

τερμίαν

: when it would at least be necessary to write

ἐμᾶν

( sc.

ἁμερᾶν

). But, either with

ἐμῶν

or with

ἐμᾶν

, the relation of

ὁ κάλλιστ’ ...ἄγων

to the gen.

μόρων

is exceedingly awkward. ‘That one among fates which best brings my last day,’ cannot be explained as an equivalent for, ‘that best of fates which brings it’; i.e., for

μόρων ὁ κάλλιστος, ὁ...ἄγων

Both these difficulties (which to me seem insuperable) are removed by reading

μόρων ὁ κάλλιστ’ ἔχων

, the best of fates. That

ἔχων

could have been changed to

ἐμῶν

, either by conjecture or by accident, is shown by v. 575, where at the end of the verse L has the probably true

ἐμοί

, while other MSS. have

ἔφυ

. (If

κύνες

is right in 467, and

ξίφει

in 1301, these, too, are instances of final words corrupted.) A question of punctuation remains. The comma might follow either

ἔχων

ἐμοί

. I prefer the latter. Cp. Ai. 394

ἰὼ σκότος, ἐμὸν φάος, | ἔρεβος ὦ φαεννότατον, ὡς ἐμοί

ὕπατος , an emphatic repetition of

ὁ κάλλιστ’ ἔχων

,—‘supreme of fates,’— far best. It has been usual to take

ὕπατος

here as ‘last.’ But neither

ὕπατος

nor

ὑπέρτατος

ever bears that sense in classical Greek. Pindar often uses

ὕπατος

as ‘best,’ but never as ‘last’: O. 1. 100 , P. 6. 42 and 10. 9 , N. 10. 32 . In post-classical poetry

ὕπατος

sometimes means ‘last,’ but that use was imitated from the Lat. supremus and summus. Thus in an epitaph on an Italian, a certain Aelius, Apollonides writes ( Anthol. P. 7. 233),

νοῦσον ὅτ’ εἰς ὑπάτην ὠλίσθανε, τέρμα τ’ ἄφυκτον | εἶδεν

. Whether the Apollonides of the Anthology was or was not he of Nicaea, who dedicated to Tiberius a commentary on Timon's

Σιλλοί

( Diog. Laert. 9. 109 ), at least he belonged to that age. This is proved by his words in Anthol. P. 9. 287,

Ἠελίου νῆσον ὅτ’ εἶχε Νέρων

, alluding to the residence of Tiberius at Rhodes (c. 6 B.C.— 2 A.D.). The epigram was written after Tiberius had been adopted by Augustus in 4 A.D., as he is called

Ζῆνα τὸν ἐσσόμενον

, and perhaps after he had come to the throne (14 A.D.). It would be interesting to know whether

ὕπατος

as =‘last’ can be carried back beyond the Roman, or later Alexandrian, age; I can find no trace of it.

μέλλοντα , belonging to the future. To Creon's wish for death the Chorus replies, in effect, ‘Sufficient unto the day is the evil thereof.’

τῶν προκειμένων : the duties which lie immediately before us; meaning here especially the obsequies of the dead.

For τι cp. O. C. 500

ἀλλ’ ἐν τάχει τι πράσσετον

τῶνδ’ = τῶν μελλόντων.

ὅτοισι χρὴ μέλειν , i.e.,

τοῖς θεοῖς

. Cp. Ph. 1036

θεοῖσιν εἰ δίκης μέλει, | ἔξοιδα δ’ ὡς μέλει γε

ἐρῶ μέν : for

μέν

cp. n. on 11. It merely gives a slight emphasis to

ἐρῶ.

συγκατηυξάμην :

κατά

expresses that the prayer is solemn;

σύν

, that it sums up his desires. (For this force of

σύν

cp. 1202 .) Cp. O. C. 585

ἐνταῦθα γάρ μοι κεῖνα συγκομίζεται

(‘by that boon I reap all the rest’).—Nauck thinks that L's reading, ἀλλ’ ὧν ἐρῶ, ταῦτα συγκατηυξάμην , is sound, and that in the corresponding verse, 1314, we should perh. read,

ποίῳ δὲ κἀλύετ’

(for

κἀπελύσατ’

)

ἐν φοναῖς τρόπῳ

; He refers to the scholium on 1314:

τίνι τρόπῳ, φησίν, ἐλύετο, καὶ ἐφέρετο εἰς φονάς; ἀντὶ τοῦ, ποίῳ τρόπῳ εἰς φόνον ἔπεσεν

; Now, this does not point, I think, to the Scholiast's having

ἐλύετο

in his text, though it suggests that he had

εἰς φονάς

. He used the simple verb in his paraphrase in order to bring out the literal sense (as he took it) of

ἀπελύσατο

. This is shown by

ἐφέρετο

and

ἔπεσεν

: he understood, ‘she was set free (as a runner in a race is dismissed from the starting-post), and rushed (

ἐφέρετο

) to bloodshed.’—Further, the origin of L's reading is manifest. ἐρῶ μὲν had become ἐρῶμεν (as it actually is in at least one later MS.). Then the plur.

ἐρῶμεν

seemed too harsh with the sing.

συγκατηυξάμην

immediately following (though, in fact, it would have been quite defensible, cp. 734 n.), and was changed to ἐρῶ ( μεν disappearing). Semitelos would read with L here, and yet leave 1314 unaltered. He refers to Ai. 905 where L has

τίνος ποτ’ ἆρ’ ἔπραξε χειρὶ δύσμορος

corresponding with 951

ἄγαν ὑπερβριθὲς ἄχθος ἤνυσαν

. But there

ἔπραξε

is surely corrupt: Hermann gives

ἔρξε

, and Wecklein

ἔπαθε

προσεύχου , without

θεοῖς

θεούς

. Cp. Her. 1.48

ὡς τὸ ἐκ Δελφῶν ἤκουσε, αὐτίκα προσεύχετό τε καὶ προσεδέξατο

.—Campbell thinks that ‘the rationalism of the day appears in this advice of the Chorus.’ But such an interpretation ill accords with the tone of the Chorus, which presently insists on the duty of piety towards the gods (1348). Nor does it seem in harmony with the pervading spirit of the poet's work. Rather Creon is exhorted to recognise, with pious resignation, the fixity of the divine decrees. Cp. the closing words of the Oed. Col.,

ἀλλ’ ἀποπαύετε μηδ’ ἐπὶ πλείω | θρῆνον ἐγείρετε· | πάντως γὰρ ἔχει τάδε κῦρος

. Brunck compared Aen. 6. 376 (Aeneas to Palinurus in the shades) Desine fata deum flecti sperare precando.

ἄγοιτ’ ἄν , an entreaty: cp. O. C. 725 . The opt. with

ἄν

had a different tone in 444.

μάταιον here expresses rash folly: cp. O. T. 891

ματᾴζων

: Tr. 565

ματαίαις χερσί

κατέκανον is the best, as it is the simplest, emendation of

κατέκτανον

(see cr. n.). Though the pres.

κατακαίνω

is not classical, the aor. is frequent; Xen. uses it ( Xen. An. 3. 1. 2 , etc.).

σέ τ’ αὖ τάνδ’ is a certain correction of

σέ τ’ αὐτάν

. Here the latter would be like saying, ‘and actually thee,’—as if the slaying of Haemon had been comparatively venial. It cannot be naturally explained as meaning, ‘the mother with the son.’

πρὸς πότερον … πάντα γάρ . The reading of this verse cannot be certainly determined. The traditional text (see cr. n.) exceeds the metre. My own view is as follows:

(1) The MS. ὅπᾳ should be struck out. It evidently came in from the margin, having been a gloss on πᾷ , meant to show that

πᾷ κλιθῶ

is not a direct question, but depends on

οὐδ’ ἔχω

. Retaining

ὅπᾳ

, we should have to suppose a double question: ‘nor do I know in what direction, (or) to which thing, I am to look.’ This is not only very awkward, but very weak. The hiatus after

ἔχω

, though not unexampled, is at least another point against

ὅπᾳ

(2) L has πάντα γάρ in a line by itself: but, considering the caprices of lyric division in that MS. (as in the rest), we cannot urge that fact as a hint of interpolation. If

ὅπᾳ

was a spurious addition to 1342, then

πάντα γάρ

might easily have been carried over. Again, the words

πάντα γάρ

are not indispensable; yet the effect of

λέχρια τἀν χεροῖν

, without them, would be rather oddly abrupt. Therefore we are by no means warranted (I think) in ejecting

πάντα γάρ

(3) κλιθῶ , for καὶ θῶ , is certain. On this last point there is now a general agreement.—The resulting dochmiac differs from that in 1320 only by the ‘irrational’ long (the

ἴδω

) for short (the first of

ἔτυμον

): and this is admissible. See Metrical Analysis.—Other views are noticed in the Appendix.

πρὸς πότερον , i.e., to the corpse of Haemon at his side, or to that of Eurydicè in front of him (1297 ff.).

ἴδω , deliberative subjunct. in the indirect question, depending on

οὐκ ἔχω

: cp. n. on O. T. 72 .

πᾷ κλιθῶ , in what direction I am to lean, i.e., where I am to find any support: my son and my wife have fallen: all my fortunes lie in ruin. πᾷ here answers to the dat. after

κλίνομαι

when it means ‘to lean against’ a thing, as Od. 6.307 (she sits)

κίονι κεκλιμένη

.—Not merely, ‘whither I am to betake myself,’

ποῖ τράπωμαι

; This is shown by

λέχρια

λέχρια τἀν χεροῖν .

τἀν

seems right (see cr. n.): the MS.

τάδ’ ἐν

would come from ΤΑΕΝ. Creon is still touching the corpse of Haemon. The phrase

τὰ ἐν χεροῖν

would mean, figuratively, ‘the matters with which I am engaged’ (so

ἔχειν τι ἐν χερσί,

Her. 1.35 ). Here, the words take a dramatic force from their literal sense. ‘All is amiss with that which I handle.’ Creon has, indeed, mismanaged the work which his hands found to do; and the proof of it is the corpse which he is touching.

λέχριος

=‘slanting,’ ‘oblique.’ As

ὀρθός

means either ‘straight’ or ‘upright,’ so

λέχριος

can mean either ‘moving sideways’ ( O.C. 195 ), or, ‘not upright,’ ‘slanting.’ Cp.

πλάγιος

, the ordinary prose equiv. of

λέχριος

, which has the second sense in Philemon Ἀγύρτης 5

σχήματα | πλάγῑ ἐστὶ τἄλλα, τοῦτο δ’ ὀρθὸν θηρίον

, man alone is erect, while other creatures (i.e. quadrupeds) are bent earthward (cp. Sallust, Cat. 1

pecora quae natura prona... finxit

). So, here, λέχρια means primarily ‘awry’:—

τὰ πράγματα οὐκ ὀρθῶς ἔχει

. Cp. Shaksp. Rich. II. 2. 4. 24

And crossly to thy good all fortune goes.

But it is further tinged with the sense of ‘prone,’ applicable to the corpse. The Scholiast here has usu. been understood as explaining

λέχρια

πλάγια καὶ πεπτωκότα

. But he meant only

πλάγια

to explain

λέχρια

, while

πεπτωκότα

referred to

πότμος... εἰσήλατο

: this is clear (I think) from his whole phrase,

πλάγια καὶ πεπτωκότα, τὰ μὲν ἐν χερσί, τὰ δὲ ἐπὶ τῇ κεφαλῇ

τὰ δ’ ἐπὶ κρατί μοι κ.τ.λ., while on the other hand: for the adverbial

τὰ δ’

, see O. T. 666 n. These words refer to the deaths of Eurydicè and Antigone, as

τὰ ἐν χεροῖν

referred to the death of Haemon. It is quite possible to read

τάδ’

, as =‘thus’; but then τὰ ἐν χεροῖν would denote all his woes, and so we should lose the dramatic blending of a literal with a figurative sense.

εἰσήλατο : cp.

εὐδαιμονίας πρῶτον , the most important element in it. Cp. Plat. Rep. 389D

σωφροσύνης δέ, ὡς πλήθει, οὐ τὰ τοιάδε μέγιστα, ἀρχόντων μὲν ὑπηκόους εἶναι, κ.τ.λ.

τά γ’ εἰς θεούς : : O. T. 706 (n.)

τό γ’ εἰς ἑαυτόν

. Ph. 1441

εὐσεβεῖν τὰ πρὸς θεούς

.—For the sentiment, cp. 1050 f.

μεγάλοι … λόγοι :

For the position of τῶν ὑπεραύχων , cp. 944 f.

Δανάας...δέμας.

πληγὰς … ἀποτείσαντες , as the price: cp. Her. 2.65

ἀποτίνει ζημίην

(a fine). So ib. 5. 56

οὐδεὶς ἀνθρώπων ἀδικῶν τίσιν οὐκ ἀποτείσει

γήρᾳ , without a prep.: so Eur. Hec. 203 , etc.: but this is poetical, prose preferring

ἐν γήρᾳ, ἐν τῷ γήρᾳ

, or

ἐπὶ γήρως.

τὸ φρονεῖν , so soon after 1347 : cp. , (

ἐκτὸς ἄτας

), (

κερτομίοις

ἐδίδαξαν , gnomic aor. (709).

Commentary on Sophocles: Antigone. Sir Richard C. Jebb. Cambridge. 1900.

Sponsored by Perseus Project, Tufts University.

Funding provided by National Endowment for the Humanities.

Current edition Experimental

Commentary (R. C. Jebb) (OCR draft) (English) (Commentary (R. C. Jebb))

Provisional text from uncorrected OCR; expect errors.

Editions (12)

Greek (L. Benloew, 1858) (OCR draft) Experimental (Greek (L. Benloew, 1858)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον ¹ στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν, οὔτε μεμψαίμην ποτέ.
1150

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταῤῥέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί·

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτὸς ², ὡς ἐμοὶ, ποτὲ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα·
1155

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν,

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.
1160

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῇ, τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς

οὐχ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;
1165

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἵ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν, αὐτόχειρ ³ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.
1170

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων,

ἤτοι ⁴ κλύουσα παιδὸς, ἢ τύχῃ, πάρα.
1175

Εὐρυδίκη
⁵

ὦ πάντες ἀστοὶ, τοῦ λόγου γ᾽ ἐπῃσθόμην,

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς ⁶

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.

καὶ τυγχάνω γε κλῇθρ᾽ ἀνασπάστου πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ
1180

βάλλει δι’ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι, κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος, αὖθις εἴπατε.

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγὼ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,
1185

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν, ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽ ; ὀρθὸν ἡ ἀλήθει᾽ ἀεί.

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς
1190

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μὲν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχέθειν,

λούσαντες ἁγνὸν λουτρὸν, ἐν ⁷ νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,
1195

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον ᾍδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,
1200

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι ⁸ μᾶλλον ἄσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος

ἴησι δυσθρήνητον· « ὦ τάλας ἐγὼ,

« ἆρ’ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην
1205

« κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν ;

» παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ, πρόσπολοι,

«ἴτ᾽ ἄσσον ὠκεῖς, καὶ, παραστάντες τάφῳ,

« ἀθρήσαθ᾽ ⁹ ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῇ,

« δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος
1210

« φθόγγον ξυνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι».

τάδ᾽ ¹⁰ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι

τὴν μὲν, κρεμαστὴν αὐχένος, κατείδομεν

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος ¹¹ καθημμένην·
1215

τὸν δ᾽, ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν,

καὶ πατρὸς ἔργα, καὶ τὸ δύστηνον λέχος.

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας, ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν, κἀνακωκύσας καλεῖ·
1220

« ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι; τίνα

« νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ ξυμφορᾶς διεφθάρης ;

« ἔξελθε, τέκνον· ἱκέσιός σε λίσσομαι».

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ, κοὐδὲν ἀντειπὼν, ξίφους
1225

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας· ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν, ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθεὶς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένον προσπτύσσεται·
1230

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν

λευκῇ ¹² παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν ᾍδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν,
1235

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἢ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι,

ἄχη τέκνου κλύουσαν, ἐς πόλιν γόους
1240

οὐκ ¹³ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἔμοι γ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι, χἡ μάτην πολλὴ βοή.
1245

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῆ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένη,

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει
1250

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων

a

ἰὼ φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ, θανατόεντ᾽.
1255

ἰὼ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους·

ὦ μοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων ·

ἰὼ, παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ, αἰαῖ,
1260

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς, οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Κρέων

b

οἴμοι.

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ
1265

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λαξπάτητον ἀντρέπων χαράν.

φεῦ, φεῦ.

ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.
1270

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε ¹⁴ φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε ¹⁵ παμμήτωρ νεκροῦ,
1275

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

a

ἰὼ δυσκάθαρτος ᾍδου λιμὴν,

τί μ᾽ ἄρα, τί μ᾽ ὀλέκεις ;

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον ;
1280

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φὴς, τίνα λέγεις νέον μοι λόγον,

αἰαῖ, αἰαῖ,

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρῳ ¹⁶

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;
1285

Ἐξάγγελος

ὁρᾷν πάρεστιν. οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

b

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,
1290

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ, φεῦ,

μᾶτερ ἀθλία, φεῦ, τέκνον.

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξύθηκτος ἥδε ¹⁷ βωμία πέριξ

λύει ¹⁸ κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν
1295

τοῦ πρὶν θανόντος ¹⁹ Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.

Κρέων

c

αἰαῖ, αἰαῖ.

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν
1300

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγὼ, αἰαῖ·

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὥς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.
1305

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτὴν, ὅπως

παιδὸς τόδ᾽ ἤσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

d

ὦ μοί μοι²⁰, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.
1310

ἐγὼ γάρ σ᾽, ἐγὼ ἔκανον ὁ μέλεος,

ἐγώ· φάμ᾽ ἔτυμον.

ἰὼ πρόσπολοι,

ἄγετέ μ᾽ ὅτι τάχος ἄγετέ μ’ ἐκποδὼν,
1315

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἣ μηδένα.

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

c

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν
1320

μοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Ἐξάγγελος

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ²¹ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1325

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μὲν, ταῦτα συγκατευξάμην.

Ἐξάγγελος

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

d

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδὼν,

ὃς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κατέχανον,
1330

σέ τ᾽ αὐτάν. ὦ μοι μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω

ὅπα πρὸς πότερον

ἴδω, πᾶ καὶ θῶ.

πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν ²²· τάδ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1335

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ ²³ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ ἐς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν ²⁴· μεγάλοι δὲ λόγοι

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων
1340

ἀποτίσαντες,

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν ²⁵.

Greek (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Boeckh, 1884)) — 1155 focus

Ἄγγελος

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἄν, οὔτε μεμψαίμην ποτέ.
1100

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταῤῥέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί,

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,
1105

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ.

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.
1110

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;
1115

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.
1120

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.
1125

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος;

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ
1130

βάλλει δι’ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι, κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος, αὖθις εἴπατε·

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,
1135

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐσύστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽ ; ὀρθὸν ἁλήθει ἀεί.

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ’ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς
1140

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχέθειν,

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,
1145

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα.,
1150

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην
1155

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ

ἀθρήσαθ', ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος
1160

φθόγγον ξυνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,
1165

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθοράν,

καὶ πατρὸς ἔργα, καὶ τὸ δύστηνον λέχος.

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτόν, κἀνακωκύσας καλεῖ·
1170

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι; τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ ξυμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον· ἱκέσιός σε λίσσομαι.

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους
1175

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽ · εἶθ' ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·
1180

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν,
1185

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽, ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους
1190

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ' ἁμαρτάνειν.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.
1195

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες. εὖ γὰρ οὖν λέγεις·

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει
1200

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων

ἰὼ

φρενῶν δυσρφρόνων ἁμαρτήματα
1205

στερεά, θανατόεντ᾽ · ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤ μοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ, αἰαῖ,
1210

ἔθανες, ἀπελύθης ἐμαῖς, οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων
1215

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.

φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις
1220

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον, ἢ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

1

ἰὼ
1225

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ᾽ ἄρα, τί μ᾽ ὀλέκεις; ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φής, ὦ παῖ, τίνα λέγεις μοι νέον,
1230

αἰαῖ, αἰαῖ,

σφάγιον ἐπ' ὀλέθρῳ γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

2

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1235

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξύθηκτος ἥδε βωμία πέριξ
1240

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε· λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.

Κρέων

3

αἰαῖ, αἰαῖ,
1245

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ’ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, φεῦ φεῦ,

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων
1250

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

4

ὤ μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ’ ἄλλον βροτῶν
1255

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽, ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ· φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,

προσοπολοῦντες ¹ ἄγετέ μ᾽ ὅ τι τάχος. ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1260

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

3

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1265

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.

Κρέων

ἀλλ' ὧν ἐρῶμεν, ταῦτα συγκατηυξάμην.
1270

Χορός

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

4

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κάκτανον,

σέ τ' αὐτάν. ἰὼ μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω
1275

ὅπα πρὸς ποτερὸν ἴδω, πᾶ καὶ θῶ.

πάντα γὰρ λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ ἐς θεοὺς
1280

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτίσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Greek (F. H. Bothe, 1806)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν, οὔτε μεμψαίμην ποτέ·

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ Τύχη καταῤῥέπει

τὸν εὐτυχοῦντα, τόν τε δυστυχοῦντ᾽, ἀεί·
1135

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτὸς, ὡς ἐμοὶ, ποτὲ,

σώσας μὲν ἔχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβὼν δὲ χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·
1140

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῇν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν ·

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων, ἐὰν δ᾽ ἀπῇ
1145

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν · οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος ; λέγε.
1150

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν, αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας!

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, τἄλλα βουλεύειν πάρα.
1155

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ,

δάμαρτα τὴν Κρέοντος · ἐκ δὲ δωμάτων,

ἤτοι κλύουσα παιδὸς, ἢ τύχῃ, περᾷ.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοὶ (τοῦ λόγου γ᾽ ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς
1160

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος ·

καὶ τυγχάνω γε κλεῖθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα. κᾀμὲ φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι' ὤτων, ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι, κἀποπλήσσομαι),
1165

ἀλλ’, ὅστις ἦν ὁ μῦθος, αὖθις εἴπατε!

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγὼ, φίλη δέσποινα, καίπερ ὤμ᾽, ἐρῶ,

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος·

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν, ὧν ἐς ὕστερον
1170

ψεῦσται φανούμεθ᾽ ; ὀρθὸν ἡ ᾿λήθει᾽ ἀεί.

ἔγωγε σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾿ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι.

καὶ τὸν μὲν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν Θεὸν,
1175

Πλούτωνά τ᾽, ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχέθειν,

λούσαντες ἁγνὸν λουτρὸν, ἐν νεοσπάσι

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ, τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης
1180

νυμφεῖον ᾅδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών ·

τῷ δ᾽ ἀθλίας εὔσημα περιβαίνει βοῆς,
1185

ἕρποντι μᾶλλον ἄσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος

ἵησι δυσθρήνητον · ὦ, τάλας ἐγὼ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ, πρόσπολοι,
1190

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον ξυνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι. —

τάδ', ἐξαθύμου δεσπότου κελεύσμασιν,
1195

ἐδρῶμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι

τὴν μὲν, κρεμαστὴν αὐχένος, κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην·

τὸν δ᾽, ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν,
1200

καὶ πατρὸς ἔργα, καὶ τὸ δύστηνον λέχος.

ὁ δ᾽, ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας, ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτόν, κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι; τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ ξυμφορᾶς διεφθάρης;
1205

ἔξελθε, τέκνον! ἱκέσιός σε λίσσομαι.-

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ, κοὐδὲν ἀντειπὼν, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας· ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν, ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος
1210

αὑτῷ χολωθεὶς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽, ἔτ᾽ ἔμφρων, παρθένον προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.
1215

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰς Ἅιδου δόμους,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν,

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν
1220

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι,

ἄχη τέκνου κλύουσαν, ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμώαις προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν·
1225

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ' ἁμαρτάνειν.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἔμοιγ᾽ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι, χ᾽ ἡ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῆ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,
1230

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις·

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει,

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν
1235

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων

1

ἰὼ δυσφρενῶν ἁμαρτήματα

στερεὰ, θανατόεν-

τ᾿! ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.
1240

ὦ, μοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων:

ὦ παῖ, παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἴ, αἷ, αἷ, ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς, οὐδὲ σαῖσι, δυσβουλίαις.

Χορός

ὅμως ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1245

Κρέων

1

οἵ μοι!

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ' ἄρα, τότε, μέγα βάρος ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴ μοι, λαξπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1250

φεῦ, φεῦ! ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι!

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὅσσ᾽ ἔχων τε καὶ κεκτημένος

ἔοικας ἥκων κ᾽ ἐνθάδ᾽ ὄψεσθαι κακά!

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ
1255

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

1

ἰὼ δυσκάθαρτος ᾅδου λιμὴν,

τί μ᾽ ἄρα, τί μ᾽ ὀλέκεις;

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;
1260

αἶ, αἶ, ᾽λωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω!

τί φῇς, παῖ, νέον; τίν᾽ αὐδᾷς λόγον;

αἶ, αἶ, αἶ, σφάγιον ἐπ᾿ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Ἐξάγγελος

ὁρᾷν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.
1265

Κρέων

2

οἴ μοι!

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.

τίς ἄρα, τίς, με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.
1270

φεῦ, φεῦ, μᾶτερ ἀθλία! φεῦ, τέκνον!

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξύθηκτος ἥδε, βωμία πέριξ,

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δέ σοι κακὰς
1275

πράξεις ἐφυμνήσασα, τῷ παιδοκτόνῳ.

Κρέων

3

αἶ, αἶ,

ἀνέπταν φόβῳ! Τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος δ᾽ ἐγὼ, φεῦ, φεῦ, δειλαίᾳ
1280

ξυγκέκραμαι δύᾳ!

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐμφανῶς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτὴν, ὅπως
1285

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

4

ὤ μοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας·

ἐγὼ γὰρ σ᾽ ἔγωγ᾽ ἔκανον, ὁ μέλεος,

ἔγώ! φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1290

ἄγετέ μ᾽ ὅτι τάχος, ἄγετέ μ' ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα!

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς.

Κρέων

3

ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν
1295

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

ὕπατος! ἴτω, ἴτω, ὅπως μηκέτ᾽ ἆ-

μαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω!

Χορός

μέλλοντα ταῦτα· τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽, ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1300

Κρέων

ἀλλ᾽, ὧν ἐρῶμεν, ταῦτα συγκαθέξομεν.

Χορός

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

4

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδὼν,

ὃς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν ἔκτανον,
1305

σέ τ᾽ αὐτὰν (ἰὼ μέλεος!), οὐδ᾽ ἔχω,

ὅποι πρὸς πότερον ἴδω! πᾶν κάτω·

πάντα γε λέχρια, τἀν χεροῖν, τά τ᾽ ἐπίκαρ,

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά. —
1310

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ ἐς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτίσαντες,
1315

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (Lewis Campbell, 1879) (OCR draft) Experimental (Greek (Lewis Campbell, 1879)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλουτεῖ τε γὰρ κατ' οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῇ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων, ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ' ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ' αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

62v

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει διʼ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐσύστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἁλήθει ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾿ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα, *

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον, ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾿ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ,

63r

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾿· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος· ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκʼ· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾿ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφή καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες. εὖ γὰρ οὖν λέγεις.
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων
α

ἰὼ φρενῶν δυσφρόγων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ',

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

*ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾿ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ' ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

63v

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ', ὡς, ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾿ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἢ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων
α

ἰὼ ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ' ἄρα τί μ᾿ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φής, [ὦ παῖ,] τίνα λέγεις νέον μοι λόγον,

αἰαῖ αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ᾿ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Ἐξάγγελος

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι,

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξύθηκτος ἥδε βωμία †πέριξ

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λέχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων
β

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ' οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, *αἰαῖ,
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασʼ ὑφʼ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾿ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἄγετέ μ' ὅτι τάχος, ἄγετέ μ' ἐκποδών,

64r

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τὰν ποσὶν κακά.

Κρέων
β

ἴτω ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω ἴτω,

ὅπως μηκέτ' ἆμαρ

ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν *ἐρῶμαι, ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σε τ᾽ οὐχ ἑκὼν κάκτανον
1340

σε τ᾿ αὐτάν, ὤμοι μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω

ὅπα πρὸς πότερον ἴδω· πάντα γὰρ

λέχρια τὰν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ' εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτίσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (A. Colonna, 1978) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Colonna, 1978)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ·

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί,

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι’ ὤτων, ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος·

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἁλήθει᾽ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· « ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

« ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι. »
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ᾽. ἐμοὶ δ’ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις·
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων
1

ἰὼ φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ᾽,

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ἰὼ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκεν, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων
1

ἰὼ ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιἰδου λιμήν,

τί μ᾽ ἄρα τί μ᾽ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φῇς, ὦ παῖ; τίνα λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ, αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Ἐξάγγελος

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφει

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κενὸν λέχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων
2

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγώ σ᾽ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἄγετέ μ᾽ ὅτι τάχιστ᾽, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων
2

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μὲν ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κάκτανον
1340

σέ τ᾽ αὖ τάνδ᾽, ὤμοι μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω

πρὸς πότερον ἴδω, πᾷ κλιθῶ· πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (A. Dain, 1955) (OCR draft) Experimental (Greek (A. Dain, 1955)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ’ ὁποῖον στάντ’ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ’ αἰνέσαιμ’ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ·

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ’ ἀεί,

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ’ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ’ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ’ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ’ ἔχων· ἐὰν δ’ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ’ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ’ αὖ τόδ’ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ’ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ’ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ’ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ’ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ’ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι' ὤτων, ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ’ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ’ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος·

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ’ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ’; ὀρθὸν ἁλήθει' ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ’ ἄκρον, ἔνθ’ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ’ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ’ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ’ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ’ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· "ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ’ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ’ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθ’, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ’, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι."

τάδ’ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ’ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ’ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

"ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι."
1230

τὸν δ’ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ’ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ’· εἶθ’ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ’, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ’ ὑγρὸν

ἀγκῶν’ ἔτ’ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ’ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ’· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ’ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ’ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ’· ἐμοὶ δ’ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ’ εἰσόμεσθα μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις·
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ’ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ’ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ’ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων
1

ἰὼ φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ’,

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ’ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ’ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ’ ἄρα τότε μέγα βάρος μ’ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ’ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λεωπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ἰὼ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ’, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ’ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ’ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ’ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκεν, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων
1

ἰὼ ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ’ ἄρα τί μ’ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ’ ἄνδρ’ ἐπεξειργάσω.

τί φῄς, παῖ; τίν’ αὖ λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ, αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ’ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Ἐξάγγελος

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ’ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ’ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἡ δ’ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξ ίφει

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων
2

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ’ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ’ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ’ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ’ ὑφ’ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ’ ᾔσθετ’ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ’ οὐκ ἐπ’ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ’ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ’ ἐγώ σ’ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμ’ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἀπάγετέ μ’ ὅτι τάχος, ἄγετέ μ’ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων
2

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ’ ἔχων,

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ’ ἆμαρ ἄλλ’ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ’ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ’ ὧν ἐρῶ μὲν ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτ’ ἂν μάταιον ἄνδρ’ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ’ οὐχ ἑκὼν κάκτανον
1340

σέ τ’ αὖ τάνδ’, ὤμοι μέλεος, οὐδ’ ἔχω

ὅπᾳ πρὸς πότερον ἴδω· πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ’ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ’ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν; μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (R. D. Dawe, 1979) (OCR draft) Experimental (Greek (R. D. Dawe, 1979)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁπηιοῦν στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί,

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ·

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

ηὔθυνε θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾶι·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὔτι φήμ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῆι

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν. οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει, τίς δ᾽ ὁ κείμενος ; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν.· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρώιας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὖπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ,
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχηι περᾶι.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπηισθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῆιθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι’ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽ ; ὀρθὸν ἁλήθει᾽ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῶι ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ ᾿λέλειπτο συγκατήιθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότηι Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῶι δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφωι 1215
1215

ἀθρήσαθ᾽ ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽ ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ' ἐξ ἀθύμου δεσπότου, κελεύμασι

ἠθροῦμεν ἐν δὲ λοισθίωι τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχωι μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσηι περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾶι σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῶι συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον· ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπωι κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῶι χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος. ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένον προσπτύσσεται·

κἀκφυσιῶν ὀξεῖαν ἐμβάλλει ῥοὴν

λευκῆι παρειᾶι φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῶι, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος ἔν γ᾽ Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσωι μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλαι

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἐξαΰσειν, ἀλλ’ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῆι καλύπτει καρδίαι θυμουμένηι,

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

1

Κρέων

ἰὼ

φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ᾽·

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους·

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέωι ξὺν μόρωι,

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

2

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῶι κάραι

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος δικὼν

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ἰὼ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων
1

ἰώ,

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ᾽ ἄρα τί μ᾽ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φήις, παῖ, τίν᾽ αὖ λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρωι

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Ἐξάγγελος

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὰν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἥδ᾽ ὀξύθηκτος † ῆδε βωμία πέριξ †

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τόνδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῶι παιδοκτόνωι.
1305

3

Κρέων

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβωι. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτωι ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίαι δὲ συγκέκραμαι δύαι.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίωι δὲ κἀπελύετ᾽ ἐν φοναῖς τρόπωι;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ἤισθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

3

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγώ σ᾽ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἀπάγετέ μ᾽ ὅ τι τάχος, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

3

Κρέων

ἴτω ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἔχων
1330

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

ὕπατος. ἴτω ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα᾽ τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μέν, ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

4

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κατέκανον,
1340

σέ τ᾽ αὖ τάνδ᾽, ὤμοι μέλεος· οὐδ᾽ ἔχω

†ὅπαι πρὸς πρότερον ἴδω πᾶι καὶ θῶ· πάντα γὰρ †

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῶι τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας
1345

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήραι τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (G. Hermann, 1830) (OCR draft) Experimental (Greek (G. Hermann, 1830)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1140

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπων βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἄν, οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ, καὶ τύχη καταῤῥέπει

τὸν εὐτυχοῦντα, τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί.

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1145

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα·

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

εὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ.

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1150

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι, νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1155

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος ; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1160

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ,
1165

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων,

ἤτοι κλύουσα παιδός, ἢ τύχῃ, πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην,

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος
1170

καὶ τυγχάνω τὲ κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι᾽ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι, κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος, αὖθις εἴπατε.
1175

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἀλήθει᾽ ἀεί.
1180

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ’ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεόν,

Πλούτωνά τ᾽, ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχέθειν,
1185

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον, Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1190

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών.

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ' ἔπος
1195

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1200

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽ , ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελεύσμασιν

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1205

τὴν μέν, κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην·

τὸν δ᾽, ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθοράν,

καὶ πατρὸς ἔργα, καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1210

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας, ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτόν, κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι; τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ ξυμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον· ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1215

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ, κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας· ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν, ἤμπλακ᾽ · εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

φοραύτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1220

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει πνοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1225

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν,

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν.

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1230

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι,

ἄχη τέκνου κλύουσαν, ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος, οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1235

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι, χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες. εὖ γὰρ οὖν λέγεις.
1240

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1245

Κρέων

1

ἰὼ

φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεά, θανατόεντ᾽.

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.
1250

ὤ μοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ

αἰαῖ, αἰαῖ;

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς, οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.
1255

Χορός

οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Κρέων

2

οἴμοι·

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,
1260

οἴμοι, λαξπάτητον ἀντρέπων χαράν.

φεῦ, φεῦ· ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽ , ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1265

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

1

ἰὼ

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,
1270

τί μ᾽ ἄρα, τί μ᾽ ὀλέκεις;

ὦ κακάγγελτά, μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ. ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φῇς; τίνα λέγεις νέον μοι λόγον;
1275

αἰαῖ, αἰαῖ,

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν. οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

2

οἴμοι·
1280

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ, φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1285

Ἐξάγγελος

ἡ δ᾽ ὀξύθηκτος ἥδε βωμία πέριξ

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε· λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1290

Κρέων

3

αἰαῖ, αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, φεῦ, φεῦ,

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.
1295

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως

παιδὸς τόδ᾽ ἤσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.
1300

Κρέων

ᾤ μοί μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾿ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει πότ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ , ἐγώ σ᾽ ἕκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ. φάμ᾽, ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1305

ἄγετέ μ᾽ ὅτι τάχος, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

3

ἴτω, ἴτω,
1310

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ
1315

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶμεν, ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

4

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,
1320

ὃς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κάκτανον,

σέ τ᾽ αὐτάν. ἰὼ μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω

πᾷ θῶ, ὅπᾳ πρότερον ἴδω. πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν· τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1325

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας.

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς

μηδέν' ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων
1330

ἀποτίσαντες,

γήραι τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (R. C. Jebb, 1906) (OCR draft) Experimental (Greek (R. C. Jebb, 1906)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί·

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

ηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι’ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἁλήθει᾽ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ ᾿λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες, αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτων

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης ;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας· ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος· ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος ἔν γ᾽ Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾿ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἡ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις·
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων
1

ἰὼ 1

φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα 2

στερεὰ θανατόεντ᾽ · 3

ὦ κτανόντας τε καὶ 4

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους· 5

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων. 6
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ, 7

αἰαῖ αἰαῖ, 8

ἔθανες, ἀπελύθης, 9

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις. 10

Χορός

οἵμ᾽ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων
2

οἴμοι, 1

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ 2

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων 3

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς, 4

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν. 5
1275

φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι. 6

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων
1

ἰώ, 1

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν, 2

τί μ᾽ ἄρα τί μ᾽ ὀλέκεις; 3
1285

ὦ κακάγγελτά μοι 4

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον; 5

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω. 6

τί φής, ὦ παῖ, τίνα λέγεις μοι νέον, 7

αἰαῖ αἰαῖ, 8
1290

σφάγιον ἐπ’ ὀλέθρῳ 9

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον; 10

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων
2

οἴμοι, 1

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας. 2
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει; 3

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον, 4

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν, 5

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον. 6
1300

Ἐξάγγελος

ἥδ᾽ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφει

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων
3

αἰαῖ αἰαῖ, 1

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν 2

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει; 3

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ, 4
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ. 5

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων
4

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾿ ἄλλον βροτῶν 1

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας. 2

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος, 3

ἐγώ, φάμ’ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι, 4
1320

ἄγετέ μ᾽ ὅ τι τάχιστ᾽, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών, 5

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα. 6

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων
3

ἴτω ἴτω, 1
1325

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἔχων 2

ἐμοί, τερμίαν ἄγων ἁμέραν, 3
1330

ὕπατος· ἴτω ἴτω, 4

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω. 5

Χορός

μέλλοντα ταῦτα· τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μέν, ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων
4

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών, 1

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κατέκανον 2
1340

σέ τ᾽ αὖ τάνδ᾽, ὤμοι μέλεος· οὐδ᾽ ἔχω 3

πρὸς πότερον ἴδω, πᾷ κλιθῶ· πάντα γὰρ 4

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι 5
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο. 6

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (A. C. Pearson, 1924) (OCR draft) Experimental (Greek (A. C. Pearson, 1924)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί·

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα,

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

ηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλῃ, μέγα

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων, ἐὰν δ᾽ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ περᾷ.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι’ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ,

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἁλήθει᾽ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ ᾿λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῷ δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον, ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ᾽ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς, καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτων

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόου

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ᾽. ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἡ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων

ἰὼ φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ᾽,

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ,

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ἰὼ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρειν, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκων καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽; ἔστιν αὖ κάκιον ἦ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

ἰώ, ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ᾽ ἄρα τί μ᾽ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φής, ὦ παῖ, τίνα λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρῳ,

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἣ δ᾽ ὀξύπληκτος ἡμένη δὲ βωμία

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κενὸν λέχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύετ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγὼ ᾽κανον, ἰὼ μέλεος,

ἐγώ, φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἀπάγετέ μ᾽ ὅτι τάχος, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

ἴτω ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶμεν ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ' οὐχ ἑκὼν κατέκανον
1340

σέ τ᾽ αὖ τάνδ᾽, ὤμοι μέλεος, οὐδ᾽ ἔχω

πρὸς πότερον ἴδω, πᾷ κλιθῶ· πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ ἐς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Antigone (OCR draft) Experimental (Antigone) — 1155 focus

Ἄγγελος

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθʼ ὁποῖον στάντʼ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτʼ αἰνέσαιμʼ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντʼ ἀεί·

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

ηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾷ·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημʼ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλʼ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατʼ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα

καὶ ζῆ τύραννον σχῆμʼ ἔχων· ἐὰν δʼ ἀπῇ

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλʼ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δʼ αὖ τόδʼ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν. οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δʼ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δʼ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρʼ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδʼ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος. ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπῃσθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῇθρʼ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καί με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει διʼ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλʼ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσʼ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμʼ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθʼ; ὀρθὸν ἁλήθειʼ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῷ ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπʼ ἄκρον, ἔνθʼ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τʼ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ 'λέλειπτο συγκατῄθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δʼ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότῃ Κρέοντι σημαίνει μολών.

τῷ δʼ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δʼ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρʼ εἰμὶ μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλὰ πρόσπολοι,

ἴτʼ ἆσσον ὠκεῖς καὶ παραστάντες τάφῳ
1215

ἀθρήσαθʼ, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημʼ ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

Ἄγγελος

τάδʼ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτων

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίῳ τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχῳ μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δʼ ἀμφὶ μέσσῃ περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δʼ ὡς ὁρᾷ σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι· τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῷ συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δʼ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπῳ κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας. ἐκ δʼ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακʼ· εἶθʼ ὁ δύσμορος

αὑτῷ χολωθείς, ὥσπερ εἶχʼ, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δʼ ὑγρὸν

ἀγκῶνʼ ἔτʼ ἔμφρων παρθένῳ προσπτύσσεται.

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῇ παρειᾷ φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῷ, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσῳ μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτʼ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκʼ· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλʼ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθʼ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδʼ· ἐμοὶ δʼ οὖν ἥ τʼ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλʼ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῇ καλύπτει καρδίᾳ θυμουμένῃ,

δόμους παραστείχοντες· εὖ γὰρ οὖν λέγεις.
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδʼ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμʼ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλʼ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων

ἰὼ

φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντʼ,

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέῳ ξὺν μόρῳ

αἰαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμʼ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δʼ ἐμῷ κάρᾳ

θεὸς τότʼ ἄρα τότε μέγα βάρος μʼ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δʼ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ὦ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθʼ, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δʼ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχʼ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δʼ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

ἰώ.

ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μʼ ἄρα τί μʼ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότʼ ἄνδρʼ ἐπεξειργάσω.

τί φής, παῖ; τίνʼ αὖ λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπʼ ὀλέθρῳ

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδʼ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δʼ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἐξάγγελος

ἡ δʼ ὀξυθήκτῳ βωμία περὶ ξίφει

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῷ παιδοκτόνῳ.
1305

Κρέων

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβῳ. τί μʼ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδʼ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατʼ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ' ὑφʼ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδʼ ᾔσθετʼ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδʼ οὐκ ἐπʼ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτʼ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σʼ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμʼ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἄγετέ μʼ ὅ τι τάχιστʼ, ἄγετέ μʼ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς.

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

ἴτω ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστʼ ἔχων

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω ἴτω,

ὅπως μηκέτʼ ἆμαρ ἄλλʼ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδʼ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλʼ ὧν ἐρῶ, τοιαῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτʼ ἂν μάταιον ἄνδρʼ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τʼ οὐχ ἑκὼν κάκτανον
1340

σέ τʼ αὖ τάνδʼ, ὤμοι μέλεος, οὐδʼ ἔχω

ὅπᾳ πρὸς πότερα κλιθῶ· πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δʼ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῷ τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει. χρὴ δὲ τά γʼ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν. μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτίσαντες

γήρᾳ τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Greek (K. Reinhardt, 1949) (OCR draft) Experimental (Greek (K. Reinhardt, 1949)) — 1155 focus

Κάδμου πάροικοι καὶ δόμων Ἀμφίονος,
1155

οὐκ ἔσθ᾽ ὁποῖον στάντ᾽ ἂν ἀνθρώπου βίον

οὔτ᾽ αἰνέσαιμ᾽ ἂν οὔτε μεμψαίμην ποτέ.

τύχη γὰρ ὀρθοῖ καὶ τύχη καταρρέπει

τὸν εὐτυχοῦντα τόν τε δυστυχοῦντ᾽ ἀεί,

καὶ μάντις οὐδεὶς τῶν καθεστώτων βροτοῖς.
1160

Κρέων γὰρ ἦν ζηλωτός, ὡς ἐμοί, ποτέ,

σώσας μὲν ἐχθρῶν τήνδε Καδμείαν χθόνα

λαβών τε χώρας παντελῆ μοναρχίαν

ηὔθυνε, θάλλων εὐγενεῖ τέκνων σπορᾶι·

καὶ νῦν ἀφεῖται πάντα. τὰς γὰρ ἡδονὰς
1165

ὅταν προδῶσιν ἄνδρες, οὐ τίθημ᾽ ἐγὼ

ζῆν τοῦτον, ἀλλ᾽ ἔμψυχον ἡγοῦμαι νεκρόν.

πλούτει τε γὰρ κατ᾽ οἶκον, εἰ βούλει, μέγα,

καὶ ζῇ τύραννον σχῆμ᾽ ἔχων· ἐὰν δ᾽ ἀπῆι

τούτων τὸ χαίρειν, τἄλλ᾽ ἐγὼ καπνοῦ σκιᾶς
1170

οὐκ ἂν πριαίμην ἀνδρὶ πρὸς τὴν ἡδονήν.

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.
1175

Χορός

πότερα πατρώιας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ' ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ
1180

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχηι περᾶι.

Εὐρυδίκη

ὦ πάντες ἀστοί, τῶν λόγων ἐπηισθόμην

πρὸς ἔξοδον στείχουσα, Παλλάδος θεᾶς

ὅπως ἱκοίμην εὐγμάτων προσήγορος.
1185

καὶ τυγχάνω τε κλῆιθρ᾽ ἀνασπαστοῦ πύλης

χαλῶσα, καὶ με φθόγγος οἰκείου κακοῦ

βάλλει δι᾽ ὤτων· ὑπτία δὲ κλίνομαι

δείσασα πρὸς δμωαῖσι κἀποπλήσσομαι.

ἀλλ᾽ ὅστις ἦν ὁ μῦθος αὖθις εἴπατε·
1190

κακῶν γὰρ οὐκ ἄπειρος οὖσ᾽ ἀκούσομαι.

Ἄγγελος

ἐγώ, φίλη δέσποινα, καὶ παρὼν ἐρῶ

κοὐδὲν παρήσω τῆς ἀληθείας ἔπος.

τί γάρ σε μαλθάσσοιμ᾽ ἂν ὧν ἐς ὕστερον

ψεῦσται φανούμεθ᾽; ὀρθὸν ἁλήθει᾽ ἀεί.
1195

ἐγὼ δὲ σῶι ποδαγὸς ἑσπόμην πόσει

πεδίον ἐπ᾽ ἄκρον, ἔνθ᾽ ἔκειτο νηλεὲς

κυνοσπάρακτον σῶμα Πολυνείκους ἔτι·

καὶ τὸν μέν, αἰτήσαντες ἐνοδίαν θεὸν

Πλούτωνά τ᾽ ὀργὰς εὐμενεῖς κατασχεθεῖν,
1200

λούσαντες ἁγνὸν λουτρόν, ἐν νεοσπάσιν

θαλλοῖς ὃ δὴ ᾿λέλειπτο συγκατήιθομεν,

καὶ τύμβον ὀρθόκρανον οἰκείας χθονὸς

χώσαντες αὖθις πρὸς λιθόστρωτον κόρης

νυμφεῖον Ἅιδου κοῖλον εἰσεβαίνομεν.
1205

φωνῆς δ᾽ ἄπωθεν ὀρθίων κωκυμάτων

κλύει τις ἀκτέριστον ἀμφὶ παστάδα,

καὶ δεσπότηι Κρέοντι σημαίνει μολών·

τῶι δ᾽ ἀθλίας ἄσημα περιβαίνει βοῆς

ἕρποντι μᾶλλον ἆσσον, οἰμώξας δ᾽ ἔπος
1210

ἵησι δυσθρήνητον· ὦ τάλας ἐγώ,

ἆρ' εἰμι μάντις; ἆρα δυστυχεστάτην

κέλευθον ἕρπω τῶν παρελθουσῶν ὁδῶν;

παιδός με σαίνει φθόγγος. ἀλλά, πρόσπολοι,

ἴτ᾽ ἆσσον ὠκεῖς καὶ παραστάντες τάφωι
1215

ἀθρήσαθ᾽, ἁρμὸν χώματος λιθοσπαδῆ

δύντες πρὸς αὐτὸ στόμιον, εἰ τὸν Αἵμονος

φθόγγον συνίημ᾽, ἢ θεοῖσι κλέπτομαι.

τάδ᾽ ἐξ ἀθύμου δεσπότου κελευσμάτων

ἠθροῦμεν· ἐν δὲ λοισθίωι τυμβεύματι
1220

τὴν μὲν κρεμαστὴν αὐχένος κατείδομεν,

βρόχωι μιτώδει σινδόνος καθημμένην,

τὸν δ᾽ ἀμφὶ μέσσηι περιπετῆ προσκείμενον,

εὐνῆς ἀποιμώζοντα τῆς κάτω φθορὰν

καὶ πατρὸς ἔργα καὶ τὸ δύστηνον λέχος.
1225

ὁ δ᾽ ὡς ὁρᾶι σφε, στυγνὸν οἰμώξας ἔσω

χωρεῖ πρὸς αὐτὸν κἀνακωκύσας καλεῖ·

ὦ τλῆμον, οἷον ἔργον εἴργασαι; τίνα

νοῦν ἔσχες; ἐν τῶι συμφορᾶς διεφθάρης;

ἔξελθε, τέκνον, ἱκέσιός σε λίσσομαι.
1230

τὸν δ᾽ ἀγρίοις ὄσσοισι παπτήνας ὁ παῖς,

πτύσας προσώπωι κοὐδὲν ἀντειπών, ξίφους

ἕλκει διπλοῦς κνώδοντας, ἐκ δ᾽ ὁρμωμένου

πατρὸς φυγαῖσιν ἤμπλακ᾽· εἶθ᾽ ὁ δύσμορος

αὑτῶι χολωθείς, ὥσπερ εἶχ᾽, ἐπενταθεὶς
1235

ἤρεισε πλευραῖς μέσσον ἔγχος, ἐς δ᾽ ὑγρὸν

ἀγκῶν᾽ ἔτ᾽ ἔμφρων παρθένωι προσπτύσσεται·

καὶ φυσιῶν ὀξεῖαν ἐκβάλλει ῥοὴν

λευκῆι παρειᾶι φοινίου σταλάγματος.

κεῖται δὲ νεκρὸς περὶ νεκρῶι, τὰ νυμφικὰ
1240

τέλη λαχὼν δείλαιος εἰν Ἅιδου δόμοις,

δείξας ἐν ἀνθρώποισι τὴν ἀβουλίαν

ὅσωι μέγιστον ἀνδρὶ πρόσκειται κακόν.

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.
1245

Ἄγγελος

καὐτὸς τεθάμβηκ᾽· ἐλπίσιν δὲ βόσκομαι

ἄχη τέκνου κλύουσαν ἐς πόλιν γόους

οὐκ ἀξιώσειν, ἀλλ᾽ ὑπὸ στέγης ἔσω

δμωαῖς προθήσειν πένθος οἰκεῖον στένειν.

γνώμης γὰρ οὐκ ἄπειρος, ὥσθ᾽ ἁμαρτάνειν.
1250

Χορός

οὐκ οἶδ'· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.

Ἄγγελος

ἀλλ᾽ εἰσόμεσθα, μή τι καὶ κατάσχετον

κρυφῆι καλύπτει καρδίαι θυμουμένηι,

δόμους παραστείχοντες. εὖ γὰρ οὖν λέγεις·
1255

καὶ τῆς ἄγαν γάρ ἐστί που σιγῆς βάρος.

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.
1260

Κρέων

ἰὼ φρενῶν δυσφρόνων ἁμαρτήματα

στερεὰ θανατόεντ᾽,

ὦ κτανόντας τε καὶ

θανόντας βλέποντες ἐμφυλίους.

ὤμοι ἐμῶν ἄνολβα βουλευμάτων.
1265

ἰὼ παῖ, νέος νέωι ξὺν μόρωι,

αἷαῖ αἰαῖ,

ἔθανες, ἀπελύθης,

ἐμαῖς οὐδὲ σαῖσι δυσβουλίαις.

Χορός

οἴμ᾽ ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1270

Κρέων

οἴμοι,

ἔχω μαθὼν δείλαιος· ἐν δ᾽ ἐμῶι κάραι

θεὸς τότ᾽ ἄρα τότε μέγα βάρος μ᾽ ἔχων

ἔπαισεν, ἐν δ᾽ ἔσεισεν ἀγρίαις ὁδοῖς,

οἴμοι, λακπάτητον ἀντρέπων χαράν.
1275

φεῦ φεῦ, ἰὼ πόνοι βροτῶν δύσπονοι.

Ἄγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.
1280

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ; κάκιον ἦ κακῶν ἔτι;

Ἄγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

ἰὼ ἰὼ δυσκάθαρτος Ἅιδου λιμήν,

τί μ᾽ ἄρα τί μ᾽ ὀλέκεις;
1285

ὦ κακάγγελτά μοι

προπέμψας ἄχη, τίνα θροεῖς λόγον;

αἰαῖ, ὀλωλότ᾽ ἄνδρ᾽ ἐπεξειργάσω.

τί φής, παῖ; τίν᾽ αὖ λέγεις μοι νέον,

αἰαῖ αἰαῖ,
1290

σφάγιον ἐπ᾽ ὀλέθρωι

γυναικεῖον ἀμφικεῖσθαι μόρον;

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

οἴμοι,

κακὸν τόδ᾽ ἄλλο δεύτερον βλέπω τάλας.
1295

τίς ἄρα, τίς με πότμος ἔτι περιμένει;

ἔχω μὲν ἐν χείρεσσιν ἀρτίως τέκνον,

τάλας, τὸν δ᾽ ἔναντα προσβλέπω νεκρόν.

φεῦ φεῦ μᾶτερ ἀθλία, φεῦ τέκνον.
1300

Ἄγγελος

ἥδ᾽ ὀξυθήκτωι βωμία περὶ ξίφει

λύει κελαινὰ βλέφαρα, κωκύσασα μὲν

τοῦ πρὶν θανόντος Μεγαρέως κλεινὸν λάχος,

αὖθις δὲ τοῦδε, λοίσθιον δὲ σοὶ κακὰς

πράξεις ἐφυμνήσασα τῶι παιδοκτόνωι.
1305

Κρέων

αἰαῖ αἰαῖ,

ἀνέπταν φόβωι. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτωι ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, αἰαῖ,
1310

δειλαίαι δὲ συγκέκραμαι δύαι.

Ἄγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίωι δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπωι;

Ἄγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως
1315

παιδὸς τόδ᾽ ἤισθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

ὤμοι μοι, τάδ᾽ οὐκ ἐπ᾽ ἄλλον βροτῶν

ἐμᾶς ἁρμόσει ποτ᾽ ἐξ αἰτίας.

ἐγὼ γάρ σ᾽ ἐγὼ ἔκανον, ὢ μέλεος,

ἐγώ, φάμ᾽ ἔτυμον. ἰὼ πρόσπολοι,
1320

ἄγετέ μ᾽ ὅτι τάχιστ᾽, ἄγετέ μ᾽ ἐκποδών,

τὸν οὐκ ὄντα μᾶλλον ἢ μηδένα.
1325

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

ἴτω ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1330

ὕπατος· ἴτω ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1335

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μέν, ταῦτα συγκατηυξάμην.

Χορός

μή νυν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς συμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

ἄγοιτ᾽ ἂν μάταιον ἄνδρ᾽ ἐκποδών,

ὅς, ὦ παῖ, σέ τ᾽ οὐχ ἑκὼν κάκτανον
1340

σέ τ᾽ αὖ τάνδ᾽, ὤμοι μέλεος· οὐδ᾽ ἔχω

πρὸς πότερον ἴδω, πᾶι κλιθῶ· πάντα γὰρ

λέχρια τἀν χεροῖν, τὰ δ᾽ ἐπὶ κρατί μοι
1345

πότμος δυσκόμιστος εἰσήλατο.

Χορός

πολλῶι τὸ φρονεῖν εὐδαιμονίας

πρῶτον ὑπάρχει· χρὴ δὲ τά γ᾽ εἰς θεοὺς

μηδὲν ἀσεπτεῖν· μεγάλοι δὲ λόγοι
1350

μεγάλας πληγὰς τῶν ὑπεραύχων

ἀποτείσαντες

γήραι τὸ φρονεῖν ἐδίδαξαν.

Translations (11)

German (A. Boeckh, 1884) (OCR draft) Experimental (German (A. Boeckh, 1884)) — 1155 focus

Die ihr des Kadmos und Amphions Haus umwohnt,

kein Menschenleben, wenn es wohl steht, würd' ich mir

¹

nicht loben, und nicht tadeln doch ein ander Mal.
1100

Das Glück ja hebet und das Glück stürzt jederzeit

den Hochbeglückten und den Unglückseligen;

und was bestimmt ist, kündet kein Wahrsager uns.

Denn Kreon war einst, denk' ich mir, beneidenswerth,

als er vom Feind errettet dies Kadmeierland;
1105

in sich vereinend dieses Staats gesammte Macht

regiert' er, blühend in der Kinder edler Saat.

Und jetzt — dahin ist Alles. Wenn die Freuden erst

der Mensch sich hingeopfert, nicht mehr denk' ich dann

er lebe, sondern acht' ihn für lebendig todt.
1110

Denn habe Reichthums Fülle, wenn du willst, im Haus,

und leb' in stolzem Fürstenscheine: mangelt dir

dabei die Freude, kauf' um Rauches Schatten nicht

dem Menschen ich das Andre, gegen Freud' und Lust.

CHOR.

Welch neues Leid der Herrscher bringst du wiederum?
1115

BOTE.
(Eurydike öffnet die Thür.)

Todst sind sie; Schuld am Tode sind die Lebenden!

CHOR.

Wer ist der Mörder? welcher liegt gefallen? sprich!

BOTE.

Hämon ist nicht mehr, blutend durch nicht fremde Hand.

CHOR.

Durch Vaters Hand, wie? oder durch die eigne Hand?

BOTE.

Selbst that er's, grollend seinem Vater ob des Mords.
1120

CHOR.

O Seher, welch ein richtig Wort doch sprachest du!

BOTE.

Da dieses also, fordert Rath das Übrige.

(Eurydike naht mit ihren Frauen.)

CHOR.

Dort seh' ich schon die Arme nahn, Eurydike,

Kreons Gemahlin: aus dem Hause trat sie vor,

sei's hörend von dem Sohne, sei's von Ohngefähr.
1125

EURYDIKE.

O Bürger alle, welches Wort vernahm ich hier,

als ich zum Ausgang schreite, dafs der Pallas ich,

des Hauses Göttin, nahe mit Gelübd' und Flehn?

Und eben lös' ich an dem wohlverschloſsnen Thor

die Riegel, und mir trifft ein Ruf des eignen Leids
1130

das Ohr; ich sinke tief erschreckt rückwärts dahin

auf meine Frauen, und die Sinne schwinden mir.

Doch wie sie war, die Rede, saget noch einmal;

denn nicht im Leiden unerfahren hör' ich sie.

BOTE.

Ich, theure Herrin, werd' ein Augenzeuge dir
1135

es sagen und verschweigen kein wahrhaftes Wort.

Sollt' ich dir mildern, wo nachher als Lügner ich

erschiene? Wahrheit bleibet stets das Richtige.

Ich folgt' als Führer deinem Ehgemahl dahin

zum hochgelegnen Felde, dort wo jammervoll
1140

zerfleischt von Hunden noch Polyneikes' Körper lag.

Den nun, nachdem zur Wege-Göttin wir gefleht

und Pluton, daſs sie gnädig seien, wuschen wir

im Weihebad dann, und mit frischem Oelgezweig

verbrannten wir, was eben nun noch übrig war.
1145

Und als ein steilgestirntes Grab wir heimischer

Erd' aufgeworfen, gingen dann wir nach der Maid

felsblockbedachtem hohlen Todtenbrautgemach.

Da höret fernher Einer helles Wehgeheul,

von jener weihelosen Hochzeitkammer her,
1150

und kündet Kreon, unserm Herrn, es eilend an.

Doch den umtönt des Jammers Unglückszeichen schon,

indeſs er näher schreitet, und wehklagend ruft

er aus das thränenvolle Wort: Ich Armer, ach!

bin ich ein Seher? geh den unglückseligsten
1155

Weg ich von allen Wegen, die jemals ich ging?

Der Ruf des Sohnes trifft mich! Auf, ihr Diener, geht

in Eile näher, und am Grab seht, eingedrängt

durch weggebrochner Fugesteine Spaltenrifs

tief in die Mündung, ob es Hämons Stimme sei,
1160

die ich vernommen, oder ob ein Gott mich täuscht.

Des bangen Herrn Geboten folgend sahen wir

darnach; und ganz im Hintergrund der Felsengruft

erblickten sie wir hangend, ihren Nacken fest

umschlungen mit dem wohlgewebten Leinenband,
1165

und ihn umfangen haltend mitten ihren Leib,

bejammernd seines Ehelagers Untergang,

des Vaters Unthat und der Braut unselig Loos.

Er aber ihn erblickend seufzet düster auf,

und geht hinein zu jenem, und wehklagend ruft
1170

er aus: O Armer, was begannst du? welcher Geist

ergriff dich? welch Unheilsgeschick verderbte dich?

O komm heraus, Kind; komm, ich bitte flehentlich.

Doch wilde Blicke wirft dem Vater zu der Sohn;

Abscheu im Antlitz, nichts erwiedernd, zieht das Schwert
1175

am Doppelgriff er; jener stürzt in Flucht heraus,

und so verfehlt ihn dieser: der Unselige,

sich selbst ergrimmt dann, störst sofort das Eisen sich,

drauf hingestemmt, tief in die Seiten, und umschmiegt

mit mattem Arme, noch bei Sinnen, sich der Braut;
1180

und schnaubend haucht er seines Blutes Purpurstrahl

an die erblafste Wange der Umschlungnen hin.

Ein Todter liegt er bei der Todten, und empfängt

die Weih'n der Hochzeit, Armer! in des Hades Haus,

den Menschen zeigend, wie die Unbesonnenheit
1185

von allen Übeln für den Mann das gröfste sei.

(Eurydike ab.)

CHOR.

Wie magst du das wol deuten? Fort schon ist die Frau,

noch eh' ein gutes oder böses Wort sie sprach.

BOTE.

Ich schaudre selbst auch; doch die Hoffnung nährt mich noch,

des Kindes Unglück hörend wolle nicht der Stadt
1190

sie zeigen ihre Klagen, sondern drin im Haus

mit ihren Frau'n beweinen dieses eigne Leid.

Nicht unverständig ist sie, daſs sie frevelte.

CHOR.

Nicht weiſs ich's: aber allzutiefes Schweigen scheint

gleich drohend mir als übermäfsig Klaggeschrei.
1195

BOTE.

Bald werden wir erfahren, ob nicht heimlich sie

verhaltnes Weh in tief empörtem Herzen birgt,

indem ans Haus ich trete: denn wahr sprachest du,

auch allzu tiefes Schweigen drohet Schweres oft.

(Kreon kommt mit der Leiche des Sohnes und mit Gefolge.)

CHOR.

Hier nahet er selbst, der Gebieter, heran;
1200

mit den Händen erfafst er ein deutliches Mal,

wenn solches ich darf aussprechen, der Schuld

nicht Anderer, sondern der eignen.

KREON.
Str. 1.

O weh!

O sinnloser Sinne todschwangere
1205

Verirrungen ach! schauet Mord, schauet Tod,

verübt am Geschlecht des selbsteignen Stamms!

weh mir, meines Rathes Unseligkeit!

O Sohn, jung entriſs ein jung Todesloos,

ach ach, ach ach,
1210

dich durch meines Raths und nicht durch des deinen Unglücksbeschluſs.

CHOR.

Ach daſs zu spät doch, seh' ich, du das Recht erkennst!

KREON.
Str. 2.

Weh mir!

Ich hab's gelernt, ich Armer! Schwer belastend traf

mir damals im Zorn ein Gott dieses Haupt,
1215

und schlug's, und warf in wilde Pfade mich hinein;

weh mir! niederstürzt' er mein zertretnes Glück!

Ach ach! o der Menschen leidvolles Leid!

HAUSDIENER.
(tritt auf)

O Herr, wie einer, der so recht im Erbbesitz

der Übel wäre, trägst du dieses hier im Arm,
1220

und kommst, im Hause gleich zu schaun das andere.

KREON.

Was giebt es wieder Schlimmes? was ist noch mir schlimm?

HAUSDIENER.

Dein Weib erlag unselig, diesem Todten hier

ganz Mutter sie, von frisch geschlagner Wunden Streich.

KREON.
Gegenstr. 1.

O weh!
1225

O weh! nie versöhnlich Reich, Hades' Schlund,

Ha, du vernichtest mich! O des graunvollesten

Unheils Bote mir, welch Wort sprichst du aus?

Du giebst, ach! dem Todten noch Todesstofs!

O! was kündest du? welch neu Todesloos,
1230

ach ach, ach ach,

des Weibs sagst du mir, in Mord hingeschlachtet sie mein Gemahl!

CHOR.

Du kannst es sehen; nicht im Innern ist sie mehr.

(die Leiche der Eurydike wird sichtbar.)

KREON.
Gegenstr. 2.

Weh mir!

Dies andre zweite Leiden schau' Elender ich!
1235

O welch, welch Geschick denn harrt meiner noch?

In meinen Händen halt' ich noch mein Kind, und dort,

ich Elender, muſs ich jene liegen sehn.

Ach ach, arme Mutter! ach, armes Kind!

HAUSDIENER.

Als scharfgetroffen um den Altar hin sie lag,
1240

brings ihr das Auge schwarzumwölkt, nachdem sie noch

des erstgeopferten Megareus ruhmvolles Loos

beklagt, und wieder diesen, und auf dich zuletzt,

den Kindermörder, arge Flüch' herabgewünscht.

KREON.
Str. 3.

Ach ach, ach ach!
1245

Vor Angst schaudr' ich auf! Warum stöfst nicht wer

mir vorn durch die Brust ein zweischneidig Schwert?

Weh, weh mir Elendem!

In Elend und Leid versenkt komm' ich um.

HAUSDIENER.

Die Schuld von diesem und von jenem Tode lud
1250

im Sterben noch anklagend sie dir auf das Haupt.

KREON.

Und wie sich mordend schied sie denn vom Leben ab?

HAUSDIENER.

Mit eigner Hand durchbohrte sie die Weichen sich,

als sie des Sohnes tief bejammert Leid gehört.

KREON.
Str. 4.

O weh, weh! der Menschen kein andrer nimmt
1255

auf sich diese Schuld hinweg meinem Haupt.

Denn ich, ich gewiſs, ich Elender war's,

der dir gab den Tod. O kommt, Diener kommt:

fasset mich! führet in Eile weg, führet von hinnen mich!

denn nichts weiter bin ich mehr als ein Nichts!
1260

CHOR.

Du mahnest heilsam, giebt es Heil im Übel noch;

am besten geht am schnellsten man vom Übel weg.

KREON.
Ant. γ¹.

O komm, o komm,

erschein', unsrer Todesloos' herrlichstes,

heranführend mir des endigenden Tags
1265

Glücksziel! o komm, o komm,

daſs ich keinen andern Tag schaue mehr!

CHOR.
Gegenstr. 3.

Dies birgt die Zukunft; Sorg' erheischt die Gegenwart:

ob jenem waltet, wer darob zu walten hat.

KREON.

Wornach ich schmachte, dieses nur erfleht' ich mir!
1270

CHOR.

Nicht flehe jetzo; denn aus vorbestimmter Noth

giebt es Befreiung nimmermehr den Sterblichen.

KREON.
Ant. δ¹.

Hinweg führet denn mich den Vernichteten,

der dir nicht mit Willen Tod bracht', o Sohn,

und dir, Gattin! Weh! ich weiſs nicht wie den
1275

ich schaun soll, wie die, weiſs nicht irgend Rath!

Alles liegt niedergestürzt umher; es stürmt auf mein Haupt

ein graunvolles Schicksal schwerlastend ein!

(Kreon wird abgeführt.)

CHOR.

Glückselig zu seyn, thut Weisheit noth

vor Allem zuerst; und des Göttlichen Scheu
1280

soll keiner verschmähn: denn gewaltige Wort'

hochmüthiges Sinns, mit gewaltigem Schlag

schwer büfsend zuletzt,

sie lehren im Alter die Weisheit.

Spanish (J. A. Bolufer, 1921) (OCR draft) Experimental (Spanish (J. A. Bolufer, 1921)) — 1155 focus

¡Vecinos de Tebas y de la mansión de Anfión! Nunca más yo admiraré como feliz ni compadeceré como desgraciado a ningún hombre mientras le dure la vida; porque la suerte ensalza y la suerte abate sin cesar al hombre feliz y al hombre desgraciado. Y no hay quien adivine lo que le ha de suceder a ningún mortal. Porque Creonte era digno de envidia, a mi parecer, cuando después de haber libertado de enemigos a esta tierra cadmea y apoderarse del mando supremo de la región, la gobernaba y vivía lleno de alegría por la generosa indole índole de sus hijos. Mas ahora se ha desvanecido toda esa dicha; pues cuando el hombre llega a perder la alegria alegría y el placer, en mi concepto ya no vive, y lo considero como un cadáver animado. Amontona, pues, riquezas en tu casa, si te place, y vive fastuosamente con el aparato de un tirano; que si con todo eso te falta la alegria alegría, todo lo demás, comparado con el placer, no lo compraría yo para el hombre por la sombra del humo.

CORO

¿Qué nueva calamidad de los reyes vienes a anunciarnos?

EL MENSAJERO

Han muerto; y los que viven son, culpables de la muerte.

CORO

¿Y quién ha matado? ¿Quién yace muerto? Di.

EL MENSAJERO

Hemón ha muerto: con la propia mano se ha herido.

CORO

¿Cuál? ¿La del padre o la suya propia?

EL MENSAJERO

Él mismo se ha suicidado, rabioso contra su padre por la sentencia de muerte.

CORO

– ¡Oh adivino! ¡Cuán cumplidamente diste la profecia profecía!

EL MENSAJERO

Y siendo la cosa así, hay que pensar en lo demás.

CORO

Y en verdad que veo a la desdichada Eurídice, la esposa de Creonte, que sale de casa; ya sea por haber oido oído algo de su hijo, ya por casualidad.

EURÍDICE

¡Oh ciudadanos todos! Oi Oí algunas de vuestras palabras cuando iba a salir para llegarme a invocar con mis plegarias a la diosa Minerva. Y me hallaba aflojando la cerradura de la puerta para abrirla, cuando me hirió los oídos el rumor de alguna desgracia de mi familia. Llena de miedo, caí de espaldas sobre mis esclavas y perdi perdí el sentido. Pero cualquiera que fuese vuestra conversación, repetidmela; que no ignoro lo que son las desgracias, para poder escucharlas.

EL MENSAJERO

Yo, querida reina, que estuve presente, te contaré la verdad, y no omitiré palabra. ¿Pues para qué te he de sosegar con un relato que luego me ha de hacer aparecer como embustero? Lo mejor, siempre es la verdad. Yo seguía a tu marido acompañándolo hacia la eminencia del paraje donde aun yacía el no llorado cadáver de Polinices despedazado por los perros; y à a éste, después de suplicar a la diosa protectora del tránsito y a Plutón, para que benevolos benévolos aplacaran su ira, lavamos con agua lustral y quemamos sus restos sobre ramas recién cortadas; y habiéndole erigido un elevado túmulo con tierra de la patria, nos fuimos en seguida hacia la gruta que de piedras se había hecho para cámara nupcial de los desposorios de la muchacha con Plutón. Uno de nosotros oye el grito de agudos lamentos que lejanos resonaban en aquella cámara privada de los fúnebres honores, y corriendo, se lo anuncia al amo Creonte. Y cuando éste, que oia oía el confuso clamor de tristes lamentos, llegó más cerca de la tumba, rompiendo en llanto se arrojó con estas dolorosas palabras: «¡Ah infeliz de mí! ¿Será cierto lo que me dice el corazón? ¿Acaso me hallo en el tránsito más desdichado de los pasos de mi vida? Me suena la voz de mi hijo. Pero, ¡siervos!, venid aquí corriendo; y llegados a la tumba, arrancad la piedra que cierra la boca del hueco; y entrando en él, ved si es de Hemón la voz que oigo, o si me engañan los dioses.»

Y mira lo que vimos al cumplir las órdenes de nuestro abatido señor en el fondo de la tumba vimos a ella ahorcada en un lazo que, formado con la tela del ceñidor, se había adaptado al cuello; y a él, que echadó echado sobre ella la encerraba en sus brazos, llorando la pérdida de su prometida, que ya vivia vivía en el infierno, y la orden de su padre y su infortunado casamiento. Éste, así que lo vió vio, dando un horrible grito se lanza dentro hacia él, y gimiendo amargamente le dice: «¡Ah infeliz! ¿Qué has hecho? ¿Qué pensamiento ha sido el tuyo? ¿En qué desgracia te vas a perder? Sal de ahi ahí, te lo ruego, suplicandó suplicando.» Pero el muchacho, mirándole con enfurecidos ojos, y escupiéndole a la cara y sin contestarle, tira de su espada de doble filo y erró a su padre, porque éste se dió dio a la fuga. Entonces el infeliz, irritado contra sí mismo como estaba, se inclinó apoyando el costado en la punta de la espada; y en sus teñidos brazos, anhelante aún, se abrazó de la muchacha, enviándole en su estertor rápido chorro de sangre, algunas gotas de la cual enrojecieron las pálidas mejillas de la novia. Y alli allí yace un cadáver sobre otro cadáver, habiendo alcanzado el desdichado el cumplimiento de sus bodas en la mansión de Plutón, y demostrando a los mortales que la imprudencia es para el hombre la mayor de las desgracias.

CORO

¿Qué conjeturas ahora? Esa mujer ha desaparecido sin proferir buena ni mala palabra.

EL MENSAJERO

Yo mismo estoy asombrado; pero abrigo la esperanza de que, enterada ella de la muerte del hijo, no creerá que deba llorarlo por las calles de la ciudad; sino que, yéndose a casa, anunciará a las esclavas la desgracia de la familia para que lo lloren; porque no está tan falta de juicio que cometa una atrocidad.

CORO

No sé; porque a mí, el demasiado silencio me parece compañero de algo grave, lo mismo que el inmoderado clamor.

EL MENSAJERO

Pues vamos a verlo yéndonos a palacio; no sea que algo reprimido oculte secretamente en su irritado corazón; porque bien dices que el demasiado silencio es cosa grave.

CORO

Pues he ahi ahí al mismo rey, que viene llevando en sus manos la señal evidente, no de ajena culpa, si me es permitido hablar así, sino de su propio pecado.

CREONTE

¡Oh crueles y mortales pecados de mis desatentados consejos! ¡Oh vosotros que veis al muerto y al matador en una misma familia! ¡Oh infaustas resoluciones mias mías! ¡Oh hijo! ¡Tan joven, y de prematura muerte, ayay, ayay, has muerto! Te has ido por mis funestas resoluciones, no por las tuyas.

CORO

¡Ay!, que tarde parece que reconoces la justicia.

CREONTE

¡Ay de mí! La conozco en mi desgracia. Pero en aquel entonces, en verdad, entonces un dios gravemente irritado contra mi mí, me sacudía la cabeza y me lanzó por funestas sendas, ¡ay de mí!, destruyendo mi felicidad, que holló con sus pies. ¡Huy, huy! ¡Oh infructuosos afanes de los mortales!

EL MENSAJERO

¡Ah, señor! ¡Cómo teniendo y sintiendo la desgracia que llevas en tus manos, tienes otra en casa, que pronto verás!

CREONTE

¿Qué hay, pues, peor que el mismo mal?

EL MENSAJERO

Tu mujer ha muerto; la infeliz, madre amantísima de ese cadáver, se acaba de inferir herida mortal.

CREONTE

¡Ay, ay, implacable puerto del infierno! ¿Por qué, pues, a mí, por qué me arruinas? ¡Oh tú, que vienes con tan fatales y funestas noticias! ¿Qué es lo que dices? ¡Ayay! A un hombre muerto ya, has rematado. ¿Qué dices, hombre? ¿Esa nueva noticia que me anuncias, ¡ayay, ayay!, es la cruel muerte de mi mujer sobre la de mi hijo?

CORO

Puedes verla, pues no está en el interior de palacio.

CREONTE

¡Ay de mí! ¡Esta es otra nueva desgracia que veo! ¡Infeliz de mí! ¿Qué otra, pues, qué otra fatalidad me espera? Tengo en brazos a mi hijo, que acaba de morir, y veo enfrente otro cadáver. ¡Infeliz de mí! ¡Ay, ay, madre desdichada! ¡Ay, hijo!

EL MENSAJERO

Ella, gravemente herida, dió dio reposo a sus ensombrecidos ojos alrededor del altar después de llorar la gloriosa muerte de su hijo Megareo, que perdió perdió antes, y luego la de éste; y lanzando últimamente maldiciones sobre ti por tus imprudentes determinaciones como asesino de tu hijo.

CREONTE

¡Ayay, ayay! Estoy pasmado de horror. ¿Por qué no me matáis matais con espada de dos filos? ¡Qué miserable soy! ¡Ayay! ¡Estoy envuelto en fatal calamidad!

EL MENSAJERO

Como que fuiste acusado por la difunta de tener tú la culpa de la muerte de ella y de la de aquél.

CREONTE

¿Y de qué manera se mató?

EL MENSAJERO

Hiriéndose con su propia mano en el corazón, así que supo la deplorabilisima deplorabilísima muerte de su hijo.

CREONTE

¡Ay de mí! No se impute nada de esto a otro hombre, porque ha sucedido por mi culpa. Pues yo, yo te maté, desdichado, yo; lo digo verdaderamente. ¡Oh siervos!, echadme a toda prisa; echadme fuera de aquí, que ya no soy nada.

CORO

Bien nos exhortas, si es que algún bien puede haber en el mal; pues de los males presentes, los más breves son los mejores.

CREONTE

¡Venga, venga! ¡Aparezca el último y más deseado de mis infortunios, trayéndome el fin de mis dias días! ¡Venga, venga, para que ya no vea otro sol!

CORO

Esas cosas están por venir. De las presentes conviene que nos preocupemos; pues de las otras, ya cuidarán aquellos que deben cuidarse.

CREONTE

Pero lo que deseo es lo que pido en mis súplicas.

CORO

Pues no pidas nada; que de la suerte que el destino tenga asignada a los mortales, no hay quien pueda evadirse.

CREONTE

Echad de aquí a un hombre inútil, que, ¡ay, hijo!, te maté sin querer; y a ésta también. ¡Pobre de mí! No sé hacia qué lado deba inclinarme, porque todo lo que tocan mis manos se vuelve contra mí; sobre mi cabeza descargó intolerable fatalidad.

CORO

La prudencia es la primera condición para la felicidad; y es menester, en todo lo que a los dioses se refiere, no cometer impiedad; pues las insolentes bravatas que castigan a los soberbios con atroces desgracias, les enseñan a ser prudentes en la vejez.

Latin (F. H. Bothe, 1806) (OCR draft) Experimental (Latin (F. H. Bothe, 1806)) — 1155 focus

Cadmi Amphionisque aedium incolae, nulla est hominis vita superstes, quam vel laudare vel culpare velim:

Fortuna enim erigit, et Fortuna deprimit felicem et infelicem semper: meque de vita, quae agitur, mortalium licetaugurari. Quippe Creon, si quisquam alius, ne iudice, beatus erat, qui terram hanc quidem Cadmeam ab hostibus liberaverat, imperioque totius terrae potitus eam regebat, florens generosa liberorum prole: at nunc dilapsa sunt omnia. Voluptates autem siquis vir amiserit, haud equidem puto illum vivere, sed animatum esse mortuum. Opibus enim polleas quaniumvis domi, et vivas regio splendore; tamen si absit his gaudium, cetera ego fumi umbra haud emerim viro prae voluptate.

Chorus

Atquid novum hoc malum est, quod de regibus nuntiaturus venis?

Nuntius

Mortui sunt ; viventes autem fuere caussa mortis.

Chorus

Et quis peremit? quis veró peremtus est? ede.

Nuntius

Haemon interiit: violentae enim illatae illi manus fuere.

Chorus

Patrisne, an ipsius ?

Nuntius

Ipse se peremit, patri iratus ob necem.

Chorus

O vates, quam vera ergo praedixti nimis!

Nuntius

Nempe cum sic se res habeant, de ceteris consulere expedit.

Chorus

Atqui video miseram Eurydicen prope, uxorem Creontis: huc autem domo egressa se confert, vel audito filii casu, vel temere adest.

Euydice

O vos omnes, quicumque adestis, cives (sermonem enim vesirum audivi, quum ostio propinquarem, egressura, ut Palladis delubrum adirem, deaeque adhiberem preces;

et claustra quidem occlusae portae laxabam, quum aures mihi ferit rumor domestici mali, metuque perculsa revolvor supind inter famularum manus, et linquor animo), age quis fuit iste sermo, rursum dicite! malorum enim nequaquam inexperta audiam.

Nuntius

Equidem tibi, cara domina, dicam, quamvis acerba, nec quidquam praetermittam veri. Quid enim te deleniam verbis, quae postea falso dixisse deprehendar? recta semper res est veritas. Tuum quidem ego coniugem sectatus sum , viam ei praemonstrans extremum in campum, ubi nefando modo iacebat adhuc, canibus laceratum, Polynicis cadaver. Et illud quidem, precati Triviam deam, Plutonaque, ut propitium haberent animum , lavimus piis lavacris, congestisque ramis recens decerptis superstites reliquias combussimus: aggestoque excelso busto patriae terrae, dehinc repetimus lapideum specum, puellae Orcinum thalamum. Sonum vero procul clarorum eiulatuum ex inferis carente atrio sublatum audit aliquis, heroque Creonti nuntiat currens: huic autem, ubi propius accedit, offunditur facile agnoscendus infelicis clamoris sonus; suspiransque, luctuosam hanc emittit vocem: O miser ego, an vates sum? iterne nunc facio omnium, quae antea, infaustissimum ? vox me filii conturbat, At, vos famuli, accedite propius citi, et adstantes tumulo dispicite, compagem tumuli saxeam subeuntes ad ipsum ostium , num Haemonis veram audivivocem , an a diis fallor.

Ita, ut iusserat prorsus exanimatus herus, inspeximus;

intimoque in tumu. lo puellam quidem videmus collo pensilem, nodo texti- lis sindonis implicitam : illum vero iuxta iacentem, mediamque amplexum virginem, sponsae deflentem Orco demissae interitum, patrisque facta, et miserabiles nuptias. At hic, ubi eum videt, graviter suspirans, intro pergit ad eum, et cum eiulatu eum vocat: O miser, inquit, quid fecisii? quaenam erat tibi mens? Quonam exemplo te perditum ibas? egredere, o nate! supplex te rogo. Huic vero, ubi trucibus oculis eum adspexit puer, faciem inspuens, nililque respondens, ambo corripit ensis dentalia, patre autem. fugiente aberravit ictu: tum ille infelix, sibimet iratus, sic ut erat, in ensem protentus, per medias costas mucronem adigit, flexilibusque lacertis, mentis adhuc compos, virginem complectitur, et in pallidas puellae genas vehementem emittit halitum purpureo mixtum sanguine. lacet sic mortuus iuxta sponsae cadaver, connubialia sacra adeptus miser in Proserpinae domo, exemplo suo docens homines, maximum cuique malum esse temeritatem.

Chorus

Quidnam hoc esse coniicias?

Mulier rursus e conspectu evasit, priusquam locuta est boni vel mali quidquam.

Nuntius

Et ipse stupeo; attamen spe mulceor, illam, audita filii nece, urbem non incensuram questibus, sed interiorem domo famulis edicturam, ut privatim lessum lamentando faciant: consilii enim non ita expers est, ut quidquam hac in re peccet.

Chorus

Nescio: quanquam mihi et silens stupor grave quid portendere videtur, et temeraria eiulatio.

Nuntius

At mox domum ingressus comperiam, num quid etiam cohibendum clam tegat animo irato: quippe bene dicis; etenim haud sine periculo est nimium silentium.

Chorus

Atqui eccum advenit rex ipse, monumentum insigne manibus gestans, haud alienae, si fas est dicere, crimen, sed suae ipsius noxae.

Creon

O dementiae peccata dura, mortifera!

O qui cognatos cernitis occisores et occisos! Heu infelicem consiliorum meorum exitum!. Heu, nate, rate, iuvenis, immaturo fato vae! extinctus , mihi ereptus es, mea, non tua, perditus vecordia.

Chorus

Quanquam sero, videris tamen deüm iustitiam agnovisse!

Creon

Hei mihi! agnosco miser. Tunc scilicet, tunc, inquam, deus gravi calamitate caput meum percussit, instigavitque ad saeva comsilia, hei mibi, impresso pede subvertens gaudia. Heu! heu! labores hominum infelices!

Verna

O here, qualibus mactatum afflictumque malis, qualia etiam advenientem hic videre te oportet !

Creon

Quaenam alia calamitas hac maior denuo accedit?

Verna

Occidit uxor tua, vera mater huius mortui infelix, inflicto recens vulmere.

Creon

O inexpiabilis caedium thesaure, cur, obsecro , cur me perdis?

O luctuosae calamitatis nuntie , quemnam edis sermonem? Hei, hei! perditum virum iterum confecisti, Qnid, puer, inquis? quid mihi narras novi? hei, hei, num exitiali isti calamitati accedere etiam uxoris cruentam necem ?

Verna

Intueri licet:

non enim in penetrali amplius retinetur.

Creon

Hei mihi! alterum hoc iam cerno malum miser. Quis tandem, quis me manet etiam casus? habeo quidem in manibus iam natum miser, et ilud ex adverso adspicio cadaver. Heu, heu, misera mater! heu, nate!

Verna

Haec furore percita, arae circumvoluta , solvit tenebris offusos oculos; postquam deflevit Megarei quidem prius defuncti inclytam sortem , deinde et huius, postremo autem tibi dira imprecata est, natorum homicidae.

Creon

Heu, heu! metu refugit animus. Curnon mihi adversum aliquis infligit vulnus ancipiti gladio? At miser ego, heu, heu! miseris sum immersus casibus!

Verna

Nempe tamquam caussa utriusque exitii ab hac defuncta obiurgabare.

Creon

Quomodo autem, ut clarius mihi dicas, vita soluta est?

Verna

Adacto sub iecur sua ipsius manu ense, simulatque ilud audiit nati lacrimabile fatum.

Creon

Hei mihi! haud umquam in quemvis alium hominum horum a metransferetur culpa: ipse enim te occidi miser, ipse ego, verum dieo. Io famuli, abducite me quam celerrime, abducite me procul, qui plane nonsum magis quam nullus!

Chorus

Bene mones, si quid in malis est boni.

Creon

Age, adpareat fatorum feliciter meorum ultimum, inihi supremum adferens diem!

age veniat, ut saltem diem haud amplius adspiciam !

Chorus

Futura haec sunt:

quae praesens res postulat, procurare decet: illorum enim curam gerent ii, quibus convenit ea esse curae.

Creon

At una cum illis, quos amo, ista fuero consecutus.

Chorus

At nunc parce quidquam optare: nam fati nullum est mortalibus effugium.

Creon

Abducite procul hominem miserum, qui te, o fili, imprudens occidi, quique te etiam, uxor (heu me miserum!), neque scio, quo ad quem respiciam.

Omne sub terra; omnia enim perversa, quae manibus teneo, quaeque capiti meo impendent, intolerabile fatum invexit.

Chorus

At sane quidem, si quae urgent mala, quo breviora, eo sunt leviora.

Sapere longe prima felicitatis pars est, omnibusque pietatis erga deos officiis fungi decet; at superbi, quum magnis plagis adflicti, magnorum dictorum poenas luerunt, sapere tandem docentur.

English (Lewis Campbell, 1906) (OCR draft) Experimental (English (Lewis Campbell, 1906)) — 1155 focus

Neighbours of Cadmus and Amphion’s halls,
1155

No life of mortal, howsoe’er it stand,

Shall once have praise or censure from my mouth;

Since human happiness and human woe

Come even as fickle Fortune smiles or lours;

And none can augur aught from what we see.
1160

Creon erewhile to me was enviable,

Who saved our Thebè from her enemies;

Then, vested with supreme authority,

Ruled her aright; and flourish’d in his home

With noblest progeny. What hath he now?
1165

Nothing. For when a man is lost to joy,

I count him not to live, but reckon him

A living corse. Riches belike are his,

Great riches and the appearance of a King;

But if no gladness come to him, all else
1170

Is shadow of a vapour, weighed with joy.

CH

What new affliction heaped on sovereignty

Com’st thou to tell?

MESS

They are dead; and they that live

Are guilty of the death.

CH

The slayer, who?

And who the slain? Declare.

MESS

Haemon is dead,
1175

And by a desperate hand.
1175

CH

His own, or Creon’s?

MESS

By his own hand, impelled with violent wrath

At Creon for the murder of the maid.

CH

Ah, Seer! how surely didst thou aim thy word!

MESS

So stands the matter. Make of it what ye list.

CH

See, from the palace cometh close to us
1180

Creon’s unhappy wife, Eurydicè.

Is it by chance, or heard she of her son?

EURYDICE
Enter EURYDICE .

Ye men of Thebes, the tidings met mine ear

As I was coming forth to visit Pallas

With prayerful salutation. I was loosening
1185

The bar of the closed gate, when the sharp sound

Of mine own sorrow smote against my heart,

And I fell back astonied on my maids

And fainted. But the tale? tell me once more;

I am no novice in adversity.

MESS

Dear lady, I will tell thee what I saw,

And hide no grain of truth: why should I soothe

Thy spirit with soft tales, when the harsh fact

Must prove me a liar? Truth is always best.

I duly led the footsteps of thy lord
1195

To the highest point of the plain, where still was lying,

Forlorn and mangled by the dogs, the corse

Of Polynices. We besought Persephonè

And Pluto gently to restrain their wrath,

And wash’d him pure and clean, and then we burned
1200

The poor remains with brushwood freshly pulled,

And heaped a lofty mound of his own earth

Above him. Then we turned us to the vault,

The maiden’s stony bride-chamber of death.

And from afar, round the unhallowed cell,
1205

One heard a voice of wailing loud and long,

And went and told his lord: who coming near

Was haunted by the dim and bitter cry,

And suddenly exclaiming on his fate

Said lamentably, ‘My prophetic heart
1210

Divined aright. I am going, of all ways

That e’er I went, the unhappiest to-day.

My son’s voice smites me. Go, my men, approach

With speed, and, where the stones are torn away,

Press through the passage to that door of death,
1215

Look hard, and tell me, if I hear aright

The voice of Haemon, or the gods deceive me.’

Thus urged by our despairing lord, we made

Th’ espial. And in the farthest nook of the vault

We saw the maiden hanging by the neck

With noose of finest tissue firmly tied,
1220

And clinging to her on his knees the boy,

Lamenting o’er his ruined nuptial-rite,

Consummated in death, his father’s crime

And his lost love. And when the father saw him,

With loud and dreadful clamour bursting in
1225

He went to him and called him piteously:

‘What deed is this, unhappy youth? What thought

O’ermaster’d thee? Where did the force of woe

O’erturn thy reason? O come forth, my son,

I beg thee!’ But with savage eyes the youth
1230

Glared scowling at him, and without a word

Plucked forth his two-edged blade. The father then

Fled and escaped: but the unhappy boy,

Wroth with himself, even where he stood, leant heavily

Upon his sword and plunged it in his side.—
1235

And while the sense remained, his slackening arm

Enfolded still the maiden, and his breath,

Gaspingly drawn and panted forth with pain,

Cast ruddy drops upon her pallid face;

Then lay in death upon the dead, at last
1240

Joined to his bride in Hades’ dismal hall:—

A monument unto mankind, that rashness

Is the worst evil of this mortal state.

CH

What augur ye from this? The queen is gone

Without word spoken either good or bad.
1245

MESS

I, too, am struck with dread. But hope consoles me,

That having heard the affliction of her son,

Her pride forbids to publish her lament

Before the town, but to her maids within

She will prescribe to mourn the loss of the house.

She is too tried in judgement to do ill.
1250

CH

I cannot tell. The extreme of silence, too,

Is dangerous, no less than much vain noise.

MESS

Well, we may learn, if there be aught unseen

Suppressed within her grief-distempered soul,

By going within the palace. Ye say well:
1255

There is a danger, even in too much silence.

CH

Ah! look where sadly comes our lord the King,

Bearing upon his arm a monument—

If we may speak it—of no foreign woe,

But of his own infirmity the fruit.
1260

CR
Enter CREON with the body of HAEMON .

O error of my insensate soul,

Stubborn, and deadly in the fateful end!

O ye who now behold

Slayer and slain of the same kindred blood!

O bitter consequence of seeming-wise decree!
1265

Alas, my son!

Strange to the world wert thou, and strange the fate

That took thee off, that slew thee; woe is me!

Not for thy rashness, but my folly. Ah me!

CH

Alas for him who sees the right too late!
1270

CR

Alas!

I have learnt it now. But then upon my head

Some God had smitten with dire weight of doom;

And plunged me in a furious course, woe is me!

Discomforting and trampling on my joy.
1275

Woe! for the bitterness of mortal pain!

2ND MESS
Enter 2nd Messenger .

My lord and master. Thou art master here

Of nought but sorrows. One within thine arms

Thou bear’st with thee, and in thy palace hall

Thou hast possession of another grief,

Which soon thou shalt behold.
1280

CR

What more of woe,

Or what more woeful, sounds anew from thee?

2ND MESS

The honoured mother of that corse, thy queen,

Is dead, and bleeding with a new-given wound.

CR

O horrible! O charnel gulf

Of death on death, not to be done away,
1285

Why harrowest thou my soul?

Ill boding harbinger of woe, what word

Have thy lips uttered? Oh, thou hast killed me again,

Before undone!

What say’st? What were thy tidings? Woe is me!
1290

Saidst thou a slaughtered queen in yonder hall

Lay in her blood, crowning the pile of ruin?

CH

No longer hidden in the house. Behold!

CR

Alas!

Again I see a new, a second woe.
1295

What more calamitous stroke of Destiny

Awaits me still? But now mine arms enfold

My child, and lo! yon corse before my face!

Ah! hapless, hapless mother, hapless son!
1300

2ND MESS

She with keen knife before the altar place

Closed her dark orbs; but first lamented loud

The glorious bed of buried Megareus,

And then of Haemon; lastly clamoured forth

The curse of murdered offspring upon thee.
1305

CR

Ay me! Ay me!

I am rapt with terror. Is there none to strike me

With doubly sharpened blade a mortal blow?

Ah! I am plunged in fathomless distress.

2ND MESS

The guilt of this and of the former grief

By this dead lady was denounced on thee.

CR

Tell us, how ended she her life in blood?

2ND MESS

Wounding herself to the heart, when she had heard
1315

The loud lamented death of Haemon here.

CR

O me! This crime can come

On no man else, exempting me.

I slew thee—I, O misery!

I say the truth, ’twas I! My followers,
1320

Take me with speed—take me away, away!

Me, who am nothing now.
1325

CH

Thou sayest the best, if there be best in woe.

Briefest is happiest in calamity.

CR

Ah! let it come,

The day, most welcome of all days to me,

That brings the consummation of my doom.

Come! Come! I would not see another sun.

CH

Time will determine that. We must attend

To present needs. Fate works her own dread work.
1335

CR

All my desire was gathered in my prayer.

CH

But prayer is bootless. For to mortal men

There is no saviour from appointed woe.

CR

Take me away, the vain-proud man that slew

Thee, O my son! unwittingly,—and thee!
1340

Me miserable, which way shall I turn,

Which look upon? Since all that I can touch

Is falling,—falling,—round me, and o’erhead
1345

Intolerable destiny descends.

LEADER OF CHORUS
LEADER OF CHORUS.

Wise conduct hath command of happiness

Before all else, and piety to Heaven

Must be preserved. High boastings of the proud
1350

Bring sorrow to the height to punish pride:—

A lesson men shall learn when they are old.

German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review) (OCR draft) Experimental (German (J. J. C. Donner, 1875; OCR review)) — 1155 focus

Ihr, die ihr Kadmos' und Amphions Haus umwohnt!
1120

Kein Menschenleben gibt es, wie's auch stehen mag,

Das ich hinfort je preisen oder schelten will.

Erhöht das Glück doch, stürzt doch allezeit das Glück

Den Reichbegabten und den Unglückseligen,

Und was bevorsteht, kündet uns kein Seher an.
1125

Auch Kreon, dünkt mich, war beneidenswerth zuvor,

Er, der vom Feind befreite dies Kadmeiervolk,

Hierauf des Landes ungetheilte Macht empfing

Und herrschte, von der Kinder edler Saat umblüht.

Und nun dahin ist Alles. Wenn die Freude sich
1130

Treulos dem Menschen abgewandt, so glaub' ich nicht,

Er lebe, lebend acht' ich ihn des Todes Raub.

Denn hab' im Hause, wenn du willst, der Güter viel,

Und leb' in stolzem Herrscherglanz: wenn dir dabei

Die Freude mangelt, kauf' ich dir das Andere
1135

Nicht um des Rauches Schatten ab für frohen Muth.

Der Chor.

Welch neues Leid der Herrscher kommst du kundzuthun?

Der Bote.

Todt sind sie; Schuld am Tode sind die Lebenden.

Der Chor.

Wer ist der Mörder? Wer gefallen? Sage mir!

Der Bote.

Todt lieget Hämon, liegt entſeelt in seinem Blut.
1140

Der Chor.

Todt durch des Vaters oder durch die eigne Hand?

Der Bote.

Dem Vater grollend um den Mord, volführt' er's selbst.

Der Chor.

Seher, welch ein wahres Wort enthülltest du!

Der Bote.

In solchem Unheil fordert Rath das Uebrige.

Der Chor.

Dort seh' ich eben traurig nah'n Eurydike,
1145

Kreon's Gemahlin: aus dem Hause tritt sie, sei's,

Daß sie's gehört vom Sohne, sei's von ungefähr.

Eurydike. Die Vorigen.

Eurydike.

Ihr Bürger alle, welches Wort vernahm ich doch,

Als ich zum Ausgang eilte, hülfesuchend mich

Der Göttin Pallas mit Gelübd' und Fleh'n zu nah'n?
1150

Gerade wollt' ich an dem wohlverschloss'nen Thor

Die Riegel öffnen, als der Ruf von meinem Leid

Das Ohr mir traf; voll Grauen sank ich hinter mich

Zurück in meiner Frauen Arm, von Schreck betäubt.

Doch wie die Kunde lautet, sagt nochmals mir an:
1155

Denn nicht in Leiden ungeübt vernehm' ich sie.

Der Bote.

Ich war zugegen, theure Frau, und melde dir's,

Und vorenthalten werd' ich kein wahrhaftes Wort.

Wozu dir's mildern, daß hernach als Lügner ich

Erfunden würde? Stets besteht das Wahre nur.
1160

Ich folgte deinem Ehgemahl als Führer hin

Zum hochgeleg'nen Felde, wo, grausam zerfleischt

Von Hunden, Polyneikes' Leib noch immer lag.

Und als wir hier der Wege Göttin angefleht¹

Und Pluton, huldreich uns zu sein, so wuschen wir
1165

Ihn erst in heiligem Wasser, und verbrannten dann

Auf frischgebrochnen Zweigen, was noch übrig war.²

Drauf als von heimischer Erde wir ein hohes Grab

Ihm aufgeworfen, gingen wir zum steinernen,

Gewölbten Todesbrautgemach des Mädchens hin.
1170

Und einer Stimme lauten Klageruf vernimmt

Von fern ein, Diener vor der opferlosen Gruft,

Und hinterbringt es Kreon, unserm Herrn, sofort.

Doch den umtönt, indeß er näher schreitet, rings

Ein dunkler Laut des Schmerzes, und wehklagend ruft
1175

Er aus das thränenschwere Wort: „ich Armer, ach!

Bin ich ein Seher? Geh' ich hier den traurigsten

Von allen Pfaden, die ich je gegangen bin?

Des Sohnes Stimme ruft mich! Auf, ihr Diener, auf!

Geht eilig näher, tretet an die Grust hinan,
1180

Und durch des Grabmals aufgeriss'nes Mauerwerk

Zur innern Wölbung dringend, späht, ob Hämons Laut

Ich jezt vernommen, oder ob ein Gott mich täuscht!"

Und wie der Herrscher zagend uns geboten, geh'n

Wir hin, zu spähen, und im Hintergrunde tief
1185

Sah'n wir die Jungfrau schweben, die den Hals sich fest

Zum Tod umschlungen mit des Schleiers zartem Band,

Und sah'n den Jüngling, der die Braut umfangen hielt,

Ihr Loos bejammernd, die hinab geschwunden ihm,

Des Vaters Unthat und den unheilvollen Bund.
1190

Doch Kreon, ihn erblickend, stöhnt schmerzvoll und geht

Zum Sohn hinein und ruft ihm lautaufweinend zu:

„Ha, was begannst du? Welcher Geist, Unseliger,

Ergriff dich? Welches Mißgeschick verderbte dich?

O komm heraus, Kind! Auf den Knie'n beschwör' ich dich!"
1195

Mit wildem Auge starrt der Sohn den Vater an,

Voll Hohn im Antliz, und erwidert nichts, und zieht

Des Schwertes Doppelschneide; doch der Vater stürzt

Hinaus und flicht; er fehlt ihn; dann, auf sich ergrimmt,

Stößt, wie er war, der Arme, drüber hingebeugt,
1200

Das Schwert sich mitten durch die Brust; hierauf umschlingt

Er, noch bei Sinnen, seine Braut mit mattem Arm,

Und schneller athmend strömt er ihr den scharfen Hauch

Blutrother Tropfen auf die bleichen Wangen aus.

So liegt er eine Leiche bei der Leiche, weh!
1205

Empfängt der Ehe Weihen in des Todes Haus,

Und zeigt den Menschen, daß die Unbesonnenheit

Der Uebel allergrößtes sei für Sterbliche.

(Eurydike geht schnell ab.) Der Chor. Der Bote.

Der Chor.

Wie willst du das dir deuten? Rasch von hinnen ging

Die Frau, bevor sie Gutes oder Böses sprach.
1210

Der Bote.

Ich staune selbst auch, doch ermannt mich dieser Trost:

Des Sohnes Unglück hörend, will sie nicht vor uns

Die Klag' erheben, nein, daheim in stillem Schmerz

Vor ihren Frau'n beweinen, was ihr Haus betraf.

Denn nicht so sinnlos ist sie, daß sie frevelte.
1215

Der Chor.

Wer weiß es? Mir dünkt allzutiefes Schweigen auch

Unheilbedeutend, wie der thöricht laute Schmerz.

Der Bote.

Ich will es bald erfahren, ob sie nicht geheim

Verhalt'nes Leid in wildempörter Brust verbirgt;

Ich geh' hinan zum Hause; denn wahr sagtest du:
1220

Wohl allzutiefes Schweigen auch droht schweres Leid.

(der Bote geht ab. Kreon erscheint, die Leiche des Sohnes tragend, mit Gefolge.)

Der Chor.

Hier kommt er ja selbst, der Gebieter, heran,

In den Armen das lautredende Denkmal

Nicht fremden Vergeh'ns, nein, eigener Schuld,

Wenn mir es zu sagen vergönnt ist.
1225
Kreon. Der Chor. Erste Strophe.

Kreon.

O wehe, sinnlosen Sinnes, todbringender,

Starrer Verirrungen Frucht!

Weh! Ihr seht den Mörder, seht

Auch den Erschlag'nen hier: sie sind Eines Stamms!

Weh über meines Rathes Unseligkeit!
1230

weh, Sohn, Sohn!

Früh sinkend, ach, frühem Tod,

(Weh, weh, weh, weh!)

Schiedst du vom Sonnenlicht!

Die Frucht meines Wahnes, nicht deine Schuld!
1235

Der Chor.

Weh, weh, du solltest allzuspät das Rechte seh'n!

Weh mir!

Zweite Strophe.

Kreon.

Ich hab's erkannt, ich Armer: ja, auf dieses Haupt

Hereinstürmend traf ein Gott, schwer ergrimmt,

Mit schwerem Schlag; in wilde Bahnen stieß er mich,
1240

weh, niederstürzend mein zertret'nes Glück!

Ach, ach, weh, des Menschen mühvolle Müh'n!

Ein Diener (kommt aus dem Palaste.) Die Vorigen.

Der Diener.

Als wärst du recht im Vollbesize jedes Leids,

Herr, trägst du dies im Arme: das im Hause weilt,

Das andre Leiden wirst du bald mit Augen sehn.
1245

Kreon.

Was gibt es wieder? Schlimm'res als das Schlimme noch?

Der Diener.

Dein Weib, die treue Mutter dieses Todten hier,

Starb eben, ach! an frischgeschlagnen Wunden hin.

Erste Gegenstrophe.

Kreon.

Oweh! Warum, unversöhnlich Reich, Hades' Schlund,

Mordest du mich, o warum?
1250

Welches Wort sprachst du aus,

du, der mir schweren Leids Kunde bringt?

Weh, weh! Dem Todten gibst du nochmals den Tod!

O was sprichst du?

Welch grauses Wort sagst du mir?
1255
(Weh, weh, weh, weh!)

Mein Weib, ach! entseelt,

Vom Sohn mitgerissen in graunvollen Tod?

Der Chor.

Du kannst es sehen; nicht im Hause birgt sich's mehr.

(Im Hintergrunde der Scene wird die Leiche der Königin sichtbar.)

Weh mir!
1260
Zweite Gegenstrophe.

Kreon.

Das andre zweite Leiden seh' ich Armer hier!

welch Schicksal, welches harrt meiner noch?

In meinen Armen halt' ich noch mein theures Kind,

Und dort muß ich, ach! den andern Todten sehn.

Ach, ach, arme Mutter! Ach, armes Kind!
1265

Der Diener.

Am Hausaltare sank sie schwergetroffen hin,

Da brach in Nacht ihr Auge; noch beweinte sie

Des erst entschwundnen Megareus ruhmvolles Loos,³

Und wieder diesen, und zulezt auf dich herab,

Den Kindesmörder, fluchte sie graunvollen Fluch.
1270
Dritte Strophe.

Kreon.

Weh, weh, weh, weh!

Mich schreckt Angst empor! Warum bohrt kein Freund

Mir vorn durch die Brust ein zweischneidig Schwert?

Ach, ich Unglückseliger!

In qualvolles Leid versenkt, schwind' ich hin.
1275

Der Diener.

Wohl hat die Schuld von diesem, wie von jenem Tod,

Die Todte noch im Sterben dir auf's Haupt gewälzt.

Kreon.

Und welche Todesweise löst' ihr Leben auf?

Der Diener.

Sie senkte selbst in ihre Brust den Stahl, sobald

Sie hier des Sohnes tiefbeweintes Loos vernahm.
1280
Vierte Strophe.

Kreon.

weh, weh! Der Menschen sonst keiner nimmt

Auf sich diese Schuld, es ist meine Schuld.

Denn ich war es nur, ich Elender gab,

Ia ich, dir den Tod! O kommt, Diener, kommt,

Führt mich geschwind hinweg, führt mich von hinnen fort!
1285

Denn nichts Andres bin ich mehr, als ein Nichts.

Der Chor.

Gewinn verlangst du, wenn's Gewinn im Leide gibt;

Wohl ist's am besten, währt das Leid nur kurze Zeit.

komm, o komm,

Kreon.

Erschein' endlich mir, mein glorreichstes Loos,
1290

Und führe mir herauf den endigenden Tag!

Nahe nur, gewünschtes Ziel,

Und laß keinen andern Tag mehr mich schau'n!

Der Chor.

Das bringt die Zukunft; hier gebeut die Gegenwart;⁴

Für jene sorgt ja, wem dafür zu sorgen ziemt.
1295

Kreon.

Wonach ich schmachte, dies allein erfleht' ich mir.

Der Chor.

Erflehe Nichts, Herr; gibt es doch für Sterbliche

Niemals Erlösung aus der vorbestimmten Noth.

Vierte Gegenstrophe.

Kreon.

So führt mich hinweg, den unsel'gen Mann,

Der dir nicht mit Willen den Tod gab, o Sohn,
1300

Noch dir, Gattin! Weh! Ich weiß nicht, wohin

Ich schau'n soll zuerst. Es wankt Alles, wankt,

Was mir zu Händen, was über dem Haupte mir:

Auf mich brach das Schicksal graunvoll herein.

(Kreon wird abgeführt.)

Der Chor.

Am ersprießlichsten ist, um glücklich zu sein,
1305

Der besonnene Sinn: nie frevle darum

An der Götter Gesez! Der Vermessene büßt

Das vermessene Wort mit schwerem Gericht;

Dann lernt er zulezt

Noch weise zu werden im Alter.
1310

English (Thomas Francklin, 1758–1759) (OCR draft) Experimental (English (Thomas Francklin, 1758–1759)) — 1155 focus

Chorus.

Messenger

Ye race of Cadmus, sons of ancient

Thebes,

Henceforth no state of human life by me

Shall be or valued or despised : for all

Depends on fortune ; she exalts the low.

And casts the mighty down. The fate of men

Can never be foretold. There was a time

When Creon lived in envied happiness,

Ruled o'er renowned Thebes, which from her foes

He had delivered, with successful power;

Blest in his kingdom, in his children blest,

He stretched o'er all his universal sway.

Now all is gone : when pleasure is no more,

Man is but an animated corse,

Nor can be said to live ; he may be rich.

Or decked with regal honours, but if joy

Be absent from him, if he tastes them not, I

'Tis useless grandeur all, and empty shade. \

Chorus

Touching our royal master, bringst thou news

Of sorrow to us?

Messenger

They are dead ; and those
1175

Who live the dreadful cause.
1175

Choe. Quick, tell us who —
1175

The slayer and the slain !
1175

Messenger

Hsemon is dead.

Cttor. Dead ! by what hand, his father's or his own ?

Mets. Enraged and grieving for liis murdered love,

He slew himself.

Chorus

O proijhet ! thy predictions

Were bnt too true !

Messenger

Since thus it be, 'tis fit

We should consult ; our present state demands it,

Chorus

But see ! Eurydice, the wretched wife
1180

Of Creon, comes this way ; or chance hath brought her.

Or Haemon's hapless fate hath reached her ear.

Eurydice
Scene II.

Messenger, Chorus.

EuB. O citizens ! as to Minerva's fane

E'en now I went to pay my vows, the doors
1185

I burst, and heard imperfectly the sound

Of most disastrous news which touched me near.

Breathless I fell amidst the virgin throng ;

And now I come to know the dreadful truth :

Whate'er it be, I'll hear it now ; for, oh !
1190

I am no stranger to calamity.

Messenger

Then mark, my mistress, I will tell thee all,

Nor will I j)ass a circumstance unmentioned.

Should I deceive thee with an idle tale

'Twere soon discovered. Truth is^lways best.

Know then, I followed Creon to tiie 'iieldT'"'

Where, torn by dogs, the wretched carcase lay

Of Polynices. First to Proserpine

And angry Pluto, to appease their wrath.

Our humble prayers addressing, there we laved

In the pure stream the body ; then, with leaves

Fresh gathered covering, burnt his poor remains,

And on the neighbouring turf a tomb upraised.
1185

Then, towards the virgin's rocky cave advanced.
1185

When from the dreadful chamber a sad cry
1185

As from afar was heard, a servant ran
1185

To tell the king, and still as we approached
1185

The sound of sorrow from a voice unknown

And undistinguished issued forth. Alas!

Said Creon : " Am I then a faithful prophet?

And do I tread a more unhappy path

Than e'er I went before? It is my son —

I know his voice ! But get ye to the door,

My servants, close, look through the stony heap ;

Mark if it be so. Is it Haemon's voice ? "

Again he cried : "Or have the gods deceived me ?"

Thus spoke the king. We, to our mournful lord

Down in the deepest hollow of the cave,

By her own vestments hung. Close by her side

The wretched youth, embracing in his arms

Her lifeless corse, weeping his father's crime.

His ravished bride, and horrid nuptial bed,

Creon beheld, and loud reproaching cried :

" What art thou doing] What's thy dreadful purpose?

What means my son ? Come forth, my Ilsemon, come !

Thy father begs thee." With indignant eye

The youth looked up, nor scornful deigned an answer,

But silent drew his sword, and with fell rnge

Struck at his father, who by flight escaped
1190

The blow ; then on himself bent all his wrath,
1190

Full in his side the weapon fixed ; but still,
1190

Whilst life remained, on the soft bosom hung
1190

Of the dear maid, and his lost spirit breathed
1190

O'er her pale cheek discoloured with his blood.

Thus lay the wretched pair in death united,

And celebrate their nuptials in the tomb —

To future times a terrible example

Of the sad woes which rashness ever brings.

Messenger
\fixit EURYDICE. Scene HI.

Chorus.

Chorus

What can this mean? She's gone, without a

word.
1245

Messenger

'Tis strange, and yet I trust she will not loud

Proclaim her griefs to all, but — for I know

She's ever prudent — with her virgin train

In secret weep her murdered Hsemon's fate.

ryS
1250

Chorus

Clamour indeed were vain ; but such deyp

silence

Doth ever threaten horrid consequence.

Messenger

Within we soon shall know if aught she hide

Of deadly purport in her angry soul ;

For well thou sayst her silence is most dreadful.

Chorus
\Exit Messengek.

But lo ! the king himself : and in his arms

See his dead son, the monument accursed

Of his sad fate, which, may we say unblamed,

Sprang not from others' guilt, but from his own.
1260

Creon
Scene IV.

Messenger, Chorus.

Creun enters, hearing the body of HiEMON.

Creon

Ah me ! What deadly woes from the bad mind

Perpetual flow. Thus in one wretched house

Have you beheld the slayer and the slain !

O fatal counsels ! O unhappy son !

Thus with thy youthful bride to sink in death ;

Thou diest, my child, and I alone have killed thee !

Chorus

O king ! thy justice comes too late.
1270

Creon

It doth,

1 know it well, unhappy as I am ;

For oh ! the god this heavy weight of woe

Hath cast upon me, and his fiercest wrath

Torments me now, changing my joyful state

To keenest anguish. Oh ! the fruitless toils
1275

Of wretched mortals !

Messenger
Scene V.

Creon, Chorus.

Messenger

Thus oppressed, my lord,

With bitterest misfortune, more aliliction

Awaits thee still, which thou Avilt find within.
1280

Creon

And can there be more woes? Is aught to

come

More horrible than this ?

Messenger

The queen is dead ;

Her wounds yet fresh. Eager, alas ! to show

A mother's love, she followed hfer lost child.

Creon

O death insatiate ! how dost thou afflict me !

What cruel news, thou messenger of ill,

Hast thou brought now ?

Chorus

A wretch, already dead

With grief, thy horrid tale once more hath slain.

Creon

Didst thou not say a fresh calamity

Had fallen upon mel Didst thou not say my wife

Was dead, alas ! for grief of Hsemon's fate?

Messenger
\Scene opens and discovers the body of Eurydice,

Behold her there !

Creon

O me ! another blow !

What now remains ? What can I suffer more.

Thus bearing in these arms my breathless son ?

My wife too dead ! O most unhappy mother !
1310

And oh ! thou wretched child !

Messenger

Close by the altar

She drew the sword, and closed her eyes in death,

Lamenting first her lost Megareus' fate

And Hsemon's death, with imprecations dire

Still poured on thee, the murderer of thy son.

Creon

I shudder at it? Will no friendly hand

Destroy me quickly? For oh ! I am most wretched —

I>eset with miseries !

Messenger

She accused thee oft.
1315

And said the guilt of both their deaths was thine,

Creon

Alas ! I only am to blame. 'Twas I

Who killed thee, Hsemon ; I confess my crime.

Bear me, my servants, bear me far from hence,
1320

For I am — nothing.

Chorus

If in ills like these

Aught can be well, thou hast determined right :

When least we see our woes, we feel them least.

Creon

Quick let my last, my happiest hour appear !

Would it were come, the period of my woes !

Oh ! that I might not see another day !
1330

CiioR. Time must determine that : the present hour

Demands our rare ; the rest 1:>e left to heaven.

Oreon. But I have wished and prayed for 't.

Chorus

Pray for nothing ;

Tliere's no reversing the decrees of fate.
1335

Creon

Take hence this useless load, this guilty

wretch

Who slew his child, who slew e'en thee, my wife ;

I know not whither to betake me, where

To turn my eyes, for all is dreadful round me,

And fate hath weighed me down on every side.

Chorus

Wisdom alone is man's true happiness :

We are not to dispute the will of heaven ;

For ever are the boastings of the proud

By the just gods repaid, and man at last

Is taught to fear their anger, and be wise.

T

R A C H I N I ^.

DRAiSrATIS PERSON^:.

Hyllus

Son of Ilercvles.

Oeianira, Wife of Hercules.

Lichas

a Herald.

Attenda>t on Deianira.

Old Man.

Chorus

composed of Virgins

Deianira
SCENE.— ^e/ore the Palace of Ceyx in Trachis. ACT I. Scene I.

Attendant.

Spanish (A. G. Garbin, 1889) (OCR draft) Experimental (Spanish (A. G. Garbin, 1889)) — 1155 focus

Habitantes del palacio de Cadmo y de Anfion, á ningún ser viviente se puede considerar como dichoso ni como desgraciado, mientras existe; porque sin cesar la voluble Fortuna nos levanta ó nos abate, nos envía la prosperidad ó nos sume en la desgracia, sin que haya adivino que pueda leexnos lo porvenir por lo presente. Creonte era, á mi juicio, digno ha poco de ser envidiado; él había librado de sus enemigos á esta tierra de Cadmo; él reinaba prósperamente como señor absoluto del pais; una prole generosa aumentaba su gloria... hoy todo ha desaparecido. Que el hombre cuando picrde la dicha, ante mis ojos ya no vive; para mi es un cadáver que respira. En vano posees en tu palacio inmensos tesoros; el regio fausto en vano te circunda. Si has perdido la alegría, todo lo demás, comparado con ella, es menos que humo, menos que vana sombra.

EL CORO

¿Qué nueva desgracia ocurrida á nuestros reyos vienes á anunciarnos?

EL MENSAJERO

¡Han muerto!... Y los que viven son la causa de su muerte.

EL CORO

¿Quién es el asesino? ¿Cuál es la victima? Habla.

EL MENSAJERO

Hemón ya no existe: con mano propia se ha desangrado.

EL CORO

¿Con la suya propia quieres decir, ó con la de su padre?

EL MENSAJERO

Él mismo se ha dado muerte, irritado con- tra su padre por el suplicio de su Antigona.

EL CORO

¡Oh, Tiresias, cuán verdaderas eran tus predicciones!

EL MENSAJERO

En tal estado estas cosas, me parece conveniente que se delibere sobre lo demás.—(Se ve salir de palacio á la Reina.)

EL CORO

Pero veo que se acerca la infortunada Eurydice, esposa de Creonte. Ella sale de palacio: ¿la trac la casualidad, ó se ha enterado de la desgracia de su hijo?

Los mismos y Eurydice

EURYDICE

¡Oh, vosotros, ciudadanos, cuantos estáis aquí presentes! He oído algo de lo que aquí se ha dicho en el momento en que salía para ir á ofrecer mis súplicas á Palas. Abrí las puer. tas de palacio y el rumor de las degracias de mi casa hirió mis oidos; trémula y yerta de espanto, caí desmayada en los brazos de mis siervas. Ahora, decidme lo que se ha contado; repctidmelo, todo lo escucharé, ya no hay desgracia que me quede por probar en el mundo.

EL MENSAJERO

Yo mismo, cara reina, he sido de cllo testigo, y hablaré sin ocultar nada de la verdad; puos ¿de qué serviria el mitigarla, cuando después tendría que descubrirse nuestro engaño? La verdad es siempre nuestro recto camino.— Yo seguía á tu esposo, guiándole hacia la extremidad de la llanura, donde yacía aún despiadadamente entregado á la voracidad de los perros, el cadáver de Polynice. Una vez allí, eleyvamos nuestras preces á la Trivia Diosa y á Plutón, demandándole que depusiesen su enojo y nos fuesen propicios; rociamos sobre el difunto el agua lustral; reunimos ramas recien cortadas; entregamos á la combustión aquellos restos, y lc crigimos una excelsa sepultura con tierra de la patria. Desde alli nos encaminamos seguidamente hacia la caverna donde la mísera doneella eneontró el tálamo nupcial de la Muerte. Aún nos hallábamos lejos, euando uno de nosotros oyó elaramente unos gritos que salian del fondo de aquella tumba privada de los honores fúnebres, y eorrió á anunciárselo al rey. Aproximóse Creonte, y no tardó en oir el sonido confuso de un elamor gemebundo, y exhalando un suspiro, dijo: «¡Ay, míisero de mil ¿Debo creer en mis pensamientos? ¿Es un eamino funestisimo el que sigo en estos instantes? La voz de mi hijo ha vibrado en mis oídos. Corred, volad, siervos hacia la tumba de Antígona, quitad el montón de piedras que eierra lá entrada, y examinad eon vuestros ojos en la eaverna si es realmente de Hemón la voz que estoy oyendo, ó si me veo engañado por los dioses.»

Hicimos la exploración, según las órdenes de nuestro señor, y en lo profundo de aquel antro vimos ¡horror! á la doneella suspendida por el euello a un lazo fatal tegido con los hilos de su velo; y al lado de ella al otro que la estreehuba entre sus brazos, deplorando la muerte de su esposa, las obras de su padre, y sus mupeias infortunadas. Al verle, éste exhaló un profundo suspiro y penetrando en lo interior, se arrojó hacia él, gritando dolorosamente: «¿Qué has hecho, desgraciado? ¿Qué pretendes ejecutar ahora? ¿Por qué te precipitas á tu perdición? Sal de aquí, hijo mio; te lo pido suplicándotelo.» Su hijo le lanzó una furiosa mirada, y rechazándole eon desdén y sin responder palabra, desenvainó su espada de dos filos, Creonte se retiró y evitó el golpe; entonces el infeliz, irritado contra sí mismo, la elavó en el fondo de su pecho; y, dueño aún de sus sentidos, cogió á Antigona en sus brazos desfallecientes; luego exhaló un último violento suspiro, desaparociendo toda la sangre de sus pálidas megillas¹. De tal manera quedó sin vida al lado de la difunta, habiendo encontrado su infortunado himeneo en la mansión de Plutón. Triste ejemplo que enseña á los hombres, ser la temeridad el más funesto de todos los males.— La Reina, despues de escuchar el relato, se relira sin pronunciar palabra.

EL CORO

¿Pero qué debemos augurar de esto?... Esa mujer se ha marchado de nuevo sin contestar palabra mala ni buena.

EL MENSAJERO

Yo mismo me he quedado también estupe facto; abrigo, sin embargo, la esperanza de que ella, enterada ya de las desgracias de su hijo, no habrá querido ofrecer á los thebanos el espectáculo de su dolor, y se habrá ido á palacio á comunicar el triste caso á sus siervas para hacer el duclo. La juzgo demasiado prudente para cometer ningún atentado.

EL CORO

No sé... pero lo mismo el dolor mudo que el que estalla en gritos violentos, me parecen de funesto augurio.

EL MENSAJERO

Bien pronto lo sabremos.—Entremos en Palacio y veamos si en su desesperación me- dita algún siniestro designio... porque, con razón decís que lo que hay aquí de grave es su completo silencio.—(Váse el mensajero.—Aparece Creonte con su servidumbre, trayendo en hombros el cadáver de Hemón.)

EL CORO

El rey Creonte se presenta... Trae en brazos un momumemto, que habla muy alto... Tan tremenda desgracia ¡ay! justo es reconocerlo, no ha sido obra de extraños, no; él solo ha sido el culpable.

Creonte y el Coro.-Otra Vez el Mensajero

Estrofa 1.a

CREONTE

¡Oh fatal error, cruel irreparable error de mis sentidos perturbados!... ¡Ah! vosotros los que contemplais á los miembros de una misma familia, los unos dando la muerte, cadáveres los otros... ¡Enfaustos consejos miosl... ¡hijo de mi corazón! has muerto en la flor de tu juventud... y yo, tu padre... ¡ay! ¡ay!... yo mismo he sido quien con su temeridad te ha asesinado.

EL CORO

¡Ah! muy tarde reconoces la justicia de los dioses.

Estrofa 1.a

CREONTE

¡Mísero de mil tarde, sí la he reconocido. Alguna Deidad, irritada contra mi, trastornó mi juicio, y me precipitó en la senda de la crueldad; y con pié despiadado ¡ay de mi! ha derrumbado toda mi felicidad... ¡Ayl... ¡ay! vanidad de los proyectos humanos!...

EL MENSAJERO

anlterior, que sale de Palacio.

¡Señor! gran cúmulo de males caen sobre tí: tienes ante tus ojos este espectáculo doloroso, y te esperan además otras desgracias en tu Palacio.

CREONTE

¿Qué mayores desgracias puedo esperar aún que las que estoy sufriendo?

EL MENSAJERO

Tu esposa, la madre de ese hijo que lloras, ha muerto. ¡Infortunadal herida mortalmente, acaba de espirar.

Antistrofa 1.a

CREONTE

¡Inexorable Plutón! ¿por qué, por qué te obstinas en consumar mi perdición?... Y tú; mensajero fatídico de dolores, ¿qué es lo que has venido á contarme?... has venido ¡oh Dios! á concluir con mi vida... ¿qué es lo que has dicho?... ¿qué fatal nueva me has traido?... ¡Cielos! no era bastante con mi hijo, y la Muerte sangrienta me arrebata también mi querida esposa. —(Se descubre el interior de pa: lacio y se pone de manifiesto el cadáver de la Reina.)

EL CORO

Puedes verla... y no allá en lo reservado de tu palacio².

CREONTE

Antistrofa 2.2 Comtemplando el cadáver de Eurydice, y todavía con el de Hemón en sus brazos).—¡Desgraciado de mi!

veo con mis ojos mi última desdicha: ¿qué nuevo infortunio puedo ya esperar? tengo en mis brazos el cuerpo de mi hijo, y en frente el cadáver de esa infeliz... ¡Oh esposa desgraciada!... ¡hijo mio!... ¡hijo mio!...

EL MENSAJERO

Esa... herida mortalmente, y después de girar moribunda en torno del ara sagrada, ce- 1ró por último los ojos á la luz, habiendo Morado primero la muerte gloriosa de su hijo Megareo, difunto antes que éste; luego la de éste; lanzando, por último, su maldicion sobre ti, por considerarte el asesino de su hijo.

Estrofa 2.a

CREONTE

¡Cielos!! ¡dioses! mis sentidos se hielan de horror!... ¿Por quéno me hundís una espada en el corazón?... ¡Misero de mil, la terrible FATALIDAD me acosa por todos lados!...

EL SIERVO

Si; al morir, te hacía á tí el culpable de su muerte y de la de su hijo.

CREONTE

Pero, ¿cómo ha ocurrido su muerte? A is

EL SIERVO

Clavándose una espada en el costado, tan luego como supo el deporable fin de su hijo-

Estrofa 3.a

CREONTE

¡Ay de mi! Yo he sido la causa de tantos males. ¡Yo he sido, yo, el que te he dado la muerte... yo solo! es verdad... ¡Siervos míos! sacadme al punto de aquí; llevadme lejos, lejos de estos lugares ¡Yo ya dejé de ser!...

EL CORO

Eso que has resuelto está bién, si es que puede haber algún bien en el mal. Las penas que se abrevian, se hacen más soportables.

Antistrofa 3.a

CREONTE

¡Que venga! ¡que venga! que se presente mi muerte! Venga, y será mi día más feliz el ul- timo día de mi vida! ¡que vengal... que no vea yo más la luz!

EL MENSAJERO

Eso ya sucederá. De lo presente es de lo que debemos ocuparnos; de lo porvenir ya se cuidarán aquellos á quienes incumbe.

CREONTE

Es que lo deseo... lo pido suplicante.

EL MENSAJERO

Déjate ahora de súplicas. De los mortales ninguno hay que pueda librarse de los infortunios que le manda el Destino.

CREONTE

Sacad, os ruego, de estos lugares, á este desventurado, que á su pesar ha causado tu muerte, hijo mio, y la tuya también, cara esposa... ¿A dónde, á dónde dirigir mis miras das, desdiehado de mí? ¿á dónde encaminar mis pasos? No yeo delante de mis ojos sino ruina y desolación; de tal manera el Hado inexorable se ha desencadenado contra xi,

EL CORO

La prudencia es una primera fuente de ventura; pero es preciso además no ser irreligio- sos, y reyerenciar á la Divinidad. Los discursos presuntuosos de los hombres altivos, les originan terribles infortunios, que enseñan, aunque tarde, á apreciar la Sabiduría.

FIN DE «ANTÍGONA. » Granada, 1889.

German (F. Hölderlin, 1804) (OCR draft) Experimental (German (F. Hölderlin, 1804)) — 1155 focus

DER BOTE

O ihr des Kadmos Nachbarn und Amphions,

Es steht nicht so, dass ich des Menschen Leben,

Wie’s auch verfalst sey, loben möcht’ und tadeln.
1205

Undenklichs hebt , undenklichs stürzet nemlich

Allzeit den Glüklichen und den Unglüklichen.

Kein Schergeist erreicht nicht das, was da ist.

So war sonst Kreon mir beneidenswerth ,

Da cr von Feinden rettete das Land
1210

Des Kadmos und allein Herrschaft gewann,

In dieser Gegend, und regiert und blüht

In wohlgeborner Saat von Kindern. Nun

Geht alles hin. Das Angenehme nemlich,

Das untreu wird, halt’ ich des Mannes unwerth.
1215

Reich, wenn du willst, ist er im Hause sehr,

Und lebet in tyrannischer Gestalt.

Doch wenn von dem weggeht die Freude, möcht’

Um eines Rauches Schatten ich das andre nicht

Als angenehm für einen Mann verkaufen.
1220

CHOR

Wie kommt dir denn vom Fürsten diese Klage?

DER BOTE

Gestorben sind sie. Schuldig sind, die leben.

CHOR

Und welcher tödtet? welcher liegt? sag’ an!

DER BOTE

Hämon ist hin, von eignen Händen blutend.

CHOR

Was? von des Vaters oder eigner Hand?
1225

DERBOTE

Er selbst. Dem Vater zürnt’ in seinem Mord’ er.

CHOR

Wie führtest du ein richtig Wort, o Seher!

DER BOTE

So stehtes. Anderes ist zu bedenken.

CHOR

Ich sch’, Eurydice, die unglükliche,

Die Frau des Kreon eben. Ob im Hause sie’s
1230

Gehört hat, oder da aus Zufall ist.

EURYDICE

O all ihr Bürger! eine Rede merkt’ ich,

Da ich zur Pforte gieng der Göttin Pallas,

Damit ich käm’ und mit Gebet anspräche.

Da thu’ ich eben auf des T'hores Riegel;
1235

Es öffnet sich, und eirie Stimme trifft‘

Von Unglük in dem Haufse mich durchs Ohr.

Rüklings fall’ ich in Furcht ‚auf meine Mägde,

In Unmacht. Aber welch Gerücht es war,

Sagt esnoch einmal mir. Ich werde nicht
1240

In Uebeln unerfahren es vernehmen.

DER BOTE

Ich, liebe Frau, sag’ es, als Augenzeuge,

Kein Wort der Wahrheit lafs ich ungesagt,

Was sollt’ ich nemlich dich besänftigen,,

Wenn ich nachher als Lügner dir erschiene?
1245

Gerad ist immerhin die Wahrheit. Ich

Bin als Gefährte deinem Herrn gefolst,

Zum hohen Felde, wo, vom Hund zerfleischt,

Der arme Leichnam lag des Polynikes.

Enodia, die Göttin, bitten wir,
1250

Und Pluto, wohlgesinnten Zorn zu halten,

Bereiten heilig Bad, und legen ihn

In frische Zweige, so viel übrig war,

Und einen Hügel mit geradem Haupt

Erbauten wir von heimatlicher Erde.
1255

Und giengen dann zum hohlen, steinerbauten,

Nach Todter Art, vermählten Bett der Jungfrau.

Es höret aber einer eine Stimme,

Und laute Klage rufen in der Kammer,

Und nahet sich und deutet Kreon sie
1260

Dem Herren an. Und wie der gieng, umgab

Ihn merkbarer die dunkle, müheseel’ge Stimme,

Dann schrie er auf, nah.dran, und übel klagend

Sprach er das Wort, das ärmlich klagende:

Bin ich Wahrsager mir? geh’ich den unglüklichsten
1265

Wirklich der Wege, welche kommen können?

Mich rührt des Kindes Stimme. Doch ihr Diener

Geht schnell hinzu, zum Grab’ und seht genau

Den Riegel an, der aus der Mauer ist gerissen,

Geht in die Thüre selbst hinein, und sehet
1270

Ob ich des Hämons Stimme höre, oder

Göttlich getäuscht bin. Des geängsteten

Herrn Wort nach forschen wir. Darauf

Zu hinterst in den Gräbern sehen wir

Am Naken hängend, sie, am Gürtelbande
1275

Des Leinenkleids herab; und ihn, rundum

Um sie bestrikt, dahingestrekt, und jammernd

Ums Brautbett, und den Abgrund drunten, und

Des Vaters Werk und unglükliche Lager.

Er, wie er dieses sieht, schreit greulich auf,
1280

Und geht hinein, zu ihm, und wehcklagt und rufet:

O Armer, was hast du gethan? was hattest

Im Sinne du? Durch welch Verhängnifs starbst du?

O komm heraus, mein Kind, fufsfällig bitt’ ich.

Schnöd blikend, nichts entgegensagend, starrt
1285

Mit wilden Augen gegen ihn der Sohn;

Und zieht das Schwert, zweischneidig, gegen ihn erst,

Und da der Vater, aufgeschrökt, zur Flucht

Sich wandte, fehlt‘ er. Grimmig dann im Geiste,

Der Unglükliche sties, so wie er ausgestrekt stand,
1290

Die Spize mitten sich in seine Seite.

Den feuchten Arm, bei Sinnen noch, külst er

Der Jungfrau. Schnaubend stöfst auf weisser Wange

Er scharfen Hauch von blut’gen Tropfen aus.

Das Todte liegt beim Todten, bräutliche
1295

Erfüllung trifft es schüchtern in den Häufsern

Der Todtenwelt, und zeigt der Menschen rathlos Wesen,

Und wie als gröstes Uebel diess der Mann hat.

(Eurydice geht ab. )

CHOR

Wie nimmst du diess? Die Frau gteng wieder weg,

Eh sie gut oder schlimm ein Wort gesagt.
1300

DER BOTE

Mich wunderts auch , doch nähr’ ich mich mit Hoffnung,

Dafs auf des Kindes Unglük sie das Jammern

Anständig nicht gehalten vor der Stadt,

Und in den Zimmern drinn den Mägden sage,

Dals sie des Hauses Klage klagen. Denn
1305

So ohne Rath ist sie nicht, dass sie fehlte.

CHOR

Ich weiss nicht. Doch das allzugrofse Schweigen

Scheint bei vergebnem Schreien mir bedeutend.

DER BOTE

Lafs sehen uns, ob nicht Verhaltenes

Geheim verberg' ihr schwellend Herz; hinein
1310

Ins Haus gehn. Denn du redest wohl, es ist

Bedeutend auch das ailzugrolse Schweigen.

CHOR

Allein der König kommet selbst.

Ein grofses Angedenken in Händen trägt er.

Wenn’s Recht ist, es zu sagen, aus fremdem
1315

Irsaal nicht, sondern selber hat er gefehlt.

Zweite Scene

D Eılız Cr DO;:B, KREON.

KREON

Io! unsinnige Sinne!

Harte Fehle!

Tödtliche! O tödtend und
1320

Getödtet sehn wir Blutsfreunde.

Io! mir! über meinen armen Rathschlägen.

Io! Kind! Frühzeitig gestorben !

Weh! Weh! Weh!

Gestorben bist du, geschieden ,
1325

Durch meine, nicht deine Thorheit.

CHOR

O mir, wie mufstest du so spät erst seh’n das Rechte.

KREON

Ich hab’s gelernet in Furcht. An meinem Haupt aber

Ein Gott dort, dort mich

Mit grolser Schwere gefalst
1330

Und geschlagen hat, und geschüttelt auf wilden Wegen.

Ach! ach!

Io! ihr Mühen der Menschen! ihr Mühsamen !

Dritte Scene DER BOTE. KREON. DER CHOR.

BOTE

O Herr! wie hast du schon und wie empfängst du.

Das in den Händen trägst du, das. Unddasim Haufs’
1335

Auch das Unglük znsehen musst du kommen.

KREON

Was ist denn schlimmer noch, als das, was schlimm ist?

BOTE

Die Frau ist todt; ganz Mutter dieses Todten.

Noch krümmt sie sich von neugeschlagnen Schlägen.

KREON

Io! Io! du schmuziger Hafen
1340

Der Unterwelt! was? mich nun? was? verderbest du mich?

Io! der übelberichtet mir

Hersandte das Unglük, führest solch Geschrei du?

Weh! Weh! du hast zu Grunde den Mann gerichtet.

Was sprichstdu, Kind ? was bringest dumir Neues?
1345

Weh! Weh! Weh!

Geschlachtet an dem Boden liege

Des Weibs Theil über allgemeinem Zerfalle.

BOTE

Du kannst es selın. Noch ist sie im Gemach nicht.

KREON

O mir!
1350

Auch das Unglük, das zweite, seh’ ich Armer?

Was nun noch? was erwartet mich ein Schiksaal?

Ich hab’ in Händen eben da das Kind,

Ich Armer; sehe vor mir hier den Todten.

Ach! ach! mühseel’ge Mutter! ach mein Kind!
1355

CHOR

Wie ist sie scharfgetroffen, wie geschlachtet rings!

KREON

Sie schlägt die schwarzen Augen auf. Was klagt sie?

BOTE

Des ehgestorbenen Magareus rühmlich Bett.

Dann hat geklaget sie um den, zulezt lobpries sie

Die schlechten Thaten dir, dem Kindermörder.
1360

KREON

Weh! Weh! Weh! Weh!

Mich beflügelt die Furcht. Warum

Hat nicht mich einer erschlagen

Mit entgegengestelltem Schwert’?

Ich Feiger! ach! ach!
1365

In feiger Noth gemenget.

BOTE

Da du die Schuld von dem und jenem trägst,

So gieb Befehl auch wegen des Gestorbnen.

KREON

Was Art in Mord ward aber jen’ entbunden ?

BOTE

Sich selber auf die Leber schlug ste, da
1370

Des Kindes Leiden lautgeklagt an sie kan.

KREON

O mir! mir! das gehöret keinem andern

Der Menschen an. Mein ist die Schuld in diesem.

Ich habe dich getödtet ich. Io! ihr Diener!

Führt eilig mich hinweg! führt Schritt vor Schritt,
1375

Mich, der nun nichts mehr Anders ist, als Niemand.

CHOR

Ist Vortheil noch im Unglük, trifst du Vortheil;

Denn kurz ist vor den Fülsen grofses Uebel

KREON

O komm! o komm!

Eischeine, meiner Verhängnisse schönstes,
1380

Den endlichen Tag mir bringend,

Den lezten. Komm! o komme,

Dass ich nicht mehr den andern Tag schaun muss!

BOTE

Diess kommt. Was aber thun, in dem, was da ist?

Deun solches lieget uns ob, das uns angeht.
1385

KREON

Was ich gesaget, eben, das hab’ ich gewünschet.

BOTE

Du musst nichts wünschen. Vom zuvorgesezten

Verlängnifs hat kein Sterblicher Befreiung.

KREON

Führt Schritt vor Schritt den eiteln Mann. Der ich

Dich, Kind, doch gernenicht, getödtet, sieauch, sie;
1390

Ich Armer weiss nicht, wen ich ansehn soll,

Und nicht, wohin ich gehe.

Denn alles Schiefe hat

Hier in den Händen und hier mir auf das Haupt

Ein wüst Schiksaal gehäufet.
1395

CHOR

Um vieles ist das Denken mehr, denn

Glükseeligkeit. Man muss, was Himmlischer ist, nicht

Entheiligen. Grofse Blike aber

Grofse Streiche der hohen Schultern Vergeltend,

Sie haben im Alter gelehrt, zu denken.
1400

English (Sir Richard Jebb1, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb1, 1904)) — 1155 focus

Dwellers by the house of Cadmus and of Amphion, there is no estate of mortal life that I would ever praise or blame as settled. Fortune raises and Fortune humbles the lucky or unlucky from day to day, and 1160 no one can prophesy to men concerning those things which are established. For Creon was blest once, as I count bliss; he had saved this land of Cadmus from its foes; he was clothed with sole dominion in the land ; he reigned, the glorious sire of princely children. And now all hath been lost. For when a man hath forfeited his pleasures, I count him not as living—I hold him but a breathing corpse. Heap up riches in thy house, if thou wilt; live in kingly state; yet, if there be no 1170 gladness therewith, I would not give the shadow of a vapour for all the rest, compared with joy.

Chorus

And what is this new grief that thou hast to tell for our princes?

Messenger

Death; and the living are guilty for the dead.

Chorus

And who is the slayer? Who the stricken? Speak.

Messenger

Haemon hath perished; his blood hath been shed by no stranger.

Chorus

By his father’s hand, or by his own?

Messenger

By his own, in wrath with his sire for the murder.

Chorus

O prophet, how true, then, hast thou proved thy word!

Messenger

These things stand thus; ye must consider of the rest. 1180

Chorus

Lo, I see the hapless Eurydicé, Creon’s wife, approaching; she comes from the house by chance, haply,—or because she knows the tidings of her son.

Enter EURYDICE.

Eurydice

People of Thebes, I heard your words as I was going forth, to salute the goddess Pallas with my prayers. Even as I was loosing the fastenings of the gate, to open it, the message of a household woe smote on mine ear: I sank back, terror-stricken, into 1190 the arms of my handmaids, and my senses fled. But say again what the tidings were; I shall hear them as one who is no stranger to sorrow.

Messenger

Dear lady, I will witness of what I saw, and will leave no word of the truth untold. Why, indeed, should I soothe thee with words in which I must presently be found false? Truth is ever best.—I attended thy lord as his guide to the furthest part of the plain, where the body of Polyneices, torn by dogs, still lay unpitied. We prayed the goddess of the roads, and 1200 Pluto, in mercy to restrain their wrath; we washed the dead with holy washing; and with freshly-plucked boughs we solemnly burned such relics as there were. We raised a high mound of his native earth; and then we turned away to enter the maiden’s nuptial chamber with rocky couch, the caverned mansion of the bride of Death. And, from afar off, one of us heard a voice of Seal wailing at that bride’s unhallowed bower; and came to tell our master Creon.

1210

And as the king drew nearer, doubtful sounds of a bitter cry floated around him; he groaned, and said in accents of anguish, ‘Wretched that I am, can my foreboding be true? Am I going on the wofullest way that ever I went? My son’s voice greets me.—Go, my servants,—haste ye nearer, and when ye have reached the tomb, pass through the gap, where the stones have been wrenched away, to the cell’s very mouth—and look, and see if ’tis Haemon’s voice that I know, or if mine ear is cheated by the gods.’

This search, at our despairing master’s word, we 1220 went to make; and in the furthest part of the tomb we descried Her hanging by the neck, slung by a threadwrought halter of fine linen; while Ze was embracing her with arms thrown around her waist,—bewailing the loss of his bride who is with the dead, and his father’s deeds, and his own ill-starred love.

But his father, when he saw him, cried aloud with a dread cry and went in, and called to him with a voice of wailing:—‘ Unhappy, what a deed hast thou done! What thought hath come to thee? What manner of 1230 mischance hath marred thy reason? Come forth, my child! I pray thee—I implore!’ But the boy glared at him with fierce eyes, spat in his face, and, without a word of answer, drew his cross-hilted sword :—as his father rushed forth in flight, he missed his aim ;—then, hapless one, wroth with himself, he straightway leaned with all his weight against his sword, and drove it, half its length, into his side; and, while sense lingered, he clasped the maiden to his faint embrace, and, as he gasped, sent forth on her pale cheek the swift stream of the oozing blood.

1240

Corpse enfolding corpse he lies; he hath won his nuptial rites, poor youth, not here, yet in the halls of Death ; and he hath witnessed to mankind that, of all curses which cleave to man, ill counsel is the sovereign curse. EURYDICE retires into the house.

Chorus

What wouldst thou augur from this? The lady hath turned back, and is gone, without a word, good or evil.

Messenger

I, too, am startled; yet I nourish the hope that, at these sore tidings of her son, she cannot deign to give her sorrow public vent, but in the privacy of the house will set her handmaids to mourn the household 1250 grief. For she is not untaught of discretion, that she should err.

Chorus

I know not; but to me, at least, a strained silence seems to portend peril, no less than vain abundance of lament.

Messenger

Well, I will enter the house, and learn whether indeed she is not hiding some repressed purpose in the depths of a passionate heart. Yea, thou sayest well: excess of silence, too, may have a perilous meaning. Exit MESSENGER. Enter CREON, on the spectators’ left, with attendants, carrying the shrouded body of HAEMON on a bier.

Chorus

Lo, yonder the king himself draws near, bearing that which tells too clear a tale,—the work of no 1260 stranger’s madness,—if we may say it,—-but of his own misdecds. 1

Creon

Woe for the sins of a darkened soul, stubborn sins, fraught with death! Ah, ye behold us, the sire who hath slain, the son who hath perished! Woe is me, for the wretched blindness of my counsels! Alas, my son, thou hast died in thy youth, by a timeless doom, woe_is_me!—thy spirit hath fled,—not by thy folly, but by mine own!

Chorus

2

1270 Ah me, how all too late thou seemest to see the right !

Creon

Ah me, I have learned the bitter lesson! But then, methinks, oh then, some god smote me from above with crushing weight, and hurled me into ways of cruelty, woe is me,—overthrowing and trampling on my joy! Woe, woe, for the troublous toils of men! Enter MESSENGER from the house.

Messenger

Sire, thou hast come, methinks, as one whose hands are not empty, but who hath store laid up besides; thou bearest yonder burden with thee; and thou 1280 art soon to look upon the woes within thy house.

Creon

And what worse ill is yet to follow upon ills?

Messenger

Thy queen hath died, true mother of yon corpse—ah, hapless lady !—by blows newly dealt. 1

Creon

Oh Hades, all-receiving, whom no sacrifice can appease! Hast thou, then, no mercy for me? O thou herald of evil, bitter tidings, what word dost thou utter? Alas, I was already as dead, and thou hast smitten me anew! What sayest thou, my son? What is this new 1290 message that thou bringest—woe, woe is me !—of a wife’s doom, —of slaughter heaped on slaughter?

Chorus

Thou canst behold: ’tis no longer hidden within. The doors of the palace are opened, and the corpse of EURYDICE is disclosed. 2

Creon

me,—yonder I behold a new, a second woe! What destiny, ah what, can yet await me? I have but now raised my son in my arms,—and there, again, I see 1300 a corpse before me! Alas, alas, unhappy mother! Alas, my child!

Messenger

There, at the altar, self-stabbed with a keen knife, she suffered her darkening eyes to close, when she had wailed for the noble fate of Megareus who died before, and then for his fate who lies there,—and when, with her last breath, she had invoked evil fortunes upon thee, the slayer of thy sons. 3

Creon

Woe, woe! I thrill with dread. Is there none to strike me to the heart with two-edged sword ?—O 1310 miserable that I am, and steeped in miserable anguish!

Messenger

Yea, both this son’s doom, and that other’s, were laid to thy charge by her whose corpse thou seest.

Creon

And what was the manner of the violent deed by which she passed away?

Messenger

Her own hand struck her to the heart, when she had learned her son’s sorely lamented fate. 4

Creon

Ah me, this guilt can never be fixed on any other of mortal kind, for my acquittal! I, even I, was 1320 thy slayer, wretched that I am—I own the truth. Lead me away, O my servants, lead me hence with all speed, whose life is but as death!

Chorus

Thy counsels are good, if there can be good with ills; briefest is best, when trouble is in our path.

Creon

Oh, let it come, let it appear, that fairest of anv. 3. 1330 fates for me, that brings my last day,—aye, best fate of all! Oh, let it come, that I may never look upon to-morrow’s light.

Chorus

These things are in the future; present tasks claim our care: the ordering of the future rests where it should rest.

Creon

All my desires, at least, were summed in that prayer.

Chorus

Pray thou no more; for mortals have no escape from destined woe, 4

Creon

Lead me away, I pray you; a rash, foolish 1340 man; who have slain thee, ah my son, unwittingly, and thee, too, my wife—unhappy that I am! I know not which way I should bend my gaze, or where I should seek support ; for all is amiss with that which is in my hands,—and yonder, again, a crushing fate hath leapt upon my head.

As CREON is being conducted into the house, the Coryphaeus speaks the closing verses.

Chorus

Wisdom is the supreme part of happiness; and reverence towards the gods must be inviolate. Great 1350 words of prideful men are ever punished with great blows, and, in old age, teach the chastened to be wise.

English (Robert Potter, 1788) (OCR draft) Experimental (English (Robert Potter, 1788)) — 1155 focus

Inhabitants of Thebes, the honour'd seat
1155

Of Cadmus and Amphion, such the life
1155

Of man, so unassured his fickle state,

I cannot prize it high, nor would dispraise:

For fortune ever raises or casts down..

The happy, and th' unhappy, at her will,

And no man can divine the fates to come.
1160

Such was the state of Creon, it from me

Excited admiration; from its foes

He saved this land, o'er all its realms obtain'd

The monarchy, reign'd sole with sovereign pow'r,

And flourish'd in a noble race of sons.

Now all is lost: for when the joys of life
1165

Man knows no more, may he be said to live?

He breathes, but hath not life. Nay, let his house

Be stored with riches, let a monarch's pomp

Attend him; yet 'midst these if heart-felt joy

Be absent, all the rest I would not prize,
1170

Nor purchase with the shadow e'en of smoke.

Chorus

What ills, that cause the royal house to mourn,

Comest thou to tell us?

Messenger

They are dead: those live

Who caused their death.

Chorus

Inform us whose this deed,

Who lies in death?

Messenger

Hæmon is dead; he lies
1175

Welt'ring in blood.
1175

Chorus

Slain by his father's hand,

Or by his own?

Messenger

By his own hand he died,

Against his father for the virgin's death

Enraged...!

Chorus

What truths, O Seer, thy voice announced !

Messenger

These are fulfill'd: yet others claim our thought.

Chorus

Bur see Eurydice, th' unhappy wife
1180

Of Creon: these sad tidings she hath heard,

Or chance hath brought her from the royal house.

Eurydice

EURY. Ye citizens of Thebes, I heard the voice!

Of rumour, as I came forth, at the shrine on

Of Pallas suppliant to address my vows:/

The bars, that closed the gates, it chanced my hand
1185

Was opening, at that instant the report

Of ill my house affecting reach'd my ear.

With terror struck in my attendants armsl

I sunk, and life forsook my fainting frame.

But tell me all; repeat the mournful tale;
1190

In woes not unexperienced I shall hear.

Messenger
EURYDICE, MESSENGER, CHORUS. GANE

My honour'd Mistress, I will tell thee all

(For I was present) nor conceal the truth.

Why should I flatter, when a little time

Would show my falsehood? Truth is always plain.

I to the summit of the field thy lord

Attendant

where exposed and torn by dogs

The wretched corse of Polynices lay:

Him (our vows first to Proserpine addressid

And Pluto, that propitious now their wrath
1195

They would avert) in hallow'd lavers cleansed

On a green pyre of new-pluck'd boughs we laid,

And burn'd the mangled relics; then raised high

The earth contiguous, a sepulchral mound.

Thence to the virgin's cavern'd rock we go,
1200

The nuptial couch of Death; when of our train

One heard the distant sounds of loud laments, .....,

Which echoed round that bridal bed of Death ill

With obséquies unhonour'd: to his dord

He bears the tidings. As the king approach'd
1205

The hollow murmurs of al voice resound; n la Al

Deeply he sigh'd, and spoke these mournful words,

"Are then my fears prophetic? Do I tread,t/

"Unhappy me, a path that leads to woe

"The most afflicting? Moaning to my ear
1210

"Comes my son's voice. You, that attend me, go,

"Haste to the cavern, from its mouth remove...

"The rock's obstructing mass; stand near, observe

« If Hamon’s voice I hear, or by the gods

" I am deceived." Obeying these commands,
1215

Utter'd in deep despair, we went, we look'd,

And in the cave's extreme recess beheld

The virgin strangled; round her neck the zone,

Which bound her flowing robes, her hands had twined.

She lay, and near her lay the youth, his armsi:
1220

Clasp'd round her, mourning the unhappy fate

Of his lost bride, his father's ruthless deeds, l

And all his nuptial joys thus sunk in woe.

When Creon saw him, with a mournful groan

He enter’d, and lamenting thus exclaim/’d,
1225

"O my unhappy son, what dost thou here?ie

"What is thy purpose? What calamity"

"Hath sunk thee thus? Come from this cave, my son,

" Suppliant thy father begs thee." His wild eyes

The youth roll'd fiercely round, and gave strong proof
1230

Of stern disdain and hate; nor made reply,

But drew his pointed sword: his father's flight

The stroke prevented; then th' unhappy youth A

Turning his rage against himself, while yet-1

His arm was raised, in his own side plunged deep
1235

The furious weapon, and, retaining yet, T

His sense, around the virgin threw his arms..

Yet warm, and there expired, with his last breath

Distaining her pale cheeks with drops of blood.

Dead with the dead he lies, and in the house
1240

Of Pluto celebrates his nuptial rites;

A melancholy proof that rash designs

Bring the severest miseries on man.

Chorus
MESSENGER, CHORUS.

Canst thou conjecture what this means? The queen

Is gone, and not a word burst from her lips...
1245

Messenger

I am astonish'd; but my hopes are warm

That dignity of mind from public view

Restrains her grief for her son's fate: retired

Amidst her female train she may indulge

Her sighs and streaming tears: from rash attempts

Her prudence oft experienced is her guard.
1250

Chorus

I know not: but a silence so reserved

Imports some dread event; such are my thoughts:

A clamorous sorrow wastes itself in sound.

Messenger

Let us draw near the house; we soon shall know

If fatal purpose in her troubled mind

Secret she harbours: wise is thy remark;
1255

Silence oppresses with too great a weight.

Chorus

But see, the king advances, in his hands

Bearing the signal token of his woes.

Not from another, might I freely speak,

But from himself arose this fatal ill.
1260

Creon
CREON, CHORUS.

Alas the frenzies of a wayward mind

Ill-judging, rigorous! See their deathful fruits,

The dead to those who slew them how allied!

These are my unblest counsels! Omy son,

My son! Untimely is thy fate, cut off

In youth's fresh prime: yet thou wast blameless; all

The fatal rashness, all the guilt is mine.

Chorus

At length, O king, thou seest what justice is.
1270

Too late I learn it now; then, then the god
1270

Laid on my head this load, impell'd me then
1270

To these rough paths, and all our high-raised joys
1270

Spurn'd to the ground. Oh vain, vain toils of men!
1270

Creon
ATTENDANT, CREON, CHORUS.

My royal lord, what dreadful ills are thine!

There in thy hands thou bearest; in thy house

Others await thee: thou wilt see them soon.

Is their aught worse? Is there aught else of ill?

Thy queen, the mother of this breathless youth,
1325

Gored with fresh wounds, unhappy, is no more.

O thou polluted port of death, why thus,
1330

Why thus dost thou destroy me? What ill sounds,

Ah me, of dreadful utterance hast thou sent!

Chorus

Thou hast brought death to one already dead.....

Attendant

What say'st thou? This is new: and death on death

Is heap'd. My wife a bleeding victim slain !

Thou may'st behold her, to the private scenes

Allotted to the females not removed.

Wretch that I am, another ill I see,

A second ill: and me, unhappy me

What fate yet waits? Before me lies my son
1335

Late slain, and there another new in death;
1335

Unhappy mother, and unhappy son!
1335

Beside the altar by a sudden wound
1335

She fell, and closed her eyes in endless night;
1335

But first lamented the illustrious cave
1335

Creon

Of Megareus, her son first lost; then mourn'd

The fate of Hæmon; and with solemn grief

Bewail'd thy cruel deeds which slew thy sons.

Chill horrow shakes my frame. O wretch, wretch, wretch!

Will no kind hand plunge deep th' avenging sword,

Deep in my breast, and end an hated lifeti

Conflicting 'midst inextricable woend of

Amidst her anguish with her dying breath

She charged thee with the death of both her sons.

How did her hand inflict this deadly wound!

Soon as she heard her son's lamented death, vi

In her sad heart she plunged the fatal sword

Not on another can this fault be charged;

Noit is all my own; the deed was mine;

I, O my son, I slew thee! Lead me hence,

Far hence with speed oh lead me, for I now

Am nothing; no, I have no being now. O

Chorus

Well hast thou judged, if aught in in ill's be well!

Calamities, when present to the view,

Though slight, with keenest anguish pierce the sense!

Creon

Advance, advance, appear thou last and best

Of all my fortunes; bring my final day l

Haste, that another day I ne'er may see nod

These things are future, leave them to the gods.
1340

But what is present how must we dispose
1340

But what I warmly wish I made my pray'r..

Make now no wish, no pray'r: to mortal man

There is no refuge from his destined woe od

Take hence this lifeless shadow. Omy song

I slew thee, but I purposed not thy death biol

Thee too, my wife, I slew. Unhappy me!!
1345

Ah, which way shall I turn? where rest my thoughts?
1345

All is distraction, all is ruin: fate

Bursts on my head, resistless in its force

Chorus

To happiness the best, the surest guide

Is wisdom: but irreverence to the gods

Becomes not mortal man; the mighty vaunts
1350

Of pride, with mighty punishments repaid,

Teach his old age thus humbled to be wise.

English (Sir Richard Jebb2, 1904) (OCR draft) Experimental (English (Sir Richard Jebb2, 1904)) — 1155-1260 focus

Enter Messenger, on the spectators’ left.

Messenger

Neighbors of the house of Cadmus and of Amphion, there is no station of human life that I would ever praise or blame as being settled. Fortune sets upright and Fortune sinks the lucky and unlucky from day to day,
1155

and no one can prophesy to men concerning the order that has just been established. For Creon, as I saw it, was once blest: he had saved this land of Cadmus from its enemies; and having won sole and total dominion in the land, he guided it on a straight course and flourished in his noble crop of children.
1160

And now all this has been lost. When a man has forfeited his pleasures, I do not reckon his existence as life, but consider him just a breathing corpse. Heap up riches in your house, if you wish! Live with a tyrant’s pomp! But if there is no joy
1165

along with all of that, I would not pay even the shadow of smoke for all the rest, compared with joy.
1170

Chorus

What is this new grief for our princes that you have come to report?

Messenger

They are dead, and the living are guilty of the deaths.

Chorus

Who is the murderer? Who the murdered? Tell us.

Messenger

Haemon is dead—his blood was shed by no strange hand.
1175

Chorus

Was it his father’s, or his own ?

Messenger

He did it by his own, enraged with his father for the murder.

Chorus

Ah, prophet, how true, then, you have proved your word!

Messenger

Knowing that these things are so, you must consider the rest.

Chorus

Wait, I see the unhappy Eurydice, Creon’s wife, nearby. She comes from the house either knowing of her son, or merely by chance.
1180

1183 Enter Eurydice.

Eurydice

People of Thebes , I heard your words as I was on my way to the gates to address divine Pallas with my prayers.

At one and the same time I was loosening the bolts of the gate to open it, and the sound of a blow to our house struck my ear. In terror I sank back into the arms of my handmaids, and my senses fled.
1185

But repeat what your news was, for I shall hear it with ears that are no strangers to sorrow.
1190

Messenger

Dear mistress, I will tell what I witnessed and leave no word of the truth unspoken. For what good would it do that should I soothe you with words in which I must later be found false?

The truth is always best. I attended your husband as his guide to the furthest part of the plain, where unpitied the body of Polyneices, torn by dogs, still lay. After we had prayed to the goddess of the roads
1195

and to Pluto to restrain their anger in mercy, we washed him with pure washing, and with freshly-plucked boughs we burned what remains there were. Lastly we heaped a high-mounded tomb of his native earth. Afterwards we turned away to enter the maiden’s stoney-bedded
1200

bridal chamber, the caverned mansion of Hades’ bride. From a distance, one of us servants heard a voice of loud wailing near that bride’s unwept bed and came to tell our master Creon. And as the King moved closer and closer, obscure signs rising from a bitter cry surrounded him—
1205

he groaned and said in bitter lament, Ah, misery, am I now the prophet of evil? Am I going on the path most lined with grief of all that I have walked before? My son’s voice greets me. Go, my servants,
1210

hurry closer, and when you have reached the tomb, enter the opening where the stones of the mound have been torn away, up to the cell’s very mouth. See if it is Haemon’s voice that I recognize, or if I am cheated by the gods.
1215

1219

This search, at our desperate master’s word,

we went to make, and in the furthest part of the tomb we saw her hanging by the neck, fastened by a halter of fine linen threads, while he was embracing her with arms thrown around her waist, bewailing the loss of his bride to the spirits below, as well as his father’s deeds, and his grief-filled marriage.
1220

But his father, when he saw him, cried aloud with a dreadful cry and went in and called to him with a voice of wailing: Ah, unhappy boy, what have you done! What plan have you seized on? By what misfortune have you lost your reason?
1225

Come out, my son, I pray you, I beg you! But the boy glared at him with savage eyes, spat in his face, and without a word in response drew his twin-edged sword. As his father rushed out in flight, he missed his aim. Then the ill-fated boy was enraged with himself
1230

and straightway stretched himself over his sword and drove it, half its length, into his side. Still conscious, he clasped the maiden in his faint embrace, and, as he gasped, he shot onto her pale cheek a swift stream of oozing blood.
1235

Corpse enfolding corpse he lay, having won his marriage rites, poor boy, not here, but in Hades’ palace, and having shown to mankind by how much the failure to reason wisely is the most severe of all afflictions assigned to man. Eurydice departs into the house.
1240

1244

Chorus

What would you infer from this? The lady

has turned back and gone without a word, either for good or for evil.
1245

Messenger

I, too, am startled. Still I am nourished by the hope that at the grave news of her son she thinks it unworthy to make her laments before the city, but in the shelter of her home will set her handmaids to mourn the house’s grief.

For she is not unhabituated to discretion, that she should err.
1250

Chorus

I do not know. But to me, in any case, a silence too strict seems to promise trouble just as much as a fruitless abundance of weeping.

Messenger

I will find out whether she is not, in fact, hiding some repressed plan in the darkness of her passionate heart.

I will go in, since you are right—in an excess of silence, too, there may be trouble. Exit Messenger.
1255

1257

Enter Creon, attended and carrying the shrouded body of Haemon, on the spectators’ left.

Chorus

Look, here is the King himself approaching, his hands grasping a monument plainly signing that his—if we may say it—and no one else’s,

was the madness of this error.
1260

Creon

Ah, the blunders of an unthinking mind, blunders of rigidity, yielding death! Oh, you witnesses of the killers and the killed, both of one family!

What misery arises from my reasonings! Haemon, you have died after a young life, youngest and last of my sons! O God! You have departed not by your foolishness, but by my own!
1265

1270

Chorus

Ah, how late you seem to see the right!
1270

Creon

God, I have mastered the bitter lesson! But then, then, I think, some god struck me on my head with a crushing weight, and drove me into savage paths,

—ah!—and overthrew my joy to be trampled on! Ah, the labors men must toil through!
1275

1278 Enter the Messenger from the house.

Messenger

My master, you have come, I think, like one whose hands are not empty, but who has a ready store: first, you carry that burden visible in your arms;

second, you will soon look upon further sufferings inside your house.
1280

1281

Creon

What worse suffering is still to follow upon these sufferings?

Messenger

Your wife is dead, true mother of that corpse, poor lady, by wounds newly cut.

1284

Creon

O harbor of Hades, hard to purify!

Why, why do you ruin me? Herald of evil, of grief, what word do you say? Ah, you have done in a dead man anew! What are you saying, boy? What is this you report to me
1285

God no!—what new slaughter, my wife’s doom, is heaped upon this ruin?
1290

1293 The doors of the palace are opened, and the corpse of Eurydice is disclosed.

Chorus

The sight is at hand. It is no longer hidden inside.

1294

Creon

Ah, misery!

There I see a new, a second evil! What destiny, ah, what, can still await me? I have just now taken my son in my arms, and now I see another corpse before me!
1295

Oh, tormented mother! Oh, my son!
1300

Messenger

By the altar, with a sharp-whetted sword, she struck until her eyes went slack and dark. Before that she bewailed the noble fate of Megareus who died earlier, and then the fate of this boy, and also, with her last breath,

she called down evil fortune upon you, the slayer of her sons.
1305

1306

Creon

Ah, no! I tremble with fear. Why does no one strike me full on my chest with a two-edged sword?

I am miserable—ah—and bathed in miserable anguish!
1310

Messenger

Yes, because you were accused of responsibility for both this son’s death, and the other’s, by her whose corpse you see.

Creon

What was the manner of the violent deed by which she departed?

Messenger

Her own hand struck her to the heart upon learning her son’s sharply-lamented fate.
1315

1317

Creon

Ah this guilt can never be fastened onto any other mortal so as to remove my own! It was I, yes, I, who killed you, I the wretch.

I admit the truth. Lead me away, my servants, lead me from here with all haste, who am no more than a dead man!
1320

Chorus

The course you recommend is to your gain, if there can be gain amidst evil. What is briefest is best, when trouble lies at your feet.
1325

1328

Creon

Let it come, let it appear, that fairest of fates for me, that brings my final day,

the fate supreme! Oh, let it come, so that I may never see tomorrow’s light!
1330

1334

Chorus

These things are in the future. We must see to present affairs.

Fulfillment of these things rests in the hands where it should rest.
1335

Creon

All that I crave was summed in that prayer.

Chorus

Then pray no more; for mortals have no release from destined misfortune.

1339

Creon

Lead me away, I beg you, a rash, useless man.

I have murdered you, son, unwittingly, and you, too, my wife—the misery! I do not know which way I should look, or where I should seek support. All is
1340

amiss that is in my hands, and, again, a crushing fate has leapt upon my head.
1345

As Creon is being conducted into the house, the Chorus Leader speaks the closing verses.

Chorus

Wisdom is provided as the chief part of happiness, and our dealings with the gods must be in no way unholy. The great words of arrogant men have to make repayment with great blows, and in old age teach wisdom.

Search the Perseus Catalog for:

Search the Perseus Catalog for:

1155-1352

1261-1347

Current edition Experimental

Χορός τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων; 1165

Ἄγγελος τεθνᾶσιν· οἵ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος Αἵμων ὄλωλεν, αὐτόχειρ 3 δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου. 1170

Χορός ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων, ἤτοι 4 κλύουσα παιδὸς, ἢ τύχῃ, πάρα. 1175

Εὐρυδίκη 5

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἢ γυνὴ πάλιν φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Χορός οὐκ οἶδ᾽· ἔμοι γ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ δοκεῖ προσεῖναι, χἡ μάτην πολλὴ βοή. 1245

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει 1250 μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων, εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων a

Χορός

οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος, τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε 14 φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον ἐκ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε 15 παμμήτωρ νεκροῦ, 1275 δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων a

Ἐξάγγελος

ὁρᾷν πάρεστιν. οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων b

Κρέων c

αἰαῖ, αἰαῖ. ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν 1300 ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει; δείλαιος ἐγὼ, αἰαῖ· δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος ὥς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων. 1305

Κρέων ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτὴν, ὅπως παιδὸς τόδ᾽ ἤσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων d

Χορός κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς· βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων c

ἴτω, ἴτω, φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν 1320 μοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν ὕπατος· ἴτω, ἴτω, ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Ἐξάγγελος

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ 21 ὅτοισι χρὴ μέλειν. 1325

Κρέων ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μὲν, ταῦτα συγκατευξάμην.

Ἐξάγγελος μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων d

Χορός

Χορός τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων; 1115

Ἄγγελος τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου. 1120

Χορός ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα. 1125

Χορός τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Χορός οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή. 1195

Χορός καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει 1200 μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων, εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Χορός οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Ἐξάγγελος ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος, τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις 1220 ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Κρέων τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον, ἢ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ, δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων 1 ἰὼ 1225

Χορός ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων 3 αἰαῖ, αἰαῖ, 1245 ἀνέπταν φόβῳ. τί μ’ οὐκ ἀνταίαν ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει; δείλαιος ἐγώ, φεῦ φεῦ, δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων 1250 πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων 4

Χορός κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς· βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων 3

ἴτω, ἴτω, φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν 1265 ὕπατος· ἴτω, ἴτω, ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.

Κρέων ἀλλ' ὧν ἐρῶμεν, ταῦτα συγκατηυξάμην. 1270

Χορός μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων 4

Χορός τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος τεθνᾶσιν · οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος ; λέγε. 1150

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;
1165

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἵ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν, αὐτόχειρ ³ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.
1170

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων,

ἤτοι ⁴ κλύουσα παιδὸς, ἢ τύχῃ, πάρα.
1175

Εὐρυδίκη
⁵

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἢ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἔμοι γ᾽ οὖν ἥ τ᾽ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι, χἡ μάτην πολλὴ βοή.
1245

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει
1250

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων

a

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε ¹⁴ φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε ¹⁵ παμμήτωρ νεκροῦ,
1275

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

a

Κρέων

b

Κρέων

c

αἰαῖ, αἰαῖ.

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ᾽ οὐκ ἀνταίαν
1300

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγὼ, αἰαῖ·

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὥς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.
1305

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτὴν, ὅπως

παιδὸς τόδ᾽ ἤσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

d

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

c

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν
1320

μοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν. μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ²¹ ὅτοισι χρὴ μέλειν.
1325

Κρέων

ἀλλ᾽ ὧν ἐρῶ μὲν, ταῦτα συγκατευξάμην.

Ἐξάγγελος

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

d

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;
1115

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν· οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος; λέγε.

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν· αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.
1120

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας.

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων τἄλλα βουλεύειν πάρα.

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ

δάμαρτα τὴν Κρέοντος· ἐκ δὲ δωμάτων

ἤτοι κλύουσα παιδὸς ἢ τύχῃ πάρα.
1125

Χορός

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἐμοὶ δ᾽ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι χἠ μάτην πολλὴ βοή.
1195

Χορός

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει
1200

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Χορός

οἴμ᾽, ὡς ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.

Ἐξάγγελος

ὦ δέσποθ᾽, ὡς ἔχων τε καὶ κεκτημένος,

τὰ μὲν πρὸ χειρῶν τάδε φέρων, τὰ δ᾽ ἐν δόμοις
1220

ἔοικας ἥκειν καὶ τάχ᾽ ὄψεσθαι κακά.

Κρέων

τί δ᾽ ἔστιν αὖ κάκιον, ἢ κακῶν ἔτι;

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ,

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

1

ἰὼ
1225

Χορός

ὁρᾶν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.

Κρέων

3

αἰαῖ, αἰαῖ,
1245

ἀνέπταν φόβῳ. τί μ’ οὐκ ἀνταίαν

ἔπαισέν τις ἀμφιθήκτῳ ξίφει;

δείλαιος ἐγώ, φεῦ φεῦ,

δειλαίᾳ δὲ συγκέκραμαι δύᾳ.

Ἐξάγγελος

ὡς αἰτίαν γε τῶνδε κἀκείνων ἔχων
1250

πρὸς τῆς θανούσης τῆσδ᾽ ἐπεσκήπτου μόρων.

Κρέων

ποίῳ δὲ κἀπελύσατ᾽ ἐν φοναῖς τρόπῳ;

Ἐξάγγελος

παίσασ᾽ ὑφ᾽ ἧπαρ αὐτόχειρ αὑτήν, ὅπως

παιδὸς τόδ᾽ ᾔσθετ᾽ ὀξυκώκυτον πάθος.

Κρέων

4

Χορός

κέρδη παραινεῖς, εἴ τι κέρδος ἐν κακοῖς·

βράχιστα γὰρ κράτιστα τἀν ποσὶν κακά.

Κρέων

3

ἴτω, ἴτω,

φανήτω μόρων ὁ κάλλιστ᾽ ἐμῶν

ἐμοὶ τερμίαν ἄγων ἁμέραν
1265

ὕπατος· ἴτω, ἴτω,

ὅπως μηκέτ᾽ ἆμαρ ἄλλ᾽ εἰσίδω.

Χορός

μέλλοντα ταῦτα. τῶν προκειμένων τι χρὴ

πράσσειν· μέλει γὰρ τῶνδ᾽ ὅτοισι χρὴ μέλειν.

Κρέων

ἀλλ' ὧν ἐρῶμεν, ταῦτα συγκατηυξάμην.
1270

Χορός

μὴ νῦν προσεύχου μηδέν· ὡς πεπρωμένης

οὐκ ἔστι θνητοῖς ξυμφορᾶς ἀπαλλαγή.

Κρέων

4

Χορός

τί δ᾽ αὖ τόδ᾽ ἄχθος βασιλέων ἥκεις φέρων;

Ἄγγελος

τεθνᾶσιν · οἱ δὲ ζῶντες αἴτιοι θανεῖν.

Χορός

καὶ τίς φονεύει; τίς δ᾽ ὁ κείμενος ; λέγε.
1150

Ἄγγελος

Αἵμων ὄλωλεν, αὐτόχειρ δ᾽ αἱμάσσεται.

Χορός

πότερα πατρῴας, ἢ πρὸς οἰκείας χερός;

Ἄγγελος

αὐτὸς πρὸς αὑτοῦ, πατρὶ μηνίσας φόνου.

Χορός

ὦ μάντι, τοὔπος ὡς ἄρ᾽ ὀρθὸν ἤνυσας!

Ἄγγελος

ὡς ὧδ᾽ ἐχόντων, τἄλλα βουλεύειν πάρα.
1155

Χορός

καὶ μὴν ὁρῶ τάλαιναν Εὐρυδίκην ὁμοῦ,

δάμαρτα τὴν Κρέοντος · ἐκ δὲ δωμάτων,

ἤτοι κλύουσα παιδὸς, ἢ τύχῃ, περᾷ.

τί τοῦτ᾽ ἂν εἰκάσειας; ἡ γυνὴ πάλιν
1220

φρούδη, πρὶν εἰπεῖν ἐσθλὸν ἢ κακὸν λόγον.

Χορός

οὐκ οἶδ᾽· ἔμοιγ᾽ οὖν ἥ τ’ ἄγαν σιγὴ βαρὺ

δοκεῖ προσεῖναι, χ᾽ ἡ μάτην πολλὴ βοή.

καὶ μὴν ὅδ᾽ ἄναξ αὐτὸς ἐφήκει,

μνῆμ᾽ ἐπίσημον διὰ χειρὸς ἔχων,

εἰ θέμις εἰπεῖν, οὐκ ἀλλοτρίαν
1235

ἄτην, ἀλλ᾽ αὐτὸς ἁμαρτών.

Κρέων

1

ὅμως ἔοικας ὀψὲ τὴν δίκην ἰδεῖν.
1245

ὦ δέσποθ᾽, ὅσσ᾽ ἔχων τε καὶ κεκτημένος

ἔοικας ἥκων κ᾽ ἐνθάδ᾽ ὄψεσθαι κακά!

Ἐξάγγελος

γυνὴ τέθνηκε, τοῦδε παμμήτωρ νεκροῦ
1255

δύστηνος, ἄρτι νεοτόμοισι πλήγμασιν.

Κρέων

1

ὁρᾷν πάρεστιν· οὐ γὰρ ἐν μυχοῖς ἔτι.
1265

Κρέων

2