View:
By Section
ΕΙΣ ΤΗΝ Φ.
[1] 1.
πόρον ἤτοι τὸν ποταμὸν, περιφραστικῶς, ἢ τὸ διαβατὸν αὐτοῦ μέρος, καθʼ ὃ διαπορεύονται αὐτόν. διὰ τί δὲ πάντων τῶν ποταμῶν
ἐξ Ὠκεανοῦ ῥεόντων μόνον τὸν Ξάνθον ὁ ποιητής φησιν “ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς;” πῶς οὖν, φησὶ, καὶ Ὠκεανοῦ καὶ Διὸς παῖς; ῥητέον οὖν ὅτι εἰκότως ἂν καὶ Διὸς καλοῖτο παῖς, εἴγε οἱ ὄμβροι μὲν ἐκ Διὸς, ὄμβρῳ δὲ οὕτος αὔξεται. φέρεται δὲ καὶ ἄλλη τις ἱστορία, ὅτι ὁ Ἡρακλῆς ποτὲ δίψει κατασχεθεὶς ηὔξατο τῷ πατρὶ Διὶ ἐπιδεῖξαι
αὐτῷ νᾶμα, ὁ δὲ μὴ θέλων αὐτὸν τρύχεσθαι, ῥίψας κεραυνὸν. ἀνέδωκε μικρὰν λιβάδα, ἣν θεασάμενος ὁ Ἡρακλῆς, καὶ σκάψας εἰς τὸ πλουσιαίτερον μετεισφέρεσθαι, μετωνόμασε Σκάμανδρον, οἱονεὶ Κάμανδρον γενόμενον καμάτου ἑαυτῷ παραίτιον· ὅθεν εἰκότως ὁ ποιητὴς τὴν ἐκείνου γένεσιν προσῆψε τῷ Διί. Ξάνθος δὲ προσηγιρεύθη
ἀφʼ οὗ περὶ τοῦ κάλλους ἐκρίνοντο Ἥρα Ἀθηνᾶ Ἀφροδίτη, ὅτι ἐν αὐτῷ λουσάμεναι ξανθὰς ἔσχον τὰς κόμας.
ἐξ Ὠκεανοῦ ῥεόντων μόνον τὸν Ξάνθον ὁ ποιητής φησιν “ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύς;” πῶς οὖν, φησὶ, καὶ Ὠκεανοῦ καὶ Διὸς παῖς; ῥητέον οὖν ὅτι εἰκότως ἂν καὶ Διὸς καλοῖτο παῖς, εἴγε οἱ ὄμβροι μὲν ἐκ Διὸς, ὄμβρῳ δὲ οὕτος αὔξεται. φέρεται δὲ καὶ ἄλλη τις ἱστορία, ὅτι ὁ Ἡρακλῆς ποτὲ δίψει κατασχεθεὶς ηὔξατο τῷ πατρὶ Διὶ ἐπιδεῖξαι
αὐτῷ νᾶμα, ὁ δὲ μὴ θέλων αὐτὸν τρύχεσθαι, ῥίψας κεραυνὸν. ἀνέδωκε μικρὰν λιβάδα, ἣν θεασάμενος ὁ Ἡρακλῆς, καὶ σκάψας εἰς τὸ πλουσιαίτερον μετεισφέρεσθαι, μετωνόμασε Σκάμανδρον, οἱονεὶ Κάμανδρον γενόμενον καμάτου ἑαυτῷ παραίτιον· ὅθεν εἰκότως ὁ ποιητὴς τὴν ἐκείνου γένεσιν προσῆψε τῷ Διί. Ξάνθος δὲ προσηγιρεύθη
ἀφʼ οὗ περὶ τοῦ κάλλους ἐκρίνοντο Ἥρα Ἀθηνᾶ Ἀφροδίτη, ὅτι ἐν αὐτῷ λουσάμεναι ξανθὰς ἔσχον τὰς κόμας.
πόρον τὸν πορευτὸν αὐτοῦ τόπον· “καὶ Θρύον Ἀλφειοῖο πόρον” (Il. 2, 592). οἱ δὲ τὸν ῥοῦν. οἱ δὲ πόρον Ξάνθου κατὰ περίφρασιν τὸν Ξάνθον. Ἀριστοφάνης γράφει ῥόον.
[3] 4. * ᾗπερ
Ἀχαιοί γρ. ᾗπερ οἱ ἄλλοι.
[4] 5.
ἐμαίνετο τοῦτο ἄν τις σημειώσαιτο πρὸς τὸ “τινάσσετο μαινομένοιο”
(Il. 15, 609)· γράφουσι γάρ τινες μαρναμένοιο.
(Il. 15, 609)· γράφουσι γάρ τινες μαρναμένοιο.
[5] 11.
ἔννεον ἔνιαι τῶν κατὰ πόλεις νήχοντʼ ἔνθα καὶ ἔνθα. τὸ δὲ ἔνθα καὶ ἔνθα ἑκατέροις δύναται προσδίδοσθαι.
* περὶ
ίνας γρ. κατὰ δίνας.
[6] 12.
κρίδες παρὰ τὸ κρᾶν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν “ ὃς αἰζηῶν ἔκραε
κηδεμόνας.” ἢ παρὰ τὸ ἀκρίζειν, ὅ ἐστι τὰ ἄκρα ἐσθίειν.
κηδεμόνας.” ἢ παρὰ τὸ ἀκρίζειν, ὅ ἐστι τὰ ἄκρα ἐσθίειν.
[7] 14. ψιλῶς τὸ ὅρμενον· παρὰ γὰρ τὸ ὄρω κέκλιται ψιλούμενον καὶ βαρυνόμενον. καὶ ἤτοι ἐκ τοῦ ὠρμένον ἐστὶ, παρῳχημένον σημαίνοντος, καὶ ἔπαθε συστολὴν καἰ ἀναδρομὴν τοῦ τόνου, ἢ καὶ ἐκ τοῦ ἀρόμενον συνεκόπη.
[8] 16.
κελάδων βαρυτονητέον τὴν μετοχήν· κελάδοντος γὰρ ἡ γενικὴ, καὶ ἡ αἰτιατικὴ κελάδοντα “πὰρ ποταμὸν κελάδοντα” (Il. 18, 576), οὐ κελαδοῦντα. περὶ δὲ τοῦ ὀξύνεσθαι τὸ ἐπιμίξ εἴπομεν ἤδη πολλάκις.
[9] 17. αὐτὰρ ὁ
διογενής ὅτι ἀποτίθεται μὲν τὸ δόρυ ῥητῶς, ἀναλαμβάνει
δὲ οὐ κατὰ τὸ ῥητὸν, ἀλλʼ ὕστερον (67) αὐτῷ φαίνεται χρώμενος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον, ἀγνοοῦντα ὅτι πολλὰ δεῖ προσδέχεσθαι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐνεργούμενα.
δὲ οὐ κατὰ τὸ ῥητὸν, ἀλλʼ ὕστερον (67) αὐτῷ φαίνεται χρώμενος. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς Ζηνόδοτον, ἀγνοοῦντα ὅτι πολλὰ δεῖ προσδέχεσθαι κατὰ τὸ σιωπώμενον ἐνεργούμενα.
[10] 18. κεκλιμένον μυρίκῃσιν, ὁ δʼ
ἔσθορε γρ. καὶ ἔνθορε. ἐν ἐνίαις δʼ αἶψ᾿ ἐσόρονσεν.
[11] 31. τοὺς αὐτοὶ
ορέεσκον ὅτι στρεπτοὺς χιτῶνας τοὺς νηστούς· ὑποδύτας γὰρ εἶχον ὑπὸ τοὺς στατοὺς μαλάγματος ἕνεκα· “αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος” (Il. 5, 113).
[12] 33.
* δαϊζέμεναι γρ. κατακτάμεναι.
πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτι ἀντὶ τοῦ δαίξαι προθυμούμενος
κατὰ τὸ συντελικόν.
κατὰ τὸ συντελικόν.
[13] 36. ὅτι ἀλωὴν τὴν δενδροφόρον γῆν νῦν λέγει· ἐπιφέρει γὰρ “ ὁ δ᾿ ἐρινεόν.”
[14] 37, 38. ἐρινεὸν ὀξέι χαλκῷ τάμνε νέους
ὄρπηκας ὅτι πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ἐρινεοῦ νέους ὄρπηκας. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ “ ὁ δʼ ἄρʼ οἰνοχόον βάλε χεῖρα” (Od. 18, 396) ἀντὶ τοῦ οἰνοχόου. ἔστι δὲ
ἡ φράσις συνήθης αὐτῷ.
ἡ φράσις συνήθης αὐτῷ.
ὁ Ἀσκαλωνίτης ἐνθάδε γενόμενος ἀξιοῖ ψιλοῦσθαι τοὺς ὄρπηκας, ἐπεὶ, φησὶ, παρὰ τὸ ὀρούειν ἐγένετο, ἐπιλαθόμενος ἑαυτοῦ· ἐν γὰρ ταῖς Ὀδυσσειακαῖς προσῳδίαις φησὶν, ὅσα ὀνοματικῶς σχηματίζεται ἀπὸ ψιλῶν ῥημάτων, ταῦτα δασυνθήσεται, ὡς ἀπὸ τοῦ ὀρούει ὅρπηξ.
γελοῖον δὲ τὸ τοιοῦτον. ἄμεινον οὖν ἐστὶν ἐκεῖνο λέγειν, ὡς ἐπεὶ τὸ ᾱ καὶ τὸ ε καταλήγοντα εἰς τὸ ρ ἑπομένου τοῦ π δασύνεσθαι ἤθελεν, ὡς ἔχει τὸ ἅρπη ἁρπάζω ἁρπαλέος ἑρπετόν ἑρπύζω ἅρπυια, καὶ τὸ ὄρπηξ τούτοις συνεξομοιοῦντές τινες ἠθέλησαν δασύνειν, οἷς οὐκ ἐπείσθη ἡ παράδοσις, ἀλλὰ τῇ ἐτυμολογίᾳ· παρὰ γὰρ τὸ ὄρω ἐν
πλεονασμῷ φησὶ τοῦ π γεγενῆσθαι τὸ ὄνομα.
γελοῖον δὲ τὸ τοιοῦτον. ἄμεινον οὖν ἐστὶν ἐκεῖνο λέγειν, ὡς ἐπεὶ τὸ ᾱ καὶ τὸ ε καταλήγοντα εἰς τὸ ρ ἑπομένου τοῦ π δασύνεσθαι ἤθελεν, ὡς ἔχει τὸ ἅρπη ἁρπάζω ἁρπαλέος ἑρπετόν ἑρπύζω ἅρπυια, καὶ τὸ ὄρπηξ τούτοις συνεξομοιοῦντές τινες ἠθέλησαν δασύνειν, οἷς οὐκ ἐπείσθη ἡ παράδοσις, ἀλλὰ τῇ ἐτυμολογίᾳ· παρὰ γὰρ τὸ ὄρω ἐν
πλεονασμῷ φησὶ τοῦ π γεγενῆσθαι τὸ ὄνομα.
[15] 38. εἰ διαστείλαιμεν βραχὺ ἐπὶ τὸ τάμνε, γένοιτʼ ἂν εὐλογώτερον τὸ σχῆμα, ὡς πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπηντηκότος αὐτοῦ.
[16] 40. *καὶ τότε μέν μιν Λῆμνον ἐϋκτιμένην
ἐπέρασεν ὅτι ἐλλείπει ἡ εἰς, εἰς Λῆμνον.
[17] 42. τὸ ἑξῆς ἐστὶν, ἐλύσατο Ἴμβριος Ἠετίων· διὰ μέσου δὲ τὸ πολλὰ δʼ ἔδωκεν.
[18] 49. τὸ ἑξῆς ἐστὶ, τὸν δʼ ὡς οὖν ἐνόησεν. ἀχθήσας δʼ ἄρα εἶπεν· τὰ δὲ λοιπὰ ὡς διὰ μέσου διορθωτέον.
[19] 55. ἦ μάλα
δή ταῦτα ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς ἀναγνωστέον. διὸ καὶ
τὸν περισπαστέον, ὡς ἐκεῖ “ἦ μάλα δή τινα Κύπρις” (Il. 5, 422) “ἦ μάλα δὴ τέθνηκεν” (Il. 18, 12). δύναται δὲ καὶ τοῖς ἄνω συνάπτεσθαι, βαρυνομένου τοῦ συνδέσμου, ἵν᾿ ὁ λόγος, μέγα δὴ τοῦτο καὶ θαυμαστὸν, εἰ οἱ Τρῶες ἔξ Ἅιδου ἀναστήσονται σὓς ἀνεῖλον.
τὸν περισπαστέον, ὡς ἐκεῖ “ἦ μάλα δή τινα Κύπρις” (Il. 5, 422) “ἦ μάλα δὴ τέθνηκεν” (Il. 18, 12). δύναται δὲ καὶ τοῖς ἄνω συνάπτεσθαι, βαρυνομένου τοῦ συνδέσμου, ἵν᾿ ὁ λόγος, μέγα δὴ τοῦτο καὶ θαυμαστὸν, εἰ οἱ Τρῶες ἔξ Ἅιδου ἀναστήσονται σὓς ἀνεῖλον.
[20] 57.
πὸ ἔφαμεν, ἐὰν πρόθεσις ἀντὶ ἑτέρας προθέσεως κέηται,
μὴ γίνεσθαι ἀναστροφὴν, ὥσπερ καὶ ἐνθάδε.
μὴ γίνεσθαι ἀναστροφὴν, ὥσπερ καὶ ἐνθάδε.
[21] 58.
* πεπερημένος εἰς τὸ πέρας πεπραμένος.
[22] 62. * ἐκ πλήρους τὸν καί σύνδεσμον Ἀρίσταρχος.
[24] 73. καί μιν
φωνήσας τοῦτον προστιθέασί τινες, οὐ φερόμενον ἐν ταῖς Ἀριστάρχου. ἐν δέ τισι καί ῥʼ ὀλοφυρόμενος.
* γρ. καί μιν λισσόμενος.
[25] 75. ἀντί τοί εἰμʼ
κέταο ὅτι ἀντὶ τοῦ ἴσος ἱκέτῃ εἰμί· “ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνος” (Od. 8, 546) ἀντὶ τοῦ ἴσος κασιγνήτῳ.
[26] 76. πὰρ γὰρ σοὶ πρώτῳ
πασάμην τὸ λέγειν ὅτι οἱ βάρβαροι ἄλφιτα οὐκ ἤσθιον, ἀλλʼ ἄρτους κριθίνους, ψεῦδος· ἤσθιε γὰρ ὡς ἂν βασιλέως ὢν υἱὸς, καὶ οὐδαμοῦ τοῦτο ὁ ποιητὴς ἐπεσημήνατο. ἡ δὲ λύσις, ὅτι παρʼ Ἕλλησι πρώτῳ καὶ ξένῳ τῷ Ἀχιλλεῖ ἐγεγόνει.
[27] 78. * καί μʼ
ἐπέρασσας ἐν ἄλλῳ καί με πέρασσας.
[28] 80. * λύμην τρὶς τόσσα
πορών λυτρωθείην, ἂν τριπλάσια διδῶ σοι.
[29] 83.
* μέλλω ὅτι ἀντὶ τοῦ ἔοικα ἀπεχθάνεσθαι.
[30] 84. * Ἀρίσταρχος Ἰακῶς δῶκε.
[31] 86. * ὅτι τοὺς Λέλεγας ἐν καταλόγῳ παρῆκεν, καὶ πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος.
* ἔνιαι τῶν κατὰ πόλεις ἄνασσε.
[32] 88. * ἐν τῇ Μασσαλιωτικῇ πολλῶν τε καὶ ἄλλων.
[33] 92.
* μοι ἄμεινον ἀπολύτως ἀναγινώσκειν· πρὸς γὰρ τίνα ἡ διαστολή;
* ἐν ἄλλῳ κακὸν ἔσσεαι.
[34] 95. μή με
κτεῖνʼ ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐπεὶ οὐκ ἰογάστριος, παρόσον ἐν ἄλλοις ἔφη, “ἰῆς ἐκ νηδύος” (Il. 24, 490). ἴα δέ ἐστιν ἡ μία· καὶ οὐ τίθησιν Ὅμηρος τὸ μία ἐπὶ τοῦ ὁμοῦ, οὐδὲ κατὰ σύνθετον ἐκφέρει· “τῆς μὲν ἰῆς στιχὸς ἦρχεν” (Il. 16, 173).
[35] 101. * ἐν ἄλλῳ τόφρα δέ μοι.
τόφρα τί μοι
πεφιδέσθαι παροξυτονητέον ὁμοίως τῷ “ εὖ δʼ οἴκαδʼ ἱκέσθαι” (Il. 1, 19)· ἔστι γὰρ μέσος δεύτερος ἀόριστος.
[36] 102. * ἡδʼ
ἐπέρασα ἐν ἄλλῳ ἠδὲ πέρασσα.
[37] 105. * καὶ
πάντων γρ. καὶ συμπάντων.
[38] 106. * τὸ ὑγιὲς συνάπτειν τῆς ἀντωνυμίας μέχρι, ἵνʼ ᾖ ἐν σχήματι,
ἀλλʼ ὦ φίλε καὶ σὺ ἀπόθανε, εἰρωνείας νουμένης. εἶτα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς τιὴ ὀλοφύρεαι.
ἀλλʼ ὦ φίλε καὶ σὺ ἀπόθανε, εἰρωνείας νουμένης. εἶτα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς τιὴ ὀλοφύρεαι.
* οὕτως διὰ τοῦ ο ἅπασαι οὕτως.
[39] 110. * ἀλλʼ ἔπι
μοι λείπει τὸ ἐστί,
Ἀρίσταρχός φησι τὴν ἐπί ἀναστρέψαι, ἵνα σημαίνῃ τὸ ἔπεστιν, ὁμοίως τῷ “σοὶ δʼ ἔπι μὲν μορφὴ ἐπέων” (Od. 11, 367). οἱ δʼ ἐφύλαξαν τὸν τόνον, τῇ ἐμοί ἀντωνυμίᾳ συντάσσοντες αὐτὴν, ὥστε τὸ ἑξῆς εἶναι ἀλλὰ καὶ ἐπʼ ἐμοί· καὶ οὕτως ἔχει τὰ τῆς ἀναγνώσεως.
στικτέον δὲ κατὰ τὸ τέλος τοῦ στίχου, ὡς καὶ τοῖς περὶ Ἀρίσταρχον ἐδόκει· λείπει γὰρ τὸ ἐστί ῥῆμα. τὸ δὲ ἑξῆς ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς, ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ. ἔσται δὲ ὁ λόγος τοιοῦτος· ἔσται τις ὄρθρος ἢ καὶ μεσημβρία ἢ καὶ δειλίνη ὥρα, καθʼ ἣν κἀμέ τις ἀνέλῃ. οὕτως δὲ χωρὶς τοῦ σ γραπτέον, ὡς καὶ Διδύμῳ δοκεῖ ἐν τῇ
διορθώσει.
στικτέον δὲ κατὰ τὸ τέλος τοῦ στίχου, ὡς καὶ τοῖς περὶ Ἀρίσταρχον ἐδόκει· λείπει γὰρ τὸ ἐστί ῥῆμα. τὸ δὲ ἑξῆς ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς, ἔσσεται ἢ ἠὼς ἢ δείλη ἢ μέσον ἦμαρ. ἔσται δὲ ὁ λόγος τοιοῦτος· ἔσται τις ὄρθρος ἢ καὶ μεσημβρία ἢ καὶ δειλίνη ὥρα, καθʼ ἣν κἀμέ τις ἀνέλῃ. οὕτως δὲ χωρὶς τοῦ σ γραπτέον, ὡς καὶ Διδύμῳ δοκεῖ ἐν τῇ
διορθώσει.
[40] 111.
ἠώς ὅτι ὅλην τὴν ἡμέραν εἰς τρία διαιρεῖ, ἠῶ τὴν πρωίαν, μεσημβρίαν πᾶν τὸ μέσον τῆς ἡμέρας, δείλην, ὅτε ἐνδεῖ ἡ τοῦ ἡλίου ἕλη, τουτέστιν ἡ αὐγὴ, ὥσπερ καὶ τὴν νύκτα εἰς τρία, ἑσπέραν, ἀμολγὸν, ἑῴαν.
* Ἀρίσταρχος χωρὶς τοῦ σ, δείλη.
[41] 115. ἕζετο χεῖρε
πετάσσας ἀπογνοὺς κἂν τὸν σύντομον αἱρεῖται θάνατον.
[42] 121. * πτερόεντʼ
ἀγόρευε γρ. ἔπεα πτερόεντα προσηύδα.
[43] 122. τὸ ἐνταυθοῖ περισπαστέον· ἔστι γὰρ ἀπὸ τοῦ ἐνταῦθα Ἀττικοῦ.
οἱ δὲ ἐνταυθοῖ ἧσο· δασυντέον δὲ τὸ ἧσο. φέρεται δὲ καὶ ἡ κεῖσο γραφή.
οἱ δὲ ἐνταυθοῖ ἧσο· δασυντέον δὲ τὸ ἧσο. φέρεται δὲ καὶ ἡ κεῖσο γραφή.
* διχῶς, κεῖσο καὶ ἧσο.
* οὕτως διὰ τοῦ ν, ὠτειλήν, ἅπασαι.
[44] 123.
ἀκηδέες ὡς εὐσεβέες, ἶνα αὐτοὶ οἱ ἰχθύες ἔχωσι τὸ ἐπίθετον,
τουτέστι μηδεμίαν φροντίδα ἔχοντες.
τουτέστι μηδεμίαν φροντίδα ἔχοντες.
[45] 125. ὅτι τὸ εἴσω ἰσοδυναμεῖ τῷ εἰς, ἀντὶ τοῦ εἰς ἀλός.
[46] 126. πρὸς τὸ σημαινόμενον. Φιλητᾶς γὰρ καὶ Καλλίστρατος γράφουσι φρῖχ᾿ ὑπαλύξει, λέγοντες ὅτι οἱ πίονες τῶν ἰχθύων καὶ εὔτροφοι τὸ ψῦχος ὑπομένουσι καὶ οὐ φθείρονται. ὁ δὲ ποιητὴς
οὐδέποτε φρίκην τὸ ψῦχος εἴρηκεν, ἀλλὰ τὸ ἐκ γαλήνης πρῶτον ἐξορθούμενον κῦμα, ὁμωνύμως δὲ τούτῳ καὶ τὸν ἄνεμον τὸν οἱονεὶ ἐπιστίζοντα τὴν θάλασσαν· “οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρίξ” 12 13 14 (Il. 7, 63) καὶ “ὡς δʼ ὑπὸ φρικὸς Βορέης (Il. 23, 692). ἡμεῖς δὲ λέγομεν ψῦχος κρύος καὶ πάχνην. ἔστιν οὖν τὸ λεγόμενον, μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαίξει. τὸ μέλαν κῦμα ὑποτροχάσεται ἰχθὺς, ὃς φάγοι ἂν τοῦ Λυκάονος τὸν δημὸν, πλοάζοντος καὶ ἐξ ἐπιπολῆς φερομένου τοῦ νεκροῦ· τὸ γὰρ ὅς κε φάγῃσι, ὃς φάγοι ἄν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ
(1, 396) “τῶν κέν τις τόδʼ ἔχῃσι,” ὃς ἔχοι ἄν.
οὐδέποτε φρίκην τὸ ψῦχος εἴρηκεν, ἀλλὰ τὸ ἐκ γαλήνης πρῶτον ἐξορθούμενον κῦμα, ὁμωνύμως δὲ τούτῳ καὶ τὸν ἄνεμον τὸν οἱονεὶ ἐπιστίζοντα τὴν θάλασσαν· “οἵη δὲ Ζεφύροιο ἐχεύατο πόντον ἔπι φρίξ” 12 13 14 (Il. 7, 63) καὶ “ὡς δʼ ὑπὸ φρικὸς Βορέης (Il. 23, 692). ἡμεῖς δὲ λέγομεν ψῦχος κρύος καὶ πάχνην. ἔστιν οὖν τὸ λεγόμενον, μέλαιναν φρῖχʼ ὑπαίξει. τὸ μέλαν κῦμα ὑποτροχάσεται ἰχθὺς, ὃς φάγοι ἂν τοῦ Λυκάονος τὸν δημὸν, πλοάζοντος καὶ ἐξ ἐπιπολῆς φερομένου τοῦ νεκροῦ· τὸ γὰρ ὅς κε φάγῃσι, ὃς φάγοι ἄν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ
(1, 396) “τῶν κέν τις τόδʼ ἔχῃσι,” ὃς ἔχοι ἄν.
μέλαιναν φρῖχʼ
ὑπαίξει οὕτως ὑπαίξει Ἀρίσταρχος. τὸ γὰρ λεγόμενον εἶναι βούλεται τοιοῦτο· τῶν ἰχθύων τις κατὰ τὸ κῦμα θρώσκων, τουτέστι κολυμβῶν, ὑπὸ τὴν φρῖκα ἀΐξει, ὃς φάγοι ἂν τοῦ Λυκάονος τὸ λίπος· δεῖ γὰρ τὸν μέλλοντα ἰχθὺν φερομένου τινὸς
γεύεσθαι ἄνω μετέωρον ὑπὸ τὴν φρῖκα τῆς θαλάσσης ἐλθεῖν. παρὰ δὲ Ἀριστοφάνει ἐγέγραπτο διὰ τοῦ ω ὅς κε φάγῃσι.
γεύεσθαι ἄνω μετέωρον ὑπὸ τὴν φρῖκα τῆς θαλάσσης ἐλθεῖν. παρὰ δὲ Ἀριστοφάνει ἐγέγραπτο διὰ τοῦ ω ὅς κε φάγῃσι.
* οὕτως Ἀρίσταρχος, ἄλλοι δὲ ὑπαλύξει.
[47] 127. * ὅς κε
φάγῃσι ὅτι ἀντὶ τοῦ ὃς φάγοι ἄν.
128, * ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.
[48] 130. οὐδʼ ὑμῖν ποταμός
περ Ἀρίσταρχος διὰ τῶν ὑπομνημάτων Ἀριστοφάνη φησὶ στίχους ἓξ ἠθετηκέναι ὡς παρεμβληθέντας ὑπὸ τῶν ἀπορούντων διὰ τί ὁ ποταμὸς ὀργίζεται, καίτοι σαφῶς αὐτοῦ λέγοντος τὴν αἰτίαν· “Ξάνθος, ἐπεὶ κεχόλωτο δαϊκταμένων αἰζηῶν, σὓς Ἀχιλεὺς ἐδάιζε κατὰ ῥόον οὐδʼ ἐλέαιρεν” (146)· καὶ τὸ
δηθά ὡς οὐχ Ὁμηρικῶς κείμενον αἰτιῶνται. μήποτε μέντοι καὶ ὁ Ἀρίσταρχος συγκατέθετο τῇ ἀθετήσει, μηδὲν ἀντειπὼν τῷ Ἀριστοφάνει.
δηθά ὡς οὐχ Ὁμηρικῶς κείμενον αἰτιῶνται. μήποτε μέντοι καὶ ὁ Ἀρίσταρχος συγκατέθετο τῇ ἀθετήσει, μηδὲν ἀντειπὼν τῷ Ἀριστοφάνει.
[49] 131. * ὅτι τὸ δηθά ἀντὶ τοῦ πολλάκις.
Ἀρίσταρχος πολεῖς. ἔνιοι δὲ πολεῖς. ἠθέτει δὲ αὐτοὺς Ἀριστοφάνης.
[50] 141.
Πηλεγόνος ὡς Σαρπηδόνος· οὕτως καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης, ἐπεὶ, φησὶν, ἡ εὐθεῖα ὀξύνεται, Πηλεγών. τὸ δὲ τοιοῦτον οὔπω ἐχυρὸν. ἐπεί τοι ἐπιζητήσει τις διὰ τί γὰρ ἡ εὐθεῖα οὐ βαρύνεται; ἄμεινον οὖν οὕτως λέγειν, ὡς ἐκ τῆς κλίσεως πολλάκις καταλαμβανόμεθα
τοὺς τόνους τῶν εὐθειῶν. τὰ δὲ εἰς γων λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς 15 16 17 18 τότε μὲν θέλει ὀξύνεσθαι, ὁπότε διὰ τοῦ ο κλίνεται, τότε δὲ βαρύνεσθαι, ὁπότε διὰ τοῦ ω ἢ διὰ τοῦ ντ. τοῦ μὲν οὖν προτέρου Παφλαγόνος Λαιστρυγόνος Πηλεγόνος, “Πηλεγόνων ἐλατῆρα,” ἀρηγών. λέγω δὲ ἐπὶ τοῦ συμμάχου ρσενικῶς· “ἀρηγόνος ἡμετέροιο.” οὕτως οὖν καὶ τὸ Πηλεγών ὀξυτονηθήσεται. Πηλεγόνος γὰρ, καὶ Πηλεγόνα
ἡ αἰτιατική. “ὃς τέκε Πηλεγόνα” (v. 159). τὰ δὲ ἄλλως κλιθέντα βαρύνεται, Οὐκαλέγων Πελάγων Σαλάγγων· “μέσφα Σαλάγγωνος ποταμοῦ” (Apoll. Rh. 4, 337). τὸ δὲ καταπύγων, βαρυνόμενον καὶ διὰ τοῦ ο κλιθὲν, εἶχεν ἀφορμὴν τὸ παρώνυμον εἶναι τοῦ κατάπυγος, ὡς καὶ τοῦ ἄπειρος τό ἀπείρων.
τοὺς τόνους τῶν εὐθειῶν. τὰ δὲ εἰς γων λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς 15 16 17 18 τότε μὲν θέλει ὀξύνεσθαι, ὁπότε διὰ τοῦ ο κλίνεται, τότε δὲ βαρύνεσθαι, ὁπότε διὰ τοῦ ω ἢ διὰ τοῦ ντ. τοῦ μὲν οὖν προτέρου Παφλαγόνος Λαιστρυγόνος Πηλεγόνος, “Πηλεγόνων ἐλατῆρα,” ἀρηγών. λέγω δὲ ἐπὶ τοῦ συμμάχου ρσενικῶς· “ἀρηγόνος ἡμετέροιο.” οὕτως οὖν καὶ τὸ Πηλεγών ὀξυτονηθήσεται. Πηλεγόνος γὰρ, καὶ Πηλεγόνα
ἡ αἰτιατική. “ὃς τέκε Πηλεγόνα” (v. 159). τὰ δὲ ἄλλως κλιθέντα βαρύνεται, Οὐκαλέγων Πελάγων Σαλάγγων· “μέσφα Σαλάγγωνος ποταμοῦ” (Apoll. Rh. 4, 337). τὸ δὲ καταπύγων, βαρυνόμενον καὶ διὰ τοῦ ο κλιθὲν, εἶχεν ἀφορμὴν τὸ παρώνυμον εἶναι τοῦ κατάπυγος, ὡς καὶ τοῦ ἄπειρος τό ἀπείρων.
[51] 142. ὀξυτονητέον τὸ Ἀκεσσαμενὸς, ἵνα ὄνομα γένηται. οὕτως δὲ ἔχει καὶ Δεξαμενός Τισαμενός.
[52] 143. * τῇ γάρ ῥα
μίγη ἐν ἄλλῳ τῇ γάρ ῥʼ ἐμίγη.
[53] 146. * ὅτι λείπει ἡ περί πρόθεσις.
[54] 155. Παίονας
ἄνδρας ὅτι ἕτερος οὗτος Παιόνων ἡγεμὼν, ὃν οὐ
κατείλοχε διὰ τοῦ καταλόγου.
κατείλοχε διὰ τοῦ καταλόγου.
δολιχεγχέας ὡς εὐειδέας· παραιτητέον γὰρ τοὺς ἄλλως ἀνγινώσκοντας.
[55] 159, 160. τὸν δέ με
φασί ὁ Ἀσκαλωνίτης ἐκ πλήρους λαμβάνει τὴν ἀντωνυμίαν καὶ ὀρθοτονεῖ· εἰσὶ μέντοι οἳ ἀπολύτως ἀνέγνωσαν.
ὅμοιον δέ ἐστι τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ (1, 215) “μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι.” καὶ οὐδέν ἐστι τὸ κωλῦον.
ὅμοιον δέ ἐστι τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ (1, 215) “μήτηρ μέν τέ μέ φησι τοῦ ἔμμεναι.” καὶ οὐδέν ἐστι τὸ κωλῦον.
[56] 160.
γείνεσθαι ἐν ἄλλω γείνασθαι.
[57] 162. ὁ δʼ
ἁμαρτῆ Ἀρίσταρχος ἀποκοπὴν εἶναι βούλεται τοῦ ἁμαρτήδην, ὃ ἐστιν ἅμα· διὸ καὶ χωρὶς τοῦ ῑ γράφει. ἐν δὲ τῇ Μασσαλιωτικῇ
ὁ δʼ ἁμάρτῃ δούρασιν ἄμφω· καὶ λόγον ἔχει.
ὁ δʼ ἁμάρτῃ δούρασιν ἄμφω· καὶ λόγον ἔχει.
περισπαστέον καὶ σὺν τῷ ῑ γραπτέον κατὰ τὸν χαρακτῆρα· τῶν εἰς τη ληγόντων ἐπιρρημάτων· καὶ διελέγχει ἡ παράδοσις τὸν Ἀρίσταρχον, ἔχουσα τὸ ῑ.
[59] 165. ῥῆξε
σάκος ὅτι ἄτρωτα τὰ ἡφαιστότευκτα ὅπλα. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τοὺς ἠθετημένους ἐν τῇ πρὸ ταύτης ῥαψῳδίᾳ (Il. 20, 268) “ἀλλὰ δύο μὲν ἔλασσε διὰ πτύχας.”
[60] 166. ὅτι ἀρχαϊκῶς πάλιν τὸν πῆχυν αὐτὸν ἔβαλεν, οὐχὶ τὸν πῆχυν αὐτοῦ. ὑπὸ μόνου δὲ τούτου ὁ Ἀχιλλεὺς τιτρώσκεται.
[61] 167. * σημείωσαι ὅτι τῷ ἑτέρῳ εἰρηκὼς ἐπήγαγεν “ἡ δʼ ὑπὲρ αὐτοῦ γαίῃ ἐνεστήρικτο.”
[62] 169. ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἰθυκτίωνα διὰ τὸ κτερδόνας λέγεσθαι τῶν ξύλων τὰς γραμματοειδεῖς διαφύσεις. παρέλκει δὲ νῦν τὸ περὶ τῆς τοῦ ξύλου φύσεως εἰπεῖν. τὸ μέντοι ἰθυπτίωνα εἰς εὐθὺ φερομένην,
ἀναφερομένου τοῦ ἐπαίνου εἰς τὸν ἀκοντίζοντα. καὶ ἐν ἄλλοις “τοῦ δʼ ἰθὺς βέλος πέτετʼ” (Il. 13, 99).
ἀναφερομένου τοῦ ἐπαίνου εἰς τὸν ἀκοντίζοντα. καὶ ἐν ἄλλοις “τοῦ δʼ ἰθὺς βέλος πέτετʼ” (Il. 13, 99).
[63] 172.
μεσσοπαλές ἔνιοι μεσσοπαγές διὰ τοῦ γ, οὐκ εὖ· βούλεται γὰρ λέγειν ἕως μέσου παλλόμενον, δι᾿ οὗ τὸ σφοδρὸν τῆς βολῆς παρίστησιν. οὕτως Ἀρίσταρχος.
*οὕτως Ἀρίσταρχος μεσσοπαλές.
ὅτι ἣν νῦν ὄχθην εἴρηκεν, ἑξῆς κρημνόν. “οὐ δύνατʼ ἐκ κρημνοῖο.” πάντα γὰρ τὰ ὑψηλὰ ὄχθαι λέγονται.
[64] 173. ὅτι ὡς περὶ ἑτέρου λέγει, προειπὼν “δεύτερος αὖτ᾿ Ἀχιλεύς.”
[65] 174. ἆλτ᾿ ἐπί
οἱ ἡ οι ἀντωνυμία ἀπόλυτός ἐστι καὶ ἐγκλιτική· διὸ τῆς ἐπί προθέσεως τὸ τέλος ὀξύνουσιν.
[66] 183. *ἐν ἐνίαις διὰ τοῦ ζ ἐξενάριζε.
* εὐχόμενος ὅτι ἀντὶ τοῦ καυχώμενος.
[67] 185. παισὶν
ἐριζέμεναι ὅτι περισσὸς ὁ πέρ, ὡς ἐκεῖ “φυγόντι
περ αἰπὺν ὄλεθρον” (Od. 17, 47). οὕτως δὲ κατὰ δοτικὴν ἐκγεγαῶτι αἱ Ἀριστάρχου.
περ αἰπὺν ὄλεθρον” (Od. 17, 47). οὕτως δὲ κατὰ δοτικὴν ἐκγεγαῶτι αἱ Ἀριστάρχου.
[68] 186.
φῆσθα εἴτε ἐνεστῶτα σημαίνει, προπερισπασθήσεται, εἴτε δεύτερον ἀόριστον, ὁμοίως. τούτῳ δὲ μόνῳ διαλλάξει τῷ σὺν τῷ ῑ γράφεσθαι τὸ η ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος.
[69] 191. * Ἀρίσταρχος ἔξω τοῦ δέ κρείσσων αὖτε.
[71] 194. τῷ οὐδὲ κρείων
Ἀχελώιος Ἡρακλῆς εἰς Ἀιδου κατελθὼν ἐπὶ τὸν Κέρβερον συνέτυχε Μελεάγρῳ τῷ Οἰνέως, οὗ καὶ δεηθέντος γῆμαι τὴν ἀδελφὴν Δηϊάνειραν ἐπανελθὼν εἰς φῶς ἔσπευσεν εἰς
Αἰτωλίαν πρὸς Οἰνέα. καταλαβὼν δὲ μνηστευόμενον τὴν κόρην Ἀχελῷον, τὸν πλησίον ποταμὸν, διεπάλαισεν αὐτῷ ταύρου μορφὴν ἔχοντι· οὗ καὶ ἀποσπάσας τὸ ἕτερον τῶν κεράτων ἔλαβε τὴν παρθένον. φασὶ δὲ αὐτὸν Ἀχελῷον παρὰ Ἀμαλθείας τῆς Ὠκεανοῦ κέρας λαβόντα δοῦναι τῷ Ἡρακλεῖ καὶ τὸ ἴδιον ἀπολαβεῖν. δοκεῖ δὲ
τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ποταμῶν μέγιστος εἶναι ὁ Ἀχελῷος. διὸ καὶ πᾶν ὕδωρ τῇ τούτου προσηγορίᾳ καλεῖται. ἡ ἱστορία παρὰ Πινδάρῳ.
Αἰτωλίαν πρὸς Οἰνέα. καταλαβὼν δὲ μνηστευόμενον τὴν κόρην Ἀχελῷον, τὸν πλησίον ποταμὸν, διεπάλαισεν αὐτῷ ταύρου μορφὴν ἔχοντι· οὗ καὶ ἀποσπάσας τὸ ἕτερον τῶν κεράτων ἔλαβε τὴν παρθένον. φασὶ δὲ αὐτὸν Ἀχελῷον παρὰ Ἀμαλθείας τῆς Ὠκεανοῦ κέρας λαβόντα δοῦναι τῷ Ἡρακλεῖ καὶ τὸ ἴδιον ἀπολαβεῖν. δοκεῖ δὲ
τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ποταμῶν μέγιστος εἶναι ὁ Ἀχελῷος. διὸ καὶ πᾶν ὕδωρ τῇ τούτου προσηγορίᾳ καλεῖται. ἡ ἱστορία παρὰ Πινδάρῳ.
[72] 195.
* οὐδέ Ἀρίσταρχος οὔτε βαθυρρείταο.
ὅτι Ζηνόδοτος αὐτὸν οὐκ ἔγραφε. γίνεται δὲ ὁ Ἀχελῷος πηγὴ τῶν ἄλλων πάντων. ἔστι δὲ καθʼ Ὅμηρον ὁ Ὠκεανὸς ὁ ἐπιδιδοὺς
πᾶσι τὰ ῥεύματα· διὸ καὶ κατὰ τιμήν φησιν “οὕτε τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο.”
πᾶσι τὰ ῥεύματα· διὸ καὶ κατὰ τιμήν φησιν “οὕτε τις οὖν ποταμῶν ἀπέην νόσφʼ Ὠκεανοῖο.”
[73] 196. πᾶσα
θάλασσα ὅλη· ἢ ἐπεὶ πολλὰ πελάγη εἰσὶν, Ἀτλαντικὸν, Λιγυστικὸν, Τυρρηνικὸν, Λιβυκὸν, Μυρτῷον, Αἰγύπτιον, Παμφύλιον, Ἰκάριον, Αἰγαῖον, Ἑλλήσποντος, μέλας κόλπος, Εὔξεινος
πόντος, Κάσπιος καὶ ἐρυθρός.
πόντος, Κάσπιος καὶ ἐρυθρός.
[74] 200. * ὅτι ἀντιπέφρακε τῇ ὄχθῃ τὸν κρημνόν.
[75] 203. ὅτι Ὅμηρος διαστέλλει τὰς ἐγχέλυας ἀπὸ τῶν ἰχθύων· καὶ ἑξῆς (353) “τείροντʼ ἐγχέλυές τε καὶ ἰχθύες.” ἔστι δὲ πιθανεύσασθαι οὕτως δεχόμενον, ἐγχέλυες καὶ οἱ ἄλλοι ἰχθύες, ὡς “Ζεὺς
δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα” (Il. 13, 1) κατʼ ἐξοχήν.
δʼ ἐπεὶ οὖν Τρῶάς τε καὶ Ἕκτορα” (Il. 13, 1) κατʼ ἐξοχήν.
[76] 204. συναπτέον ὅλον τὸν στίχον· τὸ γὰρ ἑξῆς δημὸν ἐπινεφρίδιον. τὸ δὲ ἐρε πτόμενοι καὶ κείροντες διλογεῖται.
ἐπινεφρίδιον περὶ γὰρ τοὺς νεφροὺς πολλή ἐστιν ἡ πιμελή. εἴρηνται δὲ νεφροὶ, ἀφʼ ὧν νίφεται τὰ οὖρα. κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ τῆς
ἔρας τῇ γλώσσῃ ἐπαίρειν ἐρέπτεσθαι. τὸ δὲ κείροντες ἀντὶ τοῦ ἀπλήστως ἐσθίοντες· ὅθεν ὁ κόρος.
ἔρας τῇ γλώσσῃ ἐπαίρειν ἐρέπτεσθαι. τὸ δὲ κείροντες ἀντὶ τοῦ ἀπλήστως ἐσθίοντες· ὅθεν ὁ κόρος.
[77] 213. *εἰσάμενος, βαθέης
δʼ γρ. καὶ εἰδόμενος. τὸ δὲ βαθέης χωρὶς τοῦ δ.
[78] 214. περὶ μὲν κρατέεις, περὶ δʼ αἴσυλα
ῥέζεις οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν περι πρόθεσιν. κεῖται γὰρ ἀντὶ τοῦ περισσῶς.
[79] 217. * οὕτως διὰ τοῦ γε, ἐμέθεν γʼ ἐλάσας.
[80] 218. ἐρατεινὰ
ῥέεθρα ὅτι ἄκαιρον τὸ ἐπίθετον· πεφοίνικται γὰρ ὑπὸ τοῦ αἵματος. ὅμοιον οὖν τῷ “ἐσθῆτα φαεινήν” (Od. 6, 74) καὶ “ἄστρα φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην” (Il. 8, 555).
[81] 220.
τεινόμενος ὅτι ἀντὶ τοῦ στενοχωρούμενος ὑπὸ τοῦ πλήθους τῶν νεκρῶν, οὐ στενάζων.
[82] 221.
ἔασον ψιλῶς· ἔστι γὰρ ἄφες, ἀπὸ τοῦ ἐῶ περισπωμένου κείμενον.
[83] 226. ἤτοι στικτέον ἐπὶ τὸ ἀντιβίην, ἵνα ὀξυτόνως ἀμφοτέρους ἀναγινώσκωμεν τοὺς διαζευκτικοὺς συνδέσμους, ἤ κέν με δαμάσσεται ἤ κεν ἐγὼ τόν, ἵνα τοῦ κέν συνδέσμου δὶς περισσεύοντος ὁ
λόγος ᾖ ἀποφατικὸς, ἢ ἀνελεῖ με ἢ ἐγὼ αὐτόν. ἢ τοῖς ἄνω συναπτέον, ἵνʼ ᾖ ὁ λόγος διαπορητικὸς, τοῦ Ἕκτορος πειραθῆναι ἄντικρυς πότερον αὐτὸς ἀνέλῃ με ἢ ἐγὼ αὐτόν.
λόγος ᾖ ἀποφατικὸς, ἢ ἀνελεῖ με ἢ ἐγὼ αὐτόν. ἢ τοῖς ἄνω συναπτέον, ἵνʼ ᾖ ὁ λόγος διαπορητικὸς, τοῦ Ἕκτορος πειραθῆναι ἄντικρυς πότερον αὐτὸς ἀνέλῃ με ἢ ἐγὼ αὐτόν.
[84] 232.
* δείελος ὅτι ἀρσενικῶς τὴν δείλην δείελον.
ἡ δείλη δείελος εἴρηται ὡς ἡ ἑσπέρα ἕσπερος, ὠνὴ ὦνος, χολὴ
χόλος. τὸ δὲ ὀψὲ δύων ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου· εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, διὰ τοῦ ῑ ἐγράφετο, ὀψιδύων, ὡς ὀψιμαθής ὀψιτέλεστον. οὕτως δὲ καὶ τὸ “ὀψὲ δύοντα Βοώτην” (Od. 5, 272). ταῦτα ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ ιθ΄ τῆς καθόλου.
χόλος. τὸ δὲ ὀψὲ δύων ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου· εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, διὰ τοῦ ῑ ἐγράφετο, ὀψιδύων, ὡς ὀψιμαθής ὀψιτέλεστον. οὕτως δὲ καὶ τὸ “ὀψὲ δύοντα Βοώτην” (Od. 5, 272). ταῦτα ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ ιθ΄ τῆς καθόλου.
[85] 237.
* ἔκβαλλε ἐν ἄλλῳ τοὺς ἐξῆγε.
συναπτέον μέχρι τοῦ χέρσονδε, τὰ δὲ ἑξῆς ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀναγνωστέον· τὸ γὰρ ἑξῆς ἔκβαλλε θύραζε. ἐντεῦθεν δὲ κινηθέντες οἱ μεθʼ Ὅμηρον ποιηταὶ ταυρομόρφους λέγουσιν εἶναι τοὺς ποταμούς.
[86] 238.
χέρσονδε μέχρι τούτου τὰ τῆς ἀναπαύσεως, εἶτα ζώους δὲ. σάω, ἵνα διαστολὴ γένηται ἥ τε τῶν νεκρῶν καὶ ἡ τῶν ζώντων.
[87] 242.
πτελέην ταῦτα ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ ιά τῆς καθόλου· πτελέα, ἰτέα· καὶ “ὃν πτελέαι τε καὶ ἰτέαι” (365)· ὁμοίως γὰρ τὸ ἰτέαι
26
27
28
29
καὶ τὸ πτελέαι. καὶ “ὁ δὲ πτελέην ἕλε χερσίν.” ἐπὶ μὲν οὖν τούτου κατὰ τὴν αἰτιατικὴν πτῶσίν τινες ὀξύνουσι· διὸ καὶ τὴν εὐθεῖάν τινες ὤξυνον· καὶ δῆλον ὅτι κατὰ μεταβολὴν τόνου, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ “ἦλθε κατʼ ἰγνύην βεβλημένος” (Il. 13, 212) τὴν μεταβολὴν τῆς τάσεως ἐποιήσατο.
[88] 244. κρημνὸν ἅπαντα
διῶσεν προπερισπαστέον. ἤδη δὲ προείπομεν περὶ τῶν τοιούτων ῥημάτων, λέγω δὲ τῶν κατὰ τοὺς παρῳχημένους, τίνα τε τῶν συντεθειμένων φυλάσσει τὸν τόνον καὶ τίνα ἀναδίδωσιν.
[89] 245. * ἐν ἄλλῳ γεφύρωσεν δὲ κέλευθον.
[90] 246. * Ἀρίσταρχος ἐκ δίνης, ἄλλοι ἐκ λίμνης.
ὅτι διχῶς γράφεται, ἐκ λίμνης καὶ ἐκ δίνης. τὸ μὲν οὖν ἐκ δίνης, ἐκ τῆς συστροφῆς τοῦ ῥοῦ, τὸ δὲ ἐκ λίμνης ἐκ τοῦ καθʼ ὕδατος τόπου, διὸ καὶ τὸν Ὠκεανὸν λίμνην καλεῖ.
[91] 247. * ὅτι ἐλλείπει ἡ διά.
* γρ. πεδίονδε.
* πέτεσθαι ἐν ἄλλῳ φέρεσθαι.
[92] 249.
πόνου ὅτι τοῦ πολεμικοῦ ἔργου. οὕτως δὲ πόνοιο αἱ Ἀριστάρχου διὰ τοῦ π. Ἀριστοφάνης φόνοιο, καὶ λόγον ἔχει.
[93] 252. τὸ μὲν οἵματα δασυντέον, τὸ δὲ τοῦ ἄρθρον ἐκδεκτέον, οὐχ
ὥς τινες ὑφʼ ἓν ἀναγινώσκουσι μελανόστου.
ὥς τινες ὑφʼ ἓν ἀναγινώσκουσι μελανόστου.
[94] 255. * ὅτι τὸ ὕπαιθα εἰς τοὔμπροσθεν σημαίνει.
[95] 262.
προαλεῖ τινὲς ἐδάσυναν τὸ προαλεῖ, παρὰ τὸ ἅλλεσθαι ἐκδεχόμενοι τὸν σχηματισμόν. ἄμεινον δὲ ψιλοῦν, ὡς καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης, φάσκων ἀπὸ τοῦ ἀλίζεσθαι γεγενῆσθαι, τουτέστιν ἀθροίζεσθαι,
ὥστε σημαίνεσθαι τὸ κατωφερῆ. καὶ γὰρ τοῦ χωρίου ἐστὶ τὸ ἐπίθετον. τοῦ δὲ φθάνει ἐκτατέον τὸ ᾱ διὰ τὸ μέτρον, ὥσπερ καὶ Ἀρίσταρχος ἠξίου.
ὥστε σημαίνεσθαι τὸ κατωφερῆ. καὶ γὰρ τοῦ χωρίου ἐστὶ τὸ ἐπίθετον. τοῦ δὲ φθάνει ἐκτατέον τὸ ᾱ διὰ τὸ μέτρον, ὥσπερ καὶ Ἀρίσταρχος ἠξίου.
* οὕτως φθάνει διὰ τοῦ ἑτέρου ε, οὐ φθονέει.
[96] 265.
* ὁρμήσειε γράφεται καὶ οἰμήσειε. προκρίνει δὲ τὴν διὰ
τοῦ ρ γραφὴν Ἀρίσταρχος.
τοῦ ρ γραφὴν Ἀρίσταρχος.
[98] 276.
ψεύδεσσιν ὡς βέλεσσιν· οὐ γὰρ ἐπίκειταί τινι. ἔστι δὲ αὐτοῦ τὸ ἑνικὸν “ψεῦδος δʼ οὐκ ἐρέω” (Od. 3, 20).
[99] 279. * ἐν ἄλλῳ ἐνθάδε τέτραφʼ ἄριστος.
ὃς ἐνθάδε γʼ ἐτράφ᾿
ἄριστος παροξυτονητέον· τὸ γὰρ τέλειόν ἐστιν ἐτράφη. καὶ μέμνηται αὐτοῦ ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ ἀρχῇ τῆς Ξ (21),
ὅπου διαλαμβάνει περὶ τοῦ “διχθάδιʼ ἢ μεθʼ ὅμιλον.” καὶ λέγει ὅτι συναλοιφὴν πέπονθε διὰ τοῦ η. δεῖ οὖν διὰ τοῦ γ γράφειν, ὃς ἐνθάδε, εἶτα ἐτράφετ᾿ ἄριστος, οὐχ ὡς οἱ πολλοὶ τέτραφʼ ἄριστος, ἀπὸ τοῦ τ ποιοῦντες τὴν ἀρχὴν τοῦ ῥήματος καὶ προπαροξύνοντες.
ὅπου διαλαμβάνει περὶ τοῦ “διχθάδιʼ ἢ μεθʼ ὅμιλον.” καὶ λέγει ὅτι συναλοιφὴν πέπονθε διὰ τοῦ η. δεῖ οὖν διὰ τοῦ γ γράφειν, ὃς ἐνθάδε, εἶτα ἐτράφετ᾿ ἄριστος, οὐχ ὡς οἱ πολλοὶ τέτραφʼ ἄριστος, ἀπὸ τοῦ τ ποιοῦντες τὴν ἀρχὴν τοῦ ῥήματος καὶ προπαροξύνοντες.
[100] 281.
λευγαλέῳ ὅτι ἐκ τούτου οἱ νεώτεροι ἐξεδέξαντο λευγαλέον
τὸν δίυγρον· ἔστι δὲ κατὰ κοινωνίαν στοιχείων λευγαλέον ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (2, 61) “λευγαλέοι τʼ ἐσίμεσθα.”
τὸν δίυγρον· ἔστι δὲ κατὰ κοινωνίαν στοιχείων λευγαλέον ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (2, 61) “λευγαλέοι τʼ ἐσίμεσθα.”
[101] 282. *ψιλωτέον τὸ ἐρχθέντʼ.
* σημειοῦνταί τινες ὡς ἅπαξ εἰρημένον.
[102] 283. χειμῶνι
περῶντα ὅτι ἀντὶ τοῦ χειμῶνος διαπερῶντα. ἐναύλους δὲ τοὺς ποταμοὺς τοὺς ἐπιμήκεις.
[103] 287. ὅτι δυεῖν ὄντων πληθυντικῶς εἴρηκε τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε.
[104] 290. ἀθετεῖται, ὅτι ἀπίθανον εἰς ἀνδρὸς μορφὴν ὡμοιωμένον λέγειν
“ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·” τίς γάρ ἐστιν, οὐ μὴ νοήσῃ.
“ἐγὼ καὶ Παλλὰς Ἀθήνη·” τίς γάρ ἐστιν, οὐ μὴ νοήσῃ.
[105] 294. μὴ
πρίν ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς τοῦτο ἀναγνωστέον· τὸ γὰρ ἀπαρέμφατον κεῖται ἀντὶ προστακτικοῦ τοῦ παῦε.
[106] 296, 297. ἐπὶ τὸ φύγῃσι βέλτιον στίζειν, ἵνα ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς σὺ δʼ Ἕκτορι, τοῦ ἀπαρεμφάτου ἴμεν πάλιν ἀντὶ προστακτικοῦ
κειμένου τοῦ ἴθι. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι Εκτορι ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος, καὶ φύγῃσιν ὃς ἂν φύγοι.
κειμένου τοῦ ἴθι. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι Εκτορι ἀντὶ τοῦ Ἕκτορος, καὶ φύγῃσιν ὃς ἂν φύγοι.
[107] 299. τὸ ἑξῆς αὐτὰρ ὁ βῆ ἐς πεδίον. τὰ δὲ ἄλλα ὡς διὰ μέσου διορθωτέον.
[108] 301. δαὶ κταμένων
αἰζηῶν ἄμεινον κατὰ διάλυσιν, ὡς “ἄρηϊ
κταμένῳ” (Il. 22, 72)· οὐδὲν γὰρ πλέον ἐκ τῆς συνθέσεως.
κταμένῳ” (Il. 22, 72)· οὐδὲν γὰρ πλέον ἐκ τῆς συνθέσεως.
[110] 317. * τὰ τεύχεα
καλά ὅτι ἀντὶ τοῦ τὰ καλὰ τεύχεα, ὡς “οὕνεκα τὸν Χρύσην” (Il. 1, 11).
[111] 318.
ἰλύος τὸ ν ἐκτέταται διὰ τὸ μέτρον· τὸ γὰρ ἀκόλουθόν ἐστιν ἰλύος ὡς ἰσχύος.
[112] 319. Ἀρίσταρχός φησι χεράδας καλεῖσθαι τοὺς ποταμοὺς καὶ τοὺς
ἐν αὐτοῖς λίθους· εἶναι δὲ τὸν νοῦν τοιοῦτον, πολλῇ ἰλύϊ οὐκ ὀλίγον πλῆθος τῶν ποταμίων λίθων ἐπισωρεύσας χώσω. χεράδας οὖν λιθάδας.
ἐν αὐτοῖς λίθους· εἶναι δὲ τὸν νοῦν τοιοῦτον, πολλῇ ἰλύϊ οὐκ ὀλίγον πλῆθος τῶν ποταμίων λίθων ἐπισωρεύσας χώσω. χεράδας οὖν λιθάδας.
τὸ χέραδος, τοῦ χεράδους. φασί τινες οὐδέτερον. ἅπαξ δὲ εἴρηται παρὰ τῷ ποιητῇ. σημαίνει δὲ τὰς ψηφῖδας τῶν ποταμῶν, ἢ τὰς ἀκαθαρσίας.
ὅτι ἅπαξ τὸ χέραδος. ἔστι δὲ τὸ συναγόμενον ἐν τῇ ῥύσει πλῆθος ἰλύος καὶ ὀστράκων καὶ λίθων. φησὶ γοῦν “πολὺν δʼ ὀρυμαγδὸν ὄρινε φιτρῶν καὶ λάων” (Il. 21, 313).
εἰλύσω ἐὰν μὲν διὰ τῆς ει, εἰλύσω, δηλοῖ τὸ εἰλήσω, ἐὰν δὲ διὰ τοῦ ῑ τὸ σκεπάσω, ἀφανίσω, ἀντὶ τοῦ τῇ ἰλύι καλύψω. διχῶς οὖν.
[113] 320. ὅτι ἐπιστήσονται ἀντὶ τοῦ δυνήσονται. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (13, 207) “νῦν δʼ οὔτ᾿ ἄρ πη θέσθαι ἐπίσταμαι ἀντὶ τοῦ οὐ δύναμαι.
[114] 321. * Ἀρίσταρχος ἀνλέξαι διὰ τοῦ ν.
ἄσιν τὸ ἐν ὕδατι ξηρὸν, ἀπὸ τῆς ἄζης. οἱ δὲ τὴν ἐκ τοῦ ποταμοῦ δεῖσαν· ὅθεν καὶ Ἄσιον τὸν λειμῶνα ἤκουσαν.
[115] 323.
τυμβοχοῆσʼ τὸ πλῆρες τυμβοχοῆσαί ἐστι· χυτοὺς γὰρ τοὺς τάφους. διὸ περισπαστέον τὸ η. οὕτως καὶ Ἀρίσταρχος. τοιοῦτον δέ ἐστιν, οὐκ ἔσται αὐτῷ χρεία χώσεως τάφου. Κράτης μέντοι γενικὴν πτῶσιν ἐξεδέξατο· καὶ δῆλον ὅτι ἐβάρυνεν ὁμοίως τῷ οἰνοχόης. ἄμεινον δὲ ἐν τῷ ῥήματι τὸ πρᾶγμα παραλαμβάνειν ἢ ἐν
τῷ ὀνόματι.
τῷ ὀνόματι.
* ὅτι τὸ πλῆρές ἐστι τυμβοχοῆσαι· διὸ σημειοῦνταί τινες.
[117] 327. τὸ αἱρῶ περισπώμενον δασύνεται, σημαῖνον τὸ καταλαμβάνω· διὸ καὶ ἐνθάδε δασυντέον.
[118] 329.
ἀποέρσειε Κυπρίων ἡ λέξις.
[119] 331. ὄρσεο
υλλοπόδιον ἀθετεῖται ὅτι ἄκαιρον τὸ ἐπίθετον· ἡ γὰρ φιλανθρωπευομένη καὶ λέγουσα ἐμὸν τέκος οὐκ ὤφειλεν ἀπὸ τοῦ
ἐλαττώματος προσφωνεῖν. τὸ δὲ κυλλοπόδιον Ἀρίσταρχος προπαροξύνει, ᾧ καὶ ἐπείσθημεν, ὥσπερ ἤδη προείπομεν ἐπὶ τοῦ ὀλβιόδαιμον (Il. 3, 182) γενόμενοι.
ἐλαττώματος προσφωνεῖν. τὸ δὲ κυλλοπόδιον Ἀρίσταρχος προπαροξύνει, ᾧ καὶ ἐπείσθημεν, ὥσπερ ἤδη προείπομεν ἐπὶ τοῦ ὀλβιόδαιμον (Il. 3, 182) γενόμενοι.
* ἐπὶ τὸ τέκος ὁ λόγος στίζει.
[120] 334. * ἀργεστᾶο
Νότοιο τοῦ λεγομένου λευκονότου.
κἂν μὴ διαστείλωμὲν ἐπὶ τὸ εἴσομαι, τὸ ὑπερβατὸν νοεῖται· αὐτὰρ ἐγὼ εἴσομαι Ζεφύροιο καὶ Νότοιο χαλεπὴν ὄρσουσα θύελλαν ἐξ ἁλόθεν.
[121] 335. ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ὄρσασα. ἐκ δὲ τούτου φανερός ἐστι δεδεγμένος τὸ εἴσομαι γνώσομαι, καὶ τὸ ἥ κεν ἀπὸ Τρώων ψιλῶς
ἀνεγνωκώς. οὐ βούλεται δὲ γνῶναι, ἀλλὰ πορευθῆναι παρασκευάσονσα.
ἀνεγνωκώς. οὐ βούλεται δὲ γνῶναι, ἀλλὰ πορευθῆναι παρασκευάσονσα.
[122] 336. προπερισπαστέον τὸ κῆαι· ἔστι γὰρ ἀπαρέμφατον.
[123] 337. * ὅτι τὴν φλόγα κατὰ τὸ οὐδέτερον.
[124] 344. πρὸς τὸ ζητούμενον πῶς οὐ κατακαίεται ὁ Ἀχιλλεὺς ἀναζέοντος
τοῦ ὕδατος. λέγει δὲ ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι πρῶτον τὸ πεδίον ἀνεξήρανται τῇ φλογὶ, εἶτα εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ τρέπει τὴν φλόγα, ὅτε ὁ Ἀχιλλεὺς ἤδη ἐν τῷ πεδίῳ ἐγεγόνει.
τοῦ ὕδατος. λέγει δὲ ὁ Ἀρίσταρχος ὅτι πρῶτον τὸ πεδίον ἀνεξήρανται τῇ φλογὶ, εἶτα εἰς τὸ ῥεῦμα τοῦ ποταμοῦ τρέπει τὴν φλόγα, ὅτε ὁ Ἀχιλλεὺς ἤδη ἐν τῷ πεδίῳ ἐγεγόνει.
[125] 345.
ᾶν ὅτι ἀντὶ τοῦ ὅλον, καὶ ὅτι πρότερον ἀνεξηράνθη τὸ πεδίον.
[126] 347. * Ἀρίσταρχος αἶψ᾿ ἀνξηράνῃ.
[127] 349. * ὅτι πάλιν ἐπανέλαβεν ὥσπερ.
[129] 353. * ὅτι διέστειλε τὰς ἐγχέλεις ἀπὸ τῶν ἰχθύων.
[130] 355. * οὕτως πνοιῇ. ἔν τισι δὲ ῥιπῇ.
* ἐπὶ τὸ ποταμοῖο στικτέον.
[131] 362. ὡς δὲ λέβης
ζεῖ ὅτι οἶδεν ἕψησιν κρεῶν, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐ παρεισάγει.
[132] 363.
* κνίσην οὕτως Ἀρίσταρχος· ἄλλοι δὲ κνίσης.
μελδόμενος ὅτι ἀντὶ τοῦ μέλδων, τήκων τὰ κνίση, παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. γράφουσι δέ τινες κνίσην σὺν τῷ ν· οὕτως γὰρ καὶ Ἀρίσταρχος, καί φησιν ὅτι ἀντὶ τοῦ τηκόμενος, ὅπερ ἰσοδυναμεῖ τῷ τήκων. κνίσην δὲ πᾶν τὸ πιμελές.
[133] 366. οὐδʼ ἔθελε
προρέειν ὅτι ἀντὶ τοῦ οὐκ ἠδύνατο. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ 13, 121) “ἤθελ᾿, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἐνίκα δῖος Ὀδυσσεύς.”
[134] 370. * βέλτιον ἡ συνήθεια τοῖς ἄνω συνάπτει τὸ ἐξ ἄλλων.
[135] 387.
* πατάγῳ γρ. ὁμάδῳ.
[136] 488. ὅτι αὐτὸς μὲν οἶδε σάλπιγγα, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐκ εἰσάγει.
[137] 392. ῥινοτόρος ὁ τιτρώσκων καὶ διακόπτων τοὺς ῥινούς· ῥινοὶ δὲ καλοῦνται αἱ ἀσπίδες, τι ἐκ βοείων βυρσῶν εἰσίν. ὁμοίως δὲ καὶ τὸ τῶν ἀνθρώπων δέρμα.
[138] 394.
κυνάμυια ὅτι αὐτὸς ἐσχημάτισε τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ κυνὸς καὶ τῆς μυίας· ὁ μὲν γὰρ κύων ἀναιδὴς, ἡ δὲ μυῖα θρασεῖα.
[139] 397.
πανόψιον οὕτως Ἀρίσταρχος πανόψιον, τὸ οἱονεὶ πανόρατον καὶ λαμπρὸν καὶ ἐπιφανές. δύναται δὲ καὶ τὸ πάντων τελευταῖον ἀκούεσθαι, ἵνα τὸ ὀψέ ἐγκέηται καὶ μὴ τοῦ ἔγχους δεχώμεθα,
ἀλλὰ τοιοῦτον νοῶμεν, τὸ δὲ πάντων ἔσχατον αὐτὴ τὸ ἔγχος λαβοῦσα ἐπʼ ἐμὲ ὦσας.
ἀλλὰ τοιοῦτον νοῶμεν, τὸ δὲ πάντων ἔσχατον αὐτὴ τὸ ἔγχος λαβοῦσα ἐπʼ ἐμὲ ὦσας.
ὅτι τὸ λαμπρὸν καὶ ἐπιφανές. ἢ ὀπισθίδιον ἔχουσα ἀπὸ τοῦ στύρακος. ἢ τάχα ἐπὶ χρόνου εἴρηται· αὐτὴ δὲ τὸ πάντων ἔσχατον τὸ ἔγχος ἑλοῦσα ἔτρωσας.
[141] 401. ὅτι ἰδίως ἐπὶ τῆς αἰγίδος τοῦτό φησιν, ἣν Διὸς ὅπλον παραδίδωσιν.
[142] 403. * χειρὶ παχείῃ] ἐν ἄλλῳ Παλλὰς Ἀθήνη.
[143] 407.
πέλεθρα ὅτι τὸ πλέθρον ἔχει πόδας ἑκατὸν, πήχεις δὲ ἑξήκοντα ἓξ δίμοιρον.
[144] 409. * καί
μιν γρ. καί οἱ.
[145] 411.
* ἰσοφαρίζεις ἐν ἄλλῳ ἀντιφαρίζεις.
[146] 412. * τιμωρίας ἀποδοίης τῇ Ἥρᾳ.
[147] 414.
* ἀμύνεις γρ. καὶ ἀρήγεις.
[148] 416. *Διὸς
θυγάτηρ γρ. φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη.
τὸν δʼ ἄγε χειρὸς
ἑλοῦσα ὅτι οἱ χωρίζοντές φασι τὸν τῆς Ἰλιάδος ποιητὴν εἰδέναι συνοῦσαν τῷ Ἄρει τὴν Ἀφροδίτην, τὸν δὲ τῆς Ὀδυσσείας διαφώνως Ἡφαίστῳ. λέγειν δὲ δεῖ ὅτι οὐχ οἱ αὐτοὶ χρόνοι ἤσαν τῆς συμβιώσεως.
[149] 421. * γρ. τὴν κυνάμυιαν.
[150] 422. κατὰ
κλόνον κλόνος, ἐν ᾧ κλίνεται τὰ πράγματα.
[151] 424. ὅτι ἐπιεισαμένη ἐστὶν ἐπελθοῦσα, ἐφορμήσασα, ἀπὸ τοῦ εἶμι, ὡς τὸ “ἢ τάχα καὶ δαλῷ βεβλημένος εἶσθα θύραζε” (Od. 19, 69).
[152] 426. * ἐπὶ
χθονί γρ. ποτὶ χθονί.
[153] 427.
* ἀγόρευεν γρ. πτερόεντα προσηύδα.
[154] 428. εἴρηται ὅτι τὸ νῦν ἀεὶ παρὰ τῷ ποιητῇ περισπᾶται, κἂν παρέλκῃ, χωρὶς εἰ μὴ μέτρον κωλύοι, ὡς ἐπὶ τοῦ “δεῦρό νυν ἢ τρίποδος” (Il. 23, 485) καὶ “ἐκτελέει ὅσα πού νυν ἐέλπεται” (Il. 10 105).
[155] 430.
τλήμονες ὅτι ὑπομενητικοὶ οἱ τλήμονες, καὶ οὐκ ἀτυχεῖς, ὡς οἱ νεώτεροι.
[156] 431.
* ἐπίκουρος ἐν ἄλλῳ ἦλθεν ἐπίουρος.
[157] 433.
* Ἰλίου γρ Ἴλιον.
[158] 435.
κρείων ὁ τῆς αὐξήσεως αἴτιος· ὑγρὸς γὰρ, καὶ κραίνειν τὸ
πληροῦν λέγεται.
πληροῦν λέγεται.
[159] 436.
* διέσταμεν ἀντὶ τοῦ ἀφέσταμεν τῆς μάχης.
οὐ πολεμοῦμεν, οὐ μιγνύμεθα· μιγνύναι γὰρ λέγει τὸ πολεμῆσαι, ὡς αἰσχρὸν τὸ ἀργεῖν μαχομένων τῶν ὁμοφύλων.
[160] 442. * οὕτως ἐνταῦθα, μέμνηαι· διπλῆ γὰρ ἡ χρῆσις.
[161] 444. ὅτι Ὅμηρος οὐ παραδίδωσιν αἰτίαν διʼ ἣν ἐθήτευσαν οὗτοι οἱ θεοὶ Λαομέδοντι.
[162] 445. μισθῷ ἔπι
ῥητῷ ἐπὶ ὡμολογημένῳ καὶ ὡρισμένῳ μισθῷ. πῶς δὲ, φασὶν, Ἀπόλλων μὲν οὐ μέμνηται τῆς παρὰ Λαομέδοντι
θητείας, Ποσειδῶν δὲ μνήμην τούτου ποιεῖται; καὶ ῥητέον ὅτι Ποσειδῶν εἰκότως· καὶ γὰρ Ἕλλησι βοηθεῖ καὶ προσέτι τῇ μνήμῃ παροξύνεται· Ἀπόλλων δὲ οὐ μνησικακεῖ, διότι μᾶλλον τιμᾶται παρ᾿ αὐτῶν· πᾶσα δὲ χάρις, κἂν ᾖ τελευταία, δύναται μεῖζον ἔγκλημα λῦσαι.
θητείας, Ποσειδῶν δὲ μνήμην τούτου ποιεῖται; καὶ ῥητέον ὅτι Ποσειδῶν εἰκότως· καὶ γὰρ Ἕλλησι βοηθεῖ καὶ προσέτι τῇ μνήμῃ παροξύνεται· Ἀπόλλων δὲ οὐ μνησικακεῖ, διότι μᾶλλον τιμᾶται παρ᾿ αὐτῶν· πᾶσα δὲ χάρις, κἂν ᾖ τελευταία, δύναται μεῖζον ἔγκλημα λῦσαι.
[163] 446. * γρ. πόλει, ὡς Ἀριστοφάνης.
πόλιν περὶ τεῖχος
ἔδειμα ἡ περί τῷ ῥήματι συντάσσεται· διὸ φυλακτέον τὸν τόνον.
ἤτοι ἐγὼ
Τρώεσσι πρὸς τὴν ἐν τοῖς ἐπάνω ἀθέτησιν, ὅτι διαφωνεῖ ταῦτα ἐν οἷς φησὶ (Il. 7, 452) “τότʼ ἐγὼ καὶ Φοῖβος Ἀπόλλων ἥρῳ
Λαομέδοντι.”
Λαομέδοντι.”
[164] 447. φασὶ τὸν Ἀπόλλωνα κεκλῆσθαι νόμιον διὰ τοιαύτην αἰτίαν. οἱ παλαιοὶ τοὺς λοιμοὺς ἐξ Ἀπόλλωνος ἐνόμιζον. πᾶς δὲ λοιμὸς ἀπὸ τῶν ἀλόγων ἄρχεται, ὡς καὶ Ὄμηρός φησιν “οὐρῆας μὲν πρῶτον ἐπῴχετο καὶ κύνας ἀργούς” (Il. 1, 50). βουλόμενοι οὖν τὸν θεὸν
δυσωπεῖν, ἵνα τοὺς λοιμοὺς ἀποτρέπῃ, νόμιον καὶ φύλακα τῶν βοσκημάτων ἐκάλεσαν· ὅθεν Ὅμηρον εἰπεῖν ὅτι ἐβουκόλησε παρὰ Λαομέδοντι καὶ Ἀδμήτῳ ἱπποφόρβησεν. οὕτως ἱστορεῖ Ἀπολλόδωρος.
δυσωπεῖν, ἵνα τοὺς λοιμοὺς ἀποτρέπῃ, νόμιον καὶ φύλακα τῶν βοσκημάτων ἐκάλεσαν· ὅθεν Ὅμηρον εἰπεῖν ὅτι ἐβουκόλησε παρὰ Λαομέδοντι καὶ Ἀδμήτῳ ἱπποφόρβησεν. οὕτως ἱστορεῖ Ἀπολλόδωρος.
[165] 448. ἕλικας τοὺς βοῦς φησὶν ἐπιθετικῶς, ἤτοι ἀπὸ τῆς κινήσεως τῶν ποδῶν, καθὸ εἱλίποδες λέγονται, ἢ τοὺς ἑλικοειδῆ ἔχοντας τὰ
κέρατα, ὅ ἐστιν ἐπικαμπῆ.
κέρατα, ὅ ἐστιν ἐπικαμπῆ.
[166] 454. * οὕτως Ἀρίσταρχος, τηλεδαπάων. αἱ ἀπὸ τῶν πόλεων θηλυτε ράων.
[167] 455. * ὅτι τὸ στεῦτο κατὰ διάνοιαν ὡρίζετο, διεβεβαιοῦτο, πρὸς τὰ ἐν τῇ νεκυίᾳ (Od. 11, 583) ἀθετούμενα· καὶ ὅτι καταχρηστικῶς
ἀπολεψέμεν ἀντὶ τοῦ ἀποκόψειν.
ἀπολεψέμεν ἀντὶ τοῦ ἀποκόψειν.
* γρ. ἀπολεψέμεν οὔατα.
[169] 467.
δηριαάσθων τὸ δεύτερον ᾱ ἐκτατέον· τοῦτο γὰρ ὁ χαρακτὴρ βούλεται.
[170] 471. ἀθετεῖται, ὅτι περισσὸς μετὰ τὸν “τὸν δὲ κασιγνήτη μάλα νείκεσε πότνια θηρῶν.” τίς δὲ κυνηγετικὴ θεὸς εἰ μὴ ἡ ἄρτεμις,
ὀνείδειον ὡς τέλειον καὶ ὄρειον· οὕτως γὰρ ἐκπίπτει καὶ τὰ τῆς
παραγωγῆς, εἰ μὴ τὸ ᾱ παραλήγοι ἐν τῷ εἰς ος λήγοντι οὐδετέρῳ, ἢ δύο σύμφωνα, ὧν τὸ μὲν ληκτικὸν εἴη τῆς πρώτης συλλαβῆς, τὸ δὲ ἀρκτικὸν τῆς δευτέρας. οἷον ἕλος ἔλειος· διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παραγωγὴ καὶ προπαροξύνεται· οὐ γὰρ ἦν ἐν τῷ οὐδετέρῳ τὸ ᾱ. τέλος τέλειος, ὄρος ὄρειος. οὕτως ὄνειδος ὀνείδειος. παρεφυλάξατο δὲ τὰ
δύο σύμφωνα διὰ τὸ Ἀργεῖος καὶ τὸ ἑρκεῖος, καὶ τὸ ᾱ, ἐπεὶ φιλεῖ διὰ τοῦ ῑ γράφεσθαι ἡ παραγωγὴ, πελάγιος πάγιος Θάλπιος.
παραγωγῆς, εἰ μὴ τὸ ᾱ παραλήγοι ἐν τῷ εἰς ος λήγοντι οὐδετέρῳ, ἢ δύο σύμφωνα, ὧν τὸ μὲν ληκτικὸν εἴη τῆς πρώτης συλλαβῆς, τὸ δὲ ἀρκτικὸν τῆς δευτέρας. οἷον ἕλος ἔλειος· διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παραγωγὴ καὶ προπαροξύνεται· οὐ γὰρ ἦν ἐν τῷ οὐδετέρῳ τὸ ᾱ. τέλος τέλειος, ὄρος ὄρειος. οὕτως ὄνειδος ὀνείδειος. παρεφυλάξατο δὲ τὰ
δύο σύμφωνα διὰ τὸ Ἀργεῖος καὶ τὸ ἑρκεῖος, καὶ τὸ ᾱ, ἐπεὶ φιλεῖ διὰ τοῦ ῑ γράφεσθαι ἡ παραγωγὴ, πελάγιος πάγιος Θάλπιος.
[171] 475. ἀπὸ τούτου ἀθετοῦνται στίχοι γ΄· οὐ δύναται γὰρ ὁ αἰδούμενος “πατροκασιγνήτοιο μιγήμεναι ἐν παλάμῃσιν” ἀεὶ προκαλεῖσθαι τὸν Ποσειδῶνα ἐν τῷ Ὀλύμπῳ πρὸς μάχην. ἄλλως τε οὐδὲ
πολεμικός ἐστιν, ἀλλὰ χοροῖς καὶ φόρμιγγι τέρπεται.
πολεμικός ἐστιν, ἀλλὰ χοροῖς καὶ φόρμιγγι τέρπεται.
[172] 479. ὅτι κοινὸν δεῖ δέξασθαι τὸ προσέφη· ἀλλὰ χολωσαμένη Διὸς αἰδοήη παράκοιτις προσέφη. οὕτως οὖν κἀκεῖ “παῖδά τέ σοι ἀγέμεν Φοίβῳ θʼ ἱερὴν ἑκατόμβην” (Il. 1, 443)· ἀπὸ κοινοῦ γὰρ τὸ ἀγέμεν, καὶ περιττὸς ὁ ἑξῆς “ῥέξαι ὑπὲρ Δαναῶν.”
[173] 485. ὅτι ἐναίρειν καταχρηστικῶς· θῆρες γὰρ οὐκ ἔχουσι παντευχίαν ὥστε σκυλευθῆναι.
[174] 487. ὑποστικτέον ἤτοι ἐπὶ τὸ ἐθέλεις ἢ ἐπὶ τὸ δαήμεναι, ὡς ἐν τῇ Ζ ῥαψῳδίᾳ προείρηται. ἢ καὶ κομματικὸν ἀπέλιπε τὸν λόγον ἐπίτηδες ὁ ποιητὴς, τῆς θεοῦ διὰ τῶν ἔργων τὸ λεῖπον ἀναπληρωσάσης.
*δαήμεναι ὅτι ἀντὶ τοῦ δάηθι προστακτικοῦ.
[175] 492. * οὕτως τὸ ἐντροπαλιζομένην διὰ τοῦ ν.
[176] 493.
* ὕπαιθα γρ. δακρυόεσσα δʼ ἔπειτα.
πέλεια ὡς Μάλεια καὶ Θάλεια· τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα.
ἔστι δὲ καὶ πελειάς· ἔνθεν τὸ “αἱ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσι” (Il. 5, 778). καὶ ἔστιν ὅμοιον τῷ μαῖα καὶ μαιάς.
ἔστι δὲ καὶ πελειάς· ἔνθεν τὸ “αἱ δὲ βάτην τρήρωσι πελειάσι” (Il. 5, 778). καὶ ἔστιν ὅμοιον τῷ μαῖα καὶ μαιάς.
[177] 495.
χηραμόν ὅτι αὐτὸς ἐξηγεῖται τί ἐστι χηραμὸς, ὅτι κοίλη πέτρα.
[178] 498. * γρ. ἀργαλέον δέ.
[179] 521. * εὔχεσθαι ἐμὲ
νικήσειν ὅτι ἀντὶ τοῦ εὔχου, καυχῶ.
[180] 502, 503. ὅτι μέμιχε τὸν κατὰ τοῦ τόξου λόγον τῷ κατὰ τῶν
βελῶν· καμπύλα μὲν γὰρ τὰ τόξα, πεπτεῶτα δʼ ἄλλυδις ἄλλῃ τὰ βέλη. ὡς χοῖνιξ τὸ μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον, καὶ κοτύλη, οὕτως καὶ τὰ βάλλοντα καὶ τὰ βαλλόμενα τόξα.
βελῶν· καμπύλα μὲν γὰρ τὰ τόξα, πεπτεῶτα δʼ ἄλλυδις ἄλλῃ τὰ βέλη. ὡς χοῖνιξ τὸ μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον, καὶ κοτύλη, οὕτως καὶ τὰ βάλλοντα καὶ τὰ βαλλόμενα τόξα.
[181] 503.
* πεπτεῶτʼ γρ. καὶ πεπτῶτα.
[182] 507.
οἷ τὴν ἀντωνυμίαν ὀρθοτονοῦσιν, οὐ διὰ τὴν πρόθεσιν, ἀλλʼ
ὅτι εἰς σύνθετον μεταλαμβάνεται.
ὅτι εἰς σύνθετον μεταλαμβάνεται.
[183] 509. * τίς νύ σε τοιάδʼ
ἔρεξε ἀντὶ τοῦ τίς σε ἐπάτασσε;
[184] 511. ὅτι ἠρκέσθη τοῖς ἐπιθέτοις. περιττὸς οὖν κἀκεῖ ὁ Ἄρτεμις ἀγροτέρη.”
[185] 513.
* νεῖκος πληθυντικῶς νείκεα αἱ Ἀριστάρχου.
[186] 515. * ὅτι θηλυκῶς τὴν Ἴλιον.
[187] 519. * ὅτι σαφῶς χωόμενοι συγχεόμενοι.
[188] 520. * ὅτι παρὰ πατρί.
[189] 522.
* ἱκάνει γρ. ἵκηται.
[190] 523.
* αἰθομένοιο ὑπὸ τῶν πολεμίων δηλονότι.
* ἀνῆκε ἀντὶ τοῦ ἐφῆκε.
* ἀνῆκε ἀντὶ τοῦ ἐφῆκε.
[191] 524. * ὅτι πόνον τὸ κατὰ τὸν πόλεμον ἔργον.
* γρ. ἔτευξεν.
[192] 526. * παρόσον θεοποίητόν ἐστι τὸ τεῖχος.
[193] 528.
πεφυζότες ὅθεν ἄφυζαν τὸν λέοντα Ἡσίοδός φησιν.
[194] 530. * οὕτως Ἀρίσταρχος ἔξω τοῦ ε ὀτρύνων· ἄλλοι δὲ ὀτρυνέων.
[195] 535. * ἐκʼ ἄψ
θέμεναι ἐν ἄλλῳ ἐπανθέμεναι.
οὕτως Ἀρίσταρχος, ἐπανθέμεναι διὰ τοῦ ν, οἷον ἀναθεῖναι. τινὲς δὲ τῶν κατὰ πόλεις ἐπʼ ἅψ θέμεναι.
[196] 536. ψιλῶς τὸ ἄληται. ἔστι δὲ μέσος δεύτερος ἀόριστος ὑποτακτικὸς,
ἀκόλουθος τῷ ἀλῆναι, ἀπαρεμφάτῳ παθητικῷ δευτέρῳ 54 55 56 ἀορίστῳ ὑπάρχοντι (“ἢ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι” Il. 16, 714) καὶ μετοχῇ τῇ “αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἐς τεῖχος ἀνανεύσωσιν ἀλέντες” (534) καὶ “πόλις δʼ ἔμπλητο ἀλέντων” (607). ἡ δὲ ἑνικὴ εὐθεῖα ἦν “οἴμησεν δὲ ἀλείς” (Il. 22, 308), παρακειμένη ῥήματι ὁριστικῷ τῷ ἐάλη· “τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη” καὶ “οἱ δή τοι εἰς
ἄστυ ἄλεν” (Il. 13, 408).
ἀκόλουθος τῷ ἀλῆναι, ἀπαρεμφάτῳ παθητικῷ δευτέρῳ 54 55 56 ἀορίστῳ ὑπάρχοντι (“ἢ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσειεν ἀλῆναι” Il. 16, 714) καὶ μετοχῇ τῇ “αὐτὰρ ἐπεί κʼ ἐς τεῖχος ἀνανεύσωσιν ἀλέντες” (534) καὶ “πόλις δʼ ἔμπλητο ἀλέντων” (607). ἡ δὲ ἑνικὴ εὐθεῖα ἦν “οἴμησεν δὲ ἀλείς” (Il. 22, 308), παρακειμένη ῥήματι ὁριστικῷ τῷ ἐάλη· “τῇ ὕπο πᾶς ἐάλη” καὶ “οἱ δή τοι εἰς
ἄστυ ἄλεν” (Il. 13, 408).
[197] 538, 539. ὅτι Ζηνόδοτος τοὺς στίχους ἠθέτηκε,· γελοῖον ἡγούμενος διὰ πύλης φωτίζεσθαι τὴν πόλιν, τοῦ παντὸς τόπου ἐναιθρίου ὄντος. λέγει δὲ “τεῦξαν φάος” ἀντὶ τοῦ τὴν σωτηρίαν τοῖς φεύγουσιν ἐποίησαν, ὡς ἐν τῷ “φόως δʼ ἑτάροισιν ἔθηκεν ἄνδρα βαλών”
(Il. 6. 6).
(Il. 6. 6).
[198] 539.
ἀλάλκοι ἐν ἄλλῳ ἀμύναι.
παροξυτονητέον τὸ ἀμύναι. ἔστι γὰρ εὐκτικὸν, ὅπως ἀμύνειεν. οἶδα δὲ καὶ τὴν ἀλάλκοι γραφήν.
[199] 541.
* δίψῃ ὅτι πτῶσις ἤλλακται, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ δίψης.
* ὅτι παρεῖται ἡ ὑπό πρόθεσις.
[200] 542. οὕτω σφεδανῶν, ὑπερρωμένος τῷ θυμῷ καὶ σφοδρὸς ὑπάρχων, καθάπερ ἀπὸ τοῦ φονᾶν τὸ φονῶν.
ὅτι σφεδανῶν σφοδρῶς διώκων· τῷ δὲ τόνῳ ὡς ἐνοχλῶν· προκατάρχει γὰρ τοῦ σφεδανὸς, παρʼ ὃ ἐγένετο σφεδανόν. “ Ἀτρείδης
δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων” (Il. 11, 165).
δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων” (Il. 11, 165).
[201] 544. ὅτι ὁμωνύμως τῇ χώρᾳ τὴν Ἴλιον Τροίαν εἴρηκεν.
[202] 550. Ἀχιλλῆα
πτολίπορθον ὅτι πλεονάζει ἐπʼ Ὀδυσσέως τὸ πτολίπορθος, νῦν δὲ ἅπαξ ἐπʼ Ἀχιλλέως. πρὸς τοὺς χωρίζοντας· τούτοις γὰρ χρῶνται. τινὲς δὲ Ἀχιλλέα. Πηλείωνα ποιοῦσι,
ξενισθέντες πρὸς τὸ ἐπίθετον.
ξενισθέντες πρὸς τὸ ἐπίθετον.
[203] 554. γρ. φοβέονται.
[205] 567.
εἰ τοῦτο ὁμολογουμένως διαπορητικόν ἐστιν, ἀντὶ τοῦ ἆρα κειμένου τοῦ η συνδέσμου.
[206] 570. ἀθετεῖται, ὅτι ὡς ἐλλείποντος τοῦ λόγου ἐνέταξέ τις αὐτόν. δεῖ δὲ τῷ “θνητὸν δέ ἔ φασʼ ἄνθρωποι” προσυπακούειν τὸ εἶναι. καὶ ὅτι ἐπιφερόμενον τὸ “αὐτάρ οἱ Κρονίδης Ζεὺς κῦδος ὀπάζει” ἐναντίον
ἐστὶ τῷ προτρέποντι τὸν Ἀγήνορα ἀντιστῆναι Ἀχιλλεῖ.
ἐστὶ τῷ προτρέποντι τὸν Ἀγήνορα ἀντιστῆναι Ἀχιλλεῖ.
[207] 573. * διὰ τοῦ πάρδαλις εἶχον αἱ Ἀριστάρχου.
ταρβεῖ οὐδὲ
φοβεῖται ὅτι τὸ φοβεῖται ἀντὶ τοῦ φεύγει· καὶ ὅτι ἔν τισι γράφεται κυνυλαγμόν. οὐκ ἀνάγκη δέ ἐστιν· ὁ γὰρ ὑλαγμὸς ἴδιος κυνῶν. σύνδεσμος δέ ἐστιν ὁ κεν, εἶτα ὑλαγμόν.
[208] 576. * πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ οὐτάσαι καὶ βαλεῖν.
[209] 583. τινὲς τὸ ηδη χρονικὸν ἐκδέχονται, καὶ παροξύνουσιν, οὐκ εὖ. ἄμεινον γὰρ περισπᾶν, ἐκ παραλλήλου τοῦ συνδέσμου κειμένου. ἦ δῇ
που γρ. ἤδη.
[210] 585. ἡ
μάλα γρ. ἦ τʼ ἔτι πολλά.
[211] 586. ἀνέρες
εἰμέν ἐν ταῖς πλείοσιν οὕτως ἐφέρετο, ἄνδρες ἔνειμεν· καὶ μήποτε οὐ κακῶς.
* ἐν ἄλλῳ ἄνδρες ἔνειμεν.
[212] 587. οἳ καὶ πρόσθε
φίλων οὕτως αἱ Ἀριστάρχου οἱ καὶ πρόσθε φίλων ἀλόχων τε καὶ υἱῶν. ἔν τισι δὲ τῶν εἰκαιοτέρων “οἵ κε
πρόσθε φίλων τοκέων ἀλόχων τε καὶ υἱῶν.”
πρόσθε φίλων τοκέων ἀλόχων τε καὶ υἱῶν.”
[213] 588.
ἐφέψεις Νικίας ἀναστρέφει τὴν πρόθεσιν, οὐκ εὖ. προείπομεν δὲ περὶ τῶν τοιούτων προθέσεων, ὡς οὐ θέλουσιν ἀναστρέφεσθαι· καὶ σημειούμεθα ἀναγκαίως ἀναστραφεῖσαν τὴν “στεῦτο γὰρ Ἡφαίστοιο πάρʼ οἰσέμεν” (Il. 18, 191).
[214] 590.
* βαρείης γρ. παχείης χειρός.
[215] 594. οὐδʼ
ἐπέρησε ὅτι ἄτρωτα τὰ ἡφαιστότευκτα ὅπλα, πρὸς τοὺς ἠθετημένους (Il. 19, 305).
[216] 596. *ἐν ἄλλῳ ἔασεν ἄναξ Διὸς νἱὸς Ἀπόλλων.
[217] 597. * γρ. καὶ καλύψας.
[219] 602. ἕως ὁ τὸν πεδίοιο διώκετο
πυροφόροιο ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς τοῦτο, καὶ ἡ ἀνταπόδοσις πρὸς τὸ τόφρα.
*τι ἐλλείπει ἡ διά, διὰ πεδίου.
[220] 606. πεφοβημένοι ἦλθον
ὁμίλῳ ὁμίλῳ ἀντὶ τοῦ πλήθει, ὅ ἐστι τὸ πλῆθος τῶν μαχομένων παρεγένοντο εἰς τὴν πόλιν. ἄλλως. ὡς
εἶχε ποδῶν ἕκαστος ἐσώζετο, τῶν συμμάχων οὐ μεμνημένος, ἕκαστος δὲ τὸ καθʼ ἑαυτὸν σκοπῶν.
εἶχε ποδῶν ἕκαστος ἐσώζετο, τῶν συμμάχων οὐ μεμνημένος, ἕκαστος δὲ τὸ καθʼ ἑαυτὸν σκοπῶν.
* τι ἀντὶ τοῦ φεύγοντες.
[221] 607. πόλις δʼ
ἔμπλητο παρὰ Ἀντιμάχῳ καὶ Ῥιανῷ πύλαι δʼ ἔμπληντο ἀλέντων.
ὑποστικτέον δὲ (604, 5) προθέοντα ποσὶν οἷσι· ἡ γὰρ ἀνταπόδοσις, τόφρʼ ἄλλοι Τρῶες.
* γρ. πύλαι.
[222] 610.
*ἐσσυμένως γρ. ἀσπασίως.
[223] 611.
* σάωσαν Ἀρίσταρχος εὐκτικῶς σαώσαι ἀντὶ τοῦ σαώσειεν.
Παράκειται τὰ Ἀριστονίκου σημεῖα καὶ τὰ Διδύμου περὶ τῆς Ἀρισταρχείου διορθώσεως, τινὰ δὲ καὶ ἐκ τῆς Ἰλιακῆς προσῳδίας Ἡρωδιανοῦ καὶ ἐκ τῶν Νικάνορος περὶ στιγμῆς.
Scholia in Iliadem. Scholia in Homerum. ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas. United States. 2017.
Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.