Search the Perseus Catalog for:

View: By Section

← Previous Next →

ΕΙΣ ΤΗΝ Σ.

[1] 1. δέμας πυρός πυρὸς τρόπον. τὸ δὲ ἔμπυρον τῆς μάχης βούλεται
δηλῶσαι.

[2] 3. προπάροιθε νῦν ἐπὶ τόπου· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ “κὰδ δʼ ἔβαλε προπάροιθε νεώς” (9, 482). τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ χρόνου· “σεῖο δʼ Ἀχιλλεῦ οὔτις ἀνὴρ προπάροιθε μακάρτατος” (Od. 11, 482).

ὀρθοκραιράων τῶν τὰς κεφαλὰς ὀρθὰς ἐχουσῶν· κραίραν γὰρ
λέγουσι τὴν κεφαλὴν, καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸ τῆς κεφαλῆς ἥμισυ ἡμίκραιραν. λέγει δὲ διὰ τὸ τὰς πρῴρας καὶ πρύμνας ἀνατετάσθαι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν βοῶν.

¹²³

κατὰ πρύμναν καὶ πρῴραν ἀνατεταμένων, ὀρθοκεφάλων· κραῖρα γὰρ ἡ κεφαλή.

[3] 4. τὰ φρονέοντʼ οἱ περὶ τῶν φίλων ἀγωνιῶντες ἐν τοῖς κινδύνοις δυσέλπιδές εἰσιν. ἔστι δὲ τῶν ἐν ἀτυχίᾳ προληπτικὸς ὁ νοῦς.

[4] 5. ὀχθήσας ἥτοι λυπηθεὶς, ἀπὸ τοῦ ἄχθους, ὅ ἐστι βάρους·
λέγοιμεν δʼ ἂν καὶ βαρυνθείς. ἢ τὸ ὀχθήσας ἀπὸ τοῦ ὄχθου ὠνόμασται, ὄχθοι δὲ τὰ ὑψηλά· οἷον ἐπαρθεὶς τῷ θυμῷ.

[5] 7. νηυσὶν ἔπι κλονέονται ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν, ὁμοίως καὶ ἐπὶ τοῦ “νηυσὶν ἔπι προέηκα” (439). ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι λείπει ἡ διά, φεύγοντες διὰ τοῦ πεδίου.

[6] 10, 11. Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον —χτρσὶν ὕπο Τρώων ἐν τῇ Ῥιανοῦ οὐκ ἤσαν οἱ β', ἴσως ἐπεὶ οὐκ ἦν Μυρμιδὼν ὁ Πάτροκλος· Λοκρὸς γὰρ ἦν ἐξ Ὀποῦντος. δεῖν δέ φησιν ὁ Ἀρίσταρχος οὕτως αὐτὸ παραδέχεσθαι, τὸν μετὰ τὸν ἄριστον τῶν Μυρμιδόνων. καὶ κατά τινας δὲ τῶν μεθʼ Ὅμηρον Ἄκτωρ ὁ πατὴρ τοῦ Μενοιτίου
λέγεται λαβεῖν Αἴγιναν, ἐκ ταύτης δὲ γενέσθαι Μενοίτιον καὶ οἰκῆσαι ἐν Ὀποῦντι· οὕτως οὖν γίνεται τὸ ἀνέκαθεν Μυρμιδὼν ὁ Πάτροκλος. δύναται δὲ καὶ ἑτέρως Μυρμιδὼν ὁ Πάτροκλος λέγεσθαι διὰ τὸ μετὰ τὸν Ἀχιλλέα ἡγήσασθαι τῶν Μυρμιδόνων. πῶς δὲ, φασὶ, τοῦτο πεπυσμένος παρὰ τῆς μητρὸς ἔπεμπε τὸν Πάτροκλον
εἰς τὸν πόλεμον; ὅτι, φαίη τις ἂν, οὔτε τοὔνομα σαφῶς εἶπεν οὔτε τὸν χρόνον, παρά τε τὸν καιρὸν λήθη γίνεται τῶν τοιούτων· ὅταν δὲ ἀποβῇ, μιμνήσκονται.

ἄλλως. χαρίεν τούτῳ τῷ τρόπῳ προειπεῖν τὴν Θέτιν· οὐ γὰρ ἐβούλετο τὸ μέλλον ἐπιτελεσθῆναι πάντως ἐκ πολλοῦ προειποῦσα
λυπεῖν τὸν υἱόν. ἐπίτηδες δὲ εἰπεῖν τὸ Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον, ἵνα μὴ φανερῶς εἴπῃ τὸν Πάτροκλον.

Μυρμιδόνων τὸν ἄριστον ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἀμφίβολον, πῶς Μυρμιδόνων ἄριστον λέγει τὸν Πάτροκλον Λοκρὸν ὄντα.

[7] 11. *χερσὶν ὕπο Τρώων ἀντὶ τοῦ ὑπὸ τῶν χειρῶν τῶν Τρώων.

⁴⁵⁶⁷

[8] 12. ἦ μάλα δὴ τέθνηκε μάλιστα τῇ διανοίᾳ κατείληφεν ὅτι τέθνηκεν· ἐκ τοῦ βίου δὲ τὸ πάθος εἵλκυσε· δεινοὶ γὰρ ἀεὶ τὸ χεῖρον εἰκάζειν οἱ στέργοντες.

[9] 13. *σχέτλιος τάλας ἢ τλήμων ἐνταῦθα.

[10] 14. ἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν οὕτως ἡ Ἀριστάρχου. ἐν ἐνίαις δὲ φαύλως
νῆας ἔπʼ ἂψ ἰέναι.

*Ἀρίσταρχος ἂψ ἐπὶ νῆας ἴμεν.

[11] 17. δάκρυα θερμὰ χέων ἵνα πλησίον γένηται τῆς ὑπονοίας Ἀχιλλεὺς, καὶ μὴ περιμείνῃ τὴν ἀγγελίαν.

[12] 18. ὤ μοι δεξιῶς πάνυ ὁ Ἀντίλοχος οὔτε τὸν τελευτήσαντα
κατοικτίζεται οὔτε τὸν Ἀχιλλέα, εἰς ἑαυτὸν δὲ τὴν συμφορὰν ἐπενεγκὼν ηὔξησε τὸ πάθος.

[13] 20. κεῖται Πάτροκλος προδοὺς ἴχνη τῆς συμφορᾶς τῷ δακρύῳ καὶ τῇ προφωνήσει οὕτως ἐπὶ τὴν διήγησιν ἔρχεται· αἰφνίδιον γὰρ προσπεσόντα τὰ δεινὰ τοῖς ἀκούουσιν ἐξίστησιν.

[14] 21. ἀτὰρ τά γε τεύχεʼ ἔχει δεδήλωκε μετὰ συντομίας τὸ γεγενημένον πρᾶγμα, ἀναγκαίως δὲ καὶ τὸ συμβὰν τῷ ἥρωϊ εὐσχημόνως ἀπήγγειλεν· οὐ γὰρ ἔφη, σκυλεύσας τὰ ὅπλα ἔχει, ἀλλὰ μόνον ἐσήμανεν.

[15] 22. τὸν δʼ ἄχεος νεφέλη ἐκάλυψε Πλάτων ἐν τρίτῳ πολιτείας
κατηγορεῖ τῶν ὀδυρομένων, λέγων ὑπὲρ τῶν τεθνεώτων μὴ δεῖν τοῦτο ποιεῖν ὡς δεινόν τι πεπονθότων. Ζωΐλος δέ φησιν ἄτοπον νῦν εἰδέναι τὸν Ἀχιλλέα· προειδέναι τε γὰρ ἐχρῆν ὅτι κοινοὶ οἱ πολεμικοὶ κίνδυνοι, τόν τε θάνατον οὐκ ἐχρῆν δεινὸν ὑπολαμβάνειν, τό τε οὕτως ὑπερπενθεῖν γυναικῶδες. οὕτως οὔτʼ ἂν βάρβαρος τιτθὴ ἐποίησεν.
καίτοι Ἑκάβης ἐπὶ τῷ συρμῷ Ἕκτορος οὐδὲν τοιοῦτόν ἐστιν. Ζηνόδωρος δὲ ἀπολογεῖται λέγων ὅτι διὰ τὴν ὑπερβολὴν τῶν πεπραγμένων θρηνεῖ. καὶ ἄλλως συνήθη ταῦτα τῷ βίῳ· “τοῦτό νυ καὶ γέρας οἶον ἰϊζυροῖσι βροτοῖσι, κείρασθαί τε κόμην βαλέειν τʼ ἀπὸ δάκρυ παρειῶν” (Od. 4, 197).

ἄλλως. εἰ γὰρ Ἀντίλοχον ἥττονα φίλον καταλαμβάνει πένθος ἀκούσαντα, τί πείσεται Ἀχιλεύς μεῖζον δὲ τὸ πάθος ἔδειξε δακρύσας.

⁸⁹

[16] 23. *κόνιν ὅτι τὴν ἀπὸ πυρὸς τέφραν κόνιν λέγει· διὸ καὶ αἰθαλόεσσαν αὐτὴν λέγει.

[17] 26. εγαλωστί Ἀνακρέων ἱρωστί, Φερεκράτης ταχεωστί ἀντὶ τοῦ ταχέως.

[18] 28. * περιπαθῶς ἀναπεφώνηται τὸ ὄνομα τοῦ Πατρόκλον.

*δμωαὶ δʼ ἃς Ἀχιλεὺς ληΐσσατο ἃς ἐκ λαφυραγωγίας ἐκτήσατο.

[19] 33. ὁ δʼ ἔστενε κυδάλιμον κῆρ τοῦτο διὰ μέσου. τὸ γὰρ ἑξῆς “χεῖρας ἔχων Ἀχιλῆος· δείδιε γάρ.”

[20] 34. *ἀποτμήξειε οὕτως Ζηυόδοτος. Ἀρίσταρχος ἀπαμήσειε. δείδιε γὰρ μὴ λαιμόν ὅτι ἀμφίβολον, μὴ τὸν ἑαυτοῦ λαιμὸν ὁ
Ἀχιλλεὺς, ἢ τὸν Ἀντιλόχου.

[21] 36. ἡμένη ἐν βένθεσσιν ἁλός ἄλλα ἐπεισόδια καινά· καὶ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἐπὶ θάλατταν μεταφέρει τὸ πένθος.

[22] 39. ὁ τῶν Νηρεΐδων χορὸς προηθέτηται καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ ὡς Ἡσιόδειον ἔχων χαρακτῆρα· Ὅμηρος γὰρ κατὰ τὸ κοινὸν Μούσας
λέγει καὶ Εἰλειθυίας, ἀλλʼ οὐκ ὀνόματα. γελοῖόν τε ἐξ ὀνόματος προθέμενον εἰπεῖν πάσας, ὥσπερ ἀποκαμόντα εἰπεῖν “ἄλλαι δʼ αἱ κατὰ βένθος ἁλὸς Νηρηΐδες ἧσαν.” ὁ δὲ Καλλίστρατος οὐδὲ ἐν τῇ Ἀργολικῇ φησὶν αὐτοὺς φέρεσθαι. τό τε ἔνθα οὔτε χρόνον σημαίνει οὔτε τόπον, διακόπτεταί τε ἡ λύπη τῷ καταλόγῳ.

ἐνθάδε ἐβάρυνεν ὁ Ἀρίσταρχος τὸ Γλαύκη, εἰς ἀποφυγὴν τοῦ ἐπιθετικοῦ τοῦ “γλαυκὴ δέ σ᾿ ἔτικτε θάλασσα” (Il.16, 34). ἐπὶ δὲ τοῦ Νημερτής τε καὶ Ἀψευδής οὐκ ἐποιήσατο μεταβολὴν τόνου ἔφαμεν δὲ ἤδη περὶ τῶν τοιούτων.

[23] 40. Θόη θ᾿ Ἁλίη τε βοῶπις ἀπὸ τοῦ α τὴν ἀρχὴν τοῦ ὀνόματος
δεῖ ποιεῖσθαι· οἰκεῖον γὰρ Νηρεΐδι παρὰ τὴν ἅλα παρῆχθαι.

*Ἀρίσταρχος χωρὶς τοῦ θ Ἁλίη, παρὰ τὴν ἅλα.

[24] 53. * εἴδετ᾿ ἀντὶ τοῦ εἰδῆτε.

*ἐνί Ἀριστοφάνης ἐπὶ κήδεα.

[25] 54. δυσαριστοτόκεια ἐκ τριῶν σύνθεπον, ὡς τὸ ἀμιτροχίτωνας.
¹⁰¹¹ λέγει δὲ ἐπὶ κακῷ τὸν ἄριστον τετοκυῖα, ὡς ἄν τις εἴποι ἐπὶ δυστυχίᾳ εὔτεκνος.

[26] 56. ἔξοχον ἡρώων ἡ ὑποστιγμὴ ἤτοι ἐπὶ τὸ ἡρώων, ἵνα ὁ δέ σύνδεσμος περισσεύῃ, ἢ καὶ ἐπὶ τὸ ἶσος, ἵνα ᾖ ἀνταπόδοσις “τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα.”

[27] 57. τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα ὅτι ἡ Θέτις οὐκ ἀπελείφθη τοῦ Πηλέως οἴκου, καθάπερ οἱ νεώτεροι, δωδεκαταῖον καταλιποῦσα τὸν Ἀχιλλέα, ὁ δὲ Πηλεὺς Χείρωνι παραδέδωκεν, ἵνα τραφῇ.

γουνῷ ἀλωῆς τῷ γονίμῳ τόπῳ τῆς γῆς, ἢ τῷ ὑψηλοτάτῳ, μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν γονάτων τῶν ἐν τῷ σώματι, ἅπερ ἐξέχει.

[28] 60. Πηλήϊον εἴσω ὅτι Ὅμηρος οὐκ οἶδεν, ὡς οἱ νεώτεροι ποιηταὶ, κεχωρισμένην τὴν Θέτιν ἀπὸ τοῦ Πηλέως ὑπὸ τὴν Ἀχιλλέως γένεσιν· ἀλλʼ ὅτι καὶ μετὰ τὸν Τρωϊκὸν πόλεμον σύνεστι, λέγει.

[29] 63. ἠδʼ ἐπακούσω τοῦτο ὡς ἐν ποιήσει ἀκουστέον· οὐ γὰρ πιθανὸν τὴν προειρηκυῖαν περὶ τῆς τοῦ Πατρόκλου τελευτῆς νῦν αὐτὸ
τοῦτο ἀγνοοῦσαν φαίνεσθαι.

[30] 64. ἀπὸ Ἀρίσταρχος φυλάττει τὸν τόνον τῆς προθέσεως. ἔφαμεν δὲ ἐν ἑτέροις ὅτι ἡ ἀπό, ἐὰν συντάσσηται τῇ γενικῇ μὴ μεταξὺ πιπτουσῶν λέξεων καὶ σημαίνῃ τὸ ἄπωθεν, φυλάσσει τὸν τόνον. οὕτως γοῦν ἀνέγνωμεν “ἀπὸ πατρίδος ἄνδρα κατακτάς” (Il. 13, 696) καὶ
“οὐκ ἐθέλεσκε μάχην ἀπὸ τείχεος” (Il. 9, 353)· “καὶ γάρ τίς θʼ ἕνα μῆνα μένων ἀπὸ ἧς ἀλόχοιο” (Il. 2, 292). προσέθηκα δὲ μὴ μεταξὺ πιπτουσῶν λέξεων διὰ τὸ “ἄπο πλυνοί εἰσι πόληος” (Od. 6, 40)· οὐ γὰρ ἐπλησίασε τῇ πόληος γενικῇ, ἀλλὰ μεταξὺ ἀνεδέξατο λέξεις.

[31] 68. εἰσανέβαινον γρ. εἰσανέβησαν.

πισχερώ ὀξύνεται καὶ σεσημείωται, ὥσπερ καὶ τὸ ἰώ· οὐδὲν γὰρ εἰς ω λῆγον ἐπίρρημα θέλει ὀξύνεσθαι.

τὸ ἐπισχερώ ἑκατέρωσε δύναται προσδίδοσθαι· καὶ γὰρ τὰς Νηρεΐδας ἀνιέναι τάξει πρέπον, καὶ τὰς ναῦς εἰκὸς ἐφεξῆς τετάχθαι, ὡς ἐν τῷ περὶ ναυστάθμου λέγεται.

[32] 76. ἀλήμεναι ὡς παρὰ τὸ βῆναι βήμεναι ἐγένετο, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀλῆναι ἀλήμεναι· “ἢ λαοὺς ἐς τεῖχος ὁμοκλήσας ἀλῆναι” ¹²¹³¹⁴ (Il. 16, 714). ψιλοῦται δὲ καὶ τὸ ἐάλη (Il. 13, 408) καὶ τὸ “οἴμησεν δὲ ἀλείς” (Od. 24, 538). καὶ πᾶς ὁ σχηματισμὸς, ἐπεὶ καὶ τὸ θέμα αὐτῶν ἐψιλοῦτο.

[33] 77. ὁ Ἀσκαλωνίτης ἀεκήλια, οἷον οὐχ ἥσυχα οὐδὲ εἰρηνικὰ. ἐπεὶ ἕκηλος ὁ ἥσυχος, ὥστε στέρησιν αὐτὸν ἐκδέχεσθαι. οὕτως δὲ
καὶ Ἀρίσταρχος, οἷον ταραχώδη. ἢ ἀκούσια, ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι. ὁμοίως δὲ καὶ Ἀλεξίων· καὶ ἔχονται τοῦ δηλουμένου. πρὸς τὴν συναλοιφὴν, ὅτι ἀεκήλια ἐκληπτέον κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ἑκήλου, ἐφ᾿ οἷς οὐχ οἷόν τε ἡσυχάζειν.

[34] 82. * στικτέον ἐπὶ τὸ κεφαλῇ· μᾶλλον γὰρ ἐμφαίνει.

[35] 84. *ἄκαιρον τὸ εἰδυίᾳ λέγειν.

[36] 86. *αἴθ᾿ ὄφελες ταῦτα ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς ἀναγνωστέον. αἴθ᾿ ὄφελες οὕτως αἴθʼ ὄφελες. Ἀπολλώνιος ἐν τῷ περὶ συντάξεως (p. 249, 29) τίθησι τὸν στίχον οὕτως ἔχοντα.

[37] 88. διὰ τὸν ἵνα σύνδεσμον ὑποστιγμὴ ἐπὶ τὸ ἀποφθιμένοιο,
ἵνα ὁ λόγος ᾖ τοιοῦτος· νῦν δʼ ἵνα καὶ σὺ πενθήσῃς τὸν υἱὸν ἀπολέσασα, τοῦτον οὐχ ὑποδέξῃ ὑποστρέψαντα οἴκαδε. ἢ παντελῶς παραιρεθήσεται ἡ ὑποστιγμὴ, κοινοῦ νοουμένου ἄνωθεν τοῦ “ἀνέρος ἔμβαλον εὐνῇ.”

[38] 90. * οἴκαδε νοστήσαντʼ ὅτι πάλιν συνοικεῖ τῷ Πηλεῖ ἡ Θέτις.

[39] 92. τὸ ἑξῆς ἐστὶν ἀπολέσῃ· διὸ οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἀπό, τὴν μέντοι ὑπό, ἐπεὶ τὸ ἀκόλουθόν ἐστιν ὑπʼ ἐμῷ. εἰσὶ μέντοι οἳ οὐκ ἀνέστρεψαν, ἀλλὰ συνέταξαν τῇ δοτικῇ, δουρὶ ἐμῷ· ἐν ἑτέροις γὰρ οὕτως αὐτὸν εἰρηκέναι “δουρὶ δʼ ἐμῷ κτεάτισσα” (Il. 16, 57).

[40] 93. * ὅτι τὰ ἕλωρα οὐ βρώματα, ἀλλὰ ἑλκύσματα.

[41] 94. *τὸν δʼ αὖτε προσέειπε ἐν ἄλλῳ τὸν δʼ ἠμείβετ᾿ ἔπειτα.

[42] 98. αὐτίκα εθναίην ἡ μὲν ᾤετο διὰ τὸν λόγον ἀποτρέψειν αὐτὸν τῆς σπουδῆς· ὁ δὲ αὐτὸ τοῦτο πρῶτον μετʼ ἐπιτάσεως τάσσει διὰ τοῦ αὐτίκα, ὡς τῷ φίλῳ ἀκολουθήσων.

[43] 99. * στικτέον ἐπὶ τὸ ἀμῦναι.

[44] 100. τινὲς περιέσπασαν τὸ ἀρῆς, ἵνα σημαίνῃ τὸ βλάβης. οὕτως καὶ ὁ Ἀσκαλωνίτης καὶ ἡμεῖς. τὸ δὲ δῆσεν δισύλλαβον ἐκδεκτέον ποιητικὸν, καὶ τὸ ε τοῦ προκειμένου ἐστὶ συνδέσμου.

¹⁵¹⁶

ἀρῆς ἀλκτῆρα βλάβης καὶ κακώσεως ἀποτρεπτικὸν, ὅ ἐστι κωλυτὴν καὶ βοηθόν. οἱ δὲ Ἄρεω ἀλκτῆρα ἀποτρεπτικὸν πολέμου. Παρμενίσκος μὲν οὖν βαρυτόνως τὸ ἔδησεν ἀποδίδωσιν οὕτως· ὁ δὲ πόλεμος τὴν ἐμὴν ἀφελόμενος πανοπλίαν ἔδησέ μου τὴν ἔξοδον, ὥστε ἀλκτῆρα μὴ γενέσθαι Πατρόκλου, ὅπερ ἐστὶ βοηθόν. Πτολεμαῖος
δὲ ὁ Ἀσκαλωνίτης περισσὸν τὸ ἔδησέ φησιν.

διὰ τοῦ ω Ἄρεω ἡ Ἀριστάρχου· καὶ ἔστι τὸ λεγόμενον, ἐμοῦ δὲ ἐδέησε τὸ ἀλεξητῆρα γενέσθαι τοῦ Ἄρεω καθʼ ὃν ἀπώλετο. ἀπʼ εὐθείας τῆς ὁ Ἄρεως, ὡς ὁ Πείρεως· “Πείρεω υἱόν” (Il. 20, 484). ἐν δὲ τοῖς εἰκαιοτέροις ἀρῆς τῆς βλάβης, ἐπεὶ καὶ Ἡσίοδος. “ἀρῆς ἀλκτῆρα”
ἔφη (Scut. 29 et 128).

[45] 101. φησὶ τὸ ἐξῆς· “νῦν δʼ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε (114), νῦν δʼ εἶμ᾿ ὄφρα φίλης κεφαλῆς.” αἱ ὑποστιγμαὶ δὲ μέχρι τοῦ (106) “ἀμείνονές εἰσι καὶ ἄλλοι” ἀποτελοῦνται, τοῦ ἐπεί συνδέσμου τὸν λόγον ἀρτῶντος, ἵνʼ ᾖ ἀνταπόδοσις (107) “ὡς ἔρις ἐκ τε θεῶν.” ὁ δὲ λόγος
ἠθικός· νῦν δʼ ἐπεὶ μήτε εἰς τὴν πατρίδα ὑποστρέψαι εἱμαρμένον ἐστὶ μήτε ἐξεδίκησα τοὺς ἀναιρεθέντας, τὸ φιλονεικεῖν ἔκ τε θεῶν καὶ ἀνθρώπων ἀπόλοιτο. ἢ τὸ ἑξῆς τοῦ λόγου, νῦν δʼ ἐπεὶ οὐ νέομαι, νῦν δʼ εἶμʼ ὄφρα φίλης κεφαλῆς. καὶ γὰρ ἐπανείληφε τὸ χρονικὸν ἐπίρρημα ὥσπερ εἰς ὑπόμνησιν τῆς ἀρχῆς ἣν παραλιπὼν παρεξέβη.

[46] 102. * οὐδέ τι Πατρόκλῳ γενόμην άος τοῦτο κατʼ ἰδίαν.

[47] 103. Ἕκτορι δίῳ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὑφ᾿ Ἕκτορος δίου.

[48] 104. *ἐτώσιον ἄχθος ρούρης ἐχθρὸς γὰρ τῆς ἀργίας ὁ ἥρως. φιλότιμος δὲ περὶ τὰς πράξεις.

[49] 105. οἷος οὔτις ἀλαζών, φασὶ, καὶ φορτικός. ῥητέον δὲ ὅτι ἔθος
ἦν πᾶσιν ἑαυτοὺς ἐπαινεῖν.

[50] 107. ὡς ἔρις Ἡράκλειτος τὴν τῶν ὄντων φύσιν κατʼ ἔριν συνεστάναι νομίζων μέμφεται Ὅμηρον, σύγχυσιν κόσμου δοκῶν αὐτὸν εὔχεσθαι. πρὸς ὃν ἄν τις εἴποι ὅτι οὐ λέγει νῦν τὴν ἐναντίωσιν ἔριν, ἀλλὰ τὴν ἔχθραν· ὅθεν ἐπιφέρει “καὶ χόλος·” οὐ γὰρ ἡ τῶν πραγμάτων
ἐναντίωσις τοὺς φρονίμους ἐξίστησι τῶν λογισμῶν.

[51] 109. γλυκίων γλυκέως γὰρ διατίθεσθαι τοὺς ἐκπληροῦντας τὰ κατὰ θυμὸν συμβαίνει.

¹⁷¹⁸

[52] 110. ἠΰτε καπνός θυμός ἐστι ζέσις τοῦ περὶ καρδίαν αἵματος διʼ ὄρεξιν ἀντιλυπήσεως. τοῦτον δὲ τὸν ὅρον πρῶτος Ὅμηρος παρέδωκε· καπνὸν γὰρ τὸ πῦρ φησὶν, ὡς τὸ “κάπνισσάν τε κατὰ κλισίας” (Il. 2, 399) καὶ “ὡς δʼ ὅτε καπνὸς ἰὼν ἐξ ἄστεος αἰθέῤ ἵκηται” (207)· ἄτοπον γὰρ λαμπούσῃ φλογὶ καπνὸν εἰκάζειν. ζέσις δὲ οὐκ ἂν χωρὶς
πυρώσεως γένοιτο. ἡ δίνη δὲ παρέπεται τοῖς ὀργιζομένοις διὰ τὸ σπεύδειν ἀμύνασθαι τὸν ἀντίπαλον. τὸν δὲ καπνὸν παρείληφε πρὸς τὴν αὔξησιν.

[53] 113. δύο κατεχόντων παθῶν τὸν Ἀχιλλέα, θυμοῦ καὶ λύπης, μεῖζον τὸ κατὰ τὴν λύπην πάθος ἐπιγενόμενον ἐκράτησε τῆς ὀργῆς.
πρῶτος δὲ Ὅμηρος τὸν θυμὸν ἀπὸ λογισμοῦ σβεννύμενον ἐδογμάτισεν.

ἐκ τούτων λέγουσι τὸν Πλάτωνα τριμερῆ τὴν ψυγὴν ἀποφήνασθαι· τὸ μὲν γάρ τι θυμικὸν αὐτῆς εἶναι, τὸ δὲ ἐπιθυμητικὸν, τὸ δὲ λογιστικόν.

[54] 117. *ὅτι οὐκ οἶδεν ἀθάνατον τὸν Ἡρακλέα.

οὐδὲ γὰρ οὐδὲ βίη Ἡρακλῆος τινές φασιν ὅτι Ὅμηρος οὐκ οἶδεν Ἡρακλέα ἀποθεωθέντα διὰ τὸ λέγειν ὅτι τέθνηκεν. ἢ οὐδὲν κωλύει γινώσκοντα ὅτι ἀπεθεώθη, λέγειν ὡς οὐκ ἔφυγε τὴν κῆρα· καὶ γὰρ οἱ ἀποθεοῦντες αὐτὸν ὁμολογοῦσι τεθνάναι καὶ καῆναι ἐν τῇ Οἴτῃ καὶ
μανῆναι καὶ τοὺς υἱεῖς ἀνελεῖν καὶ οὕτως ἀπαθανατισθῆναι. σημειοῦν- ται δὲ τὰ ἔπη πρὸς τὴν ἀθέτησιν τὴν “αὐτὸς δὲ μετʼ ἀθανάτοισι θεοῖσι τέρπετο” (Od. 11, 602), ὅτι οὐκ οἷδεν αὐτὸν ἐκθεωθέντα.

ἄλλως. μεγαλοφρόνως φαίνεται παραδείγματα ἑαυτῷ συνειλοχὼς, οὐ τῶν καθʼ αὑτόν τινος, ἀλλὰ τῶν γενναιοτάτων. ταῦτα δὲ λέγει
ἄλλως τὴν μητέρα παραμυθούμενος, τὸ καὶ τοὺς κρείττους τεθνηκέναι.

[55] 118. φίλτατος ἔσκε Διί πιθανῶς ὡς φιλότιμος ἀνὴρ οὐ τὰς πράξεις ἀντέθηκε τοῦ Ἡρακλέους (ἐφαίνετο γὰρ ἂν οὕτως κατὰ πολὺ ἐνδέων), τὴν δὲ οἰκειότητα μόνον τὴν πρὸς τὸν Δία ἐσήμανεν.

[56] 121. κείσομʼ ἐπεί κε θάνω ἀνόητόν ἐστι τὸ λέγειν· δῆλον γὰρ πᾶσιν ὅτι κείσεται ἀποθανών. ἀλλʼ ἀσαφέστερον ἐξενήνεκται, ὃ δὲ ¹⁹²⁰²¹ λέγει, τοιοῦτόν ἐστι· ζῶντα μὲν οὐ χρὴ ἀργὸν εἶναι οὐδὲ κεῖσθαι ὥσπερ νεκρὸν, ἀλλὰ τότε ὅταν ὁ θάνατος ἔλθῃ.

[57] 124. * ἀδινόν οὕτως Ἀρίσταρχος. ἄλλοι δὲ ἀδινά.

[58] 125. γνοῖεν ὅτι ἀντὶ τοῦ ἵνα γνῶσιν. πῶς δὲ δηρόν φησι; δεκαπέντε γάρ εἰσιν ἡμέραι σὺν αἷς οἱ θεοὶ εἰς Αἰθιοπίαν διέτριψαν.
ῥητέον δὲ ὅτι πρός τί ἐστι τὸ πολύ· καὶ γὰρ μία ἡμέρα Ἀχιλλεῖ πολὺ ἦν ἀφεστῶτι· φιλοπόλεμος γάρ ἐστι. λέγει οὖν ὅτι ἀθρόα αὐτοῖς ἀποδώσω, κἂν εἰ πολὺν χρόνον τοῦ πολεμεῖν ἀπέστην, ὡς καὶ ἡμεῖς ἐν τῷ βίῳ λέγομεν “ἡ μία μοι ἡμέρα αἰών ἐστιν.”

[59] 128. ναὶ δὴ πῶς, φασὶν, οὐκ ἀποτρέπει μᾶλλον τῆς μάχης,
ἀλλὰ καὶ ἐπιρρώννυσιν; ἢ ὅτι εὐκλεῆ τὸν θάνατον αὐτῷ βούλεται γενέσθαι. τὸν οὖν μετʼ εὐκλείας συναινεῖ θάνατον· διόπερ τῆς μοίρας οὐ προεῖπεν αὐτῷ μὴ προέληται τὴν εἰς οἶκον ἀνακομιδήν. πῶς δὲ χάλκεα λέγει τὰ παῤ Ἡφαίστου ὅπλα ἀπὸ τῆς χείρονος ὕλης; ἔχει γὰρ καὶ κασσίτερον καὶ ἄργυρον καὶ χρυσόν· κοινότερον οὖν καὶ χαλκεῖς
ἔλεγον καὶ τοὺς ταῦτα ἐργαζομένους· “ἦλθε δὲ χαλκεύς” (Od. 3, 432) Ὅμηρος τὸν χρυσοχόον λέγων. στικτέον δὲ ἤτοι ἐπὶ τὸ ἐτήτυμον, ἵνα λείπῃ τὸ ἐστίν, ὁ δὲ λόγος, ταῦτα ἀληθῶς ἐστίν. ἢ συναπτέον· ἔστι δὲ σχῆμα σολοικοφανὲς, ὅτι τῷ πληθυντικῷ τὰ ἑνικὰ ἐπενήνεκται, ἐτήτυμον κακόν. ἀλλὰ τὸ μὲν ἐτήτυμον δύναιτʼ ἂν ἀντὶ
ἐπιρρήματος κεῖσθαι, τὰ δὲ ἄλλα παραπλήσια ἐκείνῳ δύναται εἶναι “δαιμονίη, τί νύ σε Πρίαμος Πριάμοιό τε παῖδες τόσσα κακὰ ῥέζουσι;” (Il. 4, 31).

[60] 130. * ὅτι ἔχοντ αι καὶ οὐκ ἔχεται.

[61] 136. νεῦμαι ἀντὶ τοῦ νεύσομαι.

ὅτι τὸ νεῦμαί ἐστιν ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος, ἀντὶ τοῦ νέομαι· βούλεται δὲ εἰπεῖν ἐλεύσομαι. καὶ ὅτι ἐν μιᾷ νυκτὶ κατεσκεύασται τὰ ὅπλα.

[62] 138. *ἑοῖο ἐν ἄλλῳ υἷος ἑῆος.

[63] 140. ὅτι τὸν Ἑλλήσποντον στενὸν ὄντα εὐρέα ἐκάλεσεν.

[64] 142. ἀγορεύσατʼ παρὰ Ζηνοδότῳ ἀγορεῦσαι, καὶ ὑποφαίνει
τὸ Ὁμηρικὸν ἔθος.

[65] 143. αἴ κʼ ἐθέλῃσι πρὸς μὲν τὸν υἱὸν ὡς διοριζομένη φησὶν οἴσειν ²²²³²⁴ πάντως τὰ ὅπλα· οὐκέτι δὲ ἦν πρέπον ὁμοίως πρὸς τοὺς ὁμοτίμους διαλέγεσθαι.

[66] 148. πόδες φέρον πρὸς Ζηνόδοτον μεταγράφοντα (Il. 6, 511) “ῥίμφʼ ἑὰ γοῦνα φέρει.” καὶ ὅτι λέγει πόδες αὐτὴν ἔφερον, οὐκ αὐτὴ τοὺς πόδας.

[67] 151. *οὐδέ κε ἐν ἄλλῳ οὐδʼ ἄρα.

[68] 155. τρὶς μέν μιν μετόπισθε ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὕτως “Ἕκτωρ τε Πριάμοιο πάϊς συῒ ἴκελος ἀλκὴν, ὅς μιν τρὶς μετόπισθε ποδῶν λάβε καὶ μέγʼ ἀΰτει, ἑλκέμεναι μεμαὼς, κεφαλὴν δέ ἑ θυμὸς ἀνώγει πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι ταμόνθʼ ἁπαλῆς ἀπὸ δειρῆς,” κακῶς.
οὐ γὰρ ὑπὸ τοῦτον τὸν καιρὸν ὁ Ἕκτωρ ἑλκύσαι τὸν Πάτροκλον ἐβούλετο, ἵνα αἰκίσηται, ἀλλʼ ἔμπροσθεν (Il. 17, 125). ὅτε δὲ Γλαῦκος ὠνείδισε τῷ προλελοιπότι τὸ σῶμα τοῦ Σαρπηδόνος τοῖς Ἀχαιοῖς, τότε ἑλκύσαι φιλοτιμεῖται τὸν Πάτροκλον εἰς ἀντικατάλλαξιν τοῦ Σαρπηδόνος, οὐκ εἰς αἰκίαν. ὅταν μὲν οὖν ὕστερον ἡ Ἶρις
εἴπῃ τῷ Ἀχιλλεῖ ὅτι βούλεται ὁ Ἕκτωρ τὸν Πάτροκλον αἰκίσασθαι, νοητέον μὴ τἀληθὲς ὑποφαίνειν, ἀλλὰ παρορμῆσαι αὐτὸν εἰς τὴν κατὰ τῶν βαρβάρων ὀργήν.

[69] 159. *κατὰ μόθον κατὰ τὴν μάχην, ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ θεῖν.

[70] 160. στάσκε μέγα άχων ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μέγα ἀχέων.
πρὸς τί δὲ λυπούμενος ἑστήκει, ἀλλʼ οὐκ ἰάχων καὶ ἐπεγκελευόμενος τοῖς Τρωσὶν ἀφαιρεῖσθαι τὸν νεκρόν;

[71] 162. δίεσθαι ὡς τίθεσθαι· ἐπὶ τρίτην ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα· ἔστι γάρ τι δίημι ῥῆμα, παῤ οὗ καὶ τὸ δίεσαν πληθυντικὸν ὡς ἐτίθεσαν· “αὕτως ἐνδίεσαν ταχέας κύνας ὀτρύνοντες” (584). παραιτητέον
γὰρ τοὺς οἰομένους πλεονασμὸν εἶναι τοῦ δ καὶ δασύνοντας· διδάσκει γὰρ ἡμᾶς ὁ ποιητὴς καὶ διʼ ἄλλης κλίσεως τὸ ἀκόλουθον κίνημα· ὡς γὰρ τίθενται, οὕτως δίενται· “ἵπποι ἀερσίποδες πολέος πεδίοιο δίενται” (Il. 23, 475). ὥσπερ οὖν παρὰ τὸ τίθενται ἔστιν ἀπαρέμφατον τίθεσθαι, οὕτως καὶ παρὰ τὸ δίενται τὸ δίεσθαι. ἐπίσταται
δὲ καὶ ὑποτακτικὸν αὐτοῦ. “τόν ῥα κύνες τε καὶ ἄνδρες ἀπὸ σταθμοῖο δίωνται” (Il. 17, 110).

[72] 168.*ἄλλων τε θεῶν τῶν τοῖς Τρωσὶ συμμαχούντων.

²⁵²⁶²⁷

[73] 171. * Ἀρίσταρχος κατὰ γενικὴν Πατρόκλου.

ἡ Ἀριστάρχου κατὰ γενικὴν Πατρόκλου ἐπάμυνον. ἐλλείπει δὲ ἡ περί, περὶ Πατρόκλου. ὅμοιον δέ ἐστι τὸ “ὁ δʼ οὐδʼ οὗ παιδὸς ἀμύνει” (Il. 16, 522)· κἀκεῖ γὰρ κατὰ γενικὴν γράφει.

[74] 174. *οἱ δὲ ἐρύσσασθαι πρὸς παροξυσμὸν τοῦ Ἀχιλλέως· οὐ
γὰρ ἄλλον τὸν σπουδάζοντα ἢ τὸν ἀνελόντα.

ὅτι Ζηνόδοτος γράφει Ἴλιον αἰπὺ θέλοντες. καὶ τοὺς ἑξῆς ἀπὸ τοῦ “ἑλκέμεναι μέμονεν” ἕως τοῦ “πῆξαι ἀνὰ σκολόπεσσι” ἄνω μετατέθεικεν. ὁ μὲν οὖν Ἕκτωρ οὐκέτι ταύτην ἔχει τὴν ὁρμὴν, ὡς προείρηται· ἡ δὲ Ἶρις ὡς πρὸς τὸ διεγεῖραι τὸν Ἀχιλλέα ταῦτα
κελεύει. καὶ οὐδέποτε κατὰ τὸ οὐδέτερον λέγει Ἴλιον.

[75] 176. *ἀνώγει ἐν ἄλλῳ ἄνωγεν.

[76] 180. *ταῦτα ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς.

[77] 182. τίς γάρ σε ἡ ἑτέρα τῶν Ἀριστάρχου διὰ τοῦ τ, τίς τάρ σε. μήποτε δὲ ἀμείνων ἡ προτέρα, παρόσον σύνηθες Ὁμήρῳ ἀπὸ
τοῦ γάρ ἄρχεσθαι.

μέμνηται τῶν τῆς μητρὸς ἐντολῶν· οὐ γὰρ ἐπέτρεπεν αὐτῷ ἡ μήτηρ ἐξελθεῖν. πυνθάνεται οὖν τῆς θεοῦ, ἵνα ἀξιόχρεων ἔχῃ πρὸς τὴν μητέρα τὸν προτρεψάμενον λέγειν καὶ μὴ τῇ ἰδίᾳ γνώμῃ ἐξεληλυθὼς φαίνηται.

[78] 186. *ὅτι ὡς ὄρος τὸν Ὄλυμπον ἀγάννιφον λέγει.

[79] 191. παροισέμεν Ἀρίσταρχος ἀναστρέφει τὴν πρόθεσιν πρὸς τὸ μὴ ἀμφιβάλλεσθαι τὸν λόγον, καίτοι τῶν συναλειφομένων μὴ ἀναστρεφομένων, ὡς καὶ Ἀπολλώνιός φησιν. ἐπείσθη δὲ ἡ παράδοσις Ἀριστάρχῳ. ἡ διπλῆ δὲ ὅτι κατὰ διαίρεσιν ἀντὶ τοῦ διωρίζετο·
ἀναφέρεται δὲ πρὸς τὸ “στεῦτο δὲ διψάων” ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (11, 583).

χαῖρις τῷ τὰς συναλειφθείσας προθέσεις μὴ ἀναστρέφεσθαι, καὶ ἐνθάδε οὐκ ἀναστρέφει, ἵνα μὴ διάφορον σημαινόμενον νοηθῇ· διαφέρει ²⁸ γὰρ τὸ παρενεγκεῖν Ἡφαίστου ὅπλα. ὅτι δὲ καὶ ἐν ἄλλοις ἀναγνώσμασιν ὁ ἀνὴρ τοιοῦτος, προείπομεν ἤδη.

[80] 192. ἄλλου δʼ οὔ τευ οἶδα ζητεῖται διὰ τί τὰ Πατρόκλου οὐ λαμβάνει, εἰ καὶ τὰ αὐτοῦ ἐκείνῳ ἥρμοσεν· τινὲς ἡνίοχον λέγοντες εἶναι τὸν Πάτροκλον, φασὶ μὴ ἔχειν αὐτὸν ὅπλα. ῥητέον δὲ ὅτι εἶχε
καὶ ἐμάχετο· Ἀχιλλεύς φησιν “ἤ οἱ τότε χεῖρες ἄαπτοι μαίνοντο” (Il. 16, 244). τινὲς δὲ ὅτι τὰ μείζονα τῷ ἐλάττονι ἁρμόζει μαλαγμάτων προστιθεμένων, τὰ δὲ ἐλάττονα τῷ μείζονι οὐκέτι. ῥητέον δὲ ὅτι δύναταί τις καὶ ἐλάττοσι πρὸς καιρὸν χρῆσθαι. Κράτης, ὅτι τὰ Πατρόκλου Αὐτομέδων εἶχεν, ὅπως ἰσωθῇ τὸ εἶδος καὶ δόξωσιν εἶναι
ὁ μὲν Ἀχιλλεὺς, ὁ δὲ Πάτροκλος.

[81] 197. *κλυτὰ κατʼ ἔνια καλὰ τεύχεʼ ἔχονται.

[82] 198. αὕτως παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει διὰ τοῦ ο αὐτός, ἵν᾿ ᾖ αὐτὸς χωρὶς ὅπλων· καὶ λόγον ἔχει χαρίεντα, καὶ οὐκ ἄλογός ἐστιν ἡ γραφή.

[83] 204. αἰγίδα θυσανόεσσαν ἐπεὶ ἄνοπλος ἐξιὼν ἔμελλεν ἐκπλήξειν τοὺς Τρῶας, εἰκότως κέχρηται τῇ ἔξωθεν φαντασίᾳ.

[84] 206. ἐκ δʼ αὐτοῦ δαῖε φλόγα πῶς δὲ, φασὶν, οὐκ ἐκαίετο; καὶ γὰρ οἱ θεοὶ αὐτοὶ τρωτοί. ῥητέον δὲ ὅτι φαντασία ἦν.

[85] 207. ὡς δʼ ὅτε καπνὸς ἰὼν ἐξ ἄστεος αἰθέῤ ἵκηται οἱ περὶ Διονύσιον
τὸν Θρᾷκά φασιν Ἀρίσταρχον πρώτῃ ταύτῃ χρώμενον τῇ γραφῇ μεταθέσθαι, καὶ γράψαι ὡς δʼ ὅτε πῦρ ἐπὶ πόντον ἀριπρεπὲς αἰθέῤ ἵκηται. ἐμφατικῶς τὸ ἐν πολέμῳ πῦρ ἐπιτεθὲν τῷ Ἀχιλλεῖ παρέβαλε τῷ ἐν πολεμουμένῃ ἁπτομένῳ.

ἔθος ἦν τοῖς ἀρχαίοις τοὺς πολεμουμένους τῇ μὲν ἡμέρᾳ καπνὸν
ἀπὸ τῶν τειχῶν διεγείρειν, τῇ δὲ νυκτὶ φλόγα, τὴν ἀπὸ τῶν περιοίκων βοήθειαν καὶ συμμαχίας ἐπικαλουμένους· οὐδέπω γὰρ ἦν εὑρεθεῖσα ἡ σάλπιγξ.

[86] 208. τηλόθεν ἐκ νήσου οὐκ ἔστι ψιλὸν τὸ τῆς νήσου, ἀλλʼ ἔχει ἐπίτασιν περὶ τὴν σπουδὴν τῶν πυρείων, ἵνα γνωριμώτερον φαίνηται.

[87] 209. *στυγερῷ Ἄρηϊ ἀντὶ τοῦ ὑπὸ στυγεροῦ Ἄρηος.

[88] 210. *ἄστεος ἐκ σφετέρου Ζηνόδοτος ἄστυ ποτὶ σφέτερον.

[89] 211. ἐπήτριμοι ὁ Ἀσκαλωνίτης ὀξύνει ὡς πολεμικοὶ, οὐκ εὖ· τὰ ²⁹³⁰³¹ γὰρ διὰ τοῦ ιμος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν, νόμιμος σπόριμος. οὕτως καὶ ἐπήτριμος.

[90] 213. * Ἄρεως Ἀρίσταρχος Ἄρεω.

[91] 215, 216. οὐδʼ ἐς Ἀχαιοὺς μίσγετο οὔτε φαίνεται τῇ μητρὶ ἀπειθῶν, διὰ τὸ μὴ κεχωρηκέναι εἰς μέσην τὴν παράταξιν, οὔτε τῆς
Ἥρας ἀνηκουστῶν, διὰ τὸ μὴ πεφηνέναι ἐν τῷ πολέμῳ. ἄλλως δὲ οἰκονομία ἐστὶ τοῦ ποιητοῦ τὸ τοιοῦτο, ἵνα μὴ δόξῃ ἄπιστα λέγειν εἰσαγαγὼν τὸν Ἀχιλλέα χωρὶς ὅπλων εἰς τὴν μάχην.

[92] 217. ἀπάτερθε δὲ Παλλὰς Ἀθήνη ἀπίθανον γὰρ ἐκεῖνο τὸ διὰ μόνης τῆς Ἀχιλλέως φωνῆς τρέψαι τοὺς Τρῶας.

[93] 219. σάλπιγξ ὅτι αὐτὸς οἶδε σάλπιγγας, χρωμένους δὲ τοὺς ἥρωας οὐκ εἰσάγει.

ἀπὸ τῶν ἰδίων χρόνων ὁ ποιητὴς ὠνόμακε τὴν σάλπιγγα, ἐπεὶ οὐδέπω ηὕρητο παρὰ τοῖς παλαιοῖς. κόχλῳ δὲ θαλασσίῳ ἐσάλπιζον.

[94] 220. *τὸ ἑξῆς, ὑπὸ θυμοραϊστέων δηΐων ἄστυ περιπλομένων.

[95] 222. *χάλκεον ἀντὶ τοῦ χαλκέην.

ὅτι ἀμέτρως ὁ Ζηνόδοτος ὄπα χαλκέην, οὐ συνεὶς ὅτι παραπλήσιόν ἐστι τὸ σχῆμα τῷ “κλυτὸς Ἱπποδάμεια” (Il. 2, 742) καὶ “θερμὸς ἀϋτμή” (Hymn. in Mercur. 110). χάλκεον δὲ τὴν λαμπρὰν ἅμα καὶ στερεάν.

[96] 224. *ἂψ ὄχεα τρόπεον εἰς τοὐπίσω τὰ ἄρματα ἔτρεπον.

[97] 230. ἀπίθανόν φασι καὶ ἄμετρον τὸ τῆς ὑπερβολῆς. ῥητέον δὲ ὡς οὐκ ἔστιν· ὁ γὰρ τῆς αἰγίδος φόβος, ἣν ἐπέσεισεν ἡ Ἀθηνᾶ, καὶ τὸ καιόμενον πῦρ ἔκπληξιν τοσαύτην παρέσχεν ὥστε αὐτοὺς ὑφʼ ἑαυτῶν ὑπὸ ταραχῆς ἀπολέσθαι.

ἡ διπλῆ, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει ἐνθάδε κοῦροι ὄλοντο δυώδεκα πάντες ἄριστοι οἷσιν ἐν βελέεσσιν. εἰσὶ δὲ οὔτε τῇ συνθέσει Ὁμηρικοὶ, οὔτε τὸ οἷσιν βελέεσσιν ὑγιῶς εἴρηται τοῖς ἑαυτῶν· ἔδει γὰρ τοῖς ἀλλήλων.

[98] 231. *ἐν ἄλλῳ ξιφέεσσι.

[99] 236. *φέρτρῳ ὅτι ἅπαξ τὸ φέρτρον· ἔστι δὲ φορεῖον.

[100] 239. *ἠέλιον δʼ ἀκάμαντα ἐν ἄλλῳ ἠέλιον μὲν ἔπειτα.

ζητεῖται διὰ τί ἄκοντά φησι τὸν ἥλιον δῦναι. Κράτης μὲν τὸν αὐτὸν Ἀπόλλωνα εἶναι καὶ ἥλιον· ἐπιτυγχανόντων οὖν τῶν Τρώων ³² χρονίζειν ἡδόμενόν τε καὶ μηκύνοντα αὐτοῖς τὸ ἐπίτευγμα· Ἥραν δὲ τὰ ἐναντία βουλομένην ἀναγκάζειν αὐτὸν δύνειν. Ἀγαθοκλῆς δέ φησι συνάγεσθαι ὅτι καθʼ Ὅμηρον ἐναντίως τῷ οὐρανῷ φέρεται ὁ ἥλιος, τῇ δὲ δίνῃ αὐτοῦ συνέλκεται. Ἥραν γὰρ εἶναι τὴν τοῦ παντὸς φύσιν ἐκ τοῦ “ἢ οὐ μέμνῃ ὅτε τʼ ἐκρέμω ὑψόθεν” ( Il. 15, 18),
ἕλκεσθαι δὲ ἄκοντα τὸν ἥλιον ὑπὸ τῆς δίνης ὑπὸ τὰς δυσμάς.

[101] 243. *ἀπὸ κρατερῆς ὑσμίνης ἐν ἄλλῳ ἐπὶ θρωσμῷ πεδίοιο.

[102] 244. ἔλυσαν ὑφʼ ἅρμασιν ἀντὶ τοῦ ὑπέλυσαν τῶν ἁρμάτων. πῶς οὖν οὐκ ἀναστρέφεται; ὅτι συνήλειπται.

[103] 245. *πάρος πρὸ τῆς ἐπιμελείας τοῦ σώματος. ὅρα οὖν τὴν
ἔπειξιν.

[104] 246. καταγελῶσι τοῦ ὀρθῶν ἑσταότων. ῥητέον δὲ ὅτι ἐπεὶ ὀρθοῦταί τις καὶ καθήμενος, οἷον “ἕζετο δʼ ὀρθωθείς” (Il. 23, 235).

[105] 247. τρόμος Ζηνόδοτος φόβος, κακῶς, ἀγνοῶν ὅτι φόβος ἐστὶ καθʼ Ὅμηρον ἡ μετὰ δέους φυγή. διὸ ἡ διπλῆ.

[106] 248. ἤτοι συναπτέον ἕως ἀλεγεινῆς, ἵνα αἰτία τούτου τοῦ σχήματος κέηται· πάντες γὰρ εὐλαβοῦντο, ὅτι Ἀχιλλεὺς ἐφάνη πολὺν κεχωρισμένος τῆς μάχης χρόνον· ἢ ἐπὶ τὸ ἐξεφάνη στικτέον, ἵνα τὸ ἑξῆς ὡς ἐπὶ τοῦ ποιητοῦ ἐπιφωνούμενον λέγηται.

[107] 250. ὁρᾷ πρόσσω καὶ ὀπίσσω τέλειον ἐγκώμιον τοῦ φρονίμου.
τὰ δὲ ἐναντία ἐπὶ τοῦ ἄφρονος· “οὐδέ τι οἶδε νοῆσαι ἅμα πρόσσω καὶ ὀπίσσω” (Il. 1, 343).

[108] 251. ἰῇ δʼ ἐν νυκτὶ γένοντο πῶς ἐν μιᾷ νυκτὶ γενόμενοι τοσοῦτον ἀλλήλων διαφέρουσι, τῆς συμπαθείας τῶν οὐρανίων ὁμοίως πρὸς ἀμφοτέρους ἐχούσης; ἔστιν οὖν διαφορὰ τοῖς γεννωμένοις οὐκ ἐν νυκτὶ
μόνον, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν τῆς ὥρας ἀκρίβειαν. Ἡράκλειτος ἐντεῦθεν ἀστρολόγον φησὶ τὸν Ὅμηρον, καὶ ἐν οἷς φησὶ “μοῖραν δʼ οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν, οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλὸν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται” (Il. 6, 488).

ἔγκειταί τι θαυμαστὸν τῷ λόγῳ. συνήλικες ὄντες καὶ ὁμοῦ γενόμενοι
οὐ τὰ αὐτὰ ἐπιτηδεύουσιν, ἀλλʼ ὁ μὲν συνετὸς, ὁ δὲ πολεμικός. οὐδὲν ἄρα χρήσιμος ὁ χρόνος τοῖς ἀφυέσι πρὸς τὰ χρήσιμα.

³³³⁴

[109] 253. ὅς σφιν τοῦτο σημειωτέον πρὸς τὸ “ὁ δὲ φῆ κώδειαν ἀνασχὼν, πέφραδέ τε Τρώεσσι, καὶ εὐχόμενος ἔπος ηὔδα” (Il. 14, 500).

[110] 254. φράζεσθε οὐδέποτε τὸ φράσαι ἐπὶ τοῦ εἰπεῖν ὁ. ποιητὴς τίθησιν, ἀλλʼ ἐπὶ τῆς διανοίας. ἔστιν οὖν περισκέψασθαι, τῇ διανοίᾳ μάλα περισσῶς βουλεύσασθαι.

[111] 256. *ὁ δέ ἀντὶ τοῦ γάρ.

[112] 257. *οὗτος ἀνήρ οἷον ὁ ἀρτίως κινήσας ἡμῖν τὸν θόρυβον.

[113] 258. ῥηΐτεροι πολεμίζειν τουτέστιν εὐκαταμαχητότεροι, ὥστε τὸ πολεμίζειν ἀντὶ τοῦ πολεμίζεσθαι.

[114] 262. *τοῦτο καθʼ ἑαυτό· μᾶλλον γὰρ ἐμφαίνει.

[115] 264. δατέονται διαιροῦνται τὸν πόλεμον, παρόσον ὁτὲ μὲν οὗτοι, ὁτὲ δὲ οἱ ἕτεροι νικῶσιν.

[116] 265. *μαχήσεται ἐν ἄλλῳ μαχέσσεται.

ἠδὲ γυναικῶν τοῦτο σημειωτέον πρὸς τὸ “ἀμυνέμεναι ὤρεσσιν” (Il. 5, 486) ὅτι κἀκεῖ γυναιξί λέγει, καθάπερ ἐνθάδε ῥητῶς ἐξηγούμενος
ἐκεῖνο λέγει.

[117] 266. *ὧδε γὰρ ἔσται ἐμφαίνει ὅτι οὐ διὰ δειλίαν ταῦτα συμβουλεύει.

[118] 269. σὺν τεύχεσιν οὐδὲ τοῦτο ἀργόν· ὑποβάλλει γὰρ ὅτι καὶ νῦν διὰ τὸ ἄνοπλος εἶναι ἀπέσχετο τοῦ πολέμου.

*εὖ νύ τις κακόν τι πεισόμενος ὑπʼ αὐτοῦ δηλονότι.

[119] 271. πολλοὺς δὲ κύνες οὐ κατάρατα καὶ βλάσφημα ταῦτα, ἀλλὰ φόβου ἕνεκα λέγεται· ἐπάγει γὰρ τὸ ἦθος ἑαυτοῦ.

[120] 272. ἀπʼ οὔατος ἄπωθεν τοῦ ὠτὸς, οἷον μὴ ἀκούσαιμι· “αἰ γὰρ ἀπʼ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔπος” (Il. 22, 454).

[121] 273. *πιθώμεθα ἐν ἄλλῳ πιθοίμεθα.

ἡ ὑποστιγμὴ ἤτοι ἐπὶ τὸ πιθώμεθα, ἢ κατὰ τὸ τέλος τοῦ στίχου· καὶ λόγον ἔχει ἀμφότερα.

[122] 274. νύκτα μέν τὴν νύκτα κατισχύσομεν καὶ κρατήσομεν τῇ βουλῇ. ἄλλως. ὃ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· διεσπαρμένην συλλέξομεν
καὶ τοὺς ἀνὰ τοῦ πεδίου καὶ τοὺς ἀνὰ τῆς πόλεως φυλάττοντας νῦν· ὕστερον δὲ ἅμα ἡμέρᾳ ἡμεῖς πολεμήσομεν.

πρὸς τὸ σημαινόμενον, ὅτι ἔστι βουλευσόμεθα, τῇ βουλῇ κρατήσομεν.

[123] 279. * στικτέον ἐπὶ τὸ μάχεσθαι.

³⁵

[124] 281. ἠλασκάζων περὶ τὸν αὐτὸν τόπον ἀλώμενος καὶ οὐκ ἀνύων ὁδὸν, ἄλλως δὲ μεθʼ ἑλιγμοῦ ἐλαύνων καὶ τὴν δίωξιν ποιούμενος. ἔγκειται δὲ καὶ τὸ ἠλεόν, ὅπερ ἐστὶ ματαίως ἐλαύνων.

[125] 283. ἡ διπλῆ, ὅτι τοιοῦτόν ἐστι τὸ λεγόμενον, πρότερον αὐτὸν οἱ κύνες κατέδονται ἢ ἐκπέρσει. καὶ οὐκ ἔστιν ἐλλιπὴς ὁ λόγος, ὥσπερ
οὐδʼ ἐπʼ ἐκείνου “τὴν δʼ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν” (Il. 1, 29). στικτέον δὲ ἐπὶ τὸ ἐκπέρσει· μᾶλλον γὰρ οὕτως ἐμφαίνει· ἐὰν δὲ συνάπτηται, ἀδιανόητον γίνεται.

[126] 285. Πουλυδάμα ἔδει σὺν τῷ ν Πουλυδάμαν. τοιοῦτο δὲ καὶ τὸ Λαοδάμα, παρὰ τὸν ὀρθὸν λόγον.

[127] 286. ὁ μὲν φυλάσσειν τὴν πόλιν ἔφη· ὁ δὲ δεινοτέρῳ ὀνόματι τὸν λόγον ἐξεφαύλισε, προσθεὶς τὸ ἀλήμεναι.

[128] 287. * ὅτι Ζηνόδοτος γράφει κεκόρησθον, συγχέων τὸ δυϊκόν.

[129] 290. * ἐπειδὴ ἀπόλωλε τὰ τῆς πόλεως χρήματα, ἀφειδεῖν χρὴ καὶ τῶν σωμάτων.

[130] 291. ὅτι ἑτέρα ἡ Φρυγία παρὰ τὴν Τροίαν, καὶ ὅτι ἐλλείπει ἡ εἰς, ἵν᾿ ᾖ εἰς Φρυγίην.

[131] 292. κτήματα περνάμενʼ ἵκει Φρυγῶν καὶ Μῃόνων ἀγορὰς κομιζόντων τοῖς Τρωσὶ καὶ ἀντὶ τούτων ἀντιφορτιζομένων, τῶν πολεμίων ἀπαγόντων καὶ πωλούντων, ἢ αὐτῶν τῶν Τρώων, ἵνα χρήματα λαμβάνωσι
πρὸς τὸν πόλεμον καὶ παρέχωσι τοῖς συμμάχοις, οἷον ὁ Ἕκτωρ ἔφη “τὰ φρονέων δῶρα κατατρύχων” (Il. 17, 225).

[132] 298. *ἐν τελέεσσι ὅτι ἀντὶ τοῦ μὴ λύσαντες τὰς τάξεις.

[133] 300. ὃς κτεάτεσσιν ὑπερφιάλως ἀνιάζει εἴ τις εὐλαβεῖται μὴ ἀπολέσῃ τὰ ἴδια κτήματα, μερισάτω αὐτὰ τοῖς Τρωσίν. πρὸς Πουλυδάμαντα
δὲ, ὡς ἵνα φυλάσσηται τὰ κτήματα, συνεβούλευεν ἀπὸ τοῦ τείχους ἀμύνεσθαι.

τῶν Τρώων ὅστις ἂν ὑπερβαλλόντως ἀνιᾶται ἐπὶ τοῖς χρήμασιν ὡς μέλλων ἀπολεῖν αὐτὰ ὑπὸ πολεμίων (τοῦτο γὰρ ἐλλεῖπον προσυπακούεται), συναγαγὼν αὐτὰ δότω τοῖς πολίταις· βέλτιον γάρ ἐστιν
ὑπὸ τούτων ταῦτα δαπανηθῆναι. ἴσως δὲ ταῦτα κατηγορεῖ ὁ Ἕκτωρ, ἵνα σώζηται αὐτῷ τὰ χρήματα.

ἄλλως. τοῦτο καὶ στρατηγήματός τινος ἔχεται· ὑποπτεύσας γὰρ ³⁶ τοὺς πλουσίους ἀνιᾶσθαι ἐξιόντας εἰς πόλεμον διὰ τὸ μὴ ἔχειν τοὺς τηρήσοντας τὰ χρήματα, φησὶ δεῖν διανέμειν τῷ πλήθει αὐτά.

[134] 308. * στικτέον ἐπὶ τὸ στήσομαι.

ἤ κε φέρῃσι πρὸς τὸ παράδοξον ἀντέθηκεν· ἀπίστου γὰρ ὄντος τοῦ ἀντιστῆναι Ἀχιλλεῖ τὸν Ἕκτορα, προσθεὶς τὸ τῆς ἀδηλίας παρεμυθήσατο
τὴν ἀπιστίαν.

[135] 309. ξυνὸς Ἐνυάλιος κοινὸς ὁ πόλεμος πολλάκις τὸν κτείνειν βουλόμενον κατέκτα. ὅμοιον δὲ τῷ “ἐπιμὶξ δέ τε μαίνεται Ἄρης” (Od. 11, 537).

[136] 310. ἐπὶ δὲ Τρῶες κελάδησαν πολλὰ ἦν τὰ συναναγκάζοντα πείθεσθαι
τοὺς Τρῶας, πρῶτον μὲν ἡ ἄνοια ἡ βαρβαρικὴ, δεύτερον δὲ τὰ χρήματα ἃ προέτεινεν αὐτοῖς, τρίτον ὅτι τὴν μὲν ἀπόλαυσιν ἐκείνοις ἐχαρίσατο, τὸν δὲ κίνδυνον αὐτὸς ἐπανεὶλεν.

[137] 314. αὐτὰρ Ἀχαιοί ὅρα τὰς μεταβάσεις ὡς ποικίλαι, ποτὲ μὲν ἐν τοῖς ἔργοις, ὁτὲ δὲ ἐν τοῖς λόγοις ἀγωνιζομένου τοῦ ποιητοῦ· νῦν δὲ
καὶ ἐφ᾿ ἑνὶ εἴδει, τῷ θρήνῳ.

[138] 317. χεῖρας ἀμφίβολον πότερον τὰς ἑαυτοῦ ἀνδροφόνους χεῖρας ὁ Ἀχιλλεὺς ἐπιθεὶς τῷ τοῦ ἑταίρου στήθει, ἢ τὰς τοῦ ἀνδροφόνου Πατρόκλου ἐπιθεὶς τῷ ἰδίῳ στήθει. βέλτιον δὲ τὸ πρότερον.

*διὰ τοῦ ἅπασαι, ἀνδροφόνους.

[139] 318. ὥστε λῖς ἠϋγένειος ἐμπείρως πάνυ· αἱ γὰρ θήλειαι κάλλιστον ἔχουσι γένειον, οἱ δὲ ἄρσενες χαίτην. νῦν δʼ ἐπὶ θηλείας· ἄρσην γὰρ οὐ σκυμναγωγεῖ. τὸ δὲ λέαινα νεώτερον ὄνομα.

[140] 319. σκύμνους σκύμνος ὡς ὕμνος εἰς ἰδιότητα ἀνεγνώσθη· τὸ μέντοι ἀνδρωνυμικὸν ὀξύνεσθαι ἀξιοῖ ὁ Ἀσκαλωνίτης πρὸς διαφοράν.
ὁ μέντοι λόγος συναγωνίζεται τῇ βαρείᾳ τάσει· τὰ γὰρ εἰς νος λήγοντα μετʼ ἐπιπλοκῆς συμφώνου δισύλλαβα μονογενῆ, ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ τὸ ν, βαρύνεσθαι θέλει, ὕμνος κύκνος λύχνος Κύθνος. οὕτως ἄρα καὶ σκύμνος. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι οὕτως τοὺς κυνηγοὺς καταχρηστικῶς λέγουσιν οἱ ποιηταί.

[141] 323. *μετεφώνει γράφεται μετεφώνεε.

[142] 324. ἅλιον ἔπος ἔκβαλον ἐκτείνει τὸ πάθος ὁ τοιοῦτος λόγος· οὐ γὰρ ἐφʼ οἷς αὐτὸς ἠπατήθη λυπεῖσθαί φησιν, ἀλλʼ ἐφ᾿ οἷς αὐτὸς ἠπάτησε τὸν Μενοίτιον.

[143] 325. θαρσύνων ἥρωα Μενοίτιον καὶ τοῦτο περιπαθῶς, ὡς τοῦ
Μενοιτίου οὐκ ἀντιδώσοντος τὸν παῖδα διὰ τὴν πρὸς τὸν υἱὸν φιλο- ³⁷ στοργίαν, εἰ μὴ Ἀχιλλεῖ κατεπίστευσεν ὡς σῶσαι ἱκανῷ ὄντι καὶ ἐπαγγειλαμένῳ τοῦτο.

[144] 332. οὐδὲ Θέτις μήτηρ ὅτι συνεβίω ἡ Θέτις τῷ Πηλεῖ, καὶ ὅτι οὐκ ἀπεκόμιζον τὰ ὀστᾶ τῶν τετελευτηκότων ἐπὶ ξένης εἰς τὰς πατρίδας. ἡ δὲ ἀναφορὰ πρὸς τὸ “ὥς κʼ ὀστέα παισὶν ἕκαστος οἴκαδʼ
ἄγῃ” (Il. 7, 334).

[145] 338. *αὕτως διὰ τοῦ α αὕτως πᾶσαι εἶχον.

[146] 351. ὠτειλάς ὅτι ὑπὸ μὲν Εὐφόρβου βέβληται ὁ Πάτροκλος, ὑπὸ δὲ Ἕκτορος οὔτασται, καὶ συλληπτικῶς εἴρηκε πάντα τὰ τραύματα ὠτειλάς.

ἐν δʼ ὠτειλὰς πλῆσαν οὕτως ὡς φαρμακώδη δύναμιν ἔχοντος τοῦ παλαιοῦ ἐλαίου.

[147] 352. λιτί λιτῷ καὶ ἀποικίλτῳ ὑφάσματι, ὅ ἐστι λινῷ. οἱ δὲ ἐξ ἀντιφράσεως τὸ ποικίλον. οἱ δὲ, ὅ φασιν Ἀττικοὶ λῄδιον. δεῖ δὲ ὀξυτόνως ἀναγινώσκειν τὸ λιτί κατὰ τὸν κανόνα τοῦ Ἡρωδιανοῦ· πᾶσα
δοτικὴ δισύλλαβος ἐπὶ ὀνομάτων ὀξύνεσθαι θέλει, φωτί παντί θητί. οὕτως γὰρ καὶ ἐν τῇ Ἰλιακῇ προσῳδίᾳ ἐν τῇ Ψ λέγει ὅτι δεῖ ὀξύνειν κατὰ τοῦτον τὸν κανόνα. οὕτως γὰρ καὶ Ἀρίσταρχος. εἰσὶ δὲ οἳ περισπῶσιν, οὐ καλῶς. εἶτα ἐπάγει οὕτως· παραιτητέον δὲ τὸν Ἀσκαλωνίτην οἰόμενον ἀπὸ τῆς λίς εὐθείας κεκλίσθαι τὴν λιτί δοτικὴν
καὶ τὴν λῖτα αἰτιατικήν· οὐ γάρ ποτε ἐμελέτησε τὰ εἰς ις μονοσύλλαβα διὰ τοῦ τ κλίνεσθαι. μεταπλασμὸς οὖν ἐστὶ τῆς λιτῷ δοτικῆς, ὡς ἡ κλαδί τῆς κλάδῳ· καὶ ἡ αἰτιατικὴ λῖτα μεταπέπλασται ἐκ τῆς λιτόν ὡς κρόκα ἐκ τῆς κρόκην. τὸ δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ “κάθηράν τε ῥύπα πάντα” (Od. 6, 93), εἰ μή ἐστι πληθυντικὸν οὐδέτερον,
τοῦ προκειμένου μεταπλασμοῦ ἔχεται. οὐχ ὁμότονος δὲ ἐγένετο ἡ λῖτα τῇ λιτόν, ἐπεὶ πᾶσα αἰτιατικὴ εἰς α λήγουσα ἐβαρύνετο, ὑπεσταλμένης τῆς τινά κατὰ ἀόριστον προφοράν.

[148] 356. Ζεὺς δʼ Ἥρην ὅτι κατὰ τὸ σιωπώμενον Ἤρα καὶ ὁ Ζεὺς γεγόνασιν ἐν τῷ Ὀλύμπῳ καὶ οὐ ξενιστέον ὅταν λέγῃ κατὰ συμπέρασμα.

[149] 362. *πρὸς τὸ κάτω τὸ κακά (367) ἡ ἀπόδοσις.

[150] 364. πῶς δὴ ἔγωγʼ τὸ ἑξῆς, πῶς δὴ ἔγωγʼ οὐκ ὄφελον Τρώεσσι· τὰ δὲ λοιπὰ ὡς διὰ μέσου διορθωτέον. παρὰ δὲ Ζηνοδότῳ κατὰ Δώριον ἐγών.

³⁸

[151] 372. τὸν δʼ εὗῤ ἱδρώοντα ἤτοι ἐπιστρεφόμενον, ὡς χωλόν· ἢ μεμίμηται ἐπὶ τοῦ Ἡφαίστου τὴν τοῦ πυρὸς κίνησιν.

[152] 373. σπεύδοντα τρίποδας ὅτι τὸ σπεύδοντα ἐνεργοῦντα, καὶ ὅτι τὸ πάντας παρέλκει.

[153] 375. ὑπὸ κύκλα τινὲς ὑπόκυκλα, ὡς ὑπότροχα· οὐκ εὖ· ἔστι γὰρ
τὸ ἑξῆς ὑπέθηκε. τὸ μέντοι ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (4, 131) “τάλαρόν θʼ ὑπόκυκλον” κατὰ σύνθεσιν ἀνεγνωσμένον ἑτέρου ἔχεται σημαινομένου.

[154] 376. ὄφρά οἱ αὐτόματοι ὅτι ἐγκεκλιμένως ἀναγνωστέον, ἵνα ᾖ ὄφρα αὐτῷ. καὶ ὅτι θεῖον ἀγῶνα λέγει τὴν συναγωγὴν τῶν θεῶν. ἐν δὲ ταῖς εἰκαιοτέραις κατὰ δῶμα νεοίατο.

*ἐν ἄλλῳ δύσονται ἀγῶνα.

[155] 377. βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ νεοίατο· μᾶλλον γὰρ ἐμφαίνει. ἀξιοπίστως δὲ ὡς παρὼν, ἵνα δειχθῇ ἡ πρὸς τὴν Θέτιν σπουδὴ, ὅτι ἀτέλεστον τὸ ὑποκείμενον ἔργον ἐάσας ἐτελείωσεν ὅσα ἠθέλησεν. ÷ ββ΄ δασεῖαν εἶχον εἰς τὸ η. (?)

[156] 378. τόσσον μὲν ὅτι ἐπὶ τῶν παρὰ μικρὸν τετελειωμένων οὕτως λέγει. “ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν” (Il. 23, 454)· “τοῦ δὲ καὶ ἄλλο τόσον μὲν ἔχε χρόα” (Il. 22, 322).

[157] 381. ἐν ἄλλῳ καὶ οὗτος εὑρέθη, ἀπέστραπτο δέ. “τόφρα οἱ ἐγγύθεν ἦλθε θεὰ Θέτις ἀργυρόπεζα.”

[158] 382. ζητεῖται διὰ τί ἐν Ὀδυσσείᾳ (8, 266) τὴν Ἀφροδίτην παρίστησι γυναῖκα Ἡφαίστου, ἐνθάδε δὲ τὴν Χάριν. κατʼ ἀμφότερα, ὅτι τῇ τέχνῃ τὴν χάριν προσεῖναι δεῖ, ἵνα καὶ ἐπίχαρις ᾖ, καὶ ὅτι χάριν ἀποδίδωσι τῇ Θέτιδι τῶν εἰς ἑαυτὸν ὑπʼ αὐτῆς εὐεργεσιῶν γενομένων πρότερον.

[159] 383. τὸ ὤπυιε παρὰ τὴν ὦπα, ἢ διὰ τὰς ὁμιλίας τὰς πρὸς τὸν γάμον, ἢ ἀπὸ τοῦ ὀπάζειν ἣν πεποίηται ἐκ μνηστείας· ἢ παρὰ τὸ ἐφορᾶν τὰ κατὰ τὴν γυναῖκα, ὡς τὸ “εἰ κεῖνός γʼ ἐλθὼν τὸν ἐμὸν βίον ἀμφιπολεύει” (Od. 18, 254).

[160] 385. παρὰ Ζηνοδότῳ ἡμέτερονδε, καὶ Θέτις τανύπεπλος
ἱκάνεις.

³⁹⁴⁰⁴¹

[161] 386. οὔτι ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. ἐν ἤθει δὲ, ὥς φαμεν τί σὺ πρὸς ἡμᾶς; οὐ γὰρ πυκνῶς εἴωθας παραγίνεσθαι.

[162] 392. ὧδε ὅτι τὸ ὧδε οὕτως ὡς ἔχεις, οὐδὲν ὑπερθέμενος. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (6, 218) “ἀμφίσταθʼ οὕτως.”

σεῖο χατίζει διὰ τὸ μὴ θαμίζειν ἐστόχασται τὴν νῦν παρουσίαν
αὐτῆς ὡς κατὰ χρείαν γενομένην. Πλάτων δὲ πρὸς τοῦτο γενόμενός φησι “Πλάτων νύ τι σεῖο χατίζει.”

[163] 394. ἦ ῥά νύ μοι χρηστὸν τὸ ἦθος· ἣν γὰρ μήπω οἶδεν ἀκούσας, ἐνδείκνυται τὴν προθυμίαν. ὥσπερ πρὸ πολλοῦ εὐχόμενος δεηθῆναι αὐτοῦ τὴν Θέτιν, ἀναπεφώνηκεν εἰλημμένος ὧν ἤθελεν.

[164] 399. Εὐρυνόμη θυγάτηρ ἡδέως τῇ ἐπαναλήψει τοῦ ὀνόματος καὶ ἐπὶ τῆς ἀπουσίας ἐνδεικνύμενος τῇ Θέτιδι ὡς οὐ διὰ παρουσίαν αὐτῆς ἀπομνημονεύει τῆς χάριτος.

[165] 400. τῇσι παῤ εἰνάετες ἔστι μὲν τὸ ἑξῆς παρὰ τῇσι, οὐκ ἀναστρεπτέον δὲ διὰ τὴν συναλοιφήν. Ζηνόδοτος δὲ καὶ Ἀριστοφάνης
δαίδαλα πάντα.

[166] 401. ἕλικας ἤτοι οἱ σύνδεσμοι τῆς κεφαλῆς, ἢ κόσμος ἀπὸ τῶν ὅρμων ἐξηρτημένος.

κάλυκας ἐμφερῆ ῥόδοις· οἱ δὲ δακτυλίους· οἱ δὲ ἐνώτια· οἱ δὲ χρυσᾶς σύριγγας, αἳ τοὺς. πλοκάμους περιέχουσιν, ὥς φησιν “οἳ
χρυσῷ τε καὶ ἀργύρῳ ἐσφήκωντο” (Il. 17, 52).

[167] 404. * οὕτως ᾔδεεν. γράφεται δὲ καὶ ᾔδειν.

[168] 407. * μετὰ τοῦ ι τὸ ζωάγρια ὁ Ἀρίσταρχος.

[169] 410. πέλωρα λέγουσι τὰ παρηλλαγμένα· ὁ δὲ Ἥφαιστος ἀμφιγυήεις. αἴητον δὲ μέγα· καὶ ἐπέγκειται τὸ ι· “θάρσος ἄητον
ἔχουσα” (Il. 21, 395.)

πέλωρ αἴητον ὁ Ἀσκαλωνίτης προπαροξύνει, ἐκδεχόμενος πλεονασμὸν τοῦ ι παρὰ τὸ “θάρσος ἄητον ἔχουσα,” οἷον ταχὺ καὶ κινητικόν. ⁴² Πρωτέας δὲ τῷ ώρμημένῳ, παρὰ τὸ ἄω. ἄλλοι δὲ ἐκ παραλλήλου τὸ μέγα, παρὰ τὴν αἶαν τὴν γῆν. ἐγὼ δὲ ἐπιζητῶ τὸ ἄητον πῶς δυνατὸν τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχειν τὴν ὀξεῖαν, ἐπιθετικῶς κείμενον. μήποτε οὖν ὀφείλομεν πείθεσθαι τῷ Φιλοξένῳ· φησὶ γὰρ αὐτὸ σύνθετον εἶναι παρὰ τὸ ἔτος, ὡς θετός, ὃ σημαίνει τὴν ὕπαρξιν, ἐξ οὗ τὸ ἀληθές, ὃ
καὶ γίνεται ἐτεός. ἐγένετο δὲ καὶ τὸ πληθυντικὸν οὐδέτερον ἐν ἐπιρρηματικῇ τάξει ὡς “ἐτὰ Τημένιδος χρύσεον γένος,” καὶ τὸ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς “οὐκ ἐτός” ἀντὶ μεσότητος τῆς ἐτῶς. τὸ παρὰ μηδενὶ οὖν ὑπαρκτὸν, τουτέστι μέγα, ἄετον καὶ ἄητον. καὶ δῆλον ὅτι ἀπολέλυται ὁ τόνος· ὁρᾶται γὰρ σύνθετα τοιαῦτα βαρυνόμενα, ἄρρητον ἄκλητον
ἄκμητον· οὕτως ἄητον.

[170] 411. *δασύνεται τὸ ἁραιαί.

[171] 413. λάρνακα ὅτι λάρνακα τὴν κιβωτόν· νεωτερικὸν γὰρ ὄνομα ἡ κιβωτός. καὶ ὅτι ἐπονεῖτο ἀντὶ τοῦ ἐνήργει.

[172] 416. ὅτι οὐ παρέλκει τὸ παχύ, ἀλλὰ πρὸς τὸ ἐπερείδειν χωλὸν
ὄντα τὸν Ἥφαιστον, περὶ οὗ φησὶ “πέλωρ αἴητον ἀνέστη” (410). ὡς καὶ τὸ “στησαμένη μέγαν ἱστόν” (Od. 2, 94).

[173] 421. ὅτι ἔρρων οὐ ψιλῶς πορευόμενος, ἀλλὰ διὰ τὴν χωλότητα φθειρόμενος.

[174] 424. παρὰ Ζηνοδότῳ ἡμέτερόνδε, καὶ Θέτις τανύπεπλος
ἱκάνεις.

[175] 426. *ἄνωγεν ἐν ἄλλῳ ἀνώγει.

[176] 428. Θέτις κατὰ δάκρυ χέουσα περιπαθές ἐστι τὸ τῆς θεοῦ πρόσωπον· τρεῖς γὰρ θεοὺς εὐεργετήσασα, τὰς ἀμοιβὰς εἰς τὸν παῖδα εὑρίσκεται παῤ αὐτῶν λαμβάνουσα κατατιθεμένη. τὸ δὲ δακρύειν
πρὸς πάθος αὐτῇ συμβάλλεται.

[177] 433. *ἐπὶ τὸ εὐνήν βραχὺ διασταλτέον.

[178] 434. οὐκ ἐθέλουσα οὐχ ὅτι μετεβάλλετο, ἀλλὰ προειδυῖα τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι τῷ γάμῳ δυσχερῆ ἀπηρνεῖτο τὴν σύζευξιν.

⁴³⁴⁴

[179] 435. στικτέον ἐπὶ τὸ νῦν, καὶ ἀπʼ ἄλλης ἀρχῆς ἀναγνωστέον τὸ διήγημα, υἱὸν ἐπεί μοι δῶκεν, ὡς κἀκεῖ “κούρην ἣν ἄρα μοι” (Il. 16, 56). ὁ δὲ λόγος, ἄλλα δέ μοι νῦν ἔστι, λείποντος τοῦ ῥήματος.

[180] 438. τὸν μὲν ἐγώ ὅτι καθʼ Ὅμηρον ἡ Θέτις ἔθρεψε τὸν Ἀχιλλέα,
οὐ Χείρων, ὡς οἱ νεώτεροι.

[181] 441. * ἔν τισιν οὐ κεῖται.

[182] 444— 456. ἀθετοῦνται στίχοι ιγ΄, ὅτι συνήγαγέ τις τὰ διὰ πολλῶν εἰρημένα εἰς ἕνα τόπον, ὡς ἐκεῖνα (Il. 1, 366) “ᾠχόμεθ᾿ ἐς Θήβην ἱερὴν πόλιν.” διὰ δὲ τῶν ἑξῆς ἐπιδείκνυσιν ὅτι τε ὁ Πάτροκλος
τελευτήσας ἀπώλεσε τὰ ὅπλα καὶ πάρεστιν ἕτερα ληψομένη. διὰ μέντοι τούτων οὐδὲν ἀναγκαῖον λέγεται. καὶ ψεῦδος περιέχουσιν· οὐ γὰρ ταῖς λιταῖς πεισθεὶς Ὀδυσσέως καὶ Αἴαντος ἐξέπεμψε τὸν Πάτροκλον, ἀλλʼ ὕστερον ἑκουσίως ὁ Πάτροκλος κατελεήσας τὴν φθορὰν τῶν Ἑλλήνων ἱκέτευσε δοθῆναι αὐτῷ τοῦ Ἀχιλλέως τὰ ὅπλα.

[183] 457. τοὔνεκα νῦν τὰ σά μετρίως πάνυ ὡς χάριν αἰτουμένη καὶ οὐκ ὀφειλομένην ἀπαιτοῦσα.

[184] 458. υἱεῖ ἐμʼ ὠκυμόρῳ οὐ διαλείπει τοῦτο προβαλλομένη, ὡς καὶ πρὸς τὸν Δία “τίμησόν μοι υἱὸν ὃς ὠκυμορώτατος ἄλλων ἔπλετο” (Il. 1, 505). τὸ δὲ ἐμὠκυμόρῳ ἔξω τοῦ ι. συνεκτέθλιπται
γὰρ τῷ ω τὸ ι.

[185] 460. ὃ γὰρ ἦν οἱ ὅτι ἀκαταλλήλως εἴρηκεν, ὃ γὰρ ἦν αὐτῷ, ἀντὶ τοῦ ὃν γὰρ εἶχεν· καὶ ὅτι οἱ ἠθετημένοι περισσοί. ὑποστικτέον δὲ μετὰ τὸ οἱ· τὸ γὰρ ὅ ἀντὶ ὑποτακτικοῦ κεῖται τοῦ ὅς· ὃς γὰρ ἦν αὐτῷ, τοῦτον ἀπώλεσεν ὁ ἑταῖρος· λείπει γὰρ τὸ τοῦτον, τῆς ἀναφορᾶς
ἐπὶ τὸν θώρακα, οὐκ ἐπὶ τὸν Πάτροκλον οὔσης, ὡς ᾠήθησάν τινες.

[186] 461. ὅτι εἰ προειρήκει ὅτι Πάτροκλος ἀνῄρηται, οὐκ ἂν ἐκ δευτέρου ἔλεγεν· καὶ ὅτι Τρωσίν ἀντὶ τοῦ ὑπὸ Τρώων. 464, 465. διασταλτέον ἐπὶ τὸ ἱκάνοι· τὸ γὰρ ὥς κυρίως κεῖται
ἐπιφερόμενον. ὁ δὲ λόγος, εἴθε γὰρ αὐτὸν καὶ τοῦ θανάτου δυναίμην ἀπαλλάξαι ὡς κάλλιστα όπλα ἕξει.

[187] 466. * παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει παρέξομαι.

⁴⁵⁴⁶⁴⁷

[188] 467. θαυμάσσεται συμμέτρως τῇ ὑποσχέσει. περὶ μὲν γὰρ τῆς εὐεργεσίας Θέτιδος τοσαῦτα ἐξέτεινεν, αὔξων αὐτῆς τὴν εὐποιίαν· ὅτε δὲ εἰς τὴν ἀμοιβὴν ἦλθεν, ἣν αὐτὸς ἀποδίδωσι, μετρίως τὸν λόγον ἐποιήσατο.

[189] 470. * ὅτι τὸ πᾶσαι παρέλκει· διὸ ἡ διπλῆ.

[190] 471. διὰ τοῦ σ εὔπρηστον. τινὲς δὲ διὰ τοῦ κ, καὶ ἀκούουσι πρὸς πρᾶξιν εὐάρμοστον.

[191] 472. *παρέμμεναι εἰς τὸ παρεῖναι καὶ ἕτοιμοι εἶναι καὶ σπεύδοντι καὶ μή.

*ἄλλοτε δʼ αὖτε ἐλλείπει τὸ μὴ σπεύδοντι.

[192] 477. ῥαιστῆρα σφῦραν σιδηρᾶν, παρὰ τὸ ῥαΐζειν, ὅ ἐστιν ἐνεργεῖν.

*παρὰ Ζηνοδότῳ κρατερόν, διὰ τοῦ ο.

πυράγρην τὸν χαλκευτικὸν καρκίνον, τὸν ὀξύλαβον, παρὰ τὸ τὰ ἐκ πυρὸς ἀγρεύειν, ὅ ἐστι λαμβάνειν.

[193] 478. σάκος διὰ τί μάχαιραν ὁ Ἥφαιστος οὐ κατασκευάζει; ὅτι ἡ μάχαιρα παντὶ ἁρμόζει· τὸ γὰρ σκεῦος εὔκτητον· τὸ δὲ δόρυ ὑπεξήρηται διʼ ἑτέραν αἰτίαν.

[194] 481. *ἕν ἐστι τὸ αὐτοῦ.

[195] 483. ἐν μέν ὅτι Ζηνόδοτος ἠθέτηκεν ἀπὸ τούτου τοῦ στίχου τὰ
λοιπὰ, ἀρκεσθεὶς τῇ κεφαλαιώδει προεκθέσει. Ὅμηρος δὲ οὐκ ἂν προετραγῴδησεν τὰ κατὰ τὰς φύσας, εἰ μὴ καὶ τὴν τῆς ποικιλίας κατασκευὴν ἔμελλε διατίθεσθαι.

[196] 484. πλήθουσαν τὴν οἷον πεπληρωμένην καὶ ἐγκύμονα τοῦ ἡλιακοῦ φωτός· λέγει δὲ τὴν πανσέληνον. εἴρηται δὲ σελήνη οἱονεὶ σέλας
νέον.

[197] 485. *τείρεα ὡς τείχεα.

*Ζηνόδοτος οὐρανὸν ἐστήρικται, Ἀρίσταρχος οὐρανὸν ἐστεφάνωκε.

[198] 486. Πληϊάδας ζ΄ ἀστέρες εἰσὶ κείμενοι ἐπὶ τῇ οὐρᾷ τοῦ ταύρου,
μᾶλλον δὲ ἐπὶ τοῦ διχοτομήματος αὐτοῦ· ὁ γὰρ ταῦρος σῶος οὐκ ἀνηστέρισται, ἀλλʼ ἕως τῶν ἰσχίων. αὗται δέ εἰσιν Ἄτλαντος καὶ Πληϊόνης θυγατέρες, ὧν τὰ ὀνόματα Μαῖα, Ταϋγέτη, Κελαινὼ, ⁴⁸ Μερόπη, Ἠλέκτρα, Στερόπη, Ἀλκυόνη. Ἄτλας δὲ εἷς τῶν Γιγάντων μιγεὶς Πληϊόνῃ τῇ·Ὠκεανοῦ ἔσχε θυγατέρας ζ΄, αἳ τὴν παρθενείαν ἀγαπήσασαι συνεκυνήγουν τῇ Ἀρτέμιδι. θεασάμενος δὲ Ὠρίων ἠράσθη, καὶ ἐδίωκεν αὐτὰς μιγῆναι βουλόμενος. αἱ δὲ περικατάληπτοι γενόμεναι θεοῖς ηὔξαντο μεταβαλεῖν τὴν φύσιν· Ζεὺς δὲ
ἐλεήσας αὐτὰς καὶ διὰ τῶν ἄρκτων κατηστέρισεν. ὠνομάσθησαν δὲ Πληιάδες ἀπὸ Πληιόνης τῆς μητρὸς αὐτῶν. φασὶ δὲ Ἠλέκτραν, οὐ βουλομένην τὴν Ἰλίου πόρθησιν θεάσασθαι διὰ τὸ κτίσμα εἶναι τῶν ἀπογόνων, καταλιπεῖν τὸν τόπον οὗ κατηστέριστο· διόπερ οὔσας πρότερον ζ΄ γενέσθαι Ϛ΄. ἡ ἱστορία παρὰ τοῖς κυκλικοῖς.

‘Υάδας οἱ ἐπὶ τῶν κεράτων τοῦ ταύρου ζ΄ ἀστέρες κείμενοι. καλοῦνται δὲ ῾ Υάδες ἤτοι διὰ τὴν πρὸς τὸ Υ στοιχεῖον ὁμοιότητα, ἢ ἐπειδὴ αἴτιοι ὄμβρων καὶ ὑετῶν καθίστανται.

Ζεὺς ἐκ τοῦ μηροῦ γεννηθέντα Διόνυσον ταῖς Δωδωνίσι Νύμφαις τρέφειν ἔδωκεν, Ἀμβροσίᾳ, Κορωνίδι, Εὐδώρῃ, Διώνῃ, Αἰσύλῃ,
Πολυξοῖ. αὗται θρέψασαι τὸν Διόνυσον περιῄεσαν σὺν αὐτῷ, τὴν εὑρεθεῖσαν ἄμπελον ὑπὸ τοῦ θεοῦ τοῖς ἀνθρώποις χαριζόμεναι. Λυκοῦργος δὲ μέχρι τῆς θαλάσσης συνεδίωξε τὸν Διόνυσον· ἐκείνας δὲ ὁ Ζεὺς ἐλεήσας κατηστέρισεν. ἡ ἱστορία παρὰ Φερεκύδει.

τὰς μὲν κατηστερισμένας ἐν τῷ μετώπῳ τοῦ ταύρου Ὑάδας φασὶν εἰρῆσθαι, τὰς δὲ ἐπὶ τῆς ἡμιτόμου πλευρᾶς Πληϊάδας καλεῖσθαι. Ἄτλαντος γὰρ τοῦ Ἰαπετοῦ καὶ Αἴθρας τῆς Ὠκεανοῦ, καθά φησι Τίμαιος, θυγατέρες δώδεκαὶ υἱὸς Ὕας. τοῦτον ἐν Λιβύῃ κυνηγετοῦντα ὄφις κτείνει· καὶ αἱ μὲν έ τὸν ἀδελφὸν
θρηνοῦσαι ἀπόλλυνται, τὰς δὲ λοιπὰς διʼ οἶκτον καταστερίσας Ζεὺς Ὑάδας ἐπωνόμασεν ἐπωνυμίᾳ τοῦ ἀδελφοῦ. αἱ δὲ πλείους ζ΄ βραδέως μὲν, πλὴν ἀποθανοῦσαι Πληϊάδες εἴρηνται. Φερεκύδης δὲ, καθὰ προείρηται, τὰς Ὑάδας Δωδωνίδας νύμφας φησὶν εἶναι καὶ Διονύσου τροφοὺς, ἃς παρακαταθέσθαι τὸν Διόνυσον Ἰνοῖ διὰ τὸν Ἥρας φόβον,
καθʼ ὃν καιρὸν αὐτὰς καὶ Λυκοῦργος ἐδίωξεν. τῶν δὲ Πληϊάδων οὐσῶν ἑπτὰ πάνυ ἀμαυρὸς ὁ ἕβδομος ἀστήρ ἐστιν, ὡς μὲν Ἄρατος ⁴⁹⁵⁰⁵¹⁵²⁵³⁵⁴ ἐν τῷ πρὸς Θεόπροπον ἐπικηδείῳ φησὶν, Τροίας πορθουμένης τὴν Δαρδάνου μητέρα Ἠλέκτραν, μίαν οὖσαν τῶν Πλειάδων, φυγεῖν τε τὴν τῶν ἀδελφῶν σύνοδον καὶ τὰς κόμας λύσασαν ἐνίοτε κομήτην ἀστέρα φαίνεσθαι. φησὶ δὲ καὶ Ἑλλάνικος ἐν τῷ πρώτῳ τῶν Ἀτλαντικῶν τὰς μὲν Ϛ΄ θεοῖς συνελθεῖν, Ταϋγέτην Διὶ, ὧν γενέσθαι
Λακεδαίμονα, Μαῖαν Διὶ. ἀφʼ ἇν Ἑρμῆς, Ἠλέκτραν Διὶ, ὧν Δάρδανος, Ἀλκυόνην Ποσειδῶνι, ὧν ῾ Υριεὺς, Στερόπην Ἄρει, ὧν Οἰνόμαος· Κελαινὼ Ποσειδῶνι καὶ αὐτὴν συγγενέσθαι, ὧν Λύκος· Μερόπην δὲ Σισύφῳ θνητῷ ὄντι, ὧν Γλαῦκος· διὸ καὶ ἀμαυρὰν εἶναι. Ὑάδας δὲ εἴρηνται ἤτοι παρὰ τὸ σχῆμα τῆς τῶν
ἀστέρων θέσεως (τῷ γὰρ στοιχείῳ παραπλήσιόν ἐστιν), ἢ ἐπεὶ ἀνατελλουσῶν αὐτῶν καὶ δυνουσῶν ὕει ὁ Ζεύς. αἱ δὲ Πλειάδες ἤτοι ἀπὸ τῆς μητρὸς αὐτῶν Πληϊόνης, ἢ ὅτι πλείους ὁμοῦ κατὰ μίαν συναγωγήν εἰσι (βότρυν γὰρ αὐτὰς λέγουσιν)· ἢ ὅτι πλείους μὲν καὶ ζ΄ εἶναι δοκοῦσιν, ἐπὶ δὲ τῆς ἀληθείας ἐλάττους εἰσίν·
ἢ πλησιάδες (πλησίον γὰρ κεῖνται)· ἢ ὅτι πλείους διʼ αὐτῶν αἱ τῶν ὡρῶν ἐπισημασίαι· ἢ ὅτι πλειῶνος, ὅ ἐστιν ἐνιαυτοῦ, σημαντικαί· χειμῶνα γὰρ καὶ θέρος διορίζουσιν, καθὸ ἐπιφέρονται, καὶ διὰ μόνων αὐτῶν σημειοῦνται τὰς ἑῴας ἐπιτολὰς πρὸς θέρος καὶ τὰς ἑσπερίους πρὸς ἄροτον, ὡς Ἡσίοδος “Πληϊάδων Ἀτληγενέων
ἐπιτελλομενάων ἄρχεσθʼ ἀμήτοιο, ἀρότοιο δὲ δυσομενάων” (Ο. 381). τὰς δὲ Ἄτλαντος ἀτυχίας κλαιούσας αὐτὰς καταστερισθῆναί φησιν ὁ Αἰσχύλος. Πληϊάδων δὲ ἀνατολὴ ἑῴα ἡλίου ὄντος ἐν διδύμοις, δύσις δὲ ἑῴα κατὰ τὴν διάμετρον ἡλίου ὄντος ἐν σκορπίῳ· ταύρου δὲ ὄντος ἡλίῳ κατὰ τὸ εἰκὸς ἑκατέρωθεν ἐπίφασις γίνεται. καὶ γὰρ τὸν
προανατέλλοντα κριὸν ἐπὶ ε΄ ἡμέρας προκαταλάμπει κατʼ ἀρχὰς ἐγγὺς ὢν αὐτοῦ, καὶ τοὺς προανατέλλοντας διδύμους ἐπʼ ἄλλας ⁵⁵⁵⁶⁵⁷ ἡμέρας έ, ὥσπερ τὸ ἔν τινι καιόμενον πῦρ θέρμης ἀπόρροιαν ἔχει βραχεῖαν καὶ πρὸς τοὺς ἑκατέρωθεν. διὰ τοῦτο καὶ Ἡσίοδος ἔφη “αἱ δή τοι νύκτας τε καὶ ἤματα τεσσαράκοντα κεκρύφαται” (O. 383), διότι καταυγάζονται.

σθένος Ὠρίωνος περιφραστικῶς τὸν Ὠρίωνα. ὁ δὲ Ὠρίων ἐστὶν
ἄστρον μέγιστον ἐν τῷ οὐρανῷ κατηστερισμένον οὕτως, Διὸς Ποσειδῶνος καὶ Ἑρμοῦ παῖς. Ὑριεὺς ὁ Ποσειδῶνος καὶ Ἀλκυόνης, μιᾶς τῶν Ἄτλαντος θυγατέρων, ᾤκει μὲν ἐν Τανάγρᾳ τῆς Βοιωτίας, φιλοξενώτατος δὲ γενόμενος ὑπεδέξατό ποτε καὶ θεοὺς. Ζεὺς γὰρ καὶ Ποσειδῶν καὶ Ἑρμῆς ἐπιξενωθέντες αὐτῷ, καὶ τὴν φιλοφροσύνην
ἀποδεξάμενοι, παρῄνεσαν αἰτεῖν τι ἂν βούλοιτο. ὁ δὲ ἄτεκνος ὢν ἠτήσατο παῖδα. λαβόντες οὖν οἱ θεοὶ τὴν τοῦ ἱερουργηθέντος αὐτοῖς βοὸς βύρσαν ἀπεσπέρμηναν εἰς αὐτὴν, καὶ ἐκέλευσαν κρύψαι κατὰ γῆν καὶ μετὰ δέκα μῆνας ἀνελέσθαι· ὧν διελθόντων ἐγένετο ὁ Οὐρίων, οὕτως ὀνομασθεὶς διὰ τὸ οὐρῆσαι ὥσπερ τοὺς θεοὺς, ἔπειτα
δὲ κατʼ εὐφημισμὸν Ὠρίων. συγκυνηγετῶν δὲ οὗτος Ἀρτέμιδι ἐπεχείρησεν αὐτὴν βιάσασθαι. ὀργισθεῖσα δὲ ἡ θεὸς ἀνέδωκεν ἐκ τῆς γῆς σκορπίον, ὃς αὐτὸν πλήξας κατὰ τὸν ἀστράγαλον ἀπέκτεινε. Ζεὺς δὲ συμπαθήσας κατηστέρισεν αὐτόν· διὸ τοῦ σκορπίου ἀνατέλλοντος Ὠρίων δύνει. ἡ ἱστορία παρὰ Εὐφορίωνι.

[199] 487. εἰς ἰδιότητα ἄμαξαν ἐψίλωσαν οἱ πρὸ ἡμῶν, ἐπεὶ ἡ συναλοιφὴ οὕτως εὑρέθη “τιλλέσθην ἐπʼ ἄμαξαν” (Il. 24, 711). καὶ “οἱ δʼ ὑπʼ ἀμάξῃσιν” (782), ὥσπερ καὶ τὸ ἅλυσις ἐκ τοῦ ἐναντίου ἐδασύνθη εἰς ἰδιότητα. Ἀττικοὶ μέντοι οἱ νεώτεροι τὴν ἅμαξαν δασύνουσιν, ἴσως διὰ τὸν σχηματισμὸν καὶ διὰ τὸ φιληδεῖν
τῇ δασείᾳ· ἔνθεν παρʼ αὐτοῖς καὶ ἡ συναλοιφὴ διὰ δασέος, καθημαξευμένα.

ἄρκτοι δύο δείκνυνται ἐν τῷ Βορείῳ κλίματι, αὕτη τε ἡ μεγάλη, ἡ καλουμένη καὶ ἅμαξα διὰ τὸ εἰς ἁμάξης τύπον κατηστερίσθαι, καὶ ἡ ἐγγὺς ἐκείνης, ἡ μικρὰ, ἡ Κυνόσουρα καλουμένη διὰ τὸ ὡς κυνὸς
ἔχειν ἀνακεκλασμένην τὴν οὐρὰν, ἧς Ὅμηρος οὐ μέμνηται ὡς ὕστερον εὑρεθείσης ὑπὸ Θαλοῦ τοῦ Μιλησίου, ἑνὸς τῶν ζ΄ σοφῶν.

Ζεὺς Καλλιστοῦς τῆς Λυκάονος ἐρασθεὶς ἐμίσγετο αὐτῇ λανθάνων ⁵⁸⁵⁹ Ἥραν. ἐπιγνοῦσα δὲ ἡ θεὸς μετέβαλεν αὐτὴν εἰς ἄρκτον, καὶ ὡς θηρίον Ἀρτέμιδι προσέταξε τοξεῦσαι. Ζεὺς δὲ εἰς οὐρανὸν αὐτὴν ἀναγαγὼν πρώτην κατηστέρισεν. ἡ ἱστορία παρὰ Καλλιμάχῳ.

[200] 488. ἥ τʼ αὐτοῦ ἥτις περὶ τὸν ἀρκτικὸν καὶ ἀειφανῆ καλούμενον κύκλον ἤτοι πόλον στρέφεται, καὶ ἐπιτηρεῖ τὸν Ὠρίωνα, νεύουσα εἰς
αὐτὸν ὡς κυνηγέτην· βλέπει γὰρ ἡ μεγάλη ἄρκτος πρὸς τὸ τοῦ Ὠρίωνος ἄστρον. πόλοι δὲ καλοῦνται τὰ ἄκρα τοῦ ἄξονος περὶ ἃ ἀποτελεῖται καὶ στρέφεται ὁ κόσμος.

[201] 489. *οἴη ὡς πρὸς τὰ προειρημένα ἄστρα, ἐπεὶ καὶ ἄλλα ἐστὶ μὴ δύνοντα.

ἀντὶ τοῦ μόνη οὐ δύνει εἰς τὸν Ὠκεανόν· αἱ γὰρ ἄρκτοι οὐ δύνουσιν οὖσαι ἐν τῷ ἀεὶ φανερῷ, αἵ εἰσιν ἀμφότεραι τοῦ ἀπʼ αὐτῶν καλουμένου πόλου ἀρκτικοῦ. μόνη οὖν δῆλον ὅτι τῶν κατηστερισμένων ἄμοιρός ἐστι τῶν Ὠκεανοῦ ῥείθρων καὶ οὐ καταδύεται, ἐπεί τοι καὶ ἄλλα τινά ἐστιν ἀειφανῆ, ὅσα ὁ ἀρκτικὸς ἀποτέμνεται κύκλος· ἔστι
δὲ ἥ τε Κυνόσουρα καλουμένη ἄρκτος, καὶ ὁ διʼ ἀμφοτέρων τῶν ἄρκτων δράκων, καὶ ἡ χεὶρ τοῦ Βοώτου, μέρη τε τοῦ Κηφέως τὰ ἀπὸ ἰξύος ἕως ποδῶν.

[202] 490. τίνες δέ εἰσιν αἱ δύο πόλεις: Ἀγαλλίας ὁ Κερκυραῖος, ὁ Ἀριστοφάνει γνώριμος, εἶπε τὰς δύο πόλεις εἶναι Ἀθήνας καὶ Ἐλευσῖνα,
κατασκευάζων οὕτως, τὴν μὲν προτέραν, ἐπεὶ κατὰ γένεσιν τοῦ κόσμου πρώτη πόλις αἱ Ἀθῆναι, κατὰ δὲ τὴν φύσιν τῶν στοιχείων ὁ θεὸς τὴν πόλιν τειχοποιεῖ. ἐπιφέρει δὲ γάμους καὶ ὑμεναίους· ἐν Ἀθήναις γὰρ ταῦτα πρῶτον ἤχθη, αὐλούς τε ἐν τοῖς γάμοις εὗρεν Ἀθηνᾶ δίκην τε ἐν τῇ πόλει· παρὰ γὰρ Ἀθηναίοις πρῶτον ἐγένετο
δικαστήριον ἐπὶ Ἁλιρροθίῳ τῷ Ποσειδῶνος. οἱ δὲ δικασταὶ Ἀθήνησι μισθὸν λαμβάνουσι, καὶ διὰ τοῦτο λέγει κεῖσθαι ἐν μέσῳ χρυσοῦ δύο τάλαντα. τὴν δὲ ἑτέραν πόλιν οὖσαν τὴν Ἐλευσῖνα· πόλεμον δὲ ἔσχον Ἀθηναῖοι πρὸς Ἐλευσῖνα, ὃν αὐτοῖς ἐπολέμησεν Εὔμολπος ὁ Ποσειδῶνος. βοηθοί τε αὐτοῖς εἰσὶν Ἄρης τε καὶ Ἀθηνᾶ, ὁ μὲν
χάριν ἀποδιδοὺς ὅτι ἀπελύθη κριθεὶς ἐν Ἀρείῳ πάγῳ, ἡ δὲ ὅτι τῆς πόλεως ὡς οἰκείας ἐκήδετο. καὶ τὰ ἐπαγόμενα δὲ ἴδια Ἐλευσῖνος “εὐρεῖα τρίπολος” (542), ἐπείπερ Ἐλευσῖνι πρῶτον καρποὺς Δημήτηρ ⁶⁰⁶¹⁶² ἔδωκεν, ἡ δὲ “ σταφυλῇσι μέγα βρίθουσαν ἀλωήν” (561), ἐπὶ Ἰκαρίῳ καὶ Διονύσου πορείᾳ. ὁ δὲ ποικιλλόμενος χορὸς Ἀριάδνης καὶ Θησέως ἔχει πράξεις. ἴδιος δὲ καὶ ὁ τεχνίτης τῶν Ἀθηνῶν Ἥφαιστος· Ἐριχθονίῳ γὰρ τῷ υἱῷ χαριζόμενος βασιλεύοντι τῶν Ἀθηνῶν τὴν τοιαύτην κατασκευὴν παρεισήγαγε. τὸν δὲ Ἄρειον
πάγον ἑρμηνεύει τὸν ἱερὸν κύκλον· οἱ δὲ δικασταὶ Ἀθηναῖοι.

διὰ ποίαν αἰτίαν μόνος ὁ Ὠκεανὸς ποταμὸς οὐ πάρεστι τῇ ἐκκλησίᾳ τῶν θεῶν; ῥητέον δὲ ὅτι ἐπεὶ συνεκτικὸν ἔχει τοῦ κόσμου τὸ ῥεῦμα· φησὶ γὰρ “ Ὠκεανὸς, πᾶσα περίρρυτος ἐνδέδεται χθών.”

[203] 492. *ἐκ θαλάμων Ζηνόδοτος ἐ ς θαλάμους· καὶ ἔστιν οὐκ
ἀπίθανος ἡ γραφή.

*ὅτι ἡ ὑπό ἀντὶ τῆς μετά, μετὰ δᾴδων· Ἀρχίλοχος “ᾄδων ὑπʼ αὐλητῆρος.” καὶ πρὸς τὸ ἀρχαῖον ἔθος, ὅτι οἱ νυμφίοι τὰς νύμφας μετὰ δᾴδων παρελαμβάνοντο.

[204] 493. πολὺς δʼ ὑμέναιος ὀρώρει ἐξῆπτο, διεγήγερτο πλείστη
γαμήλιος ᾠδή. τὸν δὲ ὑμέναιον ἐτυμολογοῦσιν οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ ναίειν ὁμοῦ τὸν νυμφίον καὶ τὴν νύμφην, ἄλλοι δὲ φυσικῶς, ἐπεὶ ὑμήν ἐστιν ὁ ῥηγνύμενος ἐν τῇ τῶν παρθένων διακορήσει. οἱ δὲ, ὅτι Ὑμέναιός τις Ἀργεῖος παραπλέων τὰς Ἀθήνας κατέλαβεν Ἀττικὰς παρθένους ἁρπαζομένας ὑπὸ Πελασγῶν τινῶν, αἷς ἐπιφανεὶς αἴτιος ἐγένετο τοῦ
μὴ βιασθῆναι, ἀποδιώξας τοὺς Πελασγούς. διὰ τοῦτο οὖν αἱ νομίμως γαμούμεναι, ὥσπερ ἐπικαλούμεναι αὐτὸν, ὕμνον τινὰ ἔλεγον εἰς αὐτὸν, ὃν ἐκάλουν ὑμέναιον.

[205] 495. * ὅτι ἐνθάδε μόνον καὶ ἐν τῇ Κ. (13) μέμνηται αὐλῶν.

[206] 496. * ὅτι θαύμαζον ἐθεῶντο, οὐκ ἐξεπλήττοντο.

[207] 497. ἐνείκεον ἐφιλονείκουν, ἠμφισβήτουν· δικαστήριον γὰρ εἰσάγει δύο τινῶν ἀνδρῶν, ὧν ὁ μὲν ἐγκαλούμενος ἐδόκει λύτρα ἀποδεδωκέναι ὑπὲρ τοῦ πεφονευμένου ἐπιτίμια, ὁ δὲ ἐγκαλῶν ἔλεγε μηδὲν εἰληφέναι· δύο δὲ τάλαντα χρυσίου κατέθεντο, ὥστε τὸν ἀποδείξαντα τὸ ἀληθὲς λαβεῖν ἀμφότερα. ποινῆς οὖν λέγει τῆς καλουμένης
παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς τῶν ὑποφονίων, ἃ ἐδίδοσαν τοῖς οἰκείοις τῶν ⁶³⁶⁴⁶⁵⁶⁶⁶⁷⁶⁸ ἀνῃρημένων οἱ ἀνελόντες· λέγεται δὲ καὶ κοινῶς πᾶσα ἀντέκτισις ποινή.

[208] 499. *ἀποφθιμένου παρὰ Ζηνοδότῳ ἀποκταμένου, καὶ ἐν ταῖς πλείσταις· καὶ ἔστιν οὐκ ἀπίθανος ἡ γραφή.

*βραχὺ διασταλτέον ἐπὶ τὸ ἀποδοῦναι· ἐν γὰρ τῷ δήμῳ ἔλεγε
πάντα ἀποδεδωκέναι, οὐ τῷ δήμῳ παραδεδωκέναι.

[209] 501. *ἐπὶ ἴστορι τὸ τέλος τῆς δίκης οἱ δικασταὶ ἐτίθεντο, ὥστε τὸν παρέχοντα μαρτυρίαν νικᾶν.

ἐπὶ ἴστορι μάρτυρι ἢ κριτῇ. ἀπὸ τοῦ εἴδω εἴσω ἴστωρ, ἐλλείψαντος τοῦ ε, ἐπεὶ τῷ ι τὸ Ϛ ἐπεφέρετο, ὡς ἐν τῷ ἱστῶ ἱστίον ἵστημι.
ὅθεν καὶ δασύνεται, ἐπεὶ τὸ πρὸ τοῦ Ϛ μόνου δασύνεται. πρόσκειται τὸ μόνου, ἐπεὶ τὸ Ἴστρος ψιλοῦται.

*ἑλέσθαι παρὰ Ζηνοδότῳ ἀρέσθαι.

[210] 502. *παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει ἀμφοτέρωθεν· ἡ Μασσαλιωτικὴ ἀμφοτέρωθεν ἐπίπνυον ἀμφὶς ἀρωγοί.

[211] 503. *ὅτι οἱ περιεστῶτες ἑκατέρωθεν προσεφθέγγοντο καὶ ὅτι τοῦτʼ ἔστι τῷ δήμῳ πιφαύσκων, φανερὸν ποιῶν τῷ ὄχλῳ.

[212] 505. σκῆπτρα ὅτι καὶ οἱ δημηγοροῦντες καὶ οἱ δικάζοντες σκῆπτρα ἐλάμβανον· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ (2, 37) “στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ. σκῆπτρον δέ οἱ ἔμβαλε χειρί.”

*ἠεροφώνων ὧν ἡ φωνὴ μέχρι τοῦ ἐμφανοῦς ἱκνεῖται. καὶ ἐν ἄλλῳ “φωνὴ δέ οἱ αἰθέρʼ ἵκανε” (Il. 15, 686).

[213] 506. ἤϊσσον ἤτοι ἐξώρμων σὺν τοῖς σκήπτροις ἄλλος ἐν ἄλλῳ τόπῳ· ἢ ἀνιστάμενοι ἔφερον τὴν ψῆφον.

*κατέσειον ἐπὶ τὸ σιωπῆσαι.

ἀμοιβηδὶς δὲ δίκαζον ἤτοι ἐκ διαδοχῆς οἱ δικασταὶ ἐκαθέζοντο, παρὰ μέρος τὸ ἓν πρᾶγμα δικάζοντες, καὶ ἕκαστος τὸ καθʼ ἑαυτὸν ἐν μέρει ἀπεφαίνετο. τὸ δὲ ἀμοιβηδίς κατʼ ὀξεῖαν τάσιν· εἴρηται δὲ περὶ τῶν εἰς δις ληγόντων ἐπιρρημάτων.

αἱ Ἀριστάρχου ἀμοιβηδόν ὡς κλαγγηδόν. κατὰ τάξιν τῆς
ἡλικίας.

⁶⁹⁷⁰⁷¹⁷²⁷³

[214] 507. δύω χρυσοῖο τάλαντα ἤτοι τοσοῦτον δικαστικὸν ὑπισχνοῦντο. ἀλλ’ ἐπεὶ ἀπίθανόν ἐστιν, ἄμεινον κατʼ αὐτῶν κρινομένων τῷ φανέντι ψευδομένῳ ἐπικλάσαι δύο τάλαντα ἐπιδοῦναι τῷ τὰ ἰθύντατα εἰπόντι.

[215] 509. δύω στρατοί ἓν στράτευμα νοητέον εἰς δύο διῃρημένον·
πολιορκία γὰρ ἦν καὶ οὐ πεδιὰς ἡ μάχη. ἢ δύο στρατοὺς τὸν ἐν τῇ πόλει καὶ τὸν ἐπελθόντα φησίν.

[216] 510. δίχα δέ σφισιν ἥνδανε βουλή σημειοῦνταί τινες ὅτι οἱ ἐπιστρατεύσαντες πόλει τινὶ καὶ μετὰ σπονδῶν ἀπαλλασσόμενοι ἐλάμβανον παρὰ τῶν πολεμουμένων τὸ ἥμισυ τῶν ἐν τῇ πόλει
κτημάτων.

[217] 512. κτῆσιν ὅσην πρὸς τὸ ἀρχαῖον ἔθος, ὅτι οἱ πολιορκούμενοι ἐξίστασαν τοὺς πολεμίους ἐπιμεριζόμενοι τὰ κτήματα.

[218] 513. *οἱ δ οἱ ἔνδον.

[219] 514. Παρμενίσκος τοῖς ἑξῆς συνάπτει τὸ ἐφεσταότες, ἐπεὶ
σολοικοφανὲς, φησὶ, τέκνα ἐφεσταότες καὶ ἄλοχοι. εἰ δὲ ἐν τοῖς τέκνοις εἰσὶ καὶ ἄρρενες, τί κωλύει πρὸς τὸ σημαινόμενον αὐτὸν ἀπηντηκέναι, ὡς καὶ ἐπʼ ἄλλων μυρίων: “νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκε, τὸ μὲν οὔ ποτʼ ἐρωεῖ” (Od. 12, 75.) “νωμῆσαι βῶν, τό μοί ἐστιν” (Il. 7, 238.) οὕτως καὶ ἐνθάδε ἑσταότες παῖδες.

[220] 515. τὸ ἐφεσταότες πρὸς τὸ ἀνέρες. ἢ δύναται παραπλήσιόν τι τῷ Ἀλκμανικῷ πεπονθέναι σχήματι “ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσι Κώκυτός θʼ” (Od.10, 513). “εἰ δέ κʼ Ἄρης ἄρχωσι μάχης” (Il. 20, 138). διαφέρει δὲ τοῦ Ἀλκμανικοῦ, ᾗ ἐκεῖνο μὲν τοῖς κατʼ ἀριθμὸν σχήμασιν ὑποπίπτει, τοῦτο δὲ τοῖς παρὰ
γένος, ὑπερβατῷ δὲ ἀμφότερα λύεται.

*κατὰ κοινοῦ τὸ ῥύατο.

[221] 519. ὑπολίζονες προπαροξυτονητέον· πρόδηλον κἀκ τοῦ παρακειμένου οὐδετέρου “οὐδὲν ὄλιζον ἕξομεν,” εἴγε ὁμοτονεῖ τοῖς οὐδετέροις ἀεὶ τὰ ἀρσενικὰ κατὰ τὸ τέλος κατὰ τὴν ἡμετέραν διάλεκτον,
ἑνὸς ἀντικειμένου τοῦ ἕν διὰ τὸ μὴ δύνασθαι περισπωμένην ἐπὶ βραχείας εἶναι. τὰ δὲ παραδείγματα ἄφθονα ἐπὶ πάσης καταλήξεως ἐχούσης παρασχηματισμόν οὐδετέρου, μέλας μέλαν, τάλας τάλαν, ⁷⁴⁷⁵ πᾶς πᾶν, εὐμήκης εὔμηκες, ταχὺς ταχύ, φίλος φίλον, σώφρων σῶφρον. ὅθεν εἰ οὕτως ἀνέγνωμεν “οὐδὲν ὄλιζον ἕξομεν,” καὶ τὸ ὀλίζων βαρύνειν ὀφείλομεν. καὶ γὰρ οὐδέποτε τοῖς εἰς ων ὀξυνομένοις ὀνόμασι παράκειται οὐδετέρου παρασχηματισμὸς, τοῖς μέντοι βαρυνομένοις, σῶφρον τλῆμον. εἰ δὴ παράκειται τὸ ὄλιζον, δῆλον ὅτι καὶ
τὸ ἀρσενικὸν βαρύνεται· ἐσχημάτισται δὲ συγκριτικῶς κατὰ πάθος. παρὰ γὰρ τὸ ὀλιγώτερος κατὰ δεύτερον τύπον τὸ ὀλιγίων μὴ εἰρημένον συγκριτικῶς, ὑπερθετικῶς δὲ ἐν τῷ ὀλίγιστος, ἐξέπιπτε τρίτος τύπος ὁ διὰ δύο σσ, ὀλίσσων· τὰ δὲ δύο σσ μετέπεσεν εἰς τὸ ζ, καὶ ἀπετελέσθη τὸ ὄλιζον. οὕτως οὖν ἐσχηματίσαμεν καὶ τὸ μεῖζον, λέγω
δὲ κατὰ τὴν αὐτὴν τροπὴν τῶν στοιχείων.

*ὅτι ἅπαξ κέχρηται τῇ λέξει, καὶ σημαίνει ὀλίγοι.

[222] 521. ἐκτατέον τὴν πρώτην συλλαβὴν τοῦ ἀρδμός, ἐπεὶ καὶ τὸ ἄρδω ἔχει ἐκτεινόμενον τὸ “τὸν νοῦνʼ ἵν’ ἄρδω, καὶ λέγω τι δεξιόν” (Aristoph. Eq. 96). οὐχ ὅσα μέντοι ἐν ῥήμασιν ἔκτασιν ἔχει, καὶ
ἐν ὀνόμασιν· παρὰ γὰρ τὸ ἄσσω καὶ κατάσσω καὶ μέλλοντα τὸν ἄξω καὶ προστακτικὸν τὸ “ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος (Il. 6, 306) ἡ ἀξίνη συστέλλει τὸ α, παρά τε τὸ ἀρῶ καὶ ἀρῶμαι ἐκτείνομεν ὄνομα Ἄρην· “πισσοκωνίας Ἄρης” Κρατῖνος.

[223] 526. τερπόμενοι σύριγξι ἤτοι ἐπεὶ ἀνύποπτον ἦν τὸ ἐν τῷ πολέμῳ
λοχᾶν, ἢ καὶ διὰ τὴν τέρψιν τῶν συρίγγων.

*Ἀριστοφάνης δυικῶς τερπομένω.

[224] 528. * πώεα καλά παρὰ Ζηνοδότῳ πῶϋ μέγʼ οἰῶν.

[225] 530. *οἱ δʼ οἱ ἐν τῇ πόλει οὓς προέπεμψαν.

[226] 531. εἰράων προπάροιθε ὅτι εἴρας λέγει τὰς ἀγορὰς, σχηματίζων
ἀπὸ τοῦ εἴρειν, ἐστι λέγειν.

[227] 537. *τεθνειῶτα Ἀρίσταρχος τεθνηῶτα.

[228] 538. *εἷμα δʼ ἔχʼ ἐν τῇ Μασσαλιωτικῇ εἷμά τʼ ἔχε. δαφοινεόν ὀξύνεται· ἐπὶ γὰρ τῶν εἰν ος ὀνομάτων ὁ πλεονασμὸς τοῦ ε φυλάσσει τὴν ἐπὶ τέλους ὀξεῖαν, κενός κενεός, ἀδελφός
ἀδελφεός.

⁷⁶⁷⁷

[229] 540. νεκρούς τʼ ἀλλήλων ὅτι ἐπὶ τῶν τοιούτων τόπων οἱ γλωσσογράφοι νεκροὺς τοὺς νέους ὑπέλαβον λέγεσθαι.

*κατατεθνειῶτας Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ η.

[230] 541. νειόν τὴν λεγομένην νεατὸν, ὅ ἐστιν ἠροτριασμένην, ἁπαλὴν καὶ διακεχυμένην· ὡς γὰρ νέα φαίνεται ἡ τοιαύτη.

[231] 547. τέλσον βαρυτόνως ὡς μέτρον. ἐγένετο δὲ παρὰ τὸ τέλος ἐν ὑπερθέσει τοῦ σ καὶ προσόδῳ τοῦ ν.

[232] 548. ελαίνετʼ κατὰ γὰρ τὴν διαβολὴν τῶν βώλων μελανοῦται ἡ γῆ· σκιὰν οὖν εἰκὸς ἐγκεῖσθαι τῷ χρυσῷ.

[233] 549. *οὕτως Ἀρίσταρχος, τέτυκτο, Ἰακῶς.

[234] 550. ὅτι τὸν ἀποτετμημένον τόπον τέμενο ς λέγει.

*γρ. τέμενος βαθυλήϊον.

ριθοι νῦν ἐργάται, γεωργοὶ, παρὰ τὴν ἔραν τὴν γῆν· ἢ παρὰ τὸ ἐρίζειν ἐν τῷ ἔργῳ. ἔριθοι δὲ κυρίως οἱ ἐριουργοὶ, καταχρηστικῶς δὲ καὶ οἱ μισθοῦ ἐργαζόμενοι.

[235] 553. *ἀμαλλοδετῆρες παρὰ τὸ ἐνειλεῖσθαι ἐν αὐτοῖς τοὺς πυρούς.

[236] 557. * ἔξω τοῦ τὸ ἑστήκει αἱ Ἀριστάρχου.

γηθόσυνος ῆρ ἐφαίνετο γὰρ τῷ προσώπῳ ἡδόμενος καὶ τοιαύτην ἔχων κατάστασιν.

[237] 560. ὅτι δεῖπνον τὸ ὑφʼ ἡμῶν ἄριστον, καὶ ὅτι ἔριθος πᾶς ὁ
μισθοῦ ἐργαζόμενος.

[238] 563. *ἀργυρέῃσιν Ζηνόδοτος ἀργυρέοισιν.

[239] 565. *ἐπʼ αὐτήν ἐς αὐτήν παρὰ Ζηνοδότῳ, καὶ ἔχει λόγον ἡ γραφή.

[240] 566. *φορῆες οἱ φέροντες τοὺς βότρυας.

[241] 567. ταλά τρυφερὰ, νήπια, πρᾶα. κατʼ ἐπικράτησιν δὲ τοῦ ἄρρενος εἴρηκε, φρονέοντες εἰπὼν καὶ οὐ φρονέουσαι.

[242] 568.* Ἀρίσταρχος ταλάροισ ι καὶ πλεκτοῖσι.

[243] 570. λίνον δʼ ὑπὸ καλὸν ειδε ἤτοι τὸ λίνον ᾖδεν ὃ ἐξῆπτο ἀντὶ τῆς νευρᾶς τῆς κιθάρας, ἐπεὶ οἱ πρῶτοι τοῖς θεοῖς μετὰ ᾠδῆς ὑποκιθαρίζοντες
οὐκ ἐξ ἐντέρων κατεσκευάζοντο τὰς κιθάρας, οὐχ ὅσιον οὐδὲ θεοῖς ἀρεστὸν εἶναι ὑπολαμβάνοντες διὰ τὸ ἐκ νευρῶν πεποιῆσθαι, ⁷⁸ ἀλλʼ ἐκ λίνου πεποιημένου. ἢ λίνον δʼ ὑπὸ καλὸν ἄειδεν ἀντὶ τοῦ τὴν ἐπὶ Λίνῳ τῷ Ἀπόλλωνος παιδὶ ᾠδὴν, ὄντι νηπίῳ καὶ ὑπὸ κυνῶν ποιμενικῶν διασπασθέντι πρώτην ᾀσθεῖσαν.

παρὰ Ζηνοδότῳ λίνος δʼ ὑπὸ καλὸν ἄειδε. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος βούλεται μὴ τὴν χορδὴν λέγεσθαι, ἀλλὰ γένος τι ὕμνου τὸν λίνον,
ὥσπερ εἰ ἔλεγε παιᾶνα ᾖδεν ἤ τι τοιοῦτον· διὸ ἡ διπλῆ.

τὸ λίνον κατὰ βαρεῖαν τάσιν προενεκτέον, ὅ τι ἂν σημαίνῃ, εἴτε τὴν λινῆν ἐσθῆτα, εἴτε καὶ ἐπὶ τῆς χορδῆς τάσσοιτο, εἴτε καὶ αὐτὸ τὸ λεπτὸν νῆμα, εἴτε σημαίνοι εἶδος ὕμνου, ὥσπερ καὶ ἐνθάδε, ὡς παιὰν καὶ διθύραμβος.

[244] 576. παρὰ Ζηνοδότῳ διὰ ῥαδαλόν· ὁ δὲ Ἀριστοφάνης παρὰ ῥαδαλόν. ῥαδαλόν δὲ ἀκουστέον τὸν εὐκράδαντον διʼ ὕψος. φησὶ δὲ Διονύσιος γράφεσθαι καὶ δονακῆεν κατὰ τὸ οὐδέτερον, ὡς καὶ τὸν πευκῶνα πευκᾶεν.

*ἐν ἄλλῳ ῥαδαλόν.

[245] 579. σμερδαλέω δὲ λέοντε ἐν τῇ ἑτέρᾳ τῶν Ἀριστάρχου δύο πρώτῃσι βόεσσι. παρὰ δὲ Ζηνοδότῳ κυανέω δὲ λέοντε.

[246] 580. ταῦρον ἐρύγμηλον ὡς βέβηλον. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ηλος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προσηγορικὰ ἢ κύρια προπαροξύνεσθαι θέλει, κάμηλος καὶ φάσηλος, Στύμφηλος· τὰ μέντοι ἐπιθετικὰ ὀξύνεσθαι μὲν θέλει, ὅτε
παρασχηματισμὸν ἔχει θηλυκοῦ, σιγηλός ὑψηλός ἀπατηλός, μὴ οὕτως δὲ ἔχοντα βαρύνεσθαι, βέβηλος κίβδηλος κάπηλος. εἰ δὴ καὶ τὸ ἐρύγμηλος οὐκ ἔχει θηλυκὸν, δῆλον ὅτι ὑγιῶς βαρυτονηθήσεται καὶ οὐ δεόντως αὐτὸ Τυραννίων ὀξύνει. ἐγένετο δὲ παρὰ τὸ ἐρύγω, ἔνθεν παρατατικὸς “ἤρυγεν ἑλκόμενος Ἑλικώνιον” (Il. 20, 404),
ἐρύγηλος, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ μ ἐρύγμηλος.

[247] 581. τὸν δέ παρὰ Ζηνοδότῳ τοὺς δὲ κύνες μετεκίαθον, τοὺς λέοντας. τὸ δὲ ἕλκετο χωρὶς τοῦ ι.

[248] 583. ὅτι χρόνος ἤλλακται· τὸ γὰρ λαφύσσετον λαφύσσουσιν, παρείληπται ὅμοιον τῷ “λαοῦ ἀποτμήξαντε διώκετον” (Il. 10, 364).

[249] 584. ὅτι Ζηνόδοτος γράφει οὕτως, οὐ νοήσας ὅτι τὸ αὔτως ἐστὶ κενῶς καὶ πρὸς οὐδὲν, διὰ τὸ εἴδωλα εἶναι. τὸ δὲ ἐνδίεσαν παρὰ ⁷⁹⁸⁰ τὸ δίεσθαι, ὅ ἐστι διώκεσθαι· “τρὶς περὶ ἄστυ μέγα Πριάμου δίον” ἀντὶ τοῦ ἐδιώχθην (Il. 22, 251). σημαίνει δὲ τὸ ἐπώτρυνον. εἴρηται δὲ ὅτι κλίσις ἐστὶ τοῦ δίημι τὸ ἐνδίεσαν· καὶ οὐ προσεκτέον τῷ Ἀσκαλωνίτῃ δασύνοντι τὸ ῑ καὶ πλεονασμὸν τοῦ δ δεχομένῳ.

[250] 589. *ὅτι σταθμοὺς τὰς κατʼ ἀγρὸν βοοστάσεις.

σταθμούς τὶς κατʼ ἀγροὺς στάσεις τῶν θρεμμάτων· “σταθμῶν ῥυτῆρα γενέσθαι” (Od. 17, 187) καὶ “παρὰ σταθμὸν μεγάροιο” (Od. 17, 96). κλισίας δὲ τὰς τῶν ποιμένων οἰκίας, καὶ σηκοὺς ἔνθα κοιμῶνται τά θρέμματα.

[251] 590. * χορόν τὸν τόπον χορὸν εἴρηκεν, οὐ τὸ σύστημα τῶν χορευόντων.

ἐγκατεσκεύασε δὲ ἐπιμελῶς ὁ Ἥφαιστος καὶ χορὸν ὁμοίαν τάξιν ἔχοντα χορευόντων τῷ ὑπὸ Δαιδάλου τοῦ μηχανικοῦ κατασκευασθέντι Ἀριάδνῃ ἐν Κνωσσῷ πόλει τῆς Κρήτης. ἱστόρηται γὰρ ὅτι Θησέαπαραγενόμενον ἐξ Ἀφιδνῶν εἰς τὰς Ἀθήνας νεωστὶ, καταλαβόντα δὲ
τὸν δασμὸν ἀποπεμπόμενον Μίνωϊ εἰς Κρήτην, τοὺς δὶς ζ΄ ᾐθέους καὶ παρθένους (ἐτέλουν δὲ τὸν δασμὸν οἱ Ἀθηναῖοι τοῦτον ἐπὶ τῷ δεδολοφονηκέναι Ἀνδρόγεων τὸν παῖδα Μίνωος ἀγωνιζόμενον καὶ νικῶντα παῤ αὐτοῖς τὰ Παναθήναια), ἑκόντα οὖν φασὶν αὑτὸν συγκαταλέξαι τοῖς ἀπιοῦσι, καὶ παραγενόμενον εἰς Κρήτην ἡδέως ὀφθῆναί φασιν
ὑπὸ Ἀριάδνης τῆς τοῦ Μίνωος θυγατρὸς, καὶ διὰ τοῦτο τέχνῃ Δαιδάλου σωθῆναι τρόπῳ τοιῷδε. μίτων ἀγαθῖδα ἔδωκε Δαίδαλος τῇ Ἀριάδνῃ, εἰπὼν δοῦναι τῷ Θησεῖ, ὅπως τὴν ἀρχὴν ἐξάψας τῆς εἰσόδου τῆς ἀγαθῖδος, οὕτως ἀνελὼν αὐτὴν εἰσέλθοι εἰς τὸν λαβύρινθον, καὶ περιγενόμενος τοῦ θηρίου πάλιν ἔχοι ῥᾳδίαν καὶ εὐεύρετον αὑτῷ τὴν
ἔξοδον τοῦ λαβυρίνθου ποικίλως ἐπιπεπλεγμένας ἔχοντος τὰς εἰσόδους. ἐξελθὼν δὲ μετὰ τὸ νικῆσαι ὁ Θησεὺς μετὰ τῶν ᾐθέων καὶ παρθένων, χορὸν τοιοῦτον ἔπλεκεν ἐν κύκλῳ τοῖς θεοῖς, ὁποία καὶ ἡ τοῦ λαβυρίνθου εἴσοδός τε καὶ ἔξοδος αὐτῷ ἐγεγόνει. τῆς δὴ χορείας τὴν ἐμπειρίαν ὁ Δαίδαλος αὐτοῖς ὑποδείξας ἐποίησεν.

[252] 591. διασταλτέον μετὰ τὸ ἴκελον, τὸ δὲ ἑξῆς δασέως ἀναγνωστέον, ὥσπερ ἡ τριβὴ ἔχει. τούτῳ γὰρ παραπλήσιόν φησι τὸν Ἥφαιστον πεποιηκέναι, οἷον Δαίδαλος ἐν Κνωσῷ Ἀριάδνῃ κατεσκεύασεν. ⁸¹⁸²⁸³ ὑπολαβόντες δέ τινες δύσφημον εἶναι, μᾶλλον δὲ ἀπρεπὲς, Ἥφαιστον μιμητὴν γίνεσθαι τῶν Δαιδάλου ἔργων καὶ λέγεσθαι τοῦτο ὑπὸ Ὁμήρου—μᾶλλον γὰρ ἂν ηὔξησε τὸ ἔργον, εἰ περὶ Δαιδάλου διαλεγόμενος ἔλεγεν οὕτως αὐτὸν πεποιηκέναι ὡς Ἥφαιστος ἐποίει—, διὰ τοῦτο ἀφʼ ἑτέρας ἀρχῆς ἀξιοῦσιν ἀναγινώσκειν “τῷ ἴκελον οἷόν
ποτʼ ἐνὶ Κνωσῷ,” καὶ ψιλῶς ἀναγινώσκουσιν, ἵνʼ ᾖ ὁ λόγος, τούτῳ παραπλήσιον μόνον ἐν Κνωσῷ ποτὲ Δαίδαλος ἐποίησεν Ἀριάδνῃ. καὶ οἰήσεταί τις τοῦτο μᾶλλον ἐμφαίνειν τὴν καλλιεργίαν τοῦ θεοῦ, εἴγε μόνον παῤ ἀνθρώποις ἓν παραπλήσιον ἐγένετο, καὶ τοῦθʼ ὑπὸ Δαιδάλου τοῦ διαβοήτου. γελοίως δὲ ἔχει ἡ ἐπίνοια. οὔτε γὰρ ἀπρεπὲς
τὸν θεὸν ἀνθρώπου μιμητὴν γενέσθαι, μᾶλλον δὲ καὶ πρεπωδέστερα τὰ ἔργα ἀπὸ τῶν ἀρχαιοτέρων γίνεσθαι, καὶ μάλιστα ὅταν ᾖ ἐπιτετευγμένα. ἄλλως τε οὐδὲ ὁ ποιητὴς τοῦτο λέγει, ἀλλʼ ἀπλῶς ταῦτα ὅμοια εἶναι, οὐ τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου μίμημα. εἰ δὲ καὶ τὴν σύγκρισιν ταύτην ἀσεβῆ δόξουσιν εἶναι, ῥητέον τὸ πολλοῖς ἤδη εἰρημένον,
ὅτι ἀπὸ τῶν ἐν ὄψει καὶ γινωσκομένων τὰ ἀφανῆ καὶ ἄγνωστα παριστᾶσιν οἱ τοῖς παραδείγμασι χρώμενοι. Ἡφαίστου μὲν γὰρ ἔργον οὐδεὶς εἶδε πώποτε, Δαιδάλου δὲ πολλοὺς πολλὰ εἰκὸς ἑωρακέναι. καὶ τάχα ὅμοιόν τι εἶχεν ἡ κατασκευὴ, ὅτι ἐξ ᾐθέων καὶ παρθένων, ἢ ὅτι ὀθόνας εἶχον καὶ στεφάνας.

[253] 592. *Ἀριάδνῃ παρὰ Ζηνοδότῳ Ἀριήδνῃ.

[254] 593. λφεσίβοιαι ἔντιμοι καὶ διὰ τὴν εὐμορφίαν βόας εὑρίσκουσαι ἕδνα· θρέμματα γὰρ τὸ παλαιὸν ἐδίδοτο πρὸ γάμων δῶρα. ὠνόμασται δὲ ἀπὸ μέρους, ἐπειδὴ ἔντιμοι τὸ παλαιὸν οἱ βόες. ἄλφειν γὰρ τὸ εὑρίσκειν, καὶ ἀλφὴ ἡ τιμὴ, καὶ ἄλφα τὸ στοιχεῖον, ὅτι
εὑρέθη πρὸ τῶν ἄλλων.

[255] 594. *ἔχοντες κατʼ ἐπικράτειαν τοῦ ἀρσενικοῦ.

[256] 595. *λεπτάς ἐν ἄλλῳ καλὰς ὀθόνας.

ὀθόνας ἐνδυτηρίους πέπλους, παρὰ τὸ ἔσθος, ἐσθόνη τις οὖσα. ἡ διπλῆ δὲ, ὅτι συνήθως πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκεν.

[257] 596. *ὅτι ἐλλείπει τὸ ὡς.

[258] 597, 598. καί ῥʼ αἱ μέν ἀθετοῦνται οἱ δύο, ὅτι οὐδέποτε μάχαιραν εἶπε τὸ ξίφος. ἄλλως τε καὶ οὐ πρέπον χορεύοντας μαχαίρας ἔχειν. οὗτοι δὲ οὐδὲ παρὰ Ἀριστοφάνει ἦσαν.

⁸⁴⁸⁵⁸⁶

[259] 600. ὡς ὅτε τις τροχὸν ἄρμενον διὰ τῆς τοῦ τροχοῦ παραβολῆς ἐγκύκλιον αὐτῶν τὴν πορείαν ὑφιστᾷ. ἄρμενον δὲ εὖ ἡρμοσμένον πάντοθεν.

[260] 601. *κυλῖσαι ἀποπειρήσηται.

[261] 604. *τερπόμενοι ὅτι πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπήντηκεν, ὅμιλος
τερπόμενοι.

[262] 612. ἑανοῦ παρὰ τὸ τρυφερὸν τῆς ὕλης.

[263] 615. καλῶς τὸ μὴ λαλεῖν τὸν Ἥφαιστον ἐπαινοῦντα καθὼς ἐσκεύασεν, μαρτυρόμενον ὡς ἀπέδωκε τὴν χάριν, τό τε τὴν λαβοῦσαν ἡσυχάζειν· σπεύδει γὰρ πρὸς τὸν υἱόν.

[264] 616. *γράφεται τεύχεα καλὰ φέρουσα παῤ Ἡφαίστοιο ἄνακτος.

Παράκειται τὰ Ἀριστονίκου σημεῖα μετὰ ὑπομνηματίου καὶ τὰ Διδύμου περὶ τῆς Ἀρισταρχείου διορθώσεως, τινὰ δὲ καὶ ἐκ τῆς Ἰλιακῆς προσῳδίας Ἡρωδιανοῦ καὶ ἐκ τῶν Νικάνορος περὶ στιγμῆς.

Scholia in Iliadem. Scholia in Homerum. ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas. United States. 2017.

Funding provided by Harvard Library Arcadia Fund.

Current edition First1KGreek

Scholia in Iliadem (Greek) (Scholia in Homerum. Scholia Graeca in Homeri Iliadem, Volume 1-6. Dindorf, Ludwig; Maas, Ernest, editors. Oxford: Clarendon Press, 1875-1888.)

Notes on the current edition

Scholia in Iliadum

1. 6. μαχώμεθα Bekkerus] μαχό- dictum est ad vol. 1 p. 215, 27. 16—18. Subscriptionem, quae in μέθᾳ

2. 9. Post hoc scholion excidit in fine folii perditi 238 lecta fuit, A folium 238 (v. 729 —761), supplevit Bekkerus. quod manus recentior supplevit, 20. Versui 1. in marg. inter. scholiis omissis. adscriptum ὅτι ὅσπερ, nihil am-

3. 10. Scholia versuum 751, 761. ex plius. codice Athoo sumsi, de quo supra

4. 3. *φίλων] φαύλων 12. Ῥιανοῦ] καὶ Ἀριστοφάνους ad-

5. 5. ἄχθους] ἀχθἐ dit Bekkerus

6. 9. In marg. inter. ὅτι λείπει ἡ διὰ, 14. αὐτὸ] οὖ παραδέχεσθαι τὸν μετ’ αὐτὸν ἄριστον διὰ πεδίου

7. 10. πεδίου] Sequitur in A scho- τῶν Μυρμιδόνων Haur. Schmidt. ap. lion ἐζήτηται—χρονίσαι ἐν τῇ ὁδῷ, Mayhoff. de Rhian p. 31. quod in aliis libris recte adscrip- 30. τοῦ addidit Vill. tum est ad 17, 698.

8. 5. ἴμεν] ἰέναι, ut in textu. 25. τιτθὴ] τιθὴ ἐν Bekkerus] ἐκʼ 28. τῷ] τῷ τε. Sic ἐν τῷ βίῳ

9. 7. Ἀρίσταρχος (ἀρισ A)] *Ἀρί- p. 154, 9. σταρχος καὶ Ἀριστοφάνης

10. 3. ἱρωστί] ἡρωιστί. Correctum sed supra ἀποτμήξειε. ex Apollonio in Bekk. Anecd. p. 15. Ἡσιόδειον] ἡσιόδιον 522, 15 aliisque grammaticis indi- 17. εἰπεῖν] ἐπάγειν Lehrs, collato catis in Thes. vol. 4 p. 549. Eustathio p. 1131, 23. ταχεωστὶ addidi ex grammaticis 27. Ἁλίη] άλεια (sic) ibidem indicatis. 28. εἰδῆτε] εἴδητε

11. 9. οὗ ζηνο A non in marg. inter.,

12. 3. ὁ δέ Friedl.] ὁ μέν 160, 24.

13. 7. δωδεκαταῖον Bekkerus] δωδε- 23. πόληος] πολι κατὶ i. e. δωδεκάτιον 24. τῆ πόληος] τ π

14. 19. ἄπωθεν] ἄποθεν. Recte p. 29. ἀνιέναι Bekkerus] ἂν εἶναι

15. 5. αὐτὸν Lehrsius] αὐτῶν 31. σημαίνῃ τὸ Bekkerus] σημαί-

16. 12. In marg. exter. adscriptum νηται ὡς ὄφελες

17. 4. ἀφελόμενος Bekkerus] ἐφαλ- 11. βλάβης καὶ κακώσεως ante ἔφη scriptum expunxit librarius. λόμενος

18. 7. In marg. inter. Ἀρίσταρχος 16. ἐστὶ] ἐστί μοι Friedl. διὰ τοῦ ω Ἄρεω.

19. 10. μεῖζον] μείζων betus. ἐπιγενόμενον Bekkerus] ἐπιγινό- 29. οὕτως Vill.] οὗτος μενον

20. 23. ἐκθεωθέντα] ἀποθεωθέντα Co-

21. 30. ἐνδέων] ἐνδέον

22. 4. ὅτι—γνῶσιν (γνώσῃ A)] Eadem 28. ἑοῖο—ἑῆος] Eadem scripturae verba in marg. inter. diversitas in aliis locis, de quo

23. 10. φασὶν Vill.] φησὶν dixit La Roche Textkr. p. 233.

24. 13. προέληται Bekkerus] περιεί- 30. παρὰ—ἔθος] Plane eadem in ληπται marg. inter.

25. 8. πάϊς addidi. kerus.

26. 10. σκολόπεσσι] σκόλοπας οἱ 15. αἰκίαν Vill.] οἰκείαν

27. 11. τὸν ante καιρόν addidit Bek- 17. τἀληθὲς] αὐτὴν addit Friedl.

28. 25. διαίρεσιν ἀντὶ τοῦ δ.] διάνοιαν 28. χαῖρις] Sic A, non χαίρει ut δ. Cobetus. Probabilius H. Schra- Vill. derus in dissertatione de notis 29. οὐκ, nisi delendum sit, in criticis (Bonnac 1863) p. 42 ἡ δʼ αὖ mutat Schraderus. διπλῆ δὲ ὅτι κατὰ διάνοιαν ἀντὶ τοῦ ἀναστρέφει] ἀναστρεφ A. ὑπέσχετο διωρίζετο, collato scholio Post κοὶ ἐνθάδε οὐκ repetit verba 2, 597 ὅτι τὸ στεῦτο κατὰ διάνοιαν ἀναστρέφεσθαι καὶ ἐνθάδε οὐκ ὡρίζετο οὐκ ἐπὶ τῆς τῶν ποδῶν στάσεως.

29. 3. τὰ Πατρόκλου] Intellige ὅπλα, 10. ἰσωθῇ Vill.] σωθῇ nisi hoc excidit. 18. φασὶν Vill.] φησὶν

30. 4. αὐτοῦ] αὐτοῦ Wachsmuth. de 25. μὲν addidit Bekkerus. Cratete p. 45.

31. 32. ποτὶ] ποτὲ

32. 17. ὅτι addidit Cobetus. δεινὸς ἀήτη Il. 15, 626. 19. θερμὸς ἀϋτμή] Addere poterat 30. ξιφέεσσι] ξίφεσσι

33. 1. ἡδόμενον— ἀναγκάζειν αὐτὸν] 9. συνήλειπται Bekkerus] συνεί- Haec bis scripta in A, loco priore ληπται αὐτὸν ante ἀναγκάζειν collocato. 16. ἴνα] ἴνα τὸ ὅλον ὡς Friedl.

34. τε] δὲ 27. καὶ addidit Friedl.

35. 33. τῇ] ἐν τῇ Lehrsius.

36. 2. μεθʼ ἑλιγμοῦ] μετʼ ἑλιγμοῦ 5. ἐλλιπὴς] ἐλλειπὴς 29. ἀπολεῖν Vill.] ἀπολύειν

37. 30. λέγουσιν οἱ ποιηταί] λέγει ὁ ποιητής Lehrsius.

38. 7. αὕτως] αύτως sine spiritu. (sine accentibus). 13. In marg. inter. προς το λιτη 34. κατὰ Δώριον] καταδόριον

39. 10. κατὰ δῶμα νεοίατο] θεῖον κατὰ 19. Hoc scholion in summa δῶμα νέονται. Pertinet haec pars pagina scriptum a m. rec. scholii ad v. 377. 28. εἰ κεῖνός γʼ ἐλθὼν] ἐκείνοσγ᾿

40. 15. β—η] Haec a m. rec. in ἔχθων (sic) margine extrema. 30. Θέτις τανύπεπλος recta est

41. 17. φοῖνιξ ἦν] φοίνικι ἠνία scriptura hic et v. 424. Vide quae

42. de hoc usu nominativi ab libra- quod est in Ven. A., et βοῶπις, riis saepe obliterato dixit Cobetus quod est in plerisque. Mnem. nov. vol. 3 p. 273. Simi- 4. ἀμφίσταθʼ οὕτως] Corrupte pro liter supra 15, 49. εἰ μὲν δὴ σύ γʼ ἀμφίπολοι, στῆθʼ οὕτω ἀπόπροθεν. ἔπειτα βοῶπι πότνια Ἥρη veram 6. Πλάτων] Vid. Diog. L. 3, 6. scripturam annotavit scholiasta 8. οἷδεν Cobetus] ΐδεν Ἀριστοφάνης μετὰ τοῦ σ βοῶπις, καὶ 10. ὦν Bekkerus] ὃν ἔστιν εὐφραδέστερον. Libri et hic 15. z. καὶ Ἀ. δ. π. in marg. et 18, 357. variant inter βοῶπι, inter.

43. 1. Πρωτέας δὲ] ἐν ἴσῳ addit Τημενίδος χρύσεον γένος.” Sunt verba Lehrsius. poetae ignoti. De Τημενίδος (nam

44. 7. ὡς “ἐτὰ] ωετά hic rectus accentus est) nomine “ἐτὰ Τημένιδος χρύσεον γένος”] nihil aliunde constat. De nomini- Verba ab Vill. et Bekkero omissa bus cognatis dictum est in Thes. lucem accipiunt ab Ioanne Alex. vol. 7 p. 2146 Τον. παραγγ. p. 29, 8. ἀπὸ τοῦ ἐτός 9. ἄετον] ἄατον πάλιν ὀξυτόνου ἐτά ὀξυτόνως, ὡς “ἐτὰ

45. 22. ἀκαταλλήλως Spitzner.] καταλ- 25. τοῦτον Friedl.] τοιοῦτον λήλως 30. ὥς] ὃς

46. 24. τοῦ] τὸ

47. 32. ἔξει Bekkerus] ἔχει

48. 6. διὰ τοῦ κ] I. e. εὔπρηκτον τείρεα 19. ἕν] I. e. αὐτοῦ, non αὖ τοῦ 31. *διχοτομήματος] χοτομήματος 27. τείρεα: ὡς τείχεα] ὡς τείχεα

49. 23. * Ἄτλαντος γὰρ τοῦ] ἄτλαντα

50. 4. *αὐτὰς] om.

51. 7. *ἀπὸ] om. γὰρ τὸν

52. *οὐ] om. Αἴθρας Eust. p. 1211,13] αἰθέρας

53. 8. *εἶναι] om. 24. *Ὕας—κυνηγετοῦντα] υἵας (et

54. 16. *περιήεσαν] περίεσαν infra υἱάδας) κυνηγοῦντα

55. 2. *Δαρδάνου] δαν ποσειδῶνι, κελαινὼ ποσειδῶνι ὦν λύκ

56. 4. τῶν Ἀτλαντικῶν] Sic A: in στεροπὴν ἄρει ὃν οἰνόμαον, μερόπην schol. ed. Rom. τῶν Ἀτλαντιδῶν, 14. *πλείους μὲν] μἐν πλείους quod alludit ad scripturam Ἀτλαν- 16. πλησιάδες Bekk.] πλησιάδας τίδος ap. schol. Eur. Phoen. 162 20. ἄροτον] ἄροτρον et mox vel Ἀτλαντιάδι apud Harpocr. s. v. ἀρότροιο Ὁμηρίδαι, de qua dixit Valcken. in 23. ὁ Αἰσχύλος] Fragm. 298. annot. ad schol. Euripidis: sed *Πληϊάδων] πλειάδων Ἀτλαντικά apud alios, ab Muellero *ἀνατολὴ ἑῴα] ἀνατολὴν ἑῴαν indicatos Fragm. Hist. vol. 1 p. 24. *ἐν] om. 25. *ἑκατέρωθεν] ἑκατέρωθι

57. 7 Ἀλκυόνην—Μερόπην] ἀλκυόνην

58. 16. *δὲ] om. 22. ἄμαξαν” καὶ “οἱ] ἄμαξαι καὶ αἱ

59. 20. Εὐφορίωνι] *φερεκύδῃ: v. 31. *οὐ] om. Valcken. Opusc. vol. 2 p. 121. 32. Θαλοῦ] θάλους

60. 4. ἀειφανῆ Bekkerus] ἀεὶ φανερόν 16. *ἄρκτος] ἡ ἄρκτος

61. 13. ἀρκτικοῦ] ἀρκτικαὶ 19. ὁ Ἀριστοφάνει. Bekkerus]όom.

62. 15. *ἐστιν] om. 30. μὲν Bekkerus] μὲν γὰρ

63. 2. Διονύσου Vill.] διονύσῳ 24. μόνον] μον, quod pro μέν

64. 5. τὸν δὲ Bekkerus] δὲ om. accepit Vill.

65. 6. Ἀθηναῖοι] ἀθην 25. θαύμαζον addidit Bekkerus.

66. 8. τὸ ῥεῦμα Bekkerus] τὸ om. 27. ἐγκαλούμενος Bekk.] εἰσκα-

67. 20. ἁρπαζομένας Vill.] ἀσπαζομέ- λούμενος

68. 31. ὑποφονίων] ὖ φωνίων

69. 3, 4, 16, 17 in marg. exter. 29. ἐπιρρημάτων Bekkerus] ῥη- propter spatii angustiam. μάτων

70. 15. ἐπίπνυον] ἐποίπνυον Cobetus. 30. αἱ Ἀριστάρχου in fine acholii

71. 17. πιφαύσκων] πιφράσκων habet, hoc vero loco ἀρίσταρχος.

72. 19. καὶ ἐν Vill.] ὃ ἐν Alterutrum delendum.

73. 23. ἄλλος Vill.] ἄλλο

74. 3. ἰθύντατα Vill.] ἰθῦντα 8. *τινες] om.

75. 6. πεδιὰς] παιδια 29. ἕξομεν (ut infra)] ἕξομαι

76. 5. δἠ Bekkerus] δὲ 19. πισσοκωνίας Meinekius Com.

77. 18. παρά—ὄνομα Ἄρην] παρά τε vol. 2 p. 228] πισσοκονίας τὸ ἀρῶ καὶ ἀρῶμαι ἐκτεινόμενον συστέλ- Ἄρης Μeinekius] ἀρὴν λομεν ὅνομα Ἄρην Lehrsius Herod. 27.τεθυηῶτα] τεθνηιῶτα,ut ubique. 28. εἶμά τʼ] εἵματ᾿

78. 12. βαθυλήϊον] βαθὺ λήϊον 25. βότρυας] βότρυ cum compen- 17. In marg. inter. ἀρίσταρχος dio as significante. 29. Hoc scholion legitur post ἑστήκει 20. Ad πολλὰ πάλυνον in marg. scholion inferius verbis παιὰν καὶ exter. adscriptum πολλʼ ἐπάλυνον διθύραμβος finitum.

79. 5. γένος τι ὕμνου] Vid. Clinton. 16. In marg. inter. δύο πρώτῃσι Fast. Hell. vol. 1 p. 341 ἐν τῇ ἑτέρᾳ τῶν ἀριστάρχου.

80. 14. πευκᾶεν] De hoc dixi in 20. Στύμφηλος] στύμφηλον Thes. vol. 6 p. 1026. 25. Ἑλικώνιον] ἔλικι

81. 4. τοῦ δ Bekkerus] τοῦ ι om.

82. 6. θρεμμάτων Vill.] θρεμμάτων 18. Ἀνδρόγεων] ἀνδρόγεον ἔνθα κεν ᾧ παρὰ σταθμῷ 20. *παραγενόμενον] γενόμενον

83. 16. * ἀποπεμπόμενον— δασμὸν] 25. *εὐεύρετον] εὑρετὸν

84. 9. τοὐθʼ] τοῦδʼ 31. ὅτι ἐλλείπει Cobetus] ὅτι om.

85. 21. Ἀριήδνη Bekkerus] ἀριηδηι 34. οὐδἐ post Ἀριστοφάνει collo-

86. 29. πέπλους Bekkerus] τόπος cat Friedl.

Scholia in Homerum Scholia in Iliadem 2.18

ed. Wilhelm Dindorf, ed. Ernst Maas

Search the Perseus Catalog for:

ΕΙΣ ΤΗΝ Σ.

Current edition First1KGreek

Notes on the current edition

Stable identifiers