νεῖν τοῦτ᾿ εἶναι τὸ δοκεῖν σοι νοῦν ἔχειν αὐτούς. πέμπεις γὰρ ὡς τὰ πρὸς εὐδαιμονί·αν πόλεων πεπαι- δευμένους, ἀλλ’ οὐχ ὡς παιδευθησομένους. εἰ δ’ ἑτέ- ρων δεήσονται τῶν ἃ χρὴ ποιεῖν διδαξόντων, σέ τὶς ἂν αἰτιάσαιτο, βασιλεῦ, τὸν δέον ἀντὶ τούτων ἐκείνοις
διδόναι τὰς ἀρχὰς τούτοις διδόντα.
αὐτοὺς εἰσιέναι καὶ περὶ ὧν ἂν δοκῇ λέγειν οὐ μᾶλλον 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 ὀργὰς δύναται καταπαύειν ἢ τὰς μὲν μείζους ποιεῖν, τὰς δὲ καὶ ἐντιθέναι. σὸν δή, βασιλεῦ, τοῖν δυοῖν τούτοιν ῥύσασθαι τοὺς ἄρχοντας. τὸν δ’ ἄνευ τούτων θυμὸν αὐτοῖς τε ἐπᾴδοντες σβέσουσι καὶ τῷ παρά τῶν
παρέδρων χαλινῷ.
νόμων, ταῦτα λαμβάνω, πῶς ἔτι τοῦτο χάρις; ἢ πόθεν τουτωὶ τῷ πράγματι τοὔνομα; καὶ μὴν ὁ μὲν χάριν λαβὼν ἀμοιβὴν ὀφείλει τῷ δόντι, δικαστῇ δὲ ὑπηρε- τηκότι νόμοις οὐκ ἂν ὀφείλοιτο χάρις. ἂ γὰρ ἦν αὐτῷ κατ’ ἀνάγκην πράττειν, ἔπραξε.
Oratio 51. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2016.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.