πόλιν καὶ προσδοκία καθ’ ἑκάστην ἡμέραν τέλος ἕξειν 1 2 3 4 αὐτῷ τὴν ἀρχήν. οὐ μὴν οὕτω τὸ πρᾶγμα ἐξέβη, ἀλλ’ ἐπανῄει πάλιν μετὰ τῶν σκευῶν ἁπάντων μεθ’ ὧνπερ ἀπεληλύθει. κἀνταῦθα δεήσεις ὑπὲρ τῶν γεγραμμέ- νων, ὅπως εἰς μέσον ἔλθοι καὶ φανείη τῇ πόλει, λαὶ μὲν παρὰ σοῦ, πολλαὶ δὲ παρ’ ἐκείνου, σὺ δ’ ἡμῶν
καὶ μετὰ δακρύων ἐδέου μὴ καταχέαι με πολλὴν τοῦ γένους ὑμῶν ἀτιμίαν. ἀτιμίαν γὰρ ἔσεσθαι σαφῆ τ·ὸ μὴ | τυχόντα τῶν παρ’ ἐμοῦ τὸν σὸν ἀδελφὸν εἰς 5 τὴν Αἴγυπτον ἐλθεῖν ἀφορμήν τε λόγων ρων τοῖς φθονοῦσι τούτῳ παρέξειν.
Oratio 40. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.