δεσμὰ καὶ κατὰ τοῦτο στένων καὶ τὸ τεθνάναι πρὸ τοῦ ζῆν ποιούμενος δέδοικα ἐκεῖνο μὴ τῶν ὕστερόν τινες ἐσομένων ἀνθρώπων, τῶν μὲν γὰρ νῦν οὐδένα τἀμὰ ἀγνοεῖν ὑπολαμβάνω, γόητας καὶ φάρμακα καὶ χαμαιλέοντας ἀκούοντες τιμωρουμένων ἀνθ’ ὤν ἔπαθον
ὑπ’ ἐμοῦ νομίσωσι ταῦτα ἀνθρώπων εἶναι νόντων μὲν νόμους, εἰκὸς δέ τι παθόντων ὑπὲρ αὑτῶν ἀγανακτούντων. δεῖ δή με διαλεχθῆναι περὶ ἐμαυτοῦ καὶ ὅστις ἐγὼ πρὸς ἕκαστον τῶν ἐθνῶν τῶν ἐν 1 τῇ πόλει. οὕτω γὰρ ἂν φανείην οὐ δίκην δεδω-
κώς, ἀλλ’ ἠδικημένος.
εἰς ἀσθενεστέρους κεκώλυνται μισθωσαμένων τε ἀγνω.- μοσύναι κατὰ τῶν αὑτοὺς μεμισθωκότων, ὥστ’ εἴ τὼ τούτων τι τοιοῦτον τετόλμηται κατὰ τῆς ἐμῆς κεφαλῆς, ἠδίκημαι.
Oratio 36. Libanius. ed. Richard Foerster. Germany. 2014.
Sponsored by University of Leipzig.
Funding provided by European Social Fund Saxony.