Origenes Commentariorum Series In Evangelium Matthaei (Mt. 22.34-27.63) 65

Sicut enim homo peregre futurus vocavit servos suos, et tradidit
eis bona sua (25, 14).

Et primu quidem videamus, quare peregrinanti homini adsimilatur dominus noster. qui unus est dominus noster. de quo ait apostolus: »nobis autem unus dominus Iesus Christus, per quem omnia et nos per ipsum« , si tamen ab eo tantummodo dominemur et
neque mammonam dominum habeamus neque aliquem dominorum eorum, quos multos esse significans ipse apostolus dicit: »sicut enim sunt dii multi et domini multi« . ergo primum quaeramus de peregrinatione ipsius. maxime quia peregrinationi eius videtur esse contrarium quod ipse de se discipulis suis promittit. dicens: »ubi fuerint
duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum« , ^{1 2} item illud: »ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad comsummationem «, et quod baptista dicit de eo (ubique eum esse demonstrans) ita: »in medio autem vestrum stat, quem vos nescitis, ipse est qui post me venit« . propterea dicet aliquis: si in medio etiam
nescientium se stat, si »ubicumque duo vel tres congregati fuerint in nomine« eius inter eos habetur, si per omnes dies vitae cum eis est »usque ad consummationem seaculi« , quomodo in ista parabola proponitur peregrinans? tractantes autem adsumere debemus et ilhid quod Paulus ait de se: »ego autem absens corpore, praesens
autem spiritu, iam iudicavi ut praesens, congregatis vobis et meo spiritu cum virtute domini lesu, eum qui tahs est tradere satanae in interitum carnis, ut spiritus eius salvus sit in die domini nostri lesu Christi« . si enim virtus Iesu congregatur cum his, qui congregantur in nomine eius, non peregrinatur a suis sed semper praesto est eis.
quod si semper omnibus suis est praesens, quomodo introducunt eum parabolae eius peregrinantem?

Vide si possumus solvere hoc modo, quod quaeritur. qui enim dicit discipuhs suis: »ecce ego vobiscum sum usque ad consummationem seaculi« , et item: »ubi fuerint duo vel tres congregati in nomine
meo, et ego sum in medio eorum « et cetera, et qui in medio etiam ³ nescientium se consistit, unigenitus dei est, deus verbum et sapientia et iustitia et veritas ;, qui non est corporeo ambitu circumclusus. secundum hanc divinitatis suae naturam non peregrinatur; sed peregrinatur secundum dispensationem corporis, quod suscepit,
secundum quod et turbatus est et tristis factus est dicens: »nunc anima mea turbatur« , et iterum: »tristis est anima mea usque ad mortem« . haec autem dicentes non solvimus suscepti corporis hominem, cum sit scriptum apud lohannem: »omnis spiritus qui solvit lesum, non est ex deo« ; sed unicuique substantiae proprietatem eius
servamus. si enim omnis homo fidelis »qui coniungitur domino unus spiritus «, quanto magis homo ille, quem secundum dispensationem ^{4 5} carnis Christus suscepit, non est solvendus ab eo nec alter est dicendus ab eo ? et vide quomodo ait sicut homo peregre futurus; quoniam non erat homo sed sicut homo, et quasi homo peregrinabitur, qui erat ubique secundum divinitatis naturam. simul considera quoniam non
videtur redditio sermonis ita conscripta: sicut homo peregrinans sic et lesus, aut ita: sic et ego, aut ita: sic et filius hominis; quoniam ipse est, qui in parabola proponitur peregrinans quasi homo. nec enim est homo, qui est »mbicumque duo vel tres in nomine« eius »fuerint neque homo nobiscum est »omnibus diebus usque ad con-
summationem saeculi« , nec congregatis ubique fidelibus homo est praesens, sed virtus divina quae erat in lesu.

Possumus etiam talia dicere de hoc loco: nihil contrarium est, eum ipsum lesum secundum quendam quideni intellectum esse ubique secundum alium autem peregrinari. si enim nos »dum sumus in
corpore, peregrinamur a domino (per fidem enim ambulamus, non per «, in omnibus, qui sunt in corpore et peregrinantur a domino, peregrinatur ab eis et dominus »per fidem« »non per speciem« . si autem peregrinantes »a corpore« cum fuerimus, tunc et ipse erit nobiscum et pro eo quod »per fidem«
lavimus, ; ut et »per speciem« postea ambulemus. dicimus verbi et sapientiae et veritatis et iustitiae et pacis et omnium quidquid est unigenitus dei. speciem autem verbi et speciem sapientiae intelleges, cum intellexeris quod ait apostohis: »filii mei, quos iterum parturio donec formetur Christus in vobis« . formatum enim Christum
intellegens in aliquo, videbis consequenter secundum formationem huiusmodi etiam speciem Christi. iste ergo qui quusi homo peregre est profectus, vocavit servos suos, et tradidit eis probatam pecuniam suam in eloquiis castis, quoniam »eloquia« eius »eloquia casta, argentum ignitum, probabile, purgatum septies« .