Origenes Commentariorum Series In Evangelium Matthaei (Mt. 22.34-27.63) 54

Amen dico vobis, quoniam non transibit generatio haec, donec omnia haec fiant. caelum et terra transibunt, verba autem mea non transibunt.

Videamus quae sit generatio haec, de qua loquitur Christus. et simplices quidem ad destruc-
tionem Hierusalem referunt ver- ba; et de illa generatione aesti- mant dictum, quae fuit in tempore Christi et passionem eius aspexit, non transitura[m] priusquam fie-
ret destructio civitatis illius. B (Matthaei) II, 59. 27 An.: οἱ μὲν πλείους ἀνοίσουσι τὸν λόγον ἐπὶ τὴν καθαίρεσιν τῆς Ἱερουσαλήμ, ἥν εἶδον οἱ κοὶ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ ἰδόντες. λέγει οὖν ὅτι πάντως ἐκ- βήσεται τὰ εἰρημένα καὶ μενεῖ ἡ γενεὰ τῶν πιστῶν. . . nescio autem si verbum ad verbum exponere possunt quod ait: »non videtis haec omnia ? amen dico vobis, non relinquetur hic lapis super lapidem qui non destruatur« usque ad illud quod ait: prope est limine. forsitan enim in quibusdam poterunt in aliis autem omnino
non poterunt, et satis coangustati nescio si aliquid dicere potuerint. Nos autem in locis multis ob- servantes nomen generationis du- pliciter accipimus. arbitramur ἢ ἐπεὶ πολύσημος ἐν τῇ γραφῇ ἡ γενεὰ λέξις δηλοῖ γὰρ καὶ τὸν ἐκ περιτομῆς λαὸν καὶ τὸν ἐξ Μνῶν) ¹ enim duas esse generationes, unam quidem ludaeorum, alteram autem gentium.

sic intellegimus et Ecclesiasten dicentem: »generatio vadit et generatio
venit, et terra in aeternum stat« de populo enim ludaeorum qui fuerat transitiu-us, ait »generatio vadit«. de autem gentium credituro dixit »generatio venit«. tale aliquid et in Psalmo octogesimo nono dici a Moyse in oratione ipsius: »domine, refugium factus es nobis a generatione in generationem«.
enim generationum refugium est deus, quia »unus deus qui iustificat circumcisionem ex fide et praeputium per fidem«. et quoniam tantum ludaeorum, sed etiam gentium est deus«,

ergo non praeteribit generatio novi ἀκουστέον, ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ testamenti, quae est in facie sal- ἐν ὄφει τοῦ σωτῆρος τῆς καινπῆς
vatoris, neque abibit ad illas διαθήκης yeved οὐδὲ ἐλεύσεται ἐπὶ beatas promissiones illius sae- τὰς ἐπαγγελίας, ἕως οὗ πάντα ἃ cuLi, donec otnnia fiant quae lo- εἶπεν ὁ σωτὴρ γένηται. καὶ ἑκάστῳ cutus est Christus. unicuique δὲ ἡμῶν ravra γενέσθαι μυστικῶς enim nostrum oportet omnia fieri δεῖ,
quae praedicta sunt,

sicut per singulas expositiones tradidimus. una ergo generatio est ecclesiae quae coepit ex doctrina domini salvatoris usque ad consummationem. et haec ipsa generatio transibit quidem aliquando totum saeculum hoc (et pertransibit eum, ut hereditet illum futurum),
tamen donec fiant haec omnia, non transibit; quando autem in his omnibus ἐὰν ἀπὸ τῆς διδασκαλίας ἕως τέλους sufficiens fuerit et inpassibilis ἐν πᾶσι τις διαρκέσας μείνῃ ἀπαθὴς permanserit usque ad gloriosum ἄχρι τῆς ἐνδόξου Χριστοῦ παρουσίας. Christi adventum, tunc
pertransitbit.

tamen donec fiant haec omnia (non quaedam eorum quae dicta sunt, quaedam autem non) sunt futura: tamen transibit generatio haec. cum omnia haec fuerint facta. cum transierit

non solum terra, sed etiam caelurn, id est non solum hi homines quorum vita terrena est, et propterea terra dicuntur, sed etiam illi
quorum »converswatio est in caelis«, et ideo caelum vocantur. transibunt autem ad futura et omnes status eorum, ut veniant ad eminentiora Β (Matthaei) 60, 29 An.: τοὺς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐν γῇ μετωνυμικῶς οὐρανὸν καὶ γῆν λεγομένους διελεύσεσθαι Tidaav τὴν ἑαυτῶν κατάστασιν, ἵνα ἔλθωσιν ἐπὶ τὰ ὑπερέχοντα.

et meliora. quorum revelationem (cum sint filii dei) expectatio creaturae expectat, et »omnis creatura congemiscit eis et dolet«, a timore domini in utero accipientes pepererint »spiritum salutis« facientes suas feturas; et tunc transibit generatio de qua loquitur Christus, et caelum secundum quod exposuimus, et terra secundum
quod tradidimus.

verba autern quae a salvatore sunt dicta, Twm transibunt, quoniam quae sua propria sunt operantur et nunc et semper operabuntur.
perfecti autem et qui non recipiunt, ut iam meliores efficiantur, transeuntes quod sunt,perveniunt ad illud quod non sunt.

C1 Nr. 265 (vgl. Β [Matthaei] II. 61,4; 60, 23) Or.: οἱ γὰρ τοῦ σωτῆρος λόγοι ἀεὶ τὰ οἰκεῖα ἐνεργήσουσιν ὡς τέλειοι κοὶ οὐκ ἐπιδεχόμενοι βελτίους γνέσθαι παρελθόντες ὅ εἰσιν. ἀλλ᾿ »ὁ οὐρανὸς μὲν καὶ αὐτοῦ μενοῦσι« λόγοι ὄντες τοῦ δι ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι ου τα παντα εγενετο·

In eo autem quod dixit: verba autem mea non praeteribunt et hoc aestimo quaerendum, ne forte Moysi quidem verba et prophetarum transierunt, verba autem lesu Christi non transierunt: quoniam quae prophetabantur quidem ab iilis inpleta sunt, verba autem Christi semper sunt plena et in actu inpletionis sunt semper et cottidie
inplentur et nunquam perinplentur; ipsa enim sunt quae in sanctis et inpleta sunt et inplentur et adhuc sunt inplenda. aut forte neque Moysi verba vel prophetarum dicere debemus inpleta omnino: proprie enim et illa verba filii dei sunt et semper inplentur. ergo bonum est altitudines verborum divinorum verbis simplicibus explicare;
tamen propter paucos discutiamus, hoc tantum intellegentes quoniam ^{4 5} verbum, quod in verbo dei humanum est, a creatione mundi usque ad consummationem non transiit. instat enim et operatur, quia neque principium operandi ante tempora dierum accepit, sed cum creatura coepit et cum creatura transibit.

verbum autem quod 874 fuit ante ὁ γὰρ λόγος τῶν γεγονότων οὐ παρέρ- creaturam, non transibit cum χεται, εἰ καὶ αὐτὰ παρέρχεται. creatura.