Origenes Commentariorum Series In Evangelium Matthaei (Mt. 22.34-27.63) 53

A ficu autem discite ixirabolam: quando enim iam ramiLS eius factus fuerit tener et folia producit, scitote quia prope est aestas; sic et vos cum videritis haec omnia. scitote quia prope est in limine. amen
dico vobis, quoniam non praeteribit generatio haec, donec omnia fiant. caelum et terra transibunt. verba autem mea non praeteribunt (24, 32—35).

Quomodo defico similitudo eorum quaedicta suntintellegipossit, secundum quod possumus exponemus:
ne forte totus hic mundus et con- summatio eius fico adsimiletur, κόα unusquisque proficiscentium ad vitam beatam ut videat Christi verbi gloriosum in se et perfec-
tum adventum, fico similis ha- beatur. sicut enim ficus Β (Matthaei) II, 58, 9 An.: ἄλλως τε συκῇ παραβάλλεται ὁ πᾶς κό- σμος, οὗ ἡ συντέλεια προφητεύεται, ἢ ἕκαστος τῶν ἐπὶ τὸ μακαρίως ζῆν ὁδευόντων κοὶ τὸ ἰδεῖν τὴν Χριστοῦ λόγου ἔνδοξον ἐσομένην αὐτῷ καὶ τελείαν ἐπιδημίαν. ὡς γὸρ ἡ σθκῆ, in tempore quidem hiemis vitalem quidem virtutem habet in se, absconditam autem habet eam et non satis manifestam, postmodum
autem cum virtus ipsa vitalis prodire coeperit ad manifestationem praetereunte hieme, ex ipsa valetudine eius ramus efficitur tener, producit et folia; et sicut arbor in virtute ipsa folia habet et fructus, et primum qui-
dem est gemma, deinde paulatim proficiscitur, novissime autem et ipso effectu: sic et mundus et οὕτω καὶ ὁ κόσμος καὶ ἕκαστος τῶν σῳζομένων νῦν μὲν (ὡς ἐν δυνάμει ἔχει φύλλα καὶ καρπούς, ὕστερον δέ ἐνεργείᾳ ¹ unusquisque eorum, qui salvantur, in fine ante Christi adventum (quasi in hieme) in se absconsam habet vitalem virtutem, Christo
auteni inspirante, qui sunt teneri et non duricordii rami et quae abscondita erant in eis, progrediuntur in folia aestate instante et manifestos fructus ostendunt, τῶν ἐν θέρει φανερωθησομένων.
quos qui aspicit in Christo iam videt.

Sic et in aliqua parabola refertur Pastoris, si cui placeat etiam illum legere librum, quoniam »saeculum praesens hiems est iustis«, qui apparent similes proximis suis natura, arboribus videlicet ceteris
siccis, tempore autem opportuno in fructibus suis apparent. si autem et in prinio Psahno tale aliquid sit, quod de beato dicitur illo, quoniam »erit tamquam lignum quod plantatum est secus decursus aquarum, quod fructum suum dabit in tempore suo, et folium eius non defluet, et omnia quaecumque faciet prosperabuntur«, et tu considera
est scriptum. »hiems transiit, abiit sibi, flores apparuerunt in terra«, sicut scriptum est in Cantico canticorum, ex quo Christus advenit, qui temperiem introduxit et hiemales spiritus fecit cessare. et ficus, id est mundus, tenerum ramum, id est ecclesiam, fecit nunc quidem folia proferentem, donec est in proximo aestas nondum tamen advenit;
facta autem aestate, plenius perfectos et maturos Christo fructus praestabit, quando secundum Hieremiam ficus boni boni sunt valde, congregati in cophinis bonorum ficorum, ex quibus Christus accipere vult et quasi edere dulcedinem eorum. absit autem a nobis ut lesu veniente ad nos et volente manducare de fico, ut non inveniatur
fructus in ea. si enim non fuerit inventus fructus in ea, dicet ad eam in suo adventu, quae non ostenderit fructus: »numquam ex te quis- ² quam fructum manducetu. potest autem ficus illa intellegi populus circumcisionis, ad quem esuriens dominus venit, et cum non invenisset »fructum in ea« sed solani speciem vitalem, dixit: »numquam ex quisquam fructum «. propter quod in adventu eius »continuo
arefacta est« illa ficus, id est populus ille, illa autem altera quae (quantum ad priora tempora) sterilis erat, quae fuerat iam excidenda propter quod nullam habuerat adhibitam sibi diligentiam a suo fossore, cum stercus illi coeperit circummitti, proferet fructus; quae aliquando evacuaverat terram, nunc autem largiores fructus
producet etiam pro tempore transacto in quo sterilis fuit. Et unusquisque nostrum post hie- mes temptationum et post tristi- tiam periculorum transactorum ad aestatem festinat proferens
tenerum ramum, non illud durum sed molle cor ad credendum deo; et profectus nostri profe- runt folia interim et flores ope- rum, ut postmodum etiam per-
fectissimos fructus »cum 873 venerit quod perfectum «, in Christo exhibeamus. adhuc et ipsi, qui salvantur, καὶ ὁ χειμασθεὶς δέ ἐν πειρασμῷ ἐπὶ θέρος ὁδεύει φέρων ἁπαλὸν κλάδον, μὴ σκληρὰν καρδίαν, καὶ αἱ ἐν ἔργοις προκοπαὶ φέρουσι τὰ φύλλα καὶ ἡ τελειότης τοὺς καρπούς (1. καὶ τελειοτάτους καρπούς Diehl). habent in se veram vitem (eum qui dixit: »ego sum vitis vera«) et οὕτω καὶ συκῆ τὸ ἅγιον πωεῦμα
secundum aestimationem vitis et φέρον τοὺς σωτηρίους καρπούς, ficum veram offerentem sahitares fructus, ubi wrequiescit unusquisue« secundum spiritalem promissionem »sub vite« sua et »sub ficu «. et vitis quidem illa in his qui
floret et dat suum odorem, ficus autem et ipsa profert fructus suos, ut post dignum profectum digni efficiantur caelestibus torcularibus fructus eorum, et cophinis ^{3 4} ficorum valde bonorum eius fici, τὰ σῦκα τὰ χρηστά, quae teneros fructus et bonos protulit ante aestum; cuius fructus etiam languentes, non autem pigritantes orare,
medicantur. sicut scriptum est de Ezechia rege in Esaia, qui salvatus est per ficos, ὧν ἡ παλάθη ἐθεράπευσεν Ἑζεκίαν τὸν βασιλέα. ut ne moreretur; sed et sol super eum in gradibus demonstravit maiorem et clariorem
ei diem effectam. multa est ergo spes in ficu, quae ex dei verbis primum quidem fecit tenerum ramum suum, postea autem nascentia folia. talibus prope est aestas, et prope est in limine gloriosus et in nubibus Christi adventus, et adventus gloriae verbi dei, et »prope « huiusmodi hominibus »regnum dei«.