Ι.
5-8.
cf. not. 1.19.
ὅς πᾶσι δόλοισιν || ἀνθρώποισι μέλω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρεῖται ἡ διὰ καὶ ἡ δοτικὴ ἀντὶ αἰτιατικῆς κεῖται· διὰ δόλους γὰρ μέλω· ὅμοιόν ἐστι τῷ
σοὶ πάντες μαχόμεθα (
Ε 875
) τουτέστι διὰ σέ
BHQ
.
cf.
F. Ar. 25.
Ε 875.
τ 378.
21.
ναιετάω δ’ Ἰθάκην εὐδείελον· ἐν δ’ ὄρος αὐτῇ.
†) σύνηθες αὐτῷ τὰ ὄρη χωρίζειν τῆς γῆς. προεῖπε γὰρ τὴν Ἰθάκην καὶ ἐπήγαγε περὶ τοῦ ὄρους
H
.
cf. ad
Ο 193
ubi citatur hic versus, et notatus fuit propter Olympum montem cf.
L. Ar. 166
ne quis intelligat Olympum extra terram poni.
24.
Σάμη.
*) [ἡ διπλῆ ότι] τὴν Σάμην ἐν ἄλλοις Σάμον λέγει·
οἵ τε Ζάκυνθον ἔχον ἠδ’ οἳ Σάμον ἀμφενέμοντο (
Β 634
)
HQ
.
cf.
Ar. ad Β 634.
L. Ar. 233.
α 246.
33-35.
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθον.
ὣς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων
γίγνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροθε πίονα οἶκον.
ὣς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων
γίγνεται, εἴ περ καί τις ἀπόπροθε πίονα οἶκον.
Versus 33-35 obelis notati in
Q
. —
Sengebuschius l. c. p. 13
athetesin a versu 29 ad versum 36 patuisse putat, ita ut versui 28 subiungatur v. 37. Itaque
α 14-15
asteriscis notatos fuisse contendit. cf.
Nitzsch l. c. III, 12.
La Roche obelos ad v. 34-36
pertinere censet.
39.
Ἰλιόθεν με φέρων ἂνεμος Κικόνεσσι πέλασσεν Ἰσμάρῳ.
†) ἡ μὲν χώρα Κικονία — ἔστι δ’ αὐτὴ τῆς Θράκης — ἡ δὲ πόλις Ἴσμαρος. τῷ γὰρ γενικῷ τὸ εἰδικὸν ἐπήγαγεν, ὡς τὸ
ἡ δ’ ἄρα Κύπρον ἵκανεν, εἰς Πάφον (
θ 262
). πορθεῖ δὲ τοὺς Κίκονας, ὅτι συνεμάχησαν τοῖς Τρωσί (
Β 846
).
BQ
.
cf. ad
θ 362.
42.
δασσάμεθ’, ὡς μὴ τίς μοι ἀτεμβόμενος κίοι ἴσης.
Versus 42 asteriscum habuit,
οὐκ ὀρθῶς
Λ 705
ubi v. Ar. La Roche asteriscum non notavit.
43.
διερῷ ποδὶ φευγέμεν ἡμέας.
Quod habet schol. in
PQV
:
οἱ δὲ τῷ ζῶντι Aristarcheum est. cf. ad
ζ 201.
L. Ar. 47.
Sed Aristarchum in etymologia lapsum esse demonstrat Lehrsius, qui
fugaci pede interpretatur, cuius interpretationis vestigium in eodem scholio est:
οἱ δὲ διερῷ τῷ ὀξεῖ καὶ ταχεῖ. cf.
Curtius, Grundzüge der Etymologie p. 212.
48.
οἵ σφιν γείτονες ἦσαν.
†) ἐπισημαίνονται ἐν Ἰλιάδι γείτονα μὴ ὠνομάσθαι, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ νῦν δὲ κἀκεϊ (
Dind. ex Eust. vult: ἐνταῦθα κεῖται καὶ)
ὣς οἱ μὲν δαίνυντο γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου
H
. (
δ 15
)
Etiam
ε 489
γείτονες
legitur.
59.
Κίκονες κλῖναν δαμάσαντες Ἀχαιούς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κλῖναν] ἀντὶ τοῦ κλιθῆναι ἠνάγκασαν.
T
.
cf.
Ε 37.
62.
ἔνθεν δὲ προτέρω πλέομεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν. καὶ ἑξῆς ὁμοίως
οὐδ’ ἄρα μοι προτέρω νῆες κίον (
64
)
H
.
cf.
Ar. ad Κ 469.
δ 36.
ε 417.
ω 475.
68.
νηυσὶ δ’ ἐπῶρσ’ ἄνεμον Βορέην . . .
λαίλαπι θεσπεσίῃ.
λαίλαπι θεσπεσίῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐλλείπει ἡ σύν πρόθεσις, σὺν λαίλαπι
T
.
cf.
F. Ar. 25.
Μ 207.
69.
not. 2.80.
περιγνάμπτοντα Μάλειαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] νῦν ἑνικῶς Μάλειαν, ἑτέρωθι δὲ πληθυντικῶς
ἀλλ’ ὅτε δή ῥα ἔμελλε Μαλειάων ὄρος αἰπὺ ἵξεσθαι
BEQ
.
cf. ad
δ 514.
γ 287.
106.
Κυκλώπων δ’ ἐς γαῖαν ὑπερφιάλων ἀθεμίστων.
†) ἢ τῶν μεγαλοφυῶν τῷ σώματι — τῶν δισήμων γὰρ ἡ λέξις — (
de quibus v. L. Ar. 146) ἀθεμίστων δὲ τῶν νόμοις μὴ χρωμένων (
cf.
Ar. ad Π 387
). φησὶ γὰρ
θεμιστεύει δὲ ἕκαστος παίδων ἠδ’ ἀλόχων (
114
). εἰ γὰρ ἦν ἀθεμίστων ἀντὶ τοῦ ἀδίκων, πῶς λέγει
οἵ ῥα θεοῖσι πεποιθότες; (
107
) εἰ δ’ εἴπῃ τις, καὶ πῶς ὁ Πολύφημός φησιν
οὐ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσι, (
275
) σκοπείτω τὸ πρόσωπον, ὅτι Πολυφήμου ἐστὶ τοῦ ὠμοφάγου καὶ θηριώδους. καὶ Ἡσίοδος —
Op. 277
—
ἰχθύσι μὲν καὶ θηρσὶ καὶ οἰωνοῖσι πετεινοῖς ἔσθειν ἀλλήλους, ἐπεὶ οὐ δίκη ἐστὶν ἐν αὐτοῖς, ἀνθρώποισι δ’ ἔδωκε δίκην. ὥστε Πολύφημον μόνον λέγει ὑπερήφανον καὶ ἄδικον, τοὺς δὲ λοιποὺς πάντας Κύκλωπας εὐσεβεῖς καὶ δικαίους καὶ πεποιθότας τοῖς θεοῖς, ὅθεν καὶ ἀνῆκεν αὐτοῖς αὐτομάτως ἡ γῆ τοὺς καρπούς
H
.
Sic fere etiam alii codd.
TV
ex parte
BQ
ad
v. 112
cf. praeterea ad
v. 225.
275.
508.
Hanc Ar. sententiam fuisse apparet ex
Apoll. l. h. 12, 20
et
158, 30.
Eust. 1617, 20.
Totus locus fuit
τῶν προβλημάτων v. Apoll. l. e.
112.
τοῖσιν δ’ οὔτ’ ἀγοραὶ βουληφόροι οὔτε θέμιστες
†) ἀθεμίστους λέγει οὐχ ὡς ἀδίκους, ἀλλ’ ὡς μὴ θέμιδος ἤτοι νόμου χρῄζοντας εἰς εὕρεσιν τοῦ καλοῦ. ἦσαν γὰρ ἀγαθοί
Q
.
116.
νῆσος ἔπειτα λάχεια.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem, quam servavit
HQ
:
Ζηνόδοτος τὴν βραχεῖαν, γράφων διὰ τοῦ ε̄, ἐλάχεια. cf.
Eust. 1619, 31.
Apoll. l. h. 107, 12.
De
ἐλάχεια vocabulo omnia incerta sunt praeter accentum, cf.
L. qu. ep. p. 175.
Dindorfius vulgatam lectionem Aristarcho probatam fuisse putat. cf. ad
κ 509.
144.
ἀὴρ γὰρ παρὰ νηυσὶ βαθεῖ’ ἦν, οὐδὲ σελήνη.
†) ἀορασία ἢ ἀχλύς
H
.
Certe diple fuit ὅτι ἀέρα τὴν σκοτίαν καλεῖ.
cf.
P 644.
649.
Apoll. l. h. 12, 10.
Herod. ad Τ 87.
154.
ὦρσαν δὲ νύμφαι || αἶγας ἀρεσκῴους ἵνα δειπνήσειαν ἑταῖροι.
†) ὅμοιόν ἐστι τῷ
οὐδ’ ἄρ’ ἀπ’ ἀσφάραγον μελίη τάμε (
Χ 329
) τὰ γὰρ συμβεβηκότα ὡς αἴτια λαμβάνει
H
.
cf.
Ar. ad Χ 329,
quem versum expunxit.
167
cf. not. 3.177.
ὡς εἰπὼν ἀνὰ νηὸς ἔβην.
†) ἰδίως εἶπεν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ τὴν ναῦν ἔβη
H
.
Sic in praepositione
ἐπὶ ad
Ε 249.
700.
genetivus pro accusativo
Ἀττικῶς notatus est. cf.
Eust. 1621, 13.
184.
μῆλ’, ὄιές τε καὶ αἶγες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] προτάξας τὸ γένος ἐπήνεγκε τὸ εἶδος
V.
Ad
Κ 485
enim adnotavit, ὅτι μῆλα οἱ νεώτεροι πάντα τὰ τετράποδα, Ὅμηρος δὲ αἶγας καὶ οἴας·
Et ex nostro loco hanc interpretationem fecit Ar. cf. ad
Ζ 43.
198.
(Vinum) ὅν μοι ἔδωκε Μάρων || ἱρεὺς Ἀπόλλωνος.
†) ταῦτα σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ μὴ παραδιδόναι Ὅμηρον Διόνυσον οἴνου εὑρέτην, τὸν δὲ Μάρωνα οὐ Διονύσου, ἀλλ’ Ἀπόλλωνος ἱερέα, δι’ ὅλης τῆς ποιήσεως οἴνου μνημονεύων· ἡ δ’ ἀπότασις πρὸς Ἡσίοδον λέγοντα τὸν Μάρωνα εἶναι Οἰνοπίωνος τοῦ Διονύσου
HQ
.
cf.
L. Ar. 182,
ubi monet, scholii testimonium nec integrum fortasse esse et an Aristonici sit non carere dubio.
Nitzsch III, 42.
222.
χωρὶς δ’ αὖθ’ ἕρσαι.
Etym. M. 377, 38
: ἕρσαι αἱ ἐν ἔαρι γεννηθεῖσαι ἢ αἱ ἁπαλαὶ καὶ τελείως νέαι, μεταφορικῶς ὡς Ἀριστόνικος ἐν σημείοις.
Similia habent
Q
.
ad
v. 221
et
V
.
Eust. 1625, 30
.
225.
†) ἐκ τούτων ἡ δικαιοσύνη τῶν Κυκλώπων δήλη, ἐκ τοῦ ἀμελῶς εὑρεθῆναι τὸ σπήλαιον πλῆρες ὄν τυρῶν τε καὶ θρεμμάτων. ᾔδει γὰρ ὁ Κύκλωψ ὅτι οὐδεὶς ὑφαιρήσεται τῶν ἐπιχωρίων T . cf. ad v. 106.231.
ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν ἠδὲ καὶ αὐτοί
τυρῶν αἰνύμενοι φάγομεν.
τυρῶν αἰνύμενοι φάγομεν.
†) ἐθύσαμεν ἀπὸ τῶν τυρῶν. παλαιὸν γὰρ ἔθος τὸ τῶν ἀπαρχῶν θύειν.
ὁ δ’ ἐν πυρὶ βάλλε θυηλάς.
H
.
Ad
Ι 219
Ar. adnotavit, verbum
θύειν nusquam apud Homerum dici de immolanda hostia sed de offerendis
ἀπαρχαί, et
θυηλάς esse
ἀπαρχάς cf.
L. Ar. 82.
Hoc certe ad nostrum etiam versum observatum fuit contra Philoxenum, qui falso accepit τὸ
ἔνθα δὲ πῦρ κήαντες ἐθύσαμεν
παρὰ τῷ ποιητῇ εἴρησθαι ἐπὶ τῶν ἀρνῶν.
243.
τόσσην ἠλίβατον πέτρην ἐπέθηκε θύρῃσιν.
Ex Eust. 1626, 54
: ὅτι τὴν τοῦ σπηλαίου εἴσοδον ἤτοι τὸ περὶ αὐτὴν διάστημα θύραν ὁ ποιητής ἐνταῦθα λέγει, καθά που καὶ ἐν Ἰλιάδι πύλας τὸν τόπον περὶ ὃν αἱ πύλαι,
quod
L. Ar. 156
Aristarcho attribuit cf. ad
ν 370.
250.
πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα.
†) πονηθεὶς τὰ αὑτοῦ ἔργα, ὅ ἐστι περιγενόμενος. τοῦτο γὰρ ὁ πόνος παρὰ τῷ ποιητῇ
T
.
cf.
L. Ar. 73.
schol. E ad v. 247
: ἐνήργησεν.
β 334.
δ 624.
252-255.
ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα;
ἦ τι κατὰ πρῆξιν, ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε
οἷά τε ληιστῆρες ὑπὲρ ἅλα, τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
ἦ τι κατὰ πρῆξιν, ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε
οἷά τε ληιστῆρες ὑπὲρ ἅλα, τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
Versibus appicti fuerunt asterisci, cf. ad
γ 71.
Aristophanes obelos cum asteriscis adposuit. cf.
Eust. 1627, 33
qui de asteriscorum significatione et forma hoc loco diserte exponit.
261.
ἄλλην ὁδὸν, ἄλλα κέλευθα || ἤλθομεν.
†) ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ· τὰ γὰρ δύο ἕν σημαίνουσιν
Q
.
cf.
γ 317.
266.
ἡμεῖς δ’ αὖτε κιχανόμενοι τὰ σὰ γοῦνα
ἱκόμεθ’, εἴ . .
ἱκόμεθ’, εἴ . .
†)
ἱκέται ἐσμὲν παρὰ τὰ σὰ γούνατα παραγενόμενοι
Q
. cf. etiam
T
.
γ 92.
Χ 123.
275.
οὐ γὰρ Κύκλωπες Διὸς αἰγιόχου ἀλέγουσιν.
†) τὸ ἴδιον ἁμάρτημα ἑαυτοῦ ὁ Πολύφημος κοινὸν ποιεῖται· ὅτι γὰρ οἱ ἄλλοι Κύκλωπες οὐκ ἦσαν ἄθεοι, φησὶ
νοῦσον δ’ οὔπως ἐστὶ Διὸς μεγάλου ἀλεύασθαι (
411
)
HQ
.
Idem in
V
.
cf. ad
v. 106.
297.
ἐμπλήσατο νηδύν
ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων.
ἀνδρόμεα κρέ’ ἔδων καὶ ἐπ’ ἄκρητον γάλα πίνων.
†) εἰς ἔμφασιν τοῖς παρατατικοῖς κέχρηται ἀδιαλείπτως ἐσθίοντος καὶ πίνοντος· καὶ τὸ
ἀνδρόμεα μείζον τοῦ ἀνθρώ πεια. καὶ τὸ
κεῖτο ἐμφαντικῶς. οὐ γὰρ ἄν ἐκ προνοίας ἀνεκλίθη, ἀλλὰ κατηναγκασμένην ἀνατροπὴν σημαίνει τὸ ῥῆμα.
Q
.
De priore scholii parte cf.
F. Ar. 4.
θ 289.
347.
Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τῆ] ἀντὶ τοῦ λάβε.
P
.
cf.
θ 477.
Ar. αδ Ξ 219.
374.
ὁ δ’ ἐρεύγετο οἰνοβαρείων.
Fuit diple, quod dixit
ὡς περὶ ἑτέρου. cf.
Ar. ad Π 106
ubi citatur hic versus in eadem adnotatione.
398.
cf. not. 4.473.
ὅσσον τε γέγωνε βοήσας.
†) ὅσον ἐξακούεται φωνὴ ἀνδρὸς.
cf.
L. Ar. 100.
483.
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’ οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι.
†) οὗτος ὁ στίχος συντάσσεται ἀπὸ τοῦ στίχου τοῦ ἀρχομένου
πλημμυρίς (
486
)
M
.
cf.
Eust. 1640, 33
: διὸ ἐν μὲν τοῖς πρώτοις στίχοις τὸ
τυτθὸν ἐδεύησεν οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι ἀστέρα ἔχει μετὰ ὀβέλου· ὡς ἄριστον μὲν ἔπος ὂν ἐκεῖθεν δὲ ὀβελιζόμενον. ἐν δὲ τοῖς δευτέροις στίχοις ἀστέρα μόνον ἔχει ὡς ἐκεῖ ἄριστα κείμενον.
495.
βαλὼν βέλος
i. e. κορυφὴν ὄρεος μεγάλοιο).†) βλῆμα· νῦν γὰρ τὸν βληθέντα λίθον λέγει
V
.
cf.
Μ 458.
L. Ar. 56.
508.
ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις.
†) ἐκ τούτου νοητέον ὅτι δεισιδαίμονες οἱ Κύκλωπες, ὅτι ὑπήκουον βουλήμασι θεῶν, καὶ οὐκ ἀπέκτεινον τοὺς προλέγοντας αὐτοῖς τινα παρὰ θεῶν ἐσόμενα
Q
.
L. Ar. 182.
cf.
v. 106.
540.
τυτθόν, ἐδεύησεν δ’ οἰήιον ἄκρον ἱκέσθαι.
Versus asterisco notatus erat cf. ad
v. 483
et schol. in
HMQV
.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.