Θ.
4.
τοῖσιν δ’ ἡγεμόνευε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ τοῖσιν ἀντὶ γενικῆς
H
.
cf.
F. Ar. p. 22.
11.
δεῦτ’ ἄγε, Φαιήκων ἡγήτορες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἰδίως ἐξενήνοχε. τὸ γὰρ δεῦτε πληθυντικῶς φήσας τὸ ἄγε ἑνικῶς εἶπε.
E
.
cf.
γ 475.
12.
ὄφρα ξείνοιο πύθησθε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐλλείπει ἡ περὶ, ἵνα ᾖ περὶ τοῦ ξείνου
T
.
cf.
F. Ar. p. 26.
16.
ἀγοραί τε καὶ ἕδραι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ ἑνικοῦ τοῦ ἀγορά· προεῖπε γοῦν εἰς ἀγορὴν ἰέναι (
5
) καὶ
ἐνθάδε τέ σφ’ ἀγορὴ καλὸν Ποσιδήϊον ἀμφίς (
ζ 266
).
H
.
cf.
γ 287
et exempla ibidem.
17.
θηήσαντο ἰδόντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] σαφῶς νῦν τὸ ἐθηήσαντο ἀντὶ τοῦ ἐθαύμασαν· ἐπιφέρει γοῦν ἰδόντες.
Q
.
22.
δεινός τ’ αἰδοῖός τε, καὶ ἐκτελέσειεν ἀέθλους
πολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ’ Ὀδυσῆος.
πολλούς, τοὺς Φαίηκες ἐπειρήσαντ’ Ὀδυσῆος.
Nota fuit de Zenodoti athetesi versuum 22-23, qui in eo offendit, quod Ulixes unum modo certamen disci apud Phaeaces inierit, non multa. Crates
ἀέθλους mire intellixit
τοὺς κατὰ Ἰθάκην πόνους cf. schol. in
HQV
.
πληθυντικῶς εἶπε τὸν τοῦ δίσκου ἆθλον· Κράτης δὲ τοὺς κατὰ Ἰθάκην ἤκουσε πόνους
QV
.
ἀθετεῖ Ζηνόδοτος· οὐ γὰρ πολλοὺς ἐτέλεσεν ἐν Φαιακίᾳ, ἀλλ’ ἐδίσκευσε μόνον (
186
)
HQ
. cf.
Eust. ad h. v. Duentzer p.91.
29.
ἠὲ πρὸς ἠοίων ἢ ἑσπερίων ἀνθρώπων.
†) οὐ προσέθηκεν ἄρκτον καὶ μεσημβρίαν (
ut Crates vult cf. ad
β 1
) ὅτι ἁπλούστερον οἱ ἀρχαῖοι διῄρουν τὸν κόσμον, εἴς τε ἀνατολὴν καὶ δύσιν
T
.
Fluxit ex Ar. qui ad
Μ 239
posuit diplam,
ὅτι δύο διαστάσεις οἶδεν Ὅμηρος κοσμικὰς ἀνατολὴν καὶ δύσιν. cf.
L. A. 174.
38.
θοὴν ἀλεγύνετε δαῖτα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ θοὴν] ἀντὶ τοῦ θοῶς, ὡς
λῦσεν ἀγορὴν αἰψήρην (
β 257
)
HQ
. [καὶ ὅτι] ἐκ τοῦ περὶ αὐτῶν εἰς τὸν πρὸς αὐτοὺς λόγον μετῆλθεν
H
.
cf.
β 257.
F. Ar. 30
et
16.
47.
κῆρυξ δὲ μετ’ ᾤχετο θεῖον ἀοιδόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἡ μετὰ ἀντὶ τῆς ἐπί· ᾤχετο ἐπὶ τὸν θεῖον ἀοιδόν
Q
.
cf.
Α 222.
ζ 222.
75.
νεῖκος Ὀδυσσῆος καὶ Πηλείδεω Ἀχιλῆος.
De Ar. adnotatione ad contentionem Ulixem inter et Achillem exortam cf.
Ι 347.
L. Ar. 176.
81-82.
χρήσομενος· τότε γάρ ῥα κυλίνδετο πήματος ἀρχὴ
Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς.
Τρωσί τε καὶ Δαναοῖσι Διὸς μεγάλου διὰ βουλάς.
†) ἐν ἐνίαις τῶν ἐκδόσεων οὐκ ἐφέροντο. διὸ ἀθετοῦνται
H
.
Verba composita esse videntur ex Didymo et Aristonico. cf.
Nitzsch, Anmerkungen zur Odyssee II, 178.
122.
ἐπέτοντο κονίοντες πεδίοιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐλ]λείπει ἡ διά, (ἵν’ ᾖ διὰ πεδίου]
Q
.
cf.
F. Ar. 26.
142.
αὐτὸς νῦν προκάλεσσαι ἰὼν καὶ πέφραδε μῦθον.
Hunc versum Ar. non legit cf.
H
:
οὔτε Ἀρίσταρχος οὔτε Ἀριστοφάνης οὔτε Ζηνόδοτος ἐπίστανται τοῦτον τὸν στίχον.
153.
Λαοδάμα, τί με ταῦτα κελεύετε;
†)
ἀπὸ ἑνικοῦ εἰς πληθυντικὸν μετέβη
E
. Ad tales numerorum permutationes Ar. attendere solebat. cf.
F. Ar. p. 15 sq.
154.
κήδεά μοι καὶ μᾶλλον ἐνὶ φρεσὶν ἤπερ ἄεθλοι.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] περιττὸς ὁ καί
H
. cf.
F. Ar. 34.
cf.
α 33.
κ 471.
λ 452.
ρ 216.
163.
φόρτου τε μνήμων.
†) τοῦτό τινες σημειοῦνται πρὸς τὸ ἀγνοεῖν γράμματα τοὺς ἥρωας· τῇ γὰρ μνήμῃ φασὶ τὰ ἐγκείμενα κατέχειν διὰ τὸ ἀπείρως ἔχειν γραμμάτων. ὅθεν καὶ τοὺς Φοίνικας ἐμπόρους ὑπὸ τῆς χρείας αὐτῆς ἐπὶ τὴν τῶν γραμμάτων εὕρεσιν ἐλθεῖν
EQ
.
cf.
L. Ar. 95.
186.
ἦ ῥα.
Certe adnotatum fuit, vocabulum
ἦ poni tantum post orationem peractam, vid. schol. in
E
, quod legitur etiam ad
Ε 533
et Porphyrii est, qui idem docuit atque Aristarchus, sed plures exquirit vocabulorum
ἦ et
φῆ differentias. cf.
L. Ar. 95.
F. Ar.
Α 528.
Υ 114.
186.
cf. not. 1.189.
τόν ῥα περιστρέψας ἧκε.
*) [ἡ διπλῆ] ὅτι ὁ δίσκος ἐκ μέσου σχοῖνον εἶχεν
EV
.
192.
λᾶος ὑπὸ ῥιπῆς. ὁ δ’ ὑπέρπτατο σήματα πάντων.
Fuit asteriscus cf. ad
Ψ 843,
nostro loco εὐλόγως ἔστιν
ὑπέρβαλε σήματα πάντων, πλείονες γὰρ δισκεύουσιν.
214.
πάντα γὰρ οὐ κακός εἰμι μετ’ ἀνδράσιν ὅσσοι ἄεθλοι
†) σημειωτέον, ὅτι τῷ ἆθλα οὐδετέρῳ ἀρσενικὸν ἐπήγαγε τὸ ὅσσοι
HQ
.
cf.
δ 240.
223.
ἐριζέμεν οὐκ ἐθελήσω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ οὐ δυνήσομαι, ὡς τὸ
οὐδ’ ἔθελε προρέειν (
Φ 366
).
QT
.
cf.
Φ 366.
γ 121.
L. Ar. 148.
224.
οὐδ’ Εὐρύτῳ Οἰχαλιῆι.
†) ἡ Οἰχαλία πόλις Θεσσαλίας
QV
.
Ex Ar. fluxit, qui ad
Β 596
et
730
adnotavit, Eurytum regem esse Oechaliae, quae Thessaliae sit, non Euboeae ut apud recentiores. cf.
L. Ar. 184.
246.
οὐ γὰρ πυγμάχοι εἰμέν.
Fuit diple contra chorizontes, ὅτι προτάσσει τὴν πυγμὴν ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι
οὐ γὰρ πύξ γε μαχήσεαι οὐδὲ παλαίσεις.
cf. ad
Ψ 621.
251.
ἀλλ’ ἄγε, Φαιήκων βητάρμονες ὅσσοι ἄριστοι, παίσατε . .
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
παίσατον pro
παίσατε, cf. in
HQ
.
Ζηνόδοτος παίσατον εἶπεν, οὐ κακῶς. Aut delendum est
οὐ, aut
κακῶς in
καλῶς mutandum est, ut sit
οὐ καλῶς. Nam persaepe ob dualem cum plurali confusum Zenodotus vituperatur, cf. exempla a Friedlaendero collata
Ar. p. 15.
Nitzsch l. c. p. 204.
258.
αἰσυμνῆται δὲ κριτοὶ ἐννέα πάντες ἀνέσταν.
†) οἱ μὲν τὸ πάντες κατὰ παρολκήν φασι κεῖσθαι, ὡς καὶ ἀλλαχοῦ τὸ
δέκα πάντα τάλαντα (
Τ 247
) καὶ τὸ
οἱ δ’ ἐννέα πάντες ἀνέσταν (
Η 161
)
E
.
Sic interpretatus est Ar. cf. ad
v. c. Η 161.
Σ 373
.
Ω 232
.
ε 244
.
260.
λείηναν δὲ χορόν.
†) τὸ χωρίον, ἐν ᾧ ἔμελλον ὀρχεῖσθαι, χορόν ἐκάλεσεν
BE.
cf. ad
Σ 590
,
ubi adiungitur: οὐ τὸ σύστημα τῶν χορευόντων.
264.
πέπληγον.
Ar. de hac forma observationem v. apud
Eust. 1596, 6
: Ἀριστόνικος οὐ Σικελικὰ (
sic enim Eust. esse vult et Ἰώνων) ταῦτα, ἀλλὰ ἀναδιπλώσεις Ἰακὰς βούλεται εἶναι κατὰ τὸ κεκάμω καὶ λελάβω.
Fuit igitur Ar. diple πρὸς τὸν ἀναδιπλασιασμόν.
cf.
δ 388.
Demodoci cantum de Martis cum Venere amoribus in offensionem veterum grammaticorum incurrisse constat ex schol. ad
Arist. Pac. 778
:
σημειοῦται ταῦτα ὁ Μόχθος (i. e. Apio, quem hoc cognomine appellatum esse prodidit Suidas)
πρὸς τοὺς ἀθετοῦντας τὴν ἐν Ὀδυσσείᾳ Ἄρεως καὶ Ἀφροδίτης μοιχείαν. Scholiasta in
HQT
dicit:
ἀλλ’ οὐχ Ὁμήρου τὸ ἔγκλημα. Quo magis dolemus, quod quid Ar. hac de re statuerit nobis non servatum est. Hoc unum ex scholiis ad Iliadem extricamus, Aristarchum non haesitasse ut chorizontes, quod nostro loco Venus Vulcani uxor est, cf. ad
Φ 416
:
λέγειν δὲ δεῖ, ὅτι οὐχ οἱ αὐτοὶ χρόνοι ἦσαν τῆς συμβιώσεως.
271.
ἥλιος.
†) ἅπαξ εἴρηται ἥλιος· ἠέλιος γὰρ ἀεί φησιν Ἰακῶς, τὸ ῆ εἰς ῆε.
H
.
274.
βῆ ρ’ ἴμεν ἐς χαλκεῶνα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Ἥφαιστον ἐργαζόμενον ἢ ἐν Λιπάρᾳ τῆς Σικελίας τῶν Αἰολίδων νήσων, ἢ ἐν Λήμνῳ, ἀλλ’ ἐν Ὀλύμπῳ· καὶ γὰρ καὶ τὴν ἀσπιδοποιΐαν ἐκεῖ λέγει γεγενῆσθαι.
Q
.
cf.
Σ 369.
L. Ar. 185.
277.
ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ἑρμῖσιν.
†) τοῖς κλινοποδίοις· ἑρμὶς ὁ τῆς κλίνης ποῦς
BQV.
Sic Ar. cf.
Apoll. l. h. 77, 5
: ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησιν, ἑρμῖνας ἐκάλουν τοὺς πόδας τῶν κλινῶν, οὗτοι δὲ ἦσαν σφηνοειδεῖς τῇ κατασκευῇ· τῶν ἅπαξ εἰρημένων.
283.
εἴσατ’ ἴμεν.
†) ὥρμησεν ἀπιέναι
Q
.
L. Ar. 148.
ε 281.
289.
ἐρχομένη κατ’ ἄρ’ ἕζεθ’ . .
†)
ἀντὶ τοῦ ἀορίστου· τὸ γὰρ ἐρχομένη (corr. Friedlaender, codd.
ἐχόμενον) ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ
P
. cf.
F. Ar. 4.
ι 297.
294.
οἴχεται ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους.
†)
Σίντιες ἐκαλοῦντο οἱ Λήμνιοι
EQ
. Sic Ar. cf.
Apoll. 1. h. 141, 25
.
L. Ar. 234.
309.
De Ar. interpretatione vocabuli ἀίδηλος cf. ad χ 165.312.
ἀλλὰ τοκῆε δύω.
†) Ἡσίοδος ἐκ μόνης τῆς Ἥρας γενέσθαι τὸν Ἥφαιστον. κἀκεῖνο δ’ ἱκανὸν
τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν Ἥφαιστος (
Ξ 338
).
T
.
sc. ut Hesiodus refutetur, nam Jovis et Junonis filius est apud Homerum cf. ad
Ξ 335
ubi noster locus citatur.
L. Ar. 185.
363.
ἡ δ' ἄρα Κύπρον ἵκανε φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
ἐς Πάφον· ἔνθα δέ οἱ τέμενος.
ἐς Πάφον· ἔνθα δέ οἱ τέμενος.
†)
πόλις Κύπρου· ἀπὸ γενικοῦ εἰς τὸ εἰδικόν· ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ, ἔνθα γάρ οἱ
H
. Similis locus. quem
Eust. 1600, 50
citat ad nostrum versum, est
Θ 47
:
Ἴδην δ’ ἵκανεν Γάργαρον, ad quem v. Ar. cf.
η 197.
ι 39.
184.
De commutatione vocabulorum
δέ et
γάρ
F. Ar. 35,
β 6
et locos ibid. collatos. Quod habet
T
ad
v. 364
:
καὶ δύο γενέσεις Χαρίτων est Aristarcheum. cf.
L. Ar. 180.
383.
ἠμὲν ἀπείλησας . .
†) ἐπηγγείλω·
οὐδ’ ἠπείλησεν ἄνακτι (
Ψ 863
)
H
.
Frustula sunt Ar. notae, qui ad locum citatum ἠπείλησεν ἀντὶ τοῦ ηὔξατο
esse dicit. cf.
Ι 682.
Eust. pro ἐκαυχήσω.
390.
δώδεκα γὰρ βασιλῆες ἀριπρεπέες κατὰ δῆμον·
Ex Ar. ad
Υ 84
apparet, hic diplam fuisse,
ὅτι βασιλεῖς καὶ τοὺς κατὰ μέρος ἄρχοντας λέγει. cf.
L. Ar. 115.
α 72.
η 49.
ξ 336.
452.
θερμὰ λοέτρ’, ἐπεὶ οὔ τι κομιζόμενός γε θάμιζεν,
ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς.
ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς.
De dipla ab Ar. adpicta propter
ἐπεί vocabuli significationem, non tantum quod, sed etiam postquam cf. ad
α 2.
477.
κῆρυξ, τῆ δὴ, τοῦτο πόρε κρέας.
†) τὸ τῆ ῥῆμα προστακτικόν ἐστι παρὰ ποιηταῖς εἰρημένον χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ
BQ
.
Est ἀντὶ τοῦ λάβε
cf. ad
ι 347.
Ξ 219.
483.
ἥρῳ Δημοδόκῳ.
Fuit diple,
ὅτι δισυλλάβως καὶ ἐν Ἰλιάδι ἥρῳ cf. ad
Η 453
, ubi etiam noster locus notatur.
507.
ἠὲ διαπλῆξαι κοῖλον δόρυ νηλέι χαλκῷ.
†) Ἀρίσταρχος διαπλῆξαι, ὡς ἀλλαχοῦ
τὰς μὲν ἔπειτα διαπλήσσοντες Ἀχαιοί (
Ψ 120
).
Eust. 1608, 16.
διατμῆξαι,
quod habent ACDEFGHIKLMPQSV, Zenodoto videtur deberi, cf. schol.
Σ 34.
529.
εἴρερον εἰςανάγουσι.
Notatum fuit vocabulum
εἴρερον ἅπαξ εἰρημένον cf. in
ET
.
Apoll. l. h. 64, 13.
546.
ἀντὶ κασιγνήτου ξεῖνος.
Fuit diple
ὅτι τὸ ἀντὶ κασιγνήτου ἀντὶ τοῦ ἴσος κασιγνήτῳ cf. ad
Φ 75
, ubi noster versus sic explanatur ab
Ar. L. Ar. 114.
557.
οὐ γὰρ Φαιήκεσσι κυβερνητῆρες ἔασιν.
†) τοῦτο φανερὸν ὅτι ἐκτετόπισται ἡ πλάνη. διὸ μὴ χρῄζειν τὰς ναῦς τῶν κυβερνητῶν, ἀλλ’ αὐτὰς τὸν πλοῦν ἐπίστασθαι
T
.
cf. ad
δ 556
et locos ibid. collatos.
564-71.
ἀλλὰ τόδ’ ὥς ποτε πατρὸς ἐγὼν εἰπόντος ἄκουσα
Ναυσιδόου, ὅς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
ἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
φῆ ποτὲ Φαιήκων ἀνδρῶν εὐεργέα νῆα
ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
ῥαισέμεναι, μέγα δ’ ἧμιν ὄρος πόλειἀμφικαλύψειν·
ὣς ἀγόρευ’ ὁ γέρων· τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν.
Ναυσιδόου, ὅς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι
ἡμῖν, οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
φῆ ποτὲ Φαιήκων ἀνδρῶν εὐεργέα νῆα
ἐκ πομπῆς ἀνιοῦσαν ἐν ἠεροειδέι πόντῳ
ῥαισέμεναι, μέγα δ’ ἧμιν ὄρος πόλειἀμφικαλύψειν·
ὣς ἀγόρευ’ ὁ γέρων· τὰ δέ κεν θεὸς ἢ τελέσειεν.
*) ἀθετοῦνται· οἰκειότερον γὰρ ἐν τοῖς ἑξῆς, (
ν 172 seq.
) ὅταν ἴδωσι τὴν ναῦν ἀπολελιθωμένην ὑπὸ τοῦ Ποσειδῶνος [ὥστε ἀναμιμνήσκονται
inserendum esse putat Friedlaenderus in
Fleckeisenii Annal. tom. LXXVII p. 5]
ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος, ὥσπερ ὁ Κύκλωψ ὑπὸ τοῦ . . . . ἀναμιμνήσκεται καὶ ἡ Κίρκη
ἦ σύγ’ Ὀδυσσεύς ἐσσι (
κ 330
). καὶ ἐνταῦθα δὲ παλιλλογοῦνται (
sc. οἱ στίχοι). εἰ δὲ ἔμαθε Ὀδυσσεὺς τὸν χρησμὸν, οὐκ ἂν αὐτοῖς ἐμήνυσε τὰ ὑπὲρ αὐτοῦ, οὐδὲ Ἀλκίνοος ἔπεμψεν αὐτὸν ὑπερβολῇ φιλοξενίας
T
.
cf. ad
ν 173.
Obelos cum asteriscis his versibus appictos fuisse — sunt in M. cf.
La Roche p. 179
—
commemorat
Eust. 1610, 46
et
1737, 59
easdem fere caussas afferens.
565.
ὃς ἔφασκε Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι || ἡμῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀγάσασθαι νῦν] ἀντὶ τοῦ φθονῆσαι
B
.
cf.
ν 173.
L Ar. 147.
581.
ἦ τίς τοι καὶ πηὸς ἀπέφθιτο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] σαφῶς ἐκ τούτου δηλοῦται ὅτι πηὸς [ὁ] (οὐ
cod.) κατ’ ἐπιγαμίαν (
cod. ἐπωνυμίαν,
sed correxi secutus
Apoll. l. h. 131, 22
) οἰκεῖος (ἢ) [οὐχ ὁ] φίλος ἢ (
corr. Friedlaenderus in
Fleckeisenii annal. l. c.
pro cod. ἀλλ’) ἑταῖρος, ὡς οἱ πολλοὶ τῶν γλωσσογράφων· ἐπιφέρει γοῦν ἀντιδιαστέλλων (
584
)
ἢ πού τις καὶ ἑταῖρος ἀνήρ ὁρισμὸν ποιῶν.
T.
cf.
Eust. ad h. v.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.