Η.
8.
γρηῢς Ἀπειραίη.
*) ὅτι συνέστειλεν Ἰακῶς καὶ ἑξῆς
τὴν ποτ’ Ἀπείρηθεν (9).
P.
cf.
Ι 378.
Ξ 25.
Π 776.
μ 27.
85.
13.
ἥ οἱ πῦρ ἀνέκαιε καὶ εἴσω δόρπον ἐκόσμει.
Fuit diple periestigmene quod Zenodotus hunc versum expunxit v.
HP
:
ἀθετεῖ Ζηνόδοτος· ἤδη γὰρ εἶπε
δαῖε δέ οἱ πῦρ (7).
*) [ἡ διπλῆ] διὰ τὴν διαφορὰν τοῦ εἴσω πρὸς τὸ ἔνδον.
HP
.
cf.
L. Ar. 134.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι δόρπον λέγει τὴν] ἑσπερίνην τροφήν. δεῖ γὰρ νοεῖν, ὅτι ἑσπέρας εἰςῆλθεν ἡ Ναυσικάα
HPT
.
cf.
L. Ar. 127.
α 124.
β 20.
δ 61.
π 2.
15.
πολλὴν ἠέρα χεῦε φίλα φρονέουσ’ Ὀδυσῆι.
*) ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέθηκε σκότος, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς ἐν τοῖς ἑξῆς Ζηνόδοτος PQT. v. ad v. 41 et 140. Fortasse adnotavit etiam: ὅτι ἀέρα τὴν σκοτίαν καλεῖ. cf. schol. in Ε 14, Ρ 644. 649. L. Ar. 102.
24.
καὶ γὰρ ἐγὼ ξεῖνος ταλαπείριος.
†) Ἀρίσταρχος μὲν ἀντὶ τοῦ ταλαίπωρος, τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ ξένος καὶ πόρρωθεν πεπερακὼς, ἢ μακρόθεν ἀφιγμένος
PV
.
cf.
Apoll. I. h. 149, 1.
25.
τηλόθεν ἐξ ἀπίης γαίης.
*) ὅτι [ἀπίαν λέγει] τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν γῆν, οὐ τὴν Πελοπόννησον, ὡς (οἴονται) οἱ νεώτεροι.
EMPT
.
L. Ar. 227.
33.
οὐδ’ ἀγαπαζόμενοι φιλέουσι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ. τὸ δὲ φιλέουσι μετὰ στοργῆς ξενίζουσι.
BPT
.
cf.
F. Ar. 2.
δ 47.
322.
σ 8.
L. Ar. 147.
δ 29.
36.
τῶν νέες ὠκεῖαι ὡς εἰ πτερὸν ἠὲ νόημα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐντεῦθεν τὸ παροιμιῶδες
διέπτατο δ’ ὥστε νόημα
BET
[ἔκ τε τούτων καὶ τῶν κατὰ τὴν Ἰλίαδα
ὡς δ’ ὅτ’ ἂν ἀίξῃ νόος ἀνέρος (
Ο 80
) συγκεῖται, οὐκ ὂν παρ’ οὐδενὶ ποιητῇ].
cf.
Ar. ad Ο 80.
40.
ἐρχόμενον κατὰ ἄστυ διὰ σφέας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ δι’ αὐτῶν
PV
.
cf.
F. Ar. 21.
41.
ἥ ῥά οἱ ἀχλὺν κατέχευε.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος ἥ σφισιν ἀχλὺν γράφει, οὐκ εὖ. ἐν γὰρ τοῖς ἑξῆς (
143
) φησιν
καὶ τότε δὴ ῥ’ αὐτοῖο πάλιν χύτο θέσφατος ἀήρ.
HP
.
cf.
v. 15.
47.
τοῖσι δὲ μύθων ἦρχε.
*) ὅτι δύο ὄντων
τοῖσι εἶπε· καὶ περισσὸς ὁ δέ
P.
cf.
ε 202.
Ρ 628.
Φ 287.
49.
δήεις δὲ διοτρεφέας βασιλῆας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] βασιλεῖς [καὶ] τοὺς κατὰ μέρος ἄρχοντάς φησιν.
BPQT
.
cf.
L. Ar. 115.
59.
not. 1.65.
νύμφων ἐν μεγάρῳ.
Notatum fuit vocabulum
νύμφων ἅπαξ εἰρημένον nostro loco et
Ψ 223.
cf. schol.
BEPQT
quod errat contendens, non legi nisi in hoc Odysseae versu vocabulum.
79-80.
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον, λίπε δὲ Σχερίην ἐρατεινήν
ἵκετο δ’ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην.
ἵκετο δ’ ἐς Μαραθῶνα καὶ εὐρυάγυιαν Ἀθήνην.
*) ὅτι ἑνικῶς τὰς Ἀθήνας
Η.
cf.
γ 287.
A ad Β 498.
In
HP
praeterea legitur:
ὑποπτεύεται ὁ τόπος, ὡς καὶ Χαῖρίς φησιν ἐν Διορθωτικοῖς, quod ex Didymo manasse videtur, qui citat hunc grammaticum ad
Β 865.
Ζ 71.
Ι 605.
An suspectus fuit locus, quod Minerva non rediit in Olympum ut
ζ 42?
103.
πεντήκοντα δέ οἱ δμῳαὶ
αἱ μὲν ἀλετρεύουσι, αἱ δὲ ἵστους ὑφῶσι.
αἱ μὲν ἀλετρεύουσι, αἱ δὲ ἵστους ὑφῶσι.
Ex schol. PQ sequitur, ut fuerit Ar. diple
πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι ἀντὶ τοῦ δμωῶν αἱ μὲν . . αἱ δέ. cf.
F. Ar. p. 19.
104.
ἀλετρείουσι.
*)
[ὅτι ἤλλακται ὁ χρόνος ἀλετρεύουσι] ἀντὶ τοῦ ἠλέτρευον.
HP
. cf.
F. Ar. 4.
Κ 364
ubi noster locus sic explanatur.
107.
καιροσέων δ’ ὀθονέων.
*) ὅτι καὶ ἐπὶ ἐρίων ὀθόναι λέγεται (
cod. λέγονται)
BHMPT
.
122.
ἀλωή.
†) ἀλωὴ νῦν ἡ ἀμπελόφυτος γῆ. ἐῤῥίζωται δέ, πεφύτευται.
B
.
Alibi ἡ δενδροφόρος γῆ.
cf.
Φ 36.
ζ 293.
126.
ἕτεραι δ’ ὑποπερκάζουσιν.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὸ ἕτερον, ὅτι ἐπὶ δύο. ἐπὶ δὲ τοῦ τρίτου ἄλλας (
125
)
P
.
cf.
Ι 313.
Μ 93.
132.
τοῖ’ ἄρ’ ἐν Ἀλκινόοιο θεῶν ἔσαν ἀγλαὰ δῶρα
*) [ἡ διπλῆ ὅτι κατὰ τοῦ οὐδετέρου τὸ πληθυντικόν] τοῖα (cod. τόσα] ἔσαν, ὡς
σπάρτα λέλυνται (
Β 135
]
H
.
Observatum est, quod neutrum plurale cum verbo plurali coniunctum est. cf.
F. Ar. 15.
137.
σπένδοντας δεπάεσσιν ἐυσκόπῳ ἀργειφόντῃ,
ᾧ πυμάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.
ᾧ πυμάτῳ σπένδεσκον, ὅτε μνησαίατο κοίτου.
*) ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἔθος. καὶ ὅτι κοίτου ἀρσενικῶς φησι.
P
.
cf.
γ 334.
139.
βῆ διὰ δῶμα.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ] διὰ τοῦ δώματος
P.
cf.
F. Ar. 21
et ad
v. 40.
140.
πολλὴν ἠέρ’ ἔχων, ἥν οἱ περίχευεν Ἀθήνη.
*) ὅτι τῷ Ὀδυσσεῖ περιέχεεν, οὐ τοῖς Φαίαξιν, ὡς Ζηνόδοτος.
HP
.
cf.
v. 41.
15.
153.
ἕζετ’ ἐπ’ ἐσχάρῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ παρ’ ἐσχάρῃ. PT. cf. ζ 305. 52.
155.
v. not. 2.159.
Ἀλκίνο’, οὐ μέν τοι τόδε κάλλιον, οὐδὲ ἔοικεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ οὐ κάλλιον] ἀντὶ τοῦ οὐ καλόν.
PQ
.
cf.
F. Ar. 30.
γ 125.
362.
Eust. 1575, 64.
174.
παρὰ δὲ ξεστὴν ἐτάνυσσε τράπεζαν.
*) ἀθετεῖται τὸ ἔπος ὡς ἀσύμφωνον τῇ τοῦ Ὁμήρου συνηθείᾳ. οὐ γὰρ ποιεῖ τὰς τραπέζας ἀφαιρουμένας παρόντων τῶν δαιτυμόνων, ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀπαλλαγήν.
HPQT
.
cf.
schol. in V ad Ω 476
et
Ar. ad Δ 262
ubi
ἡ διπλῆ ὅτι διὰ παντὸς αἱ τράπεζαι παρέκειντο. Phaeaces nondum cubi tum iverunt, itaque Laodamas, cuius sellam Ulixes occupavit, mensam habet.
196.
πρίν γε τὸν ἧς γαίης ἐπιβήμεναι.
†) ἀντὶ τοῦ πρίν αὐτόν. ὡς περὶ ἑτέρου λέγει
P
.
197.
not. 3.217.
ἥ τ’ ἐκέλευσε ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃ.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος ἑοῦ (
cod. male ἕο) γράφει ἀντὶ τοῦ ἑαυτῆς. [τοῦτο δὲ σύναρθρον καὶ οὐχ ἁρμόζον τῷ λόγῳ].
HP.
cf.
Β 239.
Υ 261.
Ω 293.
222.
ὑμεῖς δ’ ὀτρύνεσθαι.
*) ὅτι ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ, ὅπερ ἀγνοῶν Ζηνόδοτος γράφει ὀτρύνεσθε
HP
.
cf.
Γ 458.
238.
τίς πόθεν εἶς ἀνδρῶν; τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν;
*) ὅτι πρὸς τὸ τελευταῖον ἀποκρίνεται μόνον τίς τοι τάδε εἵματ’ ἔδωκεν.
P
.
250.
ἀργῆτι κεραυνῷ | Ζεὺς ἔλσας
γράφεται ἐλάσας
P
.γράφεται ἐλάσας
Hanc Zenodoti lectionem fuisse et ab Ar. vituperatam esse apparet ex
schol. ad ε 132.
cf.
L. Ar. 65.
251-258.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
αὐτὰρ ἐγὼ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμφιελίσσης
εννῆμαρ φερόμην· δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃ
νῆσον ἐς Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψὼ
ναίει εὐπλόκαμος, δεινὴ θεός, ἥ με λαβοῦσα
ἐνδυκέως εφίλει τε καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκεν
θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.
αὐτὰρ ἐγὼ τρόπιν ἀγκὰς ἑλὼν νεὸς ἀμφιελίσσης
εννῆμαρ φερόμην· δεκάτῃ δέ με νυκτὶ μελαίνῃ
νῆσον ἐς Ὠγυγίην πέλασαν θεοί, ἔνθα Καλυψὼ
ναίει εὐπλόκαμος, δεινὴ θεός, ἥ με λαβοῦσα
ἐνδυκέως εφίλει τε καὶ ἔτρεφεν ἠδὲ ἔφασκεν
θήσειν ἀθάνατον καὶ ἀγήρων ἤματα πάντα
ἀλλ’ ἐμὸν οὔ ποτε θυμὸν ἐνὶ στήθεσσιν ἔπειθεν.
ἀθετοῦνται στίχοι η′. ὕστερον γὰρ ταῦτα λέγεται· εἰ δὲ προείρητο, οὐκ ἂν ἐπαλιλλόγει.
HP.
cf.
L. Ar. 438.
In
M
. obeli appicti sunt. Ad v. 251
ἀπέφθιθεν legitur in
HP
.
ὡς κόσμηθεν, quod est lectio Aristarchi, cf.
Ariston. ad Π 354
:
ὅτι οὕτως δεῖ γράφειν διέτμαγεν ὡς κόσμηθεν, ἵν’ ᾖ διετμάγησαν παθητικῶς. τὸ γὰρ διέτμαγον ἐνεργητικόν ἐστιν. cf. etiam
schol. ad Π 507.
289.
δύσετό τ’ ἠέλιος.
†) Ἀρίσταρχος γράφει δείλετο, ὅ ἐστιν εἰς δείλην ἐκλίνετο. πρὸ δυσμῶν γάρ, φησὶ, συνέτυχε τῇ Ναυσικάα ὁ Ὀδυσσεύς
ΗP
.
cf.
Eust.1580, 17.
293.
ὡς οὐκ ἂν ἔλποιο.
†) οὕτως Ὁμηρικὸν τὸ τῆς ἑρμηνείας. ἀντὶ γὰρ τοῦ ἔλποιτο
H
.
cf.
F. Ar. 8.
301.
ἦγεν ἐς ἡμέτερον.
†) οὕτως ἡμετέρου. Ἀττικὸν δὲ τὸ σχῆμα ὡς ἐς διδασκάλου
HP
.
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico cf. ad
β 55.
311-316.
αἴ γὰρ, Ζεῦ τε πάτερ καὶ Ἀθηναίη καὶ Ἄπολλον,
τοῖος ἐών, οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων, ἅ τ’ ἐγώ περ,
παῖδα δᾶ τ’ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι
αὖθι μένων· οἶκον δέ κ’ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,
εἴ κ’ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σ’ οὔτις ἐρύξει
Φαιήκων. μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.
τοῖος ἐών, οἷός ἐσσι, τά τε φρονέων, ἅ τ’ ἐγώ περ,
παῖδα δᾶ τ’ ἐμὴν ἐχέμεν καὶ ἐμὸς γαμβρὸς καλέεσθαι
αὖθι μένων· οἶκον δέ κ’ ἐγὼ καὶ κτήματα δοίην,
εἴ κ’ ἐθέλων γε μένοις· ἀέκοντα δέ σ’ οὔτις ἐρύξει
Φαιήκων. μὴ τοῦτο φίλον Διὶ πατρὶ γένοιτο.
†) τοὺς ἕξ Ἀρίσταρχος διστάζει Ὁμήρου εἶναι. εἰ δὲ καὶ Ὁμηρικοὶ (
h. e. etiamsi nihil continent quod a consuetudine sermonis et antiquitatis Homericae abhorreat
L. Ar. 339
) εἰκότως αὐτοὺς περιαιρεθῆναί φησι. πῶς γὰρ ἀγνοῶν τὸν ἄνδρα μνηστεύεται αὐτῷ τὴν θυγατέρα καὶ οὐ προτρεπόμενος, ἀλλὰ λιπαρῶν;
P
.
321.
εἴ περ καὶ μάλα πολλὸν ἑκαστέρω ἐστ’ Εὐβοίης
†) ἐκτετόπισται τὰ τῆς πλάνης. τῆς γὰρ Σχερίας πόῤῥω φησὶ τὴν Εὔβοιαν. ἴδιον τοῦτο τῶν ἀπείρων τῆς Ἑλλάδος.
P
.
cf.
L. Ar. 244.
d 556
et locos ibi collatos.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.