Ζ.
1.
ὥς ὁ μὲν ἔνθα καθεῦδε.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἐκάθευδε
HP
(
cod. καθεῦδε,
sed corrigendum est). cf. ad
γ 402.
Α 68.
611.
Ο 716.
Duentzer 60.
8.
εἷσεν δὲ Σχερίῃ.
*) ὅτι Σχερία ὠνομάσθη ἡ τῶν Φαιάκων γῆ καὶ οὐ Κέρκυρα, καὶ ὅτι ἔξω τῆς καθ’ ἡμᾶς οἰκουμένης.
EPQ
.
cf.
L. Ar. 244.
ζ 204.
26.
εἵματα μέν τοι κεῖται ἀκηδέα σιγαλόεντα.
†)
τὰ φύσει λαμπρὰ (suppl.
οὐ τὰ τότε λαμπρά).
E
. cf.
L. Ar. 199.
Apoll. l. h. 161, 20.
ζ 58.
74.
Adnotare solebat Ar. haec epitheta apud Homerum nominibus quasi propria et ita firmiter adhaerentia, ut ne tum quidem divelli possint, si significatio eorum ab aliquo loco vel tempore aliena sit. cf.
Fr. ad Γ 352
et exempla ibid.
33.
ὄφρα τάχιστα || ἐντύνεαι.
†) ἀντὶ ὑποτακτικοῦ τοῦ ἐντύνηαι, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ
ἐπεὶ ἄρ’ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων (
Ι 409
) καὶ
ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν (
ξ 400
)
Ρ
.
Verba non sunt Ar., nam nunquam his modorum nominibus:
ὁριστικὴ, ὑποτακτικὴ, εὐκτική usus est, cf.
F. Ar. p. 7,
sed observationem Ar. esse puto. v.
ζ 259.
37.
ἐφοπλίσαι, ἥ κεν ἄγῃσιν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄγῃσιν] ἀντὶ τοῦ ἄγοι
P
.
cf. F. Ar. 9.
α 396.
δ 692.
ρ 385.
38.
ζῶστρά τε καὶ πέπλους.
Notatum fuit vocabulum
ζῶστρα ἅπαξ εἰρημένον. cf. schol.
PQT
.
42.
Οὐλυμπόν δ’, ὅθι φασὶ θεῶν ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] εἰ μὲν πρὸς τὸν οὐρανὸν τὸ ὅθι φασὶ, νῦν (
cod. Vind. 133 habet: νοεῖν,
quod Karajan l. c. p. 299 praefert] οὐκ ἔχει καλῶς. οὐδὲ γὰρ ἐπὶ τούτου διστάζει [διστάσειεν ἄν
L
.] ὁ ποιητὴς λέγων, ὅθι φασίν· εἰ δὲ πρὸς τὸ καλούμενον οὕτως ὄρος, καλόν.
EQ
.
cf.
L. Ar. 166.
44.
οὔτε χιὼν ἐπιπίλναται.
†) ἀχιόνιστον μὲν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἀνωτέρω μερῶν λέγει, ἀγάννιφον δὲ ἀπὸ τῶν κατωτέρω, τὸν μετὰ τὰ νέφη τόπον.
BHPQT
.
Sic explicuisse Aristarchum Lehrsio non dubium est. cf.
Ar. p. 165.
ADL ad Α 420.
45.
πέπταται ἀνέφελος.
†) νεφελῶν χωρίς· ἡ γὰρ κορυφὴ ἡ τοῦ Ὀλύμπου ἐπουράνιος καλεῖται. ὁ δὲ οὐρανὸς ὑφ’ Ὁμήρου ἀπὸ τῶν νεφελῶν ἑὼς τοῦ κατηστερισμένου τόπου συνωνύμως αὐτῷ τῷ κατηστερισμένῳ καλεῖται.
EPQV
.
cf.
L. Ar. 166.
Α 497.
50.
βῆ δ’ ἴμεναι διὰ δώμαθ’.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ διὰ δώματα] ἀντὶ τοῦ διὰ δωμάτων.
H
.
cf.
F. Ar. 21.
Editiones habent
κατὰ δώμαθ’, quod est in domo.
ABDFHIKLM
διὰ, ex ras.
NPS
,
κατὰ
CGQRV
.
52.
ἡ μὲν ἐπ’ ἐσχάρῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τῆς παρὰ, ἵν’ ᾖ] παρὰ τῇ ἐσχάρα
V
.
cf.
Ζ 92.
ζ 305.
η 153.
54.
cf. not. 1.57.
πάππα φίλ’.
†) πάτερ. ψελλιζομένη ἐστί τις φωνή, προσφώνησις φιλοφρονητικὴ νεωτέρου πρὸς πρεσβύτερον.
EP
.
cf.
Δ 411.
Ι 607.
L. Ar. 152.
58.
ἵνα κλυτὰ εἵματ’ ἄγωμαι.
†) οὐ τὰ τότε, ἀλλὰ τὰ φύσει. ὡς ἐπὶ τοῦ
φαεινὴν ἀμφὶ σελήνην (
Θ 551
) οὐ τὴν τότε, ἀλλὰ τὴν φύσει. καὶ ἐπὶ τοῦ
πλήθει δή μοι νεκύων ἐρατεινὰ ῥεέθρα (
Φ 218
).
E.
cf.
ζ 26.
74.
Fuit Ar. διπλῆ ὅτι ἄκαιρον τὸ ἐπίθετον.
60.
vid. not. 2.74.
ἐσθῆτα φαεινήν.
†) οὐ τὴν τότε οὖσαν φαεινήν· ῥερύπωται γάρ· ἀλλὰ τὴν φύσει καθαράν.
EHPV
.
cf.
ζ 58.
26.
Φ 218.
76.
μήτηρ δ’ ἐν κίστῃ.
†) ἅπαξ ἐνταῦθα ἡ κίστη.
PQV
.
Apoll. l. h. 99, 24.
83.
αἱ δ’ ἄμοτον τανύοντο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος [τὸ] ἔτρεχον, ὡς ἐκεῖ
οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγόν (
γ 486
)
BP
.
cf.
γ 486
et locos ibi collatos.
86.
ἔνθ’ ἤτοι πλυνοὶ ἦσαν ἐπηετανοί, πολὺ δ’ ὕδωρ καλὸν ὑπεκπρορέει.
*) σημειωτέον τὴν ἐναλλαγὴν τῶν χρόνων, οὗ μὲν ἦσαν, οὗ δὲ ῥέει. πρὸς ὃ ἡ διπλῆ.
P
.
98.
εἵματα δ’ ἠελίοιο μένον τερσήμεναι αὐγῇ.
*) ὅτι καὶ [ἐν Ἰλιάδι ?] τὰ τοιαῦτα τηρεῖ, τὸ μὲν γὰρ ἐν ἡλίῳ ξηρᾶναι τερσῆναι λέγει, τὸ δὲ ἐν ἀνέμῳ ψῦξαι
τοὶ δ’ ἱδρῶ ἀπεψύχοντο χιτώνων (
Λ 621
)
P
.
cf. ad
Λ 621.
L. Ar. 127.
101.
τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] μεταβαλὼν (
vel potius μεταλαβὼν
L
.) τὸ
σφαίρῃ ταὶ δ’ ἄρ’ ἔπαιζον (
100
) εἶπε
τῇσι δὲ Ναυσικάα λευκώλενος ἤρχετο μολπῆς, πᾶσαν παιδίαν μολπὴν λέγων. οἱ δὲ νεώτεροι τὴν ᾠδήν. ὅτι δὲ οὐκ ᾖδεν ἡ Ναυσικάα, ἀλλ’ ἐσφαίριζε, δηλοῖ τὸ
σφαῖραν ἔπειτ’ ἔῤῥιψε μετ’ ἀμφίπολον βασίλεια (
115
).
BEHPQ
.
cf.
L. Ar. 138.
F. Ar.
Α 474.
α 152.
δ 19.
108.
ῥεῖα τ’ ἀριγνώτη πέλεται.
Ex
Ar. ad Π 123
apparet, hic notatam fuisse formam femininam
ἀριγνώτη pro ἀρίγνωτος, quod in recentiore sermone hoc adiectivum generis communis esse solet, ut
ἀσβέστη pro
ἄσβεστος. cf.
F. Ar. 31.
122.
θῆλυς ἀυτή.
†)
οὐκ εἶπε θήλεια
P
.
Vind. 133
. cf.
Karajan l. c. 296. p.
F. Ar. 31,
β 214
et exempla ibidem.
137.
σμερδαλέος δ’ αὐτῇσι φάνη.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit
ἀργαλέος, κακῶς cf.
H
P., alii
λευγαλέος κακῶς.
144.
λίσσοιτ’, εἰ δείξειε πόλιν καὶ εἵματα δοίη.
†) περιττὸς ὁ στίχος· οὐ γὰρ περὶ τῆς διανοίας αὐτῆς διστάζει, ἀλλὰ πῶς παρακαλέσει, πλησίον σταίη ἢ ἀφεστηκὼς αὐτῆς. καὶ Ἀθηνοκλῆς δὲ ὑπώπτευσε τὸν στίχον
HP
.
Athenocles
ἐν τῷ περὶ Ὁμήρου a
Didymo ad Ζ 71
citatur cf.
A
.
Γ 368.
Eust. 1555, 58.
163.
νέον ἀνερχόμενον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ νέον ἀνερχόμενον ἀντὶ τοῦ] νεωστὶ ἀνερχόμενον [ὡς τὸ
νέον ἡβώωντα
Ι 446
)
BPQ
.
cf.
α 209
et exempla ibidem.
165.
ᾗ δὴ ἔμελλεν ἐμοὶ κακὰ κήδε’ ἔσεσθαι.
*)
ὅτι οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸ μέλλεν. Ἀττικῶν γάρ ἐστι τῶν μεταγενεστέρων.
P
. cf.
L. Ar. 121.
α 232
et locos ibi collatos.
167.
ἐκ δόρυ γαίης.
†) σημείωσαι ὅτι καὶ τὸ δένδρον δόρυ καλεῖ
E
.
cf.
Apoll. l. h. 60, 7.
168.
ὡς σέ, γύναι, ἄγαμαί τε τέθηπά τε.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι τὸ μὲν ἄγαμαι ἀντὶ τοῦ θαυμάζω, τὸ δὲ τέθηπα ἀντὶ τοῦ ἐκπέπληγμαι
PQV
.
cf.
L. Ar. 147.
Apoll. 150, 28.
β 67.
κ 249.
ψ 64.
211.
174.
τελέουσιν πάροιθεν.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τελέουσι ἀντὶ τοῦ] τελέσουσιν
BPT
. cf.
F. Ar. 6.
γ 82
et exempla ibid.
176.
σὲ . . . ἐς πρώτην ἱκόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἱκόμην ἀντὶ τοῦ] ἱκέτευσα
V
.
cf.
Χ 123.
Apoll. l. h. 90, 33.
γ 92.
201.
οὐκ ἔσθ’ οὗτος ἀνὴρ διερὸς βροτός.
†)
ὁ ζῶν
H
. Sic Aristarchum interpretatum esse apparet ex scholio Didymi ad h. v. cf.
L. Ar. 47.
ι 43,
ubi accuratius hac de re agam.
204.
οἰκέομεν δ’ ἀπάνευθε πολυκλύστῳ ἐνὶ πόντῳ.
*) ὅτι σαφῶς ἐνταῦθα ἐκτετοπισμένην που καὶ ἐσχάτην τὴν τῶν Φαιάκων χώραν ὑφίσταται, οὐ τὴν Κέρκυραν
T
.
cf.
L. Ar. 248,
ζ 8.
218.
στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν.
†) δεικτικῶς, οὕτως ὡς ἔχετε· ὡς κἀν τῷ Ἥφαιστε, πρόμολ’ ὧδε (
Σ 392
)
PMT
.
cf. ad
Σ 392
, ubi citatur noster versus in interpretatione illius
πρόμολ’ ὧδε.
221.
ἄντην δ’ οὐκ ἂν ἔγωγε λοέσσομαι.
†) ἢ περιττεύει τὸ ἄν, ἢ τὸ λοέσσομαι ἀντὶ τοῦ λοεσσαίμην τέτακται
P
.
cf.
F. Ar. 8.
De virginum officio heroes lavandi certe fuit adnotatio Aristarchi, quod hic locus observationi eius repugnare videtur. cf.
schol. in QT
.
ταῦτα μάχονται τῷ ὑπὸ παρθένων ποιεῖν λουόμενον. λύοιτο δ’ ἂν τῇ λέξει, προσέθηκε γὰρ
μετελθών
οἷον ξένος ὤν. τάχα δ’ οὐδ’ ὅλως παρθένοι λούουσι. λέγεται γὰρ
τὸν δ’ ἐπεὶ οὖν δμῶαι λοῦσαν,
ἀλλ’ οὐχὶ κοῦραι· καὶ περὶ τῆς Ἥβης γὰρ ἀμφισβητεῖται εἰ παρθένος ἦν· καὶ ἡ Ἑλένη λούοιτ’ ἂν Ὀδυσσέα.
222.
κούρῃσιν ἐυπλοκάμοισι μετελθών.
†) ἀντὶ τοῦ ἐπελθών
V
.
L. qu. ep. p. 88.
θ 47.
224.
χρόα νίζετο ἅλμην.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν φράσιν τὸν χρόα τὴν ἅλμην ἀπενίζετο.
Q.
cf.
F. Ar. 20.
Eust. 1560, 49.
244-45.
αἴ γὰρ ἐμοὶ τοιόσδε πόσις κεκλημένος εἴη
ἐνθάδε ναιετάων, καί οἱ ἅδοι αὐτόθε μίμνειν.
ἐνθάδε ναιετάων, καί οἱ ἅδοι αὐτόθε μίμνειν.
†) ἄμφω μὲν ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος, διστάζει δὲ περὶ τοῦ πρώτου, ἐπεὶ καὶ Ἀλκμὰν αὐτὸν μετέλαβε (
corr. L.
transtulit ad sua
pro cod.L μετέβαλε) παρθένους λιγούσας εἰςάγων
Ζεῦ πάτερ, αἴ γὰρ ἐμὸς πόσις εἴη. HQ.
cf.
L. Ar. 340.
η 311.
Versus 245 asterisco notatus est in D. cf.
La Roche p. 134.
256.
πατρὸς ἐμοῦ πρὸς δῶμα.
*) ὅτι ἐν πᾶσι φέρεται ἐμοῦ, ἀλλ’ οὐκ ἐμεῦ. ὅμως ἐπί τινων (
M. Schmidt fortasse ἐπιτιμῶν!) ὁ Ζηνόδοτος ἐπὶ τὸ χεῖρον μετατίθησι.
HQE
.
cf.
Ξ 118,
Ω 486,
α 413.
258.
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρδειν, δοκέεις δέ μοι οὐκ ἀπινύσσειν.
*) ὅτι ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τοῦ ἔρδε· τὸ δὲ οὐκ ἀπινύσσειν οὐκ ἀπίνυτος εἶναι, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Ο 10
)
κῆρ ἀπίνυσσων τὸ κῆρ ἀπίνυτος ὤν.
QT
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291.
Ο 10.
259.
ὄφρ’ ἂν μέν κ’ ἀγροὺς ἴομεν.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἴομεν ἀντὶ τοῦ ἴωμεν· [συνέσταλται γάρ.]
H
. cf.
F. Ar. 13.
ζ 33.
261.
καρπαλίμως ἔρχεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τέθεικεν.
H
.
cf.
ζ 258.
275-88.
καἰ νύ τις ὧδ’ εἴπῃσι κακώτερος ἀντιβολήσας·
τίς δ’ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλός τε μέγας τε
ξεῖνος; ποῦ δέ μιν εὗρε; πόσις νύ οἱ ἔσσεται αὐτῇ.
ἦ τινά που πλαγχθέντα κομίσσατο ἧς ἀπὸ νηὸς
ἀνδρῶν τηλεδαπῶν, ἐπεὶ οὔ τινες ἐγγύθεν εἰσίν.
ἤ τίς οἱ εὐξαμένη πολυάρητος θεὸς ἦλθεν
οὐρανόθεν καταβάς, ἕξει δέ μιν ἥματα πάντα.
βέλτερον, εἰ καὐτή περ ἐποιχομένη πόσιν εὗρεν
ἄλλοθεν· ἡ γὰρ τούσδε γ’ ἀτιμάζει κατὰ δῆμον
Φαίηκας, τοί μιν μνῶνται πολέες τε καὶ ἐσθλοί.
ὣς ἐρέουσιν, ἐμοὶ δέ κ’ ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο.
καὶ δ’ ἄλλῃ νεμεσῷ, ἥ τις τοιαῦτά γε ῥέζοι,
ἥ τ’ ἀέκητι φίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντων
ἀνδράσι μίσγηται πρίν γ’ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν.
τίς δ’ ὅδε Ναυσικάᾳ ἕπεται καλός τε μέγας τε
ξεῖνος; ποῦ δέ μιν εὗρε; πόσις νύ οἱ ἔσσεται αὐτῇ.
ἦ τινά που πλαγχθέντα κομίσσατο ἧς ἀπὸ νηὸς
ἀνδρῶν τηλεδαπῶν, ἐπεὶ οὔ τινες ἐγγύθεν εἰσίν.
ἤ τίς οἱ εὐξαμένη πολυάρητος θεὸς ἦλθεν
οὐρανόθεν καταβάς, ἕξει δέ μιν ἥματα πάντα.
βέλτερον, εἰ καὐτή περ ἐποιχομένη πόσιν εὗρεν
ἄλλοθεν· ἡ γὰρ τούσδε γ’ ἀτιμάζει κατὰ δῆμον
Φαίηκας, τοί μιν μνῶνται πολέες τε καὶ ἐσθλοί.
ὣς ἐρέουσιν, ἐμοὶ δέ κ’ ὀνείδεα ταῦτα γένοιτο.
καὶ δ’ ἄλλῃ νεμεσῷ, ἥ τις τοιαῦτά γε ῥέζοι,
ἥ τ’ ἀέκητι φίλων πατρὸς καὶ μητρὸς ἐόντων
ἀνδράσι μίσγηται πρίν γ’ ἀμφάδιον γάμον ἐλθεῖν.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ιδ′ ἕως
ἀνδράσι μίσγηται ὡς ἀνοίκειοι τῷ ὑποκειμένῳ προσώπῳ. — εἴρηται οὖν τοῦτο διὰ τῶν πρὸ αὐτῶν β′ στίχων, τῶν
ἀλεείνω φῆμιν ἀδευκέα.
ΗQ
.
290.
πατρὸς ἐμοῖο.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem ἐμεῖο cf. schol.
HQ
.
ζ 256
.
293.
τέμενος τεθαλυῖα τ’ ἀλωή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τέμενος λέγεται ἡ ἀποτετμημένη γῆ
EV
.
cf.
Σ 550.
Ζ 194.
L. Ar. 150.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀλωὴ λέγεται [ἡ] δενδροφόρος γῆ.
QV
.
cf.
Φ 36.
η 122.
298.
ἴμεν ἐς πόλιν, ἠδ’ ἐρέεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἴμεν] ἀντὶ τοῦ ἴθι [καὶ τὸ] ἐρέεσθαι ἀντὶ τοῦ ἐρώτησον
HV
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291.
302.
δώματα Φαιήκων ..
... ἀλλ’ ὁπότ’ ἄν σε δόμοι κεκύθωσι καὶ αὐλή·
... ἀλλ’ ὁπότ’ ἄν σε δόμοι κεκύθωσι καὶ αὐλή·
†) κεκύθωσιν ὅμοιον τῷ λελάχωσιν. προειπὼν δὲ δώματα ἐπήνεγκε δόμος, πρὸς ὃ ἡ διπλῆ.
Q
.
cf.
F. Ar. p. 11 not.
305.
ἡ δ’ ἧσται ἐπ’ ἐσχάρῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐπ’ ἐσχάρῃ] ἀντὶ τοῦ παρὰ (
sic scribendum) ἐσχάρῃ.
H
.
cf.
Ζ 15.
ζ 52.
L. qu. ep. p. 87.
318.
εὗ δὲ πλίσσοντο πόδεσσιν.
Notatum fuit vocabulum πλίσσοντο ἅπαξ λεγόμενον.
v.
HPQ
.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.