Ε.
7.
Ζεῦ πάτερ ἠδ’ ἄλλοι μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες.
†) ἐκ τῆς ἐν Ἰλιάδι Νέστορος εὐχῆς μετατέθειται
P
.
Nestoris
εὐχή est
O 370 seq.
, sed ibi hic versus non legitur. Num Ar. alium textum ac nos hoc loco habuit?
13.
ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν νήσῳ κεῖται κρατέρ’ ἄλγεα πάσχων.
*) οἰκειότερον ἐν Ἰλιάδι —
B 721
— κεῖται περὶ Φιλοκτήτου. νῦν δὲ ἔδει τετιημένος ἦτορ εἶναι
H
.
27.
παλιμπετὲς ἀπονέωνται.
†) εἰς τοὐπίσω στρεφόμενοι
P
.
Hoc scholion inserui propter rectam vocabuli
πάλιν interpretationem, quae est Ar. cf.
L. Ar. 91.
30.
νύμφῃ εὐπλοκάμῳ εἰπεῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπαρέμφατόν ἐστιν ἀντὶ προστακτικοῦ, τοῦ εἰπέ
PT
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291
et exempla ibid.
39.
πόλλ’, ὅς ἂν οὐδέποτε Τροίης ἐξήρατ’ Ὀδυσσεύς,
εἴ περ ἀπήμων ἦλθε, λαχὼν ἀπὸ ληίδος αἶσαν.
εἴ περ ἀπήμων ἦλθε, λαχὼν ἀπὸ ληίδος αἶσαν.
†) Τροίης δισυλλάβως, ἵνα τὴν χώραν ἀκούσωμεν
P
.
cf.
λ 510.
A 129.
Alii:
Τροίης ἀπὸ ληίδος. Fluxisse videtur ex Ar., qui
A 129
observavit, Troiam urbem apud Homerum
δισυλλάβως legi
Τροίην, adiectivum contra
Τροΐην τρισυλλάβως de urbe aliqua Troiana.
44/46.
αὐτίκ’ ἔπειθ’ ὑπὸ ποσσὶν ἐδήσατο καλὰ πέδιλα,
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῆς ἀνέμοιο.
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρὴν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῆς ἀνέμοιο.
*) [τούτοις τοῖς στίχοις παράκεινται ἀστερίσκοι ὅτι] μετάκεινται οὐ δεόντως ἐντεῦθεν εἰς τὰ περὶ τῆς Ἀθηνᾶς ἐν α′ λεγόμενα· (
96-98
) καὶ εἰς τὰ περὶ Ἑρμοῦ, ἡνίκα ἀπ’ Ὀλύμπου εἰς τὴν Τροίαν κάτεισιν (
Ω 341/2
)
HPQ
.
50.
Πιερίην δ’ ἐπιβὰς ἐξ αἰθέρος ἔμπεσε πόντῳ.
†) ἀναγκαῖον τὸ ἔπος, ὅτι ὄρος Ὄλυμπος θεῶν οἰκητήριον κατὰ τὸν ποιητὴν. HP.
cf.
F. Ar. Ξ 226.
L. Ar. 166. ad v. 55.
Pieriam enim, Olympi cacumen, transcendunt dii apud Homerum, iter facientes ex Olympo in terram.
54.
not. 1.55.
ἀλλ’ ὅτε δὴ τὴν νῆσον ἀφίκετο τηλόθ’ ἐοῦσαν.
*)
[ἡ διπλῆ] πρὸς τὰ περὶ τῆς πλάνης, ὅτι πόῤῥω που ἐν ἐκτετοπισμένοις τόποις ἀορίστοις. φησὶ γοῦν τηλόθι που τὴν νῆσον εἶναι. καὶ πρὸς τὰ περὶ Ὀλύμπου σεσημείωται· εἰ γὰρ μὴ ἀπὸ Μακεδονίας ὁ θεὸς ἐξορμᾷ, ἀλλ’ ἄνωθεν ἐξ οὐρανοῦ, οὐκ ἂν πολλὴν ἐπῆλθεν, ἕως εἰς τὴν νῆσον παραγένηται, ἀλλ’ εὐθὺς βουληθεὶς κατὰ κάθετον γενόμενος
PQ
. —
ut Minerva T 530.
L
. — cf.
L. Ar. 166.
247.
δ 556
et locos ibi collatos.
69.
ἡμερὶς ἡβώωσα.
Notatum fuit vocabulum
ἡμερίς ἅπαξ εἰρημένον v. schol.
EPQ
:
τὴν ἄμπελον εἶπεν· ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα τὸ ὄνομα.
Eust. 1524, 25
habet:
ἐν δὲ ὑπομνήμασι παλαιοῖς τοῖς εἰς τὸ Ξ τῆς Ἰλιάδος (an Ar.?)
εἶδος λεπτοφλοίου δρυὸς ἡ ἡμερὶς λέγεται.
Apoll. l. h. 84, 1
ut in scholio nostro interpretatur.
84.
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
*)
ὁ στίχος περιττός· ὁ γὰρ προκείμενος ἀρκεῖ.
HP.
cf. ad
v. 158
et
PQ ad v. 82.
97-98.
εἴρωτᾷς μ’ ἐλθόντα θεὰ θέον· αὐτὰρ ἐγώ τοι
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
νημερτέως τὸν μῦθον ἐνισπήσω· κέλεαι γάρ.
*) [ἀθετοῦνται οἱ στίχοι ὅτι] εὐτελεῖς κατὰ τὴν σύνθεσιν καὶ κατὰ τὴν διάνοιαν
HP
.
Porsonus, Buttmannus, Dindorfius hoc scholion, quod in P scriptum est interiore margine incipiens ob angustiam a v. 96 et desinens proxime ante 98, pertinere ad v. 94. 95. coniecerunt. Ego retinui scholii locum secutus
Eust. 1525, 31
:
εἴπομεν δὲ ἀφελῶς, ἀκολούθως τοῖς παλαιοῖς, οἵ φασιν ὅτι εὐτελεῖς οἱ δύο στίχοι — 97. 98 — οὗτοι καὶ κατὰ συνθήκην καὶ κατὰ διάνοιαν.
100.
τίς δ’ ἂν ἑκὼν τοσσόνδε διαδράμοι ἁλμυρὸν ὕδωρ
ἄσπετον, οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις ..
ἄσπετον, οὐδέ τις ἄγχι βροτῶν πόλις ..
*)
σαφῶς ἐδήλωσεν Ὅμηρος, ὅτι ἔξω τῆς καθ’ ἡμᾶς θαλάσσης ἡ τῆς Καλυψοῦς νῆσος τυγχάνει [διὸ ἡ διπλῆ].
BEPQT
. cf.
L. Ar. 247.
Eust. 1525, 64.
δ 556
et locos, quos ibi contuli.
105-111.
φησί τοι ἄνδρα παρεῖναι ὀιζυρώτατον ἄλλων
τῶν ἀνδρῶν, οἳ ἄστυ πέρι Πριάμοιο μάχοντο
εἰνάετες, δεκάτῳ δὲ πόλιν πέρσαντες ἔβησαν
οἴκαδ’. ἀτὰρ ἐν νόστῳ Ἀθηναίην ἀλίτοντο,
ἥ σφιν ἐπῶρσ’ ἄνεμόν τε κακὸν καὶ κύματα μακρά.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀπέφθιθεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι,
τὸν δ’ ἄρα δεῦρ’ ἄνεμός τε φέρων καὶ κῦμα πέλασσε.
*) περιττοὶ οἱ στίχοι καὶ πρὸς τὴν ἱστορίαν μαχόμενοι. οὐ γὰρ καθ’ ὃν καιρὸν ὑπὸ τῆς Ἀθηνᾶς ὁ ἄνεμος ἐκινήθη καὶ οἱ ἄλλοι ἀπώλοντο, Ὀδυσσεὺς τῇ νήσῳ προσηνέχθη· οἱ δὲ τελευταῖοι δύο ἐκ τῶν μετὰ ταῦτά (
133-134
) εἰσι μετενηνεγμένοι
PQ.
Numeros 105-111 Maius posuit, Buttmannus probavit.
124.125.
not. 2.130.
not. 3.132.
Ζεὺς ἔλσας (κεραυνῷ).
†)
Ζηνόδοτος ἐλάσας γράφει. οἱ δὲ (certe Ar.)
ἔλσας, ποιητικώτερον γάρ. ἔλσας μὲν τὸ συστρέψας, ἐλάσας δὲ τὸ ἐκ κειρὸς πλήξας.
HPQ
. cf.
L. Ar. 65.
η 250.
Versibus 133-134 fuit appictus asteriscus cf. 105-111.
141.
ἑταῖροι.
*) ὅτι ἐπὶ τῶν συμπλεόντων τίθησι τὸ (
cod. τοὺς) ἑταίρους πολλάκις
PQ
.
L. Ar. 116.
158.
πόντον ἐπ’ ἀτρύγετον δερκέσκετο δάκρυα λείβων.
*) [ὁ ἀστερίσκος ὅτι] ἐντεῦθεν εἰς τὸ ὀλίγον ἀνωτέρω (
84
) μετάκειται ὁ στίχος
H
.
165.
αὐτὰρ ἐγὼ σῖτον καὶ ὕδωρ καὶ οἶνον ἐρυθρόν
ἐνθήσω, μενοεικέ’, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι.
ἐνθήσω, μενοεικέ’, ἅ κέν τοι λιμὸν ἐρύκοι.
*) ὅτι καὶ ἐπὶ δίψης ὁ λιμός
P
.
188.
ἀλλὰ τὰ μὲν νοέω καὶ φράσσομαι, ἅσσ’ ἂν ἐμοί περ
αὐτῇ μηδοίμην.
αὐτῇ μηδοίμην.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ περ παρέλκει
PQ.
cf.
F. Ar. 34.
ρ 47.
202.
τοῖς (
Odysseus et Calypso) ἄρα μύθων ἦρχε.
*) ὅτι ἑνὸς πρὸς ἕνα διαλεγομένου φησὶ
τοῖς ἄρα μύθων ἦρχεν
P
.
cf.
P 628.
Φ 287.
η 47.
205.
σὺ δὲ χαῖρε καὶ ἔμπης.
†) τὸ ἔμπης, ὃ καὶ ἔμπα λέγεται, ἐν τοῦτῳ τῷ τόπῳ ὅμως σημαίνει, ποτὲ δὲ ὁμοίως καὶ ἐπίσης, ὡς τὸ
ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἵκετ’ αὐτμή (
Ξ 174
).
MS Barnes. cf.
L. Ar. 142.
Apoll. l. h. 67, 24.
σ 354.
τ 37.
BL ad Ξ 1.
240.
περίκηλα.
†) Ἀρίσταρχος ὥσπερ ξηρὰ ἐκδεχόμενος, τὰ περικεκαυμένα ὑπὸ ἡλίου
P
.
Chrysippus περὶ κῆλα.
244.
εἴκοσι δ’ ἔκβαλε πάντα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει τὸ πάντα, ὡς ἐν τῷ
τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται (
Ο 189
)
PQ
.
cf. ad
Ο 189.
Σ 373.
Ω 232.
θ 258.
247.
τέτρηνεν δ’ ἄρα πάντα καὶ ἥρμοσεν ἀλλήλοισιν
γόμφοισιν δ’ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν.
γόμφοισιν δ’ ἄρα τήν γε καὶ ἁρμονιῇσιν ἄρασσεν.
†) Ἀριστοφάνης τὸ αὐτὸ ᾤετο περιέχειν ἄμφω. διὸ τῷ μὲν σίγμα, τῷ δὲ ἀντίσιγμα ἐπιτίθησιν BPQ. Vind. ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησι διὰ τοῦ πρώτου τὸ μὲν τέλειον τῆς ἁρμογῆς μὴ εἶναι, ἀλλ’, ὡς ἄν τις εἴποι, ἁρμόζοντα κατεσκεύασε, καὶ πρὸς ἄλληλα συγκαταγαγὼν ἐσκέψατο εἰ ἁρμόζει ἀλλήλοις· τῷ δὲ ἑξῆς συνέκλεισε καὶ κατεγόμφωσε. διὰ γὰρ τοῦ ἄρασσε τὸ τέλος τῆς ἁρμογῆς παρέστησε
BHMPQT
.
cf.
L. Ar. 342.
252.
ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσι.
Quod habent cod.
BEHQV
ad interpretationem vocabuli
σταμίνες: τοῖς ὀρθοῖς ξύλοις, οἷς τὰ πηδάλια πήσσεται Aristarchi est cf.
Etym. M. 724.
Nitzsch: Anmerkungen zur Odyssee II, 39.
Eust. 1533, 27.
273-275.
ἄρκτόν θ’, ἣν καὶ ἅμαξαν ἐπίκλησιν καλέουσιν,
ἥ τ’ αὐτοῦ στρέφεται καί τ’ Ὠρίωνα δοκεύει.
ἥ τ’ αὐτοῦ στρέφεται καί τ’ Ὠρίωνα δοκεύει.
*) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Σ 487-89
) τὰ αὐτὰ περὶ τῆς Ἄρκτου καὶ τῶν ἄλλων ἀστέρων φησίν.
P
.
277.
ποντοπορευέμεναι ἐπ’ ἀριστερὰ χειρὸς ἔχοντα.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὸ περὶ τῆς πλάνης, ὅτι ὡς ἀπὸ τῶν περὶ τὸ Ἀτλαντικὸν πέλαγος φέρεται ἐπ’ ἀνατολάς
H
.
cf.
L. Ar. 244.
δ 556
et exempla ibid.
Eust. 1536, 5.
281.
εἴσατο δ’ ὡς ὅτε ῥίνὸν ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ.
Fuit interpretatio vocabuli
ῥινόν, pro quo scholiastae in
PQT
Aristarchum legisse ἐρινόν dicunt:
ὁ Ἀρίσταρχος ἐρινὸν αὐτὴν τὴν συκῆν κατὰ μεταβολὴν γένους, ὡς ὁ δίφρος τὸ δίφρον. Sed huic lectioni
ἐρινόν repugnat Aristonicus, qui
Θ 532
:
εἴσατο δ’ ὡς ὅτε ῥινεός,
Μ 118
et
Ν 45
autem
ῥινόν legit. Iam vides etiam in Venet. A variam fuisse lectionem.
Eust. 1536, 13
habet:
Ἀρίσταρχος δὲ ἐρινὸν γράφει αὐτὴν τὴν συκῆν, ἵνα φαίνηται τηλόθεν ἡ νῆσος, ὡσεὶ καὶ τοιαύτη τις συκῆ. εἴσατο. Ar. notavit
Θ 552,
Μ 118,
Ν 45
ὅτι πολλὰ σημαίνει et nostro loco quidem
ἀντὶ τοῦ ἐφάνη. Similia habent schol.
EPQT
.
294.
vid. not. 4.310.
ὅτε μοι πλεῖστοι χαλκήρεα δοῦρα
Τρῶες ἐπέῤῥιψαν περὶ Πηλείωνι θανόντι.
Τρῶες ἐπέῤῥιψαν περὶ Πηλείωνι θανόντι.
Quod legitur in
BPQ
recentiorum est, qui fingunt, Achilli necati corpus ab Ajace ex proelio ablatum esse Ulixe tegente. Quod illi finxerunt ad similitudinem Iliadis
Ρ 719.
Ar. contra hos observavit, Homerum, si de Achilli caede cecinisset, vix ita instituisse. cf.
L. Ar. 175.
312.
λευγαλέῳ θανάτῳ.
*) ὅτι λευγαλέον θάνατον οἱ γλωσσογράφοι ἀποδεδώκασι τὸν ἐν ὑγρῷ, ἐκ τε τούτων καὶ ἐκ τῶν ὑπ’ Ἀχιλλέως ἐν τῇ πρὸς τὸν ποταμὸν μάχῃ λεγομένων. ἄμεινον δὲ ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν
Q
.
cf.
L. Ar. 106.
β 61. Ap
.
l. h. 107, 23.
337.
αἰθυίῃ δ’ εἰκυῖα ποτῇ ἄν ἀνεδύσετο λίμνης.
†) οὐκ ἐφέρετο ἐν τοῖς πλείοσι. Ἀρίσταρχος δὲ περὶ μὲν τῆς ἀθετήσεως διστάζει, γράφει δὲ διὰ τοῦ ῡ ὑπεδύσατο, ἐν δέ τισιν ἀνεδύσατο· ἔοικε δὲ ὁ στίχος ἐκ τῶν ὕστερον (352) εἰρημένων ὑπό τινος παρεμβεβλῆσθαι
αὐτὴ δ’ ἂψ ἐς πόντον ἐδύσατο κυμαίνοντα αἰθυίῃ εἰκυῖα.
HPQ.
Fluxit ex Didymo et Aristonico, cuius verba in altera scholii parte ἔοικε servata εἰκυῖα
videntur esse. cf.
L. Ar. 347.
341.
οὐ μὲν δή σε καθαφθίσει, μάλα περ μενεαίνων·
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρξαι.
ἀλλὰ μάλ’ ὧδ’ ἔρξαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μενεαίνων ἀντὶ τοῦ] προθυμούμενος· σημαίνει γὰρ ἑκάτερον ἡ λέξις· τὸ δὲ ὧδ’ ἔρξαι ἀντὶ τοῦ οὕτως ἔρδε, (
H
) ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ
V.
cf.
Π 491.
Apol. l. h. 111, 9.
346.
τόδε κρήδεμνον τανύσσαι.
†) τὸ τανύσσαι ἀπαρέμφατον διὰ τὸ βαλέειν P.
cf. Herodianum ad Ο 159.
349.
ἂψ ἀπολυσάμενος βαλέειν εἰς οἴνοπα πόντον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πάλιν τοῖς ἀπαρεμφάτοις ἀντὶ προστακτικῶν χρῆται.
HPQ
.
371.
κέληθ’ ὡς ἵππον ἐλαύνων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οἶδε μὲν ὁ ποιητὴς τὸν κέλητα, οὐκ εἰςάγει δὲ τούς ἥρωας αὐτῷ χρωμένους, εἰ μὴ ἐξ ἀνάγκης ἐν τῇ Δολωνείᾳ τὸν Διομήδην
PQT
.
cf.
Ο 679.
Eust. 1539, 31.
391.
καὶ τότ’ ἔπειτ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατο· ἡ δὲ γαλήνη.
†) Ἀρίσταρχος ἡ δὲ, ἄρθρον δεχόμενος τὸ η̄· οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ καὶ
H
.
Scholion Didymi est, sed certe Ar. posuit diplam
ὅτι ἐξ ἐπαναλήψεως τὰ ἄρθρα λάμβάνει. cf. ad
Ο 127
et
Herod. ibid.
400.
ἀλλ’ ὅτε τόσσον ἀπῆν, ὅσσον τε γέγωνε βοήσας.
†) τὸ (δὲ) ἐγεγώνει ἀντὶ τοῦ εἰς ἀκοὰς ἐγένετο βοήσας τις
B
. ὥστε ἐξακουστὸν γενέσθαι βοήσαντά τινα
EV
.
Fluxisse videtur ex Ar., qui ad
Θ 223
diplam posuit
πρὸς τὸ γεγωνέμεν, ὅτι οὐ ψιλῶς ἐστι φωνεῖν, ἀλλ’ ἀκουστὸν φθέγγεσθαι cf.
p 161. L. Ar. 100.
417.
εἰ δέ κ’ ἔτι προτέρω παρανήξομαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] ἀντὶ τοῦ εἴ που ἔμπροσθεν· καὶ περισσὸς ὁ κέ.
PT
.
cf.
Κ 469.
δ 36.
F. Ar. p. 8.
422.
κλυτὸς Ἀμφιτρίτη.
*) ἡ διπλῇ πρὸς τὸ σχῆμα, ὡς τὸ
κλυτὸς Ἱπποδάμεια ἀντὶ τοῦ κλυτή. καὶ ὅτι ἐν θαλάττῃ ὢν λέγει ἐξ ἁλός.
HPQE
.
cf.
δ 442.
429.
παλιρρόθιον.
†)
παλινόρμητον, εἰς τοὐπίσω φερόμενον
V
. cf.
L. Ar. 91.
cf.
ε 27.
ν 5.
453.
τὸν δ’ ἐσάωσεν || ἐς ποταμοῦ προχοάς.
*)
ἀντὶ ἀντωνυμίας τὸ ὄνομα· οὐ γὰρ εἶπεν εἰς τὰς ἑαυτοῦ προχοάς· ἡ διπλῆ οὖν παράκειται πρὸς τὸ τῆς ἑρμηνείας ἴδιον.
BEPQ
. cf.
BL
ad
Ξ 454.
459.
κρήδεμνον ἀπὸ ἕο λῦσε θεοῖο.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit
ἀπὸ ἑοῦ cf.
HP
ubi sic corrigendum est. cf. ad
Β 239.
Τ 384.
Υ 261
η 217.
467.
μή μ’ ἄμυδις στίβη τε κακὴ καὶ θῆλυς ἐέρση.
*) [ἡ διπλῇ ὅτι] οὐκ εἶπε θήλεια, ἀλλὰ θῆλυς ἀρσενικῶς, ὡς ποιητικώτερον
BQ
.
cf. ad
ν 422.
477.
ἐξ ὁμόθεν πεφυῶτας ὁ μὲν φυλίης, ὁ δ’ ἐλαίης.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] πλεονάζει ἡ ἐξ πρόθεσις.
P
. cf.
F. Ar. 27.
Θ 19.
†) τὸ σχῆμα ἀντίπτωσις, ἵν’ ᾖ, τὸν μὲν φυλίης, τὸν δ’ ἐλαίης. ἢ στικτέον μετὰ τὸ πεφυῶτας, ἵνα ἐν τοῖς ἑξῆς λείπῃ τὸ ἦν ῥῆμα, ὁ μὲν φυλίης ἦν, ὁ δὲ ἐλαίης
PQ
.
Fluxisse potest ex Aristonico aut ex Nicanore, ad quem alteram scholii partem malim referre. cf.
Eust. 1547
et
scholia ad Ε 245.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.