Δ.
1.
οἱ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν
πρὸς δ’ ἄρα δώματ’ ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο.
πρὸς δ’ ἄρα δώματ’ ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο.
Ex scholiis in
HQMT
apparet, Aristarchi diplam fuisse
ὅτι ὁμωνύμως τῇ χώρᾳ τὴν Σπάρτην Λακεδαίμονα εἴρηκεν. cf. ad
Φ 544.
Et fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
καιετάεσσαν ἀντὶ τοῦ καλαμινθώδη. cf.
HMQR
. Sic etiam
Β 581
cf. in
D
.
Eust. 1478, 38.
Strabo VIII, p. 367.
3.
τὸν δ’ εὗρον δαινύντα γάμον.
†) ὥσπερ ἀλλαχοῦ φησιν Ὅμηρος τάφον τὴν ἐπὶ τεθνεῶτί τινι εὐωχίαν, οὕτω καὶ νῦν γάμον τὴν ἐπὶ γάμου δαῖτα
M
.
cf.
Ψ 29.
γ 307.
12.
ὅς οἱ τηλύγετος γένετο κρατερὸς Μεγαπένθης ἐκ δούλης.
†) τινὲς τὸ δούλης κύριόν φασι διὰ τὸ μηδέποτε οὕτω λέγειν τὸν ποιητὴν τὴν θεράπαιναν. διὸ καὶ τὸ
εἰσόκεν ἢ ἄλοχον ποιήσεται ἢ ὅγε δούλην (
Γ 409
) ἀθετοῦσιν.
HMQR
.
cf.
Eust. 1479, 62.
Observatio est recta, apud Homerum vocabulum
δοῦλον nusquam,
δούλην uno modo loco
Γ 409
reperiri pro
δμὼς, δμωή. At v. 396-418 expunxit Aristarchus. Aristonicus quidem alias caussas enumerat, sed facile in tam multis excidere poterat illa, quod in novo vocabulo
δούλη haesitabat, et verisimile est, ut Friedlaenderus monet, hoc suspicionem auxisse. (Nunc iam non
Q
solum, sed etiam
HMRTV
testantur). Qua ex re coniicere licebit, Aristarchum nostro loco
δούλην nomen proprium existimavisse.
19.
δοιὼ δὲ κυβιστῆρε κατ’ αὐτούς
μολπῆς ἐξάρχοντος ἐδίνευον κατὰ μέσσους.
μολπῆς ἐξάρχοντος ἐδίνευον κατὰ μέσσους.
*) ὅτι οὐ τὴν ᾠδὴν, ἀλλὰ τὴν παιγνίαν λέγει οὕτω, πρὸς τὸ
μέλποντες Ἑκάεργον· (
Α 474
) καὶ γὰρ
κυνῶν μέλπηθρα (
Ν 233
) φησί.
MQ
.
cf.
F. Ar. ad Α 474.
L. Ar. 138.
α 152.
ζ 101.
29.
ἦ ἄλλον πέμπωμεν ἱκανέμεν, ὅς κε φιλήσῃ.
*) ὅτι ἐπὶ τοῦ ξενίζειν τὸ φιλεῖν τίθησι· παρέλκει δὲ ὁ κέ
M
. καὶ ὅτι λείπει ἡ εἰς, ἵν’ ᾖ εἰς ἄλλον.
addidi ex B.
cf.
L. Ar. 147.
F. Ar. p. 11 et 26.
36.
ἐς δ’ αὐτοὺς προτέρω ἄγε θοινηδῆναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ προτέρω] τοπικῶς ἀντὶ τοῦ εἰς τοὔμπροσθεν
BQF
.
cf.
Κ 469.
ε 417.
ι 62.
ω 475.
L. Ar. 151.
47.
ὁρώμενοι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ] ὁρῶντες, τὸ παθητικὸν ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ.
BE
.
cf.
F. Ar. 2.
δ 322.
η 33.
σ 8.
α 404.
β 102.
61.
not. 1.62.
ἀνδρῶν· οὐ γὰρ σφῷν γε γένος ἀπόλωλε τοκήων,
ἀλλ’ ἀνδρῶν γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων
σκηπτούχων, ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν.
ἀλλ’ ἀνδρῶν γένος ἐστὲ διοτρεφέων βασιλήων
σκηπτούχων, ἐπεὶ οὔ κε κακοὶ τοιούσδε τέκοιεν.
†) προηθετοῦντο καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει· τό τε γὰρ σφῶϊν οὐχ Ὁμηρικῶς μονοσυλλάβως ἐξηνέχθη ὅ τε ἔπαινος τῶν νέων οὐκ ἀναγκαῖος
HM.
Aristonici scholion sic fere restituendum est:
ἀθετοῦνται οἱ στίχοι, ὅτι τὸ σφῶν οὐχ Ὁμηρικῶς μονοσυλλάβως ἐξενήνεκται· πρὸς γὰρ αὐτοὺς, οὐ περὶ αὐτῶν ἐστιν ὁ λόγος· καὶ ότι ὁ ἔπαινος τῶν νέων οὐκ ἀναγκαῖος· προηθετοῦντο κ. τ. λ.
Aristarchum
σφῶν legisse apparet ex
HM
:
ἐπίτηδες δὲ Ἀρίσταρχος ἀθετουμένων τῶν στίχων καὶ ἄνευ τοῦ ῑ εἴασε τὴν γραφὴν, ἵνα καὶ τοῦτο πρὸς τὴν ἀθέτησιν λαμβάνῃ. cf.
Apoll. περὶ ἀντωνυμιῶν p. 370
70.
πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι.
Diple periestigmene contra Zenodotum, sic enim legit, Ar. sine articulo
πευθοίατο ἄλλοι.
cf. α 157. ρ 592.
99.
ἑκὰς Ἄργεος ἱπποβότοιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι Ἄργος ἱππόβοτον] τὴν Πελοπόννησον λέγει].
E
.
Observatum est propter discrimen inter Argos Peloponnesi factum et Argos Thessaliae, quam Ἄργος Πελασγικὸν nominat. cf. L. Ar. 227.
105.
ὅς τέ μοι ὕπνον ἀπεχθαίρει καὶ ἐδωδὴν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπεχθαίρει ἀντὶ τοῦ] ἀπεχθαίρειν ποιεῖ, ὡς
πάντας μὲν ρ’ ἔλπει (
ν 380
)
HMQ.
cf.
β 68, 91.
112.
Τηλέμαχός θ’, ὅν ἔλειπε νέον γεγαῶτ’ ἐνὶ οἴκῳ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι οὐ λέγει νέον κατὰ τὴν ἡλικίαν, ἀλλὰ κατὰ μεσότητα ἀντὶ τοῦ] νεωστὶ γεγονότα, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Ι 446
)
νέον ἡβώοντα τουτέστι νεωστὶ ἡβῶντα.
MQ
.
cf.
F. Ar. 29,
α 209
et locos, quos ibi contuli.
118.
ἠέ μιν αὐτὸν πατρὸς ἐάσειε μνησθῆναι.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι παραλλήλως ἔταξε μίν καὶ αὐτόν
HM
.
cf. ad
γ 317.
δ 244.
123.
κλισίην.
Diple fuisse videtur, quod nunc
κλισίην, v. 136 contra
κλισμὸν Helenae sellam dixerit. cf. schol. in
HM
:
κλισίην ὃν ἀλλαχοῦ δι’ ἑτέρων κλισμὸν ὀνομάζει et ad v. 136 Dind. praef. LII:
ἥν ἄνω (
123
)
κλισίην εἶπε, τοῦτον νῦν κλισμὸν καλεῖ.
H
.
134.
νήματος ἀσκητοῖο βεβυσμένον.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι τὸ εἰς τὴν νῆσιν εὔθετον μήρυμα ἐρίου νῆμα εἶπεν
HM
.
cf.
F. Ar. Θ 221.
139.
οἵ τινες οἵδε
ἀνθρῶν εὐχετόωνται ἱκανέμεν ἡμέτερον δῶ;
ἀνθρῶν εὐχετόωνται ἱκανέμεν ἡμέτερον δῶ;
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐχετόωνται ἀντὶ τοῦ] καυχῶνται
V.
(cod. habet imperfectum) cf.
L. Ar. 147.
ξ 468.
Certe addidit: καὶ ὅτι ἐλλείπει ἡ εἰς, ἵν’ ᾖ εἰς ἡμέτερον δῶ.
cf.
F. Ar. p. 26.
158.
ἀλλὰ σαόφρων ἐστί, νεμεσσᾶται δ’ ἐνὶ θυμῷ
ὧδ’ ἐλθὼν τὸ πρῶτον ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν
ἄντα σέθεν, τοῦ νῶϊ θεοῦ ὣς τερπόμεθ’ αὐδῇ.
ὧδ’ ἐλθὼν τὸ πρῶτον ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν
ἄντα σέθεν, τοῦ νῶϊ θεοῦ ὣς τερπόμεθ’ αὐδῇ.
*) ἀθετοῦνται στίχοι γ’ ὡς περιττοὶ καὶ ὑπὸ νέου παντάπασι λέγεσθαι ἀπρεπεῖς· καὶ τὸ νεμεσσᾶται ἀντὶ τοῦ αἰδεῖται οὐχ Ὁμηρικῶς. καὶ αἱ ἐπεσβολίαι δὲ γέλοιαι. ὅθεν Ζηνόδοτος μεταποιεῖ
ἐπιστομίας ἀναφαίνειν. ἄλλως τε οὐδὲ συμβουλευσόμενος τῷ Μενελάῳ πάρεστιν, ἀλλ’ εἴ τινα οἱ κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποι (
317
)
HMQR
.
Perturbatum sententiarum ordinem sic fere restituendum puto. Pro cod.
στίχοι ε′ recte Dindorfius mutavit
γ′, nam tot modo abesse possunt. Ceterum etiam Didymus tres, non quinque versus expunctos esse tradidit. cf. in
H
.
162.
ἐέλδετο γάρ σε ἰδέσθαι.
†) Ζηνόδοτος
ὀΐετο κακῶς.
H.
192.
οἷσιν ἐνὶ μεγάροισι, καὶ ἀλλήλους ἐρέοιμεν.
Aristarchus expunxit. cf. in
H
.
Ἀρίσταρχος ἀθετεῖ.
206.
τοίου γὰρ καὶ πατρὸς.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τοίου] ἀντὶ τοῦ τοιούτου, οὐχ, ὡς οἱ γλωσσογράφοι, πάντως ἀγαθοῦ.
H
. cf.
Ar. ad Ω 164.
Eust. 1492, 9.
De glossographis vide
L. Ar. 36.
cf.
B ad Η 231.
228.
Πολύδαμνα.
†) κύριον ὄνομα ἡ Πολύδαμνα κατὰ Ἀρίσταρχον.
Q
.
231.
Παιήονός εἰσι γενέθλης.
†) Παιήων ἰατρὸς θεῶν, οὐχ ὁ αὐτὸς τῷ Ἀπόλλωνι, ἀλλὰ κεχωρισμένος· παρὰ μέντοι τοῖς νεωτέροις ὁ αὐτὸς νομίζεται εἶναι. καὶ Ἡσίοδος δὲ μάρτυς ἐστὶ τοῦ ἑτέρου εἶναι τὸν Παιήονα τοῦ Ἀπόλλωνος, λέγων
εἰ μὴ Ἀπόλλων Φοῖβος ὑπὲκ θανάτοιο σαώσαι ἢ καὶ Παιήων, ὃς ἁπάντων φάρμακα οἶδεν.
MTV
.
cf.
L. Ar. 179.
Quod in
BHQ
Aristarchum legisse traditum est:
ἰητρὸς δὲ ἕκαστος, ἐπεί σφισι δῶκεν Ἀπόλλων ἰᾶσθαι· καὶ γὰρ Παιήονός εἰσι γενέθλης, huic observationi repugnat omnique fide destitutum est. Monet Lehrsius l. c. Tamen
La Roche p. 73
lectionem ut Aristarcheam adnotavit. Ex
schol. in V. ad Ο 262
sequitur, Zenodotum Mallotem Paeeonem falso pro Apolline accepisse. cf. etiam
Eust. 1014, 60.
240.
πάντα μὲν οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι . . .
ὅσσοι Ὀδυσσῆος . . . εἰσιν ἄεθλοι.
ὅσσοι Ὀδυσσῆος . . . εἰσιν ἄεθλοι.
†)
ἰδίως τὸ πάντα ἐπήνεγκε τῷ ὅσσοι τὸ γένος ἀλλάξας.
Q
. Fuisse videtur Ar.
διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα. cf.
F. Ar. 32.
λ 517.
θ 214.
μ 75.
κ 212.
ρ 266.
244.
αὐτόν μιν πληγῇσιν . . δαμάσσας.
†) δύο ἰσοδυναμοῦσαι ἀντωνυμίαι ἀντὶ τῆς μιᾶς παραλαμβάνονται
VT
.
cf. ad
δ 118.
248.
δέκτῃ, ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν.
†) ὁ κυκλικὸς τὸ Δέκτῃ ὀνοματικῶς ἀκούει, παρ’ οὗ φησι τὸν Ὀδυσσέα τὰ ῥάκη λαβόντα μετημφιάσθαι. ὅς οὐκ ἦν ἐν ταῖς ναυσὶ τοιοῦτος οἷος Ὀδυσσεὺς ἀχρεῖος. Ἀρίσταρχος δὲ δέκτῃ μὲν ἐπαίτῃ, τὸ δὲ,
ὃς οὐδὲν τοῖος ἔην τῷ ἐναντίῳ τὸ ἐναντίον, ὅς οὐκ ἦν τοιοῦτος (ὁ Ὀδυσσεὺς) ἀλλ’ ἐνδοξότατος καὶ μεγαλοπρεπέστατος, (ἴκελος δὲ ἐπαίτῃ)
HMQT
.
M
praeterea habet:
τὸ δὲ — δεν παρέλκει, quod item ad
Α 412.
244.
Ar. adnotavit.
Aristarchi interpretationem vocabuli
δέκτῃ praeterea habent schol. in
E.
Apoll. l. h. 57, 16.
Eust. 1494, 55.
cf.
L. Ar. 153.
249.
οἱ δ’ ἀβάκησαν.
†) ἡ λέξις τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἐστίν V.
Has Ar.adnotare solebat contra chorizontes, quod Homerus et in Iliade et in Odyssea iis usus sit cf.
Λ 147.
Apoll. 2, 16 l. h.
Eust. 1494, 59.
254.
μὴ μὲν πρὶν Ὀδυσῆα μετὰ Τρώεσσ’ ἀναφῆναι
πρίν γε τὸν ἐς νῆάς τε θοὰς κλισίας τ’ ἀφικέσθαι.
πρίν γε τὸν ἐς νῆάς τε θοὰς κλισίας τ’ ἀφικέσθαι.
Diple fuit propter constructionem adverbii πρίν
cf.
HMQT
: ἔστιν ὅμοιον τῷ
τὴν δ’ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν (
Α 29
) καὶ
οὐδὲ ποτ’ ἐκπέρσει, πρίν μιν κύνες ἀργοὶ ἔδονται. (
Σ 283
).
cf. ad
Σ 283.
γ 117.
285-289.
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἀκὴν ἔσαν υἷες Ἀχαιῶν,
Ἄντικλος δὲ σέ γ’ οἶος ἀμείψασθαι ἐπέεσσιν
ἤθελεν· ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζε
νωλεμέως κρατερῇσι, σάωσε δὲ πάντας Ἀχαιούς,
τόφρα δ’ ἔχ’, ὄφρα σε νόσφιν ἀπήγαγε Παλλὰς Ἀθήνη.
Ἄντικλος δὲ σέ γ’ οἶος ἀμείψασθαι ἐπέεσσιν
ἤθελεν· ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζε
νωλεμέως κρατερῇσι, σάωσε δὲ πάντας Ἀχαιούς,
τόφρα δ’ ἔχ’, ὄφρα σε νόσφιν ἀπήγαγε Παλλὰς Ἀθήνη.
*)
Ἀρίσταρχος τοὺς ε′ ἀθετεῖ, ἐπεὶ ἐν Ἰλιάδι οὐ μνημονεύει Ἀντίκλου ὁ ποιητής
HQ
. Idem Didymus.
287.
ἀλλ’ Ὀδυσσεὺς ἐπὶ μάστακα χερσὶ πίεζεν.
†) ἐπεπίεζε τὴν μάστακα, ὅ ἐστι τὸ στόμα, ἀπὸ τοῦ μασᾶσθαι
Β
.
Sic interpretatus est Ar. vocabulum ad
Ι 324
contra glossographos, qui
ἀκρίδα explanabant.
295.
ὕπνῳ ὕπο γλυκερῷ τερπώμεθα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δοτική ἐστιν ἀντὶ γενικῆς
H
.
cf.
Λ 121.
Σ 11.
Τ 62.
F. Ar. p. 23.
304.
Ἀτρείδης δὲ καθεῦδε.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
δ’ ἐκαθεῦδε. cf.
γ 402.
312.
τίπτε δέ σε χρειὼ δεῦρ’ ἤγαγε;
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν ἑρμηνείαν, [τίπτε] (τί ποτέ) σε χρειὼ ἤγαγε δήμιον ἢ ἴδιον;
H
.
cf.
γ 14.
317.
κληηδόνα πατρὸς ἐνίσποις.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ, ἵνα ᾖ, εἰ τινά μοι φήμην περὶ τοῦ πατρὸς ἐνίσποις
Q
.
cf.
F. Ar. 26.
322.
τοὔνεκα νῦν τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνομαι, αἴ κ’ ἐθέλῃσθα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἱκάνομαι] ἀντὶ τοῦ ἱκάνω· ἡ δὲ λέξις ἀντὶ τοῦ ἱκετεύω.
BQ
.
Sic Ar. ad
Χ 123.
Apoll. l. h. 90, 33.
γ 92.
ζ 176.
353.
οἱ δ’ αἰεὶ βούλοντο θεοὶ μεμνῆσθαι ἐφετμέων.
†) βούλεται μὲν λέγειν θυσιῶν· ἀσαφέστερον δὲ εἴρηται· διὸ Ζηνόδοτος ἠθέτει. ποῖαι γὰρ, φησὶν, ἐγένοντο ἐντολαί;
EHPQ
.
Aristonici verba non sunt, nam nunquam Zenodotum ipsum loquentem induxit, sed certe de illius athetesi dixit.
366.
Εἰδοθέη·
Diple periestigmene, quod Zenodotus pro
Εἰδοθέη scripsit
Εὐρυνόμη cf. in
EHQ
.
368.
αἰεὶ γὰρ περὶ νῆσον ἀλώμενοι ἰχθυάασκον.
Diple fuit contra chorizontes, qui opponebant, solum in Odyssea heroes piscibus vesci, non in Iliade. Contra hos Aristarchus recte demonstravit, quaedam heroibus cognita quidem fuisse, quibus Homerus heroas utentes non faciat. Fortasse hoc etiam Ar. obtendit, quod Homerus ipse dicit:
ἔτειρε δὲ γαστέρα λιμός et schol. in
B
affert:
ἀλλαχόσε οὐ λέγει ὁ Ὅμηρος ἐσθίειν τοὺς Ἕλληνας (l.
ἥρωας) ἰχθύας· νῦν δέ φησι τούτους ἀγρεύειν ἰχθύας διὰ τὸ τείρεσθαι ὑπὸ τοῦ λιμοῦ. cf. ad
Π 747.
370.
ἡ δ’ ἐμεῦ ἄγχι στᾶσα ἔπος φάτο, φώνησέν τε.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
ἡ δέ μοι ἀντομένη
EH
. Tunc etiam reliquam versus partem aliter scribere debuit, velut
ἔπεα πτερόεντα προσηύδα, vel
ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευεν, ut monet
Duentzerus p. 133.
379.
ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ.
†)
Ζηνόδοτος ἔειπε κακῶς· τὴν διαφορὰν γὰρ ἠγνόησεν
H
(sc. imperativi, cuius una forma est
εἰπέ, et indicativi, cuius duplex,
εἶπε et
ἔειπε cf.
δ 468.
Eust. 1499, 50.
1410, 61.
386.
Ποσειδάωνος ὑποδμώς
(Proteus).*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει ἡ ὑπό
EQ
.
cf. ad
Ζ 19
,
uti hic versus citatur in eadem interpretatione vocabuli ὑφηνίοχος.
L. Ar. 108.
γ 195.
422.
δ 672.
388.
λελαβέσθαι.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὸν] ἀναδιπλασιασμὸν, ὡς τετυπέσθαι.
E
.
Notare solebat Ar. eas formas, quae reduplicatione ponuntur. cf.
F. Ar. 11
et usus est substantivo
ἀναδιπλασιασμόν ad
Ζ. 50.
402.
μελαίνῃ φρικὶ καλυφθείς.
†)
τῇ ἐπιγενομένῃ μελανίᾳ πόντῳ (corr. Lehrs Ar. p. 89 pro
ἐν τῷ) ἐκ τῆς ἐπιπολαίου κινήσεως τῶν ὑδάτων
V
. Idem
EH
. qui addunt:
κατὰ τὰς ἀρχὰς τῶν ἀνέμων τοῦ πνεῖν. Ex Ar. fluxit cf. ad
Φ 126.
L. Ar. 89.
Alii interpretati sunt
ψύχος.
Apoll. l. h. 165, 16.
413.
λέξεται ἐν μέσσῃσι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέξεται] ἀντὶ τοῦ κοιμηθήσεται, ἀπὸ τοῦ λέχους
BQ
.
cf.
L. Ar. 147.
δ 451.
416.
αὖθι δ’ ἔχειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ, ἔχειν] ἀντὶ τοῦ ἔχετε.
PQ
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291
et locos ibi collatos.
419.
ἐχέμεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πάλιν ἀντὶ τοῦ ἔχετε
Q
.
cf. ad
v. 416.
423.
cf. not. 3.429.
δόρπον θ’ ὁπλισάμεσθ’, ἐπί τ’ ἤλυθεν ἀμβροσίη νύξ.
In
H
hoc est scholion:
ἄριστον. τοῦ Ἀριστάρχου· σημειοῦνται τινές, ὅτι δόρπον τὸ δεῖπνον. Hoc nunquam Aristarchus docuit. Sed Zenodotus
δεῖπνον et
δόρπον promiscue posuit cf.
Λ 86
,
730.
Fortasse etiam nostro loco, cui
Λ 730
simillimus est, pro recto
δόρπον falsum
δεῖπνον legit, et scholiasta contorsit Aristonici verba, quae sic fere restituenda sunt:
ἡ διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος γράφει δεῖπνον· δόρπον δὲ λέγει τὴν ἑσπερίνην τροφήν· εὐθέως γὰρ κατακοιμῶνται.
Eust. 1503, 53
:
καὶ ὅρα, ὡς διασαφεῖται κἀνταῦθα ὁ δόρπος ἐν τῷ
ἐπῆλθεν ἀμβροσία νὺξ.
τὸ γὰρ τηνικαῦτα ἔμβρωμα δόρπος λέγεται. cf.
L. A. 127.
α 124
et exempla ibid.
442.
ὀλοώτατος ὀδμή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ ὀλοωτάτη ὀλοώτατος εἴρηκεν] ὅμοιον τῷ
κλυτὸς Ἀμφιτρίτη (
ε 422
) καὶ θεσμὸς ἀϋτμή καὶ
κλυτός Ἱπποδάμεια (
Β 742
)
P
.
cf.
F. Ar. 31.
β 214
et locos, quos ibi contuli.
451.
λέκτο δ’ ἀριθμόν.
ἐν δ’ ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσιν, οὐδέ τι θυμῷ
ὠίσθη δόλον εἶναι· ἔπειτα δὲ λέκτο καὶ αὐτός.
ἐν δ’ ἡμέας πρώτους λέγε κήτεσιν, οὐδέ τι θυμῷ
ὠίσθη δόλον εἶναι· ἔπειτα δὲ λέκτο καὶ αὐτός.
*) ὅτι τῇ αὐτῇ λέξει παραλλήλως οὐκ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου κέχρηται.
PQ
.
cf.
L. Ar. 147.
De
παραλλήλως vocabuli usu cf. Friedlaenderum ad
Ν 276.
δ 413.
468.
ἀλλὰ σύ πέρ μοι εἰπέ.
γράφεται ἔειπε sc. Zenodotus cf.
379
propter quod
διπλῆ περιεστιγμένη.
Eust. 1410, 61.
477.
πρίν γ’ ὅτ’ ἂν Αἰγύπτοιο διιπετέος ποταμοῖο.
*) ὅτι τὸν Νεῖλον Αἴγυπτον ὀνομάζει, ὁ δὲ Ἡσίοδος ὡς ὢν νεώτερος Νεῖλον αὐτὸν οἶδεν ἤδη καλούμενον.
HMPQT.
De aetate Hesiodi, Homero posterioris, etiam ad
Κ 431
dictum est. cf.
Lehrs, emend. schol. Hom. p. 454
Herod. et Ar. 232.
Μ 22.
Fuit praeterea diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
διειπετέος cf. in
EHQ
.
B
ad
Ρ 263.
485.
ταῦτα μὲν οὕτω δὴ τελέω, γέρον, ὡς σὺ κελεύεις.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν τοῦ χρόνου, ὅτι ἀντὶ τοῦ] τελέσω, ἐνεστὼς ἀντὶ μέλλοντος
E
.
cf.
F. Ar. 6.
Β 286.
Ι 156.
γ 82
et exempla ibid.
498.
Αἴας μὲν μετὰ νηυσὶ δάμη δολιχηρέτμοισι.
Versum Zenodotus expunxisse videtur cf. in
H
:
Ζηνόδοτος τοῦτον περιγράφει (corr. Dindorf., cod.
ὃς γράφει. Duentzer:
οὐ γράφει
p. 13
)
ἀναγκαῖον δὲ καὶ αὐτὸν εἶναι διὰ τὸ λέγειν ὕστερον (
551
)
Μενέλαον
σὺ δὲ τρίτον ἄνδρ’ ὀνόμαζε. La Roche ex hoc scholio corrupto colligere, non potest, Zenodotum hunc versum expunxisse, nisi forte pro
ὃς γράφει cum Duentzero
οὐ γράφει scribis, vel cum Dindorfio
περιγράφει, quibus non assentitur: nam si ita scriptum fuisset, verba sequentia
ἀναγκαῖον δὲ εἶναι non cohaererent cum antecedentibus. Accedit quod hic versus amoveri non potest, nam ad eum referuntur quae Menelaus infra dicit:
σὺ δὲ τρίτον ἄνδρ’ ὀνόμαζε, quod Zenodotum fugere potuisse non credit.
514.
Μαλειάων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηκεν Μαλειάων] ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς
περιγνάμπτοντα Μάλειαν (
ι 80
)
P
.
cf.
γ 287
et locos ibi collatos.
522.
πατρίδος αἴης.
†)
σημειοῦνταί τινες, ὅτι ἐπὶ τῆς ὅλης χώρας νῦν τέθεικε τὴν πατρίδα, οὐκ ἐπὶ τῆς πόλεως
PQ
. cf.
Eust. 1507, 45.
547.
τάφου ἀντιβολήσαις.
†)
τοῦ δείπνου τοῦ ἐν τῇ ταφῇ.
BT
. cf.
γ 307
.
553.
ἠὲ θανών. ἐθέλω δὲ καὶ ἀχνυμενός περ ἀκοῦσαι.
ἐν ἁπάσαις ἠθετεῖτο· τοῦ γὰρ Πρωτέως εἰπόντος
δύο μοῦνοι ἀπόλοντο (
496
) γελοίως τρίτον ζητεῖ ἀπολόμενον.
HPQ
.
Didymi et Aristonici verba scholiasta coniunxisse videtur.
556.
τὸν δὲ ἴδον ἐν νήσῳ θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέοντα.
†) δῆλον κἀκ τούτου ὅτι ἐξῴκισται [ἐξωκεάνισται
Heckerus] ἡ νῆσος· ἐπεὶ τί ἐκώλυε τὸν Μενέλαον οὕτως ἔχοντα περὶ τὸν Ὀδυσσέα ὡς καὶ πόλιν ὅλην χαρίσασθαι ἐθέλειν ναῦν πέμψαι καὶ σῶσαι τὸν φίλον;
BPQT
.
Eust. 1508, 60
:
ἐνταῦθα δέ τινες ἐκτοπισμὸν σημειοῦνται τῆς κατὰ τὴν Καλυψὼ νήσου. cf.
L. Ar. 247.
ε 55.
100.
277.
ζ 8.
204.
η 321.
κ 1.
190.
υ 383.
580.
ἑξῆς δ’ ἑζόμενοι πολιὴν ἅλα τύπτον ἐρέτμοις.
†) σημειοῦνταί τινες, ὅτι ὁμοίως ἐκείνῳ εἴρηται
ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ (
μ 172
)
P.
cf.
F. Ar. Β 417.
γ 486
et exempla ibid.
590.
τρεῖς ἵππους καὶ δίφρον ἐΰξοον.
*)
ὅτι οὐκ ἂν, εἰ τέθριππα ᾔδεσαν, τρεῖς ἵππους ἐδίδου τῶ Τηλεμάχῳ. νῦν δὲ ξυνωρίδα δίδωσι καὶ παρήορον, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι χρώμενοι.
BPQT
. cf.
L. Ar. 195.
602.
ἵππους δ’ εἰς Ἰθάκην οὐκ ἄξομαι, ἀλλὰ σοὶ αὐτῷ
ἐνθάδε λείψω ἄγαλμα.
ἐνθάδε λείψω ἄγαλμα.
*) ὅτι τοὺς ἵππους ἄγαλμα εἴρηκεν [καὶ] ἐν Ἰλιάδι (
δ 144
)
βασιλῆϊ δὲ κεῖται ἄγαλμα. ὥσπερ δὲ. ὁ Τηλέμαχος ἐνθάδε παραιτεῖται τοὺς ἵππους, οὕτως καὶ Ὀδυσσεὺς τοὺς ἐκ τῆς κατασκοπῆς ἵππους Διομήδει παραχωρεῖ. [ὁ αὐτὸς ἄρα ποιητής.]
PQ
.
Huc referendum est quod legitur in
MQ
ad
γ 274
: ἄγαλμα λέγει ὁ ποιητὴς πᾶν ἐφ’ ᾧ τις ἀγάλλεται, καὶ οὐ τὸ ξόανον
et ad
γ 438
in
E
: ἡμεῖς μὲν ἄγαλμα τὸ ξόανον, Ὅμηρος δὲ πᾶν δῶρον, ὃ βλέπει τις καὶ χαίρει καὶ ἐφ’ ὧ ἀγάλλεται, ἄγαλμά φησιν.
cf.
schol. in D ad Δ 144.
Apoll. l. h. 6, 30.
613.
δώρων δ’, ὅσσ’ ἐν ἐμῷ οἴκῳ κειμήλια κεῖται.
†) σημειοῦνται ὡς ἀκατάλληλοι
P
.
Fortasse notaverat Ar., hoc loco Homerum praeter consuetudinem κεῖται verbi singularem cum plurali neutrius
ὅσσα κειμήλια construxisse. cf.
Ν 28.
619.
τεῒν δ’ ἐθέλω τόδ’ ὀπάσσαι.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ τεῒν] ἀντὶ τοῦ σοί Δωρικῶς
P
. cf.
Λ 201.
Certe adiunxit:
καὶὅτι τὸ ἐθέλω ἀεὶ ἀπὸ τοῦ ε̄ ἄρχεται. cf.
Η 111.
624.
περὶ δεῖπνον πένοντο.
†) σημειοῦνταί τινες ἀντὶ τοῦ ἐνήργουν
HP
.
cf.
L. Ar. 73.
β 334.
ι 250.
630.
τοῖς δ’ υἱὸς Φρονίοιο Νοήμων.
*) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι ἡ αὐτὴ εὐστοχία τῆς τῶν ὀνομάτων θέσεως.
P
.
cf.
Ε 60.
Ι 137.
β 386.
634.
ἐμὲ δὲ χρεὼ γίγνεται αὐτῆς.
†) Ἀττικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοί
BP
.
cf.
F. Ar. 1.
23.
γ 14.
644
not. 5.646.
ἤ σε βίῃ ἀπηΰρα νῆα μέλαιναν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἤλλακται πτῶσις σὲ ἀπηύρα νῆα ἀντὶ τοῦ σοῦ] ὁμοίως τῷ
ἐπεί μ’ ἀφέλεσθέ γε δόντες (
Α 299
)
P
.
cf.
F. Ar. p. 21.
661/2.
ἀχνύμενος· μένεος δέ μέγα φρένες ἀμφιμέλαιναι
πίμπλαντ’, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην.
πίμπλαντ’, ὄσσε δέ οἱ πυρὶ λαμπετόωντι ἐΐκτην.
†) ἐκ τῆς Ἰλιάδος (
Α 103
) μετηνέχθησαν οὐ δεόντως οἱ στίχοι
HQ
.
Fuerunt obeli cum asteriscis cf. ad
Α 103.
671.
Σάμοιό τε παιπαλοέσσης.
*) ὅτι τὴν Σάμην Σάμον εἶπεν
BET
.
cf.
L. Ar. 233
cf.
α 246
et exempla ibid.
672.
ἐπισμυγερῶς.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει (δὲ) ἡ ἐπί
BET.
cf.
γ 195.
422.
δ 386.
L. Ar. 109.
678.
αὐλῆς ἐκτὸς ἐών.
†) σημειοῦνταί τινες πρὸς τὸ περὶ τῆς Ὀδυσσέως οἰκήσεως
P
.
685.
ὕστατα καὶ πύματα νῦν ἐνθάδε δειπνήσειαν.
*) ὅτι τὰ ἰσοδυναμοῦντα παράλληλα τέθεικεν, ὕστατα καὶ πύματα
P
.
cf.
γ 317.
692.
ἄλλον κ’ ἐχθαίρῃσι βροτῶν, ἄλλον κε φιλοίη.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἐχθαίρῃσιν ἀντὶ τοῦ ἐχθαίροι ὡς (
cod. καὶ) τὸ
ἰχθὺς, ὅς κε φάγῃσι (
Φ 127
) ἀντὶ τοῦ φάγοι.
BEPQ
.
Restitui, quod P. habet
ἐχθαίροι et
φάγοι, ut in omnibus codicibus
BEPQ
. Dindorfius rectum male correxit. Videat
F. Ar. p. 9
:
in nostris scholiis fere ubique coniunctivus pro optativo esse dicitur. Ceterum schol. citatum
Φ 127
habet:
ἀντὶ τοῦ ὅς φάγοι ἂν, quod inspicere debebat.
702.
ἐς Πύλον ἠγαθέην ἠδ’ ἐς Λακεδαίμονα δῖαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐδὲ ἐνταῦθα ἡ Κρήτη οὐδὲ Ἰδομενεὺς ὀνομάζεται
HP
.
Diple est contra Zenodotum cf.
α 93.
β 359.
γ 313.
709.
πουλὺν ἐφ’ ὑγρήν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐν σχήματι εἴρηται, ὡς θέρμος ἀϋτμή
P
.
cf.
F. Ar. 31.
β 214
et exempla ibid.
714.
ὄφρα πύθηται πατρὸς ἑοῦ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ.
HT
.
cf.
F. Ar. 26.
722.
κλῦτε φίλαι· πέρι γάρ μοι . .
*) ὅτι ἐν ἀρχῇ λόγου ὁ γάρ, ὡς καὶ ἐν Ἰλιάδι (
H 328
)
πολλοὶ γὰρ τεθνᾶσι
H
.
cf.
H 328.
726.
ἐσθλὸν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
*) περιττὸς ὁ στίχος· καὶ γὰρ προεῖπεν
ἢ πρὶν μὲν πόσιν ἐσθλόν (
724
) καὶ οὐκ οἶδεν ὁ Ὅμηρος τὴν καθ’ ἡμᾶς Ἕλλάδα, ἀλλὰ τὴν Θεσσαλικὴν οὕτω λέγει καὶ Ἕλληνας τοὺς ἐκεῖθεν.
HQ
.
cf.
L. Ar. 227.
F. Ar. I 395.
α 344.
δ 816.
771.
ὅ οἱ φόνος υἷι τέτυκται.
*)
ὅτι φόνος τῷ υἱῷ αὐτῆς ηὐτρέπισται· ἡ γὰρ οἱ ἀντὶ γενικῆς ἐστι.
H.
cf.
Fr. 22.
783.
πάντα κατὰμοῖραν· ἀνὰ θ’ ἱστία λευκὰ πέτασσαν.
†) περιττὸς δοκεῖ οὗτος ὁ, στίχος
M
.
Non legit Eust. cf.
1517, 44
, omiserunt
ADEGHL
.
786.
ἕσπερον.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι ἀρσενικῶς] τὴν ἑσπέραν ἕσπερον εἶπεν.
HGl
. cf. ad
α 422
et exempla ibid.
793.
ἐπήλυθε νήδυμος ὕπνος.
Ex schol. in
E
apparet, fuisse diplam Ar. de vocabulo
νήδυμος, pro quo nonnulli
ἥδυμος legerunt, litteram
ν ut
ἐφελκυστικὸν ad
ἐπήλυθε trahentes. cf. ad
B 2.
K 187.
Π 54.
794.
λύθεν δέ οἱ ἅψεα πάντα.
*) ὅτι οὕτως λέγει τὰς συναφὰς τῶν μελῶν, οὐ τὰ μέλη. (οὐκ οὖν ἂν εἴποι μηρὸν ἢ χεῖρα ἅψεα.)
PQH
.
797.
Ἰφθίμῃ κούρῃ.
†) ἀμφιβάλλει Ἀρίσταρχος, πότερον ἐπίθετον τὸ ἰφθίμη, ἢ κύριον.
P
.
816.
ἐσθλόν, τοῦ κλέος εὐρὺ καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
Certe obelo notavit Ar. cf.
δ 726.
I 395.
836.
οὐ μέντοι κεῖνόν γε δίηνεκέως ἀγορεύσω.
*)
[ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα] ἀντὶ τοῦ τὰ περὶ ἐκείνου
BEQPT.
cf.
F. Ar. 25.
845.
Σάμοιό τ’ παιπαλοέσσης.
*) ὅτι τὴν Σάμην Σάμον λέγει
H
.
cf.
δ 671.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.