Γ.
1.
cf. not. 1.11.
ἰδ’ ἱστία νηὸς ἐΐσης
στεῖλαν ἀείραντες.
στεῖλαν ἀείραντες.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem cf.
schol. in HMQRT
:
οἱ περὶ Ζηνόδοτον (i. e. Zenodotus ipse, cf.
Lehrs qu. ep. not. p. 28
)
σεῖσαν ἀείραντες. τότε δὲ σείουσιν, ὅτε θέλουσι χαλάσαι τὸ ἄρμενον.
14.
Τηλέμαχ’, οὐ μέν σε χρὴ ἔτ’ αἰδοῦς.
†) οὐ χρεία σοι τῆς αἰδοῦς. Ἀττικῶς.
EHMQ
.
Correxi Dindorfii σε
in σοι,
quod habent EQ et Dindorfius in textum recipere debebat, comparatis scholiis ad
δ 312.
634
et
Ar. ad Λ 606.
Μ habet in textu σε
et supra scriptum σοι.
cf.
Eust. 1455, 3:
ἐν τούτοις δὲ τὸ
οὐ μέν σε χρὴ ἔτι αἰδοῦς ἀντίπτωσίς ἐστιν ἀρχαϊκὴ συνήθης, ἀντὶ τοῦ οὐ μήν σοι χρεία αἰδοῦς.
27.
αἰδὼς δ’ αὖ νέον ἄνδρα γεραίτερον ἐξερέεσθαι
†) αἰδὼς δ’ αὖ νέῳ ἀνδρὶ οὕτω γράφουσιν οἱ κατὰ Ῥιανόν.
HM.
E Didymo manavit, sed Aristonicus quoque rem tetigisse videtur cf. ad
Ο. 119.
50.
τοὔνεκα σοὶ προτέρῳ δώσω χρύσειον ἄλεισον.
ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν σοί. Ζηνόδοτος δὲ τοὔνεκά τοι γράφει, [ἀγ]νοῶν ὅτι ἐπὶ τῆς διαστολῆς [οὐ] παραλαμβάνεται ἡ τ̄ο̄ῑ.
HMQ
. Corr.
Duentzer p. 58.
Prior scholii pars certe Herodiani est, qui ad
Α 294
promisit, se de
σοι et
τοι vocabulorum discrimine accuratius quaesiturum esse nostro loco. Fortasse etiam altera pars ex eo fluxit, sed non dubito, quin Aristonicus quoque de Zenodoti lectione verba fecerit.
69.
νῦν δὴ κάλλιόν ἐστι μεταλλῆσαι καὶ ἐρέσθαι
ξείνους
ξείνους
Quod M habet ad v. 69
ὅτι ἐννέα (?) ἡμέρας ἐφιλοξένουν καὶ οὕτως ἠρώτων, contortum videtur esse ex Ar. adnotatione, quae ad
Ζ 176
legitur:
ὅτι ἔθος ἦν παρὰ τοῖς παλαιοῖς ξενίζειν πρότερον, εἶτα πυνθάνεσθαι, τίνος ἕνεκεν παραγεγόνασιν οἱ ξένοι.
71.
ὦ ξεῖνοι, τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα;
ἦ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε,
οἷά τε ληϊστῆρες, ὑπεὶρ ἅλα; τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλο δαποῖσιφέροντες.
ἦ τι κατὰ πρῆξιν ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε,
οἷά τε ληϊστῆρες, ὑπεὶρ ἅλα; τοί τ’ ἀλόωνται
ψυχὰς παρθέμενοι, κακὸν ἀλλο δαποῖσιφέροντες.
†) τοὺς μετ’ αὐτὸν τρεῖς στίχους ὁ μὲν Ἀριστοφάνης ἐνθάδε σημειοῦται τοῖς ἀστερίσκοις, ὅτε δὲ ὑπὸ τοῦ Κύκλωπος λέγονται, καὶ ὀβελίσκους τοῖς ἀστερίσκοις παρατίθησιν, ὡς ἐντεῦθεν μετενηνεγμένων τῶν στίχων. πόθεν γὰρ τῷ Κύκλωπι λῃστῶν ἔννοια ᾖ στωμυλλομένῳ φάναι
οἵ τ’ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι κακον ἀλλοδαποῖσι φέροντες; ὁ δὲ Ἀρίσταρχος οἰκειότερον αὐτοὺς τετάχθαι ἐν τῷ λόγῳ τοῦ Κύκλωπός φησιν. οὐδὲ γὰρ νῦν οἱ περὶ Τηλέμαχον λῃστρικόν τι ἐμφαίνουσι. δοτέον δὲ, φησὶ, τῷ ποιητῇ τὰ τοιαῦτα. καὶ γὰρ ναῦν αὐτὸν παράγει εἰδότα,
ἀλλά μοι εἴφ’ ὅπη ἔσχες ἰὼν εὐεργέα νῆα (
ι, 279
), καὶ συνίησιν Ἑλληνίδα φωνήν. καθάπτεται δὲ καὶ Θουκυδίδου Ἀρίσταρχος λέγοντος ὡς οὐκ αἰσχρὸν ἡγοῦντο τὸ ληΐζεσθαι οἱ παλαιοὶ, ἐν οἷς φησιν
οὕς μοι ληΐσσατο δῖος Ὀδυσσεύς (
α 398
). ὁμωνυμίᾳ γὰρ ἠπάτηται, πολλάκις τῆς λῃΐδος ἐπὶ τῆς λαφυραγωγίας τασσομένης· παρὸ καὶ τὴν Ἀθηνᾶν ληΐτιδα προσαγορεύει (
Κ 460
). ὅτι γὰρ αἰσχρὸν ἡγοῦντο τὸ λῃστεύειν δῆλον ἐξ ὧν οὐδέποτε ἐπὶ Ἀχιλλέως οὐδὲ ἐπὶ Αἴαντος, καίτοι γε ἰσχυρῶν ὄντων, ἐχρήσατο τῷ ὀνόματι ὁ ποιητής. ἄλλως τε κἀκ τῶν συμφραζομένων δηλοῖ τὴν τοῦ πράγματος μοχθηρίαν· ἀντιτάσσεται γὰρ τῷ
ἤ τι κατὰ πρῆξιν τὸ
ἢ μαψιδίως.
HMQR
.
cf.
L. Ar. 197.
Eust. 1458, 2
et
1627, 25.
Aristarchi athetesin commemorat etiam grammaticus in excerptis, quae codici Marciano A. Iliadis praefixa sunt, ubi de Aristarchi obelis agitur. Bekk. praef. ad
schol. in Hom. Il. I, p. III.
82.
πρῆξις δ’ ἥδ’ ἰδίη, οὐ δήμιος, ἣν ἀγορεύω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ ἐνεστὼς ἀντὶ τοῦ μέλλοντος ἀγορεύσω. M.
cf.
F. Ar. 6.
γ 396.
δ 485.
ζ 174.
κ 245.
μ 383.
ρ 418.
86.
ἄλλους μὲν γὰρ πάντας, ὅσοι Τρωσὶν πολέμιζον,
πευθόμεθ’ . . .
πευθόμεθ’ . . .
†)
οἴδαμεν· οὐ γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἐρωτῶμεν
HM
. Ar. observavit, verbum
πυνθάνεσθαι significare audire, non explorare cf. L. Ar. 148. Certe scholion nostrum ex Aristonico fluxit, cuius verba sic fere restituenda sunt:
ἡ διπλῆ, ὅτι τὸ πυθέσθαι ἀντὶ τοῦ ἀκοῦσαι τίθησιν. Quod Dindorfius ex T. tradidit p. 745:
οἴδαμεν, οὐ γὰρ νῦν ἀντὶ τοῦ ἐρωτῶμεν ad hunc versum pertinet, non ad v. 84.
92
v. not. 2.109.
ἔνθα μὲν Αἴας κεῖται ἀρήϊος, ἔνθα δ’ Ἀχιλλεύς.
*) πρόδηλον ἐντεῦθεν ὅτι ὅπου ἐτελεύτησαν, ἐκεῖ ἐθάπτοντο, καὶ οὐκ ὀστέα παισὶν ἕκαστος ἤγετο. [διὸ ἡ διπλῆ].
EMQ
.
Relatio est ad Η 334, ubi v. 334-5 damnati sunt, quod Nestor mortuos cremari vult, ut ossa liberis in patriam referantur. L. Ar. 197.
117.
πρίν κεν ἀνιηθεὶς σὴν πατρίδα γαῖαν ἵκοιο.
†) πρὶν ἀκούσαις· ὁμοία δὲ ἡ φράσις ἐκείνῃ
πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισι (Α 29).
M
.
cf. Σ 283. δ 254.
Frustula sunt scholii Aristonici, quod sic fere supplendum est: ἡ διπλῆ, ὅτι τοιοῦτόν ἐστι τὸ λεγόμενον πρότερον ἵκοιο σὴν πατρίδα γαῖαν ἢ ἐξερέοις· καὶ οὐκ ἔστιν ἐλλιπὴς ὁ λόγος ὥσπερ οὐδ’ ἐπ’ ἐκείνου
τὴν δ’ ἐγὼ οὐ λύσω, πρίν μιν καὶ γῆρας ἔπεισιν.
Certe adiunxit: καὶ ὅτι ἐλλείπει ἡ εἰς, ἵν’ ᾖ εἰς πατρίδα γαῖαν.
121.
ἔνθ’ οὔ τίς ποτε μῆτιν ὁμοιωθήμεναι ἄντην
ἤθελ’
ἤθελ’
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἤθελε] ἀντὶ τοῦ ἠδύνατο· [καὶ ἐν Ἰλιάδι]
οὐδ’ ἔθελε προρέειν (Φ 366)
BQET
.
cf. Ar. ad Φ 366, ubi noster versus citatur. L. Ar. 148. Apoll. l. h. 86, 33. θ 223. λ 105. ρ 321.
125.
οὐδέ κε φαίης
ἄνδρα νεώτερον ὧδε ἐοικότα μυθήσασθαι.
ἄνδρα νεώτερον ὧδε ἐοικότα μυθήσασθαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ συγκριτικὸν ἀντὶ [τοῦ] ἁπλοῦ.
ET
.
cf. F. Ar. 30. γ 362. η 159. †) ὧδε: ἀεὶ παρὰ τῷ Ὁμήρῳ τὸ ὧδε ἀντὶ τοῦ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον. BT.
cf. L. Ar. 72, α 182 et locos ibi collatos.
184.
φίλε τέκνον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἰδίως φίλε τέκνον] ἀντὶ τοῦ φίλον τέκνον.
BT
.
cf. Χ 84. F. Ar. 32.
188.
Μυρμιδόνας ἐγχεσιμώρους.
Quomodo Ar. vocabulum
ἐγχεσιμώρους interpretatus sit, Apoll. l. h. 91, 75 et schol. ad ξ 29 tradiderunt, fortasse ex Aristonico:
ἰόμωροι ὁ μὲν Ἀρίσταρχος οἱ τοὺς ὀξεῖς ἰοὺς ἔχοντες, καὶ τὸ ὑλακόμωροι παραπλησίως καὶ τὸ ἐγχεσίμωροι.
195.
ἐπισμυγερῶς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] περισσὴ ἡ ἐπὶ, ὡς ἐν τῷ βοῶν ἐπιβουκόλος.
BEHQ
.
Commemoratur vocabulum
ἐπισμυγερῶς ab Herodiano ad Ε 178, ubi Aristarchus superfluam esse praepositionem ἐπὶ docuisse dicitur. Sed Aristonicum quoque hac de re egisse apparet ex schol. ad Ζ 19. cf. L. Ar. 109. γ 422. δ 386. 672. ν 222. 405.
199.
καὶ σύ, φίλος, — μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’ ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’ ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
†) καὶ παρὰ Ἀριστοφάνει προηθετοῦντο οὗτοι οἱ δύο στίχοι· ἐκ γὰρ τοῦ λόγου τῆς Ἀθηνᾶς (α 301) μετήχθησαν ἐνθάδε.
HMQ
. (μετηνέχθησαν
Cobetus). καὶ
addidit Dind. ex M. Aristonici verba sic fere restituenda sunt: ἀθετοῦνται οὗτοι οἱ δύο στίχοι μετὰ ἀστερίσκων ὅτι οὐ δεόντως ἐκ τοῦ λόγου τῆς Ἀθηνᾶς μετάκεινται ἐνθάδε. προηθετοῦντο κ. τ. λ.
209.
ἀλλ’ οὔ μοι τοιοῦτον ἐπέκλωσαν θεοὶ ὄλβον
πατρί τ’ ἐμῷ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης.
πατρί τ’ ἐμῷ καὶ ἐμοί· νῦν δὲ χρὴ τετλάμεν ἔμπης.
*) περιττός (209)· ἀρκεῖ γὰρ ὁ πρὸ αὐτοῦ· [διὸ καὶ ἀθετεῖται]
H
.
cf. L. Ar. 343, VIII.
216.
τίς δ’ οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφιβίας ἀποτίσεται ἐλθάν,
ἢ ὅ γε μοῦνος ἐὼν . . .
ἢ ὅ γε μοῦνος ἐὼν . . .
Fuit diple periestigmene propter lectionem Zenodoti, quam commemorat schol.
HEQ
.
Ζηνόδοτος γράφει ἀποτίσεαι, καὶ τὸ ἑξῆς ἢ σύγε μοῦνος. cf. Ar. ad v. 231.
219.
cf. not. 3.228.
οὐκ ἂν ἔμοιγε
ἐλπομένῳ τὰ γένοιτ’, οὐδ’ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν
ἐλπομένῳ τὰ γένοιτ’, οὐδ’ εἰ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὑπερβολικῶς τοῦτο εἴρηκεν ἐν ἤθει· ὅπερ οὐ συνεὶς ὁ Ζηνόδοτος γράφει
εἰ μὴ θεοὶ ὥς ἐθέλοιεν.
HMQRT
.
230.
Τηλέμαχε, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων;
ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus v. 230 mutavit propter metrum et sequentem expunxit cf.
HM
: οὗτος ὁ στίχος λαγαρός ἐστι. διὸ Ζηνόδοτος ἴσως μετέγραφε
Τηλέμαχ’ ὑψαγόρη μέγα νήπιε, ποῖον ἔειπες; τὸν δὲ δεύτερον περιήγει τελέως διὰ τὸ μαχόμενον αὐτῷ
εἰ μὴ θεοὶ ὣς ἐθέλοιεν. (228).
cf. Eust. 1464, 62
qui quid sit στίχος λαγαρός
explanat.
*) 231. σημείωσαι τὸν στίχον, ὅτι καὶ ἀνωτέρω οὐ περὶ Τηλεμάχου, ἀλλὰ περὶ Ὀδυσσέως εἴρηται, τίς δ’ οἶδ’ εἴ κέ ποτέ σφι βίας ἀποτίσεται ἐλθών; (216)
HMQ
.
Pertinet ad refutationem lectionis Zenodoti cf. ad v. 216.
232.
βουλοίμην δ’ ἂν ἔγωγε καὶ ἄλγεα πολλὰ μογήσας
οἴκαδέ τ’ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι
ἢ ἐλθὼν ἀπολέσθαι ἐφέστιος, ὡς Ἀγαμέμνων
ὤλεθ’ ὑπ’ Αἰγίσθοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο.
οἴκαδέ τ’ ἐλθέμεναι καὶ νόστιμον ἦμαρ ἰδέσθαι
ἢ ἐλθὼν ἀπολέσθαι ἐφέστιος, ὡς Ἀγαμέμνων
ὤλεθ’ ὑπ’ Αἰγίσθοιο δόλῳ καὶ ἧς ἀλόχοιο.
236.
ἀλλ’ ἤτοι θάνατον μὲν ὁμοίιον οὐδὲ θεοί περ
καὶ φίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δή
μοῖρ’ ὁλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο.
καὶ φίλῳ ἀνδρὶ δύνανται ἀλαλκέμεν, ὁππότε κεν δή
μοῖρ’ ὁλοὴ καθέλῃσι τανηλεγέος θανάτοιο.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ἑπτὰ ἀπὸ τοῦ
βουλοίμην δ’ ἂν ἔγωγε μέχρι τοῦ
μοῖρ’ ὀλοὴ· οἱ μὲν πρῶτοι τέσσαρες ὡς οὐκ ἀκολούθως τοῖς προκειμένοις ἐπενεχθέντες, οἱ δὲ ἑξῆς τρεῖς διὰ τὸ ἀσύμφωνον. ἐναντίοι γάρ εἰσι τῷ ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
EHMQR
.
Obeli sunt appicti in M.
241.
κείνῳ δ’ οὐκέτι νόστος ἐτήτυμος, ἀλλά οἱ ἤδη
φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.
φράσσαντ’ ἀθάνατοι θάνατον καὶ κῆρα μέλαιναν.
†) ὀβελίζονται δύο. τί γὰρ ὄφελος λέγεσθαι, τῆς Ἀθηνᾶς εἰπούσης
ποῖόν σε ἔπος φύγεν; ῥεῖα θεός γ’ ἐθέλων. ἄλλως τε, εἰ οὕτως πέπεισται, τί ζητεῖ περὶ τῶν νόστων;
HMQR
.
244.
Νέστορ’ ἐπεὶ περίοιδε δίκας ἠδὲ φρόνιν ἄλλων.
τρὶς γὰρ δὴ μίν φασιν ἀνάξασθαι γένἐ ἀνδρῶν,
ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλαται εἰσοράασθαι.
τρὶς γὰρ δὴ μίν φασιν ἀνάξασθαι γένἐ ἀνδρῶν,
ὥς τέ μοι ἀθάνατος ἰνδάλλαται εἰσοράασθαι.
*) ἀθετοῦνται οἱ τρεῖς στίχοι οὗτοι ὡς περιττοί.
HM
.
Versibus obelos apposuit in M. manus recentior.
255.
ἤτοι μὲν τάδε καὐτὸς ὀίεαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ πλῆρές ἐστι τῆς συναλοιφῆς κε [αὐτός· Ὁμηρικὸν δὲ τὸν κέ περιττὸν εἶναι.] τὸ δὲ ὅμοιον ἐν Ἰλιάδι
ἔπειτα δὲ καὐτὸς οἰήσεαι.
HM
. (Ζ 260).
Corr. quod cod. habent
κέν ἀντὶ τοῦ δή. cf. ad Ζ 260. Υ 311. F. Ar. p. 8.
258.
τῷ κέ οἱ οὐδὲ θανόντι χυτὴν ἐπὶ γαῖαν ἔχευαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι οὐ πᾶσαν γῆν οὕτως λέγει, ἀλλὰ] τὴν ἐπιχεομένην τοῖς νεκροῖς γῆν
T
. (
Dind. p. 749
)
cf. Ζ 464. Ξ 114. Ψ 256. L. Ar. 102.
266.
δῖα Κλυταιμνήστρη.
Dipla fuisse videtur
ὅτι ἀκαίρως τὸ δῖα. cf. Ar. ad Ζ 160 et schol. in cod. A. ibidem.
272.
τὴν δ’ ἐθέλων ἐθέλουσαν ἀνήγαγεν.
†) ἐθέλων Ὅμηρος τρισυλλάβως
H
.
cf. Η 111. ο 316. ubi edi solet
ὅττι θέλοιεν Ar. legit
ὅττ’ ἐθέλοιεν. Eust. 1467, 28.
276.
ἡμεῖς μὲν γὰρ ἅμα πλέομεν Τροίηθεν ἰόντες.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ἀναπλέομεν, κακῶς· Ὅμηρος γὰρ τὸν εἰς Τροίαν πλοῦν ἀνάπλουν φησίν
M
.
cf. L. Ar. 111. Ceterum idem in schol. ad γ 296 observat Porphyrius.
287.
Μαλειάων ὄρος αἰπύ.
*) ὅτι ὡς Κρητάων (ξ 199) καὶ Μαλειάων [νῦν μὲν πληθυντικῶς εἴρηται, ἀλλαχοῦ δὲ ἑνικῶς] ὡς
Κρήτη τις γαῖά ἐστι (τ 172) καὶ
περιγνάμπτοντα Μάλειαν (ι 80)
HMQ
.
Pertinet ad id, quod saepius Ar. adnotavit, nonnulla substantiva nunc in singulari, nunc in forma plurali apud Homerum legi. cf. L. Ar. 236. δ 514. η 80. θ 16. ι 80. ξ 199. ο 296. Eust. 1468, 12.
296.
ἐς Φαιστόν, μικρὸς δὲ λίθος μέγα κῦμ’ ἀποέργει.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit:
Μαλέου δὲ λίθος. cf. schol.
EMQV
et
Eust. 1469, 18.
305.
δέδμητο δὲ λαὸς ὑπ’ αὐτῷ.
Ἀρίσταρχος δέδμηντο, ὡς
ἡ πληθὺς ἀπονέοντο (
Ο 305
)
HMQR
.
Scholion Didymi videtur esse, sed certe ad hanc lectionem apposuit Ar.
διπλῆν πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πληθυντικῶς ἀπήντηκεν. cf.
F. Ar. p. 16.
306.
ἤλυθε δῖος Ὀρέστης
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων , κατὰ δ’ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
>ἤτοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν
μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο.
ἂψ ἀπ’ Ἀθηνάων , κατὰ δ’ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
>ἤτοι ὁ τὸν κτείνας δαίνυ τάφον Ἀργείοισιν
μητρός τε στυγερῆς καὶ ἀνάλκιδος Αἰγίσθοιο.
307.
Diple periestigmene propter Zenodoti lectionem ἂψ ἀπὸ Φωκήων. Ar. ἂψ ἀπ’ Ἀθηναίης.†) 309. 310.
ὁ Ἀρίσταρχός φησι, ὅτι διὰ τούτων παρυποφαίνεται ὅτι συναπώλετο Αἰγίσθῳ ἡ Κλυταιμνήστρα· τὸ δὲ εἰ καὶ ὑπὸ Ὀρέστου, ἄδηλον εἶναι. οὐδὲ γὰρ τὰ περὶ τὴν Ἐριφύλην εἰδέναι αὐτὸν MQRT .
cf. L. Ar. 182, α 300.
λ 409.
V. ad Ι 456.
†) 309. τάφος ὁ ἐπιτάφιος δεῖπνος
EB
.
Fluxit ex Ar. cf.
Ψ 29.
δ 547.
313.
καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθὰ δόμων ἀπὸ τῆλ’ ἀλάλησο.
†) οὗτος ὁ τόπος ἀνέπεισε Ζηνόδοτον ἐν τοῖς περὶ τῆς ἀποδημίας Τηλεμάχου διόλου τὴν Κρήτην ἔναντι τῆς Σπάρτης ποιεῖν· οἴεται γὰρ ἐκ τούτων τῶν λόγων κατὰ τὸ σιωπώμενον ἀκηκοέναι τὸν Νέστορα παρὰ τοῦ Τηλεμάχου ὅτι καὶ ἀλλαχόσε περὶ τοῦ πατρὸς πευσόμενος παρεσκεύαστο πλεῖν. διὸ καὶ ἐν τῇ α′ ῥαψωδίᾳ (
93
) ἔγραψε
πέμψω δ’ ἐς Κρήτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ
πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ, κεῖθεν δ’ ἐς Κρήτην τε παρ’ Ἰδομενῆα ἄνακτα, ὃς γὰρ δεύκατος ἦλθεν Ἀχαίων χαλκοχιτώνων. (
α 284
)
HMQR.
cf.
α 93.
β 359.
δ 702.
317.
ἀλλ’ ἐς μὲν Μενέλαον ἐγὼ κέλομαι καὶ ἄνωγα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ εἰς Μενέλαον (δὲ) ἀντὶ τοῦ πρὸς Μενέλαον, ὡς
εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον
M
.
cf.
L. qu. ep. 87.
Fr. Ar. 27.
Η 312.
Χ 492.
Ψ 36.
cf. not. 4 et 5.
334.
σπείσαντες κοίτοιο μεδώμεθα· τοῖο γὰρ ὥρη.
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπὸ ζόφον.
ἤδη γὰρ φάος οἴχεθ’ ὑπὸ ζόφον.
*) 334.
[ἡ διπλῆ ὅτι] ἀρσενικῶς εἶπε τὴν κοίτην Q. cf. ad α 246 et locos ibi collatos.*) 335.
[ἡ διπλῆ ὅτι ἐξ ἡρωϊκοῦ προσώπου εἴρηται]· ὁ δὲ ποιητὴς εἰς ὠκεανὸν τὴν δύσιν καὶ ἐξ ὠκεανοῦ τὴν ἀνατολήν φησι γίνεσθαι.
MQRT
.
cf.
L. Ar. 175.
μ 3.
γ 1.
Correxi initium pro cod. ἡρωϊκὸν πρόσωπόν ἐστι τὸ λέγον.†) Ζηνόδοτος ᾤχετο
H
.
pro οἴχεται.
345.
cf. notam 6.349.
ᾧ οὔτε χλαῖναι καὶ ῥήγεα πόλλ’ ἐνὶ οἴκῳ.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit:
ᾧ οὔπερ χλαῖναι καὶ κτήματα πόλλ’ ἐνὶ οἶκω
ἀκαίρως
MT
. Aristarchus legit
ᾧ οὔτι, αἱ φαυλότεραι ᾧ οὔτε cf. Didymum ad hunc versum in
M
.
362.
οἶος γὰρ μετὰ τοῖσι γεραίτερος εὔχομαι εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ τοῦ γεραιός· κακῶς δὲ Ζηνόδοτος γεραίτατος (
cod. γεραίτερος) γράφει.
M
.
cf.
F. Ar. p. 30.
γ 125.
η 159.
368.
ἐπεὶ τεὸν ἵκετο δῶμα.
Diple periestigmene propter Zenodoti scripturam
ἐπεὶ τὰ σὰ γούναθ’ ἱκάνει. cf. in
HQN
.
378.
ἀλλὰ Διὸς θυγάτηρ, ἀγελείη τριτογένεια.
Zenodotus pro
ἀγελείη dedit
κυδίστη, quam ob rem fuit diple periestigmene cf. schol. in
HM
.
Eust. 1473, 18.
ἀγελείη legitur in codd.
ABDEHIKLMNP
:
κυδίστη in
EQV
. cf.
La Roche.
380.
ἀλλὰ ἄνασσ’ ἵληθι, δίδωθιδέ μοι κλέος ἐσθλόν.
†)
Ζηνόδοτος ἀλλὰ ἄνασσ’ ἐλέαιρε
HM
. pro
ἵληθι legit.
396.
οἱ μὲν κακκείοντες ἔβαν.
†) κοιμηθησόμενοι· ἐνεστὼς δὲ ἀντὶ μέλλοντος. κείω γὰρ τὸν μέλλοντα οὐκ ἔχει, ὥσπερ καὶ τὰ ἄλλα ὅμοια, καὶ χρῆται τῷ ἐνεστῶτι ἀντὶ μέλλοντος.
E
.
Fluxit ex Ar. cf.
F. Ar. p. 6.
γ 82
et locos ibi collatos.
399.
ὑπ’ αἰθούσῃ ἐριδούπῳ.
Quod afferunt
BEQV
de vocabulo
αἴθουσα ex Ar. fluxisse videtur, qui sic interpretatur
Υ 11
:
αἱ αἴθουσαι οὐκ εἰσὶ θρόνοι ἢ καθέδραι, ἀλλὰ στοαὶ καὶ στυλωταὶ ἕδραι ἢ τόποι ὑφ’ ἡλίου καταλαμπόμενοι.
400 et 401.
πάρ δ’ ἄρ’ ἐυμμελίην Πεισίστρατον, ὄρχαμον ἀνδρῶν,
ὃς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν.
ὃς οἱ ἔτ’ ἠίθεος παίδων ἦν ἐν μεγάροισιν.
Hos versus Zenodotus expunxit cf. schol.
HMQR
.
402.
αὐτὸς δ’ αὖτε καθεῦδε.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem:
αὐτὸς δ’ αὖτ’ ἐκάθευδε cf. in H, ubi Zenodotus quidem non nominatur, sed ex adnotationibus
Ar. ad Α 68. 611.
Ο 716
scimus, illum ante praepositionem augmentum ponere amavisse, quod Aristarchus omisit,
ὅτι οὐκ ἐᾷ ἑλληνίζειν τὸν Ομηρον. cf.
ζ 1.
δ 304
.
422.
ἐλάσῃ δὲ βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ.
*) ὅτι τὸ βοῶν παρέλκει καὶ μετὰ τῆς προθέσεως εἴρηται ἐπιβουκόλος.
H.
cf.
L. Ar. 109.
γ 195
et exempla quae ibi collegi.
Eust. 1475, 11.
425.
χρυσοχόον Λαέρκεα.
†) τινὲς τὸ λαέρκεά φησιν ὄνομα κύριον, τινὲς δὲ ἐπίθετον παρὰ τὸ ἐπαρκεῖν τοῖς λαοῖς
E
.
Ex schol. ad
Π 197
Aristarchum Λαέρκεα
nomen proprium existimavisse constat. Praeterea certe fuit nota de homonymia. cf.
ibid.
Quod fuse legitur in
EMQ
ad v. 440 de vocabulis
χέρνιβα et
λέβης fluxit fortasse ex Ar., qui ad
Ω 304
sic interpretatus est:
λέβητα τὸ ἀγγεῖον τὸ ὑποδεχόμενον τὸ ὕδωρ, τὸ παρ’ ἡμῖν λεγόμενον χέρνιβον (sic etiam
EMQ
),
τὸ δὲ κατὰ τῶν χειρῶν διδόμενον ὕδωρ χέρνιβα. cf.
α 136.
444.
Περσεὺς δ’ ἀμνίον εἶχε.
Notata fuit Zenodoti lectio
δάμνιον pro ἄμνιον, ἅπαξ εἰρημένον cf.
M
.:
ἄμνιον ἀγγεῖον εἰς ὅ τὸ αἷμα τοῦ ἱερείου ἐδέχοντο. Ζηνόδοτος δὲ ἐν ταῖς ἀπὸ τοῦ δ γλώσσαις τίθησι τὴν λέξιν. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα παρ’ Ὁμήρῳ ἡ λέξις
M
. cf.
Apoll. l. h. 25, 26.
445.
not. 7.449.
τένοντας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πάντα τὰ διατεταμένα νεῦρα τένοντας καλεῖ ὁ Ὅμηρος.
EQM.
cf. ad
Υ 478.
Χ 396.
453.
οἱ μὲν ἔπειτ’ ἀνελόντες ἀπὸ χθονὸς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἀνελόντες δηλοῖ τὸ ἄνω ἑλόντες· ἐκ τούτου δὲ τὸ αὖ ἐρύσαντες δηλοῦται.
BHMQ
.
cf. ad
Μ 261.
Θ 325.
456.
ἄφαρ δ’ ἐκ μηρία τάμνον
πάντα κατὰ μοῖραν.
πάντα κατὰ μοῖραν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πάντα ἀντὶ τοῦ ὅλα,] ὅλα διεμέλισαν τὰ μηρία, ὡς τὸ
πᾶσαι δ’ ὠΐγνυντο πύλαι (
Β 809
)
HM
.
cf.
L. Ar. 126.
Eust. 1476, 65.
458.
δίπτυχα ποιήσαντες, ἐπ’ αὐτῶν δ’ ὠμοθέτησαν.
Quod legitur in
E
ad v. 470 referendum est ad nostrum locum et fluxit ex Aristonico, cuius insunt verba, quae ex
Α 461
hic possui:
ἀπὸ τῶν ὠμῶν ἱερείων ἀπαρξάμενοι ἔκοψαν μικρὸν ἀπὸ παντὸς μέλους καὶ ἐπέθηκεν ἐπὶ τὰ μηρία, ὡς δοκεῖν ὅλα τὰ μέλη τοῦ ἱερείου καρποῦσθαι· διὸ ἡ διπλῆ.
464.
τόφρα δὲ Τηλέμαχον λοῦσεν καλὴ Πολυκάστη.
*) ὅτι ὑπὸ παρθένων ἔθος ἦν τοὺς ἥρωας λούεσθαι· πρὸς τὰ περὶ Ἥβης· λούει γὰρ καὶ αὐτὴ τὸν Ἄρεα ὡς παρθένος. πῶς οὖν διὰ τῶν ἀθετουμένων Ἡρακλεῖ συνοικεῖ;
HMQ
.
cf. ad
Ε 905.
λ 568.
601.
L. Ar. 185.
467.
ἀμφὶ δέ μιν φᾶρος καλὸν βάλεν ἠδὲ χιτῶνα
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος.
ἔκ ῥ’ ἀσαμίνθου βῆ δέμας ἀθανάτοισιν ὁμοῖος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ δεύτερον πρῶτον εἶπεν, ὡς τὸ
οὐδ’ ἀπέλυσε θύγατρα καὶ οὐκ ἀπεδέξατ’ ἄποινα. (
Α 95
)
HM
.
475.
παῖδες ἐμοί, ἄγε ... ζεύξαθ’ . .
†) σημείωσαι τὸ ἄγε πληθυντικὸν πρὸς τὸ ζεύξατε
E
.
cf.
θ 11.
486.
οἱ δὲ πανημέριοι σεῖον ζυγόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ προηγούμενον δεδήλωκεν (
cod. ἐδήλωσεν) ἀντὶ τοῦ ὥδευον, (
addidi ex
MV
) ὡς ἐπὶ τοῦ
ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ. (
μ 171
)
MQRT.
cf.
F. Ar. Β 417.
δ 580.
ζ 83.
μ 172.
ν 78.
ο 184.
489.
υἱέος Ὀρσιλόχοιο, τὸν Ἀλφειὸς τέκε παῖδα.
In
HMQR
notatum est, Zenodotum pro
Ὀρσίλοχον hic et
Ε 549
Ὀρτίλοχον scripsisse, commotum hoc versu. In Il. scholiis huius lectionis nullum est vestigium, nisi quod
LV
ad
Ε 542
habent:
ὁ πρόγονος διὰ τοῦ τ, ὁ παῖς διὰ τοῦ σ καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ οὖν (
φ 16
).
Ὀρτιλόχοιο habent
ABDEGH
1. m.
LMQS
Strabo VIII, p. 367
;
Tzetzes Alleg. 135
:
Ὀρσιλόχοιο
H
. ex em.
IN
cf.
La Roche.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.