Β.
5.
βῆ δ’ ἴμεν . . .
αἶψα δὲ κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεν.
αἶψα δὲ κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεν.
†) ὁ δέ ποτὲ μὲν παραπληρωματικὸς, ἔστι δ’ ὅτε καὶ ἀντὶ τοῦ γὰρ αἰτιολογικῶς λαμβάνεται.
MS
.
Fluxit ex Aristonico cf.
F. Ar. p. 33
et
35.
β 6.
η 47.
θ 363.
λ 350.
ξ 87.
ο 81.
σ 234.
ρ 261.
τ 46.
υ 66.
φ 1.
29.
7.
κηρύσσειν ἀγορήνδε καρηκομόωντας Ἀχαιούς.
οἱ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δ’ ἠγείροντο μάλ’ ὦκα.
οἱ μὲν ἐκήρυσσον, τοὶ δ’ ἠγείροντο μάλ’ ὦκα.
†) οὐδὲν μὲν ἀντιπράττουσιν οἱ στίχοι πρὸς τὴν παροῦσαν ὑπόθεσιν, οἰκειότεροι δὲ μᾶλλόν εἰσιν ἐν Ἰλιάδι (
Β 50-52
)
MQS
.
Aristarchus his versibus obelos cum asteriscis appinxisse videtur, sed in
Iliade Β 50
asterisci desunt. cf.
L. Ar. p. 342, IV
de versibus bis vel saepius repetitis.
11.
vid. not. 1.14.
εἶξαν δὲ γέροντες.
†)
γέροντας νῦν τοὺς πρεσβυτέρους ἀκουστέον.
EHMQ
. — non ut saepe principes cf.
Ar. ad Ι 36.
19.
Ἄντιφος αἰχμητής· τὸν δ’ ἄγριος ἔκτανε Κύκλωψ
ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ, πύματον δ’ ὁπλίσσατο δόρπον.
ἐν σπῆϊ γλαφυρῷ, πύματον δ’ ὁπλίσσατο δόρπον.
†)
ἀθετοῦνται οἱ δύο στίχοι καὶ ὀβελίζονται.
Vind. 56
(non legitur hoc scholion apud Dindorf. cf.
La Roche p. 22
).
†) δόρπον τὸ καθ’ ἡμᾶς δεῖπνον. τρισὶ δὲ τροφαῖς ἐχρῶντο. καὶ τὴν μὲν πρώτην ἐκάλουν ἄριστον, ἣν ἐλάμβανον πρωΐας σχεδὸν ἔτι σκοτίας οὔσης. τὴν δὲ δευτέραν δεῖπνον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον ἄριστον. τὴν δὲ τρίτην δόρπον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον δεῖπνον.
EHMTV
.
Sic observavit Aristarchus cf.
L. Ar. 127.
α 124.
δ 61.
π 2.
Eust. 1432, 2.
24.
τοῦ ὅγε δακρυχέων.
Aristarchus praepositionem
περί omissam esse notavit, non
ὑπέρ ut schol. in M, in genetivis, qui pendent a verbis simili significatione positis cf.
Ar. ad Π 17.
Χ 170
ὀλοφύρεαι Ἀργείων et
Ἕκτορος, ἀκαχήμενος υἷος
Ω 550,
ἀχνύμενος ἑταίρου
Ο 651.
Corruptum Aristonici scholion sic fere restituendum est:
ἡ διπλῆ, ὅτι ἐλλείπει ἡ περί, περὶ τοῦ δακρυχέων.
37.
στῆ δὲ μέσῃ ἀγορῇ· σκῆπτρον δὲ οἱ ἔμβαλε χειρί
κηρυξ ...
κηρυξ ...
*) ὅτι δι’ ἑκατέρας τῆς ποιήσεως Ὁμηρικὸν ὂν τὸ ἔθος τετήρηται.
H. S.
cf. ad
Σ 505.
Ψ 568.
39.
vid. not. 2.41.
ὃς λαὸν ἤγειρα· μάλιστα δὲ μ’ ἄλγος ἱκάνει.
†)
Ζηνόδοτος γράφει ἤγειρε. ἐλέγχεται δὲ διὰ τοῦ
μάλιστα δ’ ἐμὲ·
ἐχρῆν γὰρ εἶναι αὐτόν
HMS
. Corrigendum est quod
Dindorf. p. 79 not. 2
adnotavit; non prima tantum verba, sed totum scholion habet
S
. cf.
praef. p. XL.
42.
οὔτε τιν’ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυον.
†
γελοίως γράφει Ζηνόδοτος ἤϊον, ἀπὸ τοῦ ἀΐειν, ὅ ἐστιν ἀκούειν.
HM
. Duentzerus, qui cum Porsono substantivum
ἠΐονα legit (
p. 110
) non dubitat, quin haec lectio genuina fuerit, quae vulgari
ἀγγελίην cedere iussa est. Dindorfius illud
ἤϊον scholiastam ridiculum vocare putat, quod verbi
ἀΐειν imperfectum
ἤϊον inauditum sit. Nam
ἤϊον, ubi apud epicos legatur, esse ab verbo
εἶμι. Similibus locis
Π 13.
α 408.
β 30
scholia non adiecta sunt, ita ut ex his reliquiis quae Aristarchi fuerit sententia nequaquam appareat.
42.
(τηρητέον) *) ὅτι πρὸς τὸ πρῶτον τῇ τάξει πρῶτον ἀπήντηκεν ( cod. ἀπήντησεν), ὅπερ σπανίως ποιεῖ. M . cf. ad Ζ 219, ubi verba non tam integra sunt. Multis aliis locis diplae sunt ὅτι πρὸς τὸ δεύτερον πρότερον ἀπήντηκε. cf. L. Ar. 11, in Odyssea γ 467. ο 6.45.
ἀλλ’ ἐμὸν αὐτοῦ χρεῖος, ὅ μοι κακὸν ἔμπεσεν
οἴκῳ
δοιά·
οἴκῳ
δοιά·
Excidit nota
ὅτι κατὰ τὸ πλῆρες ἐμὸν αὐτοῦ ἐκφέρει cf. ad
Κ 205.
α 7.
†) Ἀρίσταρχος τὸ δοιά ἀντί τοῦ διχῶς ἀκούει
EH
. cf.
F. Ar. 29.
α 209
et locos ibi collatos. Aristophanes κακὰ
legit, Aristarchus κακὸν.
53.
ὥς κ’ αὐτὸς (
Icarius) ἐεδνώσαιτο θύγατρα.
†) κυρίως μὲν ἕδνα ἐστὶ τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ· νῦν δὲ καταχρηστικῶς κεῖται ἡ λέξις ἀντὶ τοῦ χρήματα ἐπιδοίη.
HPQSV
.
cf.
α 276.
Ν 382.
55.
οἱ δ’ εἰς ἡμετέρου πωλεύμενοι . . .
*)
[ἡ διπλῆ, ὅτι] ἀντὶ τοῦ εἰς ἡμέτερον Ἀττικῶς [ἐξενήνοχεν], ὡς
ἀλλ’ ἄγ’, ὀΐστευσον Μενελάου (
Δ 100
)
ἀντὶ τοῦ [ἐπὶ τὸν] Μενέλαον.
Μ
. Aristarchum legisse
εἰς ἡμετέρου apparet ex
Didymo ad η 301.
cf.
Ε 249.
700.
δ 634.
Pertinet haec adnotatio ad quaestionem de patria Homeri, quem Atheniensem fuisse putavit. cf.
F. Ar. p. 1
et
21.
61.
λευγαλέοι.
Huius vocabuli interpretatio est ad
Φ 281
:
ἡ διπλῆ, ὅτι ἐκ τούτου οἱ νεώτεροι ἐξεδέξαντο λευγαλέον τὸν δίυγρον. ἔστι δὲ κατὰ κοινωνίαν στοιχείων λευγαλέον ὀλέθριον, παρὰ τὸν λοιγόν. καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ —
β 61
—
λευγαλέοι τ’ ἐσόμεσθα.
67.
ἀγασσάμενοι κακὰ ἔργα.
Aristarchus ad Ρ 71
et
Η 41
ἀγασσάμενοι notavit, quod non modo invidere, sed etiam admirari significet. Hanc observationem habent codd.
BES
. quorum
E
.
ἐκπλαγέντες,
S
.
θαυμάσαντες et
νεμεσήσαντες explanant.
68.
λίσσομαι ἡμὲν Ζηνὸς Ὀλυμπίου ἠδὲ Θέμιστος,
ἥ τ’ ἀνδρῶν ἀγορὰς ἠμὲν λύει ἠδὲ καθίζει.
ἥ τ’ ἀνδρῶν ἀγορὰς ἠμὲν λύει ἠδὲ καθίζει.
(παρατηρητέον δὲ) *) ὅτι καὶ ἐν Ἰλιάδι παρὰ Διὸς ἔχει γέρας τοῦτο Θέμις.
HMQ
. cf.
Ar. ad Υ 4.
Glossa cod. S. διαλύει καὶ συνίστασθαι ποιεῖ
fortasse ex Aristonico fluxit. cf.
β 91.
δ 105.
ν 380.
Ε 37.
Ι 554.
Θ 328.
81.
δάκρυ ἀναπρήσας.
†) Ζηνόδοτος γράφων
δάκρυα θερμὰ χέων ἐκλέλυκε τὴν μεγαλειότητα τοῦ στίχου.
HMQR
.
89.
ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δ’ εἶσι τέταρτον.
*) ἡ διπλῆ πρὸς τὸ ἑξῆς δοκοῦν ἀσυμφώνως λέγεσθαι
ὡς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος (106). διὸ καί τινες μετεποίησαν
ὡς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος· οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη· τὸ γὰρ τάχα ἀντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ δίεισι καὶ τό τέταρτον.
HM
.
M.
habet in alio scholio
διελεύσεται pro
δίεισι ut ν 377; ad v. 107 fere idem est scholion, sed pro
δίεισι διέρχεται. cf.
L. A. 93.
91.
πάντας μὲν ῥ’ ἔλπει.
*)
[ἡ διπλῆ, ὅτι ἔλπει ἀντὶ τοῦ] ἐλπίζειν ποιεῖ.
S.
cf.
β 69.
Ar. ad Ι 554,
ubi noster locus sic explanatur.
94.
στησαμένη μέγαν ἱστόν.
†)
οὐ ποιητικῶς κόσμου χάριν προσέῤῥιπται τὸ μέγαν, ἀλλὰ πρὸς τὸ πολυχρόνιον τῆς τοῦ ἔργου κατασκευῆς.
HMQS
. Certe est Aristarcheum cf. ad Σ 416, ubi hic versus citatur.
Hoc adnotare ideo non superfluum duxit, quia epithetorum significationem nonnunquam delitescere identidem observaverat. Diserte hac de re Friedlaender ad
Γ 352.
102.
πολλὰ κτεατίσσας.
Fuit διπλῆ, ὅτι ἰδίως καὶ παρὰ τὴν ἡμετέραν συνήθειαν κτεατίσσας κατὰ τὸ ἐνεργητικὸν αντὶ τοῦ κτησάμενος· καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Π 57
)
κτεάτισσα πόλιν ἀντὶ τοῦ ἐκτησάμην.
cf. ad
Π 57.
α 404.
103.
ἡμῖν δ’ αὖτ’ ἐπεπείθετο θυμὸς ἀγήνωρ.
†) ἀγήνωρ [νῦν] ὁ ἄγαν ἀνδρεῖος
S
.
alibi ἐπὶ ψόγου ὁ ἄγαν ὑβριστικὸς καὶ διὰ τῆς ἀνδρείας ὑπερπεπτωκὼς εἰς ὕβριν.
cf. ad
Ι 699.
L. Ar. 146.
107.
ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος.
†) πῶς οὖν ἄνωθεν ἔλεγεν
τάχα δ’ εἶσι τέταρτον; ταῦτα δὲ πρὸς τὰ μικρῷ πρόσθεν εἰρημένα περὶ τῆς ἀσυμφωνίας. εἶπε γὰρ ἔμπροσθεν
ἤδη γὰρ τρίτον ἐστίν. διὸ καί τινες μετεποίησαν
ὡς δίετες μὲν ἔληθε δόλῳ· ἀλλ’ ὅτε δὴ τρίτον ἦλθεν ἔτος. οὐδὲν δὲ ἐναντίον ἔχει τὰ ἔπη· τὸ γὰρ τάχα ἐκεῖ ἐντὶ τοῦ ταχέως, τὸ δὲ εἶσιν ἀντὶ τοῦ διέρχεται καὶ τὸ τέταρτον.
EMQ
.
cf. ad
v. 89,
sed nostro in scholio Aristonici verba non tam integra sunt.
111.
σοὶ δ’ ὧδε μνηστῆρες ὑποκρίνονται.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ὧδε ἀντὶ τοῦ οὕτως· τὸ δὲ ὑποκρίνονται ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνονται
B
. cf. de
ὧδε pro
οὕτως
α 182
et locos ibi collatos.
L. Ar. p. 70
. De praepositione permutata vide Lehrs. quaest. ep.
p. 89.
F. Ar. 27.
M. 228.
Η 407.
Eust. 1437, 31.
134.
vid. not. 3.137.
νέμεσις δέ μοι ἐξ ἀνθρώπων
ἔσσεται. ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω.
ἔσσεται. ὣς οὐ τοῦτον ἐγώ ποτε μῦθον ἐνίψω.
ἀθετεῖται μὲν ὑπὸ Ἀριστάρχου, στικτέον δὲ ὅμως μετὰ τὸ ἔσσεται, ἵνα τὸ ὣς κέηται ἀντὶ τοῦ οὕτως.
HM
.
Aristonici et Nicanoris scholia coniunxit scholiasta cf.
F. Nican. p. 114.
L. Ar. 344.
Aristonici verba sunt in MV ad versum 134:
περισσός γάρ ἐστι πρὸς ταύτην τὴν ἀπόδοσιν.
146.
vid. not. 4.152.
ὄσσοντο δ’ ὄλεθρον.
†) προεμαντεύοντο, προεδήλουν αὐτοῖς ἀπώλειαν.
S
.
cf. ad
α 115.
L. Ar. 88.
cf.
B ad Α 105.
154
.δεξιὼ ἤϊξαν.
†) ἀνατολικοί. δεξιὰ γὰρ τὰ ἀνατολικὰ λέγει ὁ Ὅμηρος.
εἴτ’ ἐπιδέξι’ ἴωσι πρὸς ἠώ τ’ ἠέλιόν τε, εἴτ’ ἐπ’ ἀριστερὰ ποτὶ ζόφον ἠερόεντα. (
Μ 239
).
EQS
.
Observatio est Aristarchi cf.
Aristonicum ad Μ 239.
156.
ἅ περ τελέεσθαι ἔμελλον.
†)
ἔμελλον διὰ τοῦ ο̄· τοῦτο γὰρ Ὁμήρῳ σύνηθες.
HMS
. scilicet ut neutrum plurale cum verbo plurali coniungat cf.
F. Ar. p. 15
et permultos locos ici collatos.Certe adnotavit etiam
καὶ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ ἐῴκεσαν. cf. ad
Β 36
et
α 232.
δ 378.
ζ 165.
σ 19.
138.
180.
ταῦτα δ’ ἐγὼ σέο πολλὸν ἀμείνων μαντεύεσθαι.
†) γράφεται ἀμείνω χωρὶς τοῦ ν.
H
.
Sic scripsit Zenodotus cf. ad
Α 80.
249.
Γ 71.
Η 114.
Fuit igitur Aristonici
διπλῆ περιεστιγμένη, ὅτι Ζηνόδοτος χωρὶς τοῦ ν̄ ἀμείνω γράφει. τὰ δὲ τοιαῦτα συγκριτικὰ ἔχει ἐπὶ τῆς εὐθείας τὸ ν̄.
182.
ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ ὑπ’ αὐγὰς ἠελίοιο
φοιτῶσ’, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι·
φοιτῶσ’, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι·
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ (δέ) τε σύνδεσμος περιττός.
HMS
. cf.
F. Ar. p. 34.
195.
μητέρ’ ἑὴν ἐς πατρὸς ἀνωγέτω ἀπονέεσθαι·
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι.
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι.
†) ἡδέως τῷ σχήματι ἐχρήσατο· εἰπὼν γὰρ
ἐς πατρός μετέβη εἰς πληθυντικὸν
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι, δηλονότι πατὴρ καὶ ἀδελφοί· τινὲς δὲ λαμβάνουσι τὸ
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι, δηλονότι οἱ μνηστῆρες.
Sic recte restituit Buttmann.
EQ
.
Fuit Ar.
διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πρὸς τό νοητὸν.
cf.
α 277.
F. Ar. p. 16.
205.
ἡμεῖς δ’ αὖ ποτιδέγμενοι ἤματα πάντα
εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν.
εἵνεκα τῆς ἀρετῆς ἐριδαίνομεν.
†) ὁ Ἀρίσταρχος λείπειν φησὶ τὸ ἄρθρον, ἵν’ ᾖ
εἵνεκα τῆς ταύτης ἀρετῆς. Ἰακὸν δὲ τὸ ἔθος εἶναι. Ἀριστοφάνης δὲ ὑπώπτευε τὸν στίχον, νεωτερικὸν λέγων ὄνομα τὸ τῆς ἀρετῆς.
HMQR
—
verba ὁ Ἀριστοφάνης — ἀρετῆς
habet etiam
S
. — πιθανὸν δὲ συναθετεῖν αὐτῷ καὶ τὸν πρὸ αὐτοῦ καὶ τὸν μετ’ αὐτόν.
Scholion ex Didymo fluxisse videtur, sed Aristonicum quoque verba fecisse de articulo omisso apparet ex
Τ 105,
ubi noster locus in simili interpretatione citatur, cf.
β 134.
F. Ar. 30. V ad Ι 133.
214.
εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα.
Fuit
διπλῆ περιεστιγμένη propter Zenodoti lectionem
Κρήτην pro
Σπάρτην cf.
α 93.
β 359.
γ 313.
δ 702.
†) Πύλον ἠμαθόεντα: ὡς τὸ
ὀλοόεντος ἐχίδνης ἀντὶ τοῦ ὀλοοέσσης.
E
.
Scholion ex Aristonico fluxisse videtur, qui commutationes generum observans adnotare solebat, substantivis feminini generis adiici saepe adiectiva masculina. cf.
F. Ar. p. 31.
δ 442
:
ὀλοώτατος ὀδμὴ.
δ 709
:
πουλὺν ἐπ’ ὑγρὴν.
ε 422
:
κλυτὸς Ἀμφιτρίτη.
ε 467
:
θῆλυς ἐέρση.
ζ 122
:
θῆλυς αὐτὴ.
ζ 271
:
τῷδε ἐνὶ χώρᾳ.
ο 161
:
ἀργὴν χῆνα.
τ 38
:
κίονες ἔχοντες.
τ 131
:
ὑλήεντι Ζακύνθῳ.
216.
ἢ ὄσσαν ἀκούσω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ὄσσαν] θείαν φήμην [λέγει]
S
. cf.
L. Ar. 87.
α 282.
257.
λῦσεν δ’ ἀγορὴν αἰψηρήν.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι οὐ κατ’ ἐπίθετον τὸ αἰψηρὴν, ἀλλ’] ἀντὶ τοῦ αἰψηρῶς, (codd.
ταχέως glossa est)
ὡς τὸ
τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών. (
Δ 182
)
ἀντὶ τοῦ εὐρέως.
HMS
. cf.
F. A. 29.
α 209
et locos ibi collatos.
Apoll. l. h. 17, 20
habet:
ὅταν δὲ λέγῃ.
λῦσαν (codd.
λῦσεν. Arist. fortasse legit
λῦσαν cf.
W. C. Kayser de versibus aliquot Hom. Od. disp. II, p. 14.
La Roche p. 33
)
δ’ ἀγορὴν αἰψηρὴν
ὁ Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ αἰψηρῶς ἀκούει.
Eust. 1444, 13.
BV ad Δ 182.
300.
αἶγας ἀνιεμένους.
†) σημαίνει ἐκδέροντας (ἀναδέροντας
Ar. ad Χ 80
)
κόλπον ἀνιεμένη, ἑτέρῃφι δὲ μαζὸν ἀνέσχε..
ER
.
Citatur noster versus ad
Χ 80,
ubi sic Ar.
ἀνιεμένους interpretatur.
305.
ἀλλά μοι ἐσθιέμεν καὶ πινέμεν ὡς τὸ πάρος περ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ] ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ.
BMS
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291
et locos ibi collatos.
316.
πειρήσω ὥς κ’ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω,
ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ.
ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ.
Ex
Ar. ad 325
apparet, versibus 316-317 obelos appictos fuisse ab Aristarcho.
322.
ῥεῖα· μνηστῆρες δὲ δόμον κάτα δαῖτα πένοντο.
*) (ὁ στίχος οὗτος) ἀθετεῖται ὡς περιττός. προηθετεῖτο δὲ καὶ παρ’ Ἀριστοφάνει. (
cod. προηθέτει δὲ καὶ Ἀριστοφάνης (
MQR
.
L. A. 343. VIII.
325.
ἦ μάλα Τηλέμαχος φόνον ἡμῖν μερμηρίζει,
ἤ τινας ἐκ Πύλου ἄξει ἀμύντορας ἠμαθόεντος,
ἢ ὅ γε καὶ Σπάρτηθεν, . . .
ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλει.
ἤ τινας ἐκ Πύλου ἄξει ἀμύντορας ἠμαθόεντος,
ἢ ὅ γε καὶ Σπάρτηθεν, . . .
ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλει.
†) βεβαιωτικὰ ταῦτα τὰ ἔπη τοῦ μὴ εἰρῆσθαι ὑπὸ Τηλεμάχου τοὺς προηθετημένους στίχους (
316. 317
)
πειρήσω ὡς κ’ ὔμμι κακὰς ἐπὶ κῆρας ἰήλω ἠὲ Πύλονδ’ ἐλθὼν ἢ αὐτοῦ τῷδ’ ἐνὶ δήμῳ. ἀποροῦντες γὰρ λέγουσιν
ἦ μάλα Τηλέμαχος, οὐκ ἂν ἀπορήσαντες οἱ [εἰ?] προακηκοότες.
EM
.
cf. ad
v. 316.
326.
Πύλου ἠμαθόεντος.
†) ἄμαθον ἔχοντος. ἰστέον ὅτι ἄμαθος ἡ ἐν τῷ πεδίῳ κόνις, ψάμαθος δὲ ἡ περὶ θάλασσαν.
BE
.
Sic distinxit Ar. ψάμαθος
et ἄμαθος
cf.
L. Ar. 123.
328.
ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλει.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὴν ἐν Θεσπρωτίᾳ [Ἐφύραν λέγει], οὐχ, ὡς ἔνιοι, τὴν Κόρινθον.
M
.
cf.
L. Ar. 231.
α 259.
334.
οὕτω κεν καὶ μᾶλλον ὀφέλλειεν πόνον ἄμμιν·
†) σημείωσαι ὅτι πόνον τὴν ἐνέργειαν καὶ κακοπάθειαν λέγει ὁ ποιητὴς, οὐδέποτε δὲ τὴν ἀλγηδόνα.
MQ
.
cf.
L. Ar. 73.
δ 624.
ι 250.
Aristonici ἔργον pro ἐνέργειαν καὶ κακοπάθειαν
habet
E
: τὸ περὶ τὴν μνηστείαν ἔργον πόνον λέγει.
359.
εἶμι γὰρ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον.
*) ὅτι οὐδὲ ἐνταῦθα μνήμη τίς ἐστι τῆς Κρήτης,
HMS
.
Respicit ad Zenodoti lectionem Κρήτην
pro Σπάρτην
cf.
α 93.
γ 313.
δ 702.
386.
Φρονίοιο Νοήμονα φαίδιμον υἱόν.
†)
πεποίηκεν πλαστὰ ὀνόματα
S
. cf. Aristonici verba hac de re ad
δ 630
Ε 60.
Ι 137
ubi est
διπλῆ ὅτι ὀνοματοθετικὸς ὁ ποιητής, καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ παραπλησίως ποιεῖ.
397.
οἱ δ’ εὕδειν ὤρνυντο κατὰ πτόλιν.
*) ὅτι οὐκ ἐν τῇ Ὀδυσσέως οἰκίᾳ ἐκοιμῶντο.
RT
.
De re cf.
α 424.
404.
ἀλλ’ ἴομεν, μὴ δηθὰ διατρίβωμεν ὁδοῖο.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος εὐήθως ἀθετεῖ αὐτόν
HMQ
.
417.
νηῒ δ’ ἐνὶ πρύμνῃ κατ’ ἄρ’ ἕζετο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ νεὼς πρύμνῃ· καὶ ἐν Ἰλιάδι
νηῒ δ’ ἐνὶ πρύμνῃ ἔναρα βροτόεντα Δόλωνος (
Κ 570
)
V
.
cf.
Ar. ad Κ 570.
F. Ar. p. 22.
434.
παννυχίη μέν ῥ’ ἥ γε καὶ ἠῶ πεῖρε κέλευθον.
Hunc versum expunxit Aristarchus cf. schol. in
BMV
. ad
Ω 8.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.