Α.
2.
ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσεν.
Ex F. Ar.¹) ad
Φ. 550. Β. 278. Ο. 56
et scholio ad nostrum locum in Ε. apparet, diplam fuisse
πρὸς τοὺς χωρίζοντας, qui Ulixem solum in Odyssea πτολίπορθον dici, in Iliade etiam alios opposuerunt. Lehrsius ad F. Ar.
Φ. 550
quid ab Aristarcho iis responsum sit coniecit. Ulixem sic nominari
κατ’ ἐξοχήν, quod Troiam ipsam everterit, semel etiam in Achille, qui duodecim urbes in agro Troiano sitas (
I. 329
) deleverit, hoc epitheto Homerum uti. Praeterea Epimerism. Cram. an. Ox. 1, 161 demonstratur, Aristarchum diplam apposuisse propter vocabuli
ἐπεί significationem non tantum quod, sed etiam postquam. cf.
L. Ar.²) 151.
Eust. 1382, 28.
Sengebusch³) 6.
3.
πολλῶν δ’ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω.
†) Ζηνόδοτος νόμον ἔγνω φησίν. ἄμεινον δὲ τὸ νόον . . . δι’ ὧν Ὀδυσσεὺς αὐτὸς εἰσάγεται λέγων (
ζ 121
)
ἠὲ φιλόξεινοι, καί σφιν νόος ἐστὶ θεουδής.
MT.
Post
νόον lacunam indicavit Friedlaenderus in recensione Dindorfii schol. Graec. (Fleckeisenii Annal. tom. 77 p. 3) et sic explevit:
καὶ διασαφεῖται τὸ ἐνταῦθα κεφαλαιωδῶς λεγόμενον. Homerus non novit vocabulum
νόμος, quod primum legitur in hymno ad Apollinem Delium v. 20. Itaque ad
ρ 487
, ubi
εὐνομίην legitur, ab
εὖ νέμεσθαι derivatum esse Aristarchus docuit, cf.
schol. ibid.
, certe ut Zenodoti lectionem refutaret,
prae egregio
νόον malam illam et falsam etiamsi decies
νόμος apud Homerum legeretur. L. Ar. 348. Ad illum locum ab Aristonico citatum
ζ 121
addi possunt etiam
ν 202. θ 576
. Ceterum et Prellerus (ad
α 3 p. 10
) et Sengebuschius (
l. c. p. 7
) erraverunt in cod. Hamburgensi T. pro
νόμον Zenodoti
νόον legentes, haud dubie quod Ven. M. non inspexerunt. Prellerus
Ζηνόδοτος νόον ἔγνω φησὶ ἄμεινον legit, sequentia non potuit extricare, Sengebuschius
νόου ἔγνω Zenodotum scripsisse coniecit et sic Aristonici scholion liberius supplevit. Nauckius Zenodoti lecfionem
νομόν fuisse contendit.
7.
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο.
Citatur hic versus ab Aristonico ad
Κ. 205
, unde verisimile est, etiam hic notasse eum:
ὅτι κατὰ τὸ πλῆρες τὰ τοιαῦτα ἐκφέρει ἑῷ αὐτοῦ, ἐμὸν αὐτοῦ, αὐτῶν σφετέρῃσιν. cf.
β. 45.
δ. 118
. Vides etiam Aristarchum legisse
αὐτῶν pro
αὐτοί, quod J. La Roche in ed. Odysseae Lips. 1867 in textum recepit. Aristarchi lectionem Eustathius habet 1383, 34. Apollonius agnoscit
de pron. p. 79. 131
,
de constr. p. 62.
cf.
Lehrs, quaestiones epicae p. 114 seq.
Alteram lectionem
αὐτοὶ γὰρ σφετέρῃσιν Sengebuschius retulit ad Zenodotum, qui in pronominibus explicandis et diiudicandis longissime aberraverit ab Aristarcho. Versus 7 praeterea legitur
Δ. 409
, quem Aristarchus ibi expunxit cum duobus praecedentibus, unde sequitur, ut nostro loco fuerit asteriscus, cuius vestigium et
Δ. 409
et hic evanuit. Omisit La Roche asteriscum notare in adnotatione sua critica.
11.
ἔνθα
cf. ad
α 18.
16.
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι. θεοὶ δ’ ἐλέαιρον.
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι. θεοὶ δ’ ἐλέαιρον.
†) ὑπερβατόν
H.
recte adnotavit, sed quae sequuntur corrupta videntur esse et detorta. Apparet ex Ar. ad
Π. 46.
Aristarchum
οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι διὰ μέσου,
quod nos dicimus in parenthesi, legisse. cf. ad
Β. 745.
18.
ἔνθα.
†) τότε
HV.
χρονικὸν ἐπίῤῥημα καὶ ἐν τόπῳ
V.
Hoc ex Aristarchea explicatione fluxisse cum Sengebuschio puto, cf.
documenta eius l. c. p. 12 et 14.
21.
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆι.
Fuit diple
ὅτι ἀντίθεος οὐχ ὁ τοῖς θεοῖς ἐναντιούμενος, ἀλλ’ ὁ ἀντὶ θεοῦ ὢν, ὁ ἰσόθεος. cf.
Apoll. l. h. 31, 13. L. Ar. 114.
22:
ἀλλ’ ὁ μὲν Αἰθίοπας μετεκίαθε τηλόθ’ ἐόντας,
Αἰθίοπας τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,
οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος, οἱ δ’ ἀνιόντος.
Αἰθίοπας τοὶ διχθὰ δεδαίαται, ἔσχατοι ἀνδρῶν,
οἱ μὲν δυσομένου Ὑπερίονος, οἱ δ’ ἀνιόντος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἡ μετὰ [ἀντὶ τοῦ πρὸς] πρὸς τοὺς Αἰθίοπας
H.
cf.
Ε. 264
.
Lehrs, qu. ep. 88. F. Ar. p. 27. Didym. ad Α. 423
, ubi item Aristarchus
μετ’ ἀμύμονας Αἰθιοπῆας explicavit ἐπ’ ἀμύμονας, ὅ ἐστι πρὸς ἀμώμους.
Collatis
Aristonici scholiis ad Ζ. 154. Η. 138. Μ. 96. Eust. 1385, 31
coniici certe poterit notam fuisse
πρὸς τὴν ἐπανάληψιν τοῦ ὀνόματος· καὶ ὅτι ἐν Ἰλιάδι συνεχῶς ταῖς ἐπαναλήψεσι κέχρηται, ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ ἅπαξ ἐνταῦθα μόνον. Ad
Ζ. 154
est in Aristonico:
ἐν δὲ Ὀδυσσείᾳ ἅπαξ κατ’ ἀρχὰς
Αἰθίοπες τοὶ διχθά. Num sic Ar. legit
Αἰθίοπες? locis, aliis ubi
ἐπανάληψις notatur, semper eadem forma eodem casu repetitur cf. ad
Ζ. 154. Η. 138. Μ. 96. Υ. 372. Ψ. 642.
Quid de bipartitis Aethiopibus Aristarchus iudicaverit, non duas esse Aethiopias, spatio interposito discretas, sed divisam unam in partes duas continuas, fuse
Strabo I, 1 p. 30 sq.
ex Apollodoro nobis servavit. cf.
L. Ar. 249. Sengebusch. p. 18. Eust. 1386, 14.
28.
cf. not. 1.29.
cf. not. 2.33.
οἱ δὲ καὶ αὐτοί
σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε’ ἔχουσιν.
σφῇσιν ἀτασθαλίῃσιν ὑπὲρ μόρον ἄλγε’ ἔχουσιν.
†) σημειοῦται Ἀρίσταρχος λέγων τὸν καὶ σύνδεσμον περιττεύειν.
H. M. Q.
Aristonici verba habet
V.
:
οἱ δὲ περισσὸν τὸν καὶ σύνδεσμον. cf.
θ 154. κ 471. λ 453. ρ 216.
F. Ar. p. 34.
Ceterum non est scholion ad v. 35, quo conjunctionem
καί in
ὡς καὶ νῦν Αἴγισθος esse superfluam notatur. Quod Friedlaenderus et Sengebuschius, quorum ille Aristarchum, qui καί in v. 35 superfluum esse iudicaverit, erravisse demonstrat (
p. 34
), hic Aristarchum defendit (
p. 25
), in
Q.
legerunt, pertinet ad v. 33:
οἱ δὲ καὶ αὐτοὶ cf. lemma apud Dindorfium.
36.
Ἑρμείαν πέμψαντες.
Fuit
διπλῆ περιεστιγμένη, quod Zenodotus et Aristophanes
πέμψαντε δυϊκῶς scripserunt, interpretantes
ἡμεῖς: ἐγὼ καὶ οἱ ἄλλοι θεοὶ. v.
Duentzerum de Zenodoti studiis Homericis p. 68.
Friedlaenderus Ar. p. 15
exempla collegit, ubi Zenodotus quamquam de pluribus sermo est duales aut posuit aut retinuit. Saepissime ab Aristarcho vituperatur,
ὅτι συγχεῖται τὸ δυϊκόν. cf.
schol. in
HMQ.
39.
μήτ’ αὐτὸν κτείνειν μήτε μνάασθαι ἄκοιτιν·
ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρείδαο
ἐκ γὰρ Ὀρέσταο τίσις ἔσσεται Ἀτρείδαο
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐντεῦθεν ἐκ τοῦ διηγηματικοῦ μετῆλθεν ἐπὶ τὸ μιμητικὸν, διὸ καὶ ἐπιφέρει
ὡς ἔφαθ’ Ἑρμείας (
42
). τὸ δὲ Ἀτρείδαο οὐ κατὰ τοῦ Ὀρέστου, ἀλλὰ κατὰ τοῦ Ἀγαμέμνονος τέτακται.
H.
cf.
F. Ar. p. 16, Eust. 1388, 23.
45.
ὦ πάτερ ἡμέτερε Κρονίδη, ὕπατε κρειόντων.
Huic versui fuit appictus asteriscus, cf. ad
Θ 31
. Legitur idem versus
ω 473
. La Roche asteriscum non notavit.
56.
αἰεὶ δὲ μαλακοῖσι καὶ αἱμυλίοισι λόγοισιν
Fuit diple ὅτι ἅπαξ ἐνταῦθα ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τὸ λόγοις καὶ ἅπαξ ἐν τῇ Ἰλιάδι. (
Ο. 393
ubi v. Ar.)
65.
πῶς ἂν ἔπειτ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ θείοιο λαθοίμην.
Fuit diple
ὅτι ἀφ’ ἑαυτοῦ ὁ Ζεὺς θεῖον τὸν Ὀδυσσέα εἴρηκεν. cf. ad
Ο. 15
, ubi est dipla etiam propter hunc locum.
66.
ὃς περὶ μὲν νόον ἐστὶ βροτῶν, περὶ δ’ ἱρὰ θεοῖσιν.
Nota fuit ὅτι οὕτως εἶπε θεοῖσι καὶ οὐχ ἡμῖν, ὡς οὐκ ὢν καὶ αὐτὸς θεὸς· καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Υ. 299
)
δῶρα θεοῖσι δίδωσι.
cf.
Ar. ad Υ. 299
ubi nostrum locum in eadem interpretatione citavit.
72.
not. 3.93.
πέμψω δ’ ἐς Σπάρτην τε καὶ ἐς Πύλον ἠμαθόεντα
†) τινὲς
πέμψω δ’ ἐς Κρήτην τε. καὶ ἡ Ἀθηνᾶ ἀλλαχοῦ (
284
)
πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ . . κεῖθεν δὲ Κρήτηνδε (
codd. δ’ ἐς Κρήτην,
corr. Buttmannus) παρ’ Ἰδομενῆα ἄνακτα· ὃ γὰρ δεύτατος ἦλθεν Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων.
HMQ.
Sic Zenodotum legisse ex schol. ad
γ 313
apparet, cf.
Duentzerum l. c. 104 p.
Fuit igitur Aristarchi diple periestigmene. cf.
β 359. δ 702
,
ubi sunt Ar. verba: ὅτι οὐδὲ ἐνταῦθα μνήμη τίς ἐστι τῆς Κρήτης.
Zenodoti lectionem vituperat Eust. 1394, 43.
97.
ἀμβρόσια χρύσεια, τά μιν φέρον ἠμὲν ἐφ’ ὑγρήν
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο,
ἠδ’ ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν ἅμα πνοιῇς ἀνέμοιο,
99.
εἵλετο δ’ ἄλκιμον ἔγχος, ἀκαχμένον ὀξε̈́ι χαλκῷ
βριθὺ μέγα στιβαρὸν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν
ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.
βριθὺ μέγα στιβαρὸν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν
ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη.
†) 97-98. προηθετοῦντο κατ’ ἔνια τῶν ἀντιγράφων οἱ στίχοι, κατὰ δὲ τὴν Μασσαλιωτικὴν οὐδ’ ἦσαν. καὶ ταῖς ἀληθείαις μᾶλλον ἁρμόσει ἐπὶ Ἑρμοῦ· ἴδιον γὰρ αὐτοῦ τοιούτοις ὑποδήμασι κεχρῆσθαι. καὶ ἡ τοῦ δόρατος ἀνάληψις πρὸς οὐδὲν ἀναγκαῖον.
MT.
*) 99-101.
ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων, ὅτι ἐν τῇ Ε τῆς Ἰλιάδος καλῶς
(
746
)
MV
.Scholion in MT ex Didymo et Aristonico manasse videtur; versibus 97-98 obelos apposuisse cum asteriscis Aristarchum apparet ex Ar. ad
Ω 341
et
ε 43
, ubi
ὀρθῶς κεῖνται.
110.
κήρυκες δ’ αὐτοῖσι καὶ ὀτρηροὶ θεράποντες
οἱ μὲν ἄρ’ οἶνον ἔμισγον. .
οἱ δὲ . . νίζον.
οἱ μὲν ἄρ’ οἶνον ἔμισγον. .
οἱ δὲ . . νίζον.
Fuit diple
πρὸς τὴν τῶν πτώσεων ἔναλλαγήν, nominativus pro genetivo cf.
Eust. 1398, 15
. Ar. ad
Γ. 211.
Κ. 224.
μ. 73.
115.
ὀσσόμενος πατέρ’ ἐσθλὸν ἐνὶ φρεσίν.
†) τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέπων
S. ἀνειδωλοποιούμενος καὶ φανταζόμενος, προσδοκῶν· ἢ τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑποβλέπων
V.
Frustula ex Aristarchi observatione derivata cf.
L. Ar. 87
:
significat et oculis videre et per translationem animo videre.
Eust. 1398, 28
.
124.
δείπνου πασσάμενος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι δείπνου] τοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἀρίστου
V.
cf.
L. Ar. 127.
β. 20.
δ. 61. 429.
π. 2.
Eust. 1399, 19.
134.
μὴ ξεῖνος ἀνιηθεὶς ὀρυμαγδῷδείπνῳ
ἁδήσειεν ὑπερφιάλοισι μετελθών.
ἁδήσειεν ὑπερφιάλοισι μετελθών.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑπερφιάλοισι νῦν μὲν ἐπὶ ψόγου, τοῖς] ὑπερσπόνδοις
E.
[ἐν ἄλλοις δὲ ἐν τάξει ἐγκωμίου.]
cf. ad
Ο. 94.
ι. 106.
φ. 289.
L. Ar. 146.
Apoll. l. h. 158, 30.
136.
ὑπὲρ ἀργυρέοιο λέβητος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ λέβητος] τοῦ καθ’ ἡμᾶς χερνίβου.
V. cf. ad
Ω. 304.
γ. 440.
ο. 135.
Apoll. I. h. 107, 33.
141.
cf. not. 4.149.
ὀνείατα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ὀνείατα δηλοῖ τὰ ὄνησιν ἐμποιοῦντα, [οὐ πάντως ὡς οἱ γλωσσογράφοι] τὰ ἐδέσματα
EPV.
cf. ad
Ω. 367
. De glossographis v.
L. Ar. p. 36 seq.
152.
μολπή τ’ ὀρχηστύς τε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἡ μολπὴ] ἡ μετ’ ᾠδῆς παιδιά.
V.
cf.
L. Ar. 140. F. Ar. ad A. 474.
δ. 19.
ζ. 101.
Eust. 1403, 56.
157.
ἵνα μὴ πευθοίαθ’ οἱ ἄλλοι.
Sic legit Zenodotus cf. ad
δ. 70.
Aristarchus, qui articulis Homerum plerumque non uti observaverat, sine articulo:
πευθοίατο ἄλλοι. Fuit igitur diple periestigmene. (
ρ. 592.
)
171.
ὁπποίης δ’ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο· πῶς δέ σε ναῦται
ἤγαγον εἰς Ἰθάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;
οὐ μὲν γὰρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνθα δ’ ἱκέσθαι.
ἤγαγον εἰς Ἰθάκην; τίνες ἔμμεναι εὐχετόωντο;
οὐ μὲν γὰρ τί σε πεζὸν ὀίομαι ἐνθα δ’ ἱκέσθαι.
†) οἰκειότερον ταῦτα ὑπὸ Εὐμαίου ἂν λέγοιντο. διὸ ἔν τισιν οὐκ ἐφέροντο.
HM.
Obelos cum asteriscis appictos fuisse ab Aristarcho apparet ex schol. ad
ξ. 188
et
π. 57
, ubi
ὀρθῶς κεῖνται.
172.
εὐχετόωντο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐχετόωντο ἀντὶ τοῦ] ἐκαυχῶντο.
V.
Notavit Ar.
εὔχεσθαι verbum et gloriari et vulgari significatione
Κ. 461.
Φ. 183. 501.
cf.
L. Ar. 147.
Eust. 1407, 56.
182.
νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηὶ κατήλυθον ἠδ’ ἑτάροισιν.
†) ἤτοι οὕτως ὡς ὁρᾷς, ὡς ἰδιώτης, οὐχ ὡς ἐπέβαλε βασιλεῖ.
MQ.
τὸ δὲ ὧδε οὐδέποτε παρὰ τῷ ποιητῇ τοπικῶς, ἀλλ’ ἀντὶ τοῦ οὕτως.
EMQV.
cf.
L. Ar. 71.
γ 125.
β 111.
ε 341.
ζ 218.
ρ 447.
Eust. 1408, 42.
185.
νηῦς δέ μοι ἥδ’ ἕστηκεν ἐπ’ ἀγροῦ νόσφι πόληος
ἐν λιμένι Ῥείθρῳ, ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι.
ἐν λιμένι Ῥείθρῳ, ὑπὸ Νηίῳ ὑλήεντι.
προηθετοῦντο ὑπὸ Ἀριστοφάνους· κατ’ ἔνια δὲ τῶν ἀντιγράφων οὐδ’ ἐφέροντο.
HMQR.
Scholion Didymi est, neque dubito, quin Aristarchus quoque hos versus expunxerit, qui Aristophanem in versibus eiiciendis saepissime secutus est; Aristonicus adnotavit semel et vicies, cf. locos collatos apud Friedlaenderum in indice auctorum, et amat verbum
προαθετεῖν. cf.
Ψ 824
.
Ω. 6. 614.
β. 322.
Versus 185-186 non exstitisse in Zenodoti exemplari coniecit Nauckius
l. c. p.27.
Cf.
Nitzschium, Anmerkungen zur Odyssee p. 37.
Ex schol. ad v. 186 sequitur, ut Aristarchus adnotaverit:
Νήϊον παρακεῖσθαι τῷ Ῥείθρῳ, ἀφ’ οὗ ἐξῆπτον τὰ πρυμνήσια.
193.
ἀλωῆς οἰνοπέδοιο.
†) ἀλωὴν καὶ τὴν πολύδενδρον γῆν φησιν,
ἔνθα δέ οἱ πολύκαρπος ἀλωή. (
η 122
) καὶ τὴν ἀμπελόφυτον
σταφυλῇσι μέγα βρίθουσαν ἀλωήν (
Σ 561
) ὁμοίως καὶ τὴν σιτοφόρον γῆν.
Q.
Notatum fuit vocabulum ἀλωήν
significare hoc loco hortum vinearium, nam adiecit οἰνοπέδοιο
cf.
Ar. ad Φ 36.
209.
ἐπεὶ θαμὰ τοῖον ἐμισγόμεθα.
†) τὸ
τοῖον ἐμισγόμεθα ἀντὶ τοῦ τοίως ὡς νῦν.
HMQ.
Frustula videntur esse adnotationis neutrum τοῖον pro adverbio positum esse. cf.
F. Ar. p. 29
et ad
β 45. 257.
γ 496.
δ 112.
ζ 163.
θ 38.
κ 409. 573.
μ 379.
ξ 174.
π 255.
ψ 225.
232.
μέλλεν μέν ποτε οἶκος . . ἔμμεναι.
†) αὕτη ἡ λέξις οὐδέποτε κεῖται παρὰ τῷ ποιητῇ ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ χρονικῶς, ἀλλ’ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ἐῴκει
EHQV.
cf.
θ 378.
ζ 165.
σ 138
.
L. Ar. 121.
246.
Σάμη.
†) τὴν Σάμον Σάμην εἶπε.
BV.
Certe ex Ar. fluxit, qui contra Zenodotum ubique
Σάμην legentem observavit,
ὅτι κατὰ τὸ ἀρσενικὸν ἐνίοτε ἐκφέρεται τὰ εἰς η̄ λήγοντα. Hic notata erat feminina forma in
η̄. cf. ad
Β 634.
Φ 232.
Π 203.
L. Ar. 233.
δ 671. 845.
ι 24.
ο 29.
ἕσπερος et
ἑσπέρα
α 422.
δ 786.
κοῖτος et
κοίτη
γ 334.
η 137.
251.
τάχα δή με διαῤῥαίσουσι καὶ αὐτόν.
†) αὕτη ἡ λέξις οὐ τίθεται παρὰ τῷ ποιητῇ διστακτικῶς ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ, ἀλλ’ ἑκάστοτε ἀντὶ τοῦ ταχέως.
VT.
cf.
L. Ar. 92. β 89.
259.
ἐξ Εφύρης.
B et E conservaverunt Aristarchi observationem, duplicem Ephyram esse apud Homerum, unam Thesprotiae, alteram Corinthum cf.
L. Ar. 231.
Sed non consentiunt, utram poeta nostro loco nominaverit. Recentiores interpretantur Thesprotiae urbem cf.
Nitzschium l. c. p. 46.
261.
φάρμακον ἀνδροφόνον διζήμενος , ὄφρα οἱ εἴη
ἰοὺς χρίεσθαι.
ἰοὺς χρίεσθαι.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] ὄφρα δαείῃ. ἐλέγχεται δὲ ἐκ τοῦ ἑπομένου (264).
ἀλλὰ πατήρ οἱ δῶκεν. οὐ γὰρ ἕπεται τὸ διδάσκειν τῷ δοῦναι, ἀλλ’ ἡ χρῆσις τῇ δόσει παρέπεται.
HMT.
273.
μάρτυροι.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui legit
μάρτυρες cf. ad
Β 302.
Ξ 274.
ξ 394.
π 423.
276.
ἔεδνα.
Aristarchi interpretationem vocabuli habent cod.
EQV
quorum V. Aristonici verba paene integra conservavit:
δῶρα τὰ διδόμενα ὑπὸ τοῦ γαμοῦντος τῇ γαμουμένῃ. cf. ad
Π 178.
Apoll. l. h. 62, 16
.
β 53.
277.
ἄψ ἴτω ἐς μέγαρον πατρὸς μέγα δυναμένοιο,
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα.
οἱ δὲ γάμον τεύξουσι καὶ ἀρτυνέουσιν ἔεδνα.
†) συνεκδοχικῶς.
E.
Fuit dipla Aristarchi πρὸς τὸ σχῆμα, ὅτι πρὸς τὸ νοητόν.
cf.
F. Ar. p. 16
.
β 195
,
ubi scholion disertius est.
282.
ἢ ὄσσαν ἀκούσῃς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὄσσαν τὴν ἐκ θεῶν κληδόνα
V.
Non vocem significat simpliciter ut apud alios poetas.
L. Ar. 87.
cf.
β 216.
ω 413.
284.
πρῶτα μὲν ἐς Πύλον ἐλθὲ καὶ εἴρεο Νέστορα δῖον
κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε.
κεῖθεν δὲ Σπάρτηνδε.
Appicta fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
Κρήτην pro
Σπάρτην cf. ad
α 93.
γ 313.
291.
σῆμά τε οἱ χεῦαι καὶ ἐπὶ κτέρεα κτερεΐξαι.
In H. varia lectio
χεῦαι (sic cum Dindorfio legendum) et
κτερεΐξαι commemoratur et additur,
καὶ ἄλλως τὸ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ. Hanc lectionem fuisse putem Aristarchi, qui infinitivum pro imperativo quasi Homerici sermonis proprium praeoptavit, cf.
F. Ar. p. 14
et ad
β 305.
δ 416. 419.
ε 30. 341. 349.
ζ 258. 261. 298.
η 222.
μ 47.
ξ 396.
ο 277.
σ 106.
300.
ἐπεὶ ἔκτανε πατροφονῆα,
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
Αἴγισθον δολόμητιν, ὅ οἱ πατέρα κλυτὸν ἔκτα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐκ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὸν Κλυταιμνήστρας ὑπὸ τοῦ παιδὸς μόρον
EHMS. cf.
L. Ar. 182
(
ubi corr. pro
γ 303. 309-10
)
γ 309/10.
λ. 409.
301.
καὶ σὺ, φίλος, － μάλα γάρ σ’ ὁρόω καλόν τε
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
μέγαν τε —
ἄλκιμος ἔσσ’, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ.
Versibus 301 et 302 asteriscos appictos fuisse certum est ex schol. ad
γ 199/200
, ubi damnati sunt.
320.
ὄρνις δ’ ὣς ἀνοπαῖα διέπτατο.
Scholia ad hunc versum et Aristarchi et Herodiani et — ut Lehrsius p. 3 Ar. iure coniecit — Aristonici interpretationes vocabuli ἀνοπαῖα habent inter se discrepantes: ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἀνόπαια προπαροξυτόνως ἀναγινώσκει, ὄνομα ὄρνιθος λέγων, ὡς
φήνῃ εἰδομένη (
γ 372
). ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀνοπαῖα ἀντὶ τοῦ ἀοράτως, ἵν’ ᾖ οὐδέτερον πληθυντικόν, ὡς τὸ
πυκνὰ μάλα στενάχων (
Σ 318
). διὸ καὶ προπερισπαστέον φησίν. οἱ δὲ ἀνὰ ὀπὴν, ἣ καὶ καπνοδόχος καλεῖται.
EHQR.
Aristonici tertia explanatio fuit, ut apparet ex Orion. p. 119:
ὀπὴ τόπος τετρημένος, ἀφ’ οὗ τις δύναται ὀπήσασθαι καὶ περιβλέψασθαι. οὕτως Ἀριστόνικος ἐν τοῖς σημείοις τοῦ ποιητοῦ. cf.
Apoll. 36, 30.
Eust. 1419, 22.
Herodianus saepins ab Aristarcho dissentit, cf.
Α 136.
Γ 128. 198
(ubi Aristonicum quoque in accentu ponendo Aristarchum non secutum esse commemoratur)
Ε 656
et aliis locis. Item Didymus
Β 258. 415. 435.
Γ. 392.
Η 32. 449
etc. At dubito, num ex Aristonici libro de Aristarchi signis, in quo
quasi exuens personam suammagistri modo causas, argumenta, observationes congessit, illam interpretationem Orion hauserit. Mihi videtur ille Aristoniceorum librorum inscriptiones commutasse et excerpsisse hoc ex commentariis homericis, in quibus Aristonicus ab Aristarcho dissentit.
Ἀριστονίκου εἰς Ὀδύσσειαν (sic legendum cum Beccardo)
ὑπομνήματα diserte commemorantur
Etym. Gud. p. 334, 12.
335.
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη.
Fuit diple ὅτι τὸ
ἀμφίπολος δ’ ἄρα οἱ κεδνὴ ἑκάτερθε παρέστη οὐ μία ἐπὶ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, ἀλλ’ ἑκατέρωθεν μία.
cf.
Ar. ad Λ 699
,
ubi sic explanavit hunc locum.
337.
Φήμιε, πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια ᾔδης.
†) ἔθος Ὁμηρικὸν ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι
MS.
cf. ad
δ 722.
κ 174. 501.
†) οἶδας: τῷ οἶδας οὐκ ἐχρήσατο ὁ ποιητής. Ζηνόδοτος γράφει ᾔδεις, Ἀρίσταρχος δὲ οὐ δυσχεραίνει τῇ γραφῇ. ἐν οὐδετέρᾳ γὰρ τῶν ποιήσεων (
corr. Dindorfius pro cod. ἐν οὐδενὶ γὰρ) ἐχρήσατο τῷ οἶδας. διὸ καὶ σημειωτέον τὸν στίχον.
HM.
L. Ar. 360.
De posteriore
οἶδας formae usu cf.
Lobeckium ad Phryn. p. 236.
Ex Ar. ad Α 85 apparet, Aristarchum formam
οἶσθα solam agnovisse contra Zenodotum, qui
οἶσθας legit. (
Eust. ad ο 20. 1773, 27
). Sed etiam
ᾔδεις, si Zenodoti scripturam Aristarchus non improbavit, corrigendum est in
ᾔδης, nam hanc unam imperfecti formam admisit. cf.
Kayserum in Philol. XVII, p. 714
. Restituit Aristonici scholion La Roche:
σημειωτέον τὸν στίχον. ἐν οὐδενὶ γὰρ τῶν ποιήσεων (Dindorfii correcturam neglexit)
ἐχρήσατο τῷ οἶδας· Ζηνόδοτος . . . γραφῇ.
344.
καθ’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
†) Ἑλλάδα τὴν Θεσσαλίαν φησί
EM.
cf. L. Ar. 227.
Ι 395
.
δ 726.
Frustula sunt notae Aristarchi, qui versum pro spurio habuit, quod
Ἑλλὰς non Thessaliam, sed totam Graeciam significare hoc loco videtur. Hanc ob caussam
δ 726
expunctum est, haud dubie etiam
δ 816
, ubi idem legitur.
356.
ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ’ αὐτῆς ἔργα κόμιζε
ἱστόν τ’ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι· μῦθος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι, μάλιστα δ’ ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ
οἴκῳ.
ἱστόν τ’ ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι· μῦθος δ’ ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι, μάλιστα δ’ ἐμοί· τοῦ γὰρ κράτος ἔστ’ ἐνὶ
οἴκῳ.
*) ἀθετοῦνται ἐνταῦθα· ἐπὶ δὲ τοῦ Ἕκτορος [πρὸς Ἀνδρομάχην] καλῶς ἐν τῆ ζ (
490
) τῆς Ἰλιάδος [καὶ ἐν τῇ] τοξείᾳ τῶν μνηστήρων (
φ 350
)
ins. ex
QR] HM.
cf. ad
Ζ 490.
φ 350.
396.
τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν.
Fuit diple, quod coniunctivus pro optativo positus est cf. ad
Φ 126
:
τὸ γὰρ
ὅς κε φάγῃσι
ὃς φάγοι ἂν· καὶ ἐν Ὀδυσσείᾳ
τῶν κέν τις τόδ’ ἔχῃσιν. cf.
F. Ar. p. 9.
δ 692.
ξ 37.
ρ 385.
404.
Ἰθάκης ἔτι ναεταώσης.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ναιεταώσης] ἐνεργητικὸν ἀντὶ παθητικοῦ, ᾠκισμένης οὔσης.
B.
cf.
F. Ar. p. 2/3.
B 626.
Ζ 370.
β 102.
δ 47. 322.
η 33.
σ 8.
413.
πατρὸς ἐμοῖο.
†) ἀγνοοῦντές τινες
ἐμεῖο γράφουσιν. ὁμοίως ἐν Ἰλιάδι
μνῆσαι πατρὸς σεῖο (
ω 486
) δέον κτητικῶς.
HMS.
Intelligendus est Zenodotus cf. ad
Ω 486.
Ξ 118.
ζ 256.
Fuit igitur Aristarchi diple periestigmene. Cur La Roche hanc lectionem ad Zenodotum referre dubitaverit nescio.
422.
μένον δ’ ἐπὶ ἕσπερον ἐλθεῖν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὕτως εἶπε τὴν ἑσπέραν
EQS.
cf.
Ar. ad Π 203, 206.
Φ 232.
Apoll. l. h. 77, 26.
α 246.
et locos ibi collatos.
424.
nota 5.444.
ὁδὸν τὴν πέφραδ’ Ἀθήνη.
†) ἐσήμανεν αὐτῷ
S.
Fluxit ex Ar., qui observavit, verbum
φράζειν nunquam esse dicere, sed indicare. cf.
L. Ar. 84.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.