Κ.
1.
Αἰολίην δ’ ἐς νῆσον ἀφικόμεθ’.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐ τὰς Αἰόλου νήσους νῦν λεγομένας, ἀλλά τινα ἄλλην ἐκτετοπισμένην νῆσον λέγει.
BQV
.
cf.
δ 556.
Eust. 1614, 39.
3.
πλωτῇ ἐνὶ νήσῳ.
†) ὁ (δὲ) Ἀρίσταρχος πλωτῇ ἀντὶ τοῦ φορητῇ, οἷον περιφερομένη, ὡς ποτὲ μὲν ἐν τοῖς δεξιοῖς μέρεσι, ποτὲ δὲ ἐν τοῖς ἀριστεροῖς ὁρᾶσθαι, οἷον δή τι καὶ περὶ τὴν Δῆλον ἱστορεῖ Πίνδαρος λέγων οὕτως
ἦν γὰρ τὸ πάροιθε φορητὰ κυμάτεσσι Δᾶλος παντοδαπῶν τ’ ἀνέμων ῥιπαῖς (
fragm. 58
)
HMQTV
.
Q
praeterea habet: οἰκειότερον γάρ φησι μὴ ἐῤῥιζῶσθαι τῶν ἀνέμων νῆσον.
Eust. idem. cf.
Apoll. l. h. 132, 18.
L. Ar. 151.
15.
καὶ ἐξερέεινεν ἕκαστα,
Ἴλιον Ἀργείων τε νέας καὶ νόστον Ἀχαιῶν.
Ἴλιον Ἀργείων τε νέας καὶ νόστον Ἀχαιῶν.
†) περὶ τῆς Ἰλίου, περὶ τῶν νεῶν τῶν Ἀργείων, περὶ τοῦ νόστου τῶν Ἀχαιῶν
BH.
Accusativum pro
περὶcum genetivo positum esse statuit Ar. etiam ad
Ρ 54.
δ 836.
F. Ar. 25.
20.
κατέδησε κέλευθα.
†) Ἰωνικῶς τὰς κελεύθους κέλευθα εἶπε
H
.
41.
πολλὰ μὲν ἐκ Τροίης ἄγεται κειμήλια καλά
ληίδος.
ληίδος.
*) ὅτι διῃρημένως ἀναγνωστέον. βούλεται γαρ λέγειν Τρωϊκῆς (
cod. ἐρωτικῆς,
Buttm. et Dind. στρατιωτικῆς) λείας, ὡς ὅτε
οὕνεκά με στερέσαι τῆς ληΐδος ἤθελε πάσης Τρωϊάδος (
ν 262
)
Q
.
cf.
Α 129.
ε 39,
λ 510.
Praeterea fuit diple periestigmene, quod Zenodotus in
v. 41
ἐκτελέοντες dedit pro ἐκτελέσαντες. cf. in
H
.
55
cf. not. 1.70.
ὡς ἐφάμην μαλακοῖσι καθαπτόμενος ἐπέεσιν.
Diple periestigmene contra Zenodotum fuit, qui non intelligens verbum καθάπτεσθαι
mediae esse significationis, pro καθαπτόμενος
dedit ἀμειβόμενος,
quod praefert schol. in
H
. Ζηνόδοτος
μαλακοῖσιν ἀμειβόμενος γράφει. καὶ ἔστι χαριεστάτη ἡ γραφή· οὐ καθάπτεται γὰρ αὐτὸν, ἀλλ’ ἱκετεύει.
cf. ad
β 39.
γ 345 not. 6.
91.
ἔνθ’ οἵ γ’ εἴσω πάντες ἔχον νέας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ εἰσεῖχον, ὡς μὴ συγχεῖσθαι τὸ ἔνδον· τὸ δὲ ἔχον ἀντὶ τοῦ ἤλαυνον
H
.
cf.
L. Ar. 134.
η 13.
110.
ὅς τις τῶν δ’ εἴη βασιλεύς, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι.
τὸ οἷσιν Ἀρίσταρχος διὰ τοῦ τ, καὶ τοῖσιν ἀνάσσοι, ἀντὶ τοῦ τίνων
H
. Coaluerunt Didymi et Aristonici verba. cf.
F. Ar. 23.
113.
κατὰ δ’ ἔστυγον αὐτὴν.
†) ἐφοβήθησαν, ἐξεπλάγησαν.
Notatum est verbum στυγεῖν propter duplicem significationem timere et abhorrere cf.
Ο 183.
L. Ar. 147.
124.
ἰχθῦς δ’ ὣς πείροντες ἀτερπέα δαῖτα φέροντο.
†) δῆλον ἐκ τούτου ὅτι ᾔδεσαν ἰχθύων τροφήν
T
.
cf. ad
β 368.
Π 747.
150.
διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἐνήλλακται] διὰ δρυμῶν πυκνῶν καὶ τῆς ὕλης
Q
.
F. Ar. 21.
152.
ἐπεὶ ἴδον αἴθοπα καπνόν.
†) Ἀρίσταρχος τὸν ἐκ τοῦ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι, ἀναδιδόμενον
HQ
.
L. Ar. 151.
Eust.
αἴθοψ δὲ καπνὸς ὁ ἐκ τοῦ αἴθεσθαί τινα ὕλην ἀναδιδόμενος.
160.
δὴ γάρ μιν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit
δὴν γάρ μιν
H
.
161.
κατ’ ἄκνηστιν μέσα νῶτα.
†) καταχρηστικῶς φησιν ὁ Ἀρίσταρχος ἐπὶ τῶν θηρίων εἶναι τὴν ἄκνηστιν. οὐ γὰρ αὐτὴν μόνην ἀδυνατοῦσι κνήσασθαι, ἀλλὰ καὶ τὴν ὀσφῦν καὶ τὸν τράχηλον. δεῖ γινώσκειν ὅτι αὐτὸς ἐπεξηγεῖται τί ἐστιν ἄκνηστις διὰ τοῦ εἰπεῖν μέσα νῶτα, ἤτοι ἡ ῥάχις, ἢ τὰ μέσα τῶν τετραπόδων, παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι κνήσασθαι
HQ
.
169.
βῆν δὲ καταλοφάδειαν φέρων.
Ad
Κ 573
Ar. vocabulum
καταλοφάδεια interpretatus est:
καταλοφάδειαν (sic)
ἀντὶ τοῦ κατὰ τὸν τένοντα.
L. Ar. 150.
173.
ὦ φίλοι, οὐ γάρ πω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπὸ τοῦ γὰρ ἤρξατο
HQ
.
cf.
Ρ 220.
α 337.
δ 722.
κ 501.
189.
κέκλυτέ μευ μύθων κακά περ πάσχοντες ἑταῖροι.
Versum 189 Callistratus a grammatico quodam, qui nullam illius Homeri consuetudinis
ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι cognitionem habuerit, insertum esse dicit cf. in
H
.
Καλλίστρατός φησιν ὡς ὑπό τινος ὁ στίχος προτέτακται ἀγνοοῦντος τὸ Ὁμηρικὸν ἔθος, ὡς θέλει ἄρχεσθαι ἀπὸ τοῦ γάρ. Aristarchus versum non legisse videtur, nam
Ρ 220
diplam posuit propter hunc Homeri usum et citavit
v. 190
ob eandem causam.
190.
ὦ φίλοι, οὐ γάρ τ’ ἴδμεν ὅπῃ ζόφος οὐδ’ ὅπῃ ἠώς,
οὐδ’ ὅπῃ ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν,
οὐδ’ ὅπῃ ἀννεῖται.
οὐδ’ ὅπῃ ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν,
οὐδ’ ὅπῃ ἀννεῖται.
†) ἐκ τούτων ἐκτετοπισμένη φαίνεται ἡ πλάνη τοῦ Ὀδυσσέως
BQT
.
cf.
L. Ar. 247.
δ 556.
Refutatio fuit Cratetis, qui quatuor coeli regiones Homero notas fuisse ex hoc loco contendit. Aristarchus recte eum duas modo orientem et occasum novisse docuit. cf.
schol. ad β 1.
ἠὼς σημαίνει καὶ τὴν ἡλίου πάροδον, καὶ τὸν τόπον ὅθεν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος κατὰ Ἀρίσταρχον· Sequuntur vs. 190-92.
νῦν γὰρ, καθά φησιν ὁ Κράτης, τῶν τεσσάρων τοῦ κόσμου μέμνηται μερῶν, ἄρκτου, μεσημβρίας, ἀνατολῆς καὶ δύσεως κ. τ. λ.
L. Ar. 174.
193.
— ἐγὼ δ’ οὐκ ὀίομαι εἶναι. —
†) τοῦτο εἶναι διὰ μέσου φησὶν Ἀρίσταρχος ὡς ἂν ἀπαλγήσαντος τοῦ Ὀδυσσέως ἰδίᾳ ἀναπεφωνῆσθαι
HQ
.
cf.
Π 46.
α 18.
210.
εὗρον δ’ ἐν βήσσῃσι τετυγμένα δώματα Κίρκης.
212.
ἀμφὶ δέ μιν . . .
†) ἀπὸ τοῦ πληθυντικοῦ τοῦ δώματα (
210
) πρὸς ἑνικόν τὸ δῶμα ὑπήντησεν, ὡς τὸ
ἐξ ἑτέρων ἕτερ’ ἐστίν (
ρ 266
). εἶτα ἐπιφέρει
οὐκ ἄν τίς μιν ἀνήρ
Q
.
cf.
F. Ar. 32.
238.
ῥάβδῳ πεπληγυῖα.
Fuit diple
ὅτι παθητικῶς πεπληγυῖα ἀντὶ τοῦ πλήσσουσα. cf. ad
Ο 730
ubi hic versus sic explanatur. Perfectum secundum enim non ad activum sed ad medium (Ar.
παθητικὸν) pertinere veteres statuerunt. cf.
F. Ar. 3.
239.
καὶ δέμας.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit
καὶ πόδας cf.
H
.
240.
αὐτὰρ νοῦς ἦν ἔμπεδος ὡς τὸ πάρος περ.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν ἑξῆς ἀθέτησιν (
329
), ὅτι τὸ σῶμα μόνον ἠλλοιοῦτο, ἡ δὲ ψυχὴ ἔμενεν ἀμετάβλητος. πῶς οὖν ἂν λέγοι
σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν (
329
), ὡς καὶ τοῦ νοῦ ἠλλοιωμένου;
HQT
.
242.
πάρ ῥ’ ἄκυλον βάλανόν τ’ ἔβαλεν καρπόν τε κρανείης.
Versum Aristarchus non legit cf.
HQV
. Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τόν στίχον. ὁ δὲ Καλλίστρατος ἀντ’ αὐτοῦ γράφει
παντοίης ὕλης ἐτίθει μελιηδέα καρπόν.
268.
οὔτε τιν’ ἄλλον || ἄξεις σῶν ἑτάρων.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ σῶον
H
.
271.
not. 2.307.
Ἑρμείας μὲν ἔπειτ’ ἀπέβη.
Notatum fuit vocabulum
ἔπειτα ἀντὶ χρονικοῦ, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα, cf.
Ι 169
ubi sic explanatur noster versus.
320.
ἔρχεο νῦν συφεόνδε, μετ’ ἄλλων λέξο ἑταίρων.
†) οὕτως Ἀρίσταρχος δισυλλάβως τὸ λέξο· ἄδηλον δὲ πότερον κοιμῶ ἢ συναριθμοῦ
H
.
E Didymo et Aristonico manasse videtur. cf.
L. Ar. 147.
328.
ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων.
†) διαβῇ, παρέλθῃ. τὰ φάρμακα δηλονότι, ὡς τὸ
δοῦρα σέσηπεν (
Β 135
)
Q
.
Diple fuit, quod praeter consuetudinem verbi formam singularem construxit Homerus cum plurali neutrius
φάρμακα (cf.
F. Ar. 15
) et quod in verbo ἀμείψεται vocalis η̄ correpta est (cf.
F. Ar. p. 13
).
329.
σοὶ δέ τις ἐν στήθεσσιν ἀκήλητος νόος ἐστίν.
ὁ Σιδώνιός φησιν ἀθετεῖσθαι τὸν στίχον
H.
Ab Aristarcho expunctum esse versum manifestum est ex
Ar. ad v. 240
. De Dionysio Sidonio ab Aristonico commemorato cf. ad
Μ 36.
Τ 365.
351.
οἵ τ’ εἰς ἅλαδε προρέουσιν.
†) οἵ τε ἅλαδε, οὕτω γράφει Ζηνόδοτος (
corr. Duentzer p. 83, cod. οἵτ’ εἰς ἅλαδε
lemma, et οὔτε γρ. Ζ.), Ἀρίσταρχος δὲ οἳ εἰς ἅλαδε. περισσὴ δέ ἐστιν ἡ εἰς
HQ
. (
Buttmanni coniectura acutissima pro codd. εἰς ἅλα· δεύτερον).
Didymi et Aristonici verba coaluerunt, de praepositione εἰς
superflua cf.
F. Ar. p. 27 et 28.
354.
ἡ δὲ ἑτέρη.
*) ὅτι τὸ ἑτέρη ὑγιῶς ἐπὶ τῆς δευτέρας
H
.
cf.
Ι 313.
Μ 93.
409.
οἴκτρ’ ὀλοφυρομένους.
†)
οἰκτρῶς καὶ ἐλεεινῶς ὀδυρομένους
F
.
Ar. 29.
α 209
et exempla ibid.
440.
ἀποπλήξας κεφαλήν.
ἀντὶ τοῦ ἀποκόψας ex
Ψ 120
hic posui, ubi Ar. sic interpretatur hunc locum. Altera lectio erat
ἀποτμήξας, quam Zenodoti esse colligam ex schol.
Σ 34.
cf.
Eust. 1664, 31.
L. Ar. 13.
Λ 146.
Did.
471.
καὶ τότε μ’ ἐκκαλέσαντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ καὶ περισσός
BQ
.
cf.
F. Ar. 34.
α 33.
495.
τοὶ δὲ σκιαὶ ἀίσσουσιν.
†) ἀντὶ τοῦ αἱ ψυχαί· ὁ μέντοι ποιητὴς πρὸς τοὺς ἄλλους νεκροὺς ποιεῖται τὴν σύγκρισιν ἐν τῷ
οἱ δὲ ἄλλοι νεκροὶ ὡς σκιαὶ ἀίσσουσιν
BQT
.
cf.
F. Ar. p. 30.
501.
ὦ Κίρκη, τίς γάρ.
*)
[ἡ διπλῆ ὄπι] ἀπὸ τοῦ γὰρ ἤρξατο
H
. cf.
α 337
et exempla ibid.
509.
ἐνθ’ ἀκτή τε λάχεια.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus scripsit
ἐλάχεια cf.
BHQT
:
βαθεῖα, εὔγεως, εὔσκαφος. οὐ δεῖ δὲ γράφειν ἐλάχεια (sic Zenod. cf.
ι 116
),
οὐ γὰρ εἰκὸς ἐλάχιστον ἀκούειν τῆς Περσεφόνης τό τέμενος. οὐκ ἄτοπον δὲ περὶ τὴν ἀκτὴν εἶναι ἄλσος. πολλὰ γὰρ εὕροι τις ἂν ἄλση ἐπιθαλάσσια.
510.
ἰτέαι ὠλεσίκαρποι.
†) σημείωσαι ὅτι ἄκαρπα φυτὰ εἶπεν εἶναι ἐν τῷ ἄλσει τῆς Περσεφόνης, διὰ τὸ νεκροῖς προσήκειν
B
Q.
513.
ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε ῥέουσιν
Κωκυτός τε
Κωκυτός τε
†) τὸ ἑξῆς, ἔνθα μὲν εἰς Ἀχέροντα Πυριφλεγέθων τε καὶ Κωκυτὸς ῥέουσι· τὸ δε σχῆμα καλεῖται προδιαζευγμένον, ὅταν τὸ μεταξὺ δύο ὀνομάτων ἑνικῶν πληθυντικὸν τεθῇ ῥῆμα· τοῦτο καλεῖται Ἀλκμανικὸν οὐχ ὅτι’ Ἀλκμὰν πρῶτος αὐτῷ ἐχρήσατο, ἀλλ’ ὅτι πολύ ἐστι παρ’ αὐτῷ, οἷον
Κάστωρ ὠκέων πώλων ἐλατῆρες καὶ Πολυδεύκης. ὅμοιον δέ ἐστι τὸ σχῆμα
εἰ δὲ κ’ Ἄρης ἄρχωσι μάχης ἢ Φοῖβος Ἀπόλλων (
Υ 138
) καὶ
ἔνθα ῥοὰς Σιμόεις συμβάλλετον ἠδὲ Σκάμανδρος (
Ε 774
)
HQ
.
cf.
Ar. ad Υ 138,
ubi citatur noster versus, et
Ε 774.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.