Λ.
7.
ἴκμενον οὖρον ἵει . . ἐσθλὸν ἑταῖρον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἑταῖρον οὐ φίλον λέγει, ἀλλὰ] νῦν τὸν συνεργόν
V
.
cf. ad
Ν 456
, ubi diple etiam propter nostrum locum.
L. Ar. 116.
11.
ποντοπορούσης.
†) δῆλός ἐστιν ὁ ποιητὴς διὰ τὸ ποντοπορούσης Ὠκεανὸν καλῶν τὴν ἔξω θάλασσαν. ἀλλαχοῦ δὲ ποταμὸν τὸν Ὠκεανὸν καλεῖ διὰ τὸ ῥοῶδες
BQ.
cf.
L. Ar. 174.
Eust. 1670, 33.
26.
χοὴν χεόμην.
Diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
χεάμην fuit cf.
H
.
38-43.
ψυχαὶ ὑπὲξ Ἐρέβευς νεκύων κατατεθνηώτων
νύμφαι τ’ ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες,
παρθενικαί τ’ ἀταλαὶ νεοπενθέα θυμὸν ἔχουσαι·
πολλοὶ δ’ οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν,
ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχε’ ἔχοντες.
οἳ πολλοὶ περὶ βόθρον ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος
θεσπεσίῃ ἰαχῇ. ἐμὲ δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.
νύμφαι τ’ ἠίθεοί τε πολύτλητοί τε γέροντες,
παρθενικαί τ’ ἀταλαὶ νεοπενθέα θυμὸν ἔχουσαι·
πολλοὶ δ’ οὐτάμενοι χαλκήρεσιν ἐγχείῃσιν,
ἄνδρες ἀρηίφατοι βεβροτωμένα τεύχε’ ἔχοντες.
οἳ πολλοὶ περὶ βόθρον ἐφοίτων ἄλλοθεν ἄλλος
θεσπεσίῃ ἰαχῇ. ἐμὲ δὲ χλωρὸν δέος ᾕρει.
*) οἱ [ἕξ] καὶ παρὰ Ζηνοδότῳ καὶ Ἀριστοφάνει [προ] ἠθετοῦντο ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ ἑξῆς. οὐ γὰρ μεμιγμέναι παραγίνονται αἱ ψυχαί. νῦν δὲ ὁμοῦ νύμφαι, ἠίθεοι, γέροντες, παρθένοι. καὶ ἄλλως οὐδὲ τὰ τραύματα ἐπὶ τῶν εἰδώλων ὁρᾶται, ὅθεν ἐρωτᾷ,
τίς νύ σε κὴρ ἐδἀμασσε; (
398
) τὸν Ἀγαμέμνονα
HQ.
Numerum expunctorum versuum posui ex schol. in
V. M. Vind. 56. 133
(cf. La Roche). Sic etiam
Eust. 1672, 34.
Obelis notati sunt versus in
CG
.
52-54.
οὐ γάρ πω ἐτέθαπτο ὑπὸ χθονὸς εὐρυοδείης·
σῶμα γὰρ ἐν Κίρκης μεγάρῳ κατελείπομεν ἡμεῖς
ἄκλαυτον καὶ ἄθαπτον, ἐπεὶ πόνος ἄλλος ἔπειγε.
σῶμα γὰρ ἐν Κίρκης μεγάρῳ κατελείπομεν ἡμεῖς
ἄκλαυτον καὶ ἄθαπτον, ἐπεὶ πόνος ἄλλος ἔπειγε.
Versus expunxit Callistratus cf. in
HQ
:
εἰ ἀποφαίνεται νῦν περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, πῶς ἑξῆς διστάζων φησὶ
πῶς ἦλθες ὑπὸ ζόφον;
διὸ ὁ Καλλίστρατος ἀθετεῖ.
La Roche p. 235
Aristarchum etiam hos versus damnasse colligit ex Aristonici adnotatione ad
Ψ 73
. Sed hoc est notatum propter extremam Od., ubi statim nondum sepulti ad inferos perveniunt cf.
L. Ar. 174.
Aristarchus si in athetesi hac caussa movebatur, non hos duos modo versus, sed totum locum 52-83 damnare debebat, quia Elpenor nondum sepultus tamen apud inferos est et ab Ulixe exsequias petit. Quid Aristarchus de hoc loco statuerit, non est servatum, sed hoc est certum, illum v. 52-54 non expunxisse propter eam caussam, quam La Roche affert.
66 not. 1.
84.
ψυχὴ μητρὸς κατατεθνηυίης.
*) ὅτι πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφράσεως νοούμενον ἀπήντησε. ψυχὴ γὰρ μητρὸς κατατεθνηκυίας ἐστὶν ἡ Ἀντίκλεια
BQ
.
90.
ψυχὴ Θηβαίου Τειρεσίαο.
*) ὅτι πάλιν πρὸς τὸ ἐκ τῆς περιφράσεως νοητὸν ἀπήντησε. ψυχὴ γὰρ Θηβαίου Τειρεσίου ἐστὶν ὁ Τειρεσίας. διὸ ἐπήνεγκεν ἔχων, οὐκ ἔχουσα
HQ
.
93.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus dedit τίπτ’ αὔτως pro τίπτ’ αὖτ, ὦ cf. H .105.
αἴ κ’ ἐθέλῃς σὸν θυμὸν ἐρυκακέειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ αἴ κ’ ἐθέλῃς ἀντὶ τοῦ] ἐὰν δύνῃ
V
.
cf.
Φ 366.
L. Ar. 148.
γ 121.
θ 223.
ρ 321.
107.
ἰοειδέα πόντον.
Ar. interpretatio vocabuli ἰοειδέα
est ad
Ψ 850
ἀντὶ τοῦ μέλανα πόντον.
115.
δήεις δ’ ἐν πήματα οἴκῳ,
ἄνδρας ὑπερφιάλους, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν.
ἄνδρας ὑπερφιάλους, οἵ τοι βίοτον κατέδουσιν.
*) ὅτι οὐκ ἐνήλλακται ὁ χρόνος ὡς τὸ
σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν (
Δ 161
,
ubi Zenodotus τίσουσιν
scripsit). οὐ γὰρ ἦσαν οἱ μνηστῆρες συνηγμένοι εἰς τὸν οἶκον Ὀδυσσέως
H
.
Aristophanes legit κατέδοιεν
cf. ad
β 313.
125.
Diple fuit πρὸς τὸ σχῆμα οὐδ’ εὐήρε’ ἐρετμά τά τε πτέρα νηυσὶ πέλονται, πέλονται ἀντὶ τοῦ πέλεται cf. ad Κ 351 ubi noster versus notatur, η 132. κ 328.134.
θάνατος δέ τοι ἐξ ἁλὸς αὐτῷ.
†) ἔξω τῆς ἁλὸς· οὐ γὰρ οἶδεν ὁ ποιητὴς τὰ κατὰ τὸν Τηλέγονον καὶ τὰ κατὰ τὸ κέντρον τῆς τρυγόνος
Q
.
cf. ad
Λ 163
ubi eadem est interpretatio.
F. Ar. p. 28.
Ψ 281.
157-159.
μέσσῳ γὰρ μεγάλοι ποταμοὶ καὶ δεινὰ ῥέεθρα,
Ὠκεανὸς μέν πρῶτα, τὸν οὔ πως ἔστι περῆσαι
πεζὸν ἐόντ’, ἤν μή τις ἔχῃ εὐεργέα νῆα.
Ὠκεανὸς μέν πρῶτα, τὸν οὔ πως ἔστι περῆσαι
πεζὸν ἐόντ’, ἤν μή τις ἔχῃ εὐεργέα νῆα.
†)
ἀθετοῦνται τρεῖς
H
. Caussas affert
MV Vind. 56
sed valde mutilatas:
τὸ γὰρ ἑξῆς, μέσον Ὠκεανὸς. γέλοιον δὲ καὶ πεζὸν ἐόντα. Obeli sunt in
G
, cf.
La Roche p. 240.
Nitzsch III, 214
.
161-62.
νηί τε καὶ ἑτάροισι πολὺν χρόνον; οὐδέ πω ἦλθες
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ εἶδες ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκα;
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ εἶδες ἐνὶ μεγάροισι γυναῖκα;
Nota fuit de Aristophanis athetesi versuum 161-62 cf.
H
.
185.
Τηλέμαχος τεμένεα νέμεται.
†) σεσημείωται τὸ ὄνομα ἀδιαιρέτως ἐξηνεχθέν
HQ
. cf. ad
Β 423
BL
. Legit igitur Ar.
τεμένη et fallitur
H
:
Ἀρίσταρχος τεμένεα.
191.
ἐν κόνι ἄγχι πυρός, κακὰ δὲ χροὶ εἵματα εἷται·
*) ὅτι τὴν ἀπὸ τῆς ἐσχάρας σποδὸν κόνιν εἴρηκεν
H
.
cf. ad
Σ 23.
Praeterea Zenodoti lectio
ἧσται notata fuit. cf.
H
.
202.
ἀλλά με σός τε πόθος σά τε μήδεα, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ,
σή τ’ ἀγανοφροσύνη μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα.
σή τ’ ἀγανοφροσύνη μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα.
*) ὅτι οὐχ ὡς οἱ νεώτεροί φασιν, αὐτὴν ἀπάγξασθαι παρὰ Ναυπλίου πεπυσμένην τὴν Ὀδυσσέως τελευτήν. οἳ διεσφάλησαν ὑπὸ τοῦ λεγομένου παρὰ τοῦ συβώτου ὡς
ἀπώλετο λευγαλέῳ θανάτῳ, ὡς μὴ θάνοι ὅστις ἔμοιγε ἐνθάδε ναιετάων φίλος εἴη καὶ φίλα ἔρδοι (
ο 359
). διαρρήδην γὰρ νῦν ὁμολογεῖ τεθνηκέναι ἕνεκα τοῦ ποθεῖν τὸν Ὀδυσσέα
HQ
.
cf.
V ad 197.
236.
*) ὅτι οὐχ ὑποτίθεται ἀσεβῆ τὸν Σαλμωνέα, ὡς οἱ νεώτεροι. οὐ γὰρ εὐπατέρειαν ἂν τὴν Τυρὼ εἶπεν οὐδὲ ἀμύμονος πατρός QT .239.
( Enipeus)ὃς πολύ κάλλιστος ποταμῶν.
†) ἐναντίον εἶναι δοκεῖ τοῦτο τῷ
Ἀξίου, οὗ κάλλιστον ὕδωρ ἐπὶ γαῖαν ἵησιν (
Φ 158
). εἰ γὰρ κάλλιστος οὗτος πάντων, οὐκ ἄρα ἐκεῖνος. λύεται δὲ κατὰ λέξιν. τὸ γὰρ κάλλιστον οὐχ ἕν λέγεται, ἀλλὰ πλείω. δηλοῖ δὲ καὶ αὐτὸς ποτὲ μὲν λέγων
Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην, (
Ζ 252
) ποτὲ δὲ
ᾔτεε δὲ Πριάμοιο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην Κασάνδρην (
Ν 365
). καὶ μὴν καὶ ἀμφότεραι τοῦ Πριάμου θυγατέρες, καὶ ἐὰν ἡ μία θυγατρῶν εἶδος ἀρίστη, οὐκ ἄρα τις ἄλλη, ἀλλ’ ὅμως καὶ ἐπὶ τῶν δύο τοῦτό φησι
HQT
.
cf.
Ν 365.
F. Ar. 31
.
245.
λῦσε δὲ παρθενίην ζώνην, κατὰ δ’ ὕπνον ἔχευεν.
*) ἀθετεῖται. πρὸς τί γὰρ τῇ ἐρώσῃ καὶ ἑκουσίως βουλομένῃ μιγῆναι κατέχευεν ὕπνον; Ζηνόδοτος δὲ ἀγνοεῖ τὸν στίχον
H
.
249.
τέξεις ἀγλαὰ τέκνα.
Diple periestigmene, quod Zenodotus
κακῶς τέξεαι cf.
H
. Media enim forma Homerus de patre aut de ambobus parentibus utitur.
L. Ar. 155.
258.
τοὺς δ’ ἑτέρους Κρηθῆι τέκεν.
†) καλῶς τοὺς ἑτέρους· δύο γὰρ ἦσαν γένη παίδων, τὸ μὲν ἐκ Ποσειδῶνος, τὸ δὲ ἐκ Κρηθέως
Q
.
cf.
κ 354.
260.
not. 2.263.
not. 3.271
not. 4.275
( Oedipus)ἀλλ’ ὁ μὲν ἐν Θήβῃ πολυηράτῳ ἄλγεα πάσχων
Καδμείων ἤνασσε θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς.
Καδμείων ἤνασσε θεῶν ὀλοὰς διὰ βουλάς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀγνοεῖ τὴν τύφλωσιν καὶ τὴν φυγὴν Οἰδίποδος. καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Ψ 678
) γράφει αὐτὸν ἐν Θήβῃ τετελευτηκέναι·
Μηκιστέως υἱὸς Ταλαϊονίδαο ἄνακτος, ὅς ποτε Θήβαςδε ἦλθε δεδουπότος Οἰδιπόδαο.
BHQ
.
cf. ad
Ψ 678.
L. Ar. 186.
286.
ἥ δὲ Πύλου βασίλευε, τέκεν δέ οἱ ἀγλαὰ τέκνα,
Νέστορά τε Χρομίον τε Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον.
Νέστορά τε Χρομίον τε Περικλύμενόν τ’ ἀγέρωχον.
†) ἐναντία φαίνεται ταῦτα τῷ
δώδεκα γὰρ υἷες ἦμεν (
Λ 692
). τρεῖς γὰρ εἴρηνται νῦν. λύοιτο δ’ ἂν ἐκ τῆς λέξεως· ἐνταῦθα γὰρ ἐκ τῆς Χλωρίδος τρεῖς γενέσθαι τῷ Νηλεῖ φησι. τί οὖν ἐκώλυε καὶ ἐξ ἑτέρων ἔχειν τοὺς λοιπούς;
H
.
Fuit diple
πρὸς τοὺς χωρίζοντας cf. ad
Λ 692.
300.
ἥ ῥ’ ὑπὸ Τυνδαρέῳ κρατερόφρονε γείνατο παῖδε.
*) ὅτι οὐ παραδίδωσιν ἐκ Διὸς Κάστορα καὶ Πολυδεύκην, ἀλλ’ ἐστὶ νεωτερικὰ ταῦτα
H
.
315-316.
Ὅσσαν ἐπ’ Οὐλύμπῳ μέμασαν θέμεν, αὐτὰρ ἐπ’ Ὄσσῃ
Πήλιον εἰνοσίφυλλον, ἵν’ οὐρανὸς ἀμβατὸς εἴη.
Πήλιον εἰνοσίφυλλον, ἵν’ οὐρανὸς ἀμβατὸς εἴη.
*)
ἀθετοῦνται ὡς ἀδύνατοι
V
. cf.
L. Ar. 171.
Eust. 1687, 28.
326.
Notatum fuit Homero ignotum esse Eriphylam per filium interiisse cf. L. Ar. 184. γ 309-10. ο 248.350.
ξεῖνος δὲ τλήτω.
†)
ὁ δὲ παραπληρωματικῶς κεῖται οὐδὲν σημαίνων
HQ
. cf.
F. Ar. 33.
β 6
et exempla ibid.
353.
μάλιστα δ’ ἐμοί. τοῦ γὰρ κράτος.
†) δεικτικῶς ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ οὗτινος ἰσχύς ἐστιν ἐν τῷ δήμῳ
BQ
.
cf.
F. Ar. p. 30.
364.
οἷά τε πολλούς.
Diple periestigmene fuit contra Zenodotum, cf. Didymum:
πολλούς· οὕτως Ζηνόδοτος· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος πολλούς. Zenodotum
πολλά scripsisse monet La Roche, aliter Duentzer,
l. c. p. 73,
qui
πολλά Aristarcho,
πολλούς Zenodoto tribuit. Verba Didymi, quae prima specie non sibi constare videntur, olim in codice scripta fuisse existimat, cuius, in textu
πολλά ferebatur.
379.
ὥρη μὲν πολέων μύθων, ὥρη δὲ καὶ ὕπνου.
†) ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἐν τῷ καθόλου, ὁ δὲ Σιδώνιος ἐλλειπτικῶς· ὥρη μὲν πολέων μύθων παύσασθαι, ὥρη δὲ ὕπνου μνήσασθαι
HT
.
399-403.
Fuit nota de Aristophanis athetesi versuum 399-403 cf. in H : οἱ ἠὲ (i. e. versus ab ἠὲ incipientes et qui ab iis pendent, sc. 399-403 Porson. ) ἀθετοῦνται ὑπὸ Ἀριστοφάνους ὡς ἀπὸ τῶν εἰρησομένων ( 406-8 ) μετενεχθέντες.410
( Aegisthus)ἔκτα σὺν οὐλομένῃ ἀλόχῳ οἰκόνδε
καλέσσας || δειπνίσσας.
καλέσσας || δειπνίσσας.
*) ὅτι τῇ ἐπιβουλῇ κἀκείνη συνέγνω· τὸν γὰρ χιτῶνα καὶ τὸν πέλεκυν Ὅμηρος οὐκ οἶδεν
Q
.
Praeterea notata erat forma verbi ἔκτα
cf. ad
Ο 432.
428.
not. 5.430.
κουριδίῳ τεύξασα πόσει φόνον.
*) ὅτι κουρίδιον αὐτόν φησιν. ἔνιοι γὰρ γεγαμῆσθαι τὴν Κλυταιμνήστραν Ταντάλῳ, ὡς Εὐριπίδης (
Iphig. Aul. 1149
) εἰςάγει αὐτὴν λέγουσαν
ἔγημας ἄκουσάν με κἄλαβες βίᾳ τὸν πρόσθεν ἄνδρα Τάνταλον κατακτανών
Q
.
cf.
Η 392.
Eust. 1693, 10.
435-442.
ὣς ἔφατ’· αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον·
ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ γόνον Ἀτρέος εὐρύοπα Ζεὺς
ἐκπάγλως ἤχθηρε γυναικείας διὰ βουλάς
ἐξ ἀρχῆς· Ἑλένης μὲν ἀπωλόμεθ’ εἵνεκα πολλοί,
σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρα δόλον ἤρτυε τηλόθ’ ἐόντι.
ὣς ἐφάμην, ὅ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε·
τῶ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι
μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς.
ὢ πόποι, ἦ μάλα δὴ γόνον Ἀτρέος εὐρύοπα Ζεὺς
ἐκπάγλως ἤχθηρε γυναικείας διὰ βουλάς
ἐξ ἀρχῆς· Ἑλένης μὲν ἀπωλόμεθ’ εἵνεκα πολλοί,
σοὶ δὲ Κλυταιμνήστρα δόλον ἤρτυε τηλόθ’ ἐόντι.
ὣς ἐφάμην, ὅ δέ μ’ αὐτίκ’ ἀμειβόμενος προσέειπε·
τῶ νῦν μή ποτε καὶ σὺ γυναικί περ ἤπιος εἶναι
μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς.
Obeli sunt appicti in
M
, et ex cod.
H
sequitur, Aristophanem
μήθ’ οἱ μῦθον ἅπαντα πιφαυσκέμεν, ὅν κ’ εὖ εἰδῇς. Obeli sunt appicti in
M
, et ex cod.
H
sequitur, Aristophanem eos expunxisse. Dindorfius solos versus
435-40
pro spuriis habet. Num Aristarchus Aristophanem secutus sit, non manifestum est.
453.
πάρος δέ με πέφνε καὶ αὐτόν.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] περιττὸς ὁ καί
H
. cf.
α 33
et exempla ibid.
454-56
not. 6.461.
οὐ γάρ πω τέθνηκεν ἐπὶ χθονὶ δῖος Ὀρέστης.
*) ἀθετεῖται διὰ τὸ εὔηθες. εἰ γὰρ ἐπέπειστο ὅτι οὔπω τέθνηκε, πρός τί ἐρωτᾷ ἤ που ἔτι ζώοντος ἀκούετε;
H
.
Hic posui, non ut
Dindorf. ad v. 458.
496.
ἀν’ Ἑλλάδα τε Φθίην τε.
†) σημείωσαι μόνην τὴν Θετταλίαν (
cod. Φθίαν) Ἑλλάδα λέγειν τὸν Ὅμηρον καὶ Ἕλληνας μόνους τοὺς ἐνοικοῦντας αὐτῇ. τοὺς δὲ ἐν ἄλλοις τόποις οἰκοῦντας Ἀργείους κικλήσκει καὶ Ἀχαιούς
B
.
cf.
L. Ar. 227.
α 344.
δ 726.
ο 80.
498.
οὐ γὰρ ἐγὼν ἐπαρωγός.
Diple periestigmene fuit propter Zenodoti lectionem:
εἰ γὰρ ἐγών. cf.
H. Vind. 133.
501.
εἰ τοῖος δέ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ δὲ ἀντὶ τοῦ γὰρ, εἰ τοῖος γάρ
H
.
cf.
F. Ar. 35.
β 6.
510.
ἀμφὶ πόλιν Τροίην φραζοίμεθα βουλάς.
†) τρισυλλάβως τὸ Τροΐην, ὡς καὶ Ἀρίσταρχός φησι.
Vind. 133.
cf.
Α 129.
ε 39.
517.
πάντας δ’ οὐκ ἂν ἐγὼ μυθήσομαι
ὅσσον λαὸν ἔπεφνεν.
ὅσσον λαὸν ἔπεφνεν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πρὸς τὸ σημαινόμενον ἀπέδωκε πάντας, ὅσσον λαόν
H
.
Constructio quae dicitur ad sensum saepius notatur cf.
F. Ar. p. 32.
521.
πολλοὶ δ’ ἀμφ’ αὐτὸν ἑταῖροι || κήτειοι κτείνοντο.
†) κήτειοι τοὺς μεγάλους ἀκουστέον παρὰ τὸ κῆτος, ὡς καὶ Ἀρίσταρχος
BHQ
.
Eust. 1697, 19.
26.
Lehrsius
Ar. p. 153
testimonio diffidit, non quia putat etymologiae rationem Aristarchi esse non posse, sed quod parum elegans
ἑταῖροι μεγάλοι κτείνοντο ἀμφ’ αὐτόν.
525.
ἠμὲν ἀνακλῖναι πυκινὸν λόχον ἠδ’ ἐπιθεῖναι.
†) περιγραπτέον ὡς ἀπρεπῆ. θυρωροῦ γὰρ ἔγρον
H
. Ἀρίσταρχος οὐκ οἶδε τὸν στίχον, ἔνια δὲ τῶν ὑπομνημάτων
H
. ἔνια
Porsonus pro ἐνί,
post quod lacunam indicavit La Roche.
547.
παῖδες δὲ Τρώων δίκασαν καὶ Παλλὰς Ἀθήνη.
ἀθετεῖ Ἀρίσταρχος
H
.
cf.
Nitzsch III, 300.
†) Νοθεύεται μέχρι τοῦ
ὣς εἰπὼν ὁ μὲν αὖθις ἔδυ δόμον Ἅιδος εἴσω (
627
). καίτοι οὐκ ὄντες ἀγενεῖς περὶ τὴν φράσιν. ὑπὲρ δὲ τῆς ἀθετήσεως αὐτῶν λέγεται τοιάδε· (
H
) πῶς οἶδε τούτους ἢ τοὺς λοιποὺς ἔσω τῶν Ἅιδου πυλῶν ὄντας καὶ τῶν ποταμῶν;
HT
.
cf.
schol. Pind. Ol. 1, 97
,
ubi Aristarchi athetesis huius loci commemoratur.
De atheteseos initio plane non liquet. Buttmannus posuit numeros 568-627. Sed monet Lehrsius
Ar. p. 156
nihil impedire, quo minus etiam
v. 565-567
inter spurios referantur, in quibus
ὅμως v. 565 offensioni sit.
570.
(Μίνωνα) ἥμενον· οἵ δέ μιν ἀμφὶ δίκας εἴροντο ἄνακτα
ἥμενοι ἑσταότες.
ἥμενοι ἑσταότες.
†) οὐκ ἄρα ὑπεξῆλθεν ὁ Μίνως ἵνα συνοφθῇ. ἄλογον γὰρ τὸ καὶ σὺν δικαζομένοις καὶ αὐτῷ δίφρῳ ἐξελθεῖν
HQT
.
573.
(Ὠρίωνα) . . τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν ἐν οἰνοπόλοισιν ὄρεσσι.
†) οὐδὲ ἐπὶ τούτου τετήρηται τὸ σύμφωνον. ἄλογον γὰρ τὸ ἐν Ἅιδου κυνηγετεῖν· πῶς τε ἅμα τῇ τῶν θηρῶν ἀγέλῃ προῆλθε, καὶ διὰ τί;
HT
.
577.
(Τιτυὸν) κείμενον ἐν δαπέδῳ· ὃ δ’ ἐπ’ ἐννέα κεῖτο πέλεθρα.
†) καταγέλαστα καὶ ταῦτα, εἰ κατεστρωμένος ἐν τῷ δαπέδῳ προῆλθεν ἐπὶ τὸ σφάγιον· αὐτὸς γὰρ ὁ Ὀδυσσεὺς οὐκ ἠδύνατο διαβῆναι ἐπὶ τὸ ἔρεβος
QT
.
579.
δέρτρον ἔσω δύνοντες.
†) Ἀρίσταρχος τὸ δέρμα καὶ πάντα τὸν χρῶτα τὸν πρὸ τοῦ ἥπατος.
Etym. M. 257, 30
.
580.
Λητὼ γὰρ ἕλκησε.
†) πόθεν ᾔδει τῶν κολάσεων τὰς αἰτίας; οὐ γὰρ ἤκουσεν. (εἰ μὴ φησί τις εἶναι τοῦτο κατὰ τὴν Ἑλλάδα φήμην)
H
.
581.
διὰ καλλιχόρου Πανοπῆος.
*) ὅτι κατὰ τὸ ἀρσενικὸν ἐσχημάτισται ὁ Πανοπεὺς, ὡς βασιλεὺς καὶ βασιλῆος
H
.
cf. ad
Β 520
,
observatum propter Zenodoti lectionem Πανοπτέων.
584.
στεῦτο δὲ διψάων.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ στεῦτο] νῦν ἀντὶ τοῦ ἵστατο ἐπὶ τῶν ποδῶν. κέχρηται δὲ τῇ λέξει ὁ διασκευαστὴς παρὰ τὴν τοῦ ποιητοῦ συνήθειαν
V et partim B.
Ar. enim observavit hoc verbum in animum inducere, nunquam stare significare (cf.
L. Ar. 98
) et hoc quidem respiciens ad nostrum locum cf. ad
Σ 191.
Φ 455
ubi est diple
πρὸς τὰ ἐν τῇ νεκυίᾳ ἀθετούμενα. De diasceuasta vide
L. Ar. 334.
588.
(Τάνταλος) ἀμφὶ δὲ ποσσὶ || γαῖα μέλαινα φάνεσκε,
καταζήνασκε δὲ δαίμων. || δένδρεα δ’ ὑψιπέτηλα κατὰ κρῆθεν χέε καρπόν.
καταζήνασκε δὲ δαίμων. || δένδρεα δ’ ὑψιπέτηλα κατὰ κρῆθεν χέε καρπόν.
†) οὐδὲ οὗτος (
Tantalus) δύναται σὺν λίμνῃ καὶ δένδροις ἐξεληλυθέναι ἐπὶ τὸ σφάγιον, ἢ πῶς ἔξωθεν τὰ ἔσω ἐθεώφει;
H
.
593.
καὶ μὴν Σίσυφον εἰσεῖδον.
†) πῶς δύναται σὺν τῷ λίθῳ καὶ τῇ ἀκρωρείᾳ ἐφ’ ᾗ ἀνεκύλιε τὸν λίθον, ἥκειν ἐπὶ τὸ σφάγια; πῶς τε κολάζεται ὁ ἐν Ἰλιάδι (
Ζ 153
) κέρδιστος ὢν καὶ συνετώτατος;
QT
.
Cf.
de Sisypho Ar. adnotationem ad Ζ 153.
L. Ar. 117.
601.
τὸν δὲ μετ’ εἰσενόησα βίην Ἡρακληείην.
†) καὶ τοῦτο νεωτερικόν· οὐ γὰρ οἶδε τὸν Ἡρακλέα ἀπηθανατισμένον, οὐδὲ τὴν Ἥβην γεγαμημένην, ἀλλὰ πάρθενον. διὸ καὶ παρθενικὰ ἔργα ἀποτελεῖ· οἰνοχοεῖ γὰρ καὶ λούει
HQT
.
Athetesin demonstrat etiam
Ar. ad Ε 905.
Δ 2.
Σ 117.
γ 464.
602.
βίην Ἡρακληείην || εἴδωλον· αὐτὸς δὲ μετ’ ἀθανάτοισιν θεοῖσιν
τέρπεται ἐν θαλίῃ καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην,
παῖδα Διὸς μεγάλοιο καὶ Ἥρης χρυσοπεδίλου.
τέρπεται ἐν θαλίῃ καὶ ἔχει καλλίσφυρον Ἥβην,
παῖδα Διὸς μεγάλοιο καὶ Ἥρης χρυσοπεδίλου.
*) ὅτι εἰς τρία διαιρεῖ, εἰς εἴδωλον, σῶμα, ψυχήν· τοῦτο δὲ οὐκ οἶδεν ὁ ποιητής
BQ
.
*)
ὅτι αὐτοὺς τὰ σώματα αὐτῶν φησιν Ὅμηρος, οὐκ ἂν δέοι σώματος ἐν θεοῖς
H
. cf. ad
Α 4.
In cod.
G
v. 602-4 obelis notati sunt et in
Vind. 56
legitur ad v. 602-3:
οὗτοι ἀθετοῦνται καὶ λέγονται Ὀνομακρίτου εἶναι. cf.
La Roche p. 260.
Ad v. 604
H
habet:
τοῦτο ὑπὸ Ὀνομακρίτου ἐμπεποιῆσθαί φασιν. ἠθέτηται δέ. Hoc certe coniungendum est, ita ut v. 602-604, qui obelis notati sunt in
G
, expungantur, quia omnes tres ab Onomacrito inserti sunt, non v. 604 solus, qui legitur etiam
Hes. Theog. 902
neque in omnibus libris ferebatur (cf.
schol. ad λ 385
, solam memorans athetesin v. 602 et 603, neque habent
H
. et duo Vindob,). Nam intelligi non potest, cur illum unum versum 604 Onomacritus intulerit, ut monet
Nitzschius III, 316,
cuius coniectura scholio in
Vind. 56
probatur. cf.
L. Ar. 333
et
445
et scholion sequens (
616
), quod discrepantiam inter illum insertum locum 602-4 et v. 616 recte commemorat.
616.
καί μ’ ὀλοφυρόμενος.
†) ἐλέγχεται ἐκ τούτων τὰ προκείμενα περὶ τοῦ Ἡρακλέους εἰδώλου
αὐτὸς γὰρ μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι. πῶς οὖν ὀλοφύρεται ὡς ἐν δεινοῖς ὢν;
HQT
.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.