Μ.
2.
λίπεν ῥόον Ὠκεανοῖο
νηῦς, ἀπὸ δ’ ἵκετο κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο.
νηῦς, ἀπὸ δ’ ἵκετο κῦμα θαλάσσης εὐρυπόροιο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δι’ ὅλου θάλασσαν ἀπὸ Ὠκεανοῦ διαστέλλει ὁ ποιητής
BQ
.
cf.
L. Ar. 174.
3.
νῆσόν τ’ Αἰαίην, ὅθι τ’ ἠοῦς ἠριγενείης
οἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ ἠελίοιο.
οἰκία καὶ χοροί εἰσι καὶ ἀντολαὶ ἠελίοιο.
†) ἢ ὡς ἐπὶ τὰ ἀνατολικὰ μέρη τῆς νήσου προσορμισάντων, ἢ ὅτι ἐξ Ἅιδου ἐλθόντες πρώτην αὐτὴν φωτεινὴν ἐθεάσαντο. ἔνιοι δὲ βιαιότερον ὑπερβάτως κολλῶντες τὸ Ὠκεανοῖο τῷ
ὅθι τ’ ἠοῦς ἠριγενείης, οὗ, φασὶν, οἰκεῖ ἡ ἡμέρα· ἐξ αὐτοῦ γὰρ ἀνατέλλει καὶ εἰς αὐτὸν δύνει. οὐ μόνον δέ ἐστι βίαιον, ἀλλὰ καὶ ἐναντίον τῷ ποιητῇ· οὐ γὰρ παραδίδωσιν ὁ Ὅμηρος τοὺς ήρωας ἐπισταμένους ὅτι ἐξ Ὠκεανοῦ αἱ ἀνατολαὶ τοῦ ἡλίου, ἀλλ’ αὐτὸς ἐκ τοῦ ἰδίου προσώπου τὸ τοιοῦτον παρέδωκεν.
ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούρας ἐξ ἀκαλαῤῥείταο βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο (
Η 421
)· καὶ
ἐν δ’ ἔπεσ’ Ὠκεανῷ φάος ἠελίοιο (
Θ 485
). οἱ δὲ ἥρωες ἄλλως λέγουσιν.
οὐδ’ ὅπη ἠέλιος φαεσίμβροτος εἶσ’ ὑπὸ γαῖαν (
Κ 191
)
Q
.
15.
πήξαμεν ἀκροτάτῳ τύμβῳ εὐῆρες ἐρετμόν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
ἀκροτάτῳ τύμβῳ ἵνα σῆμα πέλοιτο
H
.
27.
ἀλγήσετε.
*) ὅτι συνέσταλκεν ἀντὶ τοῦ ἀλγήσητε
H
.
cf.
ζ 33.
259.
F. Ar. 13.
39.
Σειρῆνας μὲν πρῶτον ἀφίξεαι.
†) κατὰ Ὅμηρον δύο· Σειρήνοιν γὰρ λέγει
V
. Ὅμηρος οὔτε γένος αὐτῶν παρίστησιν οὔτε πτερωτὰς αὐτάς φησιν εἶναι
HQT
.
cf.
L. Ar. 189.
v. 47.
185.
43.
οἴκαδε νοστήσαντι.
†) ὁ μὲν Ἀριστοφάνης φησὶ κατατηκομένους τῇ ᾠδῇ καὶ αἰφνιδίως ἐκλείποντας ἀπολέσθαι, ὅ δὲ Ἀρίσταρχος διὰ τὴν τῶν ἀναγκαίων σπάνιν
Q
. [ἥν πάσχουσι προστετηκότες ἐπὶ μακρὸν τῇ ᾠδῇ].
ex
Eust. 1707, 51
addidi.
47.
ἐπὶ δ’ οὔατ’ ἀλεῖψαι ἑταίρων.
†) [πρὸ] περισπωμένως, ἵν’ ᾖ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ, τοῦ ἄλειψον
H
.
†)
οὐκ ἄρα ἐπτέρωνται, ἐπεὶ καὶ προσεπέτοντο τοῖς παραπλέουσιν
H
. cf.
v. 39.
52.
ἀκούῃς Σειρήνοιιν.
*)
ὅτι δύο καθ’ Ὅμηρον αἱ Σειρῆνες, οὐ τρεῖς
Q
. cf. ad
v. 39.
185.
Ν 66.
L. Ar. 189.
53-54.
εἰ δέ κε λίσσηαι ἑτάρους λῦσαί τε κελεύῃς,
οἳ δέ σ’ ἔτι πλεονέσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι διδέντων.
οἳ δέ σ’ ἔτι πλεονέσσι τότ’ ἐν δεσμοῖσι διδέντων.
Fuit nota de Aristophanis athetesi horum versuum cf.
H
:
ἀθετεῖ Ἀριστοφάνης· πρός τί γὰρ ἅπαξ δεδεμένον πάλιν δῆσαι κελεύει; cf. ad
v. 163-64.
Non liquet, num Aristarchus secutus sit Aristophanem.
61.
not. 1.73.
οἱ δὲ δύω σκόπελοι ὁ μὲν οὐρανὸν εὐρὺν ἱκάνει
ὀξείῃ κορυφῇ, νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκεν
κυανέη· τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἐρωεῖ.
ὀξείῃ κορυφῇ, νεφέλη δέ μιν ἀμφιβέβηκεν
κυανέη· τὸ μὲν οὔ ποτ’ ἐρωεῖ.
Fuit diple
πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν πτώσεως
οἱ δὲ δύο σκόπελοι ὁ μὲν
ἀντὶ τοῦ τῶν δύο σκοπέλων. cf. ad
Γ 211,
ubi nostrum locum sic interpretatus est
Ar. F. Ar. 19.
75.
Ἀρίσταρχος οὐ λέγει πρὸς τὸ νέφος τὴν ἀπότασιν εἶναι, ἀλλά φησιν ότι τοῦτο οὐδέποτε λήγει, τὸ κεκαλύφθαι τὸν σκόπελον τῷ νέφει HQ. cf. ad Η 238. F. Ar. 32.78.
οὐδ’ εἴ οἱ χεῖρές τε ἐείκοσι καὶ πόδες εἶεν.
*) ὅτι ὁμοία ἡ προφορὰ τῆς ὑπερβολῆς τῷ
οὐδ’ εἴ μοι δέκα μὲν γλῶσσαι (
Β 489
)
HQ
.
cf. ad
Β 489
ubi noster locus memoratur.
85.
δεινὸν λελακυῖα.
†) Ἰακῶς συνεστάλη
H
.
cf.
Ι 378.
η 8.
86-88.
τῆς ἦ τοι φωνὴ μὲν ὅση σκύλακος νεογιλῆς
γίγνεται, αὐτὴ δ’ αὖτε πέλωρ κακόν· οὐδέ κέτίς μιν
γηθήσειεν ἰδών, οὐδ′ εἰ θεὸς ἀντιάσειε.
γίγνεται, αὐτὴ δ’ αὖτε πέλωρ κακόν· οὐδέ κέτίς μιν
γηθήσειεν ἰδών, οὐδ′ εἰ θεὸς ἀντιάσειε.
*) ἀθετοῦνται στίχοι τρεῖς· πῶς γὰρ ἡ δεινὸν λελακυῖα δύναται νεογνοῦ σκυλακίου φωνὴν ἔχειν;
HQ
.
cf.
L. Ar. 189.
Nitzsch III, 381.
89.
τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι.
†) Ἀρίσταρχος ἀκώλους· τοὺς γὰρ Ἴωνας λέγειν φασὶ τὴν κωλῆν ὥρην καὶ ὡραίαν· οὐκ ἔχοντας οὐν ὀστᾶ ἀκώλους καὶ ἀνάρθρους λέγεσθαι· ὑποκεῖσθαι γάρ φησι τῇ Σκύλλῃ πετραῖόν τι θηρίον προσπεφυκὸς τῷ σκοπέλῳ καὶ κοχλιῶδες πόδας τε ἔχον πλεκτανώδεις, ὥστε λέγειν οὕτως τὸν ποιητὴν Σκύλλην πετραίην (
231
). κατὰ δὲ τὴν ἄνωθεν φαντασίαν τῇ Ὕδρᾳ προσεοικέναι καὶ τοὺς αὐχένας αὐτῆς ἰσομεγέθεις εἶναι τῷ σκοπέλῳ. καθιεῖσαν δὲ τὴν Σκύλλαν τὰς κεφαλὰς οὕτως ἀνασπᾶν τοὺς ἁρπαζομένους.
φέρει δέ τε κρατὶ ἑκάστῳ φῶτα ἁρπάζουσα. (
99
) ὡς ἂν οὖν ὀλισθηρῶν ὄντων τῶν ποδῶν καὶ οὐκ ἐχόντων ἀντίληψιν, ἀώρους ἄν τις δέξαιτο τοὺς ἀκώλους.
HQ
.
cf.
L. Ar. 189.
cf.
124-126.
92.
πυκνοὶ καὶ θαμέες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ παραλλήλου ἔταξε τὰς λέξεις ἰσοδυναμούσας
V
.
cf. ad
Π 636
, ubi noster versus citatur in simili interpretatione.
124-126.
ἀλλὰ μάλα σφοδρῶς ἐλάαν, βωστρεῖν δὲ Κράταιιν,
μητέρα τῆς Σκύλλης, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν.
ἥ μιν ἔπειτ’ ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι.
μητέρα τῆς Σκύλλης, ἥ μιν τέκε πῆμα βροτοῖσιν.
ἥ μιν ἔπειτ’ ἀποπαύσει ἐς ὕστερον ὁρμηθῆναι.
*) ἀθετοῦνται γ′, ὅτι διὰ τούτων σημαίνει μὴ εἶναι τὴν Σκύλλαν σύμφυτον τῇ πέτρᾳ
H
.
cf. ad
89
.
L. Ar. 189.
156.
ἵνα εἰδότες ἤ κε θάνωμεν.
ἤ κεν ἀλευάμενοι θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.
ἤ κεν ἀλευάμενοι θάνατον καὶ κῆρα φύγωμεν.
†) ἐν ἀμφοτέροις πλεονάζει ὁ κέν, ἢ ἑλώμεθα τὸν θάνα τον, ἢ τὰ πρὸς σωτηρίαν παρασκευασώμεθα
H
.
cf.
F. Ar. p. 8.
163-164
versus expunxit Aristophanes cf. H : καὶ ἐνταῦθα οἱ δύο ὀβελίζονται ὡς ἀδικώτατοι v. ad 53-54 .172.
ἑζόμενοι λεύκαινον ὕδωρ.
†) ἔτυπτον· ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος
BQV
. cf.
Friedlaenderum ad Ar. Β 417.
γ 486
et exempla ibidem.
184.
δεῦρ’ ἄγ’ ἰών, πολύαιν’ Ὀδυσεῦ.
Ar. interpretationem vocabuli πολύαινε habet
Apoll. l. h. 133, 14
:
Ἀρίσταρχος πολλοῦ ἐπαίνου ἄξιε· οἱ δὲ πολύμυθε.
185.
ἵνα νωιτέρην ὄπ’ ἀκούσῃς.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] δύο φαίνονται καὶ ἐντεῦθεν
H
.
cf.
L. Ar. 189 ad v. 52.
209.
οὐ μὲν δὴ τόδε μεῖζον ἔπι κακόν.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
ἔχει, alii
ἕπει, alii
ἔπι.
243.
ψάμμῳ κυανέῃ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ κυανιζομένη, ὡς
φοίνικι φαεινός (
Ο 538
)
Q
.
cf. ad
Ο 538.
250
cf. not. 2.253.
ἐς πόντον προίησι βοὸς κέρας ἀγραύλοιο.
†) κέρας Ἀρίσταρχος τὸ κεράτινον σύριγγον, ὃ ἐπιτιθέασι πρὸς τὸ μὴ ἐσθίεσθαι ὑπὸ τοῦ ἰχθύος τὴν ὁρμιάν. ἔνιοι δὲ τὴν τρίχα
Q
.
cf. ad
Ω 81.
L. Ar. 152.
Apoll. l. h. 52, 18.
279.
σχέτλιός εἰς, Ὀδυσεῦ.
†) καρτερικὸς, ἀνένδοτος. καὶ ἐν Ἰλιάδι (
Κ 164
)
σχέτλιός ἐσσι, σὺ μὲν πόνου οὔποτε λήγεις
BQ
.
cf. ad
Κ 164
,
ubi Ar. σεπτικῶς
interpretatur.
281.
ὅς ῥ’ ἑτάρους καμάτῳ ἀδδηκότας ἠδὲ καὶ ὕπνῳ.
†) ἀηδισθέντας καμάτῳ καὶ ἀγρυπνίᾳ·
μὴ τοὶ μὲν καμάτῳ ἀδδηκότες ἠδὲ καὶ ὕπνῳ (
Κ 98
). ἀγρυπνίᾳ κατ’ ἀντίφρασιν, ὡς τὸ
ὕπνῳ καὶ καμάτῳ ἀρημένος (
ζ 2
) ὁ γὰρ ὕπνος οὐ βλάπτει
BQ
.
cf. Ar. ad
Κ 98
,
observatum contra Zenodoti lectionem.
284.
ἀλλ’ αὔτως διὰ νύκτα θοὴν ἀλάλησθαι ἄνωγας.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus legit:
ἀλλ’ οὕτως· καὶ ἐστιν ἠθικόν
H
. Sic legit etiam
Σ 584
, ubi vituperatur ab Ar.
οὐ νοήσας ὅτι τὸ αὔτως ἐστὶ κενῶς καὶ πρὸς οὐδέν.
286.
ἐκ νυκτῶν δ’ ἄνεμοι χαλεποί.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐκ νυκτῶν ἐστιν] μετὰ τὰς νύκτας, ὅ ἐστιν ὄρθρου, ὡς τὸ
πίομεν ἐκ βοτάνης (
Ν 493
) ἀντὶ τοῦ μετὰ τὴν βοτάνην
BQ
.
Sic Ar. ad
Ν 493
. Nostrum scholium apud Dindorfium ad
v. 284
legitur, sed puto hic ponendum esse.
290.
θεῶν ἀέκητι ἀνάκτων.
†) Ζηνόδοτος γράφει
φίλων ἀέκητι ἑταίρων
H
.
297.
ἧ μάλα δή με βιάζετε μοῦνον ἐόντα.
*) [ἡ διπλῆ περιεστιγμένη ὅτι] Ζηνόδοτος [γράφει] βιάζεσθ’ οἶον ἐόντα, οὐ νοήσας ὅτι ποιητικῶς ἐσχημάτισται
H
.
Vind. 133.
†) 374-390. ἐναντίον τοῦτο τῷ
Ἠέλιος δ’ ὃς πάντ’ ἐφορᾷς καὶ πάντ’ ἐπακούεις (
Γ 277)
. ἀφ’ ἑαυτοῦ γὰρ ἐχρῆν ἐγνωκέναι τὸν πάντα ἐφορῶντα.
Hanc ob causam Aristarchus locum nostrum damnavit cf.
Ar. ad Γ 277
,
ubi est διπλῆ πρὸς τὴν ἀθέτησιν τῶν ἐν Ὀδυσσείᾳ
ὠκέα δ’ ἠελίῳ ὑπερίονι ἄγγελος ἦλθεν.
In M. versibus 375-389 obeli appicti sunt et videtur Ar. hos omnes expunxisse. Fortasse haesitavit quoque, quod Ulixes mentiri videtur — cf. schol. ad
ε 79
in
QP
: ψεύδεται Ὀδυσσεὺς ὅταν λέγῃ
ταῦτα δ’ ἐγὼν ἤκουσα Καλυψοῦς ἠυκόμοιο· ἡ δ’ ἔφη Ἑρμείαο διάκτορος αὐτὴ ἀκοῦσαι (
μ 389
). οὐδέπω γὰρ αὐτὸν ἑωράκει. —
dicens a Calypso nympha se hoc audivisse, cui Mercurius narravisset. At Mercurius, ubi ad nympham venit, hac de re verba non fecit, neque antea deam vidit.
379.
οἵ μοι βοῦς ἔκτειναν ὑπέρβιον.
†)
βιαστικῶς, ἄγαν βιαίως
BQ
. cf.
F. Ar. p. 29
α 209
et locos ibi collatos.
383.
δύσομαι εἰς Ἀιδαο καὶ ἐν νεκύεσσι φαείνω.
†) τὸ φαείνω ἐνεστῶτός ἐστιν ἀντὶ τοῦ μέλλοντος
H
.
388.
τυτθὰ βαλών.
Diple periestigmene, quod Zenodotus dedit:
τριχθὰ βαλών.
Vind. 133.
417.
εἰ δὲ θεείου πλῆτο.
†)
θείου. καταστρέφει δὲ εἰς τὸ πυρὸς κεραυνίου
V
. cf.
Friedlaenderum ad Ar. Π 163.
Apoll. l. h. 86, 19.
422.
Zenodotus pro Ar. ἄραξε legit ἔαξεν. cf. Did. in H.423.
ἐπίτονος βέβλητο.
Notatus fuit versus propter metrum initii, cf. ad
Χ 379
: τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐσημειοῦντο πρὸς κρίσιν ποιημάτων, ὅτι σπανίως Ὅμηρος κακομέτρους ποιεῖ.
439-441.
ὄψ’. ἦμος δ’ ἐπὶ δόρπον ἀνὴρ ἀγορῆθεν ἀνέστη.
κρίνων νείκεα πολλὰ δικαζομένων αἰζηῶν,
τῆμος δὴ τά γε δοῦρα Χαρύβδιος ἐξεφαάνθη.
κρίνων νείκεα πολλὰ δικαζομένων αἰζηῶν,
τῆμος δὴ τά γε δοῦρα Χαρύβδιος ἐξεφαάνθη.
†) ἐν πολλοῖς ἐδιστάχθησαν οἱ στίχοι διὰ τὸ
τρὶς μὲν γὰρ τ’ ἀνίησιν ἐπ’ ἤματι (
105
) καὶ ἐδείχθη ἑαυτῷ τὰ ἐναντία λέγων ὁ ποιητής· νῦν γὰρ ἅπαξ μόνον καὶ ἀναβάλλει καὶ ἀναῤῥοφεῖ
HQ
.
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico. Callistratus, qui hos versus retinuit,
v. 105
expunxit, quod repugnare videtur iis qui nunc leguntur cf. schol.
BQ
, quod cum
La Roche ad v. 105
refero, non ut
Duentzer ad v. 107
.
445-46.
Σκύλλην δ’ οὐκέτ’ ἔασε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε
εἰσιδέειν· οὐ γάρ κεν ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον.
εἰσιδέειν· οὐ γάρ κεν ὑπέκφυγον αἰπὺν ὄλεθρον.
†) νοθεύονται δύο· τί γὰρ εἰ εἶδεν ὅπου οὐ δύναται ὁρμᾶν ἡ Σκύλλα, ἀλλ’ ἐνίδρυται τῷ σπηλαίῳ; ὡς ἐκ τῶν λόγων τῆς Κίρκης ἔστι μαθεῖν· εἰ γὰρ ἐβούλετο διὰ τῆς Χαρύβδεως πλεῖν ὁ Ὀδυσσεύς, οὐκ ἂν ἠδικήθη ὑπὸ τῆς Σκύλλης, ὡς ἀνημμένης τῷ σπηλαίῳ
QH
.
Vind. 133.
cf. ad
v. 89.
124-126.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.