Ν.
4.
cf. not. 1.5.
τῷ σ’ οὔ τι παλιμπλαγχθέντα γ’ ὀίω.
†) ὀπισθόρμητον γενόμενον
V
.
cf.
L. Ar. 91.
Hic posui propter rectam vocabuli
πάλιν interpretationem, quod nusquam rursus significat, sed retro. Ad
Λ 326
Ar.
παλινορμένω explanat
ἀντὶ τοῦ ὀπίσω ὁρμῶντες ὡς παλιμπλαγχθέντες. cf.
ε 27
,
429.
τῷ σ’ οὔτι: ἀντὶ τοῦ διὰ τό σε, ὅ ἐστι διὰ τοῦτό σε
H
. Fortasse est Aristarcheum, etiam
Ε 875
dativum esse pro
διά cum accusativo statuit. cf.
ι 19.
25.
*) ὅτι οἱ ἑστιώμενοι τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσι παρὰ τῷ ποιητῇ H . cf. ad υ 57. Ι 224.35.
ὣς Ὀδυσῇ’ ἀσπαστόν.
†) τὸ πλῆρες Ὀδυσῆι, ὡς
ἥρωι Λαομέδοντι (
Η 453
)
Η
.
cf. ad
Η 453.
θ 483.
39.
cf. not. 2.57.
χαῖρέ μοι ὦ βασίλεια διαμπερές.
*) ὅτι οἱ ἑστιώμενοι παρ’ Ὁμήρῳ τοῖς ἑστιῶσι προπίνουσιν, ὡς Ὀδυσσεὺς Ἀχιλλεῖ καὶ Εὐμαίῳ ὁ αὐτὸς
H
.
cf. ad
v. 25.
Ι 224.
78.
ἀνακλινθέντες ἀνεῤῥίπτουν ἅλα πηδῷ.
†) ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος· ἀναῤῥίπτεται γὰρ ὑπὸ τῶν κοπῶν τὸ ὕδωρ
BV
.
cf. Friedlaenderum ad
Β 417.
γ 486.
93.
εὖτ’ ἀστὴρ ὑπερέσχε φαάντατος.
Adnotatum fuit, nunc Luciferum nominari
φαάντατον, in Iliade contra Hesperum, neque hoc inter se repugnare cf. ad
Χ 318.
λ 239.
Eust. 1734, 33.
De scholio ad
v. 96
in
HQ
. cf. ad
α 72.
109.
δύω δέ τέ οἱ θύραι εἰσίν.
αἱ μὲν πρὸς Βορέαο . . . αἱ δὲ . .
αἱ μὲν πρὸς Βορέαο . . . αἱ δὲ . .
†) πῶς ἐπὶ τῶν δύο θυρῶν ἐν τῷ διαιρεῖν φησιν αἱ μὲν, αἱ δὲ;
BHQ
.
Hinc colligi potest, Ar. diplam fuisse, ὅτι πληθυντικῶς τὴν θύραν θύρας λέγει.
cf.
L. Ar. 124.
156.
128.
Ζεῦ πάτερ.
*) ὅτι Ποσειδῶν (ὃς ἦν ἀδελφὸς) πατέρα προσαγορεύει τὸν Δία πρὸς τιμήν
H
.
142.
πρεσβύτατον καὶ ἄριστον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὐ καθ’ ἡλικίαν [λέγει], ἀλλὰ τιμιώτατον, ὡς Ἥρα
καί με πρεσβυτάτην τέκετο (
Δ 59
)
B
. ἀλλαχοῦ γὰρ λέγει
ἀλλὰ Ζεὺς πρότερος ἐγεγόνει (
Ν 355
),
fortasse adiungendum est ex
V
.
cf.
Ar. ad Δ 59.
157.
ἵνα θαυμάζωσιν ἅπαντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ θαυμάζωσιν ἀντὶ τοῦ] ὁρῶντες ἐκπλήττωνται
V
.
cf.
L. Ar. 147.
Β 320.
Ω 394.
160.
ἐς Σχερίην, ὅθι Φαίηκες γεγάασιν.
†) καταχρηστικῶς ἀντὶ τοῦ οἰκοῦσι. ἐκ γὰρ τῆς Ὑπερησίας μετεληλύθασιν
BQ
.
cf.
ζ 4.
173-
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι ἐκ τοῦ τόπου τούτου μετάκεινται εἰς τὰ κατ’ ἀρχὴν πρὸς Ὀδυσσέα ὑπὸ Ἀλκινόου λεγόμενα· οὐκ ὀρθῶς. εἰ γὰρ ἐμέμνητο τοῦ χρησμοῦ, οὐκ ἂν ἀπεκομίσθη ὁ Ὀδυσσεύς Q . cf. ad θ 564-71.173.
Ποσειδάων’ ἀγάσασθαι.
Fuit diple
ὅτι τὸ ἀγάσασθαι νῦν ἀντὶ τοῦ φθονῆσαι, οὐκ ἀντὶ τοῦ θαυμάσαι. cf.
schol. V
.
ἄγαν ὀργισθῆναι et
θ 565
, ubi idem versus et Ar. interpretatio
ἀντὶ τοῦ φθονῆσαι in
B
servata est.
174.
οὕνεκα πομποὶ ἀπήμονές εἰμεν ἁπάντων.
*) ὅτι καὶ τῶν μὴ ἀναξίων ἀπήμονες, μὴ ἐῶντες αὐτοὺς πημαίνεσθαι
Q
.
206.
ἐγὼ δέ κεν ἄλλον ὑπερμενέων βασιλήων || ἐξικόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἐξικόμην ἀντὶ τοῦ] ἱκέτευσα
V
.
cf. ad
Χ 123.
γ 92.
207.
θέσθαι ἐπίσταμαι.
Fuit diple
ὅτι τὸ οὐκ ἐπίσταμαι ἀντὶ τοῦ οὐ δύναμαι cf. ad
Φ 320
, ubi nostrum locum sic interpretatus est Ar. cf.
L. Ar. 148.
213.
Ζεύς σφεας τίσαιτο.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem (cf. in
H
):
τίσασθαι, quod
Dindorfius praef. LXI
in
τισάσθω mutavit. cf.
G. Ribbeckium in Schneidewini Philol. VIII p. 705.
221.
σχεδόθεν δέ οἱ ἦλθεν Ἀθήνη
ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα νέῳ ἐπιβώτορι μήλων,
παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασιν.
ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα νέῳ ἐπιβώτορι μήλων,
παναπάλῳ, οἷοί τε ἀνάκτων παῖδες ἔασιν.
*) ὅτι καὶ οἱ βασιλεῖς ἔνεμον δῆλον δι’ ὧν φησιν Ἀνδροἐπ’ μάχη
πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς βουσὶν εἰλιπόδεσσιν (
Ζ 423
)
HQ
. καὶ Αἰνείας περὶ Ἀχιλλέως
ὅτε βουσὶν ἐπήλυθεν ἡμετέρῃσιν (
Υ 91
)
H
.
222.
Ἀθήνη || ἀνδρὶ δέμας ἐικυῖα νέῳ ἐπιβώτορι μήλων.
*) ὅτι ὁ ποιητὴς ἄῤῥενας μὲν θεοὺς θηλείαις οὐδέποτε εἰκάζει, θηλείας δὲ ἄῤῥεσιν
HQ
.
cf.
Dind. praef. LXII.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] περισσὴ ἡ πρόθεσις, ὡς καὶ ἐν τῷ (
codd. εἰς τὸ
βοῶν ἐπιβουκόλος ἀνήρ
B
.
Sic etiam
Eust. 1739, 41.
cf.
L. Ar. 109.
γ 195.
320-323.
ἀλλ’ αἰεὶ φρεσὶν ᾗσιν ἔχων δεδαιγμένον ἠτορ
ἠλώμην, εἵως με θεοὶ κακότητος ἔλυσαν.
πρίν γ’ ὅτε Φαιήκων ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ
θάρσυνάς τ’ ἐπέεσσι καὶ ἐς πόλιν ἤγαγες αὐτή.
ἠλώμην, εἵως με θεοὶ κακότητος ἔλυσαν.
πρίν γ’ ὅτε Φαιήκων ἀνδρῶν ἐν πίονι δήμῳ
θάρσυνάς τ’ ἐπέεσσι καὶ ἐς πόλιν ἤγαγες αὐτή.
*) (νοθεύονται) ἀθετοῦνται δ′ στίχοι. ὁ μὲν πρῶτος ὅτι ἀντὶ τοῦ ἐμῇσιν ἔχει τὸ ᾗσιν, ὅπερ ἐστὶ τρίτου προσώπου, τηροῦντος ἀεὶ τοῦ ποιητοῦ τὴν ἐν τούτοις διαφοράν. ὁ δὲ δεύτερος ὅτι Ἀθηνᾶς παρούσης θεοῖς ἀνατίθησι τὴν σωτηρίαν· ὁ δὲ τρίτος καὶ τέταρτος ὅτι οὐκ ἐγίνωσκεν ὡς ἡ φανεῖσα αὐτῷ παρὰ Φαίαξι θεὰ ἦν, ὅτι οὐκ ἐθάρσυνεν, ἀλλὰ τοὐναντίον
μηδέ τιν’ ἀνθρώπων ποτιόσσεο, οὐ γὰρ ξείνους οἵδε μαλ’ ἀνθρώπους ἀνέχονται (
η 31
)
HQ
.
Vind. 133.
cf.
Apoll. de Pron. p. 139
: ὑπ’ Ἀριστάρχου ὑπωπτεύετο.
332.
οὕνεκ’ ἐπητής ἐσσι.
†)
ἐπητὴς ἤγουν λόγιος. καὶ ὡς ὁ λόγιος παρὰ τὸν λόγον, οὕτω καὶ ἐπητὴς παρὰ τὸ ἔπος
H
. Hoc ex Ar. manavisse demonstrat
Apoll. l. h. p. 71, 34.
cf.
L. Ar. 152.
De accentu
ἐπητής, qui
τοῖς παλαιοτέροις placuerit, dixit
Eust. 1743, 60
cf.
H
: Aristarchus et Herodianus
ὡς ἀεικής.
333-338.
ἀσπασίως γάρ κ’ ἄλλος ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν
ἵετ’ ἐνὶ μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ’ ἀλοχόν τε.
σοὶ δ’ οὔ πω φίλον ἐστὶ δαήμεναι οὐδὲ πυθέσθαι,
πρίν γ’ ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι, ἥ τέ τοι αὔτως
ἧσται ἐνὶ μεγάροισιν, ὀιζυραί δέ οἱ αἰεὶ
φθίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ.
ἵετ’ ἐνὶ μεγάροις ἰδέειν παῖδάς τ’ ἀλοχόν τε.
σοὶ δ’ οὔ πω φίλον ἐστὶ δαήμεναι οὐδὲ πυθέσθαι,
πρίν γ’ ἔτι σῆς ἀλόχου πειρήσεαι, ἥ τέ τοι αὔτως
ἧσται ἐνὶ μεγάροισιν, ὀιζυραί δέ οἱ αἰεὶ
φθίνουσιν νύκτες τε καὶ ἤματα δάκρυ χεούσῃ.
*) ἀθετοῦνται στίχοι ϛ′ ὅτι οὐδὲν εἴληφε παρ’ αὐτοῦ σημεῖον τοῦ μήπω βούλεσθαι τὴν γαμετὴν ἰδεῖν· τοὐναντίον γὰρ διὰ τοῦτο αὐτῷ ἐπιφαίνεται, ἵνα κρύψῃ αὐτοῦ τὴν εἴςοδον. διὸ καί φησιν
ἦ μάλα δὴ Ἀγαμέμνονος Ἀτρείδαο φθίσεσθαι κακὸν οἶτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔμελλον, εἰ μή μοι σὺ ἕκαστα θεὰ κατὰ μοῖραν ἔειπες (
383
). οὕτως οὖν αὐτὸς ἠπείγετο ἰδεῖν τὴν γαμετήν
HQ
.
347-48.
ἀγχόθι δ’ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές.
ἱρὸν νυμφάων, αἳ νηιάδες καλέονται.
ἱρὸν νυμφάων, αἳ νηιάδες καλέονται.
Ad hos versus annotat Eust.:
οὗτοι οἱ δύο στίχοι ἔν τισι τῶν ἀντιγράφων οὐ κεῖνται. Fortasse expunxit eos Aristarchus, qui iidem leguntur 103-104 idemque significant quod versus sequentes 349-50. Omittunt
Α 1 m.
Κ Ν 1 m PS.
370.
λίθον δ’ ἐπέθηκε θύρῃσιν.
Ex
Eust. 1744, 20
adieci:
λέγει θύρας ὡς καὶ προεδηλώθη τὴν τοῦ σπηλαίου ὀπήν, quod Lehrsius Aristarcho deberi contendit
p. 156
cf.
ι 243.
377.
οἳ δή τοι τρίετες μέγαρον κάτα κοιρανέουσιν.
†) κατὰ τὸν ἀπαρτίζοντα ἀριθμὸν εἶπε τρίετες, ἐπιστάντος ἤδη καὶ τετάρτου·
ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτος, τάχα δ’ εἶσι τέταρτον. (
β 89
) ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ταχέως διελεύσεται. καὶ ἀλλαχοῦ
ὡς τρίετες μὲν ἔληθε δόλῳ, ἀλλ’ ὅτε τέτρατον ἦλθεν ἔτος, καὶ τότε δή τις ἔειπε γυναικῶν (
β 106
).
cf. ad
β 89.
107.
L. Ar. 93.
380.
πάντας μὲν ῥ’ ἔλπει.
Notatum fuit verbum ἔλπειν
positum esse pro ποιεῖ ἔλπειν
cf.
δ 105.
Θ 328.
389.
αἴ κέ μοι ὣς μεμαυῖα παρασταίης, γλαυκῶπι,
καί κε τριηκοσίοισιν ἐγὼν ἄνδρεσσι μαχοίμην.
καί κε τριηκοσίοισιν ἐγὼν ἄνδρεσσι μαχοίμην.
†) ὑπονοεῖται ὁ στίχος διὰ τὸ μὴ ἔχειν ὑπερβολήν. ἐν τῇ Λ γοῦν τῆς Ἰλιάδος πλείοσι τριακοσίων ἀντέστη καὶ [μὴ] παρούσης Ἀθηνᾶς
H
.
cf.
Eust. 1744, 52.
398-401.
κάρψω μὲν χρόα καλὸν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσι, ξανθὰς δ’ ἐκ κεφαλῆς ὀλέσω τρίχας, ἀμφὶ δὲ λαῖφος
ἕσσω, ὅ κε στυγέῃσιν ἰδὼν ἄνθρωπος ἔχοντα,
κνυζώσω δέ τοι ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε.
ἕσσω, ὅ κε στυγέῃσιν ἰδὼν ἄνθρωπος ἔχοντα,
κνυζώσω δέ τοι ὄσσε πάρος περικαλλέ’ ἐόντε.
*) ἀθετοῦνται μετὰ ἀστερίσκων ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς μετενηνεγμένοι
H
.
cf. ad
v. 430.
405.
ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] παρέλκει [ἡ πρόθεσις] ὡς [ἐν τῷ] (
cod. τὸ) βοῶν ἐπιβουκόλος
Q
.
cf.
L. Ar. 108.
γ 195
et exempla ibidem.
430-33.
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι ἐντεῦθεν οἱ ἄνω (398401) μετενηνεγμένοι εἰσίν H.De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.