Ξ.
2.
χῶρον ἀν’ ὑλήεντα δι’ ἄκριας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ δι’ ἀκρίων
B
.
cf.
F. Ar. 21.
8.
αὐτὸς δείμαθ’ ὕεσσιν.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem:
δείματο οἷος
H
.
12.
τὸ μέλαν δρυὸς ἀμφικεάσσας.
†)
ὁ Ἀρίσταρχος τὸν φλοῦν
BHQ
. cf.
L. Ar. 152.
Eust. 1748, 55.
Quod praeterea legitur in
BHQ
:
τὸ δὲ δρυὸς δύναται νοεῖσθαι καὶ ἐπὶ παντὸς ξύλου idem est ab
Ar. ad Λ 86
observatum.
18.
ἀντίθεοι μνηστῆρες.
In schol.
QV
hoc legitur:
νῦν οἱ ἐναντίοι τοῖς θεοῖς. Sed potius ex Aristarchi mente esse puto, quod Eust. habet
1749, 4
:
τὸ ἀντίθεοι μνηστῆρες, εἰ μὲν τοὺς ἀσεβεῖς δηλοῖ, πάνυ σφοδρῶς ἔχει. ἐπιεικέστερον δὲ αὐτοῦ μετ’ ὀλίγα τὸ
μνηστῆρσιν ὑπερφιάλοισιν (
27
).
εἰ δὲ τοὺς ἰσοθέους λέγει διά τε γένος τυχὸν καὶ κάλλος καὶ πλοῦτον καὶ ἀνδρίαν, Ὁμηρικώτερόν ἐστι, καθὰ καὶ τὸ θεοειδῆ που εἶπεν τὸν Πάριν. cf.
L. Ar. 114
sub
ἀντὶ Nota
εἶναι.
22.
fuit de Zenodoti athetesi, cf. in H. Vind. 133 : ὑπωπτεύετο παρὰ Ζηνοδότῳ. Καλλίστρατος ὑπώπτευε τὸν στίχον διὰ τὴν ἐξαρίθμησιν τῶν κυνῶν καὶ τὸ ἐπίθετον. Duentzerus p. 192 v. 21 et 22 ab Zenodoto et Callistrato expunctos esse contendit, contra quem Dindorfius not. 15, p. 580.29.
κύνες ὑλακόμωροι.
†) ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ὀξύφωνοι
QV
.
Sic Eust. qui addit: ἐπεὶ καὶ μόρον ἐν ἄλλοις ἐδηλώθη λέγεσθαι τὸ ὀξὺ. ὃ ἐξετάθη ἐν τῷ ὑλακόμωροι.
cf.
Apoll. 91, 25.
L. Ar. 152.
50.
δέρμα ἰονθάδος ἀγρίου αἰγός.
†)
οἱ δὲ τὴν τελείαν
B
. Restitui quod Buttmannus correxit et Dindorfius in textum recepit:
τελείαν pro ταχεῖαν; nam sic Aristarchum interpretatum esse ut
B
. cod. docet
Apoll. l. h. 91, 32
:
διὰ δὲ τοῦ Ἀριστάρχου ὑπομνήματος ἰονθάδος ἔνιοι ἀποδιδόασι τελείου. εἴη δ’ ἂν λεγόμενον ἀπὸ τῶν ἰόνθων. τὰς γὰρ τῶν τριχῶν ῥίζας ἰόνθους λέγει Σοφοκλῆς ἐν Χρύσῃ
ἐγὼ μέλαιναν ἐξιονθίζω τρίχα (corr. Lehrsius
Ar. p. 152
pro
μίαν μέν cod.). Huc referendum est, quod legitur in
H
ad
v. 51
:
οὐκ ἂν νῦν ἔφη δασύ, εἴ γε τὸ ἰονθάδος ἐδήλου τὸ δασέος (ut voluit Apion cf.
Apoll. l. c.
).
77.
θέρμ’ αὐτοῖς ὀβελοῖσιν· ὁ δ’ ἄλφιτα.
†) ὡς περὶ ἑτέρου· ἔστι δὲ ἐπὶ τοῦ Εὐμαίου. Ὁμηρικὴ δὲ ἡ φράσις
H
.
cf. ad
v. 447.
87.
πλησάμενοι δὲ τε νῆας ἔβαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ πλεονάζει
HQ
.
cf.
F. Ar. 33.
β 6.
102.
cf. not. 1.106.
ζατρεφέων αἰγῶν ὅς τις φαίνηται ἄριστος.
*) ὅτι ἀρσενικῶς τὸν αἶγά φησιν
Q
.
cf.
α 246.
122.
οὔ τις κεῖνον ἀνὴρ ἀλαλήμενος ἐλθὼν ἀγγέλων πείσειε.
†)
τὸ εὐκτικὸν ἀντὶ ὁριστικοῦ, πείσειε πείσει
H
. Verba non sunt Ar., nam nunquam talibus modorum nominibus
εὐκτικὸν, ὁριστικὸν usus est, (cf.
F. Ar. p. 7
) sed rem puto.
147.
ἀλλά μιν ἠθεῖον καλέω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ ἠθεῖε προσφώνησίς ἐστι [σεπτικὴ] νεωτέρου πρὸς μείζονα
BQ
.
cf. ad
Κ 37.
L. Ar. 151.
159.
ἱστίη τ’ Ὀδυσῆος ἀμύμονος, ἣν ἀφικάνω.
*) [ἀθετεῖται] μετενήνεκται [γὰρ] ἀπὸ τῶν ἑξῆς ἐπὶ τῶν πρὸς τὴν Πηνελόπην λόγων (
τ 304
). οὔπω γὰρ ἀφῖκται εἰς τὴν Ὀδυσσέως οἰκίαν
Q
.
162-64.
τοῦ μὲν φθίνοντος μηνός, τοῦ δὲ ἱσταμένοιο
οἴκαδε νοστήσει καὶ τίσεται, ὅς τις. ἐκείνου
ἐνθαδ’ ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ φαίδιμον υἱόν.
οἴκαδε νοστήσει καὶ τίσεται, ὅς τις. ἐκείνου
ἐνθαδ’ ἀτιμάζει ἄλοχον καὶ φαίδιμον υἱόν.
†) ὑποπτεύονται οἱ τρεῖς ὡς ἀσύμφωνοι πρὸς τὰ πρὸ αὐτῶν, καὶ ὡς ὕποπτοι καὶ ὡς ἄπιστοι. πόθεν γὰρ ᾔδει εἰ καὶ ἐκ Δωδώνης ὑποστρέφων οὐ πλοίσει;
H
.
Hanc notam in imo paginae versus 125-166 continentis scriptam Buttmannus recte ad 162-64 retulit. Obeli cum asteriscis appicti sunt in M etiam duobus praecedentibus versibus 160-61, aptius credo leguntur
τ 307.
In eodem codice v. 174-184 obelis notati sunt, quam ob caussam ex scholiis non liquet.
171.
ἀλλ’ ἤτοι ὅρκον μὲν ἐάσομεν.
Diple periestigmene, quod Zenodotus:
κεῖνον μὲν scripsit cf.
H
.
174.
τῶν αὖ παιδὸς ἄλαστον ὀδύρομαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περὶ, περὶ παιδὸς (
Η
) [καὶ τὸ ἄλαστον] ἀντὶ τοῦ ἀλάστως, ἀνεπιλήστως
BV
.
cf.
F. Ar. 26.
29.
α 209.
178.
τὸν δέ τις ἀθανάτων βλάψε φρένας.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐν σχήματι [εἴρηται] ὡς τὸ
γυναῖκά τε θήσατο μαζόν (
Ω 58
) καὶ
οἵ σ’ ὠτειλῆς αἷμ’ ἀπολιχμήσονται (
Φ 122
)
H
.
cf.
F. Ar. 20.
Ω 58.
Sequitur ex scholio, Aristarchum legisse:
τόν δέ τις, non ut codd. recentiores
τοῦ.
188-190.
*) ἀστερίσκος πρόσκειται ἄχρι στίχων γ’, ὅτι νῦν ὡς πρὸς ῥάκεσιν ἠμφιεσμένον ὀρθῶς λέγονται· ὡς δὲ πρὸς τὴν Ἀθηνᾶν ὁμοιωθεῖσαν Μέντῃ καὶ βασιλικὴν ἔχουσαν στολὴν οὐ πάνυ HQ . cf. ad α 171. π 57.199.
ἐκ μὲν Κρητάων γένος εὔχομαι.
†) ἀπὸ τοῦ Κρῆται· καὶ τὰς Ἀθήνας γὰρ ποτὲ ἑνικῶς, ποτὲ πληθυντικῶς ὀνομάζει
HQ
.
cf. ad
γ 287.
Eust. 1757, 23.
204.
cf. not. 2.214.
ἀλλ’ ἔμπης καλάμην γέ σ’ ὀΐομαι εἰσορόωντα
γιγνώσκειν.
γιγνώσκειν.
†)
Apoll. l. h. 94, 30: ὁ Ἀρίσταρχός φησι, μεταφορικῶς τὴν καλάμην εἴρηκεν. καὶ γὰρ ἐπὶ τοῦ ἀμητοῦ τὸ πλῆθος ἰδόντα τῆς καλάμης καὶ τὴν εὐγένειαν ἔστιν ἐπιγνῶναι ὅσος καὶ οἷος ἦν ὁ καρπός. καὶ νῦν οὕτως λέγει, ἀλλ’ ὅμως καὶ τὸ λείψανόν σε ὁρῶντα τοῦ σώματος ὀίομαι ἐπιγινώσκειν, οἷος ἤμην ἀκμάζων ἐγὼ καὶ εὐσθενῶν.
Similia habent schol. in
BHQV
.
231.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus καί σφιν, quod ad ἄνδρας retulisse videtur, pro καί μοι legit cf. H .246.
Αἴγυπτόνδε με θυμὸς ἀνώγει ναυτίλλεσθαι.
*) ὅτι ὁμωνύμως τὸν ποταμὸν καί τὴν χώραν. νῦν δὲ τὴν χώραν
H
.
cf.
δ 477.
294.
cf. not. 3.295.
Diple periestigmene, quod Zenodotus pro ἐέσσατο dedit ἐφείσατο v. H .318.
αἴθρῳ καὶ καμάτῳ δεδμημένον.
†)
αἴθρῳ ἀρσενικῶς, ὡς
ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσιν (
Ε 397
)
ἀντὶ τοῦ ἐν πύλῃ
B
. Loco citato (
Ε 397
) sic interpretatus esse dicitur Aristarchus in
LVD
. Alii legerunt pro
αἴθρῳ λύθρῳ cf.
Etym. M. 33, 40
ubi idem adnotatur ut in
B
et adiungitur:
καὶ τὴν δείλην δείελον (
Φ 232
, ubi v. Aristonicum). Hinc colligi potest, Aristarchum formam
αἶθρον existimavisse metaplasmum illius
αἴθρη, quod legitur
Ρ 646.
ζ 44.
μ 75
Eust. 1760, 32.
321.
ἐνθ’ Ὀδυσῆος ἐγὼ πυθόμην.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει ἡ περί
H
.
cf.
F. Ar. 26.
336.
βασιλῆι Ἀκάστῳ.
†)
πῶς ἐν Ἰλιάδι Μέγητά φησιν εἶναι βασιλέα Δουλιχίου; βασιλέας οὖν τοὺς δυνάστας φησί
HQ
. De hac vocabuli
βασιλεύς interpretatione ex Ar. derivata cf.
L. Ar. 115.
In catalogo navium
Β 627
Meges rex Dulichii est.
338.
cf. not. 4.359.
ἀνδρὸς ἐπισταμένου.
†) Ex
Apoll. l. h. 74, 11
:
ἐπὶ στίχου ἐν τῇ ξ′ Ὀδυσσείας ἀνδρὸς ἐπισταμένου Ἀρίσταρχος ἐπιστήμονος. Sic scribendum cf.
L. A. p. 5.
394.
μάρτυροι ἀμφοτέροισιν θεοί.
Fuit diple periestigmene
ὅτι Ζηνόδοτος γράφει μάρτυρες· ὁ δὲ Ὅμηρος οὕτως ἐσχημάτικεν. cf.
α 273.
schol. in
HQ
.
396.
πέμψαι || Δουλίχιόνδ’ ἰέναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ πέμψαι] ἀντὶ τοῦ πέμψον
B
.
cf. ad
α 291.
F. Ar. 14.
400.
ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν.
Fuit diple,
ὅτι τὸ ἀλεύεται ἀντὶ τοῦ ἀλεύηται· συνέσταλται γὰρ. cf. ad
ζ 33
ubi citatur hic locus in eadem adnotatione.
F. Ar. 13.
446.
καὶ ἄργματα θῦσε.
†) τὰς ἀπαρχὰς τῶν μερίδων ἢ τὰ ἀπομερισθέντα τοῖς θεοῖς. θῦσε δὲ ἐθυμίασεν· οὐδέποτε γὰρ θῦσαι ἐπὶ τοῦ σφάξαι ἱερεῖόν φησι
BQ
.
cf. ad
Ι 219
ubi citatur noster versus in hac interpretatione.
L. Ar. 82.
Eust. 1767, 12.
ι 231.
447.
οἶνον Ὀδυσσῆι πτολιπόρθῳ
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν. ὁ δ’ ἕζετο.
ἐν χείρεσσιν ἔθηκεν. ὁ δ’ ἕζετο.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] καὶ τοῦτο ἐξ ἐπαναλήψεως ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ Ὀδυσσέως
H
.
cf. ad
v. 77.
Ε 733.
Ο 127.
ε 391.
463.
εὐξάμενός τι ἔπος ἐρέω.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ εὐξάμενος ἀντὶ τοῦ] καυχησάμενος
BQ
.
L. Ar. 147.
cf. 468.
468.
εἴθ’ ὣς ἡβώοιμι.
†) ἔνθεν δῆλον ὅτι τὸ εὐξάμενος (
463
) ἀντὶ τοῦ καυχησάμενος
HQ
.
482.
ἀλλ’ ἑπόμην σάκος οἶον ἔχων καὶ ζῶμα φαεινόν.
†) νῦν προφανῶς ζῶμα τὸν χιτῶνά φησιν, ὡς διὰ τῶν ἑξῆς δῆλον
παρά μ’ ἤπαφε δαίμων οἰοχίτων’ ἴμενται· (
488
) τινὲς δὲ ζῶμα φαεινὸν τὸν σιδηροῦν χιτῶνα
H
.
Altera interpretatio est Aristarchi cf.
L. Ar. 121.
Eust. 1770, 35.
Apoll. l. h. 81, 18.
495.
κλῦτε φίλοι· θεῖός μοι ἐνύπνιον ἦλθεν ὄνειρος.
*) ἀθετεῖται ὡς ἐκ τῆς Ἰλιάδος (
Β 56
) μετενηνεγμένος. γελοῖον δὲ εἰπεῖν καὶ τὸν ἐν λόχῳ καθυπνωκέναι
H
.
cf. ad
Β 56
,
qui habet asteriscum. Videtur insertus esse versus propter initium orationis coniunctione γὰρ
factum. Sic
H
: τινὲς φασὶν ἐνίους ἠγνοηκότας τὸ (ἔθος) τοῦ ποιητοῦ, ὅτι ἔθος ἐστὶν αὐτῷ ἀπὸ τοῦ γὰρ ἄρχεσθαι, διὰ τοῦτο πεπλακέναι τὸν στίχον.
cf.
κ 174.
189.
503-6.
ὣς νῦν ἡβώοιμι βίη τέ μοι ἔμπεδος εἴη.
δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταθμοῖσι συφορβῶν, ἀμφότερον, φιλότητι καὶ αἰδοῖ φωτὸς ἑῆος.
νῦν δέ μ’ ἀτιμάζουσι κακὰ χροὶ εἵματ’ ἔχοντα.
δοίη κέν τις χλαῖναν ἐνὶ σταθμοῖσι συφορβῶν, ἀμφότερον, φιλότητι καὶ αἰδοῖ φωτὸς ἑῆος.
νῦν δέ μ’ ἀτιμάζουσι κακὰ χροὶ εἵματ’ ἔχοντα.
†) καὶ ὁ Ἀθηνοκλῆς προηθέτει. ἀφανίζουσι γὰρ τὸ χωρίον τοῦ αἰνίγματος διαῤῥήδην αἰτοῦντος. ἄλλως τε καὶ ὁ Εὔμαιος ὕστερον λέγει
αἶνος μέντοι ἀμύμων ὃν κατέλεξας
H
.
Versibus 503-506 quatuor obeli appicti sunt in
M
, in
Q
tres modo v. 504-506. De Athenocle cf. ad
ζ 144.
553.
Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ.
†) τῇ σκέπῃ
V
.
Sic Aristarchum interpretatum esse
ὑπὸ σκέπῃ dicit
Apoll. l. h. 93, 28.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.