Ο.
4.
εὗρε δὲ Τηλέμαχον καὶ Νέστορος ἀγλαὸν υἱὸν
6.
ἤτοι Νεστορίδην μαλακῷ δεδμημένον ὕπνῳ.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] πρὸς τὸ δεύτερον πρῶτον ἀπήντηκεν (
cod. ἀπήντησεν) καὶ [κατὰ ἐνναλλαγὴν πτώσεως παρείληπται] (
cod. ἀντίπτωσις) ἀντὶ τοῦ ὑπὸ μαλακοῦ ὕπνου δεδμημένον
H
.
cf.
L. Ar. 11.
F. Ar. 24.
16.
ἤδη γάρ ῥα πατήρ τε κασίγνητοί τε κέλονται
Εὐρυμάχῳ γήμασθαι.
Εὐρυμάχῳ γήμασθαι.
*) ὅτι Ἰθακήσιος ὁ Ἰκάριος, οὐ Σπαρτιάτης, ἀδελφὸς Τύνδάρεω
H
.
cf. schol. in
E ad α 285
,
HMQ ad β 52.
HQT ad δ 1.
19.
μή νύ τι σεῦ ἀέκητι δόμων ἐκ κτῆμα φέρηται.
Fuit nota de Aristophanis athetesi cf. in
H
:
ἀθετεῖ Ἀριστοφάνης ἐπὶ σμικρολογίᾳ παντελῶς. Propter eandem caussam ceraunio apposito
σ 281 sq.
damnavit. cf. ad
v. 91.
20.
οἶσθα γὰρ, οἷος θυμός.
Eust. 1773, 27
Zenodotum nostro loco pro
οἶσθα scripsisse
οἶσθας contendit. cf.
α 337.
Ar. ad Α 85.
24-26.
ἀλλὰ σύ γ’ ἐλθὼν αὐτὸς ἐπιτρέψειας ἕκαστα
δμωάων ἥ τίς τοι ἀρίστη φαίνεται εἶναι,
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
δμωάων ἥ τίς τοι ἀρίστη φαίνεται εἶναι,
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
εἰς ὅ κέ τοι φήνωσι θεοὶ κυδρὴν παράκοιτιν.
ἔνιοι τοὺς γ′ νοθεύουσιν, ότι μηδὲν τούτων ἐπανελθὼνποιεῖ
H.
Dindorfius lemma 19-21 praefixit, sed
scholion ad v. 24 —26
pertinere mihi videtur. Sic etiam
La Roche II, p. 46.
29.
ἐν πορθμῷ Ἰθάκης τε Σάμοιό τε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὴν Σάμην εἴρηκεν Σάμον διὰ τὸ μέτρον καὶ τὴν δείλην δείελον (
ρ 606
) ἐν ἄλλοις
V
. cf. L. Ar. 233, α 246. Φ 232.
31-32
not. 1.45.
λὰξ ποδὶ κινήσας, καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπεν.
†) νοθεύεται ὡς διαπεπλασμένος ἐξ ἡμιστιχίου τῆς Κ′ Ἰλιάδος (
158
). ἐκεῖ γὰρ προσηκόντως Νέστωρ κοιμώμενον Διομήδην ἀνίστησι κύψαι (
corr. Dind. τύψαι) κατοκνήσας διὰ τὸ γῆρας
H
.
Vind. 133.
cf.
Κ 158,
ubi asteriscus.
74.
χρῇ ξεῖνον παρεόντα φιλεῖν, ἐθέλοντα δὲ πέμπειν.
†) ἐν πολλοῖς οὐκ ἐφέρετο. καὶ ἔστιν Ἡσιόδειος τῆς φράσεως ὁ χαρακτήρ
HQ
.
Vind. 133.
cf.
L. Ar. 343.
Σ 39.
Ω 614.
78-85.
ἀμφότερον, κῦδός τε καὶ ἀγλαΐη καὶ ὄνειαρ,
δειπνήσαντες ἴμεν πολλὴν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν.
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος,
ὄφρα τοι αὐτὸς ἕπωμαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους,
ἄστεα δ’ ἀνθρώπων ἡγήσομαι· οὐδέ τις ἡμέας
αὔτως ἀππέμψει, δώσει δέ τι ἕν γε φέρεσθαι,
ἠέ τινα τριπόδων εὐχάλκων ἠὲ λεβήτων
ἠὲ δύ’ ἡμιόνους ἠὲ χρύσειον ἄλεισον.
δειπνήσαντες ἴμεν πολλὴν ἐπ’ ἀπείρονα γαῖαν.
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος,
ὄφρα τοι αὐτὸς ἕπωμαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους,
ἄστεα δ’ ἀνθρώπων ἡγήσομαι· οὐδέ τις ἡμέας
αὔτως ἀππέμψει, δώσει δέ τι ἕν γε φέρεσθαι,
ἠέ τινα τριπόδων εὐχάλκων ἠὲ λεβήτων
ἠὲ δύ’ ἡμιόνους ἠὲ χρύσειον ἄλεισον.
*) οἱ η′ ἠθετοῦντο· συγκέχυται δὲ τὸ δυικὸν τοῦ ἀμφότερον
H
.
Obeli adscripti sunt in
M
cf. ad
v. 80 et 85.
80.
εἰ δ’ ἐθέλεις τραφθῆναι ἀν’ Ἑλλάδα καὶ μέσον Ἄργος.
†) ἀτόπως καὶ τὸ
ἀν’ Ἑλλάδα. μόνην γὰρ τὴν ὑπὸ Ἀχιλλεῖ Ἑλλάδα καλεῖ Ὅμηρος
Q
.
cf. ad
δ 726.
L. Ar. 228.
81.
ὄφρα τοι αὐτὸς ἕπομαι, ὑποζεύξω δέ τοι ἵππους.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ πλεονάζει
H
.
cf.
F. Ar. 33.
β 6.
85.
καὶ ταῦτα ἀπρεπῆ διδάσκεσθαι πρὸς Μενελάου τὸν Τηλέμαχον τὸ ἀπαιτεῖν H. cf. ad v. 78.Versum 91
ἤ τί μοι ἐκ μεγάρων κειμήλιον ἐσθλὸν ὄληται Aristophanes propter eandem caussam ut v. 19 expunxisse videtur, cf. schol. in
H
.
ἔστι σμικρολόγου ὡς Ἀριστοφάνης φησί.
95.
ἀγχίμολον δέ οἱ ἦλθε Βοηθοίδης Ἐτεωνεύς,
ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς, ἐπεὶ οὐ πολὺ ναῖεν ἀπ’ αὐτοῦ.
ἀνστὰς ἐξ εὐνῆς, ἐπεὶ οὐ πολὺ ναῖεν ἀπ’ αὐτοῦ.
†) οὐκ ἀναγκαῖον ἀθετεῖν· οὐ γὰρ δοῦλοι (
corr. La Roche pro Dind. δῆλοι) οἱ θεράποντες ὥστε ἐν τῇ αὐτῇ οἰκίᾳ οἰκεῖν.
HQ
.
135.
χέρνιβα δ’ ἀμφίπολος προχόῳ ἐπέχευε.
†) χερόνιπτρα
H
.
cf. ad
Ω 304.
α 136.
157.
Ὀδυσῆ’ ἐνὶ οἴκῳ || εἴποιμ’.
†) Ὀδυσῆϊ ἐνί. Ἀττικόν ἐστιν, ὡς
ἥρωϊ Λαομέδοντι πολίσσαμεν (
Η 453
)
H
.
cf.
Ar. ad Η 453.
ν 35.
161.
ἀργὴν χῆνα.
*)
ὅτι καὶ θηλυκὸν λέγεται
H
. Masculina forma
τ 539
,
553
legitur.
184.
σεῖον ζυγὸν ἀμφὶς ἔχοντες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος τὸ ἔτρεχον
B
.
cf.
Friedlaenderum ad Β 417.
γ 486.
224.
φεύγων ἐξ Ἄργεος.
†)
Ἄργεος οὐ τῆς πόλεως, ἀλλὰ τῆς χώρας
B
. Fluxit ex Ar., qui apud Homerum Peloponnesum Argos nominari observavit, non urbem ut apud recentiores. cf.
L. Ar. 227.
σ 246.
227.
not. 2.244 (253).
Ἀμφιάραος.
Fuit diple periestigmene quod Zenodotus legit
διὰ τοῦ η̄ (cf. in
H
)
Ἀμφιάρηος, v. ad
Α 530
, ubi vituperavit eum Ar. propter formam Jonicam
κρητός pro κρατός.
246.
ὃν περὶ κῆρι φίλει Ζεύς τ’ αἰγίοχος καὶ Ἀπόλλων
παντοίην φιλότητ’. οὐ δ’ ἵκετο γήραος οὐδόν.
παντοίην φιλότητ’. οὐ δ’ ἵκετο γήραος οὐδόν.
†) ὁ δὲ παρὰ σύνταξιν κεῖται· λέγει γὰρ ὅτι καίπερ θεοφιλὴς ὢν οὐκ ἐγήρασε. τὸ οὖν ἑξῆς
γήραος δὲ οὐδὸν οὐχ ἵκετο. ὅμοιον δέ ἐστι τῷ
οὐδ’ Ἀγαμέμνων λῆγ’ ἔριδος τὴν πρῶτον ἐπηπείλησ’ Ἀχιλῆϊ (
Α 318
). τὸ γὰρ ἑξῆς
Ἀγαμέμνων δ’ οὐ λῆγ’ ἔριδος
HQ.
cf. ad
Χ 91.
248.
τοῦ δ’ υἱεῖς ἐγένοντ’ Ἀλκμαίων Ἀμφίλοχός τε
*) ὅτι οὐκ οἶδεν Ὅμηρος τὸν Ἀλκμάιονα μητροκτόνον.
Vind. 133.
L. Ar. 184.
251.
κάλλεος εἵνεκα οἷο, ἵν’ ἀθανάτοισι μετείη.
Hunc versum expunxit Ar. cf. ad
Υ 235
, ubi est asteriscus.
277.
ἀλλά με νηὸς ἔφεσσαι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔφεσσαι] ἀντὶ τοῦ ἔφεσον
B
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291.
282.
φωνήσας οἱ ἐδέξατο χάλκεον ἔγχος.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἐλ]λείπει ἡ παρὰ, ἵν’ ᾖ παρ’ αὐτοῦ
Q
.
cf. ad
Β 186.
Fr. Ar. p. 25.
293.
ἐπαιγίζοντα δι’ αἰθέρος.
†) Ἀριστοφάνης ἐπαΐσσοντα· αἰγίδας ἔλεγον τὰς ὑφ’ ἡμῶν καταιγίδας καὶ σφοδρὰς πνοὰς τῶν θυέλλων
Q
.
Vind. 133.
Fluxisse videtur ex Didymo et Aristonico, cuius verba ab
αἰγίδας usque ad finem sunt. cf. ad
Β 148.
Ρ 594.
In verbo
ἐπαιγίζοντα κατὰ praepositionem omissam esse notavit
Ar. ibid.
296.
ἡ δὲ Φεὰς ἐπέβαλλεν.
Diple fuit ὅτι νῦν μὲν Φεὰς πληθυντικῶς εἴρηκεν, ἐν δὲ Ἰλιάδι
Φειᾶς πὰρ τείχεσσιν (
Η 135
) ἑνικῶς.
cf.
Ar. ad Η 135.
312.
αἴ κέν τις κοτύλην καὶ πύρνον ὀρέξῃ.
BV
. †) ἐκπώματος ἤτοι ποτηρίου εἶδος τοσούτου καὶ μέτρου
Notatum fuit vocabulum κοτύλην
significare et poculum et id quod eo continetur — τὸ μετροῦν καὶ τὸ μετρούμενον —
ut χοῖνιξ.
cf. ad
Φ 502.
Χ 494.
Eust. 1782, 55.
317.
δρῶοιμι μετὰ σφίσιν, ὅττ’ ἐθέλοιεν.
Fuit diple ὅτι τὸ ἐθέλω ἀεὶ ἀπὸ τοῦ ε̄ ἄρχεται;
cf. in
H
: τὸ ἐθέλοιεν οὕτως αἱ Ἀρίσταρχου, φασὶ, τρισυλλάβως τὸ ἐθέλω.
F. Ar. ἅσσ’ ἐθέλοιεν
scripsisse coniecit, collato
Α 554
,
ubi Sidonius ὅττι θέλῃσθα,
Aristarchus ἅσσ’ ἐθέλῃσθα
scripsisse traduntur.
334.
σίτου καὶ κρειῶν ἠδ’ οἴνου βεβρίθασιν.
†) δισυλλάβως μετρητέον καὶ τοῦτον τὸν στίχον.
Vind. 133.
Notavit Ar. versus ὁλοσπονδείους
cf. ad
Λ 130.
φ 15.
χ 175.
397.
δειπνήσας ἅμ’ ὕεσσιν ἀνακτορίῃσιν ἑπέσθω.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ταῖς δεσποτικαῖς
B
.
Vind. 133.
Apoll. l. h. 34, 23.
Eust. 1785, 37.
404.
Ὀρτυγίης καθύπερθεν, ὅθι τροπαὶ ἠελίοιο.
†) οἷον ὡς πρὸς τὰς τροπὰς ἡλίου, ὅ ἐστιν ἐπὶ τὰ δυτικὰ μέρη ὑπεράνωθεν τῆς Δήλου. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός
BHQ
.
Eust. 1787, 20.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.