Π.
2.
ἐντύνοντο ἄριστον ἅμ’ ἠοῖ.
*) ὅτι καὶ ἐν τῇ Ἰλιάδι ἅμα τῇ ἀνατολῇ ἐσθίουσιν. ἅπαξ ἐνθάδε τὸ ἄριστον καὶ ἐν Ἰλιάδι
H
.
cf.
Ω 124.
L. Ar. 127.
10.
ποδῶν δ’ ὑπὸ δοῦπον ἀκούω.
†) παρέλκει ἡ ὑπὸ
B
.
18.
ἐλθόντ’ ἐξ ἀπίης γαίης δεκάτῳ ἐνιαυτῷ.
Fuit diple ὅτι ἀπίαν τὴν πολὺ ἀφεστῶσαν, οὐχ ὡς οἱ νεώτεροι τὴν Πελοπόννησον λέγει· καὶ ἐξηγητικός ἐστιν ὁ τόπος.
cf.
Ar. ad Γ 49.
31.
ἔσσεται οὕτως, ἄττα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἄττα] προσφώνησίς ἐστι νέου πρὸς γέροντα
Q
.
cf. ad
Ι 607.
57-59.
*) [οἱ ἀστερίσκοι] ὅτι νῦν ὀρθῶς εἴρηται πῶς ἀφῖκται πτωχὸς ὤν. κατὰ δὲ τὴν πρώτην, ὅτι Μέντῃ εἰκάζεται ἡ Ἀθηνᾶ οὐχ ὑγιῶς HQ . cf. ad α 171. ξ 188.101.
ἔλθοι ἀλητεύων· ἔτι γὰρ καὶ ἐλπίδος αἶσα.
†) οὗτος ὁ στίχος ὀβελίζεται καὶ καλῶς M. ἔστι περιττὸς ὁ στίχος καὶ διαλύων τὸ πᾶν νόημα
HM
.
E
τ 84
huc translatus videtur esse versus cf.
Eust. 1795, 42.
Omittit
E
.
1795, 28.
104.
ἐλθὼν ἐς μέγαρον Λαερτιάδεω Ὀδυσῆος.
*) καὶ οὗτος ἀθετεῖται. δύο γὰρ μόνα εὔχεται ἢ παῖς ἐξ Ὀδυσσέως εἶναι ἢ μόνος αὐτὸς ὁ Ὀδυσσεύς· ἀθετεῖ [καὶ] Ζηνόδοτος
H
.
152-153.
ἀμφίπολον ταμίην ὀτρυνέμεν ὅττι τάχιστα
κρύβδην· κείνη γάρ κεν ἀπαγγείλειε γέροντι.
κρύβδην· κείνη γάρ κεν ἀπαγγείλειε γέροντι.
†) νοθεύονται, ὅτι μὴ πέμπει Πηνελόπη πρὸς Λαέρτην (εἰ μὴ ἄρα σιωπωμένως)
H
.
208.
ἥτε με τοῖον ἔθηκεν, ὅπως ἐθέλει.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ τίθησιν τὸ ἔθηκεν ἐξηγεῖται.
H
.
unde patet Aristarchum non ἔθελεν
sed ἐθέλει
scripsisse.
cf.
Ε 729.
Π 633.
F. Ar. p. 6.
239.
not. 1.246.
†) τοὺς μνηστῆράς φησι ρη’ Ἀρίσταρχος H .255.
μὴ πολύπικρα καὶ αἰνὰ βίας ἀποτίσεαι.
†) σύνθετον τὸ πολύπικρα, καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ πολυπίκρως
H
.
cf.
α 209
.
265.
ἀνδράσι τε κρατέουσι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἄλλων ἀνδρῶν καὶ θεῶν
B
.
cf.
F. Ar. p. 22.
281-298.
†) νοθεύονται ιη’. πόθεν γὰρ ᾔδει τὰ ὅπλα ἐν τῷ ἀνδρῶνι ἀντικείμενα; οἰκείως δὲ χρήσεται τῷ λόγῳ ὅταν αὐτὰ θεάσηται. ἀθετεῖ [καὶ] Ζηνόδοτος HQ . Vind. 133. cf. ad τ 4 , ubi asterisci sunt. Eust. 1803, 4 et 1855, 2.317.
Ar. interpretationem νηλείτιδες vocabuli vid. ad τ 498.326.
τεύχεα δέ σφ’ ἀπένεικαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ αὐτῶν
B
.
cf.
F. Ar. 22.
431.
τοῦ νῦν οἶκον ἄτιμον ἔδεις.
*) [ὅτι τὸ ἄτιμον] ἀντὶ τοῦ ἀτίμως
Q
.
cf.
α 209.
Eust. 1807, 33.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.