Ρ.
10.
τὸν ξεῖνον δύστηνον ἄγ’ ἐς πόλιν.
*) [ἡ διπλῆ] πρὸς τὴν τοῦ ἄρθρου μετάθεσιν. ὅμοιόν ἐστι τῷ
οὔτε τὰ τεύχεα καλά. (
Φ 317
)
Q
.
cf.
Ar. ad Φ 317.
Α 11.
12.
πύρνον καὶ κοτύλην.
De vocabuli
κοτύλη interpretatione cf. ad
ο 312
et
Χ 494
, ubi nostrum locum Ar. commemorat.
23.
αὐτίκ’ ἐπεί κε πυρὸς θερέω ἀλέη τε γένηται.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] λείπει τὸ διὰ, διὰ πυρός
H
.
cf.
F. Ar. 26.
38.
ἀμφὶ δὲ παιδὶ φίλῳ βάλε πήχεε.
†) ἐν ἴσῳ τῷ τὰς χεῖρας περιέβαλεν.
Sic Aristarchus teste
Apoll. l. h. 65, 15.
47.
φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον.
Superfluam esse particulam
περ nostro loco Aristarchus contendit ad
Φ 185.
τὸ περ ἀντὶ τοῦ δή habet
H
, quas particulas saepius commutatas esse item docuit, cf.
F. Ar. p. 35.
Versum 111 Zenodotus mutavit, cf.
H Vind. 133
:
ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν υἷα. οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ζηνόδοτος
ἐνδυκέως ἐφίλει ὡσεί τε πατὴρ ἑὸν παῖδα,
quod
Duentzer p. 86
correxit ὃν παῖδα.
Dindorfius mavult: ὃν παῖδ’ ἐφίλησε,
collatis
Ι 481.
π 17.
134.
ἐξ ἔριδος Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς.
Fuisse videtur Ar. nota de Philomelede, cf. schol.
HQV
: ἄδηλον τίς ὁ Φιλομηλείδης, καὶ εἰ κύριον τὸ ὄνομα. ὁ Φιλομηλείδης ὡς Φιλομήλου υἱός. ὁ γὰρ Πάτροκλος οὐ δύναται δηλοῦσθαι ὡς Φιλομήλας υἱός, ὅτι τε τὰ ἀπὸ μητέρων οὐ σχηματίζει ὁ ποιητής, καὶ ὅτι τὸ ἐπιφερόμενον οὐκ οἰκεῖον ἦν ἐπὶ Πατρόκλου
κάδ δ’ ἔβαλε κρατερῶς, κεχάροντο δὲ πάντες Ἀχαιοί (
135
) καὶ ἐν Ἰλιάδι δὲ λέγει (
Ρ 670
)
νῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος δειλοῖο μνησάσθω.
In hoc scholio illud: ὅτι τὰ ἀπὸ μητέρων οὐ σχηματίζει ὁ ποιητής
certe Aristarchi est, cf.
Λ 750.
Idem fere ad
δ 343
scholion in
M
habet, ubi Philomeledes Lesbi rex fuisse dicitur.
160.61.
οἷον ἐγὼν οἰωνὸν ἐυσσέλμου ἐπὶ νηὸς
ἥμενος ἐφρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν
ἥμενος ἐφρασάμην καὶ Τηλεμάχῳ ἐγεγώνευν
Versus 160-161 expunxisse videtur Aristarchus, quod Theoclymenus avem non in nave sedens, sed egressus in Ithacam viderat et propter novam vocabuli ἐγεγώνευν significationem, quod est clamare non dicere. Si nostro loco clamare interpreteris, ineptum est nec reliquae narrationi conveniens. Nam
ο 529
Theoclymenus clam sociis Telemacho augurium explanat. Alii totum locum 150-165 damnaverunt, quibus versibus in N obeli appicti sunt. Reliquiae Ar. notarum hae sunt in scholiis: 160 in
H
:
καὶ μὴν οὐδέπω εἰσελθὼν εἰς τὴν ναῦν θεᾶται τὸν οἰωνόν
H
.
in
Q
.
Vind. 133
:
ἐν τοῖς χαριεστέροις οὗτοι μόνοι οἱ β′ ἀθετοῦνται, ἐπεὶ καὶ πρὶν εἰσελθεῖν(sc.
ἄστυ) [οὐκ] (corr.
L. Ar. p. 100
)
ἐν τῇ νηῒ τὸν οἰωνὸν εἶδε, καὶ ἐγεγώνευν ἀκαίρως ἐστίν, ἐν δὲ τοῖς κοινοτέροις ἀπὸ τοῦ
ὥς φάτο
ἕως τοῦ
ἐξ ἐμεῦ.
181.
ἵρευον δὲ σύας σιάλους καὶ βοῦν ἀγελαίην.
†)
ἀθετεῖ καὶ Ἀριστοφάνης
H
.
καί indicat hunc versum non ab solo Aristophane esse rejectum. Fortasse Aristarchus eum secutus est, cf. ad
α 185.
196.
ἐπεὶ ἦ φατ’ ἀρισφαλέ’ ἔμμεναι οὐδόν.
†) τὸ οὐδὸν ἀντὶ τοῦ τὴν ὁδόν· νῦν δὲ μόνως μετὰ τοῦ ῡ
BV
.
cf.
Apoll. l. h. 123, 34.
Eust. 1815, 2.
246.
αὐτὰρ μῆλα κακοὶ φθείρουσι νομῆες
(
sc. Melanthii)*) [ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ μῆλα νῦν μόνως τὰς αἶγας
H
.
Alibi oves et caprae cf.
L. Ar. 100.
ι 184.
261.
στήτην ἐρχομένω, περὶ δέ σφεας ἤλυθ’ ἰωή.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ περὶ δὲ] ἀντὶ τοῦ περὶ γάρ σφεας, ἵνα τοῦ στῆναι φαίνηται ἡ αἰτία
H
.
cf.
F. Ar. p. 35.
β 6.
264.
De hac verborum coniunctione:ἦ μάλα δὴ τάδε δώματα (
264
) et: οὐκ ἄν τίς μιν ἀνὴρ ὑπεροπλίσσαιτο
(
268
), ubi
μίν ad
δώματα refertur, v. ad
κ 212.
Eust. 1819, 34
.
H
habet:
μίν αὐτὸ τὸ δῶμα.
Apoll. l. h. 159, 18.
268.
ὑπεροπλίσσαιτο.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ἀποδίδωσι νικήσειεν [τοῖς ὅπλοις
ins. L. Ar. 154.
] καὶ γὰρ οἱ νεώτεροι λέγονται ὁπλότεροι ἀπὸ τοῦ νικητικοὶ εἶναι ἐν τοῖς ὅπλοις.
Apoll. l. h. 159, 12.
Schol. in
V
habet: ἤτοι ὑπερηφανήσει,
quae interpretatio est Apollonii contra Aristarchum, ἢ εὐχερῶς ἐπιβουλεύσει.
277.
ἐγὼ δ’ εἶμι προπάροιθεν.
†) πρότερον χρονικῶς, ὅμοιον τῷ
τὸν δ’ Ὀδυσεὺς προπάροιθεν ἰδὼν Διομήδει δεῖξε (
Κ 476
). τοπικῶς δὲ
ἔστι δέ τις προπάροιθε πόλιος αἰπεῖα Κολωνή (
Β 811
)
H
.
cf.
L. Ar. 115.
Ar. ad Χ 197.
Κ 476
.
Λ 734.
283.
οὐ γάρ τι πληγέων ἀδαήμων οὐδὲ βολάων.
†) λείπει τὸ εἰμί
H
.
cf.
Δ 400.
Θ 307.
ζ 203.
300.
ἐνίπλειος κυνοραιστέων.
†)
Ἀρίσταρχος τῶν κροτώνων
MQ
. cf.
Apoll. l. h. 105, 15.
Eust. 1821, 46.
Certe etiam vocabulum
ἅπαξ εἰρημένον notatum fuit.
317.
κνώδαλον, ὅττι δίοιτο.
†)
κυρίως μὲν τὸ θαλάσσιον θηρίον, τὸ κῆτος, νῦν δὲ θηρίον ὑπὸ κυνῶν ἁλισκόμενον
HV
, Hoc ex Ar. manasse demonstrat
schol. Nicandr. Ther. 760
:
οἱ περὶ Ἀρίσταρχόν φασι κυρίως τὰ ἐν τῇ θαλάσσῃ. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ τοῦ χερσαίου.
359.
εὖθ’ ὁ δεδειπνήκει, ὁ δ’ ἐπαύετο θεῖος ἀοιδός.
Versum 359 Aristarchus expunxisse videtur cf.
Ar. ad Χ 329.
385.
ὅ κεν τέρπῃσιν ἀείδων.
*) (ἡ διπλῆ ὅτι] τὸ τέρπῃσιν ἀντὶ τοῦ τέρποι (
cod. τέρπῃ), ὡς τὸ
νῦν δ’ ἂν πολλὰ πάθῃσι (
Χ 505
)
B
.
cf.
F. Ar. p. 9.
α 396.
386.
οὗτοι γὰρ κλητοί γε βροτῶν.
Fuit diple ὅτι τοὺς ἀπὸ τοῦ καλεῖσθαι αἱρουμένους. καὶ ἐν Ἰλιάδι
ἀλλ’ ἄγετε, κλητοὺς ὀτρύνομεν (
Ι 165
).
cf.
Ar. ad Ι 165,
ubi nostrum versum citavit.
415.
δός, φίλος· οὐ μέν μοι δοκέεις ὁ κάκιστος Ἀχαιῶν
ἔμμεναι, ἀλλ’ ὥριστος.
ἔμμεναι, ἀλλ’ ὥριστος.
Fuit diple
ὅτι τὸ φίλος ἀντὶ τοῦ φίλε (cf. ad
Γ 277
)
καὶ ὅτι ἐκ τοῦ ἐναντίου το ἐναντίον ὑπακουστέον (cf. ad
Ο 11
). Nunc iam intelliges, quod habet
H
:
περισσὸν τὸ ἀλλ’ ὥριστος. cf.
L. Ar. 12.
418.
ἐγὼ δὲ κέ σε κλείω κατ’ ἀπείρονα γαῖαν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ κλείω] ἐνεστῶς ἐστιν ἀντὶ μέλλοντος
H
.
cf.
F. Ar. 9.
γ 82.
443
Nota fuisse videtur, nunc Dmetorem Cypri regem esse, in Iliade ( Λ 20 ) Cinyram. Scholiasta in HQ hanc discrepantiam solvit dicens, semper complures reges in insula fuisse. cf. Eust. 1826, 45.447.
στῆθ’ οὕτως ἐς μέσσον.
†) μετὰ δείξεως, ὁμοίως τῷ
ἀμφίπολοι στῆθ’ οὕτω ἀπόπροθεν (
ζ 218
) καὶ τῷ
Ἥφαιστε, πρόμολ’ ὧδε (
Σ 392
) οὕτως ὡς ἔχεις σχήματος. ὁ δὲ λόγος ὡς νῦν, ἵστασαι, στῆθι κατὰ τὴν αὐτὴν στάσιν, μὴ πλησίον τῆς τραπέζης μου
H
.
cf.
Σ 392.
ζ 218.
450-52.
ἑξείης πάντεσσι παρίστασαι· οἱ δὲ διδοῦσι
μαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδ’ ἐλεητὺς
ἀλλοτρίων χαρίσασθαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ.
μαψιδίως, ἐπεὶ οὔ τις ἐπίσχεσις οὐδ’ ἐλεητὺς
ἀλλοτρίων χαρίσασθαι, ἐπεὶ πάρα πολλὰ ἑκάστῳ.
†) τρεῖς νοθεύονται· ἐφ’ οἷς γὰρ Ἀντίνοος ὀνειδισθεὶς ὤργισται εἰκὸς ἦν ἀχθεσθῆναι καὶ τοὺς λοιπούς
H
.
Vind. 133.
475-80.
ἀλλ’ εἴ που πτωχῶν γε θεοὶ καὶ ἐρινύες εἰσίν,
Ἀντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος θανάτοιο κιχείη.
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·
ἔσθι’ ἕκηλος ξεῖνε καθήμενος, ἢ ἄπιθ’ ἄλλῃ,
μή σε νέοι διὰ δῶμα ἐρύσσωσ’, οἷ’ ἀγορεύεις,
ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα.
Ἀντίνοον πρὸ γάμοιο τέλος θανάτοιο κιχείη.
τὸν δ’ αὖτ’ Ἀντίνοος προσέφη, Εὐπείθεος υἱός·
ἔσθι’ ἕκηλος ξεῖνε καθήμενος, ἢ ἄπιθ’ ἄλλῃ,
μή σε νέοι διὰ δῶμα ἐρύσσωσ’, οἷ’ ἀγορεύεις,
ἢ ποδὸς ἢ καὶ χειρός, ἀποδρύψωσι δὲ πάντα.
†) νοθεύονται ϛ′. πῶς γὰρ ὁ Ἀντίνοος ἐκαρτέρησεν ἐπὶ ταῖς κατάραις, ὃς ἐπὶ τοῖς ἐλλάσσοσιν οὕτως ἠγρίανε; πῶς τε συναλγοῦσιν αὐτῷ οἱ λοιποί, εἰ τοιοῦτος ὢν οὕτω κατηρᾶτο πικρῶς;
HQ
.
Vind. 133.
487.
εὐνομίην ἐφορῶντες.
†) ἅπαξ εἴρηται παρὰ τῷ ποιητῇ
H
. εὐνεμεσίαν, καθ’ ἧν εὖ νεμόμεθα καὶ διατελοῦμεν
V
.
De hac Ar. etymologia v.
L. Ar. p. 348.
501-4.
ξεῖνός τις δύστηνος ἀλητεύει κατὰ δῶμα
ἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τ’ ἔδοσάν τε,
οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.
ἀνέρας αἰτίζων· ἀχρημοσύνη γὰρ ἀνώγει·
ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες ἐνέπλησάν τ’ ἔδοσάν τε,
οὗτος δὲ θρήνυι πρυμνὸν βάλε δεξιὸν ὦμον.
†) νοθεύει Ἀρίσταρχος δ’. πῶς γὰρ ἂν ταῦτα εἰδείη, εἰ μή πως κατὰ τὸ σιωπώμενον;
H
.
Vind. 133.
504.
†) οὐκ ἂν οὕτως ἀκριβῶς εἰδείη τὸ βληθὲν μέρος H . cf. Eust. 1830, 9, qui ἀνακεφαλαίωσιν quam dicunt adnotat.599.
σὺ δ’ ἔρχεο δειελιήσας.
†) πρὸς τὴν δειλινὴν ὥραν παραγενόμενος, τουτέστι τὴν μεσημβρίαν· ἢ τὴν ἑσπερινὴν διατρίψας. ἔνιοι δὲ τὴν δειλινὴν τροφὴν αἰτῶν. καὶ Καλλίμαχός φησι
δείελον αἰτίζουσιν, ἄγουσι δὲ χεῖρας ἀπ’ ἔργου, τὴν πρὸς τῇ δειλινῇ τροφὴν αἰτοῦντες. οὐ δεόντως. προειρήκαμεν γὰρ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι τρισὶ τροφαῖς ἐχρῶντο
V
.
Idem brevius
BH
: ἔνιοι τὴν δείλην διατρίψας, οὐ φαγών.
cf.
L. Ar. 127.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.