Σ.
17.
οὐδὸς δ’ ἀμφοτέρους ὅδε χείσεται.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ χείσεται σημαίνει] χωρήσει· ἔνθεν καὶ χειὰ ἡ κατάδυσις τῶν ὄφεων
BQV
. cf. ad
Χ 93.
L. Ar. 144.
19.
ὄλβον δὲ θεοὶ μέλλουσιν ὀπάζειν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ μέλλουσιν ἀντὶ τοῦ] ἐοίκασι
QV
.
cf.
α 232.
L. Ar. 120.
27.
γρηῒ καμινοῖ ἶσος.
†) τῇ καμινοκαυστρίᾳ, τῇ φρυττούσῃ τὰς κριθὰς πρὸς τὸ ποιῆσαι ἄλευρα. οὕτως Ἀρίσταρχος
BHQ
.
Vind. 133.
Item Eust. et Apoll. qui interpretantur καμινεύτριαν
pro καμινοκαύστριαν.
43.
κέκλυτέ μευ, μνηστῆρες ἀγήνορες.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἀγήνορες] νῦν οἱ ἄγαν ἀνδρεῖοι
QV
.
L. Ar. 146.
Ι 699.
44.
γαστέρες αἵδ’ αἰγῶν κέατ’ ἐν πυρί.
†) ἐν πυρὶ ἀντὶ τοῦ παρὰ πυρί· οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ἀριστοφάνης ἐν πυρί, ἐν τῷ καταφωτιζομένῳ τόπῳ, ὡς ἐν Ἰλιάδι
αὐτὰρ ὅγε κρεῖον μέγα κάββαλεν ἐν πυρὸς αὐγῇ (
Ι 206
)
BQ
.
cf.
Ar. ad Ι 206,
ubi haec interpretatio ad Aristarchum refertur, non ad Aristophanem. An scholiasta nomina commutavit? cf. ad
ψ 89.
56.
μή τις ἐπ’ Ἴρῳ ἦρα φέρων.
†) ἐπίηρά ἐστι τὸ ἐντελές, καὶ ἐν Ἰλιάδι
μητρὶ φίλῃ ἐπίηρα, ὁ μεσολαβήσας τῷ ὀνόματι εἶπεν
H
.
Significat τὴν μετὰ χάριτος ἐπικουρίαν,
recentiores pro χάριν.
cf.
Ar. ad Α 572.
L. Ar. 111.
Apoll. l. h. 73, 11.
79.
βουγάϊε.
Fuit diple periestigmene, quod Zenodotus dedit
βουγήϊε cf. ad
Ν 824.
Versibus 84-85 appicti fuerunt asterisci, cf. ad v. 115-116.
91.
ἢ ἐλάσει’.
†) πλήξει βαλών
V
.
cf.
ε 132.
L. Ar. 65.
95.
δή τότ’ ἀνασχομένω ὁ μὲν ἤλασε . .
Ἶρος, ὁ δέ.
Ἶρος, ὁ δέ.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὴν ἐναλλαγὴν πτώσεως.] ἔστι δὲ ἀντὶ τοῦ ἀνασχομένων
H
.
cf.
F. Ar. 19.
100.
γέλῳ ἔκθανον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀντὶ τοῦ] ὑπὸ γέλωτος ἀπέθανον
HGI
.
cf.
F. Ar. 24.
106.
κοίρανος εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι ἀπαρεμφάτῳ χρῆται ἀντὶ προστακτικοῦ, εἶναι] ἀντὶ τοῦ ἔσο
Q
.
cf.
F. Ar. 14.
α 291.
ἔσσο legitur apud Homerum
α 392.
γ 200.
115-116.
ἐν δήμῳ· τάχα γάρ μιν ἀνάξομεν ἠπειρόνδε
εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων.
εἰς Ἔχετον βασιλῆα, βροτῶν δηλήμονα πάντων.
*) οὗτοι οἱ β′ ἐκ τῶν ἄνωθεν (
84-85
) μετήχθησαν· ἐκεῖ μὲν γὰρ προτρέπων φοβεῖ, ἐνταῦθα δὲ ἀπάνθρωπον τελέως τὸ ἡμιονήπια (?) τελεῖν. διὸ περιγράφονται
H
.
117.
χαῖρεν δὲ κλεηδόνι δῖος Ὀδυσσεύς.
Fuit diple ὅτι ἐπὶ τῇ φήμῃ οἰωνισάμενος ἔχαιρεν· προείρηκε γὰρ
Ζεύς τοι δοίη ξεῖνε, ὅττι μάλιστ’ ἐθέλεις.
cf.
Ar. ad Ξ 223.
128.
ἐπητῇ δ’ ἀνδρὶ ἔοικας.
†) δεινῷ εἰπεῖν ἢ λογίῳ παρὰ τὰ ἔπη
V
.
cf. ad
ν 332.
130.
οὐδὲν ἀκιδνότερον.
Fuit diple periestigmene contra Zenodotum, qui scripsit
οὐθ’ ἕν cf.
Eust. 1841, 22.
Ammon. de diff. p. 105
s. v.
οὐδέν.
138.
καὶ γὰρ ἐγώ ποτ’ ἔμελλον ὄλβιος εἶναι.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ἔμελλον ἀντὶ τοῦ] ἐῴκειν
Q
.
cf.
L. Ar. 190.
α 232.
154.
δὴ γὰρ κακὸν ὄσσετο θυμός.
†) προεμηνύετο
Q
.
cf.
Χ 356.
Ω 172.
Α 105.
L. Ar. 87.
192.
κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα.
†) νῦν τὰ μύρα
V
.
cf.
Ar. ad Ξ 171
,
ubi est diple ὅτι μύρον μὲν οὐκ ὀνομάζει, τεθυμιαμένον δὲ ἔλαιον τὸ μύρον λέγει, ὥστε εἰδέναι μὲν τὴν χρῆσιν, τὸ δὲ ὄνομα μή. λέγει δέ που καὶ (
Ψ 186
)
ῥοδόεντι δὲ χρῖεν ἐλαίῳ καὶ (
σ 192
)
κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα μύρου τι γένος ὀνοματοποιήσας.
cf.
L. Ar. 198.
333
.
Eust. 1843, 8.
197.
ἡ μὲν ἄρ’ ὧς ἔρξασ’ ἀπεβήσετο δῖα θεάων.
Fuit diple periestigmene propter Zenodoti lectionem
δῖ’ Ἀφροδίτη, cf.
schol. H Vind. 133
et
Duentzer p. 106
, qui scholion ad v. 190 refert.
229.
ἐσθλά τε καὶ τὰ χέρηα· πάρος δ’ ἔτι νήπιος ἦα.
†) ἠθέτει καὶ Ἀρίσταρχος
H
.
La Roche commutavit Ἀριστοφάνης,
nescio quam ob caussam.
234.
βίῃ δ’ ὅ γε φέρτερος ἦεν.
[ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ
H
.
cf.
F. Ar. 35.
246.
ἀν’ Ἴασον Ἄργος Ἀχαιοί.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι Ἴασον Ἄργος] τὴν Πελοπόννησον [λέγει] ἀπὸ Ἰάσου τοῦ τῆς Ἰοῦς· πρὸς τὴν αὐτὴν δὲ καὶ Ἀχαϊκὸν Ἄργος φησί, Πελασγικὸν δὲ Ἄργος τὴν Θεσσαλίαν
BQ
.
L Ar. 227.
258.
ἑλὼν ἐμὲ χεῖρα.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι] ἀντὶ τοῦ ἐμοῦ χεῖρα
B
. cf.
F. Ar. p. 20.
282.
οὕνεκα τῶν μὲν δῶρα παρέλκετο, θέλγε δὲ θυμόν.
Fuit nota de Aristophanis athetesi cf. schol. in
H
:
εὐτελὲς τοῦτο, διὸ καὶ κεραύνιον παρέθηκεν Ἀριστοφάνης. De ceraunio v.
Nauck. Aristoph. p. 18.
cf. ad
ο 19
et
91
.
298.
ἕρματα τρίγληνα μορόεντα.
†) τρίκορα κόσμια, ἐνώτια, τριόφθαλμα. τὸ δέ μορόεντα ἀντὶ τοῦ μετὰ πολλοῦ μόρου καὶ κακοπαθείας κατεσκευασμένα.
BQV
.
cf.
Ar. ad Ξ 183
.
330-32.
θαρσαλέως πολλοῖσι μετ’ ἀνδράσιν, οὐδέ τι θυμᾷ
ταρβεῖς· ἦ ῥά σε οἶνος ἔχει φρένας, ἤ νυ τοι αἰεὶ
τοιοῦτος νόος ἐστίν, ὃ καὶ μεταμώνια βάζεις.
ταρβεῖς· ἦ ῥά σε οἶνος ἔχει φρένας, ἤ νυ τοι αἰεὶ
τοιοῦτος νόος ἐστίν, ὃ καὶ μεταμώνια βάζεις.
*) ἀθετοῦνται τρεῖς ὡς ἐκ τῶν ἑξῆς (
390-92
) μετατιθέμενοι· καὶ ὅτι ἐνθάδε μηδὲν ἐθρασύνθη
Q
.
333.
cf. not. 1.354.
ἔμπης μοι δοκέει δαΐδων σέλας.
†) ἀντὶ τοῦ ὁμοίως, ὡς τὸ
ἔμπης εἰς γαῖάν τε καὶ οὐρανόν. (
Ξ 174
)
HV
.
Alibi ἀντὶ τοῦ ὅμως
cf.
Ω 522.
Ξ 174
in
V
.
ε 205.
L. Ar. 143.
Versibus 390-92 asterisci appicti fuerunt, cf. ad
v. 330-32.
396.
ὁ δ’ ἄρ’ οἰνοχόον βάλε χεῖρα.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι πτῶσις ἤλλακται ἀντὶ τοῦ οἰνοχόου βάλε χεῖρα] ὅμοιον τῷ
ὁ δ’ ἐρινεὸν ὀξέϊ χαλκῷ τάμνε νέους όρπηκας (
Φ 38
)
H
.
cf.
F. Ar. 20.
406.
not. 2.406.
δαιμόνιοι, μαίνεσθε.
†) θαυμάσιοι ἐπὶ κακῷ
H
.
cf.
L. Ar. 155
.
ADL
ad
B 190.
τ 71.
423.
κρητῆρα κεράσσατο Μούλιος ἥρως.
*) ὅτι πάντας ἥρωας ἔλεγον
B
.
cf.
L. Ar. 101.
Observatum est contra Istrum, qui hoc epitheton principibus modo tribuit.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.