Φ.
1.
τῇ δ’ ἄρ’ ἐπὶ φρεσὶ θῆκε.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ
PVBQ
.
cf. ad
β 6.
F. Ar. 35.
13.
δῶρα τά οἱ ξεῖνος Λακεδαίμονι δῶκε.
15.
τῷ δ’ ἐν Μεσσήνῃ ξυμβλήτην ἀλλήλοιιν
οἴκῳ ἐν Ὀρσιλόχοιο.
οἴκῳ ἐν Ὀρσιλόχοιο.
†)
νῦν ἐπὶ τῇ Λακωνικῇ χώρᾳ, ἧς μέρος κατὰ τοὺς ἡρωϊκοὺς χρόνους ἡ Μεσσήνη
BQ
. cf. ad
δ 1.
Β 502.
582
.
L. Ar. 235.
Notatus fuit praeterea v. 15 ex meris spondeis compositus cf. ad
Λ 130.
Eust. 1899, 55
et fuit diple periestigmene contra Zenodotum, quod pro
Ὀρσιλόχοιο scripsit
Ὀρτιλόχοιο, v. ad
γ 489.
22.
not. 1.29.
ἐπειτα δὲ πέφνε καὶ αὐτόν.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ὁ δὲ ἀντὶ τοῦ γάρ
B
.
cf. ad
φ 1.
54.
αἴνυτο τόξον || αὐτῷ γωρυτῷ.
Fuit diple
ὅτι λείπει ἡ σύν, cf.
V
ad
Ψ 8.
F. Ar. 26.
61.
φέρον ὄγκιον.
Notatum fuit vocabulum
ἅπαξ εἰρημένον, cf.
schol. in V
:
ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις. σημαίνει δὲ ὄγκιον ἀγγεῖον κιστοειδές, ἐν ᾧ ἔκειντο οἱ ὄγκοι. ὄγκοι δέ εἰσιν οἱ πώγωνες τῶν ἀκίδων· καὶ ἐν ἄλλοις
ὡς δὲ ἴδεν νευρόν τε καὶ ὄγκους ἐκτὸς ἐόντας (
Δ 151
). cf.
Eust. 1899, 1.
Apoll. l. h. 118, 20.
62.
ἀέθλια τοῖο ἄνακτος.
De vocabulo τοῖο ἀντὶ τοῦ τοιούτου, οὐχ ὡς οἱ γλωσσογράφοι πάντως ἀγαθοῦ
v. ad
δ 206
.
V
habet τοῦ ἰδίου.
89.
ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε.
Fuit certe nota de
ἀκέων vocabulo. Ad
Δ 22
Ar. ut participium verbi
ἀκέων pro
ἀκέουσα usurpatum esse docuit:
οὐ γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἡσύχως. An etiam nostro loco pro
ἀκέοντες positum esse existimavit?
ἀκέοντε legitur
ξ 195.
Alii mutaverunt
ἀλλὰ καὶ ὥς δαίνυσθε.
ἀσύμφωνα λέγουσι τοῖς παλαιοῖς.
Eust. 1902, 46.
97.
ἐώλπει || νευρὴν ἐντανύσειν.
Ar. legit
ἐντανύειν et notavit enallagen temporum
ἐντανύειν pro
ἐντανύσειν, cf. ad
Χ 67.
F. Ar. p. 6.
γ 82.
111.
ἀλλ’ ἄγε μὴ μύνῃσι παρέλκετε.
Notatum fuit
μύνῃσι vocabulum
ἅπαξ εἰρημένον cf.
BQV
:
προφάσεσιν· ἅπαξ δὲ κεῖται.
Apoll. l. h. 114, 13.
Eust. 1904, 25.
146.
παρὰ κρητῆρα δὲ καλόν || ἷζε μυχοίτατος αἰεί.
†) Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ πρῶτος.
ἔστι πόλις Ἐφύρη μύχῳ Ἄργεος (
Ζ 152
) πάντῃ (πρώτῃ?) γὰρ ἐπὶ τῷ Ἰσθμῷ ἵδρυται ἡ Κόρινθος.
Schol. Vind. 133
apud La Roche.
260.
ἀτὰρ πελέκεάς γε καὶ εἴ κ’ εἰῶμεν ἅπαντας
ἑστάμεν.
ἑστάμεν.
Fuit diple ὅτι ἔξωθεν προσυπακουστέον τὸ καλῶς ἂν ἔχοι καὶ ἐν Ἰλιάδι
ἀλλ’ εἴ μιν ἀεικισσαίμεθ’ ἑλόντες. (
Π 559
).
cf.
Ar. ad Π 559.
In
M. Vind. 133
est: προσληπτέον τὸ οὐδὲν κωλύει.
277.
Εὐρύμαχον δὲ μάλιστα καὶ Ἀντίνοον θεοειδέα
λίσσομ’, ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπεν.
λίσσομ’, ἐπεὶ καὶ τοῦτο ἔπος κατὰ μοῖραν ἔειπεν.
†) ὁ Ἀντίνοος· πρὸς γὰρ τὸ δεύτερον τὸ πρότερον
V
.
cf.
L. Ar. 11.
289.
ὑπερφιάλοισι μεθ’ ἡμῖν.
*)
[ἡ διπλῆ ὅτι τὸ ὑπερφιάλοισι] νῦν τοῖς κατ’ ἀρετὴν διαφέρουσιν
V
. cf. ad
Ο 94
, ubi locum nostrum citat et sic interpretatur Ar.
306.
οὐ γάρ τευ ἐπητύος ἀντιβολήσεις.
†) Ἀρίσταρχος ἐπητέος (
cod. ἐπητέως,
corr. Villoisonus) διὰ τοῦ ε̄, καὶ λόγος ὑπόκειται τοιοῦτος· ἐπήτεος οἷον εὐγνώμονος· τίθησι δὲ καὶ τὴν λέξιν ἐπίπαν ἐπὶ τοῦ συνετοῦ·
τούνεκ’ ἐπητής ἐσσι καὶ ἀγχίνοος καί ἐχέφρων (
ν 322
) καὶ οὐκ ἐπητύος.
Apoll. l. h. 72, 1.
cf. ad
ν 332.
Eust. 1911, 7.
Versibus 350-353 asterisci fuerunt appicti, quod recte inserti sunt hic et
Ζ 490-493
, non autem
α 356-359.
407.
>not. 2.409.
ὣς ἄρ’ ἄτερ σπουδῆς τάνυσεν.
Fuit diple
ὅτι σπουδὴ οὐχ οἷον ἐν τάχει, ἀλλὰ μόγις καὶ δυσχερῶς, cf. ad
Β 99
, ubi hunc versum citat Ar.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.