Χ.
31-33.
ἴσκεν ἕκαστος ἀνήρ, ἐπεὶ ἦ φάσαν οὐκ ἐθέλοντα
ἄνδρα κατακτεῖναι· τὸ δὲ νήπιοι οὐκ ἐνόησαν,
ὡς δή σφιν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπτο.
ἄνδρα κατακτεῖναι· τὸ δὲ νήπιοι οὐκ ἐνόησαν,
ὡς δή σφιν καὶ πᾶσιν ὀλέθρου πείρατ’ ἐφῆπτο.
*) [ἀθετοῦνται οἱ στίχοι ὅτι] οὐδέποτε Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ ἔλεγε τὸ ἴσκε, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ ὁμοίου· ἠπάτηται οὖν ὁ διασκευαστὴς ἐκ τοῦ
ἴσκε ψεύδεα πολλὰ λέγων ἐτύμοισιν ὅμοια (
τ 203
).
Vind. 56.
Certe Ar. hunc locum obelis notavit, teste
Eust. 1917, 56.
cf.
L. Ar. 97.
335.
49.
οὗτος γὰρ ἐπίηλεν τάδε ἔργα.
†) Ἀρίσταρχος ἐπεισέπεμψεν.
Apoll. l. h. 73, 10.
84.
περιῤῥηδὴς δὲ τραπέζῃ κάππεσε.
†) ὁ Ἀρίσταρχος στροβηθεὶς περιφερὴς ἔπεσε τῇ τραπέζῃ, ὡς περικλασθῆναι περὶ αὐτήν.
Apoll. l. h. 130, 9.
V habet ἢ περιφερής.
89.
Ὁδυσῆος ἐείσατο κυδαλίμοιο.
*) [ἡ διπλῆ πρὸς τὸ σχῆμα διότι ἐλλείπει ἡ ἐπὶ καὶ πτῶσις ἤλλακται. Ὀδυσῆος ἐείσατο] ὡς ἐπὶ Ὀδυσσέα ὥρμησεν.
V
.
cf.
F. Ar. 24.
97.
ἢ ἐλάσειεν φασγάνῳ.
†) πλατεῖ τῷ ξίφει πλήξειεν
V
.
cf.
L. Ar. 65.
ε 132.
144-45.
ἔνθεν δώδεκα μὲν σάκε’ ἔξελε, τόσσα δὲ δοῦρα
καὶ τόσσας κυνέας, χαλκήρεας ἱπποδασείας.
καὶ τόσσας κυνέας, χαλκήρεας ἱπποδασείας.
†) σημείωσαι καὶ ὅτι τὸ περὶ τῶν δώδεκα σακέων καὶ τὸ ἐφεξῆς Ἀρίσταρχος ἀθετήσας κεχίακεν, ἀδύνατον εἶναι εἰπὼν τοσαῦτα βαστάσαι ἄνθρωπον.
Eust. 1921, 56.
165.
κεῖνος δ’ αὖτ’ ἀΐδηλος ἀνήρ.
Ar. interpretatio vocabuli
ἀΐδηλος in
Etym. M. 41, 36
servata est:
ἀΐδηλος ὁ ὀλοθρευτικός. οὐ γὰρ ἄξιος Ἀριστόνικος δηλοῦν λέγων τὸν ἀδηλοποιόν. cf.
L. Ar. 3.
173.
σφῶι δ’ ἀποστρέψαντε.
†) ὑμεῖς οἱ δύο
V
.
cf. ad
Μ 366
, ubi Zenodotus legit
σφῶε et ab Ar. vituperatur. Fortasse nostro etiam loco sic scripsit.
175 (192)
σειρὴν δὲ πλεκτὴν ἐξ αὐτοῦ πειρήναντε
Notatus fuit
ὁλοσπόνδειος στίχος cf.
Λ 130.
φ 15.
Eust. 1923, 47.
188.
ἔρυσάν τέ μιν εἴσω || κουρίξ.
†)
ὁ μὲν Ἀρίσταρχος τῆς κόμης ἐπιλαβόμενοι, ὁ δὲ Κράτης κουρίξ τὸ νεανικῶς
V
.
Vind. 56. 133.
cf.
Eust. 1924, 13.
L. Ar. 151.
Apoll. l. h. 103, 10.
258.
σταθμὸν ἐϋσταθέος μεγάροιο || βεβλήκειν.
†) σημειῶδες· ἀεὶ γὰρ τὸ βάλλειν παρ’, Ὁμήρῳ ἐπὶ τοῦ τυχεῖν
H
.
cf.
L. Ar. 60.
274-76.
τῶν ἄλλος μὲν σταθμὸν ἐυσταθέος μεγάροιο
βεβλήκειν, ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν.
ἄλλου δ’ ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
βεβλήκειν, ἄλλος δὲ θύρην πυκινῶς ἀραρυῖαν.
ἄλλου δ’ ἐν τοίχῳ μελίη πέσε χαλκοβάρεια.
†) τοὺς τρεῖς στίχους (
257-259
) καὶ μετ’ ὀλίγα οὕτω τίθησιν δίχα παραποιήσεως. διό τινες ὠβέλισαν ἐκείνους ὡς ταυτολογοῦντας.
Eust. 1926, 18.
L. Ar. 342.
278.
βάλε χεῖρ’ ἐπὶ καρπῷ λίγδην.
†) ξεστικῶς. ἅπαξ δὲ ἐνταῦθα καὶ ἅπαξ ἐν Ἰλιάδι (
Ρ 599
) ἐπιλίγδην
Q
.
cf.
Ar. ad Ρ 599.
296.
ἤριπε δὲ πρηνής.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] οὗτος ἐπ’ αὐτὴν πίπτει τὴν πληγήν.
V
.
cf. ad
Ε 68.
304.
ταὶ μέν τ’ ἐν πεδίῳ νέφεα πτώσσουσαι ἵενται.
†) λείπει ἡ εἰς πρόθεσις, ἵν’ ᾖ εἰς τὰ νέφη. νέφη δὲ τὰ λίνα ἤγουν τὰ δίκτυα τὰ ἱστάμενα πρὸς ὀρνίθων ἄγραν.
Schol. Vind. 56.
Eust. 1928, 32.
Hesych. III, 151.
325.
θάνατόν γε δυσηλεγέα προφύγοισθα.
†) ὁ Ἀρίσταρχος ὅταν μὲν λέγῃ τὸν θάνατον τοιοῦτον σημαίνει μακροκοίμητον, ὅταν δὲ ἄλλως, καταστρέφει εἰς ταὐτὸν τῷ κακοκοίμητον.
Apoll. l. h. 61, 1.
330.
Τερπιάδης δέ τ’ ἀοιδός.
†) Τέρπιος παῖς ἢ ὁ τέρπων
V
.
cf. ad
Ε 60
et
Ι 137.
386.
δικτύῳ ἐξέρυσαν πολυωπῷ.
†) σημειοῦνται οἱ παλαιοὶ ἅπαξ ἐνταῦθα μνησθῆναι τὸν ποιητὴν ἰχθύων θήρας τῆς διὰ δικτύων. τὸ γὰρ ἐν Ἰλιάδι
μὴ πως ὡς ἀψίσι λίνου ἁλόντες πανάγρου ἄδηλόν φασι εἴτε ἰχθύων εἴτε πεζῶν ζώων εἴτε καὶ πτηνῶν ἄγραν δηλοῖ. τὴν δέ γε δι’ ὁρμιᾶς καὶ ἀγκίστρου θήραν πολλάκις εἶπεν.
Eust. 1931, 30.
402.
αἵματι καὶ λύθρῳ πεπαλαγμένον.
*) [ἡ διπλῆ ὅτι] ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτό
H
.
cf.
F. Ar. ad Ν 276
.
481.
οἶσε θέειον.
Diple fuit, quod
οἶσε forma futuri significationem non habet, sed idem ac praesentis imperativus
φέρε valet, cf. ad
Ο 718
,
F. Ar. p. 6.
De signis Odysseae. Aristonicus of Alexandria. ed. Otto Carnuth. Leipzig. 1869.
Funding provided by Center for Hellenic Studies.